Mehtaba bakarken içim geçmişti. Beni yerimden sıçratan dalganın darbesiyle gözlerimi açtım. Kollarım göğsümde kavuşmuş, başım öne düşmüştü. Sızlayan boynumu ovarak doğruldum. Esneyerek gözlerimi ufka diktim. Rüzgâr tenimi yalıyordu; içim titredi ama bu esinti ayılmamı sağladı. Ayağa kalkıp kamaraya doğru bir adım atmıştım ki kapı açıldı ve onunla burun buruna geldim.

“Ahmet, nereye gidiyorsun?” dedi tüm asaletiyle.

Beyaz bir entari vardı üzerinde. Saçları upuzundu. İnce burnu, yuvarlak yüzü ve ceylan yavrusunu andıran gözleriyle büyüleyici görünüyordu. Onu görünce istemsizce gülümsedim. Önümden tepsiyle geçerken belinden yakalayıp ensesine küçük bir öpücük kondurdum. Sanki bu anı bekliyormuş gibi öylece durdu. Ardından ahşap masanın yanındaki tabureye oturdu; yüzü bana dönüktü. Tepsiyi masanın üzerine bıraktı. Zeytini andıran simsiyah gözleriyle beni izlemeye başladı. Yüzündeki tebessüm içimde öyle bir coşku uyandırıyordu ki çocuklar gibi bağırmak istiyordum. O an anladım ki asırlardır anlatılan Juliet’in güzelliği bir efsane değil, tam karşımda kanlı canlı duran bu gerçeklikti. Eğer aşk uğruna dünyayı karşıya almak gerekiyorsa, Romeo’nun neden hiç tereddüt etmediğini şimdi çok daha iyi anlıyordum. Bu tatlı sarhoşluktan sıyrılmamı hatırlatan fiziki bir ihtiyaçla, kendimi tekneden sığ sulara bıraktım. Kenardaki ağaçların arasına geçip işimi hallettikten sonra hızla geri döndüm.

“İşte,” dedim. “Geldim.”

“Hoş geldin Ahmet, rakına buz ister misin?” diye sordu otuz beşliğin kapağını çevirirken.

Sorusunu garipsedim.

“Nasıl içtiğimi bilmiyor olamazsın Rüya.”

Yüzünde bilerek üstüme gelip benimle eğleniyormuş gibi muzip bir ifade belirdi.

“Biliyorum tabii ki,” dedi. “Ama çok zaman geçti Ahmet.”

Bir anda kalbimin atışlarını hissettim. Ne diyeceğimi bilemedim. Birbirimize yabancılaşmak… Allah’ım, ne katlanılmaz bir acıydı! Bu kara düşünceyi kafamdan atmak için kadehi tek dikişte bitirdim. Seke yakın doldurduğu rakı, genzimden mideme doğru yakarak indi; yüzüm istemsizce büzüldü. Bu kontrolsüz ve hırslı hâlime ben de anlam veremedim ama bu durum Rüya’ya sevimli gelmiş olmalı ki okkalı bir kahkaha patlattı. O gülerken yüzüne, saçlarına, mimiklerine, elini ağzına götürüşündeki o zarif tavra odaklandım. İçimdeki coşku yerini olgun bir dinginliğe bıraktı.

Gece uzayıp gitti; hem güldük hem ağladık. Mehtaba defalarca rakı kaldırdık. Eski sevgilileri konuştuk. Onlara da kadeh tokuşturduk. Bir ara eski bir sahaftan zar zor bulduğum plakla gramofonu kurduk. Sevmekten Kim Usanır şarkısını defalarca dinledik. Müzeyyen ablamıza pruvadan selam dururken gülmekten kendimizi alamadık. O her güldüğünde ona tekrar âşık oldum; saçlarına her dokunuşumda, tenini her kokladığımda onu ne kadar çok özlediğimi yeniden fark ettim. O an, zaman benim için durabilirdi. Sonsuzluğun tam da o saniyesinde, öylece kalabilirdim. Arkama yaslanıp bir sigara yaktım; dumanın arkasından onu izlemeye koyuldum. Rüya bana doğru bir adım attı, sonra birden yüzündeki renk çekildi. Bir şeylerin ters gittiğini anlamam uzun sürmedi.

“Ne oldu Rüya?” dedim.

Bir elimde sigara, diğer elimde Rüya’nın titreyen elleri. Hiçbir şey söylemedi. İstifra edecekmiş gibi birkaç kez öne doğru eğildi ve eliyle kıyıyı işaret etti. Gösterdiği yere döndüğümde, yaklaşık yüz metre ötemizde, kıyıda yüzüstü yatan bir adam gördüm. Rüya’ya, “Burada kal!” diyerek belimdeki silahıma davrandım. Mermiyi namluya sürüp tekneden suya atladım. Adamın yanına koşup nabzını kontrol ettiğimde artık çok geç olduğunu anladım. Dalgaların cesedi çekip götürmemesi için onu biraz daha yukarıya, kumsala doğru çektim. Ardından hemen telefonu çıkarıp son aramalardaki ilk numarayı aradım. Telefonu kapatıp cebime koyduğumda ellerimin titrediğini fark ettim. Başımı kaldırıp maviye çalan geceye baktım. Ay gökyüzünde iyice belirginleşmiş, gümüş ışığını denizin hafif çalkantısına sermişti. Bakışlarımı yeniden tekneye indirdim. Rüya, pruvanın karanlığında dikilmiş, rüzgârda uçuşan beyaz entarisiyle bana bakıyordu.

Çok geçmeden mavi kırmızı tepe lambalarının ışıkları ağaçların arasından süzülerek sahili aydınlattı. Ekibin başındaki yardımcım, Selin Komiser nefes nefese yanıma koştu. Gözleri önce yerdeki cesede, sonra bana kaydı.

“Başkomiserim,” dedi endişeli bir sesle. “İyi misiniz?”

“İyiyim Selin,” dedim, sesimdeki çatallaşmayı gizlemeye çalışarak. Tekneyi işaret ettim.

“Yukarıda, teknedeydik… Rüya fark etti cesedi.”

Selin bir an duraksadı. Yüzündeki endişe yerini derin, hüzünlü ve ürkek bir şaşkınlığa bıraktı. Bakışlarını benden kaçırıp yüz metre ötedeki karanlık tekneye çevirdi. Teknede ne yanan bir ışık vardı ne de beyaz entarili bir kadın. Sadece rüzgârda sallanan boş bir branda parçası.

“Başkomiserim,” dedi Selin ağlamaklı bir sesle. Bana doğru bir adım attı, elini yavaşça omzuma koydu. “Rüya Hanım… Rüya Hanım’ı kaybedeli on bir yıl oldu. O kaza …”

“Tamam, tamam,” diyerek kestim sözünü. Haklıydı, o korkunç kazanın üzerinden on bir yıl geçmişti.

Olay Yeri İnceleme komiseri, cesedin farklı noktalarına dokunarak not alıyordu. Aynı anda birçok polis bir şeyler yapıyor, tulum ve maskeden dolayı hepsi birbirine benzediği için kimse ayırt edilemiyordu.

Selin, “Başkomiserim, isterseniz biz ilgilenelim. Yoruldunuz, biraz dinlenin,” dedi.

Şefkatli bir ses tonu vardı. Ellerimi cebime sokup göğsümü şişirerek, “Yok Selin,” dedim. “Siz işinize bakın. Her detayı bilmek istiyorum. Boğulma vakası gibi duruyor ama adli tıpçıları sıkıştıralım, raporu geciktirmesinler.”

Selin, maktulün baş hizasında dizlerinin üstüne çöktü. Bir süre uzuvlarını inceledikten sonra başını kaldırdı.

“Boğulma gibi durmuyor Başkomiserim,” dedi.

Kaşlarımı çatarak yanına diz çöktüm.

“Nerden anladın? Dökül bakalım.”

Selin, parmak uçlarıyla cesedin üzerinde hayali çizgiler çiziyor gibiydi. Ona dokunmuyor, havada süzülen parmaklarıyla âdeta maktulün resmini yapıyordu.

“Ağız ve burun çevresinde köpüklenme yok, ciğerlerine su çekmiş birine benzemiyor. Ama asıl mesele burada,” diyerek maktulün sırtını işaret etti. “Sırtında derin tırnak izleri var.”

“Karısı belli ki tutkulu bir kadın,” dedim.

İkimiz de kısa bir an gülüştük.

Selin, elini maktulün saç diplerine doğru uzattı. Ensesini bana göstermek için ikimiz de cesede doğru biraz daha eğildik. Omuzlarımız birbirine değecek kadar yakındı; fenerin çiğ ışığı ensedeki morarmış deriyi aydınlattı.

“Şuraya bakın,” diye fısıldadı Selin. “Ensesinde bariz bir şişkinlik var. Suya düşmeden önce kafasına sert bir cisimle darbe almış gibi.”

Eldivenleri çıkarıp yavaşça ayağa kalktım. Derin bir nefes alıp önce tekneye, ardından ufuk çizgisi çoktan kaybolmuş denize baktım. Bir sigara yaktım. Hafif bir esinti boynumu yalıyordu. Gözlerimi kapattım ve ciğerlerime derin bir duman çektim. Rüya ile bir sonraki buluşmamı hayal ettim; yüzüme hafif bir gülümseme yerleşti. Derken kazayı anımsadım. Gülümseme anında kayboldu. İçim titredi. Göğsüme bir ağrı saplandı. Bu gerçeklikle başa çıkma zorunda olduğumun bilincindeydim. Canım çok yanıyordu ama kabullenmek zorundaydım.

Tam o sırada, zihnimin içindeki dipsiz bir kuyudan boğuk bir ses yankılanmaya başladı. Ses yaklaştıkça karanlığın içinden “Ahmet!” diye haykıran bir kadın sesi olduğunu anlamam zor olmadı. Bu ses bir yerden tanıdık geliyordu. Dinmesini bekledim, dinmedi. Aksine çığlıklar giderek yükseliyordu. Katlanılmaz bir raddeye geldiğinde dişlerimi sıkarak acımı dindirmek, kulaklarımı tıkayarak bu sese son vermek istedim. Ama artık çok geçti; zihnim beni tamamen ele geçirmişti. Gözlerimi açamıyordum. Sesin geldiği kuyuya doğru eğilmeye çalıştım ama hareket edemedim. Birisi tüm vücudumun üstüne çökmüş, beni nefessiz bırakmış gibiydi. Daha fazla dayanamadım, dizlerimin üstüne çöktüm. Tam o karanlıkta boğulurken, bir elin omzumu sertçe sarsmasıyla kendime geldim.

“Başkomiserim!” diye bağırıyordu Selin.

Gözlerimi hızla açtım. Selin dehşet içinde bana bakıyordu.

Sesimdeki titremeyi gizlemeye çalışarak, “İyiyim Selin, iyiyim,” dedim ve yavaşça doğruldum. Tam bir şeyler söylemek için dudaklarını aralıyordu ki elimi kaldırıp konuşmasını engelledim. Bu zayıflık anının üzerine konuşulmasını istemiyordum. Bakışlarımı yeniden yerdeki cesede çevirirken soğuk maskemi yüzüme geçirmeye çalıştım.

“Olay Yeri raporu arkamızdan gelsin, biz incelemeye başlayalım. Her şey için çok geç olmadan şu işi çözelim.”

Birkaç adım uzakta, maskeli bir polis memuru bizi bekliyordu. Söze girmek için gözlerimin içine bakıyor, benden onay işareti bekliyordu. Başımla ‘gel’ dedim. Yaklaşıp yüzündeki maskeyi aşağı indirdiğinde gelen kişiyi tanıdım.

“Başkomiserim,” dedi sesini alçaltarak Emre Komiser. “Savcı Bey yolda, birazdan burada olur.”

Resmi prosedürden hiç hoşlanmadığımı bildiği için maktul ile ilgili öğrendiklerini Savcı gelmeden önce bana fısıldamaya gelmişti.

Emre’yi kolundan tutup kumsalın bitişindeki çalılıklara çektim. Etrafı kolaçan ederek kimsenin bizi izlemediğinden emin oldum.

“Evet, anlat bakalım,” dedim, elimi omzuna koyarak.

“Başkomiserim, maktul Ayhan Kurt.”

İsmi duyduğum an zihnimdeki bütün sesler kesildi; dünya üzerime devrildi sanki. Göğsümün tam ortasına ağır, küt bir darbe inmiş gibi nefesim ciğerlerimde tıkandı. Damarlarımda kan değil, buz akıyordu sanki; kaslarım çözüldü, dizlerimin bağı kesildi. Bakışlarımı zorlukla önce karanlık tekneye, sonra kumsaldaki cesede çevirdim. Selin biraz uzaktan bizi izliyordu. Onu sanki bir sis perdesinin ardından görüyordum; beni bu girdaptan çekip çıkarması için gözlerimle ona sessizce yalvardım. Ama sesimi duyuramıyordum. Emre’ye dönmeye, yüzündeki o ifadeyle yeniden karşılaşmaya korkuyordum. Bir adım atmak istedim ama eklemlerim kilitlenmişti; dengemi kaybettim, dizlerimin üstüne çöktüm.

Emre, “Başkomiserim,” diyerek koluma girdi, beni tekrar ayağa kaldırdı.

Omzuna iyi olduğumu belirtmek için birkaç kez vurdum. Yere düştüğümü gören Selin, koşarak yanımıza geldi. Yüzündeki kaygılı ifade kaybolmamıştı. Sendeleyerek yanlarından ayrıldım. Sarhoş gibi yalpalayarak cesede doğru yürüdüm. Yürüdükçe ceset bulanıklaşıyordu. Durdum. Kendime gelmek için gökyüzüne baktım. Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Nefesimi tuttum, sonra yavaş yavaş geri bıraktım. Bunu birkaç kez tekrarladım. Zihin rahatlatmak için etkili bir yöntem olduğunu video kaydırırken öğrenmiştim. Faydası oldu, kalp ritmim normale dönmeye başladı. Çok kısa bir an zihnimi meşgul eden düşüncelerden uzaklaşmaya çalıştım. En azından bu yönde irade göstermek beni mutlu etti. Artık kendim vardım ve kendime iyi bakmalıydım.

***

Selin, bakışlarını kumsalda bağdaş kuran Ahmet’ten Emre’ye çevirdi.

“Ne söyledin de bu hâle geldi ?”

Emre dudaklarını bükerek “Hiç,” dedi.

“Nasıl hiç?” diye çıkıştı Selin.

Elindeki dosyaya işaret parmağının tersiyle vurdu. Bakışlarıyla Ahmet’i işaret ederek “Sadece maktulün adını söyledim,” dedi. “Sonrası malum.”

Selin, merakını gizleyemedi.  “Adı neymiş ?”

“Ayhan Kurt”

“Ne!”

Selin’in şaşkınlıkla yükselen sesine karşılık Emre hafifçe iç çekti.

“Lütfen sen de başlama Selin. Ne oluyor anlamıyorum ki; adamın adını duyan çarpılmışa dönüyor.”

“Ayhan Kurt, Ahmet Başkomiser’in eşi Rüya Hanım’ın ölümüne sebep olan kişi.”

Anlık bir sessizlik oldu. Emre’nin bakışları Selin ile kumsaldaki ceset arasında gidip gelirken “Nasıl yani?” diyebildi sadece.

“Uzun hikâye,” diye yanıtladı Selin.

“Özet geç o zaman!” diyerek Selin’i yanına doğru çekti.

Selin’in bakışları Ahmet’e döndü. Kendi travmasıymış gibi göğsünü sıkıştıran ağır bir hisle yavaşça iç çekti. Gözleri onda, zihni o geçmiş gecedeydi. Söze girerken sesinin titrediğini fark edince durdu. Birkaç denemeden sonra gücünü topladı.

“Deliler gibi âşıklardı birbirlerine, imkânsız bir aşktan doğmuştu onların evliliği.” Yüzüne bir tebessüm yerleşti. “Rüya Hanım’ın babası Yaşar amca zamanının sıkı solcularındanmış. Bir yandan da sanayide demirci tezgâhında çalışırmış. Ömrünün yarısı dükkânda, yarısı eylemlerde cop yemekle geçmiş. O yüzden kızının bir polisle evlenmesine asla rızası yoktu. Ancak Rüya Hanım’ın Ahmet Başkomiser’e sevgisi o kadar büyüktü ki ondan bir an bile vazgeçmeyi düşünmedi.” 

Anlatırken yüzünde gizli bir hayranlık ifadesi belirmişti.

“Başkomiserim elinde çiçekle kaç kez o kapıya gittiyse de kovuldu hatta zaman zaman hırpalandığı bile oldu ama yine de pes etmedi. Gizlice dışarda görüşüyorlardı ama işin ciddiye binmesi için Yaşar amcanın rızasını almak istiyorlardı.”

O esnada mesleğe yeni başlayan genç bir komiser yardımcısı elinde karton bardaklarla yanlarına geldi. Çayları Selin ile Emre’ye uzatıp, hiçbir şey söylemeden hızla olay mahalline geri döndü. Selin sıcak çayından küçük bir yudum aldı.

“Bir gün Başkomiserim, yine dayanmış bunların kapısına. Yaşar amca kapıyı bir hışım açmış. Tam savuracakmış küfrü, bir de ne görsün? Başkomiserimin babası da yanında. Lafı boğazında kalmış tabii. İstemeye istemeye içeri buyur etmiş. Muhabbet esnasında Başkomiserimin babasının eski bir maden işçisi olduğunu öğrenince Yaşar amcanın kanı kaynamış birden. Sendikal mücadeleden, örgütlenmeden, hapishane yıllarından da konu açılınca sohbet gece yarılarına kadar akıp gitmiş. Bir süre görüşmüşler bu şekilde.”

