Güneş karşı tepenin ardında kaybolmak üzereydi. Yaz sıcağı, yerini serinliğe bırakıyordu. Alper ve Handan, yoğun geçen bir günün ardından kendilerini yaşlı bir meşenin gölgesine, yan yana koydukları kamp sandalyelerine atmışlardı.

Handan sandalyesini Alper’e iyice yaklaştırıp başını onun omzuna dayadı. “Alper, seni seviyorum. Eline sağlık. Sayende çadırlarımız çok güzel oldu. Hem böcek de giremez.”  Sesinde en güzel duyguların harmanlandığı sıcacık bir tını vardı.

Alper sevgilisine iyice sokulup elini sımsıkı tuttu. “Ne demek hayatım, çok yorulduk, biraz dinlenelim. Hava kararmadan yürüyüşe çıkarız.”

Çaylarını bitirdikten sonra çantalarını alıp gün batımı eşliğinde keyifli bir doğa yürüyüşüne başladılar. Bir süre sonra iki yanında menengiç, meşe, zeytin ağaçlarının olduğu, yer yer kekiklerin çiçek açıp etrafa mis gibi kokular saçtığı patika bir yola girdiler. Yolun sonunda meyve ağaçları ile dolu bir bahçe vardı. Pırıl pırıl parlayan armutlar dışında meyvelerin çoğu henüz olgunlaşmamışlardı. İri, sarı armutların cazibesine ikisi de dayanamadılar.  Birkaç tanesini koparıp çantalarına koydular. Bahçenin sahibine bir not yazıp bir miktar para ile birlikte ağacın yanındaki bir taşın altına, görünür bir biçimde sıkıştırdılar. Ellerindeki armutları ısırarak yollarına devam ettiler.

Bahçeden çıktıklarında hava iyice serinlemiş, ortalık kararmıştı. Alper, çantasından çıkardığı el fenerini yaktı. Geldikleri patika yoldan, fenerin ışığında geri dönüyorlardı.

Birden Alper, “Bir şeye bastım galiba,” dedi.

Feneri toprağa doğru tutup baktı. Gümüş bir köstekli saat, fenerin ışığıyla parlıyordu.

Alper gözlerini kamaştıran saati yerden alıp incelemeye başladı. Kapağında kabartmalı biçimde Ali diye yazıyordu. Sahibinin adı olmalıydı bu.

Handan, “Bırak şu pis şeyi,” dedi. “Toz içinde baksana. Camı da çatlamış.”

Alper aynı fikirde değildi. “Hayatım, ne dediğinin farkında mısın? Şunun güzelliğine bak. Çok değerli bir şeye benziyor bu.”

***

Ertesi gün, sıcak bastırmadan çadırlarını toplayıp arabaya bindiler. Yolda önlerine bir koyun sürüsü çıktı. Sürünün başında al yanaklı, kıvırcık saçlı, altı yedi yaşlarında bir çocuk vardı. Onun arkasından saçı sakalı ağarmış, elli yaşlarında esmer bir adam belirdi.

Alper arabayı durdurdu. Handan, koyunların tatlılığına dayanamayıp arabadan indi. Koşarak bir kuzuyu kucağına aldı, sevip sarmaladı. İrice bir koyunun kendisine doğru yaklaştığını fark edince kucağındaki kuzuyla beraber geri geri gitmeye başladı. O geri gittikçe koyun da meleyerek üstüne doğru geliyordu.

Sevgilisinin korktuğunu gören Alper de arabadan indi. “Hayatım, galiba o kucağındakinin annesi. Yavrusunu istiyor.”

Durumu anlayan Handan, kuzuyu bıraktı. Çocuğa dönüp “Merhaba, yakışıklı. Adın ne bakayım senin?” dedi.

“Ergün,” dedi çocuk. Utanarak yanındaki adamın yanına kaçtı. Adam, gelen yabancıların hayvanları sevmesine alışkındı. “Merhaba. Hoş geldiniz. Benim adım Hasan. Sizi daha önce hiç görmedim. Herhalde buralı değilsiniz.”

“Evet, küçük bir tur yapıyoruz. Efes’e gittik. Şimdi de Şirince’ye gideceğiz. Oradan da Aziz Nesin Matematik Köyü’ne uğrayacağız,” dedi Alper. “Suyumuz ve erzağımız bitti. Onları tedarik etmemiz lazım.”

“Sizin gibi gezmeye çok insan gelir buralara. Güzeldir buralar. Kıyamet havadisiyle Şirince de meşhur oldu.”

Babasının yabancılarla konuşmasından cesaret alan küçük çocuk elindeki ekmeği Handan’a uzattı.

“Teşekkür ederim yakışıklı. Sen ye afiyet olsun,” dedi Handan çocuğun başını okşayarak.

Hasan, elindeki sopayla sağ taraftaki yolu gösterdi. “Bizim köyümüz buraya çok yakındır. Ben de oğlumla eve gidiyordum. Gelin misafirimiz olun. Tuzlu ayranımızdan için. Yörük ayranı meşhurdur. Gittik de bir tuzlu ayran ikram eden olmadı demeyin sonra.”

Aşıklar birbirlerine bakarak karar verdiler. Alper, “Olur tabii,” dedi.

Hasan, alnındaki teri sildikten sonra tarif etti köyü. Alper arabayı yavaş yavaş sürerken adam koyunlarının ardından tarladan geliyordu. Çocuksa kuzularla beraber hoplayıp zıplayarak babasının önünden ilerliyordu.

***

Köye girdiklerinde önlerine çıkan tavuklar gıdaklayarak kaçıştı, bazıları arabanın altında kalmaktan son anda kurtuldu. Karşı taraftan birkaç inek geliyordu. Arabaya dokunmadan ters istikamette ilerlediler.

Camı açtı Handan, yoğun tezek kokusuyla karşılaşınca istemsizce burnunu tuttu. Alper’in kokuya bir tepki vermediğini görünce burnunu sıkmayı bıraktı. Sonuçta doğanın kokusuydu bu. Doğadan her ne kadar uzaklaşmış olsa da insan onun bir parçasıydı. Alışması zaman almadı.

Yanından geçtikleri iki katlı betonarme evin avlusunda şalvarlı, şişmanca bir kadın tavuklara yem veriyordu. Birbirleriyle kıyasıya mücadele veren hayvanlar karınlarını doyurma derdindeydi. Yemin büyük kısmını iri bir horoz topluyordu. “Kış kış…” diyerek horozu uzaklaştırmaya çalıştı kadın.

Köyün bakkalını gördüklerinde seslendi Handan. “Hayatım, burada dur. Erzak alalım. Ne olur ne olmaz, bir daha fırsatımız olmayabilir.”

“Haklısın hayatım,” diyen Alper çoktan sağa çekmişti. Kendilerine yönelen bakışlardan buraya yabancı olduklarını hissettiler.

Bakkala girmek üzereyken az ilerideki köy meydanına doğru bir kadının koştuğunu, ardından da birkaç kişinin ona yetişmeye çalıştığını gördüler. Dükkana girmekten vaz geçip onların arkalarından gittiler. Köy kahvesine giren kadının etrafında bir kalabalık oluşmuştu.

Mavi, siyah desenlerde şalvar giymiş, başörtüsünü de şalvarının rengine uydurmuş olan köylü kadın “Emmilerim, ağabeylerim, babam yok! Dün sabah evden çıktı. O vakittir ortalarda yok. Gören ya da duyan oldu mu?” diye telaşla haykırdı kahvenin ortasında.

Kahvedekiler hep bir ağızdan “Abooov Ali Emmi!..” diye bir ses çıkardılar. Anlamsız bir uğultu başladı.

Ergün ve babası, önlerinde koyunlarıyla köy meydanında görünmüşlerdi. Onları gören kalabalık uğultuyu kesmiş, öfkeyle baba oğula bakıyordu.

Olanlara anlam veremeyen Hasan meraklı sesiyle kendilerine bakan kalabalığa bağırdı. “Hayırdır? Ne oldu yine? Neden toplandınız? Ne diye bakıyorsunuz?”

Az önce haykıran şalvarlı kadın, Hasan’ın yanına gelip yakasından tuttu. Bağırmaya başladı. “Tüh boyu devrilesice Hasan. Senin gibi gardaş olmaz olsun. Ne yaptın babamıza?”

Hasan boş boş bakıyordu ablasına. “De git işine Güllü. Bütün gece dağlarda koyun gezdirdik Ergün’le. Babam evde değil miydi?”

Yakasını tutan ablasının kollarını tutup itti.

Kadın elini tehditkarca sallayarak bağırdı. “Mal meşat uğruna kıydın değil mi babamıza? Ama yok. Yanına kalmayacak. Şimdi seni jandarmaya haber edeyim de gör. Tutun ahali şu katili! Bir yere kaçamasın.”

Azgın kalabalık Güllü’nün talimatıyla Hasan’ın üzerine çullandı. Hasan kendisini tutan insanlardan var gücüyle kurtulmaya çalışıyor, adeta can çekişen koyunlar gibi debeleniyordu.

Ergün ise “Bırakın babamı! Bırakın babamı!..” diye bas bas bağırıyordu.   

Bu hengameyi Alper’in çığlığı böldü. “Yeter, durun! Çocuk var görmüyor musunuz?”

Uzun boylu, orta yaşlarda, zayıf bir adam Alper’le Handan’a bakıp bağırdı. “Siz kimsiniz be? Nereden çıktınız?”

Alper, “Tanrı misafiriyiz. Şirince’ye gidiyorduk, yolumuz düştü. Sen kimsin?” diye aynı ses tonuyla cevap verdi.

“Ben bu köyün muhtarıyım. Adım Haydar.”

“Şimdilik kimse suçlu falan değil. Kaldı ki ortada bir suç da yok. Gidin işinizin başına.”

Alper, Handan, Hasan ve Ergün, kalabalığın şaşkın bakışları arasında  köy meydanından hızla uzaklaştılar.

***

Yol boyu kimse konuşmadı. Yaşadığı şoktan elleri titreyen Hasan’ın sakinleşmesini beklediler. Eve geldiklerinde biraz rahatlayan Hasan, bahçenin mavi boyalı demir kapısını açarak önce koyunları içeri soktu, ardından misafirlerini buyur etti. Yolu bilen koyunlar ağıllarına yerleşmiş, buldukları gölgelere yatmışlardı bile. Avluda tavuklar, ördekler, hindiler kedi ve köpek anlaşmışçasına birbirlerine bulaşmadan dolaşıyorlardı.

Herkes sandalyelere oturunca, başörtüsünden taşan kumral saçlarıyla güzel yüzlü, genç bir kadın ayranları getirdi. Dolu bardakları önce misafirler aldı, ardından ev ahalisi.

Genç kadın, kalan son bardağı alarak sandalyeye oturdu. Aşıklar aileye, ev sakinleri ise misafirlerine bakıyordu. Sessizliği Hasan bozdu. “Beni ve oğlumu tanıyorsunuz zaten, bu da hanımım Kerime.” Genç kadın misafirlere gülümsedi.

“Ben Alper.”

“Ben de Handan.”

Memnuniyetini gülümseyerek gösterdi herkes. Oluşan kısa sessizliği Alper bozdu bu sefer.

“Hasan abi, hayırdır? Neden saldırdılar ki sana?”

“Hiç sorma Alper kardeş. Babam geçen hafta vasiyetini açıkladı. Öldüğümde neresi kime kaldı bilin, mal kavgası etmeyin, dedi. Ama iyi etmedi. Hiçbirimiz bu işten memnun kalmadık. Bir de damat işe karıştı. Ortalık mahşer yeri gibi oldu.”

Yutkunduktan sonra devam etti. “Babam arada bir uzaklaşır buralardan. Ama bu sefer gerçekten kaybolduysa ya da öldüyse sen o zaman gör tantanayı.”

Alper durumun ciddiyetini savcı adayı olarak çoktan kavramıştı. İçindeki soruşturma tutkusuna engel olamadı. İşin üstüne gitmeye karar verdi.

“Hasan abi, babanın resmi var mı?”

Hasan, cüzdanından çıkardığı resmi uzattı. “Adı Ali.”

 Alper ve Handan fotoğrafa bakınca şaşkınlık ve korku karışımı bir duyguya kapıldılar. Resimdeki adamın ceketinde takılı olan köstekli saat şu an Alper’in cebindeydi.

O saati yerden almasıyla olaya istemeden dahil olmuşlardı. Handan, sevgilisine ben sana demiştim bakışları atarken durumu çaktırmamaya çalışan Alper, fotoğrafı geri uzatıp “Hasan abi, şu meseleyi güzelce bir anlatsana,” dedi.

“Dediğim gibi işte. Babam geçen hafta vasiyetini açıkladı. Neymiş kavga etmeyecekmişiz. Ama işi çorba etti. Hemen hemen eşit üç tarlası var babamın. Benim istediğimi tarlayı Güllü ablama, onun istediğini en küçüğümüz Hatice’ye, Hatice’nin istediğini de bana verdi.”

Alper güldü. “Aranızda anlaşsanız mesele çözülecek işte ne güzel.”

“Aramızda anlaşalım, istediğimiz arazileri gönlümüze göre paylaşalım desek bu sefer de birbirimize güvenip tapuya gidemiyoruz. Herkes önce sen imzala diyor ama kimse imza atıp tarlaları takas etmeye yanaşmıyor.”

“Babanızın istediği gibi neden paylaşmıyorsunuz?”

“O zaman da evler iç içe olacak. Mahremiyet neyin kalmayacak. Baba neden böle ettin diyoruz. İç içe yaşayın, birbirinizden kopmayın diye yaptım diyor.”

“İyi de bu durum sadece seni etkilemiyor ki Hasan abi. Babana bir şey olduysa bunu kardeşlerin de yapabilir. Ablan neden suçu sende bulup bağırdı?” dedi Handan.

Beklenmedik bu soru bakışların ona yönelmesine yol açtı.

Ortama rahatsız edici bir sessizlik hakim olmuş, Handan’ın sorusu Hasan’ın düşünmesine yol açmıştı.

“Valla nasıl desem bilemedim şimdi. Babamla anlaşamadığımı köyde bilmeyen yoktur ama kardeşlerimle aram hep iyiydi bu zamana kadar.” Yeniden düşüncelere daldı.  Bir süre daha sessizlik devam etti.

Neden sonra, “Aklımı karıştırdın Handan bacım,” diyerek kaşlarını çattı. “Gerçekten Güllü niye böyle yaptı?”

Kocasının öfkeden kıpkırmızı kesilen suratına bakakalan Kerime araya girdi. “Dur hele herif. Bir şey olduğu yok. Yapmadığı şey değil, dağ taş dolaşır dolaşır gelir Ali babam. Sinirlendiği zamanlar hep böyle yapar, bilmezmiş gibi konuşma.” Bakışlarını Handan’a çevirerek devam etti. “Bacım sen de ne demek bir şey olduysa falan? Kayınbabamı biri öldürmüş gibi konuşmasana Allah aşkına.”

Handan bu çıkış karşısında kendini mahcup hissetti, sustu.

Hasan birden ayaklandı. “Doğru dedin hanım, n’apalım? Gidip arayalım bari.”

Hasan önde, diğerleri arkada evden çıktılar.

***

Köy çevresinde, konu komşunun da katıldığı hummalı bir arama çalışması başlamıştı. Alper ve Handan kimseye çaktırmadan saati buldukları yere doğru gittiler.

Handan, yanlarındaki insanlar uzaklaşıp sevgilisiyle baş başa kalınca endişeli bir sesle “Off, aşkım ya. Senin saat merakın yüzünden başımıza gelenlere bak. Dua et de bulalım şu yaşlı adamı. Yoksa başımız belaya girecek,” dedi.

Alper onu teselli etti. “Bir şey olmaz hayatım merak etme. Unutma ben savcı adayıyım. Olur da savcı olmayı başarırsam ne olaylar yaşayacağım bir düşün. Evlendiğimizde bana böyle mi destek olacaksın?”

Evlilik kelimesini duyan Handan’ın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme belirdi.

Saati buldukları yere gelince etrafı dikkatle incelediler. Epeyce araştırdılar.

Yürümekten yorulan Handan daha fazla kendini tutamadı ve “Yeter ya, gezimizin içine ettin,” diye sevgilisine çıkıştı.

Tam o anda, “Galiba bir şey buldum!” diye bağırdı Alper. Kalıp gibi yere mıhlanmış bot izlerini gösterdi. Ardından Handan’a döndü. “Hayatım, saat yüzünden, bu olaya istemeden de olsa bulaşmış oldum. Bu işi çözmeden buradan ayrılamam artık. Çok sıkıldıysan araba orada, bin git İstanbul’a.”

Handan’ın yüzü bir anda allak bullak oldu. Böyle bir cevap beklemiyordu. Alper’i kırdığını düşündü. Bir cevap vermeden sessiz adımlarla onun arkasından yürümeye devam etti.

Alper bir daha durdu, yere iyice eğildi. Handan yine ne oldu diye düşünürken onu duymuşçasına heyecanla konuştu. “Bak Handan, bak!”

Toprak zemini gösteriyordu. “Başka bir iz daha var. Bir kundura izi. İki kişiler.”

Handan bu işten uzak durmak istiyor ama sevgilisini bırakıp gidemiyordu. Koşar adım izleri takip eden Alper’e yetişmekte zorlanıyordu. İyice geride kalmıştı.

İzler, derme çatma ahşap bir kulübenin önünde sonlandı. Alper içeride bir şey bulacağından emindi. Handan’ın kendisine yetişmesini beklemeden kapıyı açtı.

Arı kovanlarının arasında bir adam boylu boyunca yere uzanmış yatıyordu. Alper, hemen adamın nabzını yokladı. Adamın ölmüş olduğuna emin olunca yüzüne baktı. Aranan Ali Bey hakkın rahmetine kavuşmuştu. Cesedi incelemeye niyetlendiği sırada kulübeye giren Handan çığlığı bastı.

Alper, sinir krizine giren sevgilisini sakinleştirmek için ne yapacağını bilemedi. Sonunda  eliyle ağzını kapayarak onu susturmaktan başka öaresi kalmadı.

“Handan, sevgilim, sakin ol. İyice bulaştık bu işe. Bağırıp durma, dikkat çekmeyelim.”

Genç kız, ağlamaya başladı bu sefer de. Bir süre sonra ilk şoku atlatınca ağlamayı bıraktı. Titrek bir sesle sordu. “Alper, aşkım biz ne yapacağız? Ya suç üzerimize kalırsa. Saati de cesedi de biz bulduk. Bu yaşımda hapse girmek istemiyorum.”

“O zaman susacaksın aşkım. Sakin ol lütfen. Merak etme bu işi çözeceğiz.”

Oldukça soğukkanlı görünen Alper üstündeki tişört ile atleti çıkardı, tişörtünü tekrar geri giydi. Atletinden kopardığı kumaş parçalarını eline sararak kendine ilkel bir eldiven yaptı. Sakinleşen sevgilisini kulübenin dışına çıkardıktan sonra cesedi incelemeye başladı.

 Cesedin vaziyetinden öleli çok olmadığı anlaşılıyordu. Yerdeki toprakta boğuşma izleri vardı. Maktulün kendini korumak için mücadele ettiği belliydi, tırnak araları pislikle dolmuştu. Ayrıca etrafa saçılmış küçük yeşil kumaş parçaları vardı. ‘Katilin kıyafetini yırtmış olmalı’ diye düşündü Alper. Maktülün ayağındaki kunduralara baktı. Zemini incelemeye koyuldu. Aradığı bot izini bulmuştu, takip ederek kulübeden çıktı. Sevgilisine beklemesini belirten bir el işareti yaptıktan sonra izleri takip etmeyi sürdürdü. İzler asfalt yola çıkıyordu. Belli ki katil buraya kadar yürümüş ve arabayla veya başka bir vasıta ile olay yerinden  ayrılmıştı.

Sevgilisinin yanına dönünce, kulübeye son bir kez daha girip incelemelerini tamamladı. Bulduğu bir çalı parçasıyla kendisinin ve Handan’ın ayak izlerinin üzerini örttü. Birlikte olay yerinden uzaklaştılar.

Handan sakinleşmiş gibi görünse de sesi endişeliydi. “Hayatım, ölüyü oracıkta bıraktık. Bu işten nasıl sıyrılacağız?”

“Aşkım, dikkatli olmalıyız. Sakin kafayla araştırıp bu cinayeti çözeceğiz. Ondan sonra jandarmaya haber vereceğiz. Şimdi Hasan abinin kardeşleriyle konuşmaya gidelim. Tahminime göre katil bu köyden birisi.”

Aşıklar yeniden köyün yolunu tuttular.

***

Birbirine benzer evlerin arasından geçerken yolda rastladıkları ihtiyar bir kadına Güllü’nün evini sordular. Aşağı yukarı kırk hane bulunan köyde aradıkları evi bulmaları zor olmadı. Güllü tek katlı evinin girişinde, üstünü asma yaprakları kaplamış gölgeliğin altına yerleştirilen sedirde tek başına oturuyordu. Kapıda beliren yabancıları görünce yerinden fırlayıp “Siz daha gitmediniz mi? O katil şerefsizini almışsınız ahalinin elinden. Sizin derdiniz ne?” diye bağıdı. Öfkeden kudurmuş gibiydi.

