İsmim Tangsuk Ozan ılgın. Anneannemin adı Cilmaya. Düşmanımın başına vermesin diyeceğiniz bir hastalığım var. Osteogenesis Imperfecta: yaygın osteoporoz ve buna bağlı kemiklerde frajilite, kırıklar ve deformitelerle karşımıza çıkan kalıtsal bir hastalık.

Kemiklerde frajilite. Yani çok hassasım. Kemiklerde deformite. Cam gibi kırılganım. Gencim güzelim diyeceğim ama değilim. Güzel görünmek istiyorum. Aynaya bakınca, Pretty Woman filminde o kırmızı elbisesi ile operaya gidecek olan Julia Roberts’ın, Richard Gere boynuna pahalı gerdanlığı takarkenki hali kadar muhteşem bir kadın görmek istiyorum. Oysa aynada tek görebildiğim, zayıftan da cılız, Jean Valjean’ıyla henüz karşılaşmamış Cosette gibi zavallı bir genç kadın. Bir Sindrella. Sindrella’nın bile bir umudu var. Camdan bir pabuç. Benim o da yok. Daha doğrusu düne kadar yoktu.  Kemiklerim gibi camdan olan kalbimi kırmayacak üç dostum, Bakkal Necati’nin oğlu Ramazan, sucu Selahattin’in oğlu Hüsnü ve mavi gözlü köpeğim Çakır ile, erkeklerle kızlar hangi kâğıt ve bilgisayar oyunlarında buluşurlarsa öyle geçiriyorduk günlerimizi. Sonra ben anneannem Cilmayamdan bana geçen bu hastalığın aslında bana bahşedilmiş bir hediye olduğunu öğrendim. Tıpkı rahmetli dedemin bana verdiği ismim gibi: Tangsuk, olağanüstü olay ve mucize demekti.

Mahallemize dadanan hırsızları yakalamaya çalışırken yaptığım motosiklet kazasından sonra eve getirildiğimde, hastaneden çıkarken bana ne içirdilerse, hiçbir yerim ağrımıyordu. “Sonunda bütün o kemoterapi ve radyoterapiler işe yaradı işte!” dedi Cilmaya büyük bir sevinçle. Bense ağrısız bir hayat nasıl olur ki acaba, diye düşünürken balkona çıktığımda ıslak zeminde ayağım kaydı. İkinci kattan bahçeye düştüm.

Şansa bak!  KIRIKLAR. DEFORMİTE. Tekrar patates çuvalı haline gelen bedenim çabucak toparlandı.

DEFORMİTE SONRASI REFORMASYON. Yani yeniden oluşum:

‘Sonunda bütün o kemoterapi ve radyoterapiler işe yaradı işte!’

Üzerimdeki üç beden büyük siyah kot pantolon ve dedemden kalma siyah deri ceketim nedense büyük gelmiyordu artık. Hiçbir şey olmamış gibi yerden kalktım, tekrar yukarı çıktım. Aynaya baktığımda bir çığlık attım: O gün hırsızları yakalayan geniş omuzlu buzağı yalamış saçlı iri yarı kadın ta karşımda dikiliyordu!

***

Ben Sultanat Şehri’nde yaşıyorum. Eskiden bir imparatorluğun başkentiymiş. İsminin nereden geldiğini sorarsanız uzun hikâye diyeceğim ama değil. Nice sultanları atmış sırtından bu şehir, tıpkı ehlileştirilemeyen kara yağız kır yeleli bir at gibi. O yüzden şehrin adı Sultanat Şehri kalmış. Kocaman bir camimiz var imparatorluk zamanından kalan: Sultanatmak Cami. Önceden Sultanahmak Cami imiş adı. Eskilere hürmeten değiştirmişler. Bizim buralarda eskilere hürmette kusur edilmez. Ama eskilerin hatalarından ders almaya gelince kimse o limana yanaşmaz.

Bir de bizden çok çok öncekilerden kalma Hayasomya Cami’miz var. O artık bir müze. Eskiden kilise olan ama zafer kazananın kibri yüzünden dört minare dikilerek camiye çevrilmiş bir yapı için en akıllıca karar bence.

Sultanat Şehri bir eyalet-şehir. Valimizi, belediye başkanımızı hep kendimiz seçeriz. Bize özerksiniz diyorlar. Şehrin Doğu Yakası’ndan Batı Yakası’nı ayıran Burgaziçi nehrinin batısında oturanlar. Biz Doğu Yakası’ndakiler fakirlikte, okulsuzlukta, öğretmensizlikte, çete kavgalarında bir serseri kurşuna hedef olup geberip gitmekte özerkiz evet. Kimse karışmaz bize bu konularda. Yeter ki Batı yakasını derya olmuş dertlerimizle meşgul etmeyelim. Tahmin edebileceğiniz gibi biz bu şehrin beyaz zencileriyiz. Batı Yakası ise zevkte, sefada, israfta, har vurup harman savurmakta, yetim hakkı yerken elde ettiği zenginliği fütursuzca harcamakta ama bunları intizardan tasarruf edemeyiz diye kamufle etmekte özerkler. Bu konularda da onlara kimse karışamaz.

Şehri birbirine bağlayan tek köprüden geçerken kolluk kuvvetlerine geçerli bir bahane veya kimlik sunamazsanız karşıya bile geçemediğiniz bu koduğumun distopyasında belediye başkanlığı seçimleri var gene. Ama belki bu sefer ‘Bizi neden yoruyorsun?’ diye serzenişte bulunduğumuz hayat bizi yormaz ve biraz bizden yana olur. Hani fazla bir şey de istediğimiz yok. Batı Yakası’nın artıklarını değil de taze sebze ve meyve getirseydi kabzımallar, öğretmenlerimiz işsiz gezeceklerine öğretmensiz okullara atansalardı ve birazcık da biz mutlu olalım yeterdi. Bakalım bunu bize reva görecekler miydi?