İkisi de çayından birer yudum aldı.

“Yine bir gece devrim rüzgârları eserken üç odalı bu fakirhanede, birden konu Rüya ile Ahmet’e gelmiş. Yaşar amca kıramamış eski yoldaşını; gönülsüz de olsa onay vermiş bu evliliğe.”

Emre, Selin’in ağzından çıkan her kelimeyi pürdikkat dinliyordu.

“Eee, sonra?”

Selin boğazını temizleyip devam etti.

“Evlilik yıl dönümleriydi. Ahmet Başkomiser o gün için Boğaz’da şık bir restoranda yer ayırtmıştı. İkisi de işten çıkıp doğrudan mekâna geçecekti. Ahmet Başkomiser, konuştukları saatte restorana gitmiş ama Rüya Hanım bir türlü gelmemiş. Aramış, ancak telefonunu açan olmamış. O da bir şeylerin ters gittiğini anlayıp restorandan çıkmış. Beni arayıp güzergâhta herhangi bir kaza ihbarı olup olmadığını sordu. ‘Yok, Başkomiserim,’ dedim. Hastaneleri, karakolları tarattık ama oradan da bir sonuç çıkmadı. Bölgenin taranması için benden takviye ekip isterken Ahmet Başkomiserin, ‘Allah kahretsin,’ diye mırıldandığını duydum. Tam o sırada yolun kenarında yan yatmış bir araba görmüş.”

Emre’nin kaşları havalandı, gözbebekleri büyüdü.

“Rüya Hanım’ın arabası!”

“Meğer Ahmet Başkomiser, Rüya Hanım’ın güzergâhındaki alternatif yollara saparak onu arıyormuş Kimsenin kullanmadığı sapa bir yol olduğu için kazayı kimse görmemiş, o yüzden merkeze ihbar da düşmemiş.”

Emre, bakışlarını buharı tüten çaydan kaldırmadan sordu.

“Peki, o sapa yola neden girmiş Rüya Hanım ?”

“Rüya Hanım psikologdu. O akşam son seansı planlanandan uzun sürmüş. Sanırım Başkomiserimi daha fazla bekletmemek için kestirmeden gitmek istedi. En azından biz öyle düşündük.”

Selin’in gözleri dolmuştu. Kumsalda boynu bükük bir şekilde denizi izleyen Ahmet’e baktı. Yanağına süzülen yaşı çevik bir hareketle sildi.

“Rüya Hanım’ın bilinci açıkmış ama emniyet kemeri mekanizması sıkıştığı için arabadan bir türlü çıkamamış. Başkomiserim epey uğraşmış, başaramayınca kemer kilidini ezebilmek için büyükçe bir taş bulmaya koşmuş. Tam o sırada Rüya Hanım arkasından, ‘Ahmet, kurtar beni!’ diye çığlık atıyormuş. Arabadan birkaç metre ötede gözüne kestirdiği taşı kapıp geri döndüğü anda, araba havaya uçmuş.”

Emre’nin de gözleri doldu. Başını tekrar kumsala, Ahmet’e çevirdi; göğsünü ağır bir merhamet duygusu kapladı. Kısa bir sessizlik oldu.

“Üstelik,” diye fısıldadı Selin, “Başkomiserimin bir bebeği olacakmış. Rüya Hanım’ın hamile olduğunu otopsiden sonra öğrendi.”

Emre yere çömeldi, başını ellerinin arasına alarak Ahmet’i izliyordu.

“Belki de Rüya Hanım’ın evlilik yıldönümü hediyesiydi.”

Selin de Emre’ye doğru eğildi.

“Ardından çok ağır bir ruhsal travma süreci başladı. Aylarca hastanede yattı; kimseyi ziyaretine kabul etmedi, kimseyle tek kelime konuşmadı. Emniyet Müdürü gittiğinde bir tek ona, ‘Ben düzeldim, beni buradan çıkarın,’ demiş. Müdür de kıramamış ricasını. Testlerden geçip ilaç kullanmayı da kabul edince bir süre kafa izni yapıp mesleğe geri döndü.”

Emre, çenesiyle kumsalı işaret ederek sordu.

“İlaçlarını bırakmış olabilir mi ?”

Selin dudak büktü.

“Mümkün. Her şey mümkün”

Havadaki duygu giderek ağırlaşıyor, ikisinin de yüreğine katlanılması güç bir yük bindiriyordu.

“Peki ya Ayhan ?” dedi Emre araya girerek. “Ayhan Kurt?”

“Alkollü bir kamyon şoförü. O gece şantiyede içip âlem yapmışlar. Evine dönerken işte…”

“Peki, siz kazaya ait bu detayları nasıl öğrendiniz? Kendisi mi anlattı?”

“Adını bile söyleyecek hâli yoktu. Olay yerine vardığında telsizi belindeymiş; mandalı açık kaldığı için bütün konuşmaları kayıt altına almış. Kaza anının görüntüleri de MOBESE’den çıktı.”

Emre başını hafifçe salladı.

“Vay anasını! En ağır dram filminden bile daha acı!”

***

Başımı kaldırdığımda Selin ile Emre yanıma diz çökmüştü. Yüzlerinde bir amire duyulan mecburi saygıdan çok, bilinçli bir acıma duygusu vardı. Bakıma muhtaç bir hastaymışım gibi hissettim kendimi. Üzerime titreyip etrafımda dönüp durmaları hoşuma gitmiyordu ama bunu onlara belli etmek istemedim.

Selin’e, “Ne zamandır burada oturuyorum?” diye sordum.

“Çok olmadı Başkomiserim,” dedi, gözündeki yaşı çabucak silerek.

Bir yandan da bana karşı hissettiği o acıma duygusunu gizlemek için kendini gülmeye zorluyordu. Çabasını fark ettim ama üstelemedim; ne de olsa bana iyi davranıyordu ve yıllardır yanımdaydı. İyi, kötü her anıma şahitlik etmişti. Onun bu numarasına kanmış gibi yapıp, “Cesetler her zaman ürkütür insanı, haklısın,” diyerek bir yalan attım ortaya.

Selin beni başıyla onaylayıp yanıma diz çöktü. Gözleri dolu doluydu. Onu sadece bir meslektaş olarak değil, korumam gereken bir evlat gibi görüyordum. Sarılmak istedim; kendini geri çekmedi, aksine bir anda boynuma atlayıp göğsüme kapandı. Şefkatle saçlarını okşarken hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. O ağır duygu patlamasını yaşarken çaresizce sırtını sıvazladım.

Baktım, Emre de kendini zor tutuyor. Ona imalı bir bakış atıp “Sen yapma bari, erkek adamsın,” dedim sessizce. Dudaklarımı okuyunca gözyaşlarını silip istemsizce kıkırdadı. Emre’nin sesini duyan Selin de kafasını omzumdan kaldırıp gülmeye başladı.

Onlar güldükçe benim de yüzüme bir tebessüm yerleşti. Derken kendimi yüksek sesle kahkaha atarken buldum. Neden güldüğümüzü hiçbirimiz bilmiyorduk; kumsalın ortasında, bir cesedin yanı başında deliler gibi kahkaha atıyorduk.

Kısa bir an sonra Selin, koluma girip beni ayağa kaldırmaya çalışırken elimdeki yara ikimizin de dikkatini çekti.

“Başkomiserim…” dedi, sesi aniden bıçak gibi kesilerek.

“N’oldu, Selin?” diyerek irkildim. Sesi her zamankinden farklı çıkıyordu.

“Yaralandınız mı?”

“Bilmiyorum, bir yere çarptım herhâlde.”

İkimizde yaranın neden olduğunu gerçekten bilmiyorduk. Üzerinde çok fazla durma gereği hissetmedik. Kumsalda bir süre yan yana yürüdük, ancak bir an sonra yanımda sadece Emre’yi fark ettim. Selin’in yokluğunu anlayınca panikle arkama döndüm. Birkaç adım gerimizde durmuş, yere düşürdüğüm silahımla bana bakıyordu. İlk defa onu bu kadar çaresiz gördüm.

“Selin!” diyerek ona doğru atıldım.

Hemen bir adım geri çekildi. Gözyaşlarını sildi ama bu sefer yüzünde acıma duygusu değil, bir öfke vardı. Selin’in bu duygusuna yabancıydım.

“Selin, iyi misin?” diye sordum.

“Yaklaşmayın!” diyebildi sadece kesik kesik.

“Silahımı ver bana!” diyerek elimi ona doğru uzattım.

Cevap vermeyince sesimi yükseltip üzerindeki amirlik ağırlığımı koymam gerektiğini hissettim.

“Sana diyorum Komiser! Ver şu silahı!”

Bu sefer burun buruna geldik. Silahı kabzasından çevirip bana uzattı; üzerindeki kurumuş, kan lekelerini gösterdi. Ardından geriye doğru birkaç adım attı.

“Lütfen bana ilaçlarınızı bırakmadığınızı söyleyin,” dedi.

“Ne ilacı?” diye sordum.

Selin hıçkırıklara boğuldu. Onun bu anlaşılmaz davranışlarına bir anlam veremiyordum. Artık onun için gerçekten endişelenmeye başlamıştım. İyi olması için bir şeyler yapmalıydım; az önce sesimi yükselttiğime de pişman olmuştum.

Onu rahatlatmak için sarılmak istedim, ona doğru bir adım attım. Ama sanki bir vebalıdan kaçar gibi tiksinerek geriledi. O an yüzünde beliren o buz gibi soğukluğu iliklerime kadar hissettim. Yine de bu canımı yakmıyordu; ne de olsa geçici bir krizdi, birazdan bitecekti. Gözleri ağlamaktan şişmişti.

“Siz, buraya neden geldiniz ?” diye sordu.

Kıyıyı işaret ederek, “Rüyayla teknedeydik,” dedim.

Selin, avazı çıktığı kadar bağırdı.

“Ne Rüya’sı! Rüya on bir yıl önce öldü! On bir yıl! O kaza, hatırladınız mı? Araba havaya uçtu hani, Rüya da içindeydi, yanarak öldü. Ne Rüya’sı!”

Olay yerindeki herkes işini gücünü bırakıp Selin’e döndü. Sinir krizi geçiriyor gibiydi.

Bense her şeye rağmen onu hâlâ korumam gerektiğini düşünüyordum. Önce kumsalda yatan cesede, sonra Selin’e baktım. Yüzündeki o katı öfke bir anda kırıldı; bambaşka, tekinsiz bir hâle büründü. Sanki zihninin içinde birileri durmaksızın ona bir şeyler fısıldıyordu. Kulaklarında yankılanan her cümlede yüzü biraz daha dehşet içinde geriliyordu.

***

Psikiyatrist Dr. Tolga şakaklarını kaşıyarak söze girdi:

“Selin Komiserim, Ahmet Bey’in yaşadığı şey basit bir yas veya travma sonrası stres bozukluğu değil. Gözlemlediğimiz tablo, ağır dissosiyatif bozukluk ile psikotik kırılmanın kesiştiği çok tehlikeli bir nokta. Beyin kaldıramayacağı kadar büyük bir suçluluk duygusuyla karşılaştığında kendini korumak için amnezik bir duvar örer. Yazdığımız bu ilaçlar zihnin kontrolünü kaybetmesini önleyen tek şey. Eğer bir gün bile ilaçlarını aksatırsa, o denge bozulur, duvar yıkılır ve bilinci ikiye bölünür.”

 “İkiye bölünmek derken hocam? Nasıl yani?”

“Şöyle düşünün; bir tarafta kanuna, mesleğine bağlı, Rüya’nın anısına tutunan o bildiğiniz Ahmet Başkomiser kalır. Diğer tarafta ise ilkel, bastırılmış, intikam hırsıyla dolu bir ‘gölge zihin’ oluşur. İlaçlar olmadan beyin bu iki kimlik arasındaki geçişi kontrol edemez. Füg haline geçtiğinde bir cinayet bile işleyebilir ancak kriz bittiğinde zihni yaşadığı bu dehşeti tamamen siler. O an kendi ürettiği illüzyona kendisini ve çevresindekileri inandırır. Eğer ilaçlarını bıraktığını fark ederseniz onu hemen bana getirin”

***

Selin’in yüzünde olgun bir cesaret ile çocuksu bir çaresizlik çarpışıyordu; elindeki o yıkıcı hakikatle ne yapacağını bilememenin getirdiği heyecanı ve dizlerini titreten o korkuyu hissetmiştim. Bana bağırmadı, soru da sormadı. Sadece gözlerimin içine baktı; çözülmesi imkânsız bir vakaya bakar gibi.

“Selin,” dedim, sesim dalga seslerinin arasında kaybolup gitti. “Bir şey söyle. Neler oluyor?”

Selin belindeki kelepçeyi çıkardığı an gözlerimi kapattım. Zihnim bana o dehşet anını canlı bir kâbus gibi yeniden yaşatmaya başladı. Artık gerçeğimle baş başaydım.”

Kumsalda yürüyordum. Ayhan Kurt birkaç adım önümdeydi. Zihnim kumsalın az ilerisinde teknenin görüntüsünü oluşturmuştu; ayaklarım kuma batıyordu, kulağımda Müzeyyen Senar çalıyordu.

Az ileride, teknenin pruvasında Rüya’yı gördüm. Beyaz entarisi rüzgârda uçuşuyordu.  Rüya’nın hemen arkasında karanlık bir beden belirdi; onun beline sarıldı, kendine çekti. Rüya ise onun kollarında, Titanik’teki o meşhur sahnedeki gibi kollarını iki yana açıp rüzgâra bıraktı kendini. Allah’ım ne ilginç bir histi! Onu kıskanmıyordum. Çünkü zihnimin dehlizlerinde gezinirken beynim kalbime bir gerçekliği kabul ettirmişti. O an yaşadığım benlik bilincini ilk kez başka bir beden de hissediyordum.

Ayhan bakışlarını Rüya’ya dikmiş, kararlı adımlarla teknenin pruvasına doğru yürüyordu. İçimi devasa bir dehşet kapladı. Bize yine zarar verecekti. Üzerine koştum, silahımın kabzasıyla ensesine vurdum. Düşmedi, ayağa kalktı. Kıyıda bir süre boğuştuk.

Ve tam o sırada, zihnimdeki iki görüntü çatlayarak tek bir gerçeğe dönüştü.

Teknedeki ahşap masaya kadehleri koyarken duyduğum o ritmik tıkırtı, adamın can verirken suda topuklarını vurma sesiymiş. Rüya’nın elimi tuttuğunu sandığım o tatlı sızı, adamın boğulurken can havliyle etimi tırnaklamasıymış. Teknede, tek dikişte mideye indirdiğim o rakının acılığı ise boğuşma anında ağzıma dolan deniz suyunun acısıymış. Fiziki bir ihtiyaçla tekneden inip çalılıklara yöneldiğim o anlar, adamla suyun içinde boğuştuğum o can pazarıymış. Adamın çırpınışları durup bedeninin direnci kırıldığında, tuvalet ihtiyacım bitmişti.

Plak zihnimde hâlâ çalıyordu. O da zihnimin Rüya’ya yaktığı bir ağıtmış.

Rüya’nın kıyıya bakıp istifra edecekmiş gibi öne eğilmesi, zihnimin o kanlı gerçekliği artık daha fazla taşıyamadığının açık bir sanrısıydı. Bilinçler arasındaki geçişi hatırladığımda tüylerim ürperdi. Çünkü önümde yüzüstü yatan bir insan bedeni vardı. Eğilip nabzını kontrol ettiğimde panikleyip Selin’i aradığımı hatırladım.

Gözlerimi açıp avuçlarıma baktım. Tırnaklarımın arasına dolmuş kumları gördüm.

Selin elindeki kelepçeyi bileklerime takarken bakışlarımı kumsaldan tekneye çevirdim.

Dışarıdaki dünyanın o son özgür anında, sesim dudaklarımdan bir fısıltı gibi çıktı.

 “Yine gel Rüya… Bu mevsim bir başka güzeldin!”

Son diyorum; çünkü biliyorum ki seneye bu zamanlar ben de bir rüya olacaktım.

‘‘Gerçek her zaman görünen şey değildir.’’

Sleepy Hollow

Zrr… Zrr…

Telefonumun çalmasıyla uyandım.

Ekranda ‘‘Yiğit ağabey’’ yazıyordu. ‘‘Efendim ağabey? Çark Suyu’nda! Birazdan oradayım.’’

Çark Suyu, Sapanca Gölü’nün fazla sularını tahliye eden önemli su kaynağıydı. Kent Park ve Millet Bahçesi’nin içinden geçerek Yazlık Mahallesi’ne doğru uzanıyordu. Yazın sığlaşır, kışın azgınlaşır, dibi balçık olduğu için yüzmek tehlikeli hale gelirdi.

Sabah koşusuna çıkan bir kadının ihbarıyla bulunan bir ceset, suyun kıyısındaki çer çöp yığınına takılmıştı. Kimliğinden Asaf Eldemir olduğunu öğrendiğimiz şahıs, 38 yaşında, uzun boylu, zayıf yapılı bir adamdı. Sol kaşındaki derin yarık ilk bakışta dikkat çekiyordu. Suda kaldığı süre boyunca bedeni şişmiş, teni griye dönmüştü. İki gecedir yağan yağmuru hesaba katarsak montsuz dışarı çıkması muhtemel değildi.

Böyle ölümleri bu şehirde ilk defa görmüyorduk. Çoğu aynı şekilde sonuçlanırdı; içkiyi fazla kaçıran biri dengesini kaybeder, suya düşer ve cesedi bulunurdu.