Gençler neye uğradıklarını şaşırdılar, sanki karşılarında bir alev topu vardı  ve kendilerine doğru yaklaşıyordu. Handan, Alper’i şaşırtan bir hamle ile iki elini beline koyup bağırdı. “Bana baksana sen. Ortada bir suç varsa herkes şüpheli olur. Kardeşini suçlayarak kendini temize çıkaramazsın. Ne malum senin bir haltlar yemediğin?”

Kadın üstlerine yürümeyi kesse de bağırmaya devam etti. “O da ne demek? Ben babamı çok severim, bunu herkes bilir. Babamla anlaşamayan o hayırsız kardeşim Hasan.”

Handan ağzını açamadan araya girdi Alper. “Olabilir ama ortada bir suç varsa siz de en az kardeşiniz kadar şüpheli durumdasınız.” Gayet sakin bir sesle çıkmıştı kelimeler ağzından.

“Sen kimsin de böyle bilmiş bilmiş konuşuyorsun?”

“Savcı adayı Alper Sezdiren. Ters ters konuşmayı bırakıp sorularımıza cevap verseniz iyi olur.”           

Güllü, ne diyeceğine karar veremedi. En sonunda evin kapısına doğru seslendi. “Kamil, bir bak hele! Burada bir genç, savcıyım filan diyor.”

Uzun boylu, kürdan gibi zayıf bir adam kendini zor taşıyormuşçasına ağır ağır yürüyerek yanlarına geldi. “Ne oluyor hanım? Ne bağrışıp duruyorsunuz sabahtan beri? Siz de kimsiniz? Ne istiyorsunuz?” Huysuz, asabi, ters birine benziyordu.

“Merhaba Kamil Bey. Ben Alper. Ali Bey kayıp, onu arıyoruz. Onu en son ne zaman gördünüz?”

“Sana ne? Hem bir kere sen kimsin de bana soru soruyorsun?”

“Savcı adayı Alper. Sorularıma doğru cevap vermeniz lehinize olur.”

Savcı kelimesini duyan adamın tavırları bir anda yumuşadı. “Dün sabah kahvedeydi. Az dolaşacağını söyleyip gitti. Arada yapar böyle. Gece gündüz demez, çıkar dolaşır. Ama gidiş o gidiş. Dünden beri ortada yok. Oğlu var bunun, Hasan. Hiç anlaşamazlar. Hayırsız evladın teki. Gözünü dünya malı hırsı bürümüş. Bu da dün gece koyunları dağa çıkarmış. Kesin tenha bir yerde kıydı babasına.”

Adamın bu kadar kendinden emin konuşması Handan’ı çok rahatsız etti. “Kamil Bey o kadar kesinmiş gibi anlatıyorsunuz ki sanki ne olduysa sandalyeyi çekip oturdunuz çekirdek çitleyip izlediniz!”

“Yani bacım. Ben çekirdek sevmem. Bir sigaram var o da beni yakında yollar öteki tarafa. Ama görmesem de dediğim gibi olduğunu biliyorum.”

“Hep aynı şeyi söylüyorsunuz. Eşin de senin gibi Hasan Bey’i suçluyor,” dedi Alper.

“Bakkala, berbere… Köyde kime sorsan Hasan yapmıştır, der,” dedi Güllü.

Kocası Kamil de karısını tasdik ederek başını aşağı yukarı salladı.

“Ali Bey’in anlaşamadığı başka birileri var mı?” diye sordu Handan.

“Yoktur. Namazında niyazında yaşlı bir adam işte. Arada bir karşı köyün bakkalına yardıma gider. Boş durmayı hiç sevmez kayınbabam.”

“Bey, iyi dedin. Bakkala gitmiş olmasın yine? Geçen ay üç gün aradık da karşı köyde bakkalda kalmıştı ya.”

“Yok, hanım yok. Ben sordum bakkala, iki gündür oraya da gitmemiş.”

Bunu duyan Güllü yelkenleri suya indirdi. O gudubet kadın gitmiş yerine biçare, zavallı bir kadın gelmişti sanki.

Kamil,  “Dur hele hanım. Çıkar bir yerden yapmadığı şey değil ya,” dedi ters bir sesle, ağlayıp dövünen karısını susturmak için.

***

Maktulün evini yol ortasında top oynayan çocuklara sordular. Evin önüne geldiklerinde hiç beklemedikleri bir şey oldu. Kapı birden açıldı ve tepeden tırnağa askeri kamuflajlı, iri yarı, uzun sakallı bir adam karşılarında belirdi.

Alper, adama sorgulayan gözlerle baktı. “Sen kimsin?”

Gözleriyle karşısındaki gençleri baştan ayağa süzen adam tok bir sesle, “Ben İzzet,” diye karşılık verdi. “Bu köyde yaşıyorum. Asıl sen kimsin?”

“Ben savcı adayı Alper. Evinden çıktığın Ali Bey kayıp onu arıyorum. Sen neden buradasın?”

Savcı kelimesini duyan adamın alnı kırıştı. Kaşlarını çatıp çirkin çirkin baktı. “Nedeni mi var? Komşum Hatice, evde tek kaldı. Babası için endişeleniyor. Destek olmak istedim.”

“Sana mı düştü el alemin kızına destek olmak?” diye sertçe sordu Handan.

Ufak tefek bir kızın kendisini terslemesi İzzet’in zoruna gitmişti. Ama tatsızlık çıkarmak istemediğinden dikkatli konuştu. “Bana bak bacım. Burası ufacık bir köy. Biz hep birbirimize yardım ederiz. Sizin gibi şehirli çocuklar bizi anlamaz.”

“Ne bu kıyafet? Askerden mi kaçtın?” dedi Alper.

“Yok, keklik avlamaya gittiydim,”.

Tatsız sohbet sona ermişti.

Aşıklar, İzzet’in çıktığı kapıdan bahçeye girdiler. İki katlı beyaz badanalı ev, bahçenin sonundaydı. Birkaç tavuk ortalıkta dolaşıyordu. Bahçedeki sessizliği de sadece tavukların başındaki horoz bozuyor, bulduğu yiyeceğin başında eşelenirken tavukları çağıran sesler çıkarıyordu.

Evin yeşil boyalı demir kapısı aynı pencereler gibi sonuna kadar açık bırakılmıştı. V yakalı beyaz tişörtlü genç bir kız pencereden bakıp seslendi.

“Kime baktınız?”

Handan, genç kıza gülümseyerek cevapladı. “Sen, Ali Bey’in kızı Hatice olmalısın.”

Kız, “Evet, babam iki gündür kayıp. Herkes onu arıyor,” diye üzgün bir sesle karşılık verdi.

“Biliyoruz Hatice. Biz de duyduk, köylüler gibi aramaya çıktık.

Meraklanan genç kız hızlı adımlarla yanlarına geldi. “Bulundu mu babam? Neredeymiş?”

Hatcenin haline üzülen Alper, “Yok, maalesef henüz bulunmadı,” dedi. “Biz belki senden bir şeyler öğrenirsek babanı bulmamız kolaylaşır diye geldik.”

“Buyurun. Ne öğrenmek istiyorsunuz?” Sesinde hayal kırıklığı vardı.

“Bize babanı ve kardeşlerini anlatır mısın biraz?”

Alper’i şöyle bir süzen Hatice, cevap verip vermeme konusunda kısa süreli bir tereddüt yaşadı. “Babam iyi birisi. Herkes onu sever. Arada bir abimle tartıştıkları olur. Ama onun ağzının payını da ablam verir. Biz üç kardeşiz. Ablam Güllü, abim Hasan ve ben. Anam iki sene önce öldükten sonra babamla iki başımıza kaldık.” Konuşmasına ara verdi, gözleri dolmuştu. Eliyle gözlerini silerek devam etti. “İki gündür eve giresim gelmiyor. Babam olmayınca tadı yok evin. Camı, kapıyı sonuna kadar açtım. Belki babam gelir de içeri girer diye.”

“Baban mirasını açıklamış ama bir anlaşmazlık varmış,” dedi Alper.

“Evet. Babam aile bağlarımız kopmasın diye birbirimizin evine yakın olan tarlaları diğer kardeşlere bırakacakmış. Eniştem, ablam ve abim hiç istemedi.”

Handan bahçe kapısını göstererek “Az önce şu kapıdan bir adam çıktı,” dedi. “Neden gelmiş? Seninle ne konuştu?”

“Komşumuzun oğlu İzzet. Biz birbirimizi seviyoruz. Kimseye bir şey söylemedik ama yakın zamanda evlenmek istiyoruz.”

“Baban ne diyor bu işe?” diye sordu Handan.

“Bilmem, söylemeye cesaret edemedik. Henüz haberi yok.”

“Peki, Hatice. Seninle tanıştığımıza memnun olduk.”

Handan hadi gidelim dercesine sevgilisinin elini tutmuştu. Hatice’nin şaşkın bakışlarını geride bırakarak bahçeden çıktılar.

***

Dar yollardan geçerek köy meydanına çıktılar. Kapısında MUHTARLIK yazan küçük bir yapının önünde üst üste dizilip güzelce istiflenmiş beyaz sandalyeler, köyün her türlü eğlencesinin burada yapıldığına dair bir izlenim uyandırıyordu.

Muhtar, kahvede karşılaştığı aşıkları makamında görünce bir hayli şaşırdı.

Alper hemen söze girdi. “Haydar Bey merhaba. Müsaitseniz, sizinle biraz konuşmak istiyoruz.”

Muhtar, gençlerin iyimser tavrına kayıtsız kalamadı. Eliyle masasının önüne karşılıklı konulmuş sandalyelere oturmaları için işaret ettiği sırada telefonu çaldı.

“Ya!.. Öyle mi? İnanılır gibi değil,” gibi kısa sözlerin ardından telefonu kapattı. Telaşlanmıştı. Gençlerin pür dikkat kendisine baktığını görünce açıklama yapma gereği duydu. “Arayan jandarma komutanı Samet’ti. Ali Emmi’nin kaybolduğunu bildirmiştim. Aramaya çıkmışlar ama ölüsünü bulmuşlar. Hem de benim arı kovanlarımın olduğu kulübede.”

Handan ve Alper şaşırmış gibi yaptılar. Oysa ikisi de bunun olacağını biliyorlardı. Handan’ın tek endişesi suçun üzerlerine kalmasıydı. Alper’se rahat görünüyordu. 

Muhtar endişeli bir sesle, “Benim kulübemde bulunduğu için suçlu muyum ben şimdi?” dedi.

“Yok, şimdilik kimse suçlu değil ama sizin de ifadenizi alacaklardır,” diye konuştu Alper.

Muhtar, Alper’e dik dik baktı.

Bunun üzerine Alper bir açıklama yapması gerektiğine karar verdi. “Ben hukuk mezunuyum. Savcılık sınavlarına hazırlanıyorum.”

Muhtar “Hımm… ” diye bir ses çıkardı önce, ardından “Şimdi anlıyorum bu olayla neden bu kadar ilgilendiğinizi,” dedi. “Peki o zaman sizce kim öldürdü Ali Emmi’yi?”

Düşünceliydi, sorduğu soruya bir cevap beklemeden devam etti. “Cesedi benim kulübede bulunmuş. Ben ne yapacağım şimdi? Ya suç bana kalırsa?” Yaşadığı korku ve telaş sesine de yansımıştı.

 “Talihsiz bir tesadüf sonucu biz de bu işe bulaştık,” dedi Alper. “Bu olaydan sıyrılmak için araştırmaya başladık. İlk iş rahmetlinin çocuklarıyla görüştüm. Kimin yaptığına dair güçlü bir tahminim var ama sizinle konuştuktan sonra karar vereceğim. Siz de bizim gibi bu işe bulaştınız. Sorularıma cevap verirseniz bu beladan birlikte sıyrılabiliriz.”

Handan atıldı. “Şu miras işini siz de biliyorsunuzdur. Bu meseleyi bir de sizden dinlemek isteriz.”

Muhtar çoktan teslim olmuştu, ikiletmeden anlatmaya başladı. “Evet, şu mesele… Ali Emmi’nin çocukları karşılaştıkları yerde birbirlerine bağırıp çağırıyorlar. Köyün huzurunu kaçırdılar resmen. Bu kadar da olmaz ya canım… Aslında Hasan itiraz etti ama Güllü’nün kocası kadar değil.”

Aşıklar aynı anda sordular. “Nasıl yani?”

“Kamil, yani Güllü’nün kocası, rahmetliye en çok kendilerinin baktığını, bu yüzden Güllü’nün mirastan daha fazla pay alması gerektiğini düşünüyordu. Hatice pek ses etmiyor da Hasan dikleniyordu biraz. Anlayacağınız araları zaten açıktı. Bunun üzerine Ali Emmi kime nereyi bıraktığını açıklayınca araları iyice bozuldu.”

“Onlarla konuştuk. Böyle bir şey demediler. Hatta birbirleriyle iyi anlaştıklarını, aralarında bir sorun olmadığını, sadece Hasan’ın babasıyla anlaşamadığını anlattılar.”

Muhtar, Alper’e dikkatle baktı. “Tüm köy, size bu söylediklerime şahit olur.”

“Peki Hasan nasıl biri?”  diye sordu Handan.

“Hasan biraz dik kafalıdır. Çobanlık yaparken sürekli kitap okur. Neler okuyorsa kahveye gelir, bilmiş bilmiş konuşur.”

Aşıkların anlamsız bakışlarını görünce devam etti. “Kızlar da erkekler gibi okutulmalı, kadın erkek eşittir, herkes ilim öğrenmelidir. Falan filan işte.”

“Eee… Ne var bunda? Doğru söylemiş,” diye homurdandı Handan.

Alper konuyu değiştirmek istedi. “Peki ya Hatice?”

“O en küçükleri. Abisi Hasan okusun istedi, çok uğraştı. Ablası Güllü ise evlenmesini istedi. Kamil’in bir akrabası görücü gelmişti. Hasan karşı çıktı. Hatice de istemem diyince eniştesi kızın aklını karıştırdın diye kavga etmişti yine Hasan’la.”

Handan hiddetli bir sesle sordu. “Peki ya Hatice. Hatice’ye sen ne istiyorsun diye soran yok mu?” Duruma sinirlenmişti. “Belki bir sevdiği vardır kızın!…”

“Valla bir dedikodu dolanıyor. Komşularının oğlu İzzet ile ilgili ama gözümle görmediğim için bir şey diyemem.”

“Peki diyelim ki böyle bir şey var. Rahmetli ne derdi İzzet’in kızını istemesine?”

Soruyu soran Alper’di.

“Zor soru. Rahmetlinin babasıyla İzzet’in dedesi eskiden kavgalıydı. Ali Emmi ile İzzet’in babasını yeni barıştırdık. Bilemedim şimdi.”

Sohbeti içeriye giren jandarma böldü. Uzun boylu, kısa saçlı jandarma komutanını gören Muhtar ayağa kalkıp onu karşıladı. “Hoş geldin Samet Komutan.”

Jandarma bu sıcak karşılamaya aldırmadı. “Haydar Muhtar! İfadeni almamız gerekiyor.” Sertçe konuşmuştu.

İri yarı jandarmayı görünce telaşlandı Handan. Alper sakin görünüyordu, vaktinin geldiğini düşünerek söze girdi. “Komutanım, biliyorum vazifenizi yapıyorsunuz. Sizden bir kaç ricam olacak. Eğer söyleyeceklerimi yaparsanız olay çözülecektir.”

Samet Komutan öfkelendi. “Sen de kimsin be? İşime ne karışıyorsun?” Sesinin tonu daha da sertleşmişti.

Alper, cebindeki köstekli saati çıkarıp muhtarın masasının üstüne bıraktı. Saati gören Muhtar hayretle bağırdı. “Yemin ederim, rahmetli Ali Emmi’nin meşhur saati. Bunun sende ne işi var? Sen mi kıydın Ali Emmi’ye?”

Samet Komutan, Muhtar’ın sözlerinin ardından kelepçesini çıkardı Alper’in üstüne yürüdü. Üç kişi arasında bir itişip kakışma yaşandı. Arbedeyi Handan’ın çığlıkları durdurdu. Herkesin kendisine baktığını görünce “Çok saçma düşünüyorsunuz,” dedi nefes nefese. “Sizce Ali Emmi’yi biz öldürsek saati buraya, gözünüzün önüne koyar mıyız? Alper’in söyleyecekleri var. Belli ki size samimiyetini göstermek için saati çıkarıyor. Bence onu dinleyin.”

Alper, sevgilisinin bu çıkışını içinden takdir etti. Kendisine yönelen bakışlardaki öfkenin farkında olarak kendinden emin konuştu.

“Ben Alper Sezdiren. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi mezunuyum. Savcılık sınavlarına hazırlanıyorum. Gezimiz sırasında bu saati buldum. Tesadüfi bir şekilde yolum buraya düştü. Saatin sahibinin kayıp bir amca olduğunu burada öğrendim. Araştırmalarım sonucunda cesedi de buldum, hatta inceledim. Olay yerinde yeşil kumaş parçaları gördüm. Öğrendiğim kadarıyla ava gidenler burada kamuflaj giyermiş. Muhtemelen birinin kamuflajının parçaları. Ayrıca olay mahalline biri bot ve biri kundura izi olmak üzere iki ayak izini takip ederek ulaştık. Muhtemelen katil bot giymişti. Çünkü maktulün ayağında kundura vardı. Kamuflaj ve botun bulunması işinizi kolaylaştıracaktır.”

Jandarma komutanının kendisini dikkatle dinlediğini görünce devam etti. “Sizden ricam cesedi otopsiye yollayın. Tırnak aralarında muhtemelen boğuşmadan kaynaklı deri parçaları var. Boğuşma olduğunu olay yerinden anlamışsınızdır. Dediğim incelemeler yapılırsa katil bulunacaktır.”

Samet Komutan duyduklarından etkilenmiş görünüyordu.  “Ceset zaten otopsiye gitti. Ben de ilk incelemeyi yaptım. Boynundaki morluklar boğularak öldürüldüğünü gösteriyor. Daha fazla detayı incelemeler sonucu öğreneceğiz. Kumaş parçaları ve varsa tırnak arasındaki deri parçaları zaten incelenecek. Ayrıca olay yerinde taze kan damlaları da bulduk. Eğer maktule ait değilse boğuşma sırasında bir yeri kanayan katilden damlamıştır. Dediğin gibiyse aklanırsın. Ama bu süre boyunca cesedin yerinden ötürü muhtar, şu köstekli saatten ötürü de hanımefendi ve sen, şüphelisiniz. İfadeleriniz alınacak. Bunun dışında miras sebebiyle anlaşamayan çocukları, damadı ve İzzet de sorgulanacak. Hukuk okudum diyorsun o zaman bunların da farkındasındır.”

Sesi biraz önceki kadar sert çıkmamıştı.

***

Katil bulunmuş, maktul defnedilmişti. Tüm köy taziye için rahmetlinin evinde toplanmıştı. Okunan duaların ardından Hasan, kendisine baş sağlığı dileyen Alper’e “Sayende babamın katili bulundu. Rahmetli mezarında rahat edecek. Allah senden razı olsun,” diye karşılık verdi.

“Hasan abi, ben sadece delillerin bulunmasını sağladım. Yalan yok, İzzet’i askeri üniformayla rahmetlinin evinden çıkarken gördüğümde olay yerindeki bot izlerinden dolayı ondan şüphelenmiştim. Şüphelenmekte de haklıymışım. Kumaş parçaları İzzet’in üniformasından yırtılmış.”

Alper’in sözünü kesen Hasan, “Günahını aldık adamın,” dedi. “Nereden bilebilirdik ki katilin aile içinden biri olduğunu?”

“Hepimiz katilin İzzet olduğunu düşündük Hasan abi. Meğer Kamil, kamuflajı İzzet’ten ödünç alıp cinayeti işlemiş, sonra da geri vermiş. Aklınca suçu İzzet’e atacak. Bu kadarını düşünmüş ama boğuşma sırasında maktulün tırnaklarından çıkan deri parçaları ve kendine ait yerdeki kan damlalarını düşünememiş. Gerçekten çok garip. Galiba; insanoğlu en büyük aptallıkları, en dikkatli olmak istediği zamanlarda yapıyor.”

“Kusursuz cinayet yoktur savcı adayı bunu en iyi sen bilirsin,” dedi yanlarına gelen Samet Komutan.

 “Babamın miras yüzünden öldürüldüğüne inanamıyorum Komutanım,” dedi hasan ağlamaklı bir sesle.

Baş sağlığı dileyen Komutan sözü uzatmadan yanlarından uzaklaştı.

Güllü, Hatice ile beraber Hasan’ın yanına geldi. Babalarını kaybetmenin acısını yaşayan kardeşler gerçek zenginliğin sevgi olduğunu geö de olsa anlamışlardı. Birbirlerine baş sağlığı dileyip ağlaştılar. Bu anı bozmak istemeyen Alper yanlarından sessizce ayrıldı.

Aşıklar taziye evinden çıkmışlardı ki Hasan arkalarından seslendi. “Alper kardeş, Handan bacım Allah’a emanet olun. Allah yolunuzu da bahtınızı da açık etsin. Sizi unutmayacağız.”