***

Kemiklerimi kırarak patates çuvalı halimden Wonder Woman’la Catwoman arası bir süper güçlü kadına   dönüşebildiğimi tüm mahalleye açık ettiğimin ertesi günü, bir taksi gelip Cilmaya ile beni evden aldı. Sonradan öğrenecektim ki bu taksi görünümlü araçlardan pek çok vardı ve özel kuvvetlerin böyle gizli görevleri sessizce yürütmesine yarıyorlardı. Şehrin Doğu Yakası ile Batı Yakası’nı birbirine bağlayan tek köprü olan Burgaziçi Köprüsü’nden karşıdan karşıya geçerken, yoksulluğu arkamızda bırakıp ultra modern zenginliğe adım attık. Köprüden geçerken aracın şoförünün kolluk kuvvetlerine gösterdiği havalı kimlikle bahanesiz karşıya geçebildiğimiz zaman arka koltukta hindi gibi kubardım. Demek ki dedim içimden, zenginler köprülerden böyle hesap vermeden geçtikçe, dinin herkes için ön gördüğü sırat köprüsünün sadece fakirlere mahsus olacağını düşünüp kendi aralarında eğleniyorlar. Öyle ya, böyle düşünmeseler hemen hemen tüm inanışların, günahların en büyüğü addettiği kul hakkını suyuna ekmek bana bana yemezlerdi herhalde.

Taksi bizi S.S.Ö.K. – Sultanat Şehri Özel Kuvvetler binasına götürdü. Cilmaya ile beni orada, şakaklarındaki hafif kırlaşmış saçlarından 40’lı yaşlarını sürdüğünü tahmin ettiğim geniş omuzlu kapı gibi bir polis amiri karşıladı.

“Ben Komiser Hayri Kozak.” dedi. Benimle vatan, millet ve savunma konularında kısa ama çarpıcı bir konuşma yaptı. Hani sanırsınız karşısında ben yani o kırık kemikli zayıf kız değil de Top Gun’ı birincilikle bitirmiş Iceman’ı canlandıran 1.82 boyundaki Val Kilmer var! Emin olmak için dönüp arkama filan baktım. Hayır, kimse yoktu. Evet, Komiser bütün bunları bana anlatıyordu.

Sonra bana rozet, silah, üniforma ve bedenimin dağılıp sonra tekrar toparlanmasına sebep olan kazada kullandığım Suzuki Inazuma’nın anahtarlarını teslim etti. Kabul etmedim.

“Siz beni ne zannediyorsunuz? O bir sürü kahramanın olduğu hikâyelerde bile dünyanın daha güzel bir yer olduğunu gördünüz mü hiç? Beni kahramancılık oynayayım diye piyasaya salacaksınız. Ondan sonra tavşana kaç tazıya tut diyeceksiniz. Kusura bakmayın ama hiç işim olmaz. Hem tek başına bir kişinin dünyayı değiştirdiği nerede görülmüş ki?”

“Tek başına olmayacaksın.”

“Cilmayamı mı katacaksınız yanıma? Komik olmayın. Ne kadar güçlü de olsa o benim anneannem. Onu hiçbiriniz için tehlikeye atmam.”

“Hayır Cilmaya ile değil. Bu arkadaşlarla bir ekip olacaksınız.”

O anda düşüp bayılmadıysam bir daha bayılmam herhalde. Çocukluğumdan beri burnumuzun yemyeşil sümüğünü çeke çeke toprak arsalarda misket oynadığımız Bakkal Necati’nin oğlu Ramazan ve Sucu Selahattin’in oğlu Hüsnü, Robocop kıyafetleri içince vıjjt diye açılıp kapanan kapıdan içeri girmesinler mi! O her zamanki sünepe hallerinden ve bakışlarından da eser yok! İkisi de tıraş olmuş, saçları askeri nizam kesilmiş ve çakı gibi dimdik ‘hazır ol’da karşımdalar!

“Ama ama… Bunlar bizim Ramazan’la bi.. bi… Bizim Hüsnü?” diye kekelemişim.

Cilmaya şaşkınlığımı gidermeye çalıştı.

“Sen doğduğun andan itibaren her şey planlandı Ozancığım. Kader değil bunlar artık. Gerçek.”

Sonra Komiser Hayri aldı eline sazı.

“Öyle bir gerçek ki planlama ve gerçekleşmesi için yüzbinlerce dolar harcandı. Senin durumunda olan kişilerin güven problemi yaşadıklarını bildiğimiz için sonradan ekip olacakları kişileri etrafındakilerden seçeriz hep. Etrafında öyle kimse yoksa, ekip olabileceği kişileri arkadaş olarak hayatına sokarız. Seninkinde ilk seçeneği kullandık.”

“Yani hiç arkadaşım olmasaydı bana arkadaş kakalayacaktınız öyle mi?”

“Bu yıllardır işleyen bir projedir ve sen de bu projeye dahilsin. Kimseye ayrıcalıklı davranılmaz burada!”

“Ne demek ayrıcalık yahu! Derdime derman olacaksınız diye geldim. Siz beni bir ucubeye çevirdiniz! Şimdi de kalkmış sen bir projesin bilmem ne! Bir de kemiklerim ellerimin üzerinden fırlayacak olsa dişi Wolverine olup çıkacağım! Bu durumda siz de Türk Doktor Xavier olacaksınız!”

“Şaka değil bu hanımefendi! Bu gerçek hayat! Hele ki bir DC çizgi romanı hiç değil!”

“X-men DC’nin değil Marvel’ındır bir kere! Gerçek hayatmış!”

“……….”

O günden sonra amirim olacağını iddia eden Komiser Hayri Kozak ya da polisler arasındaki deyimle Kozak Hayri sinirinden kapıyı çarpıp çıktı demek isterdim ama kapılar vıjjt diye kayarak açılıyordu. Açılan kapıdan YDS botlarını özel plastik zeminde gıcırdata gıcırdata çıktı Komiser. Cilmaya suratı kıpkırmızı bir halde bir köşeden bana bakıyordu. O da sinirlenmişti ama henüz durumun ciddiyetini idrak edemediğimi anladığından fazla bir şey diyemiyordu.

Amirin yolladığı bir alt rütbe polis bizi, Dark Knight Rises’da Morgan Freeman’la Marion Cotillard’ı yerin dibine indiren asansörlü oda gibi bir şeyin içine bindirdi. Dikey olarak aşağı doğru ilerlerken iyiydi de asansör-odanın kabini yatay ilerlemeye başlayınca gözlerimi kapattım. Midem de bulanmıştı ama gözlerimi kapamamın asıl nedeni artık olanların bir rüya olduğuna kanaat getirmiş olmamdı. “Yok devenin tenis ayakkabısı! Kesin rüya olmalı lan bunlar! Gözlerimi açacağım ve o Suzuki ile çöp bidonlarına çarptığım ‘square ona’a geri döneceğim. Bedenimde yüzlerce kırık çıkık ve kanlar içinde yerde yatıyor olacağım ve her şey tekrar eskisi gibi çok berbat ama çok güzel olacak.” diye düşünüyordum.