‘‘Davut nerede?’’ dedi Olay Yeri İnceleme Amiri Dursun.

Yiğit ağabey cevapladı, ‘‘Ağabeyin torunu gece ateşlenince Adatıp Hastanesi’ne götürmüşler. Kızı Şükran’ın sabah iş toplantısı varmış. Toplantı bitince hastaneye gidecekmiş sonra ağabey şubeye geçecekmiş.’’

‘‘Geçmiş olsun dileklerimi iletirsiniz.’’

‘‘Başüstüne! Peki durumumuz nedir?’’

‘‘Net ölüm saatini söylemek zor. 24-36 saat arasında olma ihtimali yüksek. Ölüm nedeni boğulma gibi duruyor. Maktulün sol üst kaşındaki açılmanın birkaç sebebi olabilir. Ancak düşmeye bağlı oluşmuş gibi duruyor. Bedeni su yüzeyinde taşındığı için bazı yerlerinde deformasyon durumları var. Net bilgiler malum otopsi sonucunda gelir,’’ diyerek uzaklaştı Dursun amir.

Kimlik bilgilerini Ceyda’ya gönderdim. Birkaç saniye sonra adres telefonuma düştü.

***

Asaf Eldemir’in evi, Sapanca’nın Çayiçi Mahallesi’nde, hımış evlerin arasına sıkışmış üç katlı apartmanın giriş katındaydı. Küçük bir bahçe içinde bulunan apartmandan kızartma kokuları geliyordu.

Yiğit ağabey kapıyı çaldı. Birkaç dakika sonra seksenlerine yakın, tülbentinin altından tek tük beyaz saçları gözüken bir kadın kapıyı açtı. Bizi görünce afalladı.

‘‘Buyurun kime bakmıştınız?’’

‘‘Merhaba teyzeciğim Asaf Eldemir’in evi burası mı?’’ dedim.

Cevap vermedi. O an yeşil gözlerinde söyleyeceğim şeyin ne olduğunu biliyor gibiydi.

‘‘Teyzeciğim evde sizden başka biri var mı?’’

Sesi titreyerek, ‘‘Üst katta kızım oturuyor.’’

Yiğit ağabeyle göz göze gelerek anlaştık. O üst kata çıktı. Ben de teyzeyle eve girdim.

Amirimizin işi bitmediğinden böyle haberleri vermek bize kalıyordu. Acının ne tesellisi ne de telafisi vardı. İnsanların anlık kabul edememe durumu ve sonrasında gelen, bir daha hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağının idrak hali en üzücü durumlardan biriydi.

Adının Sultan olduğunu öğrendiğim teyzenin kızı -adı Nermin- gelince maalesef kötü haberi verdim. Ölüm haberini alınca kızına sarılarak, ‘‘Başaramadık kızım, başaramadık!’’ diyordu. Neyi başaramadıklarını öğrenmek için teyzenin damadıyla dışarı çıktık.

Sigaraları yaktıktan sonra, ‘‘Neyi başaramadılar?’’ diye sordum.

Karşımdaki adamın saçı, sakalı birbirine karışmıştı. Eşofmanının üstüne giydiği kazağı göbeği yüzünden kısa kalıyordu. Sigarasından art arda dumanlar çekerek konuştu. ‘‘Kayınço, iki-iki buçuk yıl önce arabasını satarak sanal paralara yatırmış. İlk zamanlar çok kazandığından bahsediyordu. Hatta bana bile tavsiyelerde bulundu. Benim anlamadığım şeyler olduğu için uğraşmadım. Gel zaman git zaman kazandığı kadar kaybetmiş. Öyle bir kaybetmiş ki yatırdığı paradan bile olmuş.’’

‘‘Asaf Bey nasıl biriydi?’’

‘‘Ölünün arkasından konuşulmaz ama benim kayınço biraz uçarı biriydi. Eline para geçince sağ sola harcardı. Rahmetli kayınpeder olmasaydı düğün yapamaz, evini bile düzemezdi.’’

‘‘Tam olarak başaramadıkları şey ne?’’

‘‘Elde avuçta çok kalmayınca kayınço kredi kartlarına abanmış, yetmemiş krediler çekmiş. Bunları ödeyememiş eve haciz gelmiş. İşten çıkarılmış. Kayınçonun karısı, kayınpedere anlatmak istemiş ama kayınço karısını dövmüş. Böyle olunca karısı Trabzon’daki amcasını aramış bir bir her şeyi anlatmış. Adam Trabzon’dan kalkıp bu eve geldi. Kayınpederle ağız dalaşına girdi. Bu olaylar sonucunda boşandılar. Karısı ve kızı Trabzon’a gitti,’’ diyerek sigarasını çamurlu ayakkabılarının altında ezdi. Birden, ‘‘Hee unuttum! Bu boşanma aşamasında kayınpeder vefat etti. Her şey üst üste gelince kayınço balataları sıyırdı.’’

‘‘Sıyırdı derken?’’ diye sordu Yiğit ağabey.

‘‘Bu yaşadıklarını kaldıramayınca intihara kalkıştı. Ölümden döndü. Bir seneye yakındır psikoloğa gidiyor. Bir poşet ilaç içiyor. Ortalıkta hayalet gibi geziyor. Eşim ve kayınvalidem çok çabaladılar onun iyileşmesi için.’’

‘‘Siz en son ne zaman görüştünüz?’’ dedim.

‘‘Valla amirim yalan olmasın iki üç gece önce gece vardiya dönüşü camda sigara içerken gördüm. Ayaküstü iki kelam edip eve girdim. Ondan sonra görmedim.’’

‘‘Zor olacak ama eşinizle konuşmam gerekiyor!’’

‘‘Tabii amirim,’’ diyerek eve girdi.

Adam içeriye gidince Yiğit ağabey, ‘‘Öldüğünü umursamamış gibi duruyor.’’

İkinci sigaralarımızı bitirdiğimizde yaşlı kadının gözleriyle aynı renk gözlere sahip Nermin Hanım geldi. Gözyaşları uzun kirpiklerini belirginleştirmişti. Derin nefes alarak, ‘‘Kusura bakmayın annemin tansiyonu var. İlaçlarını verip yatırdım,’’ dedi.

‘‘Geçmiş olsun! Teyze iyi mi?’’

‘‘Şu anlık iyi!’’

‘‘Eşiniz kardeşinizin durumlarını anlattı. Son zamanlardaki hali nasıldı?’’

‘‘Eski haline göre iyiydi. Biraz toparlanmıştı. Kızı için çabalıyordu. Hatta ilk ara tatilde kızı gelecekti. Plan yapmışlardı. Kızının en sevdiği oyuncakları almıştı.’’

‘‘Eski alışkanlıklarına dönmüş olabilir mi?’’

‘‘Zannetmiyorum. Hayatındaki her şeyi değiştirdi. Arkadaşlarının birçoğuyla görüşmeyi bıraktı.’’

‘‘Bazı bağımlılıklar kolay bırakılmıyor. Sizlerden gizli saklı yapmış olabilir,’’ dedi Yiğit ağabey.

‘‘Haftanın iki günü psikoloğa gidiyordu. Eğer psikolog böyle bir şey hissetseydi bizi uyarırdı. Ayrıca Asaf dışarıya nadir çıkardı.’’

‘‘Alkol kullanıyor muydu?’’

‘‘Olaylardan önce kullanıyordu.’’

‘‘Sık sık gittiği bir yer veya yakın olduğu birileri var mı?’’

‘‘Sapanca tren istasyonu çevresinde çocukluk arkadaşı Emin’in işlettiği bir halı saha var. Ara sıra oraya giderdi. Başka bir yere gider miydi bilmiyorum!’’

‘‘Bu benim kartım. Aklınıza bir şey gelirse arayabilirsiniz. Bir de psikoloğun bilgilerini verirseniz iyi olur.’’

Burnunu çekerek uzattığım kartı aldı ve eve girdi. İki dakika sonra küçük kâğıda yazılmış bilgilerle geri geldi. Arkasında eşi vardı. Düzgün bir yazıyla yazılmış bilgilere göz ucuyla baktım. Tam teşekkür edecekken, ‘‘Amirim, cenazemizi ne zaman alabiliriz?’’ dedi adam.

Yiğit ağabey, ‘‘Yapılması gereken işlemler var. Onlar tamamlanınca size haber verirler!’’

‘‘Eyvallah amirim. Kolay gelsin!’’

‘‘Tuhaf biri. Hâl ve tavırları içime sinmedi.’’

‘‘Haklısın ağabey. Şubeye gidince bakarız neyin nesi kimin fesi diye.’’

***

Aileden öğrendiklerimizi amirimize anlattıktan sonra, ‘‘Sümbül nasıl amirim?’’ diye sordum.

‘‘Şükür daha iyi. Zıkkımın peki bir salgın çocuğu ne hale getirdi. Şükran toplantı sonrası geldi. Şimdi evdeler.’’

Müsamere çocukları gibi aynı anda ‘‘Geçmiş olsun amirim!’’ dedik.

Amirim yakmadığı sigarasını dudaklarına koyarak olay yeri fotoğrafına baktı. ‘‘Dursun intihar mı dedi?’’

‘‘Açıkçası ağabey, Dursun intihar demedi. Boğulma sonucu ölmüş olabilir dedi.’’

‘‘Kaşındaki açılma?’’

‘‘Düşmeye bağlı olabilirmiş,’’ dedim.

Yiğit ağabey ise, ‘‘bana göre bildiğin sarhoşluk.’’

‘‘Boğulma ve düşme? Nasıl intihar olabiliyor peki?’’

‘‘Bana intihar gibi gelmiyor amirim. İntihar edecek biri kızıyla planlar yapmaz,’’ dedim.

‘‘Orası belli olmaz İsmet! İntihar dediğin şey tohum gibidir, insan hep içinde taşır. Dışarıdan toparlanmış gözükmesi iyileştiği anlamına gelmeyebilir.’’

Sessizce bekledim. İntihar olasılığı çok düşüktü. Üstelik maktulün durumu buna uygun değildi.

‘‘Yine hafiyelik peşinde koşacak ağabey,’’ diyerek gülmeye başladı Yiğit ağabey.

Amirim dudaklarında beliren gülümsemeye hâkim olmaya çalışarak, ‘‘Ön otopsi sonuçları gelene kadar Ceyda ile psikoloğa gidin. Elle tutulur bir şey bulursanız duruma göre bakarız.’’

Zaman kaybetmeden Ceyda ile psikoloğun adresine gittik.

***

Aradığımızda yemekte olduğunu söyleyen psikoloğun iş yeri Ankara Caddesi’ndeydi. Çoğunlukla avukatlık bürolarının olduğu bu caddenin bir yüzü meşhur Uzun Çarşı’ya bakıyordu.

Bu kısa molada içtiğimiz kahvelerin parasını Ceyda ödedi. Bu konuda kimseyle tartışmaya girmezdi.

Psikoloğun kliniği dört katlı binanın en üst katındaydı. Kapısında PSİKOLOG SEVDA SUNGURLU yazıyordu. Kapıyı çaldığımızda tesettürlü, hafif makyajlı, güleç bir kadın açtı.

‘‘Sevda Sungurlu ile görüşecektik,’’ dedi Ceyda.

Kadın tebessüm ederek, ‘‘Buyurun benim!’’ dedi.

Ceyda telefonda konuştuklarını söyleyince kadın bizi içeriye aldı. Klinik sade döşenmişti. Büyük camın önündeki iki koyu kahverengi koltuk muhtemelen seanslar içindi. Duvar boyunca dizilmiş diplomaların yanında kitaplarla dolu bir kütüphane vardı. Onlara bakarken, ‘‘Ne içmek istersiniz?’’ dedi.

‘‘Sağ olun bir şey içmeyelim. Vaktinizi çok almayacağız. Asaf Eldemir hakkında birkaç soru soracağız,’’ dedi Ceyda.

‘‘Ne oldu Asaf Bey’e?’’

‘‘Asaf Eldemir maalesef Çark Suyu’nda ölü bulundu.’’

‘‘Ne! Bu… Bu nasıl olur?’’

‘‘Biz de bunu öğrenmeye geldik Sevda Hanım. En son ne zaman görüştünüz?’’

‘‘İki gün önce görüştüm.’’ Cevap vermediğimizi görünce, ‘‘Haftanın iki günü görüşüyorduk. Pazartesi ve çarşamba günleri geliyordu. Saatlerini iş vardiyasına göre ayarlıyorduk. Bu hafta gece vardiyasında olduğu için 14.00-15.00 seansına geldi.’’

‘‘Hikayesinden haberdarız. Son zamanlarda durumu nasıldı? İntihar etmesine neden olabilecek bir durumu var mıydı?’’

‘‘İntihar mı? Şaşkınlığımı mazur görün çünkü intihar onun dönüm noktasıydı. Bunu yaptığına pişmandı.’’

‘‘Peki başka neler söyleyebilirsiniz?’’

‘‘Malum hasta mahremiyeti özel şeyleri anlatamam.’’

‘‘Eski alışkanlıklarına geri dönmüş olabilir mi? Son zamanlarda Asaf Bey’de sizi rahatsız eden bir değişiklik oldu mu?’’ dedim.

‘‘Eski alışkanlıklarına dönmesi muhtemel değildi.’’

‘‘Neden?’’

‘‘Çünkü kızı için çabalıyordu.’’

‘‘Hayatına yeni giren biri veya birileri var mıydı?’’

‘‘Hasta mahremiyetini hatırlatmak isterim. Ayrıca intiharla ne ilgisi var?’’

‘‘Bir ölüm soruşturması yürütüyoruz Sevda Hanım! Her ihtimali değerlendirmek zorundayız,’’ dedim.

Gözleriyle ikimizi süzdü.

‘‘Yine de her şeyi anlatamam!’’

O ara kapı zili çaldı. Kol saatine bakarak, ‘‘Kusura bakmayın beş dakika sonra seansım başlayacak,’’ dedi ve kapıyı açmaya gitti.

Bu durumdan dolayı ayaklandık. Çıkmadan şunu sordum: ‘‘Son olarak kullandığı ilaçların yan etkisi olabilir mi?’’

‘‘Bu soruyu en doğru cevaplayacak kişi psikiyatristidir. İsterseniz doktorun adını verebilirim.’’

Ceyda, psikolog kadının verdiği ismi telefonuna yazdıktan sonra çıktık.

***

‘‘Ön otopsiye göre suda boğularak ölmüş amirim,’’ dedim.

‘‘Tamam işte! Dursun’un söylediği gibi olmuş. Toksikoloji raporunda ne yazıyor?’’

‘‘Kanında sarhoş olabilecek kadar alkol olduğu yazıyor.’’

‘‘Cinayet yoksa fail de yok o zaman?’’

‘‘Vücudunda darbeye, düşmeye bağlı morarmalar varmış. Ayrıca kaşındaki açılma öyle dengesini kaybetme oluşabilecek gibi durmuyor.’’

‘‘Hafiye İsmet işbaşında! Oğlum öyle olsa Dursun söylemez mi?’’

‘‘Elbette söyler amirim. O an dikkat etmemiş olabilir.’’

Amirim sigarasını dudağına yerleştirdi. Kaşlarını çattı. Tam paylayacaktı Ceyda araya girdi.

‘‘Aslında yanlış düşünmüyor olabilir amirim. Çekilen fotoğraflara baktığımızda kaşının o şekilde açılması için çok sert düşmesi gerekiyor. Hadi diyelim düştü kafasını vurdu. Suya nasıl ve neden girdi? Yuvarlandı diyelim…’’

Hemen atladım, ‘‘Kaşını suda nasıl yardı?’’

‘‘Belki başka bir yere vurdu. Ağaca, direğe ne bileyim evin duvarına. Yüzüne akan kanı yıkamak için kanala indi. Dengesini kaybetti ve düştü. Zaten sarhoşmuş. Sızmış bile olabilir,’’ dedi Yiğit ağabey.

Bu laftan sonra amirim kaşları çatık bakmayı sürdürdü.

‘‘Diyorum ki Ceyda ile olay yerine gidelim. Etrafta kamera var mı yok mu bakalım. Görüntü bulmaya çalışalım. Akıntı yönünde ilerleyip içki içebileceği, düşebileceği, kafasını vurabileceği yerler var mı bakalım.’’

Amirim dudağında yanmayan sigarasıyla Yiğit ağabeye baktı. O da ‘Sen bilirsin ağabey!’ manasında omuz silkti. Sigarasını dudağından indirdi. ‘‘İyi hadi bakalım! Siz olay yerine gidin. Biz de titrek Dursun’a gidelim.’’

Şubeden çıktığımızda Adapazarı yine griydi. Hava ne yağmaya karar veriyor ne de açıyordu. Ceyda arabayı çalıştırırken aklım hâlâ Asaf’ın kaşındaki yarıktaydı.  

***

Ahmakıslatan dinince arabadan inip olay yerine yürüdük. Ceyda, civardaki dükkanlara kamera görüntüsü bulmaya gitti. Ben de akıntının tersine yürüdüm. Şehrin toprak yapısı yüzünden beton zemine geçene kadar balçık toprağa parmak uçlarımla bastım.

Yaklaşık beş yüz metre yürüdükten sonra suyun iki yakasını birleştiren demir köprüye geldim. Hafif eğimli zemine inip köprünün altına gittim. Köprünün altı çöplük gibiydi. Şişeler, izmaritler, yiyecek paketleri… Hepsini toplasak laboratuvar haftalarca uğraşırdı. Çer çöpe dokunmadan Asaf Eldemir’in yüzüne darbe alabileceği alanlara göz gezdirdim.