Hasan’a el sallayan aşıklar köyden ayrıldılar. Arabaya bindiklerinde Handan tüy gibi hafiflemiş bir ses tonuyla “Teşekkür ederim sevgilim. İyi ki varsın. Sayende bir cinayet çözüldü. Sen çok başarılı bir savcı olacaksın. Soğukkanlılığın, keskin zekân… Gerçekten müthiştin.”

O anda Alper’in aklından tek bir düşünce geçti. ‘Bir insan için dünyadaki en büyük gurur kaynağı muhtemelen başarıydı.’ Bu düşünceyi kendine saklayarak sevgilisine uzaktan bir öpücük gönderdi, arabayı çalıştırdı. Sevgilisiyle gezilerine kaldıkları yerden devam edeceklerdi.

İNTİHAR CİNAYETLERİ- 1

Sabahın köründe, felâket habercisi gibi çalan telefonun sesiyle yatağımdan fırlayalı, neredeyse iki saat olmuştu ve ben hâlâ cinayet mahalline ulaşamamıştım. Başkomiser Bahadır’dan yiyeceğim azara mı yanmalıydım yoksa Olay Yeri İnceleme Komiseri Doğan’ın ağzını yaya yaya, “Yine mi geç kaldın Ferit Komiser? Sen memurluğu yanlış anladın galiba. O senin sandığın banka memuru. Sabah dokuz, akşam beş…” diye uzayıp gidecek sözlerine mi, bilemiyordum. Sabaha karşı yastık yüzü gören kafama savurduğum küfürleri annem duysa ağzıma biber sürerdi. Trafik denen tek dişi kalmış canavar geçit vermedikçe, kafamda kurduğum senaryolar da doğaüstü bir hâl alıyordu. Nihayet olay yerine vardığımda çok şükür ki Komiser Doğan da ekibiyle birlikte daha yeni Olay Yeri İnceleme aracından iniyordu. Göz ucuyla beni süzerken bugün bana laf sokamadığı için kahrolduğunu hayal edip Başkomiserimin yanında aldım soluğu. Yine bir cinayet işlenmişti ve yine tanıdık izler görünüyordu etrafta.

“Geç kalmadım değil mi Başkomiserim?”

“Geç kaldık Ferit… Yine geç kaldık.”

“Yine aynı katilin işi mi?”

“Öyle gibi… Bu işte yerine oturmayan bir şeyler var Ferit. Nedir, bilmiyorum fakat içim hiç rahat değil. Bir yerlerde yanlış yapıyormuşuz gibi geliyor.”

Evet, bir yerlerde bir yanlış yaptığımız doğruydu. Öyle olmasa neden haftalardır Başkomiser Bahadır başta olmak üzere bütün Cinayet Büro bir katili yakalayamıyorduk? Kesin gözümüzden kaçan bir şey vardı. Araştırmalar, soruşturmalar, tespitlerimiz, teşhislerimiz bizi doğru yola götürmüyordu. Biz çabaladıkça, o gözü dönmüş katil tereyağından kıl çeker gibi cinayet işliyordu. Şimdiye kadar ikisi kadın, ikisi erkek dört kişi, birbirinden farklı intihar yöntemleriyle öldürülmüştü. Tıpatıp aynı olan tek şey cesetlerin yemek borularından çıkan sönük mavi renkte bir balondu.

Her şey bundan yirmi iki gün önce başladı. Emekli bir Albay, ev işlerine bakan yardımcısı tarafından evinde ölü olarak bulunmuştu. Ölüm sebebi sol şakağından yediği kurşundu. İlk bakışta intihar olduğunu düşünmüştük. Bütün deliller bu yöndeydi. Hâlâ sol elinde duran silah, parmaklarındaki barut artıkları, masanın üzerinde duran not defterinde bulunan, yaşamak istemediğini anlatan yazılar, çizdiği tuhaf resimler… Yaşlı Albay, emekliliğin getirdiği sıkıcı hayata ve yalnızlığa dayanamayarak hayatına son vermişe benziyordu. Öyle olmadığını anlamak fazla vaktimizi almadı.

Büyükçe bir çalışma odasındaki maun masanın önünde, döner sandalyede oturuyordu Salih Koyuncu. Başı hafif sağ tarafa düşmüş, sol şakağından akan kan, beyaz gömleğinin yakasına doğru ince bir kıvrım oluşturmuştu. Sol taraftan sessiz sedasız giren kurşun, başının sağ kısmından oldukça büyük bir hasar vererek çıkmıştı. Midem manzaraya dayanmaya çalışırken ben bunun bir intihar olmadığını anladığımız delile bakıyordum.

Yok, balon değildi baktığım delil. Onu ancak ertesi gün Adli Tabip otopsiyi bitirdikten sonra elimize alabilmiştik. Benim baktığım, Olay Yeri İnceleme polisinin delil çantasına koymak üzere yerinden sökmek için hamle ettiği, adamın tam önünde, masanın üzerinde duran diz üstü bilgisayardı. Açık duran ekran karanlıktı fakat bilgisayarın çalıştığını gösteren minik bir ışık, varlığını saklamak istercesine soluk bir şekilde yanıyordu. Derhâl Olay Yeri İnceleme polisini durdurdum. Dokunmatik yüzeyde parmağımı gezdirmemle ekran aydınlandı. Ekranda kocaman burnumla karşılaştım. Bilgisayar kayıttaydı. Adam intiharını kayıt altına almak istemiş olmalıydı. Olay Yeri İnceleme polisinin yardımıyla kaydı baştan sona izledik. Gördüklerimizle şoke olmuş bir vaziyette ekranın karşısında kalakaldık.

Boncuk boncuk terleyen zavallı adam bön bön ekrana bakarken bir çift kara eldivenli el, adamı bileğinden yakalıyor, silahı şakağına dayıyor, aynı hızla da maktule tetiği çektiriyordu. Bilgisayarın kaydettiği açı sadece maktulü kapsadığı için katilin kim olduğu görünmüyordu. Ardından gizemli eller kurbanın ağzına bir balon olduğunu ertesi gün öğreneceğimiz mavi bir nesne sokuşturuyordu.

İşin en garibi de katilin görüntüleri yok etmek için hiçbir çaba harcamamış olmasıydı. İki karış ötesinde duran bilgisayarın kayıtta olduğunu anlamamış olamazdı. Kör göze parmak misali, “Bu adamı ben öldürdüm!” diyordu adeta. “Ben öldürdüm ama kim olduğumu bulmanıza asla izin vermeyeceğim.”

Bu tuhaf cinayetin soruşturması başarısızlıkla sürerken, bir hafta sonra yeni bir intihar vakasına gönderildik. Bu sefer altmış sekiz yaşındaki bir kadın evinde ölü olarak bulunmuştu. Cesedi bulan apartman görevlisiydi. Apartman aidatını almak için kadının kapısına gelmiş ve içeriden pis kokuların gelmesi sonucu apartman yöneticisine haber vermişti. Açılan kapının ardında Seher Kalamış’ın cesediyle karşılaşılmıştı. Boylu boyunca yattığı kanepenin başucunda, intiharından kimsenin sorumlu olmadığını belirten bir mektup vardı. Normal bir intihar vakası olduğunu düşündük, doğal olarak. Adli Tıp’ta siyanürle zehirlendiği tespit edilen kadının yemek borusundan çıkan mavi renkli balonla birlikte başımızdan dökülen kaynar suyun derecesini tahmin edersiniz sanırım. Daha balon şokunu atlatamadan Emniyet’e, Başkomiser Bahadır’ın adına gelen bir paketle ikinci şoku yaşadık. Paketten bir CD çıkmıştı. İçinde de saniyesi saniyesine Seher Kalamış’ın nasıl intihara zorlandığının görüntüleri vardı. Videoda ses yoktu fakat kadının karşısındaki katilden çok korktuğu, attığı sessiz çığlıklardan anlaşılıyordu. Videonun sonunda kara eldivenli eller kadının ağzından zehri boca ediyor ve ardından meşhur mavi balonu tıkıştırıyordu.  Katilimiz bu korku filmi gibi görüntülere sadece kara eldivenli elleriyle katkıda bulunuyordu. İlk cinayetteki bilgisayar kaydının da onun tarafından yapıldığını böylelikle anlamıştık. Bu, taşı bol pirinci ayıklamak, hiç kolay olmayacaktı.

Olay Yeri İnceleme ekibinden ya da Adli Tıp’tan yolumuzu aydınlatacak bir delil çıkmıyordu. İki cinayette de kapıda, pencerede bir zorlama yoktu. Maktuller katile kapıyı kendileri açmış olmalıydılar. Peki, neden tanımadıkları birine güvenip onu içeri almışlardı? Zorla girmiş olsa, komşulardan en az biri bir ses duyardı. Belki de silah tehdidi ile susturmuştu kurbanlarını. Aklımızdaki sorular her geçen saniye artıyordu. Bilişim polisleri kendi aralarında bizim katile ‘Hayalet Katil’ lakabını takmışlardı. İki cinayette de evleri görüntüleyen kamera kayıtlarında, katilin saç teli dahi görünmüyordu. Görgü tanığı deseniz, hak getire… Kimsenin ruhu duymamıştı. İki maktulün tek ortak noktası, yaşayan hiçbir akrabalarının olmamasıydı. Arkadaş çevreleriyle mesafeli hatta kopuktular. Komşularının çoğu varlıklarından bile habersizlerdi.

Ardından gelen günler yollarımızı üçüncü maktule çıkardı. Daha işlenen iki cinayete ışık tutamamışken bir yenisiyle umutsuzluğumuz had safhaya ulaştı. Bileklerini keserek intihar etmiş gibi görünen Pelin Gürsoy’un da yemek borusundan aynı mavi balon çıkmıştı, onun da evinde bir veda mektubu bulunmuştu ve onun da yaşayan bir akrabası yoktu. Yaşı altmıştan fazla olan kadın hiç evlenmemişti. Birlikte yaşadığı biri yoktu. Komşuların ifadesine göre kan kardeşi olduğunu söyleyen Neriman adında bir kadından başka geleni gideni yoktu fakat son zamanlarda onu da ortalarda gören olmamıştı. Kadının nerede oturduğunu da soyadını da bilmiyorlardı. Pelin Gürsoy, yirmi yılı aşkın bir zamandır bu apartmanda oturmasına rağmen komşularıyla hiçbir zaman samimiyet kurmamış, mesafeli ve soğuk davranmıştı. Öyle ki bunca yıldır evine girip bir acı kahvesini içen olmamıştı komşular arasından. Bunun sebebi acaba Pelin Hanım’ın asosyal oluşu muydu yoksa komşuların ilgisiz oluşu mu, bilemedim. Cesedi, kirayı almaya gelen ev sahibi bulmuştu. Açgözlü ev sahibi yedek anahtarla kapıyı açmasaydı, zavallı kadının cesedi kim bilir ne zaman bulunurdu? Maktulün ölüm zamanı birkaç gün öncesi olmasına rağmen cinayet görüntüleri kurbanın bulunduğu gün gelmişti Emniyet’e. Belli ki katil, kurbanlarını öldürdükten sonra onları gözlemeye devam ediyordu. Belki de bulunmaları için harekete geçiyordu. Bizimle resmen dalga geçer gibi bu vahşet görüntülerini Emniyet’e gönderiyordu.

Cinayet Büro’nun üzerine çöreklenen bu çaresizlik bulutu adeta nefesimizi kesiyordu. İlk iki cinayette olduğu gibi açtığımız her kapı yüzümüze kapanıyordu. Şüpheli saydığımız ev sahibini almamızla bırakmamız bir olmuştu. Adam tahmini cinayet saatinde nerede olduğunu kanıtlamıştı. Maktulün kan kardeşi olduğu söylenen Neriman hakkında elimizde hiçbir bilgi yoktu. Onu nasıl ve ne zaman bulurduk, bilmiyorduk.

Cinayetlerin ardından Emniyet’e gönderilen paketlerde de tek bir ize rastlayamamıştık. Paketler posta yoluyla, her defasında başka bir şubeden geliyordu. Şubelerde yapılan araştırmalarımız sonuçsuz kalmıştı. Mavi renkte balona gelince, her yerde bulunabilecek, alelade bir balondu. Yine de şehirde balon satan her yere gidilmiş, son bir ayda mavi renkte balon satışı yapılıp yapılmadığı incelenmişti. Aslında balonun peşine düşemeyeceğimiz daha en başından belliydi. Bu zamanda internet alışverişi diye bir şey vardı ve takibi imkânsızdı.

Birkaç gün sonra dördüncü kurbanla tanışmıştık. Altmış beş yaşındaki Gürkan Turhan emekli mali müşavirdi. Evinin banyosunda, tavandan geçen doğalgaz borularına geçirdiği urgana kendini asmıştı. Cesedi, Gürkan Turhan’ın hayattaki tek akrabası olan yeğeni bulmuştu. Yıllar önce vefat eden kız kardeşinin oğlu olan Serhat Güven, Almanya’da yaşıyordu. Tıp tahsilini tamamladıktan sonra ülkeye dönmekten vazgeçip oraya yerleşmişti. Her yıl senelik izninde mutlaka dayısına uğrar, hasret giderirdi. Son üç haftadır telefonlarına yanıt alamamıştı. Dayısı son yıllarda dış dünyayla ilişiğini neredeyse tamamen kesmişti. Karısını bir trafik kazasında kaybettiğinden beri psikolojik bir buhran içindeydi. Üstelik Serhat ile yaptığı son telefon görüşmesinde ölümden ve intihardan bahsetmişti. Serhat, haber alamadığı dayısı için endişelenmiş ve soluğu Türkiye’de almıştı. Eve gelip anahtarıyla kapıyı açtığında burnuna dolan koku onu banyoya sürüklemişti. Karşılaştığı manzara korkunçtu. Ne yazık ki aklına gelen, başına gelmişti.

Kendisi de doktor olan Serhat’ın ilk izlenimlerine göre dayısı öleli en az yirmi gün olmuştu. Yani bizim seri katil henüz öldürmeye başlamadan önce… Maktulün evinde bulduğumuz mektup intiharının kanıtı gibi görünse de birkaç saat içinde Adli Tıp’tan gelen mavi renkte balonla Emniyet’e gelen paketten çıkan CD, bunun da bir cinayet olduğunu kesinleştirmişti. Garip olan, ölüm zamanıydı. Bu sonuca göre Gürkan Turhan katilin ilk kurbanı olmalıydı. Bilmediğimiz daha kaç evde, bulunmayı bekleyen kaç kurbanın olabileceği düşüncesi beynimizi kemiriyordu. İşler sarpa sarıyordu.

***

Aradan daha dört gün geçmemişti ve biz yeni bir intihar ihbarı ile sabahın köründe, şehrin en ücra köşesindeki bu evdeydik. Dört cinayetin soruşturması hâlen devam ederken şimdi beşinci kurbanın başında dikiliyor, Başkomiserimle birbirimize bakıyorduk. Her ne kadar yine tüm deliller bunun bir intihar olduğu yönündeyse de biz bunun böyle olmadığından neredeyse emindik.

Leyla Karakuş kırk iki yaşındaydı. On yıllık evliydi. Çocuğu yoktu. Şehrin köklü ailelerinden birinin tek evladı ve babasından kalan şirketler zincirinin tek sahibiydi. Neredeyse çocuk sayılacak yaştan beri şeker hastasıydı ve düzenli insülin kullanıyordu. İki gece önce evdeki çalışanlara bir hafta izin verdikten sonra kendine aşırı dozda insülin enjekte edip sözde intihar etmişti. İnsülin ile intihar eden birini ilk kez görüyorduk. Garip bir intihar metoduydu.

İlk üç cinayette maktuller, yaşayan bir akrabaları olmayan kişilerden seçilmişlerdi. Son iki cinayetteyse durum farklıydı. Böylelikle katilin hedefinin yalnız kimseler olduğu tezimiz de çürümüş oluyordu. Potansiyel kurban çemberimiz daralacağı yerde genişliyordu. Bu da en başa dönmek demekti. Ayrıca diğer kurbanlar yaş ortalamalarıyla da birbirilerine denk kişilerdi. Oysa son kurban onların çocuğu olacak yaştaydı. Yeniden bir profil çıkarmalı, katilin amacını, hedeflerini daha iyi belirlemeliydik.

Olay yerine geldiğimiz andan beri doğru dürüst beş cümle kuramadan arka odaların birinde ağlayan Hasan Karakuş ile görüşme vakti gelmişti. Birkaç gündür iş seyahatinde olan adam bu sabah eve geldiğinde karısının cansız bedeniyle karşılaşmıştı. Yaşadığı şoktan bütün vücudu titriyordu. Adli Tıp görevlilerinin müdahalesi ile biraz olsun titremesi kesilmişti.

“Hasan Bey, sizinle konuşmamız gerek. Kendinizi nasıl hissediyorsunuz?”

Başkomiserimin sorusu karşısında, başını kaldırıp boş gözlerle ona bakmakla yetindi Hasan Karakuş. Sonra oturduğu koltuğun karşısındaki kanepeyi işaret etti ve oturmamızı söyledi. Sesi ağlamaktan çatallı ve boğuk çıkmıştı.

“Karınızla en son ne zaman görüştünüz Hasan Bey?” diyen Başkomiserime bitkin bir hâlde yanıt verdi.

“İki gün önceydi. Toplantımın sandığımdan kısa süreceğini, en geç üç güne kadar evde olacağımı haber verdim. Dün bütün gün başımı kaşıyacak vaktim olmadığı için bir daha konuşamadık. Gece nasıl olduğunu sormak için tekrar aradım fakat ulaşılamıyordu. Merak ettiğim için yardımcılarımızdan birini aradım. Leyla’nın hepsine birden izin verdiğini söyledi. Endişelendim… Ertesi gün yapılacak toplantılarımı iptal edip derhâl yola koyuldum. ”

“O kadar endişelendiyseniz, neden çalışanlarınızdan birine eve gidip karınıza bakmasını söylemediniz?”

“Söyledim tabii ama Leyla çalışanları evden göndermeden önce bir hafta dolmadan geri gelen olursa işlerine son vereceğini söylemiş. Bunu duyunca belki de boş yere endişe ettiğimi düşündüm. Belki sadece kafasını dinlemek istiyordu. Fakat yine de içim rahat etmedi ve geri döndüm.”

“Aracınızla mı geri döndünüz?”

“Evet, uçak fobim olduğu için seyahatlerimi kara yoluyla yapmak zorunda kalıyorum.”

“Anlıyorum… Yola çıktığınızda saat kaçtı?”

“Sanırım gece yarısıydı.”

“Hangi otelde kaldınız?”

“Mövenpick’te…”

“İki gün önce karınızla konuştuğunuzda, sesinde ya da konuşmalarında bir gariplik sezdiniz mi?”

“Hayır, gayet iyiydi. Erken döneceğime sevinmişti.”

Hasan Karakuş,  son sözünden sonra hıçkırarak ağlamaya başladı. Koskoca adam savunmasız bir çocuk gibi görünüyordu. Kendine gelmesi için ona biraz zaman verdik.

“İyi misiniz? Konuşabilecek misiniz?”

“Affedersiniz Başkomiserim, buyurun sizi dinliyorum.”

Başkomiserim de ben de bu durumdan nefret ediyorduk. Ölen çekip gidiyor, ardında bıraktığı enkazı toplamaksa bize kalıyordu. Kendimizi maktul yakınlarının yüreklerine hançeri sokmuş, çevire çevire acılarına acı katıyormuş gibi hissediyorduk. Fakat yapacak bir şey yoktu. Ne yazık ki bu da görevimizin bir parçasıydı.

“Karınızın arkadaş çevresiyle ilişkileri nasıldı?”

“Leyla cemiyette çok sevilen, çok sayılan bir kadındı. Arkadaş çevresi oldukça genişti. Hepsiyle de çok iyi anlaşırdı. Onlarla vakit geçirmeyi çok severdi. Sık sık dostlarımızla birlikte çeşitli toplantılara katılır hatta birlikte tatile giderdik.  İntihar edeceği aklımın ucundan dahi geçmezdi. Aklım almıyor… Neden, neden yaptı bunu?”

Bir süreliğine kurumaya yüz tutmuş gözyaşları yine yanaklarından süzülmeye başladı Hasan Karakuş’un. “Allah’ım, ben onu bu kadar çok severken o neden böyle bir şey yaptı?” diye fısıldadı. Dudakları fısıldarken yüreği feryat ediyor gibiydi. Adamın bu perişan hâli içime işlemişti. Elimden onu teskin edecek bir şey gelmiyordu. Birkaç saniye süren sessizlikten sonra Başkomiserim sorguya devam etti.

“İntihara meyilli olduğunu gösteren bir davranışı olmadı mı şimdiye kadar?”

“Hayır, ne intiharı? Leyla hayat dolu bir kadındı. Yüzünden şen kahkahası hiç eksik olmazdı,” dedi. Yüzünü acıyla buruşturmasından karısının cesedini bulduğu anı hatırladığını düşündüm.

“Evliliğiniz nasıldı? Sorunlarınız var mıydı?”