Ama öyle olmadı. Anasını sattığımın şu boktan dünyasında gökten yağmur yerine hangi mücevher yağmıştı da fakirin bağına düşmüştü ki zaten. Babam tarafından terk edilmek bende, annemi erken yaşta kaybetmek bende, dedeme doyamadan toprağa vermek bende, çirkinlik-fakirlik-zayıflık bende, kimsenin umurunda olmayan bir şehrin Allah’ın unuttuğu bir mahallesinde kıçı kırık bir motosiklet tamircisi olmak bende. Tangsuk ismimden dolayı ‘Tak-sök’ diye lakap takılması bende! Şimdi de burnu boktan kurtulmayanların burnunu boktan kurtarmak bende! Benim suçum her neyse!

Silaha, rozete, bana uzatılan özel kıyafetlere hele hele Ramazan ve Hüsnü’ye ikinci kere bile dönüp bakmadan terk ettim S.S.Ö.K. binasını. Soktuğumun işi diye de küfrettim, sanki yapabilirmişim gibi. Sokmayı yani. Ne yapayım benim bildiğim ve genele hitap eden tüm küfürler erkeklerin yapmayı sevdiği ve yapabildiği şeylerdi.

Sultanat Şehri’nin iki yakasını bir araya getirmekten çok uzak olan o köprüden tekrar geçtim. Burgaziçi Nehri, şehrin doğu ve batı yakalarında yaşayanlar arasındaki gelir ve gider uçurumunu iyiden iyiye artırmaktan başka bir işe yaramıyordu gözümde. Halbuki o sadece bin yıllar önce kaynağından çağlayarak bu topraklara bolluk bereket getirmiş ve insanların etrafında yerleşip bu güzel şehri kurmalarını sağlamış bir su yoluydu. Nehrin Doğu Yakası’ndaki komşuları aç yatarken Batı Yakası’ndakilerin kusana kadar yiyip-içip sıçmaları onun suçu muydu?

Köprüden geçerken Batı Yakası’ndaki bir denizaltının periskobu gibi yüksek binalarla nefes almaya çalışan teknoloji devi şirketlerin gece gündüz hiç bitmeyen uğultusundan, kuş sesleri, inek böğürmeleri, kuzu melemeleriyle silah patlamalarının aynı anda duyulduğu şehrin Doğu Yakası’na adım atarken sürekli düşündüm.

Bu dünyanın, hadi onu bırak bu şehrin, hadi onu da bırak benim mahallemin kötülerini enselemede, benim gibi kadın mı erkek mi olduğu belli olmayan ne idüğü belirsiz bir kişiye bel bağladılarsa demek ki hakikaten ümitsiz bir haldelerdi. Gülsem mi ağlasam mı bilemedim. İnsan benim gibi yirmi beş yaşına kadar görünmezmiş gibi yaşayınca birdenbire podyuma çıkıp kırmızı halı üzerinde topuklu ayakkabılarla ‘cat walk’ yürüyüşüne geçemiyordu. Öyle bir dünya yoktu. Bende bu şans varken tüm o spot ışıkları beni gösterdiği o an, eminim ya açık kalmış bir fermuarla ya boyasız ayakkabılarla ya dişimde kocaman bir maydanozla ya da hepsiyle birden görüntülenir ve aptal aptal sırıtarak yakalanırdım kameralara.

***

Sonunda belediye başkanlığı seçimleri gelip çatmıştı. Halkın ve haklının yanında olacağını iddia eden belediye başkan adayı İkram Papazoğlu bayraklarla şarkılarla türkülerle arkasına Doğu Yakası’nın desteğini de alarak gümbür gümbür geliyordu. Ezelden beridir Batı Yakası’ndaki zenginlerin içinden çıkagelmiş belediye başkanları hep biz doğu yakalılara sözler verir fakat koltuğa oturunca şehri, sanki bu şehrin sadece tek yakası varmış gibi yönetirlerdi. Doğu Yakası’na polislik yapması için kendi adamlarından birini polis şefliğine atar, ondan sonra da “Yesin birbirini itler!” diyerek kendi keyiflerine bakarlardı.

Şimdi belki de yıllardır hiç olmayan olacak ve bizim gezdiğimiz sokaklarda büyümüş, bizim buradaki imam-hatip lisesinde okumuş, toprak arsamızda futbol onayarak buraların tozunu yutmuş bir kişi bütün şehri yönetecekti. Gururluyduk, mutluyduk.

***

Akşam olup da Ramazan ve Hüsnü mahalleye geldiklerinde konvoy yapan arabaların seçim tantanası yeni bitmişti. Ucuz hoparlörlerden gelen lüzumsuz gürültüye son verdikleri zaman kafamı dinlemek için tekelci bakkalın önünde yere çökmüş, üçüncü dal sigaramın eşliğinde ikinci biramı yuvarlıyordum. Mavi gözlü köpeğim Çakır her zamanki gibi efkârımı hissetmiş ve başını kucağıma dayayıp bir seni seviyorum kısa mesajı göndermişti.

Bizim ikili artık makyaj ve peruk olduğunu bildiğim saçlı sakallı ve pejmürde halleri ile gelip yanıma çöktüler. Sanki Batı Yakası’ndan onca yolu metrominibüs ile gelmişler gibi bir halleri vardı. Ama artık biliyordum ki S.S.Ö.K’ne ait araçtan mahallenin girişine kadar arka koltukta kurularak getirilmiş ve mahalleye girdikten sonra of çok yorulduk pozlarına girmişlerdi.

Gelip yanıma çöktüler. Eskiden olduğu gibi cinsiyetlerimizi saf dışı bırakarak, insanca itişe kakışa, şakalaşarak (kabule deyim bazen hayvanlaşabiliyorlardı!) geçireceğimiz bir cumartesi akşamı olmalıydı bu. Ama klişe cümle ile ‘artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak’tı. Hele ben onları merkezde o polis kıyafetleriyle gördükten sonra asla.

“Şimdi siz transformatör fabrikasında da çalışmıyorsunuz öyle mi?

Sessizlik.

Camdan olan kemiklerim gibi camdan kalbimi kırmayacak dediğim üç dostumdan ikisi kalbimi kırmıştı.

“Bundan sonra erkek ya da dişi insan milletine asla güvenmemeyi öğrettiniz bana ulan! Aferin size!”

Sessizlik.