Köprüye çıktım, karşı tarafa geçtim. Bu taraf da karşı taraf gibiydi. Bu nedenle umudumu Ceyda’ya bağladım. Bu ölümün intihar olmadığı açıktı ancak sarhoş olup suya düşmesini de mantıklı bulmuyordum. Kimliği dışında üstünden başka bir şey çıkmamıştı. Soyulmuş olabilir miydi? Belki. Cüzdanında para ve kredi kartı var mıydı? Tekrar bakmak lazımdı. Sarhoş olduğunu düşündüğümüzde aldığı darbe onun sendelemesine neden olmuş olabilir miydi? Gömleğinin üst düğmelerinin kopması, bedenindeki morarmalar buna bağlı olabilirdi. Serin havada üstüne bir şey almadan mı çıkmıştı? Köprüden ığıl ığıl akan suyu izlerken Ceyda aradı.

‘‘Efendim? Hadi ya! Nerede dükkân? Tamam geliyorum.’’

Ceyda, sokağın başındaki çorbacı dükkanındaydı. Dükkâna girdiğimde kasanın orada dikiliyordu.

‘‘Asaf, dükkânın önünden 01.23 gibi yanında biriyle geçerken görülüyor. Şuradaki arkadaş Asaf ve yanındaki adamın tartıştıklarını duymuş.’’

Gösterdiği adam var olan müşterilerle ilgileniyordu. İşini bitirince yanımıza çağırdım.

‘‘Arkadaşımla konuşmuşsun ama tekrar anlatır mısın neler duydun?’’

Yorgun bedeni soruyu cevaplamak istemiyordu. Bıkkın bir halde, ‘‘Zayıf adam diğerine ‘Bana sen bulaştırdın!’ diye bağırınca diğeri de, ‘Adam olsaydın karına, kızına sahip çıksaydın!’ dedi.’’

‘‘Emin misin?’’

‘‘Evet!’’

‘‘Başka bir şey duymadın mı? Ya da görmedin mi?’’

‘‘Hayır!’’

Ceyda kamera kaydını izlettirdiğinde el kol hareketlerinden tartıştıkları belli oluyordu. Asaf Eldemir’in yanındaki adamın yüzü beresi nedeniyle net gözükmüyordu. Bu kamera görüntüleri düşük ihtimalde olsa cinayet olasılığını artırıyordu. Kamera kaydını alarak şubeye geçtik.

***

‘‘Eee kim bu?’’

‘‘Amirim maktulün konuşmadığımız iki arkadaşından biri olabilir.’’

‘‘Neden konuşmadınız?’’

‘‘Ölümü şüpheli bulmadığımız için öncelik vermedik.’’

‘‘Tamam Yiğit’le gidin, konuşun!’’

‘‘Emredersiniz! Siz neler öğrendiniz amirim?’’

‘‘He! Söylediklerini Dursun’a söyledim,’’ dedi ve gülümsedi. ‘‘Onun fare yakaladığı kadar benim kedi si… var,’ dedi. Fakat haklıymışsın, kaşındaki açılma düşmeye bağlı değil. Sert bir cisimle vurularak oluşmuş. İki saat içinde otopsi raporunu gönderecek.’’

‘‘O zaman hırsızlık cinayeti olabilir,’’ dedi Yiğit ağabey.

‘‘Sanmıyorum! Telefonu veya montu için mi öldürülecek? Cüzdanı cebindeydi.’’

‘‘Nakitleri almıştır.’’

‘‘Öyle oldu diyelim cüzdanı pantolonunun cebine neden geri koydu?’’

‘‘Cüzdanını vermemek için direndiyse hengamede darbeyi alıp düşmüştür.’’

‘‘İhtimal dahilinde ama söyle bir şey var o sırada yanındaki arkadaşı nerede?’’

‘‘Belki başka yöne gitmiştir?’’

‘‘Olabilir!’’

‘‘Ama?’’

‘‘Ama ölüm saati, arkadaşıyla birlikte kameradan geçtiği saate yakın.’’

‘‘O zaman korkup kaçtı?’’

‘‘O da mümkün.’’

‘‘Bana göre yanındaki kişi Asaf’ı iyi tanıyan biri,’’ dedi Ceyda.

‘‘Neye dayanarak?’’ dedim

‘‘Çalışanın söylediklerine dayanarak. Yani Asaf’ın yanındaki kişi Asaf’a ‘Adam olsaydın da karına sahip çıksaydın!’ demiş. Eğer Asaf’ı tanımasa böyle bir cümleyi kuramaz.’’

‘‘Neden kurmasın? Belki adama hayat hikayesini anlattı,’’ dedi Yiğit ağabey.

‘‘Yanlış anlama Yiğit amirim ama sen ailenle ilgili özel şeyleri herkese anlatır mısın? Sonuçta aile içi sorunları alelade insanlarla konuşmazsın. Sana yakın olmayan biri ailene de yakın olmaz.’’

Ceyda’nın fikri odadaki herkesi düşünmeye sevk etti. Detayı iyi yerden yakalamıştı. Haksız sayılmazdı. Samimiyetle yakınımıza aldığımız insanlar, yüklerimize ortak olurlardı.

‘‘O zaman kameradaki kişinin Emin olma ihtimali çok yüksek,’’ dedim.

‘‘O zaman gidin getirin şu herifi!’’

***

‘‘Kardeş bakar mısın?’’

Sakalı tüylenmemiş, yirmilerinde bir genci çağırdı Yiğit ağabey. Dolaba su dizmeyi bırakan genç, ‘‘Buyurun ağabey?’’ dedi.

‘‘Kardeş, biz Emin’e bakmıştık. Burada mı?’’

‘‘Emin ağabeyim yok.’’

‘‘Nerede olduğunu biliyor musun?’’

‘‘Biliyorum! Siz kimsiniz?’’

‘‘Polisiz kardeş! Nerede Emin söyle bakalım?’’

‘‘Hayırdır bir sorun mu var?’’

‘‘Sen neyi oluyorsun?’’

‘‘Halasının oğluyum!’’

‘‘Bak güzel kardeşim bize Emin lazım! Söyle yerini onunla konuşalım,’’ deyip elini çocuğun omzuna sertçe attı.

‘‘Birkaç gün önce Karasu’ya gideceğini söylemişti.’’

‘‘Ne oldu gitmedi mi?’’

‘‘Bilmem! Telefonu kapalı.’’

Yiğit ağabey halı sahayı süzdü.

‘‘Üst katta ofis veya takıldığı bir oda var mı?’’

‘‘Üst kat spor salonu fakat boş. Emin ağabey burada kalmaz. Evi Yüzevler’de. Motoruyla gider gelir.’’

‘‘Sen bize Emin’in numarasını, evinin adresini, biliyorsan motorunun plakasını versene!’’

Çocuk ikilemde kaldı. Sonra not kağıdına istediklerimizi yazdı.

Kâğıdı bize verirken, ‘‘Emin, bu adam mı?’’ dedim ve yakınlaştırarak fotoğrafı gösterdim. Fotoğrafın netliği iyi olmadığı için birkaç saniye baktı.

‘‘Tam anlayamadım ama beresi Emin ağabeyinkine benziyor.’’

‘‘Peki şu adamı tanıyor musun?’’

‘‘Evet arkadaşı. Bazen buraya gelirdi.’’

‘‘En son ne zaman geldi?’’

‘‘Geçen hafta.’’

Sahadan zil sesi gelince kafamızı sahaya çevirdik. Çocuk yerdeki su kolilerinden iki tane alıp hızlı adımlarla sahanın girişine gitti. Suları bırakıp geri geldi. Başka soru sormayıp Emin’in evine gitmek için yola çıktık. Ben de Ceyda’ya plakayı ve telefon numarasını gönderdim.

Adrese gittiğimizde kapıyı yaşlı bir adam açtı, ‘‘Buyurun?’’

‘‘Selamünaleyküm Bey amca. Emin evde mi?’’

Adam, Yiğit ağabeyin suratına sorgulayıcı ifadeyle bakınca kimliğimi gösterdim.

‘‘Aleykümselam! Evde değil. Hayırdır bir sorun mu var?’’

‘‘Yakın arkadaşı vefat etti. Ona sormamız gereken birkaç şey var.’’

‘‘Arkadaşının ölmesiyle Emin’in ne gibi bilgisi olacak?’’

‘‘Bey amca oğlunuz en…’’

‘‘Oğlum değil! Yeğenim!’’

‘‘Ölen arkadaşını en son gören kişi o olduğu için konuşmamız gerekiyor.’’

‘‘Halı sahaya bakın oradadır.’’

‘‘Orada değil. Halasının oğlu Emin’in Karasu’ya gideceğini söyledi. Sizin haberiniz var mı?’’

‘‘Yok!’’

‘‘Ailesi biliyor mudur?’’

‘‘Benden başka ailesi yok. Emin benimle kalıyor.’’

‘‘Nerede olacağıyla ilgili bir fikriniz var mı?’’

‘‘Genç adam. İstediği yere gidebilir.’’

‘‘Eğer ona ulaşırsanız lütfen haber verin! Ya da karakola uğrasın.’’

Kartımı uzattım. Tereddütle aldı. Kapıyı suratımıza kapattı.

‘‘Ağabeyi arayayım Karasu’dakileri arasın. Kimlik bilgilerini paylaşalım. Belki çevirmeyle mevirmeyle yakalarız,’’ diyerek telefonunu eline aldı.

***

Kesin otopsi raporu ön otopsi raporunu tersine çevirmişti. Asaf Eldemir, boğularak değil boynu kırıldığı için ölmüştü. Aklıma üstünde sigara içtiğim köprü geldi.

‘‘Olay yerine yakın bir yerde demir köprü var.’’

‘‘O zaman Emin’le kavgaya tutuştular. Emin Asaf’ın kafasını yardı. Bu darbeden sersemleyen Asaf tutunamadı ve köprüden düştü,’’ dedi Yiğit ağabey.

‘‘Peki neden kavga ettiler? Ayrıca Asaf’ı Emin’in öldürdüğünden emin değiliz. Elimizde bunu kanıtlayacak delil var mı? Bunun yanında Emin de ortalıkta yok!’’

Amirim haklıydı. Suçluluk karinesi işbaşındaydı. Elimizde hedefi vurabileceğimiz tek mermi kalmıştı. O da Ceyda’nın kabiliyetine bağlıydı. Emin, motorunu iki hafta önce satış ilanına koymuş. Ceyda bu sitedeki fotoğraflara ve videoya baktığında çekilen yerle ilgili bir şeyler yakalamış. Bunları netleştirmek için bilişim uzmanı bir arkadaşından yardım istemeye gitmişti.

Ceyda’yı beklerken beyin fırtınası yapıyordum. Asaf’ın eski iş yerinden arkadaşı Emin’i birkaç kere gördüğünü söylemişti. Asaf’la iş yerinden ayrılınca bir daha görüşmemişti. Elimizde zanlı olarak Emin kalmıştı. Dayanamadım Ceyda’ya, ‘Ne yaptın?’ diye mesaj attım. Beş dakika sonra, ‘Uğraşıyoruz. Sosyal medyasına bakıyorum. İşim bitince yazarım,’ diye cevap attı.

İçtiğim üçüncü kahvenin sonunda Ceyda’dan beklediğimiz cevap geldi. ‘Sümbül Siteleri-Kartepe’ yazıyordu. Ne olduğunu anlamak için aradım. Motorun fotoğrafları ve videosu, sosyal medyadaki birçok paylaşımları Kartepe’deki Sümbül Siteleri’nde çekilmiş. Sosyal medyasında en çok yer belirlemesini yaptığı yermiş. En son pazar günü paylaşım yapmış.

Durumu amirimize anlattım. Bölgemizin dışında bir yer olduğu için amirimizin müdürümüzle görüşmesi ve bazı izinlerin alınması gerekiyormuş. Bunları halletmek için odadan çıktı. Ben de Ceyda’ya bizi Kartepe’de beklemesini yazdım. Yiğit ağabeyle dışarı çıkıp birer sigara yakarak beklemeye başladık.

***

‘‘Siz gelmeden önce mahalleyi turladım. Sümbül Sitesi-1 şu alanda. İkincisi daha geniş arazide sokağın sonunda başlıyor.

‘‘Hangisinde olduğunu nereden bileceğiz?’’ dedim.

‘‘221/B’de!’’

‘‘Nasıl anlamadım?’’

‘‘Emin’in öne çıkardığı hikayelerde evin girişinde fotoğraf çekilmiş. Kapı numarası gibi duruyor.’’

‘‘Kocaman araziyi tek tek nasıl arayacağız? Destek ekip mi istesek?’’ dedi Yiğit ağabey.

‘‘Güvenlik görevlilerine ve site yöneticilerine sorarız. Onlarda illaki liste vardır,’’ dedim.

‘‘Amirler geliyor!’’

Ceyda, İzmit şubedekilere her şeyi anlattı. Basit bir operasyon planlandı. Öncelikli olarak sitelerin kaç hane barındırdığını öğrenmekti. Bu nedenle güvenlik görevlilerinden site yöneticilerinin numaralarını aldık ve aradık. İlk sitenin yöneticisi 1’den 150’ye kadar ki evleri kapsadığını söyleyince ikinci sitenin yöneticisini aradık. Aradığımız kişi 221/B’de Cengiz Cem Civan’a ait olduğunu söyleyince şaşırdık.

‘‘Kendisi yalnız mı yaşıyor?’’ dedim.

Hoparlördeki kadın, ‘‘Bildiğim kadarıyla yalnız yaşıyor. 221/A’dakilerle arası iyi. İsterseniz onların numarasını verebilirim.

‘‘Kendisi şu an evde mi?’’

‘‘Hayır! geçen hafta Dubai’ye gitti.’’

‘‘Evde kimse yok yani?’’

‘‘Bunu bilemem beyefendi! Kaç hane var orada. Kimisi daimî kimisi sezonluk geliyor. Hepsinin şeceresini tutamam. Bu durumları bilse bile güvenlik görevlileri ve bahçe işleriyle uğraşan arkadaşlar bilir.’’

Telefonu kapattıktan sonra kadının söylediklerini uyguladık. Güvenlik görevlisi arkadaşa Emin’in fotoğrafını gösterdik.

‘‘Bu adamı burada gördün mü?’’ dedim.

‘‘Evet! Üç gün önce geldi.’’

İstediğimiz bilgiyi alınca bizim ekip ve İzmit şubeden iki kişi, güvenlik görevlisini takip etmeye başladık. 221/B’ye gelince evin etrafını kuşattık. Yiğit ağabey ve ben öndeydik. Zile uzun basıp bıraktım. Birkaç dakika sonra ayak sesleri geldi. Dağınık üst başla kapıyı Emin açtı. Anlık suratlarımıza bakarak kapıyı kapatmaya yeltendi. Yiğit ağabey cüssesiyle tezat atikliğini konuşturarak Emin’in üzerine çullandı. Bin bir küfür kıyamet içinde Emin’i kelepçeledik.

***

Sorgu odasına getirdiğimizden beri Emin’in sesi çıkmıyordu. Amirim has hareketini yaptı. Dudağına yanmamış sigarasını yerleştirdi.

‘‘Evet Emin. En yakın arkadaşını neden öldürdün?’’

Sessizlik.

‘‘Biliyor musun bu meslek bana birçok şeyi öğretti. Mesela suçsuz biri asla sessiz kalmaz.’’

Sessizlik.

‘‘Ekmeğini yediğin ailenin suratına nasıl bakacaksın? Onlar sana ‘neden yaptın?’ diye sorduklarında da susacak mısın?’’

Sessizlik.

Amirim dudaklarından sigarasını alıp kırdı. ‘‘En yakın arkadaşının kızı sana ‘Babamı neden öldürdün?’ diye sorarsa ne diyeceksin? O kızı neden babasız bıraktın?’’

‘‘O baba mıydı be?’’ diye bağırdı. ‘‘Karısını döven, kızının birikimlerini çalan biri nasıl iyi baba olabilir?’’

‘‘Zamanında ne yapmışsa yapmış. Sonuçta kızıyla arasını düzeltmiş. Tatil planı yapmışlar. Bir sürü hediye almış.’’

Dişlerinin arasından bir ‘tıs’ sesi çıkarttı. ‘‘Onun hediye alacak parası mı vardı? Hediyeleri ben aldım. Ben konuştum karısıyla. Ben istedim kızının tatilde buraya göndermesini. Siz ne biliyorsunuz da konuşuyorsunuz?’’

Gözlerinde nefret bulutları oluştu. Sanki karşısında amirim değil de Asaf vardı.

‘‘Anlat o zaman bilelim Emin!’’

‘‘Asaf, uçarı biriydi. Yani evlenmeden önce eline geçen her parayı ezerdi. Askerden sonra hayatını düzene soktu. Evlenmeye karar verdi. Bu uçarı hallinden sıyrıldı. Fakat zamanla kripto para alım satımına, bahis sitelerine bulaşmış. Çok konuştum. Yumruk yumruğa kavga ettim ama Nuh dedi peygamber demedi. Kazandığı paralarla halı sahaya ortak olmasını söyledim. Hatta ikinci sahayı açalım dedim. Neymiş ben onun parasına göz dikmişim. Dolandırıcıymışım…’’

‘‘Bunları geç Emin. Asaf’ın durumlarını biliyoruz. Sen şunu söyle sana neden ‘Senin yüzünden oldu. Bana sen bulaştırdın!’ diye bağırdı?’’