“Aslında çok mutluyduk ama…” dedi, sesi konuşup konuşmamakta kararsız kalmış gibi çıkmıştı. “Son zamanlarda biraz sorunlarımız olmuştu…”

Başkomiserimin, “Ne gibi sorunlar Hasan Bey?” demesiyle Hasan Karakuş hayatının sınavını veren bir öğrenci gibi terlemeye başladı. Aceleyle gevşettiği kravatını kanepeye fırlattı. Kravatın üzerindeki iğne özel bir tasarım olmalıydı. Alışılmış iğnelere benzemiyordu. Gümüş üzerine yakut taşlarla Harley Davidson marka bir motosiklet işlenmişti. Ben fiyatı muhtemelen benim üç maaşıma denk olan bu aksesuara iç çekerek bakarken, Hasan Bey sıkıntılı bir nefes alışverişten sonra mahcup bir ses tonuyla yanıtladı soruyu.

“Şey, nasıl desem, bilmiyorum ki… Biz birbirimizi çok severek evlendik. Yıllarca da sevgimizden, saygımızdan hiçbir şey eksilmedi. Aksine, her geçen gün birbirimize bir önceki günden daha sıkı bağlanıyorduk. Evet, bir çocuğumuz olmamıştı fakat bizim aramızdaki bağı sağlamlaştırmak için bir çocuğa ihtiyacımız yoktu. Olduğumuz gibi mutluyduk. Hiç tartışmıyorduk, demiyorum elbette. Ufak tefek tartışmalar her evde olur. Saman alevi gibi geçip giderdi kavgalarımız. Sonrasında daha çok kenetlenirdik birbirimize. Fakat benim yaptığım aptalca bir hata, bütün düzenimizi altüst etti.”

“Anlatın lütfen, nasıl bir hataydı bu?”

“Beş altı ay önceydi Başkomiserim. İş seyahatindeydim. Günün yorgunluğunu üzerimden atmak için kaldığım otelin barına bir şeyler içmeye indim. Orada gördüm onu.”

“Kimi?”

“Adını bilmiyorum. Genç, güzel hatta çok güzel bir kadındı. Bütün gece barda sohbet ettik. Güzelliği ve hoş sohbeti aklımı başımdan almıştı. Alkolün de etkisi oldu tabii. Sonrasını tahmin edersiniz. Karımdan o zamana kadar hiçbir şeyi saklamamıştım. Bunu da saklayamaz, göz göre göre karımı kandıramazdım. İş seyahatinden döner dönmez ona bütün gerçekleri anlattım ve af diledim. Asla tekrarlanmayacağına dair söz verdim. Asla da tekrarlamadım. Fakat karım artık bana güvenemiyor, ihanetin acısıyla kıvranıyordu. Psikolojisi çok bozulmuştu. Bir çocuğumuz olmadığı için onu aldattığımı söylüyordu. Boşanmak istiyordu. Küçük bir hata yüzünden âşık olduğum kadından vazgeçemezdim. Bana tekrar güvenmesi için isterse kapısında köle olmaya razıydım. Sonunda belki bu buhranı bir uzman yardımıyla atlatabileceğimizi düşünüp birlikte bir psikiyatriste gitmeyi önerdim. Önerimi kabul etti fakat bir şartı vardı. Psikiyatriste yalnız gitmek istediğini söyledi. Her ne kadar benim yüzümden acı çekmesine dayanamasam da yanında olmak istesem de şartını kabul ettim. O nasıl mutlu olacaksa öyle olsun, dedim. Gördüğü terapi işe yaramıştı. Üç ay içinde yine eski Leyla olmuştu. İhanetimi unutmuş gibiydi. Her şey yolundaydı.”

Hasan Karakuş sözünü bitirdikten sonra bir süre boşluğa bakakaldı. Duygudan duyguya sıçradığı yüzünden belli oluyordu. Sessizliği kısa sürdü ve birdenbire elleriyle şakaklarına vurmaya başladı. Bir yandan ağlıyor, bir yandan da “Benim yüzümden, yere batasıca erkekliğime sahip olsaydım, karım şimdi yaşıyor olacaktı. Hepsi benim yüzümden!” diye bağırmaya başladı.

“Bir de telefonları açmıyor, çalışanları evden gönderiyor diye ondan şüphe etmiştim. Benden intikam almak için başka bir adamla ilişki kurduğunu düşünmüştüm. Gecenin o saatinde eve geri dönmek istememin sebebi endişeden çok şüpheydi. İnanabiliyor musunuz Başkomiserim, Leyla’yı kendim gibi sadakatsiz sanmıştım. Nasıl düşündüm, Leyla’ya böyle iğrenç bir sıfatı nasıl yakıştırdım? Allah’ım suçumun cezasını böyle mi çekecektim? Karım benim yüzümden canına kıydı.”

Adamı sakinleştirmek bana düştü.

“Hasan Bey, biz karınızın intihar ettiğini zannetmiyoruz,” dedim. Sakinleşmekten ziyade daha endişeli bir hâl aldı gözleri.

“Anlamadım, nasıl yani? Ne demek bu şimdi? Konuşsanıza Komiser! Ne demek istiyorsunuz?”

Başkomiserimin gözlerini üstüme dikmiş, “Hay senin yapacağın işin…” der gibi bakmasına aldırmadan konuşmaya devam ettim.

“Bir cinayete kurban gitmiş olabilir.”

Her ne kadar biz bunun bir cinayet olduğunu düşünsek de böyle bir haberi, elimizde delil olmadan, aile bireyleriyle paylaşmamam gerektiğinin farkındaydım. Hatta utanmadan karısına ihanet etmiş olan bu adama birkaç saat daha vicdan azabı çektirmek hoşuma bile giderdi. Fakat beş cinayetten sonra benim de sinirlerim yıpranmıştı ve ne olacaksa bir an evvel olmalıydı. Hasan Karakuş öfkeden kıpkırmızı olmuş gözlerini üzerime dikti.

“Saçmalamayın Komiser! Ne demek, cinayete kurban gitti? Mektubu görmediniz mi?  ‘Bu dertle daha fazla yaşamak istemiyorum,’ yazmış. Meğer ne ihanetimi unutmuş ne de beni affetmiş. Benim yüzümden işte! Suçumu örtbas etmek uğruna zavallı karımın kıvranarak, acı çekerek, korkarak bir katilin kurbanı olduğunu mu düşüneyim yani? Hayır! Suçlu benim! Ufak bir hata zannettiğim olay, onun sonunu hazırlamış meğer. Tutuklayın beni! Müebbet hapis verin bana! Hatta o da yetmez, öldürün beni Komiser! Öldürün beni!”

Boğuk sesi odayı dolduran adam karısına ihanet etmenin cezasını ödemeye dünden razı olsa da ne yazık ki Hasan Karakuş, kendi vicdanından başka bir yerde yargılanamazdı. Nasıl olsa birkaç saat sonra bunun bir cinayet olduğunu gösteren deliller art arda elimize ulaşacaktı. Ona daha fazla dert anlatmamı istemeyen Başkomiserimin baş hareketiyle Hasan Karakuş’u vicdanıyla baş başa bırakıp apar topar eve çağrılan çalışanlarla ve komşu villaların sakinleriyle görüşmek üzere çıktık odadan.

Çalışanlar evin beyinin anlattıklarını doğrularcasına, karı kocanın büyük aşklarından, sonsuz sevdalarından bahsederek başladılar sözlerine. “Başlatmayın ulan büyük aşkınıza! Madem o kadar âşıktı, ne diye ilk fırsatta karısına ihanet etti?” dememek için zor tuttum kendimi. Hasan Karakuş’un kendi deyimiyle, yere batasıca erkekliğine sahip olamadığı dönemde yaşanan huzursuzluğun birebir şahitleri olmalarına rağmen çalışanların hâlâ büyük bir aşktan söz etmeleri tuhafıma gitmişti. Bu zengin takımın aşkları da sadakat anlayışları da bir başka oluyordu demek ki.

Leyla Karakuş iki gün önce çok yakın bir arkadaşının doğum günü partisine davetli olduğu hâlde oraya gitmemiş, bütün günü evde geçirmişti. Gün içinde telefonu susmamış, birçok görüşme yapmıştı. Doğum günü partisine katılmadığı için kendisine sitem etmeye doyamayan arkadaşı en az beş sefer aramıştı. Arkadaşının döktüğü diller sonuçsuz kalmış Leyla’yı evden çıkmaya razı edememişti. Davete katılmama sebebi keyifsiz ya da hasta olması değildi. Bir misafir bekliyordu. Çalışanlara hazırlık yapmaları için emir vermiş fakat misafirinin kim olduğundan bahsetmemişti.  Akşam yemeği için iki kişilik bir sofra hazırlandıktan sonra evde çalışan beş kişiye ve villanın giriş kapısında bekleyen bekçiye bir hafta izinli olduklarını söyleyip evi terk etmelerini emretmişti.

Kimdi bu gizemli misafir? Araştırıp bulacaktık elbette. Leyla’nın telefonu çoktan delil çantasında Emniyet’e varmıştı bile. Büyük ihtimalle Bilişim polisleri telefonun altını üstüne getirmekle meşguldüler. Evin neredeyse dört köşesinde bulunan güvenlik kameralarından alınan görüntüler de incelendikten sonra belki yolumuza ışık tutacak bir delile ulaşabilirdik.

Civardaki villalar birbirlerinden oldukça uzak inşa edilmişlerdi. Neymiş efendim, mahremiyete saygı duyulmalıymış. Bu da cemiyetin ileri gelenlerinin, komşuluktan uzak durmak için uydurdukları bahanelerden biri işte. Nerede bizim mütevazı ama sıcak mahallemiz, nerede bu lüks içinde ama duygu yoksunu mahalle. Bu sokakta kimsenin kimseden haberi olmadığı malumumuz olsa da maktul hakkında birkaç soru sormadan geçemezdik. Sonuç tam da tahmin ettiğimiz gibi oldu. Karakurt çiftiyle alakalı fazla malumatları yoktu.

***

Emniyet’e geldiğimizde polis memuru Gülten’i masasının başında cinayet videosunu izlerken bulduk. Adi katil, yememiş içmemiş, eserini en hızlı tarafından gösterime sunmuştu. Gülten’in o anda yaşadığı dehşet yüzünden okunuyordu. Öyle ki geldiğimizi bile fark etmedi. “Nedir o Gülten?” diyen Başkomiserimin sesiyle irkildi. O sırada yüzünü buruşturmuş, zavallı kadına insülin enjekte eden kara eldivenli ellere bakıyordu. Hüzünlü bakışlarını Başkomiser Bahadır ‘a çevirdi.

“Dayanamıyorum artık Başkomiserim! Allah aşkına, bir şeyler yapalım. Bulalım şu caniyi artık. En çok da bizimle böyle alay etmesini yediremiyorum kendime. Çok çaresiz hissediyorum.”

“Tamam kızım, tamam… Bulacağız…  Güven bana…  Sana söz veriyorum, bulacağız o adi şerefsizi.”

Başkomiserimin sözleri Gülten’i biraz olsun sakinleştirse de hâlâ gözlerindeki hüzün bulutu dağılmamıştı. Ekrandaki görüntüleri başa aldı, ekranı dondurdu ve masasından kalktı.

“Ben bir kez daha izleyemeyeceğim bu vahşeti Başkomiserim. İzniniz olursa bugün erken çıkmak istiyorum.”

“Elbette gidebilirsin Gülten. Fakat gitmeden önce sana vermek istediğim bir görev var.”

Gülten farkında olmadan hazır ol vaziyetine geçti. Azimli bir polis memuruydu ve yakında komiser yardımcılığına atanırsa hiç şaşırmayacaktım. “Emredin Başkomiserim,” dedi. Sesindeki umutsuzluk dağılır gibi olmuştu.

“İlk cinayetten beri şu balon ritüeli aklımı kemiriyor, sanki bir yerlerden tanıdık geliyor bana. Bu konuyla alakalı senden bir isteğim olacak…”

“Anladım Başkomiserim, geçmişte buna benzer ritüellerle cinayet işlenip işlenmediğini araştırmamı istiyorsunuz.”

“Gülten, aklımı mı okuyorsun kızım?”

Gülten, Başkomiserimin sorusuna hafifçe tebessüm ederek karşılık verdi.

“Ferit! Seni de unutmadım… Sen de şu dördüncü kurban Gürkan Turhan’ın yeğeni Serhat Güven’i bul. Kaç gündür Emniyet’e gelip ifade vermesini bekliyoruz. Ona soracak daha bir sürü sorum var. Dayısının psikolojik tedavi gördüğünden bahsetmişti, doktorunu tanımadığını söylemişti fakat kim olduğunu araştırıp öğrenecekti. O gün bugündür adamdan ses çıkmadı. Bir de… Leyla Karakuş’un kocasından karısının psikiyatristinin adını öğren. Şimdi, ikiniz de gidebilirsiniz. Videoyu yarın sabah izleriz. Bugünlük yeterince vahşet gördük.”

***

Ertesi gün Başkomiserimle aynı anda Cinayet Büro’nun kapısındaydık. Bu sefer geç kalmamıştım ve sanki Başkomiser Bahadır’ın gözlerinde belli belirsiz bir gurur kırıntısı sezmiştim. O an kendime, kim bilir kaçıncı kez, işimi daha fazla önemseyeceğime dair söz verdim. İçeri girdiğimizde Gülten bizi bekliyordu. Başkomiserimin verdiği görevi yerine getirmiş olacağı hiç aklıma gelmedi zira daha birbirimizden ayrılalı on beş saat bile olmamıştı. Heyecanlı hâlinin sebebini öğrenmek için Başkomiserimin paltosunu çıkarıp masasına oturmasını beklemeden, konuşmaya başladım.

“Ne oldu Gülten? Sakın bana mavi balonun gizemini çözdüm, deme!”

“Üzgünüm Ferit Komiserim fakat tam da öyle diyeceğim…”

“Yok ya, ben artık sana şaşırmayacağım.”

Şaşkın hâlime aldırış etmeyen Gülten, elindeki dosyayı Başkomiser Bahadır’ın masasına koydu ve “Haklıymışsınız Başkomiserim,” dedi.

“Hangi konuda?”

“Ritüel konusunda… Bizim katilin mavi balon ritüeli taklitmiş. Bakın, gazete kupürleri burada… Dün buradan çıkar çıkmaz soluğu kütüphanede aldım. Bir arkadaşımın yardımıyla son otuz yılın gazete haberlerini taradık. ‘Mavi Balon Cinayetleri’ başlığını bulur bulmaz birkaç kişiyle irtibata geçtim ve soruşturmanın detaylarını öğrendim.”

Dosyadan çıkardığı kupürleri ve edindiği diğer bilgileri ortaya serdi. Gazetedeki bulanık bir fotoğrafı göstererek konuşmaya devam etti.

“Bu Orhan Tunçeli, bundan yirmi beş yıl önce altı cinayet işlemiş. Altı maktulün de yemek borularından mavi balon çıkmış. Kurbanlarını birbirinden farklı yöntemlerle öldürmüş. Bizim katil gibi intihar süsü vermemiş ya da cinayetleri kayıt altına almamış fakat mavi balon kısmı tıpatıp aynı. Hatta balonun boyutları bile aynı. Olay Şanlıurfa’da gerçekleşmiş. Fakat adam İstanbul’da, o yıllarda Cinayet Büro Komiseri olan Ahmet Baki tarafından yakalanmış. Ahmet Baki sonradan Başkomiser olmuş ve şimdi emekliymiş. Onu arayıp tüm ayrıntıları öğrendim. Cani katil hâlâ hapisteymiş ve burada, Kartal Cezaevi’nde yatıyormuş,” dedi.

“Siz sormadan söyleyeyim, cezaevi müdürü bir saat sonra sizi bekliyor Başkomiserim. Cinayet soruşturması için Orhan Tunçeli’nin ifadesine başvurulması gerektiğini söyledim. O da hemen kabul etti ve özel bir odada görüşmenize izin verdi.”

Başkomiserim, “Aferin Gülten,” dedi, gözlerindeki gururu sesine de yerleştirerek. Ben henüz bana verilen görevlerin hiçbirini yerine getirememiştim. Bir süre daha getiremeyecektim zira apar topar cezaevinin yolunu tuttuk. Öğlen olmadan bu işi halletmeliydik.

Orhan Tunçeli gazete kupürlerindeki hâlinden çok farklı görünüyordu. Başında kalan üç beş tel saç kırlaşmış, omuzları çökmüş, yer yer dökülmüş dişleri sigaradan sararmış, alnına ve göz kenarlarına derin izler oturmuştu. Altmış, altmış beş yaşlarında olmalıydı fakat seksenine dayanmış gibi görünüyordu. Yıllar öncesinin cani seri katili değil de alelade bir kader mahkûmu gibiydi.

“De bakalım Başkomiser! Ne istiyorsun benden?”

“Mavi balonun sırrını…”

“Polis misin, gazeteci mi be adam? Ne yapacaksın mavi balonun sırrını?”

“Bak Orhan! Üç haftadır şehirde seri cinayetler işleniyor. Beş kişi öldürüldü.”

“Ee, bana ne? Yirmi beş yıldır içerideyim ben. Bu cinayetleri benim işlediğimi düşünmüyorsun herhâlde.”

“Hayır, o cinayetleri senin işlemediğini biliyorum. Burada söz konusu olan sen değilsin, senin işlediğin cinayetlerin şekli.”

“Nasıl yani?”

“Son üç haftadır biri senin ‘Mavi Balon Cinayetleri’ni taklit ediyor.”

“Ne var bunda? Sen bilmezsin belki ama ben o sıralarda çok meşhur bir katildim.”

“Yine de bize yardımın dokunabilir.”

“Elimden ne gelir ki Başkomiser? Yirmi beş sene yattım, daha ne kadar yatarım, bilmem. Ağırlaştırılmış müebbet yedim ben. Sokakları artık rüyalarımda bile görmüyorum. Oturduğum yerden sana ne yardımım dokunur?”

“Anlatabilirsin…”

“Neyi? Cinayetleri nasıl işlediğimi mi?”

“Hayır, cinayetleri neden işlediğini… Bu konu hakkında ne savcıya tek kelime etmişsin ne de hâkime. Belki senin sebeplerin katili daha iyi tanımamıza yardımcı olabilir.”

“Bir asır geçmiş üstünden be Başkomiser. Deşmesek olmaz mı?”

“Eğer şimdi deşmezsek korkarım daha bir sürü insan canından olacak Orhan.”

Orhan, kısa bir süre Başkomiserimi ve beni süzdükten sonra biraz önce cebine koyduğu tespihini çıkardı. Sağa sola savurduğu tespihin taşları Oltu taşından yapılmıştı. İki ay önceki bir soruşturmada bir Oltu taşının tüm hayallerimi paramparça ettiği geldi aklıma. O sevimsiz hatırayı derhâl savuşturdum kafamdan. Zaten Orhan da anlatmaya başlamıştı.

“Cinayetlerimin sebebini öğrenmek istiyorsan çok gerilerden, çocukluğumdan hatta ondan bile öncesinden başlamam gerek Başkomiser. İstersen bir kahve söyle kendine. Lafım uzun sürecek çünkü…”

Başkomiserim, Orhan’ın kahve teklifini reddetti. İçinden, “Bir, azılı bir seri katille karşılıklı kahve içmediğim kalmıştı. Daha neler?” dediğini duyar gibi olmuştum.

“Anamın köyünde babama Eşkıya Haydar derlermiş. Dağlarda yaşarmış babam. Nereden geldiğini, soyunu sopunu bilen yokmuş. Bir gün aniden çıkıvermiş ortaya. O yıllarda adaleti kolluk kuvvetleri yerine eşkıyalardan uman köy halkı, babamın dürüstlüğünü, delikanlılığını, mertliğini över dururmuş. Sayesinde geceleri korkmadan uyur olmuşlar. Bilirlermiş ki Eşkıya Haydar o dağların eteklerinde nöbette, bilirlermiş ki kötüye de kötülüğe de geçit vermeyecek. Anam o zamanlar daha on yedisinde yokmuş. Gönlünü kaptırmış bu civanmerte. Babam da anama bir görüşte tutulmuş. Lakin anam, Pehlivanoğulları’nın Mahmut’a sözlüymüş. Olmaz bu iş, demişler. Olmazı oldurmuş babam. Bir gün atının terkisine attığı gibi almış götürmüş anamı. Artık o köyün yamacında kalamamışlar zira anamın akrabaları da Pehlivanoğulları da peşlerindeymiş. Uzak bir dağ köyüne kaçmışlar. Herkesi, her şeyi geride bıraktıklarını sanmışlar. Aradan beş yıl geçmiş. O sırada ben doğmuşum. Babam tırla mal taşırmış, sınır ötesine. Anam da köyün kızlarının çeyizlerine oya işlermiş.”

Dalan gözlerinden Orhan’ın çocukluk yıllarına geri döndüğü anlaşılıyordu. Ne garipti, bu adam yirmi beş yıl önce altı kişinin canına kıymış azılı bir katil miydi yani şimdi? İnsanın inanası gelmiyordu.