“Oğlum beni yıllarca her gün Doğu Yakası Erkek Lisesi’ne gidiyoruz diye kandırdınız mı lan?”

“Bizi ilkokuldan sonra eğitime aldılar Tak-sök. Ama sana yemin billah sen motosiklet ile kaza yapana kadar senle ilgili hiçbir şey bilmiyorduk. Sadece özel kuvvetler için eğitildiğimizi, çok gizli olduğunu ve zamanı gelince bize bunu açıklayacaklarını söylediler. N’apalım biliyorsun, biz de garibanız. Çenemizi tuttuk, görevimizi yaptık.”

İkisi de başlarını önlerine eğmiş, sanki benden işledikleri bu büyük günah için af diliyorlardı.

“Yavru köpek duruşuyla durmayın öyle be! Kilise papazı değilim ki günahlarınızı affedeyim! Görevinizmiş! Pabucumun polisleri sizi! Kandırdınız ulan beni! Şu fani dünyada aynı şişeden bira içebildiğiniz tek kadını kandırdınız!

“Oğlum biz seni kadın gibi görmedik ki hiç!”

“Allah belanı versin Ramazan! Özrün bile kabahatinden büyük Ramazan!”

“Ya öyle değil. Yanlış anlama. Yanlış hisler düşünmedik hiç senin hakkında. Değil mi lan? Sen de konuşsana Hüsnü!”

“Neden? Benim diğer kızlar gibi giderim yok diye mi? Halbuki size yetmez ama nefes alsın yeter değil miydi ulan?”

“Ya Tak-sök yaaaa!”

“Şu it diye aşağıladığınız köpek bile sizden daha sadık biliyorsunuz değil mi?”

Biraz daha sessizlik. Mavili kutudaki birayı tepeme dikip kutuyu da ayağımın altında ezdikten sonra en yakın iki arkadaşımın kafalarını ezmek isteğim biraz azalmıştı. Çakır ayağa kalktı, silkelendi. Çakırca “Hadi eve gidelim.” demekti bu.

“Hadi len kalkın. Bizim evde devam edelim içmeye. Cilmaya merak eder. Zaten onu da S.S.Ö.K. binasında bıraktım çıktım öyle. Yarın seçim var memlekette. Polisler damlar şimdi buralara.”

Lafımın üzerine Ramazan ve Hüsnü’nün bellerinin arkasındaki silahlarına davranmalarına bakıp gülmeye başladım.

“Oha lan polisler şimdiden damlamışlar! Yıkılın karşımdan pabucumun polisleri sizi!” dediğimde dayanamayıp hepimiz kahkahalara boğulduk.

***

Bir gece önce neredeyse sabaha kadar içtiğimiz için seçim günü öğleden sonraya kadar uyuyacaktım ki sabah 11 civarı kapı deli gibi çalındı. Gelenler tabii ki Ramazan ve Hüsnü idi.

“Lan bi uyku uyutmadınız eşşoğ_”

“Ozan dur. Durum ciddi. Adamımız İkram Papazoğlu seçimleri kazanıyor fakat öteki aday İmelik  Çekçek’in adamları sandıklarda arıza çıkarıyorlar. Duyduğumuza göre Batı Yakası’nda seçim kuruluna giden sandık yüklü araçları durduruyorlarmış.”

“Nasıl yani?”

“Mafyayı olaylara dahil etmiş şerefsizler. Artık bize bir mucize lazım.”

“Mucize benim göbek adım ulan. Tangsuk ne demek? Mucize demek! Bir dakik bir dakika durun. İyi de ben adamlara hangi sıfatla müdahale edeceğim?”

Ramazan cebinden silah, rozet ve motosiklet anahtarından oluşan emanetleri çıkardı, bana uzattı. Hüsnü de arkasında sakladığı poşeti verdi. Elbette poşetin içinde bana verilen Robocop kıyafetleri vardı.

“Var ya ben sizin! Oha ben sizin! Neyse hadi yürüyün!”

Üniformamı giydim. Silah ve rozeti cebime tıktıktan sonra ikinci katın balkonundan aşağı atladım. Patates çuvalı halimden güçlü kadın halime geçiş yaptım ve Suzuki motoruma atladım.

Görünüşe bakılırsa artık köprüden bahanesiz geçecektim.

DeVaM eDeCeK…

Kendimi bildim bileli hastayım. Hiç, bir yerlerim ağrımadan uyandığımı bilmem. Bir sabah bacaklarım ağrır, diğer sabah kollarım. Ağrılarım özellikle sırtımın müdavimidir. Onlarca röntgen filmi, onlarca tetkik ve yüzlerce ilaç uygulandıktan sonra doktorların ‘Bu ağrıların psikolojik’ deyip eve göndermeleri kısmından bahsetmeyeceğim bile.

Babamı hiç görmedim. Evli kaldığı on üç aydan sonra ‘Belçika’da iş buldum.’ diye çekip gittiği andan itibaren annem de görmedi. Abartmaya gerek yok. Küskün veya kırgın değilim. Aile kurmaya meyli olmadan evlendirilen klasik erkek tipi işte. Hata evlendiren kişide, yani hata sistemde. Evlendiren kişi olan dedeme kızamam, o da ben küçükken ölmüş. Annem de ondan birkaç yıl sonra bir fabrika yangınında yitmiş.

Anneannemle ben varız. Adı Cilmaya, Türk mitolojisindeki efsanevi kanatlı atın adıymış. Romatizma yüzünden kıvrım kıvrım parmak kemikleriyle, doğalgazdan önce yıllar yılı odun kömür taşımış, artık ayar tutmayan beliyle, pamuk gibi bembeyaz saçları, şeker gibi pespembe yüzüyle ne de kanatlı at olur ya kadıncağızdan! İsim işte, kim koyduysa yaşlılığını düşünememiş demek ki. ‘İnsan için üç önemli şey vardır kızım.’ der bana. ‘Aile, para ve aşk. Dikkat et, bir insan bunlardan hangisi hakkında en az konuşursa, o meseleden bir derdi vardır.’ Hayata kin duymadan yaşamayı bana o öğretti. O yüzden hastalığımı fazla dert etmeden gündelik telaşlarla uğraşıyorum.