‘‘Asaf, paralanmaya başlayınca içki içmeye başladı. Normalde iki bira içse kusan biriydi. Bize her akşam farklı pahalı viskiler getiriyordu, içiyorduk. Sarhoş olduğunda saçma sapan laflar ediyordu. Bizi aşağılıyordu. Asıl sorun bu saçmalıkları evinde had safhaya çıkarıyormuş.’’

‘‘Bunu nereden öğrendin?’’

‘‘Hülya’dan yani eski karısından. Hülya bir gece beni aradı. Bu evde saçma sapan bağırmış. Hülya cevap verince onu dövmüş. Eve gittim kadının ağzını burnunu kanatmıştı. Kızı daha ufaktı. Korkudan sesi bile çıkmıyordu. Böyle olaylar sıklaşmaya başlayınca içki içmemesi için Asaf’ı uyardım. Yaptıklarının adamlığa sığmadığını söyledim. Bunu söyleyince çileden çıktı. Karısına yazdığımı, onu unutamadığımı, karısıyla yattığımı falan söylemeye başladı. Dayanamadım yine yumruk yumruğa kavga ettik.’’

‘‘Bu kadar şey yaşadığınız halde yine arkadaş kalmaya devam etmişsiniz?’’

‘‘En son kavga ettikten sonra görüşmedik. Ta ki babasını kaybedene kadar. Cenazeye gittiğimde başından geçenleri anlattı. Dertleştik. Böylelikle aramızdaki buzlar biraz erimişti.’’

Yine sessizlik.

‘‘O gece bana mesaj attı. Acil görüşmesi gerektiğini söyledi. Ben de bir mekandaydım ve konum attım. Bir saat sonra buluştuğumuzda sarhoştu. Şaşırmıştım. Ne oldu diye sorunca yürüyelim anlatacağım dedi. Yürürken Hülya, kızını göndermekten vazgeçmiş. Hala Asaf’a güvenmediğini, koktuğunu söylemiş. Asaf, bunları duyunca sinirlenmiş. Hülya, benim isteğim üzerine yaptığını söyleyince zıvanadan çıkmış. Beni yine karısına asılmakla, onu bu durumlara sokmakla suçladı. Hayatı benim yüzümden alt üst olmuş. Kızının bile benden olduğunu söyleyince ben de bağırmaya başladım. O esnada bana bıçak savurdu. Bıçak elimi kesince canımın acısıyla sinirle ittim. Tökezleyip kafasını köprünün demirine vurdu. Korktum yanına gittim. Kafasından kan akıyordu. Doğrulmasına yardım ederken bir anda boğazıma yapıştı. Kendimi korumak için elime gelen taşla suratına vurdum.’’

Sessizlik olunca amirim bana baktı.

‘‘Ölüm nedeni boynunun kırılmasıymış,’’ dedim.

‘‘Ne yapacağımı bilemedim. Yerde kanlar içinde yatıyordu. Birden yağan yağmur kanları köprüden aşağıya akıtınca aklıma hırsızlık fikri geldi. Telefonunu, cüzdanındaki paraları aldım. Montunda kanlı el izlerim var diye montu da aldım. Bedenini kaldırıp suya atmak istedim ama zemine düştü. İndim zemine bedenini suya ittirdim.’’

Sessizlik.

Evrak işleri hallettikten sonra savcılığa sevk ettik. Asaf’ın ve Emin’in telefon kayıtları konuştuklarını kanıtlıyordu. Yağan yağmur cinayet mahallini paklasa da insanın içindeki öfkeyi temizleyemiyordu. Öfke, insanda evrilmeyen tek şeydi.

“Terliklerimi kim çaldı?” diyerek  güne başlayacağım aklımın ucundan bile geçmezdi.

Nisanın serinliğiyle ürperten sabahlarından biriydi. Mutfakta kahvaltı hazırlıyordum. Yumurtaları haşladım, peyniri ve zeytini dolaptan çıkardım, domatesle salatalığı doğrayıp tabağa dizdim. Sofrada bir şey eksik gibiydi. Birkaç dal taze nane çok yakışır diye düşünerek bahçe kapısını araladım ve olduğum yerde donup kaldım.

Kapının önü bomboştu.

Dün ayağımdan çıkardığıma emin olduğum terliğim, diğer ayakkabılar, sanki hiç var olmamış gibi ortadan kaybolmuştu. Bir an ne yapacağımı bilemeden çevreme bakındım, gördüğüme inanamadım. Duvarın dibinde yalnızca spor ayakkabımın teki duruyordu, öteki teki ortada yoktu. Sanki biri gece gelip hepsini birer birer toplamış,  kalan teki de bilerek geride bırakmıştı.

İçeriye seslendim, “Kapının önündeki terlikleri sen mi kaldırdın?”

Eşim odadan cevap verdi, “Ben terliklere elimi bile sürmedim. Ne terliği?”

“Ayol bütün terlikler kayıp. Seninkiler de benimkiler de. Yalnızca spor ayakkabımın bir teki kalmış, o da duvarın dibinde.”

İşte beni asıl tedirgin eden de o tek ayakkabı oldu. Hepsini götüren biri, onu neden bıraksın?

O anda, gece yarısı uykuya dalmak üzereyke  duyduğum hışırtı geldi aklıma. Rüzgârdır deyip öbür yanıma dönmüş, uyumuştum. Demek ki o ses rüzgâr değilmiş. Demek biri, ben uyurken kapımın önünde iş görüyormuş.

Eşim merakla aşağı indi. Kapının önünün boş olduğunu görünce onun da yüzündeki ifade değişti. Bir süre hiçbir şey söylemeden baktı.

“Komşunun köpeği almış olmasın?” dedi sonunda.

Soluğu komşunun kapısında aldık. Durumu anlatınca adam önce şaşırdı, sonra ciddileşti. “Benim köpek böyle şey yapmaz,” dedi, “Ama… Belki huy değiştirmiştir, yine de bir bakalım.”

Böylece büyük terlik operasyonu başladı.

Köpeğin kulübesine baktık, komşu avlunun altını üstüne getirdik. Odunluğu aradık, depoyu karıştırdık. Kurulukta, kömürlükte, çalılıkta ne varsa hepsini didik didik ettik. Gürültüyü duyan öteki komşular da merakla toplandı, herkes kendi avlusunu, kendi bahçesini aradı. Ama ortalıkta ne terliklerden iz vardı ne de suçlu. Sanki topraklar yarılmış, hepsini bir anda yutmuştu.

Arama uzadıkça şakalar azaldı, sesler alçaldı. “Bugün terlik çalan, yarın başka şey de çalar,” dedi komşulardan biri. Hepimizin aklından aynı şey geçti. Kapılar yoklandı, pencereler denendi, kilitler kontrol edildi. Bahçe kapısının sürgüsü yerli yerindeydi, tek bir kilidin teline bile dokunulmamıştı. Hırsız her kimse ne kapıdan girmişti ne pencereden. Bu da işin içindeki tuhaflığı büsbütün artırıyordu.

Bu arada kahvaltı saati çoktan geçmişti. Karnımın açlığından çok, içimde büyüyen o tuhaf merak beni rahatsız ediyordu. Bari şu naneleri koparayım diye bahçenin köşesine yürüdüm. Naneler o yıl fazlasıyla coşmuş, neredeyse dizime kadar yükselmişti. Eğilip uçlarından koparmaya başladığım anda, yaprakların arasında bir şeyin parıldadığını gördüm.

Elimi uzatıp yeşilliğin içinden çekip çıkardım.

Terliğimin teki.

Kalbim bir tuhaf oldu. Terliği elimde evirip çevirirken, biraz ilerideki tel çitin dibinde küçük bir açıklık fark ettim. Otlar oraya doğru ezilmiş, âdeta ince bir patika açılmıştı.

“Demek hırsız buradan girip çıkıyor,” diye geçirdim içimden. Ama insan dediğin çitin altındaki bir karış açıklıktan geçemezdi.

Merak, korkuya baskın geldi. Elimdekileri naneliğin kenarına bırakıp bahçe kapısından çıktım, tel çitin öbür yanına süzüldüm. Karşı taraf, yıllardır kimsenin ayak basmadığı terk edilmiş bir bahçeydi. Biraz ötede yarısı çökmüş metruk bir ev, karanlık bir gölge gibi duruyordu.

Yavaş yavaş ilerledim.

Otlar diz boyundaydı. Isırganlar paçalarıma sürtünüyor, kuru dallar ayağımın altında çıtırdıyordu. Her adımda içimdeki tedirginlik biraz daha büyüyordu. En büyük korkum, farkında olmadan bir yılanın üstüne basmaktı. Kendi kendime, “Korkma,” dedim, “havalar daha tam ısınmadı, hiçbiri deliğinden çıkmamıştır.”

Tam o sırada arkamdan gelen bir çıtırtı duydum. Yüreğim ağzıma geldi, olduğum yerde döndüm. Kuru dalların üstünden sekerek uzaklaşan bir karatavuktu yalnızca. Nefesimi yavaşça bıraktım ama kalbim eski yerine bir türlü oturmadı.

Metruk eve yaklaştıkça sessizlik bambaşka bir hâl aldı. Kuş sesleri kesilmiş, rüzgâr durmuştu, sanki bütün bahçe soluğunu tutmuştu. Duvarların çoğu yıkılmış, çatının yarısı içeri çökmüştü. Taşların ve molozların arasında, yerde küçük ve karanlık bir delik gözüme çarptı. O deliğin derinliğinden bana bakan bir şey vardı.

Kıpırdamadan bekledim. Kuş olsa kanat çırpardı. Bu, sadece bakıyordu.

Sonra onları gördüm.

Üç çift ışıl ışıl göz.

Birbirine sokulmuş üç küçücük tilki yavrusu kımıldamadan bana bakıyordu. Öyle masum, öyle şaşkın duruyorlardı ki bir an nefesimi tuttum. Demek bir anne tilki bu harabeyi kendine yuva seçmiş, burada yavrulamıştı.

Fazla yaklaşmanın tehlikeli olduğunu biliyordum. Anne tilki her an otların ardından çıkabilirdi. Sessizce geri çekilmeyi düşünürken, ayağımın dibinde bir sopa gördüm. “Hiç değilse elimde bir şey bulunsun,” diye eğildim. Tam sopayı kavrayacakken, az ötede otların arasında bir şey daha ilişti gözüme.

Terliğimin diğer teki.

İş artık iyice çözülüyordu. Demek hırsızımız, ganimetini gece boyunca taşımış, taşırken de tek tek düşürmüştü. Sopayı elime aldım, yüreğim ağzımda birkaç adım daha ilerledim. Terliği yerden aldım. Sonra gözüm yavaş yavaş yuvanın ilerisine kaydı.

O anda gördüğüm karşısında, kahkaha atmamak için kendimi zor tuttum.

Benim ve eşimin bütün terlikleri, spor ayakkabımın kayıp öteki teki, ne varsa hepsi tilki yuvasının önünde sıra sıra dizilmişti. Sanki biri onları özenle yerleştirmiş, minik yavrulara gizli bir oyuncak koleksiyonu hazırlamıştı.

Titreyen ellerle telefonu çıkarıp eşimi aradım. “Terlikleri buldum,” dedim.

“Neredeymiş?”

“Tilkiler çalmış.”

“Ne?”

“Üst taraftaki metruk evde üç yavru var. Ne kadar terliğimiz varsa yuvalarının önüne taşımışlar. Yol boyunca da düşüre düşüre götürmüşler.”

Eşimin sesi telaşlandı. “Sakın daha fazla yaklaşma. Anne tilki saldırabilir. Üstelik yavrulara insan kokusu sinerse iyi olmaz, anneleri onları terk edebilir. Çekil oradan, gerisine sonra bakarız.”

Uzaktan birkaç fotoğraf çektim. Yavruların o şaşkın bakışlarını, dizilmiş terlik sırasını kadraja aldım. Sonra elimde tek bir terlikle, sessiz sedasız geldiğim yoldan geri döndüm.

Eve varınca naneleri güzelce yıkadım, ince ince doğradım, domateslerin üstüne serptim. Yumurtalar çoktan soğumuştu, ikimizin de umurunda değildi. Nihayet kahvaltıya oturduğumuzda hâlâ gülüyorduk.

Komşulara yalnızca terliklerin bulunduğunu söyledik. Nerede bulduğumu soranlara, “Çalılığın dibine savrulmuşlar,” deyip geçiştirdim. Üç küçük hırsızın adresini vermeye gönlüm el vermedi.

Ertesi sabah, eskimiş bir terliği kendi elimle çitin dibindeki o açıklığın yanına bıraktım. Ne olur ne olmaz. Oyuncaksız kalmasınlar.

“Gel Zeki! Kapat şu kapıyı, otur. Gönderdiğin tahakkuka baktım da… Zeki, sen benimle dalga mı geçiyorsun?”

“Anlamadım Ahmet Bey? Geçici vergiden mi bahsediyorsunuz?”

“Evet, tam olarak ondan bahsediyorum! Çıkan vergi rakamı ne öyle? Ben bu şirketi devlete çalışsın diye mi büyüttüm? O rakamı derhal aşağı çekeceksin.”

“Ahmet Bey, dönem sonu stok sayımlarınızı, kâr-zarar durumunuzu ve mevzuata uygun tüm giderlerinizi sisteme işledik. Şirketin bu dönemdeki reel kârlılığı bu. Mevcut yasal çerçevede ödenecek vergi tam olarak bu tutardır.”

“Zeki, bana mevzuat anlatma gözünü seveyim. Yıllardır bu piyasadayım ben. Yok mu bunun bir yolu, yöntemi? ‘Gider gösterin’ diyorum size her ay. Başka şirketler nasıl sıfıra yakın vergi çıkarıyor? Biraz esnek olun, yaratıcı olun!”

“Ahmet Bey, yani yasal sınırların dışına çıkalım… Biz zaten belgelenebilir tüm operasyonel giderlerinizi, yıpranma paylarını ve indirimleri son kuruşuna kadar matrahtan düşüyoruz. Bunun ötesine geçmek; sahte belge düzenlemek veya hayali gider kaydetmek olur.”

“Bak Zeki, ben her ay senin ücretini tıkır tıkır ödüyor muyum? Ödüyorum. Ben senden imkansızı istemiyorum, şirketin kasasını korumanı istiyorum. Birkaç fatura bul, gider yaz, stokları ayarla… Ne yapıyorsan yap ama o rakamı en az yarı yarıya düşür. Haftaya ödeme var, ben bu parayı vergiye bağlayamam!”

“Ahmet Bey, beni bu şirket için tutma sebebiniz işlerinizi kanunlara uygun yürütmek ve sizi mali risklerden korumak. Eğer ben bugün sizin dediğiniz gibi yazılmaması gereken bir gidere ait bir fatura sokar veya stoklarla oynarsam, yarın vergi müfettişleri incelemeye geldiğinde bu durum ‘vergi ziyaı’ ve ‘kaçakçılık’ suçuna girer.”

“Kim gelip inceleyecek Zeki? Yıllardır kimse kapımızı çalmadı. Sen halledersin, ruhları bile duymaz.”

Ahmet Bey konuşurken Zeki’nin zihninde film şeridi gibi sahneler akmaya başladı. Adamın o kibri, masaya vuran elleri, parasıyla her şeyi ve herkesi satın alabileceğini sanan o özgüvenli, küstah yüz ifadesi… Zeki’nin içindeki öfke dev bir dalgaya dönüştü. O an oturduğu yerden kalkıp Ahmet’in masasındaki cam puro küllüğünü aldığı gibi kafasına indirdiğini hayal etti. O kibirli suratın dağıldığını, bir dişinin fırladığını, ağır çekimde dudağının sağa doğru kaydığını, gözlerindeki o son zavallı ifadeyi düşündü. Bu düşünce ona karanlık bir rahatlama verdi. Nefes egzersizlerinden çok daha iyiydi Ahmet’in kafasına cam küllükle vurmanın hayali.

Ama hemen ardından kalbinin sıkıştığını hissetti. Sanki kalbi bir anlığına yerinden sıçradı, ardından göğüs kafesini zorlayan vahşi bir tempoda çarpmaya başladı. Güm, güm, güm…

“Kriz geçiriyorum,” diye fısıldadı sesi titreyerek. “Kalbim duracak. Birazdan bayılacağım… ya da aklımı kaçıracağım.”

Alnında buz gibi ter damlaları birikti. Şakaklarında çekiçle vuruluyormuş gibi bir basınç vardı. Görünmez bir el boğazını sıkıyor, çırpındıkça daha da daraltıyordu. Oturduğu sandalyeden nasıl doğrulduğunu, odadan nasıl çıktığını fark etmedi bile.

Zeki kendine geldiğinde, Ahmet’in odasının kapısının önündeydi. Koridorun serin duvarına yaslanmıştı. Çevresine bakındı; her şey yerli yerindeydi. Felaket gerçekleşmemişti, kimsenin kafasını yarmamıştı. Kalbi hâlâ atıyordu, zihni hâlâ yerindeydi. Sırtını duvara yaslamış halde bir süre öylece kaldı. Tıpkı devasa bir kasırgadan sarsılarak çıkmış bir kazazede gibi bitkin, ama hayatta olmanın getirdiği o sessiz kabulleniş içindeydi. Ölecek gibi hissetmişti ama ölmemişti.

Dr. Selim’in muayenehanesindeki duvar saatinin tiktakları, sessizliğin içinde ritmik bir balyoz gibi inip kalkıyordu. Her tiktak, odadaki steril havayı biraz daha ağırlaştırıyordu. Bu krizlerden kurtulmak için eşi Tuğba’nın zoruyla buraya gelmişti. Zeki zaten kendi kendine hiçbir doktor randevusu almazdı.