“O güne kadar mutlu mesut yaşamıştık. O gün gelip çatana kadar…”

Hayretler içinde Orhan’ın yüzüne bakıyordum. O küçük çocuk gitmiş, cani katil geri gelmişti sanki. Gözlerini bürüyen öfke fark edilmeyecek gibi değildi. Sabırsızca, “Ee, ne oldu o gün?” dedim. Demez olaydım. Orhan cılız cüssesinden beklenmeyecek bir çeviklikle fırladı yerinden. “Allah belanızı versin! Allah hepinizin belasını versin!. Yapılır mı bu be? Ne istediniz bizden?” diyerek beni kaptığı gibi oturduğum sandalyeden kaldırdı. Kaldırmakla kalmadı, yan tarafa savurdu. Başkomiserim mani olmasa daha neler yapardı, bilmiyorum. Önce önüne geçen Başkomiser Bahadır’a, sonra bana baktı, şaşkın şaşkın. Sanki transtaydı ve tam da o anda kendine gelmişti. “Affedersin Başkomiserim. Allah şahidim, kötü bir niyetim yok. O anı hatırlayınca, kendimden geçmişim. N’olursun affet,” dedi. Sonra bana dönüp “Kusura bakma delikanlı, sen de affet,” dedi. Sesimi çıkarmadan başımı salladım. Tekrar masanın etrafına oturduğumuzda, Başkomiserim sese gelen gardiyanı geri göndermekle meşguldü.

“O gün anamın doğum günüydü. Mavi rengi çok severdi anam. Kendi elleriyle mavi bir elbise dikmişti kendisine. Onu giymişti. Babam da bir sürü mavi balonla gelmiş ve evimizin bahçesini onlarla süslemişti. Bayram yeri gibi olmuştu bahçemiz. Bir kucak dolusu mavi balonla birlikte anamın yüzünü güldüren bir de haber getirmişti babam. Anamın akrabaları onları aramaktan artık vazgeçmişlerdi. Onlar vazgeçmişti geçmesine ama Pehlivanoğulları namuslarına sürülen lekeyi affedecek gibi değillerdi. Keşke babama güzel haberi getiren kişi bunu da söyleseydi. Belki o gün her şey çok farklı olabilirdi. Olmadı… O gün benim mutlu olduğum son gün oldu. Yerimizi bulmuşlardı. Nasıl olduğunu anlamadık bile. Bir anda ortalık savaş meydanına döndü. Babamı bir kurşunla yere serdiler. O korkuyla bahçedeki ekmek fırınının içine saklandım. Babamın kendi elleriyle fırının kapağına astığı mavi balon, başımıza gelen felaketten habersiz ipinden kurtulup önüme düştü. Sessizce sönüp büzüşüp kaldı. Sanki onu görseler beni de göreceklermiş gibi, hızlıca avuçladım sönük balonu. Beş kişiydiler. Pehlivanoğlu Mahmut ve dört fedaisi anamın üzerine çullanmışlardı. Kötülük ediyorlardı anama… İnsan korkudan ağlar mı? Ben ağlamamıştım. Ağlamamak için avucumda sıktığım balonu ağzıma tıkmıştım çünkü. Tıkmasaydım, ağlardım belki…”

Kulak deşen bir sessizlik çöktü odaya. Seri katil, cani katil, adi katil Orhan gitmişti yine. Onun yerine küçücük bir çocuk, avucunda buruşturduğu mavi balonuyla karşımızda oturuyordu sanki. Ben de Başkomiserim de yıllardır buna benzer bir sürü vakaya şahit olmuştuk. Öyle anlarda vicdanlarımız, asıl kurbanın kim olduğu sorusunu tekrarlayıp dururdu. Fakat elden bir şey gelmezdi. Sebebi ne olursa olsun, hiçbir suç cezasız kalamazdı.

Ne kadar sürdüğünü bilmediğim sessizliği Başkomiserim bozdu.

“Bunları neden mahkemede anlatmadın Orhan. Cezan hafiflerdi…”

“Ne gerek var Başkomiserim. Ben o günden sonra yaşamadım ki… Yaşadıysam da intikamımı alacağım günün hayaliyle yaşadım. Yıllarca o şehirden öteki şehre savruldum. O yetimhaneden ötekine, o ıslah evinden berikine… Kimsesizlik zor be Başkomiserim. Yine de büyüdüm, bir şekilde yaşadım. Çok aradım o şerefsizleri. Bulmam yıllarımı aldı. Sonunda buldum ve aldım intikamımı. Anamın da babamın da ruhları rahatladı. Hiç pişman değilim. İtiraf etsem, üç beş sene önce çıksam ne olacaktı?”

Başkomiser Bahadır, Orhan’a hak verdiğini belli eden bir baş hareketi yaptı.

“Bu anlattıklarını başka hiç kimse bilmiyor mu yani? İlk kez bize mi anlatıyorsun?”

“Hayır, bir kişi daha biliyor Başkomiserim. Cinayetleri işledikten sonra aklımda teslim olmak vardı fakat daha işim bitmemişti. Pehlivanoğulları’na babamın yerini ispiyonlayan pisliği de öldürmeliydim. Zavallı babam ona güvenip sırrını açmış, yerini yurdunu açık etmişti. Adamın İstanbul’da olduğunu öğrendikten sonra buraya geldim. Onun da cezasını kesmeliydim, kestim de fakat üç gün geçmeden o Ahmet Komiser eliyle koymuş gibi yakaladı beni. Çıkarıldığım mahkemede akli dengemin yerinde olup olmadığının tespitine karar verildi. Üç ay boyunca özel bir klinikte, bir doktorun gözetimi altına verildim. O ve yardımcısı terapi midir nedir, öyle bir şeyler yaptılar bana. Hakkını yemeyeyim, ağzımdan laf almak için çok uğraştı o doktor. Sonunda bir gün, baştan sona anlattım hikâyemi. Anlatmadan önce yemin ettirdim, kimseye gerçeği söylemeyecekti, yardımcısına bile… Mahkemeye akli dengemin yerinde olduğuna dair raporunu sunacak ve ölene kadar bu sırla yaşayacaktı. Kabul etti… O doktora sadece sebebimi değil, en ince ayrıntısına kadar cinayetleri nasıl işlediğimi de anlattım. İnanır mısın Başkomiser, korkarak ya da yargılayarak değil, hayranlıkla dinledi beni. Tuhaf değil mi? Evet tuhaf ama böyle işte…  O doktor dışında şimdiye kadar hiç kimse bilmedi sırrımı. Şimdi de sen ve şu delikanlı… Kimselere söylemezsiniz değil mi Başkomiser?”

“Merak etme Orhan. Sırrın bizde saklı kalacak. Fakat şu bahsettiğin doktoru bulmamız gerek. O isim bizim için çok önemli. Hatırlıyor musun doktorun ismini?”

“İnsan sırdaşının ismini unutur mu be Başkomiserim? Hatırlıyorum elbette…” dedi. Kısa bir süre sessiz kaldıktan sonra doktorun adını söyledi. “Fevzi Ertekin…”

“Yirmi beş yıl öncesinden bahsediyoruz Orhan. Bu adam kaç yaşındadır şimdi?”

“Ne bileyim Başkomiser. Adamın nüfus kütüğünü de almadım ya üstüme. Ben yaşlarda olmalı. Ben kaç yaşındayım, onu da unuttum ya…”

***

Cezaevinden çıktıktan sonra Başkomiserim Gülten’i aradı. Psikiyatrist Fevzi Ertekin ismini sistemde aratmasını söyleyecekti. Derdini anlatmaya fırsat bulamadı. Gülten yine bir şeyler bulmuştu ve derhâl Emniyet’e dönmeliydik. Kim bilir yine o bilgisayarın başından bile kalkmadan neler neler buldu, diye düşünüyordum ki Başkomiserimin bana verdiği görevi onun tamamladığını öğrendim. Aslında biraz bozulmadım desem yalan olur. Bu gidişle bu kız, benim pabucumu dama attıracaktı. Keşke dün gece Başkomiserimin verdiği görevi bugüne ertelemeseydim ve Serhat Güven’i bulmak için sabaha kadar dolaşsaydım. Bu gidişle beni Cinayet Büro’ya Komiser yapmış olmalarına sadece annem değil, ben de şaşıracaktım.

Daha kapıdan girer girmez Gülten önümüze bir dosya koydu. Dosyanın kapağını kaldırmamla, karşıma Serhat Güven’in fotoğrafı çıktı. Biraz kırgın bir bakış attım Gülten’e. O anki ruh hâlim pek umurunda değil gibiydi. Aslında gereksiz bir kırgınlıktı benimkisi. Sonuçta biz bir ekiptik ve birbirimizi desteklemek birinci vazifemiz olmalıydı. “Hızır gibi yetiştin Gülten, bana kalsa bu iş bugün bitmezdi,” dedim, hiç de kinayeli olmayan bir ses tonuyla. Son zamanlarda sıkça takındığı soğuk tavrından taviz vermeden konuşmaya başladı Gülten.

“Başkomiserim, günlerdir Emniyet’e gelmesini beklediğimiz Serhat Güven’i buldum. Üstelik sadece onu bulmakla kalmadım, çok enteresan şeyler de öğrendim hakkında.”

“Neymiş bakalım o enteresan şeyler?” dedim, bu sefer sesimdeki kinayeyi saklamayı başaramayarak. Hiç aldırmadı. Beni yok mu sayıyordu bu kız? Bana neden böyle davrandığını bir türlü anlayamamıştım. Bir ay önce Riva’da, boş bir yazlıkta öldürülmüş olarak bulunan Dündar Hallaç soruşturmasından sonra olmuştu, ne olduysa. O cinayetin aydınlanmasıyla kör olmuş gözlerim açılmıştı ve bir gönül macerasından kalbim kırık ayrılmıştım. Zaman geçtikçe yaram kabuk bağlamaya ve kalp sızım hafiflemeye başladı. Ancak ondan sonra Gülten’in bana aşırı mesafeli ve soğuk davrandığını fark ettim. Eski Gülten gitmiş, yerine bir buzdolabı gelmişti sanki. Sebebini sormadım ama bu davranışı hak edecek ne yaptığımı düşünmediğim bir günüm dahi olmadı.

“Serhat Güven’in o gün Almanya’dan gelen uçaktan indiğini ve eve geldiğinde dayısının cesedi ile karşılaştığını söylemiştiniz.”

“Evet, bize öyle anlatmıştı.”

“O iş öyle değilmiş işte Başkomiserim. Bugün adamı aramadığım yer kalmadı neredeyse. Verdiği cep telefonu numarasına ulaşılamıyordu. Dayısının evinde olamazdı. Olay Yeri İnceleme ekibi oradaki işini daha dün bitirmişti ve bildiğim kadarıyla Serhat’a anahtarı teslim eden olmamıştı. Şehirden ayrılamayacağına göre, belki bir otelde kalıyordur diye düşünüp bütün otelleri aradım. Sonunda oldukça lüks bir otelde adamımızı buldum. Resepsiyon görevlisine, otellerine üç gün önce Serhat Güven adında birinin giriş yapıp yapmadığını sorduğumda aldığım cevaba çok şaşıracaksınız. ‘Serhat Bey otelimize bir ay önce giriş yapmıştır.’ O  sabah bir uçaktan inip dayısının evine geldiği doğru fakat bu söylediği gibi Almanya – İstanbul uçağı değil, Antalya – İstanbul uçağı. Havaalanından aldığım bilgiye göre Almanya’dan İstanbul’a bir ay önce giriş yapmış. Geldikten bir hafta sonra da Antalya’ya uçmuş. İşte, bütün bilgiler burada.”

“Ne diyorsun sen Gülten? Bize yalan mı söylemiş yani? Ferit! Çabuk bulup getir şu adamı!”

Ben yerimden kalkmaya yeltenirken Gülten’in sesiyle oturuverdim. Ne yazık ki bu işi de benim yerime halledivermişti benim acar mesai arkadaşım.

“Bizim onu bulmamıza gerek kalmadı Başkomiserim çünkü kendisi bir saattir sizin odanızda bekliyor. Üç gündür Almanya’da yarım kalan işlerini yoluna koymak için koşturuyormuş. Bir yandan da size söz verdiği gibi dayısının psikiyatristinin adını araştırıyormuş. Dayısının eski arkadaşlarından birini bulmuş. Adam, Gürkan Turhan’ı en son karısının cenazesinde gördüğü için son zamanlarda ne yaptığından, kimlerle görüştüğünden haberi olmadığını söylemiş. Fakat doktorunun kim olduğunu biliyormuş. Gürkan Turhan bundan yıllar önce özel bir muayenehanede psikolojik tedavi görmüş. Büyük ihtimalle yine ona gitmiş olabilirmiş. Doktorun adını öğrenen Serhat soluğu burada almış. Henüz hakkındaki şüphelerden haberi yok. Dört gözle sizin gelmenizi bekliyor.”

Başkomiser Bahadır’ın odasında bekleyen Serhat Güven derdini anlatamadan kendini sorgu odasında buluverdi. Neye uğradığını şaşırdığı her hâlinden belliydi. 

“Bize neden yalan söyledin Serhat?”

“Ben yalan söylemedim Başkomiserim. Hiçbir şey anlamıyorum, neden sorgu odasına getirdiniz beni?”

Serhat’ın sorusunu duymazdan gelen Başkomiserim, yeni bir soru ile Serhat’ı adeta dayak yemişe çevirdi.

“Türkiye’ye ne zaman geldin Serhat?”

“Dedim ya…”

“Ne dedin? Hâlâ yalan mı söyleyeceksin? Bırak şimdi kıvırmayı da doğru dürüst anlat! Hayatın doğruyu söylemene bağlı. Bir anda kendini beş kişinin katil zanlısı olarak savcının karşısında bulabilirsin. Anlat ki kafamızdaki soru işaretleri dağılsın.”

“Bir ay önce Başkomiserim…”

“Bir ay önce, ne?”

“Ülkeye bir ay önce geldim. Dayıma geldiğimi haber vermemiştim. Her sene yıllık iznimi onunla geçirmekten çok sıkılmıştım artık. Hele yengem öldükten sonra dayımın kahrı hiç çekilmiyordu. Sözde dinlenmeye, ülkemi gezip görmeye geliyordum fakat dayım yanından beş dakika bile ayrılmamı istemiyordu. Düşünün, koskoca doktor yıllık iznini dayısıyla tavla oynayarak geçiriyordu. Daha beter yorulmuş, kafam kazan gibi olmuş bir vaziyette dönüyordum Almanya’ya. Bazı zamanlar izin alamadığımı bahane edip dayıma hiç uğramadan burada tatil yapıyordum. Onunla olmaya katlanamasam da ona kıyamıyor, üç dört gün izin kopardığımı söyleyip mutlaka uğruyordum yanına. Yine öyle yapacaktım. Önce İstanbul’a geldim. Kız arkadaşım da benimle beraberdi. Dayıma haber vermedim tabii. Nereden bilecekti benim şehirde olduğumu? Evden çıktığı yoktu ki… Hem bu sefer yalnız da değildim. Helga ile birlikte tatil yapacak olmanın sevinci içindeydim. Helga yanımdayken zamanın nasıl geçtiğini anlamadım bile. O arada kısa bir Antalya tatili de ayarlamıştık. Helga oradan Almanya’ya dönecekti, ben de dayımı arayıp birkaç gün ona uğrayacağımı söyleyecektim.”

Serhat korkudan mı yoksa sorgu odasının soğuk havasından mı bilmem, tir tir titriyordu anlatırken. Bir bana, bir Başkomiserime çevirdiği gözlerindeki endişe, görülmeyecek gibi değildi.

“O arada dayım telefonlarıma cevap vermiyordu. Endişelendim… Biraz da vicdan azabı hissettim. Son görüşmemizde ölmek istediğini, yaşamaktan zevk almadığını anlatmıştı. Dayanamadım, o sabah Helga’yı Antalya’da bırakıp İstanbul’a geldim. Size yemin ederim Başkomiserim. Benim cinayetlerle falan bir ilgim yok.”

“Bize neden yalan söyledin? Ülkeye bir ay önce girdiğini söylemende ne mahsur vardı? Seni bu yüzden tutuklayacak değildik, herhâlde. Ufacık bir araştırmayla yalanının ortaya çıkacağını nasıl tahmin etmezsin?”

“Bilmiyorum Başkomiserim, ne diye böyle bir salaklık yaptığımı inanın bilmiyorum. Sanki dayıma söylediğim yalanı devam ettirmek zorundaymışım gibi hissettim. Sanki onu kandırdığımı öğrenecekmiş gibi… Utandım belki de… Sonrasında dayımın bir cinayete kurban gittiğini öğrenince daha büyük bir korku sardı içimi. Boş yere şüpheleri üzerime çekmek istemedim. İnanın bana, dayımı ben öldürmedim. Helga’ya sorun isterseniz. O, size benim katil olmadığımı söyleyecektir.”

Başkomiserimin Helga’nın iletişim bilgilerini sormasıyla Serhat’ın yüzü aydınlanır gibi oldu. İçinden, “Yırttık,” dediğine emindim. Rahatlamasına izin vermeden onu yeniden tedirgin etmeye karar verdim ve “Korkarım seni Helga bile kurtaramayacak Serhat. Cinayetler sen ülkeye geldikten sonra başlamış. Buna ne diyeceksin?” dedim. O esnada sırıttığımın farkında değildim.

“Hayır, hayır! Tesadüf bu, sadece bir tesadüf… Ben katil değilim. Doktorum ben. Öldürmek için değil, yaşatmak için yemin ettim. Yalvarırım Komiserim, bırakın beni.”

Bana dert anlatamayacağını anlayan Serhat, Başkomiser Bahadır’a çevirdi bakışlarını. Az önce korkudan titreyen adam şimdi de boncuk boncuk terliyordu. “Yemin ederim Başkomiserim, ben kimseyi öldürmedim! Dayıma kıyacağımı nasıl düşünürsünüz?”

Psikolojik baskıya devam ettim.

“Haa, diğerlerine kıyardın ama dayına kıyamazdın, öyle mi?”

“Hayır, hayır! Öyle bir şey demedim. Kimseye kıyamam ben. Diğerlerini de öldürmedim, dayımı da öldürmedim.”

Sorguya son noktayı her zamanki gibi Başkomiser Bahadır koydu. Başkomiserimin sözlerini duyan Serhat başının büyük belada olduğunu daha yeni anlıyormuş gibi bir bakış attı ona.

“Üzgünüm Serhat Güven, seni gözaltına almak zorundayım. Şimdilik elimde seni serbest bırakacak bir delil yok. Şu Helga Hanım’ı bir bulalım, sonrasına sonra bakacağız. Anlayacağın, bir süre burada, bizimlesin.”

Tam kapıdan çıkmak üzereyken Serhat’a döndü Başkomiserim.

“Ha az kalsın unutuyordum, neymiş bakalım o doktorun adı?”

Serhat aval aval bakmayı sürdürürken “Dayının psikiyatristini diyorum oğlum! Adı ne?” dedi. Apar topar arka cebinden cüzdanını çıkaran Serhat, içinden aldığı pusulayı Başkomiserime uzattı. Göz ucuyla pusulaya baktım. Üzerinde yazan ismi görünce nasıl şaşırdıysam artık, “Oha! Yok artık!” demiş bulundum.

-DEVAMI GELECEK SAYIDA-

1.

Percule Hoirot, o sabah gelen mektuplara bakıyordu.  Zarflardan birini eline alınca durakladı. Yüzünde önce bir şaşkınlık ifadesi belirdi, sonra kaşlarını çatarak,  “Çok ilginç doğrusu,” diye mırıldandı. “Bay John Fletcher bana bir mektup göndermiş. Ne kadar endişe verici bir durum.”

Beş yıl önce kendisine beş bin pounda mal olan spekülasyonun sorumlusunun Bay Fletcher olması değildi onu endişelendiren. Az önce gazetede okuduğu bir  haberdi. Bu yüzden biraz da telaşla açtı zarfı. Şöyle diyordu düzgün bir el yazısıyla yazılmış mektubunda ünlü borsacı Bay Fletcher:

“Bay Hoirot, acilen sizinle görüşmemiz lazım. Bir süredir bir takım tehdit mektupları almaktayım. Bu işi yapan, yakınımdaki insanlardan biri. Ondan korktuğum falan yok ama kim olduğunu çok merak ediyorum. Onu bulup ortaya çıkaracağınızdan eminim. Daha ayrıntılı bir görüşme için, Perşembe günü  saat 2.45’de sizi Richmond’daki evime bekliyorum. Randevu saati uygun değilse lütfen bildirin.”

Mektubu dikkatle masasının üzerine bırakan Hoirot, az önce baktığı The Guardian’ı yeniden eline aldı. Gazetenin sağ tarafında büyük puntolarla,  BORSA SİMSARI EVİNDE ÖLDÜRÜLDÜ  diye yazıyordu. Haberin devamında cinayetin dün gece işlendiği ve katilin henüz yakalanamadığı açıklamasından başka dişe dokunur bir bilgi yoktu. Gerisi tamamen John Fletcher’in zaten çok iyi bilinen mesleki ve özel yaşamından ibaretti.

Hoirot, arkasına yaslandı,  gözlerini kapatarak bir dakika düşündü. Sonra kararını vermiş bir halde ayağa kalktı ve uşağına seslendi.

“Arwyn! Bana hemen bir taksi çağır. Richmond’a gideceğim.”

2.

John Fletcher’ın Richmond Parkı’na bakan evi art deco tarzında inşa edilmişti.  Percule Hoirot bu modern saray yavrusunu hayranlıkla bir süre seyrettikten sonra bahçe kapısındaki polislere Başmüfettiş Paul McCartney’in burada olup olmadığını sordu. Memurlardan biri Hoirot’yu tanımıştı. Ağzı kulaklarına vararak, “Başmüfettiş içeride, Bay Hoirot,” dedi. “İsterseniz sizi onun yanına götüreyim.”