Bizim mahallenin bulunduğu semtte bir transformatör fabrikası var. Mahalledeki gençlerin çoğu orada çalışıyor. Bakkal Necati’nin oğlu Ramazan ve sucu Selahattin’in oğlu Hüsnü bunlardan ikisi. Bunlar aynı zamanda benim kankalarım.  Mahallede 19-30 yaş aralığında olup da fabrikada çalışmayan bir tek ben varım. Çünkü çalışanların hepsi erkek, ben değilim. Benim de tam olarak ne olduğum belli değil gerçi. Önce kortizon iğneleriyle şişen vücudum, kemoterapi iğneleriyle iğneden ipliğe dönünce, üzerime üç beden büyük gelen siyah kot pantolonum ve dedemden kalan siyah deri ceket üzerimden dökülse de hiç istifimi bozmadan aynılarını gitmeye devam ettim. Pantolon düşmesin diye belime sıkı bir kemer takıp, zaten kısacık olan simsiyah saçlarıma siyah bir kasket geçirdim mi, kadın mı erkek mi olduğum belli olmadan gezinirken kendimi mutlu sayıyorum.

Bir motosiklet tamircisinde çalışıyorum. Motor sevgisi bana ne babamdan ne dedemden geçti. İlkokulu bitirdiğim yaz, tamircinin önünden geçiyordum. Usta işinin ehli olduğu için, dükkanına şehrin her yerinden çok iyi motorlar gelirdi. Dört zamanlı, su soğutmalı, dört silindirli 1043cc hacimli Kawasaki Z1000R’yi görünce dükkânın önünde kalakalmışım. Usta, ağzı bir karış açık, Kawasaki motora bakıp duran beni yanına çağırdı. Motorun az önce saydığım özelliklerini bana o gün, o söyledi. Söyleyiş o söyleyiş, bir daha ayıramadı beni oradan.

Anneannem geçimimizi sağlamak için evde dikiş diker, sökük tamir eder. Bir de dedemden kalma evin alt katından gelen kira var. Bakkal Necati ve ailesi kiracımız. Dolayısıyla Ramazan ve ben ayrılmaz ikiliyiz. Hüsnü’yü de alınca aramıza Voltran’ı oluşturuyoruz. Geçinip gidiyoruz işte.

Hastalıklar, gündelik telaşlar derken, bu sıralar tek telaşım mavi gözlü köpeğim Çakır idi. Onu sokaktan bulmuştum, daha doğrusu o beni buldu. Hayvancağız bir deri bir kemikti. Zayıflığımdan dolayı bana yaftayı yapıştırmak için fırsat kollayan mahalleli ‘Senin gibi birine de bunun gibi bir kemik torbası yakışırdı zaten!’ dedikçe sinirlenmiş, ona daha çok bağlanmıştım. O da bana bağlanmıştı. Benle olan ilişkisini anlatmaya kelimeler yetmez ama anneanneme ve arkadaşlarıma da müthiş bir bağlılık duyuyordu. Ama diğer insanlara asla yanaşmıyor, sevmeye kalkışanların bile yanından hızla uzaklaşıyordu. ‘Boşa geçirecek vaktim yok.’ diyordu sanki hayata Çakır. ‘Sokak köpeği olarak geçirdiğim yılları gerçek sevgiyle telafi etmem lazım.’

Çakır bahçe duvarından aşarken sol arka ayağını incitmiş. Mahalledeki veterinere götürdüm. Köpeğin ayağını tutarken benim kolumun da filmini çekmiş Veteriner Mahmut: “Çakır’ın ayağında bir şey yok ama senin kolun kırık!” dedi bana.

***

Bundan beş sene önce, ben yirmi yaşında iken bu ağrılarıma kemik kanseri teşhisi kondu. Hatırlıyorum, üzüleceğime sevinmiştim. Çünkü en azından bir tedavi uygulanacaktı. Boşuna verilen ağrı kesici iğneler ve artık günde üç öğün değil, neredeyse üç kutu yuttuğum haplardan sonra işe yarar bir ilaç zerk edeceklerdi bedenime. Ameliyat öncesi kemoterapi yani ilaç tedavisi üç ay sürdü. Sonra kendilerince başarılı dedikleri ama benim ağrılarıma zerre fayda etmeyen bir ameliyat takip etti. Peşinden bir yıl ilaç ve ışın tedavisi devam etti. Saç dökülme oranı yüzde yüz, iyileşme oranı yüzde sıfır. ‘Fark etmez sen böyle de güzelsin…’ diyordu anneannem ama o yavrusuna pamuk yavrum diyen kirpi idi.

Adını bile doğru düzgün telaffuz edemediğim bir sürü ilaç verdiler bana. Hani evlat olsa sevilmez diye bir laf var ya, insan çaresiz olmasa değil vücuduna enjekte edilmesi, rafının önünden geçmeyeceği ilaçlardı bunlar. Mesela hamileysen yandın çünkü bebek için öldürücü etkililerdi. Hani kimse çocuk yapalım demezdi benim gibi bir kemik torbasına ama durum buydu. Toksik etkiliydi hepsi. Türkçesi bildiğin zehir. Eee, zehirli bir şey yersen vücudunun ilk tepkisi ne olur? Ölmekten önceki yani? Kusmak! Kus babam kus. Elalem ciklet paketi taşır cebinde, benim cepte mide bulantısı ilaçları.

Sağ olsun ustam, akıl ve fikir kaynağım İbrahim Usta çok destek oldu o günlerde. Günlerce işe gidemedim. Ama azıcık iyileşince sabahlara kadar çalışıyordum. İşte gece çalışma olayı o zamanlardan kaldı bende. Gündüz hayta gibi geziyor, gece sabaha kadar bir motoru tak-sök bitiriyorum. Yanı başımda ise en sadık dostum Çakır.

Bu arada adım Ozan Ilgın. Ben üç aylıkken defolup giden babamdan hayır çıkmayınca dedem koymuş adımı: ‘Kadın ozan da olur, neden olmasın?’ diyerek. Ama bana takılan lakapların bir yenisine sebep olacak bir isim daha koymuş ki akıllara zarar: Tangsuk. ‘Mucize, şaşırtıcı olay, olağanüstü şey’ demekmiş Türkçede. Benim gibi bir doğuştan eziğe mucize diye isim koyarsan, olsa olsa arkadaşları Tangsuk’la tak-sök diye dalga geçerler. Hele motorcunun yanına çırak olarak girerse, bu tak-sök lafı yapışır kalır üzerine. Uzun lafın kısası Tak-sök Ozan derler bana mahallede.

Kemoterapi işi bitti. Saçlarım uzadı. ‘Yedi-sekiz ay ömrü var.’ dediler, aradan beş yıl geçti. Hala ölmedim. Bundan sonra ne olur bilmem ama o kadar ilaçtan sonra kanserden ölmem herhalde.