“Zeki Bey,” dedi Dr. Selim, elindeki dolma kalemi hafifçe deri kaplı not defterine bastırarak. “Son iki haftadır yüzünüzdeki gerginlik daha da artmış görünüyor. Uykusuzluk devam ediyor mu?”

Zeki gözlerini doktorun masasındaki pirinç isimlikten ayırmadı. Dr. Selim’e ikinci gelişiydi. Gözü sürekli odadaki uyumsuz detaylara kayıyordu; çöp sepetinin içindeki sararmış elma ve masada duran iki ayrı not defterinin kıvrılmış sayfaları onu fena halde rahatsız ediyordu. Zihninde sürekli dönen o sayı dizisini durdurmaya çalıştı. Tanıdığı, düzenli bir şeye bakmak kaygısına iyi gelirdi. Başını çevirip camdan dışarı baktı; karşı hanın üçüncü katındaki mali müşavir tabelasını gördü. Geçen seans da fark etmişti bu tabelayı. Dr. Selim’in dolu çöp sepetine bakmaktansa karşıdaki o tanıdık tabelaya gözlerini dikmeyi tercih etti. Ellerini dizlerine koyup parmak boğumları bembeyaz olana kadar kumaşı sıktı.

“Aslında en çok sorun yaşadığım bir mükellef var, onun etkisiyle tüm işime olan ilgimi yitirdim,” dedi Zeki.

“Size uyumanızı kolaylaştıracak bir ilaç verebilirim ama yatağa ilk girişinizde uykuya dalabildiğinize göre bir uyku ilacına ihtiyacınız yok. Egzersiz, gün ışığı, uyumadan bir saat önce ekran kullanımını bırakmak gibi önlemleri denediniz mi? Peki, gündüzleri uyuyor musunuz? Gündüz uykusunu, hatta büro koltuğunuzdaki kısa şekerlemeleri bile bırakmanızı tavsiye ederim.”

“Ne şekerlemesi doktor? Gece uyuyabildiğim birkaç saat dışında gözlerim kapanmıyor.”

“İzin verin, birkaç şey daha söyleyeyim,” dedi kibarca Dr. Selim. “Serin bir odada yatmaya özen gösterin. Öğleden sonra çay ve kahve tüketmeyi bırakın.”

“İşim gereği kahvesizlik mümkün değil. Mart ayında damarımı kesseler kan yerine kahve akar!”

“Azaltmaya çalışın o zaman. Bir de gece vakti aklınıza bir endişe gelirse ‘Bunu yarın halledeceğim,’ deyin ve zihninizi serbest bırakın. Rakamları seviyorsunuz; aklınıza sizi endişelendiren bir konu geldiğinde yüzden geriye doğru sayın.”

Zeki doktorun odasından çıkarken bu cümleyi kararlı bir şekilde tekrarladı: “Bunu yarın halledeceğim.”

Muayenehaneden çıkıp arabasına bindiği sırada telefonu çalmaya başladı. Telefon hem titriyor hem de melodinin arkasından arayan kişinin ismini robotik bir sesle dışa vuruyordu: “Mükellef Ahmet Dereli.”

Telefonu açtı ve karşıdan o buyurgan ses yükseldi: “Zeki Bey, az bir konuşalım seninle! Şirkete gel!”

Zeki arabayı doğrudan Ahmet’in şirketine sürdü. Binaya girip doğrudan adamın odasına geçti. Kapıyı açtığında Ahmet’i masasında buldu; adam morarmış bir yüzle hırıldıyor, nefes alamıyordu. Konuşamıyor, titreyen parmağıyla masanın yanındaki çekmeceyi işaret ediyordu. Güç bela, “İlaç…” diyebildi.

Zeki soğukkanlılıkla öne çıktı, elini çekmeceye atıp ilaç kutusunu buldu. Ahmet’in ciddi bir kalp ritmi bozukluğu olduğunu, bu ilacı hemen almazsa ölüm riskinin çok yüksek olduğunu biliyordu. İlaç folyosunu yavaşça yırttı, hapı eline aldı ve öylece beklemeye başladı.

Ahmet’in gözleri yuvalarından fırlayacak gibiydi, elleriyle masaya tutunmaya çalışıyordu. Zeki ilacı elinde hafifçe yuvarladı. Ağır adımlarla odadaki büfeye doğru ilerledi. Suyu almaya gider gibi bir izlenim veriyordu. Arkasını döndü, sürahiden bardağa ağır ağır su doldurdu. Elindeki ilaca baktı. Sonra geceleri uyumadan önce zihnini sakinleştirmek için yaptığı gibi T cetvelini aklından geçirdi. Şirketin bu ayki mizanını, banka hareketlerini hatırlamaya çalıştı.

Tam o esnada doktorun tavsiyesi geldi aklına: “Yüzden geriye sayın!”

Zeki, arkası dönük bir şekilde içinden yüzden geriye doğru saymaya başladı. 99, 98, 97… Sayılar zihninde düzenli bir sırayla akarken arkasından gelen hırıltılar yavaş yavaş kesildi. 3, 2, 1… Sıfıra geldiğinde odada tam bir sessizlik hakim olmuştu.

Zeki arkasını döndü. Ahmet’in kafası cansız bir şekilde masanın üstüne düşmüştü. Sakince masaya yaklaştı; elindeki ilacı yere attı, su bardağını ve sürahiyi de bilerek zemine fırlatıp kırdı. Odadan çıkıp koridora doğru telaşlı bir sesle seslendi. Asistan Yeliz masasının başındaydı.

“Buraya gelin Yeliz Hanım, çabuk!” dedikten sonra cep telefonundan hemen 112’yi aradı.

On beş dakika içinde ofise iki acil sağlık görevlisi ulaştı. Nabzını kontrol ettiler. Ahmet Dereli ölmüştü. Sağlık görevlisi Zeki’ye ne olduğunu sorduğunda, Zeki’nin zihni bu cevaba çoktan hazırdı:

“Odaya girdiğimde kriz geçiriyordu. İlaçların yerini bildiğim için hemen çekmeceden aldım. Bir bardak su doldurmak için büfeye yöneldim, arkamı döndüğümde kafası masanın üstüne düşmüştü.”

Kısa süre sonra olay yeri inceleme ekipleri de intikal etti. Zeki aynı hikayeyi hiç açık vermeden, kelimesi kelimesine polise de anlattı. Ahmet Dereli’nin ölümü kayıtlara resmen “kalp yetmezliğine bağlı doğal ölüm” olarak geçti. Yeliz ise ağlamaklı bir şekilde, çocuğunun okulunda toplantı olduğu için Ahmet Bey’den dün izin aldığını, bugün geç geldiğini, Zeki Bey’in çağrıldığından haberi olmadığını ama şirketin mali müşaviri olduğu için sık sık uğradığını söyledi.

Polis merkezindeki işlemler bitip Zeki arabasına bindiğinde telefonu çaldı. Arayan eşi Tuğba’ydı.

“Eee, nasıl geçti günün?”

“Ahmet Dereli’nin şirketindeydim bugün.”

“Çok zorlamadı seni inşallah.”

“Zorlayamadı,” dedi Zeki direksiyonu kırarken. “Çünkü öldü.”

“Nasıl? Nasıl öldü? Zeki, bunu bu kadar sakin mi söylüyorsun?”

“Evet, beni odasına çağırdı. Meğer o sırada bir çeşit kriz geçiriyormuş, galiba son saniyesinde son gördüğü yüz benimki oldu.”

“Nasıl yani, peki bir şey yapamaz mıydın? Doktor çağırsaydın. Yeşim miydi, neydi? Asistanı yanında değil miydi?”

“Asistanının o gün çocuğunun okulunda toplantı varmış. Ahmet Bey ile görüşmek için geldiğimde henüz şirkete gelmemişmiş. Benden birkaç dakika sonra girmiş o da içeri.

“Sen ne yaptın peki?”

“Doktor tavsiyesi ile yüzden geriye doğru saydım, endişe hissinin geçmesini bekledim.”

“Onu sormuyorum, doktor polis filan gelmedi mi, adam durduk yere küt diye öldü diyorsun.”

“Geldiler, ilaç kullanıyordu. Biliyordum ben de, son anda ilacını ve suyunu vermeye çalıştım ama geç kalmıştım.”

“Başımız sağ olsun Zeki, adamdan bunca zaman para kazandın sonuçta, cenazesine beraber gidelim bari. Üzülme sakın, yetişemedin diye o zaman. Ona bakarsan asistana da kendi izin vermiş. Madem hasta, niye tek kalıyor ki?”

“Ne bileyim Tuğba, öldü gitti işte adam!”

“Vadesi o kadarmış. Babaannem düğünle cenazenin vadesi olmazmış derdi.”

“Valla doğru söylemiş babaannen, vadesi dolmuş gitmiş işte.”

Geçmişti. Zeki, doktorundan emin oldu o anda. Doğru tavsiyeyi vermişti Zeki’ye. Tuğba’yı aradı. “Gelecek hafta için bana Dr. Selim’den bir randevu daha alır mısın Tuğba? Kendimi çok iyi hissediyorum.”

“Kadınlara uygun değilmiş… Nesi uygun değilmiş be! Duyan da taş ocağına işçi alıyorlar sanır… İkiyüzlüler…”

Bir yandan soluk soluğa kalmış olması, bir yandan da kendisine doğru yürümekte olan kadının endişeyle büyüyen gözleri; öfkesini daha fazla dile getirmesini engelledi Aslı’nın. Kadın onu görünce kaçar gibi diğer kaldırıma gitmişti. Bastonunu tutuş şeklinden, gerekirse onu sopa olarak kullanmaya hazır olduğu anlaşılıyordu. Halbuki ne kadar da çok Makbule teyzesini andırıyordu. Teyzesi hayatı boyunca gördüğü en uysal insandı.

Yokuş bitip de apartman kapısının önüne geldiğinde, başını kaldırıp bir çift meraklı gözle karşılaşmayı bekleyerek pencerelere ve balkonlara baktı. Karşısındaki manzarada onu rahatsız eden tek şey gözüne giren ter damlası oldu. Bu seferlik kapı komşusunun radarından kurtulmuştu anlaşılan. Çok nadir yaşanan bir durumdu bu. Küçük de olsa bir sevinç kapladı içini; fakat kapısına üç beş basamak kala yanıldığını anladı. Karşı daireden aceleci birinin ayak sesleri geldi kulağına. Hızlandı.

Ondan daha hızlı olabilirim.

Anahtarları kilide yeni sokmuştu ki karşı komşusunun dış kapısının sesini duydu. Beş saniye daha gecikse ne olurdu sanki. Ne olur ne olmaz diye cebinden çıkardığı telefondan yakın zamanda indirdiği uygulamayı açtı. Rehberden rastgele birini ve bir dakika sonrasını seçti.

“Merhaba Aslı Hanım.”

Yapış yapış hissetmesine neden olan terden daha rahatsız ediciydi İrfan’ın sesi. Böcekleri güzel kokularla kendine çeken etobur bitkilere benzetiyordu Aslı onu. Tek farkı, koku yerine tatlı bir dille bunu gerçekleştirmesiydi.

Dedikoducunun tekiydi İrfan. Hayır bu tabir hafif kalıyordu. Gerçekçi bir İrfan portresi için yavşak, fesat, namussuz gibi kelimelerin bir araya gelerek iş birliği yapması gerekiyordu. Tüm gün mahallede olup biteni gözler, gözlemleyemediği kısımlardan kalan boşlukları hayal gücüyle doldurup akşamları kahvehanede yayardı. Aslı’nın bunu öğrenmesi biraz zaman almıştı, ne yazık ki. Kendisi hakkında söylenenleri duyduğunda İrfan’ın fantezi dünyasının genişliği karşısında nutku tutulmuştu.

Açmaya çalıştığı kapıya sırtını dönüp İrfan’ın gözlerinin içine baktı.

“Merhaba İrfan Amca,” dedi Aslı.

Aralarındaki yaş farkı amcadan çok abi kadardı. Ama Aslı, bu tarz adamlarla arasına bir mesafe koyduğunda, karşı tarafın da bunu iyice anladığından emin olmayı isterdi.

“Eee?” dedi İrfan. “Nasılsınız?”

Senle karşılaşmadan önce çok daha iyiydim piç kurusu!

Hâl hatır sormak ya da gülümsemek gibi nezaket kurallarını boş vererek:

“İyiyim,” dedi Aslı sadece.

Geçen gün gayet net olduğunu düşündüğü bir konuşma yapmıştı İrfan’la: Karışma, konuşma, kaşınma. Hâlâ kendisine selam verebildiğine göre ya kalın kafalıydı ya da gördüğü en yüzsüz kişiler listesinde başı çekmeye adaydı İrfan. 

Telefonunun melodisini duyunca tebessüm kaslarına hâkim olmaya çalışarak “İyi günler,” dedi İrfan’a. Uygulama kusursuz çalışıyordu.

“Alo… Merhaba, nasılsın?”

Bu üç kelime, eve girip kapıyı arkasından kapamasına yetmişti. Telefonu tekrar cebine koyup çantasını askılığa astığı sırada İrfan’ın “Orospu” diyen sesini duydu. Ses dinmedi; önce merdiven boşluğunda ardından da Aslı’nın beyninde yankılanmaya devam etti.

İrfan’ın sesinde öyle bir kin vardı ki, Aslı tekrar dışarı çıkıp onunla yüzleşme cesaretini kendinde bulamadı. Daha güçlü, daha cesur hatta biraz deli olmadığı için kendine küfretti. Birkaç gün önce İrfan’a haddini bildiren kız neredeydi şimdi?

Hayır kendine haksızlık ediyorsun.

Az önce İrfan denen mahlukatın başka bir yanını daha görmüştü. Tehlikeli bir yanını. Her an her şeyi yapabilecek bir adamın gözleriydi az önce baktığı gözler. Duyduğu seste büyük bir gerilme birikimi vardı, her an kırılacak bir fayın üzerindeymiş gibi hissettirmişti Aslı’ya. Ta ki onunla arasına kapıyı koyana kadar.

Mutfağa girip buzdolabının kapağını açtı. Su sürahisini buzdolabına boş olarak koyduğunu görünce yüzü düştü. Kötü geçen iş görüşmesi ve sapık komşusu İrfan’dan sonra bardağı taşıran damla kuru bir sürahi olmuştu. Mâni olamadığı bir iki göz yaşı yanaklarından süzülürken iki kişilik yemek masasının sağlam olan sandalyesini çektiğinden emin olmak için oturmadan önce eliyle yokladı. Kendini zorlayarak masada duran sürahideki, bekleye bekleye sidik gibi olmuş sudan içti.

Bir işe yaramayacağını bilse de kafasında deminki tatsız karşılaşmayı defalarca döndürmeye devam etti. Ta ki ayaklarının dibinde gözlerini ona dikmiş sessizce bekleyen Alacayı fark edene kadar. Hayvanın miyavlamasına gerek yoktu, gözlerindeki beklenti ne istediğini gayet açık ifade ediyordu.

“Tamam, tamam,” dedi. “Hadi gel.”

Eğilip onu dikkatlice kucağına aldı. Başını okşarken yarasını inceledi.

“Güzel,” dedi. “Gayet iyi gözüküyor. Kremin neredeydi senin?”

Alaca’yı kucaklayıp ayağa kalktı. Mutfak tezgahının üzerine kısa bir bakış attıktan sonra Oturma odasına yöneldi.

“İşte,” dedi. “Buradaymış.”

Kanepeye çökerek sehpanın üzerinden kaptığı Fito kremin kapağını açtı. Alaca’nın sol arka ayağındaki kabuklaşmaya başlayan yaranın üzerine sürdü. Hayvan hiç ses çıkarmadan Aslı’nın işini bitirmesini bekledikten sonra kanepenin sırtına çıkıp kuruldu. Her an kapanacakmış izlenimini veren kısık gözlerini Aslı’dan ayırmıyordu. Alaca’nın başını okşarken mırıltıları ile farkında olmadan yavaş yavaş sakinleşti. Midesi iş görüşmesine geç kalmamak uğruna kendisini ihmal ettiğini hatırlatsa da Alaca’nın miskinliğine öykünerek kanepeye uzandı.

Gözlerini kapamadan önce kediye son bir bakış attı.

“Bakma bana öyle,” dedi. “Ben senin kadar cesur olamadım işte.”

Kedisi dört gün önce balkondan düşmüştü. Birçok omurgalı canlı için bu bir sorun olsa da Alaca için değildi. Ama hayvanın şanssızlığı o an balkonun altında ırkçı bir sokak köpeğinin pinekliyor oluşuydu. Bilgisayarı başında vakit geçirirken sokaktan gelen vahşi sesleri duyup neler olduğunu anlamak için pencereden göz atmıştı Aslı. Kedisini orada görmek tek başına şaşırmasına yetecekken üstüne bir de köpekle kavga ettiğini görmek bu duyguyu idrak felci boyutuna taşımış, yanına da korku ve panik eklemişti. Hemen sonra asıl gerçeği fark etmişti: Alaca kavga etmiyordu, hayatta kalmaya çalışıyordu. Merdivenlerden rüzgâr gibi inerken zihninin gerisinde tek bir soru vardı; neden kaçmayı tercih etmemişti?

Alaca’yı, garezinin sadece kedilere yönelik olduğu anlaşılan iri köpekten kolaylıkla kurtarmıştı Aslı. Sonrasında veterinerin yolunu tutması gerekmişti. Alaca’nın sol arka ayağında neredeyse beş santimlik derin bir kesik vardı. Veteriner yarasını dikip ilk müdahaleyi yaptıktan sonra bile elleri titremeye devam etmişti. Ancak eve dönüp Alaca’yı iştahla mamasını yerken gördüğünde sakinleşmişti Aslı.