Hoirot bu teklifi memnuniyetle kabul etti. Birlikte eve doğru yürüdüler. Bahçe polis kaynıyordu.

Scotland Yard Başmüşettişi Paul McCartney, ünlü dedektifi karşısında görünce, “Vay vay vay,” dedi. “Kimi görüyorum? Sevgili Hoirot, burada ne işiniz var? Daha öğlen bile olmadı.”

Hoirot, “Biliyorum,” dedi. “Kahvaltıdan sonra haberi gazetede okudum.”

“Ve hemen bir taksiye atlayıp buraya geldiniz. Hatırladığım kadarıyla Fletcher’dan pek hoşlanmazdınız. Yoksa yanılıyor muyum?”

“Hayır, hayır. Yanılmıyorsunuz. Buraya gelmemin birinden hoşlanıp hoşlanmamamla ilgisi yok. Benimki sadece mesleki bir merak. Anlayacağınız, bu gün John Fletcher’dan bir mektup aldım.”

McCartney şaşırdı. “Fletcher’dan mı? Bir ölüden yani?”

“Sanırım, mektubu bana gönderdiği sırada adam ölü değildi. Mektup salı günü postaya verilmiş. Bugünse perşembe. İşte mektup burada.”

Başmüfettiş, Hoirot’nun uzattığı zarfı ilgiyle aldı, açtı ve okudu.

“Hımmm… Tehdit mektupları ha? Bundan haberim yoktu. Bu durumda  siz de soruşturmaya katılıyorsunuz sanırım.”

“Eğer bir itirazınız yoksa.”

“Neden itiraz edeyim ki? Bilakis, bana yardımcı olmanızdan büyük bir memnuniyet duyarım. Gelin de size cinayetin işlendiği odayı göstereyim.”

Başmüfettişin patavatsızlığını duymazdan gelen Hoirot, “Cesedi kim bulmuş?” diye sordu.

“Uşak. Dün gece, saat 21.25’de odaya girmiş ve adamın cesediyle karşılaşmış.”

“Nasıl biri o? Güvenilir mi?”

“Öyle görünüyor. Yirmi yıldır Fletcher’in yanında çalışıyormuş. Hah işte geldik.”

Başmüfettiş camlı bir kapıyı açıp Hoirot’nun içeri girmesi için yana çekildi. 

“Burası Fletcher’ın çalışma odası. Adam burada bıçaklanmış. Katilin saldırısı esnasında çalışma masasının arkasındaki koltuğunda oturuyormuş. Aldığı darbenin etkisiyle yere düşmüş.”

Hoirot, eğilerek çalışma masasının altındaki halıyı inceledi. Uç kısımda belirgin bir biçimde kan lekeleri vardı.

Başmüfettiş, “Fletcher, en son saat dokuzda bir telefon görüşmesi yapmış,” dedi. “Bundan da cinayetin 21.05 ile 21.25 arasında işlendiği anlaşılıyor.”

Ayağa kalkan Hoirot, “Cinayet aleti nerede?” diye sordu.

McCartney başını iki yana salladı.

“Katil onu yanında götürmüş.”

“Ne  olduğu konusunda bir tahmin var mı?”

“Ucu sivri bıçak olmalı.”

“Bence bir mektup açacağı.”

“Nereden anladınız?”

“Çalışma masasında olması gerektiği halde olmayan tek şey o.”

“Adam belki de mektup açacağı kullanmıyordu.”

“Buna ihtimal vermiyorum. Gene de sormak lazım.”

Hoirot’nun, verandaya açılan çift kanatlı, cam kapıya doğru gittiğini  gören Başmüfettiş, “Şu anda kilitli,” dedi. “Açmak istiyorsanız kapı kolunu önce yukarıya kaldırınız.”

Hoirot söyleneni yaptı, kolu yukarıya kaldırdı, “tık” diye bir ses duyuldu. Sonra aşağıya indirip kapıyı açtı.

Baş müfettiş seslendi. “Kilitlemek için de aynı işlemi yapmanız gerekiyor.”

Hoirot, “Siz geldiğinizde kapı bu şekilde kilitli miydi?” diye sordu.

“Hayır, açıktı. Ama uşak cesedi bulduğunda kilitliymiş. Daha sonra Doktor Black açmış o kapıyı.”

“Ve tabii muhtemelen parmak izlerini de yok etmiştir böylece.”

“Yok. Bir peceteyle tutmuş kapının kolunu.”

Başmüfettiş, bir an durup gülümsedi. “İşin ilginci, kapıda gene sadece onun parmak izi vardı.”

“Kapı kolunda parmak izi bırakmak, en aptal katillerin bile kolay kolay yapmayacağı bir hata. Anladığım kadarıyla bu davada parmak izi yok, cinayet aleti yok, peki ne var elinizde?”

Başmüfettiş cebinden bir naylon torba çıkarıp Hoirot’ya verdi. Torbanın içinde, üzerinde M ve G harfleri olan, altın kaplama bir çakmak vardı.

“Bunu masanın altında bulduk.”

Hoirot, “Kimin acaba,biliyormusunuz?” diye sordu.

Başmüfettiş, “Fletcher’ın üvey oğlu Mark Gaskell’a ait olduğunu tahmin ediyorum,” dedi.

Hoirot, pencerenin üstündeki yarı aralık duran vasisdası işaret ederek,  “Peki, ya bu?” diye sordu. “Vasisdas da mı olaydan sonra açılmış?”

“Hayır. Cinayetten aşağı yukarı kırk beş dakika önce gene Doktor Black açmış onu.”

“Kim bu Doktor?”

“Fletcher’ın arkadaşı. Dün gece yemeğe davetliymiş.”

“Şüphelilerden biri mi o da?”

“Kesinlikle. Cinayeti dışardan birinin gelip işleme ihtimali çok az. Bu işi kesinlikle evdekilerden biri yaptı.”

 “Neden böyle düşünüyorsunuz?”

“Bahçe kapısını görmüşsünüzdür. Evden ayrılırken bir sorun yok ama  dışardan geldiğinizde içeri girebilmek için  zili çalmak ve uşağın kapıyı açmasını beklemek zorundasınız. O gece, Doktordan başka eve gelen olmamış.”

Hoirot bir süre düşündü. Sonra ağır ağır başını salladı.

“Anlıyorum. Dün gece evde kimler varmış?”

“John Fletcher, bu evde karısı Pamela ve üvey oğlu Mark Gaskell’la birlikte oturuyor. Özel sekreteri Frank Smith de burada onunla kalıyor. Dün gece hepsi evdelermiş.”

Başmüfettiş, cebinden çıkarttığı not defterine göz atarak, “Size, dün gece cinayet esnasında herkes neler yapmış söyleyeyim,” dedi. “Doktor Lionel Black saat 18.00’de gelmiş. Yemek 18.30’da başlamış, 19.30 civarında bitmiş. Daha sonra Fletcher’la Doktor, çalışma odasında oturmuşlar bir süre. Doktor 20.30’da çalışma odasından çıkmış. Salonda Pamela, Frank ve Mark’la sohbet etmiş. Mark biraz sinirliymiş. Üvey babasıyla aralarında bir tartışma olmuş yemek öncesi. Diğerleriyle fazla oturmamış bu yüzden, biraz hava almak için izin isteyip yanlarından ayrılmış. Saat 20.45’de Frank bazı mektupları imzalaması için patronuna götürmüş. Yanında beş dakika kadar kalmış. 20.50’de evden ayrılmış.  Kız arkadaşıyla buluşup birlikte bir bara gitmişler. Saat 21.25’de Doktor gitmek için kalkmış, uşaktan Fletcher’a haber vermesini istemiş. Uşak da çalışma odasına girince Fletcher’ı yüzükoyun yerde yatarken bulmuş. Kalp krizi geçirdiğini zannederek telaşla doktora haber vermiş. Durum anlaşılınca polisi aramışlar.”

“Evde uşaktan başka hizmetçi var mı?”

“Beatrice adında bir kız var. Orta hizmetine bakıyor. Bir de aşçı. Maria adında bir İtalyan. Akşam yemeğini hazırlayıp saat altıda çıkmış.  Olay sırasında evde yokmuş.”

Hoirot, düşünceli bir tavırla çift kanatlı cam kapıyı açıp verandaya çıktı. Buraya hasır koltuklar ve küçük masalar yerleştirilmişti. Bahçenin sonunda Thames ırmağı iyice daralmış bir halde, geniş bir kavis çizerek akmaktaydı.

Başmüfettiş, “Sadece şehrin göbeğindeki bu arazi milyonlarca pound eder” dedi. “Fletcher, zannettiğimden de zengin biriymiş. Ama neye yarar? Bir ceset torbasının içinde olduktan sonra o poundların ona ne faydası olacak?”

Hoirot ciddi bir sesle, “Ona bir faydası olmayacak ama mirasçıları için durum farklı,”dedi.

3.

Samuel, elli yaşlarında, hafif kambur, zayıf bir adamdı. Halinden çok üzgün olduğu belliydi. Başmüfettişi görünce, “Beni çağırmışsınız efendim,” dedi. “Gerçi dün gece bildiğim her şeyi size anlatmıştım.”

Başmüfettiş, “Biliyorum, biliyorum, Samuel,” dedi. “Seni tekrar sorguya çekecek değilim. Bay Hoirot bir kaç soru soracak sana sadece.”

Hoirot, kendisine dizlerini kırarak reverans yapan uşağı başını hafifçe öne eğerek selamladı.

“Merhaba Samuel. Yemeğin bittiği saatten Bay Fletcher’ın çalışma odasına girdiğiniz saate kadar, yani 19.30’la 21.25 arası ne yaptığınızı bir kez de bana anlatabilir misiniz?”

Uşak, dedektifin bu isteğine saygılı bir tavırla, “Olur,” diye cevap verdi ve anlatmaya başladı.  Sesi de yüzü gibi kederle doluydu.

“Akşam yemeği her zaman 18.30’da yenir. O gece Dr. Lionel Black yemeğe davetliydi, bu yüzden yemek masasında beş kişilik servis açmıştım. 19.30’da sizin de dediğiniz gibi yemek bitti. Masayı topladım. Yıkaması için bulaşıkları Beatrice’e teslim ettim. Saat tam 20.00’de kahve servisine başladım. Bay Fletcher’ın talimatı böyleydi çünkü. Önce salona gittim. Bayan Fletcher’la Bay Gaskell oradalardı. Onlara kahvelerini verdim. Bay Smith verandada oturmuş hesap kitap işleriyle uğraşıyordu. Onun kahvesini de verdikten sonra çalışma odasına gittim. Bay Fletcher, Dr.  Black’le sohbet etmekteydi. Kahvelerini bıraktıktan sonra mutfağa geri döndüm.”

Uşak susunca Hoirot yeni bir soru yöneltti.

“Bay Fletcher’ın hali nasıldı? Etrafta dikkatinizi çeken bir şey oldu mu?”

Uşak başını iki yana salladı.

“Hayır. Her zamanki gibiydi. Dr. Black, beyefendinin yakın arkadaşıydı. Sık sık gelir, sohbet ederlerdi. Bazı geceler briç oynarlardı. Yalnız efendim, başka bir şey dikkatimi çekti. Oda çok soğuktu. Kahveleri koyarken, umarım çabuk soğumazlar, diye düşündüğümü çok iyi hatırlıyorum. Beyefendi ılık kahveden nefret ederdi çünkü.”

Uşağın yeniden sustuğunu gören Hoirot, “Devam edin,” dedi. “Sonra ne yaptınız?”

“Yarım saat kadar mutfakta kaldım. Daha sonra kahve fincanlarını toplamak için dışarı çıktım. Beyefendi çalışma odasında yalnızdı. Doktor ve Bay Smith salona gelmişlerdi. Ben oradayken Bay Gaskell sinirli bir şekilde salonu terketti. Sanırım babasına kızgınlığı devam ediyordu. Akşamüstü aralarına bir tartışma olmuştu da.”

“Bu tartışmanın sebebi neydi, biliyor musunuz?”

“Ah, efendim, bildiğimi söyleyemem. Ama tahminimce, Bayan Carson’la ilgili bir konuydu.”

“Bayan Carson mu? O da kim?”

“Genç ve hoş Amerikalı bir bayan. Hanımefendinin uzaktan akrabası.”

“Eee, onun konuyla alakası ne?”

“Galiba beyefendi, Bay Gaskell’ın Bayan Carson’la evlenmesini istiyordu. Ama, Bay Gaskell bu evliliğe pek hevesli değildi.”

Başmüfettiş, araya girerek fikrini açıkladı.

“Anlaşılan, Bay Fletcher üvey oğluna baskı yapıyormuş Bayan Carson’la evlenmesi için.”

Hoirot anlayışlı bir tavır takınarak, “Bay Gaskell sinirlenmekte çok haklı öyleyse,” dedi.  “İstemediği bir evliliğe zorlanması hoş bir şey değil. Peki, Samuel. Daha sonra ne yaptınız?”

“Yeniden mutfağa gidip Beatrice’i kontrol ettim. Bulaşıkları yıkamış, temizliği bitirmişti. Çayımı içerken Bay Smith geldi ve dışarı çıkacağını, en erken iki saat sonra döneceğini bildirdi. Ben de ona kendisini bekleyeceğimi söyledim.”

“Neden?”

“Bahçe kapısı otomatik olarak kilitleniyor. Dışardan biri gelince ben açıyorum. Tabii kapıya kadar giderek değil. Mutfağın arka kısmında küçük bir oda var. Oradaki monitörden kimin geldiğini görebiliyorum. Kapıyı açmak için bir düğmeye basmam yetiyor.”

Hoirot, “Son bir soru Samuel,” dedi. “Bay Fletcher’ın mektup açacağı var mı?”

“Olmaz olur mu, tabii ki var. Hem de gümüşten. Sapında mücevherler olan bir hançere benzer. Çalışma masasının üzerinde olmalı.”

Percule Hoirot ile Başmüfettiş göz göze geldiler.

Uşak dışarı çıkınca Başmüfettiş McCartney, “Haklıymışsınız Hoirot,” dedi.

4.

Dr. Lionel Black kısa boylu ama yakışıklı bir adamdı. Sabırlı ve anlayışlı biri gibi görünüyordu. “Size nasıl yardımcı olabilirim baylar?”  diyerek girdi çalışma odasına.

Hoirot gülümsedi.  “Dr. Black, dün gece uzun bir süre Bay Fletcher’la çalışma odasında oturmuşsunuz.”

Doktor Hoirot’nun sözünü kesti. “Pek uzun sayılmaz. Sadece kahve içtik ve biraz sohbet ettik.”

“Ne konuştunuz?”

“Bana bazı endişelerinden söz etti.”

Bu cevap, Başmüfettişi meraklandırdı. “Ne gibi?”

“Çok açık konuşmadı ama anladığım kadarıyla birisinden bazı mektuplar almış.”

“Bu kişinin adını vermedi mi?”

“Hayır. Sadece yakınındaki biri olduğunu söyledi.”

“Sizin bir tahmininiz yok mu?”

“Nasıl olabilir ki?”

“Mektupların içeriğinden bahsetti mi?”

“Hayır. Ama çok öfkeliydi.”

“Siz ne dediniz?”

“Kendisini koruması için tedbir alması gerektiğini söyledim. Ama o güldü. ‘Ben kendimi korumayı bilirim,’ dedi. Ben de ‘Bana hiç öyle gelmiyor,’ dedim.”

“Neden böyle dediniz?”

“Çünkü, verandanın açık kapısından içeriye insanı hasta edecek kadar sert ve soğuk bir rüzgar esiyordu. Çalışma odası buz gibi olmuştu. Kalkıp kapıyı kapattım. Pencerenin üzerindeki vasisdası açtım.”

“Kapıyı  kilitlediniz mi?”

“Evet.”

Hoirot, “Bir konuda fikrinizi öğrenmek istiyorum Dr. Black,” dedi. “Bay Fletcher sizce nasıl biriydi?”

“Benim arkadaşımdı. Onu severdim. Ama bunu herkes onun için söyler miydi bilmiyorum. Çünkü, yaptığı iş icabı, düşmanı çok olan biriydi. Onun yüzünden şirketler battı, insanlar işsiz kaldı.”

Hoirot başını sallayarak içini çekti.  “Beş yıl önce Bay Fletcher sayesinde borsada ben de iyi bir para kaybettim.”

Dr. Black, “Evet, biliyorum,” dedi. “Dün gece anlattı John. Bu yüzden sizin kırgın olabileceğinizden kaygılanıyordu. Ama yaptığı o manüplasyonla övünmeyi de ihmal etmedi.  Operasyonu bizzat kendisi yönetmiş. Herkes bunu, ortağı olduğu şirketin bir spekülasyonu sansa da aslında tamamen kendi eseriymiş. Her saniyesini tek tek hesaplamış. Dahiyane bir strateji izlemiş.”

Hoirot, “Ya, ya,  ne demezsiniz?” diye söylendi.

Başmüfettiş gülümsemesini gizlemek için eliyle dudakların kapattı.

Hoirot aklına bir şey gelmiş gibi işaret parmağının ucuyla çenesine dokundu. “Düşmanı çok olan biriydi dediniz az önce. Bundan ben de kesinlikle eminim. İmzasız tehdit mektupları gönderecek kadar ondan kim nefret edebilir, bir fikriniz var mı?”

“Şey, aklıma John’ın eski yardımcısı Philip Hawden geliyor.”

“Bay Smith’den önceki yardımcısı mı?”

“Evet.  John, rakiplerine bilgi sızdırdığı gerekçesiyle adamı hem kovmuş hem de polise ihbar etmişti. Philip, masum olduğunu iddia ediyordu ama yargılanıp hapse mahkum olmaktan kurtulamadı.  Mahkemede onu izlemiştim. Çok perişan bir haldeydi. Aşağı yukarı bir yıl kadar Pentonville hapishanesinde yattı.”

“Bu skandalı hatırlıyorum,” diye mırıldandı Hoirot.  “Olay iki yıl önce olmuştu galiba. Philip Hawden’ın Bay Fletcher’ı tehdit ettiğine hiç tanık oldunuz mu?”

“Hayır. Ne gördüm ne de duydum. Ama kendisini hapse attıran adama karşı dostane hisler beslemesi de mümkün değildi tabii.  Bunu dün gece John’a da söyledim. O da bana Philip’in kesinlikle suçlu olduğunu, onu polise teslim etmekten asla pişmanlık duymadığını söyledi. Daha anlatacaktı ama o sırada kahvelerimiz gelmişti.  Sonra konu değişti ve oğlundan yakınmaya başladı.”

Hoirot sordu. “Bay Mark Gaskell’dan mı?”

“Evet. O aslında John’un üvey oğlu. John’un ilk karısı Linda, çok zengin bir kadındı. John bu büyük serveti onun sayesinde yaptı. Yoksa beş parasız bir muhasebeciydi. Linda öldüğünde bütün mirasını John’a bıraktı.”

“Neden öldü o?”

“Tren kazası. 1994’de Cowden’deki kazada öldü.”

 “Mark kaç yaşındaydı o sırada?”

“Sanırım on iki yaşındaydı. Onu John büyüttü. Daima gerçek bir baba gibi davrandı.”

“Mark’ın asıl babası kim?”

“Binbaşı Simon Gaskell. 1982 de Falkland Savaşı sırasında ölmüş. Linda o sırada Mark’a hamileymiş.  John’la evliliği ise 1987 yılında oldu.”

“Mark Gaskell’la üvey babası arasındaki sorun neydi?”

“Oğlunu karısının kuzeniyle evlendirmek istiyor. Kızın ailesi oldukça zengin. John, bu evlilik sayesinde Amerika’da yeni iş fırsatları elde edeceğini umuyor. Ama  Mark’a söz geçiremedi bugüne kadar. Aslında ben de ona artık bu işin peşini bırakmasından yanaydım. Bu gibi konularda zorlamak iyi sonuç vermez. Ama John çok inatçı biriydi. Akşamüstü yine tartışmışlar.  Bir sonuç alamamışlar ama John’ın kafasında bir plan vardı. Kurnazca bir gülümsemeyle henüz son kozunu oynamadığını söyledi.”

“Çok ilginç. Bu kozun ne olduğunu açıkladı mı size?”

“Evet.”

Dr. Lionel Black ilk kez oturduğu yerde huzursuzca kıpırdandı. “Sekiz yıl önce Mark, bir arkadaşının arabası ile Norfolk’da kaza yapmış. Hem de kötü bir kaza. Kendi canını zor kurtardığı gibi yoldan geçen bir kadının da ölümüne sebep olmuş. Üstelik hem ehliyetsiz hem de alkollüymüş. Tutuklandığı karakoldan üvey babasını aramış. John da hemen duruma müdahale etmiş. Tanıdığı önemli kişiler ve parası sayesinde olayın üzerinin kapanmasını sağlamış. Üvey oğlunu bu badireden kurtarmayı becermiş. Çok iyi bir arşivci olduğu için bütün belgeleri  saklamış. Şimdi bu belgeleri ilgili makamlara vereceğini söyleyerek üvey oğlunu korkutmayı planlıyordu. Eğer, Mark evlilik konusunda sözünü dinlememekte ısrar ederse kesinlikle yapardı da.”

“Ah, yani oğluna şantaj yapacağını mı söyledi size?”

“Açıkça değil ama evet, bunu ima etti.”