***

Veteriner Mahmut’un bana kolun kırık dediği gün, Çakır’ı kucaklayıp ustamdan ödünç aldığım kamyonetin kasasından indirmiştim. Kolum kırık olamazdı. Kahvenin önünde toplanmış arkadaşları görünce “Hey millet! Veteriner Mahmut Ağabey bana kolun kırık dedi az önce. Ben de kendine bilek güreşi teklif ettim. Hadi bakalım el mi yaman bey mi yaman?” diye seslendim. Nasıl yaptım ben de bilmiyorum. Ama yendim adamı. Kendimi The Fly-Sinek filminde yanlışlıkla bir sinekle beraber ışınlanma makinesine girdikten sonra sinekle insan DNA’sının birleşmesi sonucu aşırı güçlü bir insana dönüşen Seth Brundle gibi hissettim. Veteriner Mahmut şaşkın, ‘Ulan kırık değilse neydi o zaman o röntgendeki?’ diye kafasını kaşıyarak kahveden çıkarken ben, ‘Amaaan! Baytar adam ne anlar insan kolunun kırığından!’ dediğimde, kahvedekiler makaraları koyuverdiler. Ben de boş verdim gitti. Keşke boş vermeseydim. Ya da iyi ki boş vermişim. Şu dünyada amaçsız hiçbir şey yoktur.

Eve gelince Cilmayama anlattım olayı gülerek. Anneannem gülümsedi sadece. Ben de komik bulmadı herhalde diye umursamadım. Anneannemin ben uyuyunca bir yere telefon edip ‘Başlangıç!’ dediğini duymadım tabii ki. Duysam da başlangıcı durduramazdım.

***

O hafta mahalleye bir hırsız çetesi dadandı. İlk önce Kuyumcu Hilmi’yi soyduklarında kimse bu işin devamının geleceğini tahmin etmedi. Bir adam kuyumcu soyduktan sonra başka hangi dükkânı soymak isterdi ki? Ertesi gece yan dükkandaki Necati’nin bakkal dükkanına sıra geldi. Sonra da azıttılar, transformatör fabrikasına girdiler. İşin ilginç yanı kuyumcudan sonrakilerde çalınacak bir şey bulamadıkları için, dükkanları darmaduman ediyorlardı. Maksat hırsızlık yapıp aç karınlarını doyurmak değil, zarar vermekti. Halbuki, her mesleğin olduğu gibi hırsızlığın da bir raconu vardır.

O akşam ben Çakır ile beraber sakin sakin, 2014 model mavi renkli Suzuki Inazuma F motorun arka fren diskindeki arızayı çözmeye çalışıyordum. Fren hiç dikiş tutmuyordu. Bir motosiklet için bu intihar demekti.

Tamirci dükkanının zaten derme çatma olan kapısı tekmeyle açıldığında, frendeki aksaklığı bulmuş, fren diskini değiştirmek üzereydim ki, dört tane adam yüzlerinde siyah kar maskeleri, ellerinde bilek kalınlığında sopalar iki-üç metre uzağımda dikildiler. Çakır, kötü niyetin kokusunu alınca, yanımdan ok gibi fırlayarak adamlardan birinin bacağına yapıştığında, köpeğin kafasına sopayı indiren adama hiçbir şey yapamadım. Diğeri beni kıskıvrak yakalayıp başımdan hiç çıkarmadığım siyah kasket düştüğünde “Karıymış lan bu!” diye bağırdığında da hiçbir şey yapamadım. İçlerinden en iri yarı olanı “Karıya da benzese bari! Yürü lan işimize bakalım biz!” diyerek sopasıyla tezgahların altını üstüne getirdiğinde bile hiçbir şey yapamadım. Benim gibi kadın mı erkek mi olduğu belli olmayan sinek sıklet şekilsiz bir yaratık, Çakır için gözünden iki damla yaş akıtmaktan başka ne yapabilirdi ki?

Adamlar ortalığı talan edip, beni bırakmazdan önce haftalığım olan 250 lirayı da cebimden alıp siktir olup gidince, Çakır’ın nabzını kontrol ettim. Çılgına dönüp hemen Inazuma’ya atladım. Frenin diskini henüz değiştirmemiş olmam umurumda mıydı sanki? Bu, eğer olacaksa, en güzel intihardı.

Kapı aralığından, adi hırsızların, eski kasa beyaz bir 3.16 BMW’ye doluştuklarını gördüm. Koşarlarken ikisinin ayağında fosforlu ‘N’ harfi olan ayakkabılardan olduğunu fark ettim. Mahalleye yeni taşınan ikiz serserilerden başka bu ayakkabıdan giyen yoktu. “Yurt dışından fosforlusunu getirttik!” diye de hava atmışlardı. “Al sana hava!” dedim içimden! Beş dakika sonra peşlerindeydim. Eğer belediye refüjdeki çimleri bu akşam haddinden fazla sulamasaydı, kovalamaca devam edecekti. Asfalta taşan sulara saatte 150 kilometre hızla girdiğimde motorun kontrolünü tamamen yitirdim. Fren yapınca 187 kiloluk motor bir tarafa fırladı, ben bir tarafa fırladım. Sakin bir gölün üzerinde seken büyük yassı bir taş gibi, yerden zıplayınca kaç kere yere çarptım sayan olmadı. Hızını alamayan motor, benim üzerimden de geçip gittiği zaman, zaten şekilsiz olan bedenim bir patates çuvalı gibi kaldırımda hareketsiz yatıyordu.

Beyaz BMW de şaşkınlıktan refüje çarpıp durmuştu. Bu şaşkınlık anında kaldırımın benim sürüklendiğim köşesinden siyah kot pantolon ve deri ceket giymiş bir kadın yola fırladı. Rocky 4 filmindeki Rus boksör Ivan Drago’nun karısı Ludmilla’yı canlandıran  Brigitte Nielsen gibi iri yarı yapılı kadının siyah kısa saçları buzağı yalamış gibi geriye taranmıştı. Bütün olan biteni seyretmiş olmalı ki, daha kafalarındaki kar maskelerini çıkaramamış olan adi hırsızların doluştuğu beyaz BMW’ye üç adımda varıp ön kaputa, ben diyeyim Hulk, siz deyin Iron-man gibi bir yumruk vurdu. Arabanın motorundan dumanlar fışkırdı. Adi hırsızlar arabayı fareler gibi teker teker terk etmeye başlayacaklardı ama o Wonder Woman gibi kadın nasıl yaptı nasıl etti, en irilerinin ağzını burnunu bir dirsek darbesiyle dağıttı. İkincisinin kolunu arkasından kıstırıp ön kolundaki kemikleri kırdı. Diğer ikisinin kafalarını tokuşturduktan sonda belinden hızla çıkardığı deri kemerle kıskıvrak bağlayıp boş çuval gibi yere bıraktı. Olay yerine gelen yetişen özel kuvvetlere ait polisler, görgü tanıklarının hayretler içinde o iri yarı tuhaf kadını alkışlamaları ve kahraman ilan etmelerine kulak asmadı. Kadını tutuklayıp ekip arabasına bindirdiler.