Duş alıp terden yapış yapış olmuş kıyafetlerini değiştirmek için can atsa da kendisini kanepenin sunduğu konfora teslim etti. Kısa, tatlı bir şekerleme yapmaktı isteği ama son aylarda yaşadıklarının anıları ona bunu çok gördüler. Meditasyon denemelerinde öğrendiği gibi zihnini tüm düşüncelerden arındırmayı denedi. Ama beyninde yıkılmış bir bent vardı; anıları ve düşünceleri hissettirdikleri ile birlikte akmaya başladı.

Berbat bir evlilikten çıkmış, üstüne işini kaybetmiş ve yetmemiş; bir de şehrin en sevmediği muhitinde, beş üstü herhangi bir depremde dizlerinin bağı çözülecek bir daireye taşınmak zorunda kalmıştı. Sorun kira tutarlarında mıydı yoksa maaşlarda mıydı, bilemiyordu. Belki de her ikisi birden. Bir maaşı olduğunda bu sorunun cevabını öğreneceğini umuyordu. Dışarıda yemek yemiyor, tiyatroya ve sinemaya gitmiyor, giyim kuşama gereksiz para harcamıyordu. Fakat en çok canını sıkan şey, istediği kitapları alamamasıydı. Evinin yakınlarında arada bir nefes alabileceği bir sahaf olsa ne güzel olurdu.

Tüm bu tutumluluğuna rağmen, en son çalıştığı işyerinin küçülmeye gidiyoruz bahanesiyle kıçına tekmeyi bastığında verdiği tazminat hızla eriyordu. Acilen yeni bir işe ihtiyacı vardı Aslı’nın. Ancak aradan geçen aylara ve yaptığı onlarca başvuruya rağmen olumlu bir yanıt alamamıştı. Hatta pek çoğundan yanıt bile alamamıştı.

“Küçülmeymiş,” diye tısladı. “Adı gibi; olan hep küçük çalışanlara oluyor.”

En başlarda mesleği ile ilgili ilanları araştırmış, çalışma koşullarını beğendiği, ücreti yüksek işlere başvurmuştu. Olumlu yanıt alamayınca zamanla çıtayı düşürmüştü; maaş, konfor ve diğer güvenceler önemini yitirmeye başlamıştı. Fakat buna rağmen yine de aldığı yanıtlar değişmemişti. Şimdilerde ise ortada çıta falan yoktu. Aynı şekilde, o ilk günlerdeki iyimserliğinden de eser yoktu.

Sabahki iş görüşmesi aklına gelince, “Şoförlükle cinsiyet arasında benim bilmediğim nasıl bir doğru orantı olabilir ki?” diye söylendi. “Titanik’i bile batıran bir erkekti be!”

Doğruldu. Cebinden telefonunu çıkarıp internet bankacılığına girdi. Ne bekliyordu ki, hesap bakiyeleri kendi haline bırakıldığında, folluktaki tavuklar gibi sürpriz yapmıyordu insana. Peki, diğer olasılıklar? Hangi harcama kalemlerinden daha ne kadar kısabileceğini ve evde para eden, pekâlâ onlar olmadan da yaşayabileceği eşyaları düşünmeye başladı.

Pansiyonda kalmanın maliyetini ev kirası ve fatura giderleri ile kıyasladığı sırada kedisi duruma el koydu. Aksi taktirde kim bilir ne kadar süre daha hesap kitapla boğuşmaya devam edecekti. Alaca kucağına atlayıp pantolonunun kalın kumaşına rağmen tırnaklarını hissettirerek gerindi. Arpacı kumrusu gibi düşünmek bir şey kazandırmayacaktı, o da biliyordu ama bir bataklığa saplanmış gibiydi; çamuru düşünmemek imkânsızdı.

Oflayarak yerinden kalktı. Güya dinlenmek için uzandığı kanepede ağırlığının oluşturduğu izlere hayal kırıklığıyla baktı. Madem o kadar konforluydu neden yorgunluğundan tek bir leke yoktu o izlerde.

Ayağa kalkmasını fırsat bilen diğer ihtiyaçları kendilerini daha ısrarlı bir şekilde hatırlatmaya başlamışlardı. Ocağa çay suyu koyup banyoya girdi. Aynanın karşısına geçip iç çamaşırları ile kalana dek soyundu. Aksinden memnun kaldı. Kaybetmediği bir şeylerin olması hoştu, ya da kazanması gereken bir şeylerin olmaması.

Suyun altında en başta gelen rahatlama ve arınma duygusu kısa sürdü. Suyun sesi ilginç bir şekilde göz yaşlarını tetikliyordu sanki. Nereden çıkmıştı ki bu ağlama isteği? Gözyaşlarına itiraz ederek planladığından erken çıktı banyodan. Üzerine temiz bir şort ve tişört geçirip mutfağa girdi. Sabah mülakata yetişme telaşıyla evden çıkmadan önce bir şeyler atıştırmaya fırsatı olmamıştı. Yetiştim de ne oldu sanki! Gecikmiş kahvaltısını hazırlayıp çayın demlenmesini beklerken, bir sigara içip içmemeyi tarttı kafasında. Sehpanın üzerindeki ağzı açık paketten bir tane aldı. Buruşmuş paketin üzerindeki ‘Sigara içmek öldürür’ yazısına takıldı gözü.

“İşsizlik de öyle,” dedi.

Sesi söver gibi çıkmıştı. Sigarayı dudaklarına yerleştirip balkona çıkacağı sırada Alaca’nın bakışlarıyla karşılaştı. Aslı’nın peşinden mutfağa gelip rafın üzerine çıkmış, yemek masasında ağzına layık ne var diye inceliyordu.

“Kusura bakma, sicilin bozuk,” deyip Alaca’yı içerideki odaya kapattı.

Alaca’nın tırmalama seslerine aldırmadan balkona çıkıp sigarasını yaktı. Salak hayvan, her defasında başarısız olmasına rağmen akıllanmıyordu. İnatla odadan çıkmak için aynı ritüelleri tekrar tekrar yapıyordu.

Manzarası karşı apartmanın; boyası dökülmüş sıvasından, istiflenmiş eşyalarla dolu balkonlarından ve binanın dış cephesi ile tezat oluşturan rengarenk perdelerden ibaretti. Biraz balkonuna, çok az da hayatına renk katması için diktiği çiçeklerin toprağını kontrol etti. Birkaç gündür ihmal etmiş olmasına rağmen yeterince nemliydi. Normal, diye düşündü. Doğru düzgün güneş ışığı almıyorlardı. Yüksek ve dip dibe binalar, havanın aydınlığını ve gökyüzünü gizliyordu. Dairesinin özelliklerinin de hayatının bu dönemiyle örtüştüğünü düşündü. Karanlıktı; olabildiğince karanlıktı.

Sigarasının son birkaç nefesini, keyif almaktan uzak bir şekilde görevmiş gibi hızlıca çekip küllük olarak kullandığı soda şişesine attı. Mutfağa döndü. Fakat kapıdan girer girmez beklemediği bir manzarayla karşılaştı. Alaca mutfakta, Aslı’nın kahvaltı niyetine hazırladığı tostu da ucu kemirilmiş olarak Alaca’nın patilerinin altında durmaktaydı. Aslı’yı görünce zerre kadar suçluluk barındırmayan bakışlarını ona dikip heykel gibi beklemeye başladı Alaca.

“Sen nasıl?” diyebildi Aslı.

Alaca’nın o odadan çıkmasının imkânı yoktu ki. Kediyi ve çaldırdığı tostunu boş verip Alaca’yı kapattığı odaya gitti. Kapının kolunu oynatıp dilinin hareketini inceledi. Sorun görünmüyordu. Bu sefer kapıyı kapatıp omzuyla yüklenerek açmayı denedi. Açılmadı. Anlaşılan kedilerin motivasyonları kapağı açılmamış şişedeki iksir gibi ne olursa olsun eksilmiyordu. Alaca defalarca kez aşamadığı bir engeli aksak bir ayakla aşmayı başarmıştı işe. Mutfağa geri dönüp keyifle tostunu kemiren Alaca’ya baktı. Bir süre onu cezalandırmak ya da yeniden odaya kapatmak arasında gidip geldikten sonra boş verdi. Bir kediyle yaşıyorsan kuralları kediler koyardı, sen değil.

Kedinin yemek yerken çıkardığı şapırtılarla gözlerindeki pişmanlık ifadesi büyük bir tezat oluşturuyordu.

 “Afiyet olsun Jean Valjean,” dedi.

Alaca yağ ve salça bulaştırmasın diye Yerdeki kilimi katlayarak köşeye çekti. Tezgâhtan ekmeğin kalan yarısını çıkarıp sil baştan tost hazırladı.

“Ah!”

Çok sıcaktı. Hızlıca bir elinden diğerine çevirerek masaya geçti. Çayını doldurup birkaç ısırık aldıktan sonra kedileri düşünmeye başladı. Azim, inat, arsızlık ya da her neyse… İnsanlarda olmayan ya da eksik olan bir şey vardı tabiatlarında. Yılmıyor, pes etmiyorlardı işte.

Böyle olunabilir miydi gerçekten? Birazcık bile olsa, bu mümkün müydü? Bir elin parmakları ile sayılacak kadar az da olsa Aslı’nın da kendisiyle gurur duyduğu böyle anlar olmuştu. Keşke daha fazla olsalardı. Fakat durduğu yerden bakınca o anılarla arasında asırlar varmış gibi geliyordu. Değişmişti Aslı. Yolun bir yerinde mücadele etmeyi bırakmış razı gelmişti.

Razı gelmenin mücadele etmekten daha yorucu olabileceğini nereden bilebilirdi ki.

Alaca, onu düşünceleriyle baş başa bırakıp salona gitti. Gözden kaybolmadan önce eşikte durarak Aslı’ya son bir bakış atmayı da ihmal etmedi. Büyük ihtimalle sevdiği berjer koltuğa kurulup yalanıp uyuyacaktı. Aslı, o gittikten sonra çaydanlığı kurutana kadar oturup düşündü. Yerinden kalktığında bir karara varmıştı; deneyecekti. Alaca’nın yerde yarım bıraktığı tostu bir ara kuşlara vermek üzere poşetledikten sonra salona geçip bilgisayarını açtı. Yaşlı bilgisayarı hisar kapısı gibi yavaş yavaş açılırken raptiyeye oturmuş gibi hopladı Aslı.  

Biri sanki evin içinde öksürmüştü. Daha doğrusu öksürüğünü gerisin geri yutmaya çalışmış ama başaramamıştı. Ve bu biri kesinlikle bir erkekti. Ağır adımlarla ortalığı kolaçan ederek sesin kaynağına doğru yürürken silah niyetine tuttuğu kurşun kalemi sıkmaktan parmak boğumları bembeyaz kesilmişti. Antre boştu. Mutfağa kafasını uzatıp baktığında oranın da güvenli olduğunu görüp rahatladı. Yanılmıştı demek ki.

Peki o zaman duyduğu neydi? Acaba üst katına yeni birileri mi taşınıyordu? Geçen hafta evin eski kiracılar polis eşliğinde olaylı bir şekilde evi boşaltmışlardı. Nakliye kamyonu son eşya da yüklenip nihayet hareket edene kadar en az bir saat boyunca ev sahibi ve kiracılar arasında adeta bir meydan muharebesi yaşanmıştı. Ev sahibinin komutanlık yaptığı paralı fedailer kiracının emri altındaki kalabalık akraba sürüsü karşısında ağır bir yenilgi almış, güvenlik güçlerinin zamanında yetişmesi üçüncü sayfa haberlerine eklenecek fazladan bir haberin önüne geçmişti.

Aslı’nın dış kapıya yanaşıp kapı dürbününe uzanması ile kendini geri atması bir oldu. Nefesinin gürültüye dönüşmemesi için çaba sarf ederek parmak uçları üzerinde tekrar kapıya yanaştı. Merdiven sahanlığının yerini alan kocaman kan çanağına dönmüş göz bebeği hala orada duruyordu.

Zihninde çalan tehlike çanları, kulağının dibindeymişçesine atan kalbinin gürültüsüyle yarışıyordu. Stres, zamanı süt kıvamından peynir kıvamına getirmiş gibiydi; kapı süsü gibi oraya aitmiş gibi duran göz bebeği nihayet gerilediğinde aradan on saniye de geçmiş olabilirdi, on dakika da… Bilmiyordu.

İrfan, sanki aralarındaki kapıya rağmen Aslı’yı baştan aşağı süzüyormuş gibi hissettiren son bir bakış attıktan sonra eğildi. Aslı, en başta İrfan’ın kapısının önündeki paspası düzelttiğini sandı ama kulağına gelen metalin sesi ile şaşırarak tahmininin gerçeğin kıyısından bile geçmediğini anladı.

Anahtarını oraya saklayacak kadar salak olamaz, diye düşündü Aslı.

Ama görünüşe göre öyleydi, o sesin başka da bir açıklaması olamazdı. Aslı, bu yeni edindiği bilgiyle İrfan’a neler yapabileceğini kurgularken buldu kendini.

Gidip evinin altını üstüne getirebilirdi. Mutfağında yangın çıkarabilir ya da Alaca’nın kumunu İrfan’ın evinin her yerine saçabilirdi… Ama İrfan’ın ona yaşattıklarının adalet terazisindeki karşılığı bunlar değildi, başka bir şeydi.

Koşar adımlarla balkona çıkıp aşağıya göz attı. İrfan sokağın sonuna varmış köşedeki mahalle bakkalı ile ayaküstü laflıyordu. İrfan aheste adımlarla uzaklaşıp köşeyi dönmeden önce söylediği bir şey bakkalın kahkaha atmasına neden oldu.

Aslı dişlerini sıktı.

Ya İrfan’ın gerçek yüzünü görmemişlerdi bu insanlar ya da kendileri de onunla aynı kumaştandı.

Aslı yapış yapış olmuş avucunu açıp deminden beri sımsıkı tuttuğu kaleme baktı. Tam ortasından kırılarak ikiye bölünmüştü. Kalemi yere fırlattı.

Görmedilerse göstermek lazımdı, görüp de umursamadılarsa da umursamalarını sağlamak. 

Banyoya girip aynanın önünde duran rujlardan birini rastgele cebine attı. Yüzüne hızla su çarpıp çıkacağı sırada geride kalan gül kurusu ruja gözü takıldı. Cebindeki şeftali nude ruju çıkarıp yerine onu aldı ve daha fazla oyalanmadan evden çıktı.

Durup boş sahanlığı dinledi. Tek ses kendi anahtarlığının çıkardığı şıngırtıydı. İrfan’ın kapısı ile arasındaki iki metrelik mesafeyi altı yedi adımla katetti. Eğildi. Üzerindeki ‘hoş geldiniz’ yazısı kirden okunmayan paspasa uzattığı elini bir an duraksayıp geri çekti ve ayağının ucuyla iterek kenara savurdu. İşte oradaydı.

Anahtarı deliğe sokup çevirdi. Kilitten çıkan ‘tık’ sesi artık bu noktadan geri dönemeyeceğini fısıldadı. Ya içeride başka birisi daha varsa? Ama bu ihtimal aklına geldiğinde çoktan hole adımını atmıştı Aslı.

Tuttuğu nefesi ciğerlerini yakana kadar bekledi. Parmak uçlarına basarak bir adım attı. Sonra bir adım daha. Ne bir ses ne de bir hareket vardı.

Solundaki kapısı açık banyodan gelen amonyak kokusu burnunu kırıştırmasına neden oldu.

“Pis herif.”

Bir adım daha atarak en yakın odanın kapı koluna elini attı. Yavaşça çevirip aralanan kapıdan başını uzattı. İçerisi koliler, tozlu elektronik eşyalar, hurçlar ve naylona sarılı mobilyalarla doluydu.

Tekrar koridora göz gezdirdi. Önündeki diğer odanın kapısı ardına kadar açıktı. Temkinli adımlarla eşiğine kadar gelip durdu. Omuzları çökerken içinden küfretti. Lanet çarşaflar siyahtı. Perdeler de işini görebilirdi ama onlar da antrasitti.

Hemen pes etmedi. Az önce burnunun direğini sızlatan ufunetin kaynağına yöneldi. Genzini yakan keskin havaya aldırış etmemeye çalışarak işini görebilecek havlu veya bornoz aramaya başladı. Kirli sepeti olduğunu düşündüğü hasırın kapağını kaldırması ile indirmesi bir oldu.

Filoktetes’in ayağı!

Kendini koridora, oradan da salona attı. Durup öğürme hissiyatının geçmesini beklerken etrafa göz attı. Antrasit perdeler, sigara yanığından geçilmeyen masa ve kevgire dönmüş örtüsüz koltuklar, Aslı’nın mağlubiyetini ilan eden skorbordun hanelerinden farksızdı.

Ayaklarını sürüyerek salonu terk etti.

Planının bu kadar basit bir engel yüzünden suya düşmesi çok acınasıydı. Daha düşmanıyla karşılaşamadan binlerce askerini kaybeden İkinci Joseph geldi aklına; Karansebes Muharebesi’nin ardından o da böyle hissetmiş olmalıydı.

Kötü film yoktur, kötü kurgu vardır.

Evine dönüp hayatının son beş dakikasını makaslayıp atacaktı.

En azından bu utanç verici başarısızlığının şahidi yoktu. Öyleyse neden canı bu kadar sıkkındı. Doğru ya bir tanığı vardı; aynı derinin altında.