“Ama bu şantajı yapacak kadar yaşamadı, öyle değil mi?”

“Bildiğim kadarıyla bu konuyu üvey oğluyla konuşamadan öldü. Daha önce bu konudan ona söz ettiğini sanmıyorum.”

“Bay Fletcher’ın yanından ayrıldıktan sonra ne yaptınız?”

“Salona gittim. Pamela ve Mark’a katıldım. Az sonra Frank da yanımıza geldi. Mark’ın hali biraz tuhaftı. Galiba sarhoş olmuştu. Bahçede dolaşmak istediğini söyleyip dışarı çıktı. Daha sonra Frank da izin istedi. Clapton’da kız arkadaşıyla buluşacakmış. Pamela’yla bir süre salonda oturduk. 21.30’a doğru, gitmek için kalktım. Samuel’i çağırıp  John’a haber vermesini söyledim. Uşak, ‘Peki efendim,’ deyip çıktı ama bir dakika sonra nefes nefese yanımıza geldi. John’un hastalandığını haber verdi. Telaşlanan Pamela’ya bir yere kıpırdamamasını tembihleyip çalışma odasına koştum. John çalışma masasının arkasında yerde yatıyordu. Önce kalp krizi geçiriyor zannettim. Hafifçe yana çevirdim. O zaman göğsündeki kanı ve yarayı gördüm. Birinin onu bıçakladığını anladım. Hemen verandaya koştum. Kapıyı açıp dışarı baktım. Bahçe karanlıktı. Şimdi emin değilim ama o sırada sanki biri Thames’e doğru koşuyurmuş gibi geldi bana. Belki de bir tilkiydi. Dediğim gibi emin değilim bundan.”

Başmüfettiş cevabını bildiği bir soruyu yeniden sordu. “O sırada saat kaçtı?”

“21.25 olmalı. Çünkü, birkaç dakika evvel gitme zamanımın geldiğini düşünerek saate bakmıştım. Saatim o sırada 21.22’yi gösteriyordu.”

Hoirot, “Bahçede gördüğünüzü sandığınız kişi,” dedi. “Eğer bir insan olsaydı, sizce kim olabilirdi?”

“Bu soruya cevap olarak tek bir kişinin adını verebilirim: Mark.”

Hoirot, “Teşekkür ederim,” dedikten sonra Başmüfettiş’e döndü. “Benim başka sorum yok.”

Başmüfettiş, “Tamam Doktor,” dedi. “Şimdilik bu kadar.”

5.

Hoirot, bahçedeki genç adamı işaret ederek, “Şu, Mark Gaskell olmalı,” dedi. “Ona bazı sorular sormanın zamanı gelmedi mi?”

Başmüfettiş McCartney polis memurlarından birini Gaskell’ı çağırması için gönderdi. Bir dakika sonra Fletcher’ın üvey oğlu yanlarındaydı.

“Ne oluyor Başmüfettiş? Scotland Yard artık herkesi iki kere mi sorguya çekiyor?”

Başmüfettiş duygusuz bir sesle, “Buna biz karar veririz, Bay Gaskell, “dedi. “Dün akşam babanızla tartışmışsınız. Bu doğru mu?”

“Pam mi söyledi bunu? Neyse, evet, doğru biraz tartıştık. Nedenini de söyleyeyim, koskoca bir herif olmama rağmen babam beni zorla istemediğim biriyle evlendirmek istiyordu. Ben de buna karşı çıkıyordum.”

“O da sizi mirasından mahrum bırakmakla tehdit etti.”

“Öyle denemez. İşten kovmakla tehdit etti. Ama ikisi de aynı kapıya çıkar.”

“Babanızın yanında mı çalışıyorsunuz?”

“Onun şirketinde çalışıyorum.”

Hoirot kaşlarını kaldırarak, “Ama para babanızın. İsterse sizi mirasından da mahrum bırakabilirdi.”

Gaskell pis pis sırıttı. “Bunu istese de yapamayacak artık.”

“Ama yapabilirdi, öyle değil mi?”

Gaskell kızardı. “Hep annemin hatası. Ona fazlasıyla güvenmiş. Aslında onun bütün parası annemindi. Annem olmasa o bir hiçti.”

Hoirot, “Neden babanızın önerdiği kızla evlenmek istemiyorsunuz? Başka biri mi var kalbinizde?”

“Hayır, kalbimde hiç kimse yok. Norma Carson da çok güzel bir kız. Eminim onunla evlenmeye can atan bir sürü erkek vardır Londra’da. Ama ben istemiyorum.”

“Neden?”

“Pam’in kuzeni olması yeterli bir sebep değil mi sizce?”

“Pam derken, Pamel Fletcher’den mi söz ediyorsunuz?”

“Evet.”

“Ondan pek hoşlanmıyorsunuz galiba.”

“Hoşlanmamak kelimesi hafif kalır. Ondan nefret ediyorum. Zehirli bir sarmaşık o. Her yere uzanıyor ve yok ediyor. Babamı öyle etkiledi ki, bana düşman etmeyi başardı en sonunda.”

“Dün gece yemekten sonra onunla ne konuştunuz?”

“Ona, babamı bana karşı kışkırtmaktan vaz geçmesini söyledim. Kuzeniyle kesinlikle evlenmeyeceğimi anlattım. Ama o damarıma basmaya devam etti.”

“Bu yüzden mi salonu terkettiniz?”

“Akşam içkiyi biraz fazla kaçırmıştım. Babamla yaptığım tartışmadan da çok rahatsız olmuştum. Bir de Pam üstüme gelince iyice bunaldım. Bahçeye çıkıp biraz hava almak istedim.”

Başmüfettiş araya girdi. “Daha sonra babanızın yanına mı gittiniz?”

“Hayır. Bahçede dolaştım.”

Hoirot usulca sordu. “Thames’e doğru yürümediniz mi?”

“Ne işim var orada? Yürümedim tabii.”

Başmüfettiş cebinden naylon bir torba çıkartıp Gaskell’a doğru uzattı. “Bu sizin mi?”

Gaskell torbanın içindekine baktı. “Evet. Benim çakmağım. Dün gece kaybetmiştim onu. Nerede buldunuz?”

“Babanızın çalışma odasında. Cesedinin hemen yanında.”

Gaskell’ın yüzü donuklaştı. Soğuk bir sesle, “Babamla tartışırken düşürmüş olmalıyım,” dedi.

“Babanızla çalışma odasında mı tartışmıştınız?”

“Evet. Yemekten önce. Doktor Lionel henüz gelmemişti.”

Hoirot sordu.  “Odanın sıcaklığı nasıldı? Çok mu soğuk, yoksa normal mi?”

Gaskell’ın suratından bu soruya bir anlam veremediği belliydi. “Bilmem,” dedi. “Soğuk değildi herhalde.”

Genç adam dışarı çıkınca, Başmüfettiş Hoirot’ya dönerek, “Ne diyorsunuz?” dedi.

Ünlü dedektif omuzlarını kaldırdı. “Doğru da söylüyor olabilir, yalan da.”

6.

Frank Smith’e ilk soru Başmüfettiş’ten geldi. “Kaç yıldır Bay Fletcher’ın yanında çalışıyorsunuz?”

“Aşağı yukarı bir yıl oldu.”

“Tam olarak ne iş yapıyorsunuz?”

“Bay Fletcher’ın sekreteriyim. Yani sekreteriydim. Bir nevi özel yardımcısı yani. Evin girdisi çıktısı da benden soruluyordu.”

“O da bir tür kahyalık yani?”

Genç adam güldü. “Evet öyle de diyebilirsiniz.”

Otuz yaşlarında, saçları hafifçe seyrelmiş, düzenli spor yaptığı belli olan, temiz yüzlü biriydi. Mavi gözleri zekice bir ışıltıyla parlıyordu.

“Evli değilsiniz, değil mi?”

“Hayır ama nişanlı sayılırım.”

“Aileniz nerede?”

“Annemi yıllar önce kaybettim. Bir tek babam hayatta. Pinner’da bir yaşlılarevinde kalıyor. İki haftada bir görüşüyoruz.”

“Bay Fletcher’ın yanında çalıştığınıza göre herhalde iyi bir eğitiminiz olmalı.”

“Sekiz yıl önce Londra Üniversitesi’nin ekonomi bölümünden mezun oldum. Daha sonra da uluslararası ilişkiler mastırı yaptım.”

Başmüfettiş, takdirle başını salladı. “Çok güzel. Pekâlâ. Dün gece yemekten sonra neler yaptığınızı bize anlatır mısınız Bay Smith?”

“Olur. Ee, yemekten sonra, hazırlamam gereken bazı mektuplar vardı. Onları yazdım. Kahvem bitince  salona gittim. Diğerleriyle birlikte biraz orada oturdum.”

“O sırada Dr. Black orada mıydı?”

“Evet.”

“Saat kaçtı hatırlıyor musunuz?”

“Sekiz buçuğa geliyordu herhalde tam olarak hatırlamıyorum.”

“Peki, sonra?”

“Bay Fletcher’ın yanına gittim. Mektupları imzalattım.”

“Hali tavrı nasıldı?”

“Her zamanki gibiydi.”

“Yani?”

“Her zaman gergin ve acelecidir. Dün gece de öyleydi. Bir tablo siparişi vardı fakat satın almaktan caydığını, galeriyi arayıp bildirmemi istedi. Ama hemen arkasından vazgeçti. ‘Ben ararım, bu daha uygun olur,’ dedi. Ben de galerinin sahibi Bay Smilos’u arayabileceği numarayı kendisine verdim.”

“Ne tablosuydu bu?”

“Keith Piper’ın bir çalışması. Dr. Lionel tavsiye etmişti. Oldukça da pahalı bir şeydi.”

“Neden satın almaktan vazgeçti biliyor musunuz?”

“Hiçbir fikrim yok. Aslına bakarsanız ben de şaşırdım. Çünkü satın almak için çok hevesliydi.”

Hoirot, oturduğu yerde kıpırdadı. “Bay Smith, patronunuza çok yakın olduğunuza göre onun hakkında çok şey bildiğinizi düşünüyorum. Özellikle de bazı fikirlerini.”

Frank Smith mavi gözlerini kıstı. “Bunu pek anlayamadım.”

“Mesela üvey oğlu hakkındaki düşüncelerini.”

Genç adam güldü. “Ah, şimdi anladım. Bay Fletcher, otoriter bir adamdı. Herşeyi kontrol etmekten hoşlanırdı. Mark’ı da sürekli kontrolü altında tutmak istiyordu. Mark’ın bundan mutlu olmadığına eminim. Son günlerde sık sık tartışıyorlardı. Evlilik meselesi yüzünden araları açıktı.”

“Dün gece de tartışmışlar galiba.”

“Evet. Bay Fletcher karısının kuzeniyle evlenmesi için ısrar ettikçe, Mark’ın buna tepkisi büyüyordu. Dün gece bayağı kötü laflar ettiler birbirlerine.”

“Ne dediler?”

“Onları dinlemedim ama bir ara Bay Fletcher’ın ‘O zaman benim cesedimi çiğnemen gerekir,’ diye bağırdığını duydum. Mark da ona ‘Gerekirse bunu yaparım,’ diye cevap verdi.”

“Patronunuzun yanında ne kadar kaldınız?”

“En fazla beş dakika.”

“Çıkınca ne yaptınız?”

“Samuel’e haber verip evden ayrıldım. Şimdi hatırladım. Evle istasyon arası on dakika olduğuna göre, saat 20.50 olmalı. Çünkü, metroya kadar yürüdüm. Trene bindiğimde saat tam 21.00’di. Clapton’a gittim. Kız arkadaşımla Windsor Castle adındaki barda buluştuk.”

“Eve ne zaman geri döndünüz?”

“Bir saat sonra. Aslında üç-dört saatten önce geri dönmeye niyetim yoktu. Ama Samuel’den bir telefon aldım. ‘Beyefendi kaza geçirdi,’ gibisinden bir şeyler geveledi. Bir taksiye atlayıp eve geldim.”

Başmüfettiş, “Pekâlâ Bay Smith,” dedi. “Sorularımız şimdilik bu kadar.”

7.

Hoirot, belli etmeden Pamela Fletcher’ı alıcı gözüyle inceledi. Kırk yaşlarında, güzel bir sarışındı. Saçlarını ensesinde toplamış, böyle bir sabaha hiç yakışmayan dekolte kıyafetini, omuzlarına aldığı ipek, siyah bir şal ile örtmüştü. Üzgün görünmeye çalışıyor ama bunu pek beceremiyordu.  Kederli bir tavırla, dün gece neler yaptığını anlattı. Söyledikleri, diğer tanıkların anlattıklarıyla uyumluydu.

Hoirot, “Bayan Fletcher, izninizle benim de size bir sorum olacak,” dedi. “Kocanız bazı tehdit mektupları alıyormuş. Beni de bu yüzden çağırmıştı. Durumu aydınlığa kavuşturmam için. Bu tehdit mektuplarından size de söz etti mi?”

Kadının gözleri iri iri açıldı. Bir süre ne diyeceğini bilemedi. “Benim bundan haberim yoktu. Tehdit mektuplarımı dediniz? Kim yazmış onları?”

“Biz de onu bulmaya çalışıyoruz. Eşiniz bir resim almak için bir galeri ile anlaşmış. Doğru mu bu?”

“Evet. Korkunç bir tabloydu. Ama John severdi öyle modern resimleri.”

“Almaktan vazgeçtiğini biliyor musunuz?”

“Öyle mi yapmış?”

“Neden bu kadar çok şaşırdınız?”

“O tabloyu çok beğenmişti. Fiyatı çok yüksek olmasına rağmen almaya kararlıydı. Eşim öyle kolay kolay fikir değiştiren biri değildi. Bir kere karar verdi mi sonuna kadar giderdi. Yanlış olduğunu bilse bile kararından caymazdı.”

“Doktor Black tavsiye etmiş o tabloyu. Kocanız Doktora güvenir miydi?”

“Hem de nasıl? John için güven çok önemliydi. O yüzden fazla arkadaşı yoktu. İnsanların hep onu kıskandıklarını, kuyusunu kazdıklarını düşünürdü. Ama Doktor Lionel’ın yeri başkaydı.”

“Peki ya Mr. Smith?”

“Frank mı? O kusursuz bir yardımcıdır. Kocamın önceki sekreteri Philip, ahlaksızın biriydi. Onun hep riyakâr biri olduğunu düşünürdüm, sonunda da haklı çıktım.  Meğer, kocamdan aldığı bilgilerle borsada gizlice oynuyormuş. Hem de rakip şirketlerle yapıyormuş.  John bir süre peşine özel dedektif  takıp izlettirmiş onu. Durum kesinleşince  de kovdu. Tabii Philip bu yüzden yargılandı ve hapse mahkum oldu.”

Hoirot, kadının nefes almak için duraklamasını fırsat bilerek araya girdi. “Bu olaydan sonra kocanız eski sekreteriyle hiç görüştü mü? Ya da o buraya geldi mi?”

“Hayır, ne münasebet? Hangi yüzle gelebilir ki buraya? Kocam, yanında çalışanların sır tutan insanlar olmasına büyük önem verirdi. Borsada alım satım yapmalarını asla hoş karşılamazdı.

“Bay Smith borsada oynamıyor yani?”

“Borsadan nefret eder o. Hisse senedinin adını bile anmaz. Bu yüzden Frank, ideal bir yardımcıydı onun için.”

“Herhalde Mark’a da güveniyordu?”

Kadın omuz silkti. “Bir yere kadar güveniyordu tabii. Ama onu işin başına geçirmeye hiç niyeti yoktu.”

Pamela sustu. Yüzünde gereksiz yere konuştuğunu fark eden insanlara has o sıkıntılı ifade belirdi.

8.

Ev halkıyla yapılan görüşme bitince, Bond Street’teki galerinin sahibi Smilos’la irtibat kuruldu. Smilos’un söylediğine göre, üç hafta önce John Fletcher, Dr. Black’le birlikte galeriye gelmiş ve kendisiyle tanışmıştı. Uzun ve keyifli bir sohbetten sonra tabloyu satın alarak dört bin Pound depozito vermişti. Sergi bir hafta sonra bitecek ve tablo yeni sahibine gönderilecekti. Ancak Bay Fletcher  dün gece 21.05’de telefonla kendisini aramış, tabloyu satın almaktan vazgeçtiğini söylemişti. Bay Smilos, ünlü borsacının neden karar değiştirdiğini anlamamış, ayrıca telefonda bunu sormaya da gerek duymamıştı. Bu arada tablonun fiyatı kırk bin Pound’du.

Öğleye doğru iki arkadaş verandadaki hasır koltuklara oturdular. Başmüfettiş, “Ee, ne diyorsunuz?” diye sordu. “Katil bunlardan biri mi sizce?”

Hoirot arkasına iyice yaslanarak, “Öyle görünüyor,” dedi. “Ama biraz ayıklama yapmak lazım. Mesela uşağın bu cinayeti işlemesi için bir sebep yok. Frank Smith ise cinayet sırasında evde değilmiş.”

Başmüfettiş, “Haklısınız,” dedi. “Smilos’un tanıklığıyla cinayetin 21.05’den sonra işlendiği kesinleşti. Zaten Fletcher’ın telefonundaki kayıt da bunu teyid ediyor.”

“O zaman geriye üç kişi kalıyor. Fletcher’ın karısı, üvey oğlu ve yakın arkadaşı.”

“Karısının ve üvey oğlunun cinayet için bir gerekçeleri var: Miras. Ama Doktor için bir neden bulamıyorum.”

Kısa bir sessizliğin ardından Hoirot, bahçedeki polisleri göstererek, “Adamlarınıza söyleyin,” dedi. “Bahçede kanıt aramayı bıraksınlar. Orada bir şey bulamazlar.  Bence bu evi baştan aşağıya aramalısınız. Hançere benzeyen mektup açacağı  evin içinde bir yerlerde olmalı. Gerekli izniniz vardır herhalde.”

“Yargıçtan kararı bekliyorum. Gelir gelmez evi aratacağım.”

“İyi olur. Katil, verandaya açılan  kapı kilitli olduğuna göre, koridordaki kapıdan çalışma odasına girip çıkmış. O sırada birine rastlamaması büyük tesadüf. Bu da onun çok cüretkâr biri olduğu anlamına geliyor.”

Başmüfettiş bunu fazla önemsemedi. “Bütün katiller cüretkârdır.”

Hoirot aynı fikirde değildi. Başmüfettişi verandadaki koltuğunda yalnız bırakarak çalışma odasına girdi. Cinayetin işlendiği koltuğa baktı. Halının üzerindeki kan izleri hâlâ duruyordu. ‘Burada bir tuhaflık var,’ diye düşündü. ‘Ama ne? Onu bulduğum zaman bu esrarın  çözüleceğini hissediyorum.’

Arkasında bir tıkırtı duyarak geri döndüğünde uşakla karşılaştı.  “Ne oldu Samuel? Bir şey mi var?”

Uşak, ezilip büzülerek, “Şey, efendim,” dedi. “Bilmiyorum, söylemem uygun mudur? Ama bilmenizde yarar var diye düşündüm?”

“Cinayetle mi ilgili?”

“Bunu da bilmiyorum, efendim. Kafama takılan bir şey var.”

Hoirot adama cesaret verircesine konuştu. “Söylemek istediğiniz bir şey varsa anlatın. Bir işe yarayıp yaramayacağına biz karar veririz.”

“Haklısınız efendim. Söylemek istediğim şey şu. Beyefendinin bastonlarından biri kayıp.”

Uşak çalışma masasının yanındaki metal bir askıda takılı duran üç bastonu gösterdi. “Burada dört baston vardı. Şimdi biri yok.”

Hoirot, kullanmaktan çok süs için yapılmışa benzeyen, değerli taşlarla süslü , zarif bastonlardan birini ilgiyle eline aldı. Üzerinde, Çelebi Bastonları-Devrek yazıyordu.

“Bay Fletcher baston kullanmıyordu, değil mi?”

“Hayır efendim. Ama bu tür antika şeylere çok meraklıydı. Bunların hepsini Türkiye’ye yaptığı geziden dönerken getirdi.”

Hoirot, gümüş, zümrüt ve yakutun göz kamaştırıcı  birleşimiyle çevrili el yapımı bastonu yerine koyarken Samuel, “Dün gece,” dedi “Kahveleri getirdiğimde burada dört baston vardı. Buna yemin ederim.”

Hoirot’nun kaşları çatıldı. “Bastonlardan birinin eksik olduğunu ne zaman farkettiniz?”

“Yeniden çalışma odasına gidiğimde.”

“Yani cinayetten sonra. 20.25’de, öyle mi?”

“Aynen öyle efendim.”

Hoirot güldü. “Buyrun bakalım. İşte küçük bir muamma. Türk yapımı baston acaba şimdi nerede? Teşekkürler Samuel. Verdiğin bilgi çok önemliydi.”

Dedektif verandaya çıktı. Başmüfettiş, hala koltukta oturuyordu. Yüzünde garip bir ifade vardı.

“Uşağın  söylediklerini duydunuz mu?”

McCartney sıkıntılı bir sesle, “Kelimesi kelimesine,” dedi. “Başımıza şimdi de kayıp baston çıktı. Hoirot, bu iş sarpa saracak gibi görünüyor.”