Bana gelince, ben gözümü hastanede açtım. Ya da öyle sanmıştım.

***

İyileşip mahalleye gelince herkes etrafımı sardı tabii ki: “Hadi hadi baştan anlat şunu!” “Oğlum kaçıncı anlatışım? Bak hepiniz iyi dinleyin tamam mı! Allahıma son bu!” “Tamaaam!”

“Şimdi ben gözümü bir açtım, damarlarımda serumlar filan. Hastanedeyim ya. Ama bu farklı biraz. Şehirdeki tüm hastanelerde yattım, hepsini gözüm kapalı bilirim. Kapıda silahlı nöbetçi filan var. Ben n’oluyor demeden aynı anneannem gibi beyaz saçlı pembe tenli ama 30 yaş daha genç bir kadın içeri girdi. Üzerinde Ninjalar gibi siyah kıyafetler var, belinden Batman zamazingoları sallanıyor. Peşinden de Robocop kılıklı uzun boylu, bir adam içeri daldı. Ben gözümü kapadım. Dinlemeye başladım…”

“Yaaaaa! Ulan biz de olanları anlatacak sanmıştık! Rüya görmüş onu anlatıyor! Yok anneannesi Ninja kıyafetliymiş de! Yok Robocop gelmiş de! Hadi oğlum yaylanın bizimle kafa buluyor bu kız yahu!”

***

Mahalle, hırsızlıktan tutuklananların buraya yeni taşınan ikiz serserilerle, iki tane tetikçi bozuntusu adam çıkması sebebiyle çalkalanıyordu. Transformatör fabrikasının eski ortaklarından biri, fabrika patronu Dündar Bey’le olan husumeti yüzünden mahalleye hırsız gibi dadanmaları, sonra da fabrikayı talan etmeleri için adamlara para vermiş, fakat kaza geçirdiğim akşam o geniş omuzlu, buzağı yalamış saçlı iri yarı kadının mucize gibi ortaya çıkması bütün planlarını alt üst etmişti.

***

Eğer beni dinleselerdi anlatacaklarımın devamı da vardı…

“Şimdi ben gözümü bir açtım, damarlarımda serumlar filan. Hastanedeyim ya. Ama bu farklı biraz. Şehirdeki tüm hastanelerde yattım, hepsini gözüm kapalı bilirim. Kapıda silahlı nöbetçi filan var. Ben n’oluyor demeden aynı anneannem gibi beyaz saçlı pembe tenli ama 30 yaş daha genç bir kadın içeri girdi. Üzerinde Ninjalar gibi siyah kıyafetlervar , belinden Batman zamazingoları sallanıyor. Peşinden de Robocop kılıklı uzun boylu, bir adam içeri daldı. Ben gözümü kapadım. Dinlemeye başladım:

“Ona yapacağınız testlerin hepsini bana yaptınız zaten!” dedi genç Cilmaya. “Kızı rahat bırakın. Nasıl olsa o da Osteogenesis Imperfecta olmasının bedelini size hizmet ederek ödeyecek. Bırakın evinde kendine gelsin. Bir yere kaçacak hali yok ya!”

“Onu nasıl yetiştirdiniz! Buraya getirirlerken adamlarıma etmediği küfür kalmamış!” diye söylendi Robocop kılıklı polis.

“Çocukluğundan beri hastalığıyla damgalanmış, bu yüzden kendini toplumdan dışlanmış hisseden bir kız çocuğunu nasıl yetiştirmek gerekirse öyle yetiştirdim!” diyerek odadan çıktı genç Cilmaya.

Yatağımdan kalktım. Gizlice hastane koridorunda süzülüp internete bağlı bir bilgisayar bulunca hemen yazdım: Osteo-ne? Osteogene? Neydi lan bu? Google beni tamamladı. Osteogenesis Imperfecta: Tip 1 kollajenin yapı veya sentez bozukluğuna bağlı olarak gelişen, çocuklarda yaygın osteoporoz ve buna bağlı kemiklerde frajilite, kırıklar ve deformitelerle karşımıza çıkan kalıtsal bir bağ dokusu hastalığıdır.

Kemiklerde frajilite ne lan? HASSASİYET. Imperfecta’nın kelime anlamı MÜKEMMEL OLMAYAN.

KIRIKLAR.

DEFORMİTE. Deformite ne? Şekil bozukluğu.

Bende mi? Deveye demişler neren doğru? Önce gülmek istedim. Sonra ağlamak. Kemik kırıkları ve şekil bozukluğu varmış bende. Ağlarken uyuyakalmışım.

***

Hırsızlık olayından bir hafta sonra, transformatör fabrikasının sahibi Dündar Bey mahalleye teşrif etti. O gece hırsızları kıskıvrak yakalayan iri yarı tuhaf kadını tanıyan var mı diye sağa sola soruyordu.

Mavi Suzuki motosiklete bindim. Mahallelinin ayaküstü toplandığı sokağın başına kadar geriledim, geriledim. Ne yapıyor bu deli dercesine herkes beni izlemeye başladı. Sonra, frenini nihayet tamir edebildiğim Suzuki Inazuma’nın Japonca’da yıldırım manasına gelen isminin hakkını verircesine hızlanarak boş arsanın kıyısında yan yana duran üç çöp konteynırına motorla adeta daldım. Motor konteynırlara takılı kaldı, bedenim arsanın ortasına fırladı. Zaten şekilsiz olan bedenim tekrar bir patates çuvalı halini aldığında arsanın ortasında hareketsiz yatıyordum.

Mahalleli şaşkınlıktan ağzı bir karış açık olan biteni izlerken yardıma bile gelemediler. ‘Tak-sök…’ diye fısıldadı bazıları. Anlaşılan cenazem pek şenlikli olacaktı.