Hoirot, “Ah,” diye bağırdı.

Başmüfettiş şaşırmıştı. “Ne oldu. Bir şeyiniz mi var? Hasta mısınız?”

Hoirot aldığı nefesi, yanaklarını şişirerek dudaklarının arasından “Puff!” diyerek çıkardı. Koltuklardan birine oturdu, arkasına yaslandı. Yüzünde mutlu bir ifade belirdi.

“Yok canım. Turp gibiyim. Birden bir şey fark ettim o yüzden bağırdım. Yargıçdan hâlâ haber yok mu?”

“Eli kulağında, birazdan gelir. Artık sadece silahı değil, bastonu da arayacağız.”

“Aranacak bir şey daha var.”

“Nedir o?”

“Fletcher’ın sözünü ettiği tehdit mektupları. Onları bulursak çok işimize yarayacaktır.”

“Haklısınız. Fakat çalışma odasında o mektuplar yoktu. Fletcher’ın kasasına bile bakıldı.”

Hoirot’nun kaşları çatıldı. Başmüfettiş bundan daha  önce söz etmemişti.

“Kasada işe yarar bir şey buldunuz mu?”

“Biraz nakit para ve devlet tahvilinden başka bir şey çıkmadı. Ha bir de elma vardı içinde.”

“Elma mı? Nasıl elma?”

“Basbayağı elma işte.”

“Gerçek elma yani.”

“Evet. Kıpkırmızı gerçek bir elma.”

“Nerede o elma? Görebilir miyim?”

“Tabii. Bir dakika.”

Başmüfettiş, polislerden birini çağırıp ona bir şeyler söyledi. “Tamam efendim,” diyen polis hızla gözden kayboldu. Bir dakika sonra geri döndüğünde elinde naylon bir torba tutuyordu.

Torbayı alan Başmüfettiş içindeki elmayı çıkarıp Hoirot’ya verdi.

“Parmak izi yok üzerinde. İstediğiniz gibi bakabilirsiniz.”

Hoirot, dalından yeni koparılmış gibi duran, kıpkırmızı, iri elmayı parmakları arasında evirdi çevirdi, her yanına baktı. Burnuna doğru götürerek kokladı.

“Enfes bir kokusu var. Ama bu çok anlamsız.”

Elmayı yeniden torbaya koyan Başmüfettiş sesini çıkarmadı. Bu cinayet soruşturmasının giderek çığırından çıktığını düşünüyordu.

Beklenen mahkeme kararı yarım saat sonra geldi. Evin her yerinin aranacak olması Bayan Fletcher’in hoşuna gitmemişti. Epeyce itiraz etti. Avukatını aradı. Sonunda sustu ama hâlâ sakinleşememişti. Sinirli sinirli evin içinde dolanıp durdu.

Polisler işe alt kattan başladılar. Çalışma odası daha önce arandığından işleri çabuk bitti. Alt katta kayda değer bir şey yoktu. Polisler üst kata geçtikten yirmi dakika sonra Başmüfettiş, verandada bekleyen Hoirot’nun yanına geldi. Kıs kıs gülüyordu.

“Ne oldu McCartney? Bir şey buldunuz mu?”

Başmüfettiş Paul McCartney, “Bayan Fletcher’ın neden kıyameti kopardığı anlaşıldı,” dedi gülmeye devam ederek. “Kadının odası boş viski şişeleriyle dolu.”

Hoirot şaşkınlıkla sordu. “Bayan Fletcher bir alkolik miymiş?”

McCartney, “Öyle görünüyor,” dedikten sonra yeniden üst kata geri döndü.

Yalnız kalan Hoirot, “Vay canına,” diye mırıldandı. “Hiç de belli etmiyordu.”

Ünlü dedektifin kafasının içi karmakarışıktı. Herşeyi bir sıraya koymalı, yeni baştan düşünmeliydi. Elinde ne vardı? Bir elma, bir baston, halıda kan izleri, kayıp bir cinayet aleti, henüz göremediği tehdit mektupları, pahalı bir tablo, soğuk bir oda, kilitli bir balkon kapısı ve şimdi de boş viski şişeleri. Bütün bunlardan bir sonuç çıkmıyordu.

“Verandada oturarak bu cinayeti çözemem,” dedi kendi kendisine. “Güneş de iyice bunalttı zaten.”

Hoirot ayağa kalktı,  Fletcher’ın çalışma odasına girdi. İçerde bir adım attıktan sonra durdu. Birden aklına bir şey gelmişti.

“Tabii ya,” dedi, eliyle kafasına vurarak. “Bunu görmemek için kör olmak gerekir. Herşey o kadar açık ki.”

Hızla yeniden verandaya geri döndü, merdivenlerden çimenliğe indi, bahçe kapısına doğru yürürken evin arka tarafından gelen Başmüfettişle karşılaştı.

“Hoirot! Böyle telaşla nereye gidiyorsunuz?”

“Kew Bahçeleri’ne . Birkaç saate kalmaz dönerim. Ben gelmeden sakın kimseyi tutuklamayın.”

Başmüfettiş şaşırmıştı. “Kew Bahçeleri’nde ne işiniz var? Botanik merakınız mı depreşti birden bire?”

Hızlı hızlı yürümesine devam eden Hoirot, “Gelince anlatırım Başmüfettiş,” dedi. “Gelince anlatırım. Sanırım katilin kim olduğunu biliyorum.”

9.

Percule Hoirot, Kew’e metroyla gitmeyi tercih etti. Böylece trafikte fazla zaman harcamayacağını düşündü. Kew istasyonuna geldiğinde yanılmadığını anladı. Doğru bir seçim yaptığı için kendi kendisini tebrik etti. Yol yirmi dakikadan da az sürmüştü. Taksiyle bile bu kadar çabuk burada olması imkânsızdı. İstasyondan çıkınca Thames ırmağına kadar yürüdü. Kıyıya yakın bir yerde  ön cephesi tamamen cam olan büyük bir bina vardı. Yüksek giriş kapısının üstünde “ULUSAL ARŞİV” yazıyordu. Burası, ilk ziyaret edeceği yerdi.

Kew’deki bu binada, Birleşik Krallık’a ait bütün vatandaşlık ve kamu istatistikleri düzenli bir biçimde arşivleniyordu. Eskiden Somerset House’da tutulan aile kayıtları da buradaydı. Görüştüğü ilk memur, Hoirot’nun talebini öğrendikten sonra, istediği bilgileri bilgisayarda bulup bir kağıda bastı ve zarf içinde ona teslim etti. Bütün bu işlem, iki dakika bile sürmemiş, dedektife de sadece üç pounda mal olmuştu.

Bilgisayardan çıkan yazıyı okuyan Hoirot, ‘Tam tahmin ettiğim gibi,’ diye düşünerek gülümsedi. Küçük araştırmasının ilk aşamasını tamamlamıştı. Şimdi sıra ikincisindeydi. Bunun için Euston’a gitmesi gerekiyordu. En az iki kere hat değiştirmesi gerektiğinden bu kez metroyu kullanmayacaktı. Yerin altındaki o karmaşık ve  dolambaçlı yollarda uzun uzun yürümek, en nefret ettiği şeylerden biriydi çünkü.  Bu yüzden gördüğü ilk taksiyi durdurdu.

İş çıkış saatlerindeki kadar olmasa da yoğun bir trafik vardı Londra’nın merkezinde. Neyse ki şoför, yolları iyi biliyordu. Trafiğe yakalanmadan kısa sürede Euston’a varmayı becerdi ve Britanya Kütüphanesi’nin kapısının önünde durdu.

Hoirot aradığını burada bulacağından emindi. Kütüphaneyle ilgili bir broşür alıp devasa binanın planına baktı. On dakika sonra gazete koleksiyonları bölümünde, görevli bir delikanlının getirip önüne bıraktığı The Sun gazetesi cildinin sayfalarını çevirmekteydi. Aradığı tarihteki sayıyı kolayca buldu. Haber üçüncü sayfada yayınlanmıştı. Üstelik fotoğraflar da vardı ve bunlardan birindeki yüzün sahibini tanıyordu. Gazetedeki sayfanın bilgisayar çıktısını aldıktan sonra yeniden bir taksiye binip Richmond’a geri döndü.

Bahçe kapısında sabahleyin kendisini tanıyan polis hâlâ oradaydı. Ona selam verip hızlı adımlarla bahçeye girdi.

Başmüfettiş verandada onu bekliyordu. Uzaktan geldiğini görünce  “Hoirot!” diye bağırdı. “Cinayet aletini  bulduk. Kayıp bastonu da.”

Hoirot iyice yaklaştıktan sonra “Ya?” dedi. “Neredeymiş? Durun siz söylemeyin,  ben tahmin edeyim. Onları Mark Gaskell’ın odasında buldunuz.”

“Nasıl tahmin ettiniz bunu?”

Hoirot  verandaya çıkıp bir sandalyeye oturdu. Nefes nefese kalmıştı.

“Çünkü katilin kim olduğunu biliyorum.”

McCartney güldü. “Bu saatten sonra artık herkes biliyor katilin kim olduğunu.”

Hoirot, yaramazlık yapan öğrencisine hoşgörüyle bakan bir öğretmen edasıyla, “Ama katil, Mark Gaskell değil,”dedi.

Başmüfettiş afalladı. “Yapmayın canım, her şey ortada.”

“Cinayet aletini ve kayıp bastonu odasında saklayacak kadar akılsız birinin katil olabileceğine inanıyorsanız, bu sizin bileceğiniz bir şey. Ama benim farklı bir varsayımım var.”

“Ya? Neymiş sizin farklı varsayımınız?”

Hoirot, verandadaki koltukları işaret etti.

“Şuraya oturun da size bu gizemli cinayetin arkasındaki gerçeği anlatayım.”

10

Başmüfettiş derin bir nefes aldı. “Pekâlâ. Tamam. Sizi dinliyorum.”

Hoirot anlatmaya başladı.

“Önce şunu bir açıklığa kavuşturalım. Hiçbir yerde parmak izi bırakmayacak ve kimseye görünmeden şu odaya girip çıkacak kadar akıllı bir katilin, en önemli suç kanıtlarını yatak odasında saklayacak düzeyde enayi olması hiç mantıklı değil. Bu bir yana, Mark Gaskell’ın bastonu neden çalışma odasından aldığını size açıklaması da imkânsız. Eminim, bunu siz de açıklayamazsınız Başmüfettiş. Neyse lafı fazla uzatmayayım. Dediğim gibi katil Mark Gaskell değil.”

Başmüfettiş McCartney, Hoirot’yu yan gözle süzerek, “Gaskel değilse kim?” diye sordu.

Ünlü dedektif, gülümsedi. “Önce, bu sabah olan bir şeyi size hatırlatmak istiyorum: Uşak Samuel’in  yanıma geldiği ve bana kayıp bastondan söz ettiği o an.”

Başmüfettiş, sabırsız bir sesle, “Evet, biliyorum,” dedi. Lafın nereye geleceğini merak etmişti.

“Hah, işte, ben de onu diyorum. Siz bunu biliyordunuz.”

“Anlamadım.”

“Ben size, uşağın bana ne dediğini söylemediğim halde siz bunu biliyordunuz.”

“Evet, çünkü ne konuştuğunuzu duymuştum.”

“Tamam! Bütün mesele bu zaten. O da duymuştu.”

Scotland Yard Başmüfettişi Paul McCartney aptallaşmıştı.

“Ben hâlâ bir şey anlamış değilim.”

Hoirot tane tane anlatmaya başladı.

“Dün gece, saat 20.00 civarında bu odada iki kişi konuyorlardı. Bay Fletcher ve Doktor Lionel Black. Birçok konudan söz ettiler. Sonra, Bay Fletcher üvey oğlunun, Amerikalı hanımla evlenmek istememesinden duyduğu hayal kırıklığını dile getirdi. Öfkeli ve kızgındı. Mark’a her türlü baskıyı yapmaya karar vermişti. Üvey oğlunun yıllar önce yaptığı ve kendisi tarafından örtbas edilen kazayı  açıklamakla tehdit edecekti. Gözünü iyice karartmıştı.Mark yine olumsuz cevap verirse, elindeki belgeleri polise teslim etmeyi düşünüyordu.

Bu konuşma çalışma odasındaki iki kişi arasında geçmekteydi. Ama  o sırada verandada oturan katil de, tıpkı sizin gibi her şeyi duymuş,  yıllardır içini kemiren şüphenin gerçek olduğunu öğrenmişti. Yıllar önce annesini öldüren kazadaki arabayı Mark kullanıyordu. Onun suçunu polise rüşvet vererek ve nüfuzunu kullanarak örtbas edense John Fletcher’di. Bay Fletcher bunu açıkça itiraf etmişti.”

Başmüfettiş, “Durun bir dakika, “ diyerek ayağa kalktı. “Verandada oturan katil mi dediniz? Yani Frank Smith’in katil olduğunu mu söylüyorsunuz?”

“Tam üstüne bastınız Başmüfettiş. Frank’ın cinayetle bağlantısını uşak sayesinde fark etmiştim. Şimdi bu ilişkiyi kanıtlamam gerekiyordu. Kazada ölen kişinin adını ve bunun Fletcher’la bir ilgisinin olup olmadığını öğrenebileceğim iki yer vardı: Ulusal Arşiv ve  Britanya Kütüphanesi. Bu  nedenle önce Kew’e oradan da Euston’a gitmeye karar verdim.”

Başmüfettiş, sitem etti. “Bana Kew Bahçeleri’ne gideceğinizi söylediniz ama.”

Hoirot güldü. “Kew Bahçeleri’ne gitmek için de aynı istasyonda inmek gerekiyor. Ulusal Arşiv’le aralarında fazla bir mesafe yok.  Oradan Frank’ın annesi Alicia Smith’in ölüm tarihini öğrendim. Daha sonra Britanya Kütüphanesi’nde o tarihe ait gazete koleksiyonlarına baktım. Alicia Smith bir kazaya kurban gittiğine göre mutlaka gazeteler bunu yazmış olmalıydı. Gerçekten de gazetelerde olayla ilgili haberler vardı. Alicia Smith, kocası ve oğluyla birlikte Norfolk’ta tatildelermiş. Gece High Street’te, plakası ve sürücüsünün kimliği belirlenemeyen kırmızı bir spor araba kadına çarpmış.  Ambülans hemen gelmiş ama zavallı kadın hastaneye yetiştirlemeden ölmüş. Haberde babasınının yanı sıra Frank’ın da fotoğrafı vardı. Bugüne göre daha gençti ama onu kolayca tanıdım.”

Hoirot, Ulusal Arşiv ve Britanya Kütüphanesi’nden aldığı bilgisayar çıktılarını masaya koydu.  “Şunlara bir göz atmanızı rica ederim.”

Başmüfettiş, ciddi bir yüz ifadesiyle masadaki kağıtları aldı. Arkasına yaslanarak bir süre inceledi.Kağıtları yeniden masaya bırakırken gözlerini iyice kısmıştı. Kafasına bir soru takıldığında hep böyle yapardı.

“Peki ama, Frank annesinin intikamını neden daha önce almadı da o gece malum konuşmayı duyduktan sonra harekete geçti?”

Hoirot, sandalyesini biraz öne çektikten sonra, “Çok yerinde bir soru,” dedi.  “Ve cevabı biraz psikolojik. Şu tehdit mektupları var ya. İşte onları yazan da Frank’tı. Annesinin  ölümüne Fletcher’ın bir şekilde bulaştığını biliyordu. Kazadan sonra yaşanan olaylar, babasının ya da Frank’ın böyle bir izlenim edinmelerine yol açmış olabilir.  Sarhoş bir sürücü annesinin ölümüne yol açan bir kaza yapmış ama kim olduğunu bilmedikleri birisi bu kazadaki tüm delilleri yok etmişti. Bence baba-oğul bu kişinin kim olduğunu tahmin ediyorlardı ama emin değillerdi. Frank, bu yüzden o mektupları yazdı. Öldürmeye niyeti yoktu sadece öfkeliydi. Kendince patronunu korkutarak intikam aldığını düşünüyor ve bu onu rahatlatıyordu. Ama dün  gece, her şeyin Fletcher’ın başının altından çıktığını kendi ağzından duyunca aklı başından gitti. Yıllardır içinde tuttuğu şüphe somut bir gerçeğe dönüştü. Verandada oturuyordu, çalışma odasına açılan kapılar henüz Doktor tarafından kapatılmamıştı. Orada her şeyi, aynen sizin duyduğunuz gibi kelimesi kelimesine duydu. İşte o anda Fletcher’i öldürmeye karar verdi. Kahvesini içerken bir yandan da cinayet planını hazırladı. Daha sonra salona gidip biraz oturdu. Saat dokuza doğru yeniden çıktı. Sarhoş Mark’ın Thames kıyısında dolandığını gördü. Çalışma odasına girdi ve Fletcher’i mektup açacağıyla öldürdü.  Kasayı açıp yazdığı tehdit mektuplarını aldı, onların yerine cebindeki elmayı koydu. Bunu yapmasının hiçbir anlamı yoktu. Kafa karıştırmak, belki de eğlenmek istedi. Daha sonra veranda kapısının kilidini açtı.  

Böylece, hazırladığı cinayet  planının birinci perdesi tamamlanmıştı. Şimdi sıra ikinci perdedeydi. Önce odasına gidip mektup açacağını sakladı. Üstünü değiştirdikten sonra mutfağa uğradı, Samuel’le konuştu. Saat dokuzdan önce dışarı çıktığına tanıklık yapacak biri vardı artık. Ama Frank hemen evden ayrılmadı. Verandaya gitti. Kilidini açık bıraktığı kapıdan çalışma odasına tekrar girdi. Bu kez, galerici Smilos’u aradı, kendisini Fletcher olarak tanıttı ve resmi satın almaktan vazgeçtiğini bildirdi. Smilos, Fletcher’la bir kez karşılaşmıştı. Bu nedenle telefondaki sesin ona ait olup olmadığını anlaması çok zordu. Frank telefonu kapattıktan sonra bastonlardan birini alarak verandaya çıktı. Karanlıkta hiç kimsenin onu görmesinin mümkün olmadığını biliyordu. Açık olan vasisdastan sarkıttığı baston yardımıyla kapıyı kilitledi. İddia ettiği gibi saat dokuza on kala değil, dokuzu çeyrek geçe çıktı evden. Bahçeye sakladığı bastonu ve odasındaki mektup açacağını, fırsatını bulur bulmaz Mark’ın odasına koyacak, böylece bütün şüphelerin onun üzerinde toplanmasını sağlayacaktı.  Çalışma masasının altında Mark’ın çakmağının bulunması da planının etkisini güçlendirdi.   O çakmağı oraya Frank’ın bıraktığını sanmıyorum. Büyük ihtimalle, Mark onu tartışma sırasında gerçekten de düşürdü ve böylece katile bilmeden büyük bir iyilik yapmış oldu.”

Hoirot’yu dikkatle dinleyen Başmüfettiş, eliyle çenesini kaşıyarak bir süre düşündükten sonra, “Haklısınız,” dedi. “Olaya bu açıdan bakarsak bütün taşlar yerine oturuyor. Bu şartlar altında, Frank’ın alibisinin de hiçbir değeri yok. Dün gece buluştuğu kız arkadaşının ifadesini almamız gerekecek. Bakalım gerçekten saat kaçta buluşmuşlar.”

Hoirot, “Bence, gittiği barın çalışanlarına da sorun. Eminim, onun saat kaçta geldiğini hatırlayan biri mutlaka çıkacaktır. Tahminimce, 21.30 civarında barın kapısından içeriye girmiş olmalı.”

Başmüfettiş telaşla eve girdi.

Yirmi dakika sonra gözaltına alınan Frank Smith, Scotland Yard’a götürülmek üzere polis aracına bindirilirken Hoirot verandadan onu izliyordu. Genç adam suçunu itiraf etmemişti ama kaderine boyun eğmiş gibi bir hali vardı. Bakışlarıyla sanki Hoirot’ya ‘senin de intikamını aldım’ der gibiydi.

Hoirot, akşam yemeği için tam çatal ve bıçağını eline aldığı sırada, uşağı Arwyn, Başmüfettiş Paul McCartney’in telefonda olduğunu bildirdi. Ünlü dedektif tabağındaki enfes görünümlü rostosuna yutkunarak baktı. Bir an için yemeğine başlamakla çalışma odasındaki telefona gitmek arasında bocaladı. Sonunda kararını verdi ve  Scotland Yard’dan gelen haberi çok merak ettiğinden istemeye istemeye masadan kalktı.

Haber beklediği gibiydi.  Frank Smith, işi yokuşa sürmemiş, çabucak çözülmüştü. Cinayeti, aynen kendisinin anlattığı gibi işlediğini itiraf etmiş, az önce de tutuklanmıştı.

Hoirot telefonu kapattıktan sonra derin bir iç çekti. Frank’ın kendisine o son bakışını hatırlamıştı. Sonra ağır ağır yemek masasına geri döndü. Yeniden çatalını ve bıçağını eline aldı. Rostosundan bir parça kesip ağzına götürdü. Hoşnutsuzlukla ağır ağır çiğnedi. Soğumuştu çünkü. Sadece et değil, sebzeler de buz gibiydi.

Birden durdu. Sonra kendi kendine, “İntikam, soğuk yenen bir yemektir,” diye mırıldandı.