***

Mezarlık mahallenin arkasında bulunan küçük çaplı ormanın kıyısında idi. En yakın arkadaşlarım onların ailesi ve tabii ki erkeklerden bir iki adım arkada zavallı anneannem musalla taşındaki tabutun etrafında dikiliyorlardı.

Halbuki cesedimi yıkamak üzere gasilhaneye getirdiklerinden beri patates çuvalı misali o mermer masanın üzerinde yatmaktaydım. Nasıl olmuştu da ölüyü ikindi namazına müteakip toprağa vereceklerken tabuta koymayı unutmuşlardı acaba?

Dışarıda Mahalle camimizin hocası olan Muharrem Hoca son olarak “Nasıl bilirdiniz?” diye sorar, kalabalık tüm ahaliden hep bir ağızdan gümbür gümbür bir “İyi bilirdik…” nağmesi yükselirken, patates çuvalına benzeyen bedenim mermer masanın üzerinde saniyeler içinde doğruldu.

Cilmaya olacakları bildiği için dışarıdaki cemaatten ayrılıp çaktırmadan gasilhaneye girmişti. “Giysilerini getirdim.” dedi. “Hadi giy şunları da göster onlara kim olduğunu!”

Kırık dökük bedenimin içinde bulunduğu derinin altında bir şeyler olmaya başladı. Kemiklerim önce kırıldı sonra yer değiştirdi ve tekrar birbirine kaynadı. Ama bütün bunlar göz açıp kapayıncaya kadar oldu.

Zayıf bedenimi saklamak için giydiğim üç beden büyük siyah kot pantolon ve dedemden kalma siyah deri ceketimin içi doldu. Uzun boylu, geniş omuzlu, iri yarı bir kadın olarak ayaklandım. Siyah kısa saçlarımı ıslattığım ellerimle geriye yatırıp ağır ağır adımlarla mahallelinin yanına geldim.tabutumu tek yumrukta parçalayıp yere attım.

Cenaze namazımı kılan mahalleli hep bir ağızdan “Tak-sök!?” deyiverdi.  Kankam Ramazan “Aha işte o kadın! İyi de Tak-sök nerede? Tabut neden boş?” diye bağırmaya başladığında millet namazı niyazı filan unuttu. Muharrem Hoca oracığa düştü, bayıldı.

 1 hafta önce…

Hırsızları yakalamak için yaptığım kazadan sonra eve getirildiğimde, hastaneden çıkarken bana ne içirdilerse, hiçbir yerim ağrımıyordu. “Sonunda bütün o kemoterapi ve radyoterapiler işe yaradı işte!” dedi Cilmaya büyük bir sevinçle. Bense ağrısız bir hayat nasıl olur ki acaba, diye düşünürken balkona çıktığımda ıslak zeminde ayağım kaydı. İkinci kattan bahçeye düştüm.

Şansa bak!  KIRIKLAR. DEFORMİTE. Tekrar patates çuvalı haline gelen bedenim çabucak toparlandı.

DEFORMİTE SONRASI REFORMASYON. Yani yeniden oluşum:

‘Sonunda bütün o kemoterapi ve radyoterapiler işe yaradı işte!’

Üzerimdeki üç beden büyük siyah kot pantolon ve dedemden kalma siyah deri ceketim nedense büyük gelmiyordu artık. Hiçbir şey olmamış gibi yerden kalktım, tekrar yukarı çıktım. Aynaya baktığımda bir çığlık attım: O gün hırsızları yakalayan geniş omuzlu buzağı yalamış saçlı iri yarı kadın ta karşımda dikiliyordu!

“Demek o zehirli ilaçları benim vücuduma zerk etmelerine bunun için göz yumdun! Güya güçlü kuvvetli ama kocaman bir ucubeye dönüşebileyim diye! Üstelik ben bütün bunlardan bihaberken! Kim verdi sana bu hakkı!”

“Kız torunum olduğunu öğrendiğim gün bu hakkı bana sen verdin! Başka çarem yoktu! Ya o ilaçları sonuna kadar alarak tüm ağrı eşiklerini aşıp güçlü halde çıkacaktın bu işten, ya da ömrünün sonuna kadar kendini saklamak için üç beden büyük erkek kıyafeti giyinen o ezik kız olarak kalacaktın!”

“İyi de ben memnundum o ezik halimden! Bir kere de olsa bana sorabilirdin!”

“Soramazdım çünkü bana da kimse sormadı!” dedi Cilmaya ve gözlerimin önünde önce bir çuval gibi yere yığılan bedeninde sürekli hareket halindeki iskeletinin şeklini saniyeler içinde değiştirerek, benim hastane sandığım aslında polisin özel kuvvetlerine ait olan binada gördüğüm Ninja kıyafetli genç Cilmaya  haline geliverdi.

“Bak kızım. Bu güç senin her zaman içindeydi ve patlayacağı anı bekliyordu. Bunun adı Osteogenesis_”

“Biliyorum! Osteogenesis Imperfecta! MÜKEMMEL OLMAYAN. KIRIKLAR. DEFORMİTE. Bir dakika… O ve I! Ozan Ilgın! İsmimin baş harfleri! Demek dedem de biliyordu!”

“Tabii ki güzel evladım, Tangsuk ismini sana neden koydu sanıyorsun? Ömrün boyunca seninle tak-sök diye dalga geçsinler diye mi? Tangsuk mucize demektir. Sen mucizenin ta kendisisin…”

Kılınamayan cenaze namazımdan sonra…

Bütün mahalleli “O kadın!” dedikleri kişinin ben, yani Tak-sök Ozan olduğumu nihayet anlamıştı. Etrafıma toplanmış binlerce soru yağmuruna tutarken o sırada Hoca için çağrılmış ambulansın peşine takılıp gelmiş mahalle karakoluna ait polis aracından amirin anonsu duyuldu: “Tak-sök ne yahu? Yok mu bu kadının bir adı?”

Çalıştığım motosiklet tamirhanesindeki hırsızlık esnasında başından yaralanan ama ustam tarafından veterinere taşınarak tedavi ettirilen Çakır, cenazem için getirilip bağlandığı ağaç dalından beni görür görmez kurtulup soluğu yanı başımda aldı. Sadık dostum sevincinden üzerime artlar ve yüzümü yalarken ben cevap verdim:

“Benim adım Tangsuk Ozan Ilgın Amirim. Bundan sonra bana tak-sök, köpeğime de kemik torbası diyecek olanın alnını karışlarım!”

DeVaM EdEcEk…