Banyonun önünden geçerken başını ters tarafa çevirip nefesini tuttu, tecrübe böyle bir şeydi. Fakat İrfan’ın yatak odası olduğunu tahmin ettiği kara çarşaflı odanın önünde onu durduran bir şey oldu; bir ışık yanıp söndü, tıpkı göz kırpar gibi. Demin çarşaflara, kumaşlara odaklandığından fark etmemişti onu.  

On sekiz inç boyutunda gıcır gıcır bir dizüstü bilgisayardı bu. Açık kapağı davetkâr bir şekilde Aslı’yı kendine doğru çekti. Yatağın hemen yanında mini bir sehpanın üzerinde duruyordu. Yerdeki kıyafet yığınlarını ayağıyla ite ite kendine yol açarak başına gitti. Yatağa oturmamak için dizlerini kırarak çömeldi ve rastgele birkaç tuşuna bastı bilgisayarın. Ne görmeyi beklediğini bilmiyordu, neden bunu yaptığını da. İpleri sezgilerindeydi.

Ekran açılır açılmaz Aslı’nın kanı çekildi. Başı tehlikenin kokusunu alan bir av gibi dikildi. Heykel sessizliğinde beklediği o belirsiz zamanda soluğu o kadar sığdı ki göğsü inip kalkmıyordu bile.

Aslı’yı kendine getiren sokaktan yükselen öfkeli bir korna sesi oldu. Ekrandaki görüntüye geri döndü. Reşit olmadığı belli olan küçük bir kız çocuğuna ait müstehcen bir video on beşinci dakikasında duraklatılmıştı. Oynat tuşuna bastı; kızın ağlamalarına ve yardım çığlıklarına beş saniye dayanabildi, durdurdu.

Duygularını sonra da yaşayabilirdi ama o duygularının arasına pişmanlığı eklemek istemiyordu. Bu yaptığı, İrfan’ın yanına kalmamalıydı. Bilgisayarı alıp duvara çalmak istedi ama hayır; bu, o pislik için çok ucuz bir bedel olurdu. Ederi neydi peki?

Adalet?

Yatak örtüsünü kenara fırlatıp döşeğe oturdu. Bilgisayar sehpasını kendine doğru çekti. Ayağı rujuna çarptı. Cebinden kayıp düşmüş olmalıydı. Kapağı kayıptı, aramadı, eğilip aldı. Avucuna kırmızısı bulaştı.

Adalet!

Ruj savaş boyasına, Aslı ise reenkarne olmuş bir Lakota savaşçısına dönüşmüştü. Parmakları tuşlar üzerinde hareket ederken tereddütsüzdü. İnternet bağlantısını kontrol etti; vardı ve güçlüydü. Ekrandaki kısayollara göz attı; Instagram ve X simgelerini gördü. Yeterliydi. Aşina olduğu bir video düzenleme programı bulup indirdi. Üç beş saniyesine bile tahammül edemediği video dosyasını bulup 14:30 ile 15:30 arasındaki kısmı ayıkladı. X simgesini tıkladı. İrfan’ın profiline dair zerre merak duymuyordu. Doğrudan mavi butonu tıklayıp az önce kırptığı ve ‘Delil’ adını verdiği videoyu seçti.

Yüklenmesini beklerken rujun kapağına bakındı. Çok aramasına gerek kalmadı, yatağın ayağının yarım karış kadar arkasında buldu. Tozunu silip yerine oturturken, neye niyet neye kısmet diye düşündü.  Bulamadığı o çarşafa “Ben sapık bir tacizciyim,” yazacak ve İrfan’ın balkonuna tüm mahallenin görebileceği şekilde asacaktı güya.

Duvarlarda gezdirdiği bakışları tavanda son buldu. Evi de ruhu gibiydi İrfan’ın, beyaza yer yoktu. Malzemesi adi, görüntüsü şatafatlı avizeye bakarken; içinde de biraz irfan olaymış ya İrfan, diye düşündü.

Sokak içeriye sızdı; bir şarkı yaklaştı uzaklaştı, kayboldu.

Yüklemenin tamamlanmasına kadar geçen dengesiz saniyelerin akışını gözünü kırpmadan izledi.

Girizgâh bitmişti. Emniyet Genel Müdürlüğünü ve Siber Suçlarla Mücadeleyi etiketledi. Yeterince derin kazılmamış bir mezara bakar gibi baktı ekrana bir müddet. Ardından İçişleri Bakanlığını ve Adalet Bakanlığını da ekledi. Davut heykeline son dokunuşunu yapan Michelangelo gibi bir süre ekranı süzdükten sonra ayağa kalktı.

“Efradını cami, ağyarını mâni.”

Ayakları uyuşmuştu. Yalpalayarak odadan çıktı. En baştaki gerginliği geri gelmişti. Ya İrfan şimdi kapıdan girseydi… Ne yapardı? Kaçar mıydı? Konuşmayı mı denerdi yoksa çığlık mı atardı?

Elini dış kapının koluna attığında, gerçekten de apartman merdivenlerinden yaklaşan ayak seslerini duydu. Şom ağzımı… Bitiş çizgisinde geçilen bir maratoncunun hayal kırıklığı ile kapana kısılmış bir tavşanın korkusunu bir arada yaşıyordu. Depo olarak kullanılan odaya attı kendini. Arkasına gizlenebileceği bir koli yığını buldu. Deminki sorusunun cevabını almıştı. Fare gibi saklanırdım. Ayak seslerini korktuğu gibi kapı kilidinin sesi takip etmedi. Kösele ile mermerin oluşturduğu tını azalarak kayboldu.

Her cesaret biraz defoludur.

Yarasalar gibi kulaklarının kılavuzluğunda, pustuğu o daracık yerden çıktı. Beynindeki sirenlerin sustuğuna emin olunca neredeyse koşarcasına kendini evden dışarı attı. Sanki İrfan’ın evine tüpsüz dalış yapmıştı; çıkar çıkmaz derin nefesler aldı. Anahtarı paspasın altına geri koyarak pervasız teşebbüsünün tek tanığını ortadan kaldırdı.

İnsanın, her şey bittiğinde kendine şaşırdığı o nadir anlardan birini yaşıyordu Aslı. İnsan kendini zannettiği kadar tanıyor muydu gerçekten? Bu yeni Aslı’yı sevmişti ama çok sıkı fıkı olmaya da gelmezdi; acil durumda basılacak bir düğme gibiydi daha çok.

Eşikten evine daha adımını atar atmaz içine bir canlılık geldi; ayağı ile ittiği kapısının dili her zaman güvenle eş anlama gelen o ezber repliğini söyledi: ‘tık.’  

Sigara paketini en son nereye bıraktığını hatırlayamadı.

Nerede olacak salondadır.

Salon hem çalışma odası hem de televizyon karşısında uyuyakaldığı günlerin çokluğu düşünülürse yarı zamanlı yatak odasıydı.

Tam bir salon hanımefendisiyim yani.

Başka zaman olsa muhtemelen kıkırdardı ama renksiz, sessiz bir filmden cılız bir tebessüm karesi gördü uyku moduna girmiş bilgisayarının ekranında.

Burada değil.

Pazılın yerleşmemiş son parçasının boşluğuydu Mutfak.

Paketten bir dal çekip “Bu bugünkü son sigaram,” diyerek kendini telkin etti. Geride kalan son sigara dalına yenilgiyle baktı. “Ya da sondan ikinci.”

Balkona çıkmaya üşeniyordu. Ocak çakmağını alıp “istisnalar kaideyi bozmaz,” dedi. Taşındığından beri ilk kez evin içinde yaktı sigarasını. Metal bir bardak altı kapıp çok fonksiyonlu salonuna geçti. Çakma küllüğünü bilgisayarının yanına koydu, sırtını dönmeden önce duvara asılı karşılaştırmalı edebiyat diplomasına hüzünle baktı. Klavyede rastgele bir tuşa basıp ekranı uyandırdı. Her zaman iş bulmak için kullandığı internet sitelerine girip taze düşmüş ilanları süzdü. Çağrı merkezi, reyon sorumlusu müracaatları bir kurye ilanı ile son buldu. Bir bardak altı bile küllük olabiliyorsa edebiyatçı da şoförlük yapabilirdi.

Sigarasını yeniyetme küllükte söndürüp daha önce bir şey çıkmaz diye yüz vermediği az bilinen birkaç iş arama sitesine üye oldu. Tüm ilanları tarayıp başvurularını tamamladıktan sonra da durmadı. Telefon listesinden nazının geçtiği arkadaşlarını bulup kendini ve işsizliğini hatırlattı. Çoğu ile daha önce bu konuyu görüşmüştü ama tekrar denemek ne kaybettirirdi ki. Evine kırk beş dakikalık yürüme mesafesinde, daha önce hiç gitmediği bir alışveriş merkezi vardı. Akşam serinliğinde oraya gidip mağazalarla görüşecek, personel ihtiyaçları olup olmadığını soracaktı.

O da kapıyı açmanın bir yolunu bulacaktı.

İşsizlik mesaisi adını verdiği günlük ritüelin hakkını verdiğini düşünerek gerindi. Bilgisayarı kapanış seremonisini yaparken, gözü birkaç gün önce sahaftan aldığı tekli koltuğun köşesine sıkıştırılmış Zweig ve Çehov’a ilişti.

Bir koltuktan diğerine geçerken gözü okuma gözlüklerini aradı. Neyse, dedi; şimdi onu aramak için mesai harcamak istemiyordu, nasılsa bir yerlerden çıkardı eninde sonunda. Koltuğa yanlamasına kurulup bacaklarını koltuğun kolundan sarkıttı ve Çehov’un dünyasına daldı. Daha ilk cümlelerde gündelik hayatın dertleri flulaşarak kayboldu ve yerini İrina’nın kederine bıraktı. Üç Kız Kardeş’e veda edip Üç Büyük Usta’ya selam vereceği sırada mirketler gibi dikilmesine neden olan bir patırtı koptu.

Mahallede başlayan kakofoni, yamaç yangını gibi çok kısa bir sürede apartmana sıçradı ve üst katlara doğru tırmandı. İki hafta önce üst kat komşusu taşındığında çıkan gürültü şu ankinin yanında sinek vızıltısı gibi kalırdı. Duvarlarda yankılanan nakliye elemanlarının direktifleri, ayak sesleri ve eşyaların ederini düşüren çarpma sürtme sesleri, şu an yaşlı binanın kolonlarından temeline kadar sirayet eden gürültüyle boy ölçüşemezdi.

Zihnine üşüşen duygular bedenine kısa devre yaptırmıştı: bir tutam şüphe, iki yüz nanogram adrenalin, bir baş yabancılaşma, eser miktarda panik, iki çimdik dehşet ve tek katre afallama…

“İrfan Müşvik!”

“Polis! Aç kapıyı!”

Aslı’nın kasları gevşedi, kucağına ne ara çıktığını hatırlayamadığı Alaca’nın başını okşadı. Gürlediği kadar da yağdı, diye düşündü.

“İrfan Müşvik, aç kapıyı!”

İrfan’ın işlemeli kapısı kıymıklara ayrılmadan hemen önce fısıldadı:

“Anahtar paspasın altında.”

Bir Mine Tanan Polisiyesi

Mine, konser salonuna vardığında saat 22.00’ye geliyordu. Yine telefonunu duymamış, üzerine bir de cuma akşam trafiği eklenince epey gecikmişti. Hakan’ı ve olay yeri ekibini iş başında buldu.

Hakan, “Hoş geldiniz amirim,” diyerek doğrudan konuya girdi. “Konser 8’de başlıyormuş. Şef Harun Soyman sahneye çıkmayınca, on geçe, kulisteki odasını kontrol etmeye giden personel bulmuş cesedi. Kapı kilitli değilmiş. Maktul kanepeye uzanmış halde, yüzü gözü kusmuk içindeymiş. Sağlık ekipleri ‘kafa travmasına bağlı ölüm olabilir’ deyince cinayet şüphesiyle bize haber vermişler. Olay yeri ekibi de bu ihtimali doğruladı.  Maalesef elimizde görüntü yok. Kulisteki kameralar uzun süredir bozukmuş.”

“Başka türlü olsa şaşardım,” dedi Mine. “Diğer müzisyenleri göndermediniz inşallah.”

“Yok amirim beklettik.”

“Müzisyenleri salona aldık. Nöbetçi savcı geldi, bilgilendirilmek istediğini söyleyip siz gelmeden az önce çıktı.” Hakan cümlesini tamamlarken amirinin geç kaldığını ima etmiş olmaktan huzursuz oldu.

“Bir görünelim bakalım orkestradakilere,” dedi Mine, Hakan’ın tuttuğu kapıdan salona girerken. Halıdan döşemeye kan kırmızı renge bürünmüş oditoryuma girdiğinde bir an irkildi; burası her yönüyle alışılmadık bir olay yeriydi.

“İyi akşamlar,” dedi, kısacık gri saçları, deri ceketi ve tok ses tonunun ciddiye alınmaya değer kıldığı ufak tefek kadın. “Ben komiser Mine Tanan. Üzücü bir olay yaşadığınızın farkındayız, sizi bekletiyoruz ama bazılarınızın bu elim olayın aydınlanmasına yardımcı olacak bilgiler verebileceğine inanıyoruz. Dağıtacağımız kağıtlara Harun Soyman’ı en son ne zaman, nerede gördüğünüzü, o sırada onun ve sizin yanınızda kimlerin bulunduğunu yazarsanız büyük yardımı dokunur.”

Homurdanmaya başlayan müzisyenlerle uğraşmayı Hakan’a bırakarak hızla salondan çıktı, olay yeri ekibinin çalışmayı sürdürdüğü kulise yöneldi.

Suat ve ekibi işlerini bitirmek üzereydiler. Şefin kulisi, dar bir koridora dizilmiş soyunma odalarının arasındaydı.

“Kolay gelsin arkadaşlar,” dedi Mine. “Ne var elimizde?”

“Maktul 60 yaşlarında, erkek. Belirgin sağlık sorunu yok. Sol şakağından ölüme sebep olan sert bir darbe aldığı anlaşılıyor. Epidural hematom, yani kafatası ve beyin zarı arasında gelişmiş beyin kanaması gibi görünüyor. Bu durumda ölüm hemen gerçekleşmemiş olabilir. Yara izi belirgin değil ve cinayet silahını henüz bulamadık. Doku örnekleri aldık. Ortalıkta epeyce parmak izi de var ama kulis her akşam başkaları tarafından kullanılıyormuş. Odada iki viski kadehi bulduk, şişe yok. Ayak izi yok, boğuşma yok, maktulün tırnakları temiz. Ön rapor ve test sonuçları gelince daha fazla bilgi verebiliriz.”

Kanepenin yanındaki sehpada, kenarına kurşun kalemle notlar alınmış bir partisyon duruyordu. Odaya sinmiş keskin kusmuk kokusu geniz yakıyordu. Mine, Suat’a teşekkür edip çıkarken cesedi bulan kişiyle görüşmek istediğini söyledi. O sırada içeri giren bir adam, idari işler müdürü olduğunu, sahne amirinin haberi üzerine salona az önce geldiğini söyleyerek elini Mine’ye uzattı. İsmi İsa’ydı, silik görünüşlü, nazik bir adamdı. Tam bir şeyler daha anlatmaya çalışıyordu ki, Mine “Teşekkür ederim, izninizle önce konu hakkında bilgi alabileceğimiz kişilerle görüşelim, sizi yarın ziyaret ederiz,” diyerek tanışma faslını kısa kesip dikkatini İsa’nın yanında bekleyen orkestra müdürü İbrahim’e yöneltti. 

“Siz,” dedi İbrahim’e, “Bu akşam buradaydınız, değil mi?”

“Evet, ben de orkestrada çalıyorum.”

“Harun Soyman’ı en son kaçta gördünüz?”

“18.20’ye kadar genel prova yaptık. En son yaylıları çalıştırdı on dakika kadar, onlar da buçuk gibi bitirdiler.”

“Solist de sizinle miydi?”

“Bu akşam solist yoktu, tamamen senfonik bir programdı.”

“Şef ne yapar konserden önce?”

“Maestro odasına çekilir. Yemek yemez, biraz çerezle viskisi vardır.”

Mine tam daha fazlasını sormaya hazırlanıyordu ki Hakan elinde koca bir tomar kağıtla yaklaştı. Kalabalıktan biraz uzaklaşmalarını işaret eden komiser, yardımcısına soran gözlerle baktı.

“Valla amirim bunları aldık ama bulmaca gibi, kim kimle, nerede…” Mine’nin “zevzeklik yapma” bakışını hissedince bir an duraklayıp devam etti. “Ne yapalım yollayalım mı müzisyenleri, iyice huzursuzlandılar içerde.”

“Bak bakalım, 6 buçuktan sonra şefi gören biri varsa kalsın, diğerlerini yolla. Bir tutarsızlık görürsek yarın görüşürüz.”

Orkestra müdürüne dönen Mine sordu, “Sonra ne oldu?”

“Bizim başlama saatimiz kesindir, sekiz dedin mi başlar konser. Maestro bizim daimî şefimizdir, genellikle orkestra yerleşirken o da gelir sahne arkasına. Kırk yıldır sahnededir, konser saatini geçirdiğini görmemiştim. Bu akşam çıkmayınca şaşırdık, akort bitti, bekliyoruz… Sahne amiri Arif’e işaret ettim, kulise bir baksın diye. Arkadaş yüzü bembeyaz gelince ben hemen sahne arkasına geçtim. Gidip kulise baktım, işte bildiğiniz gibi… Konsertmaister’imiz dinleyicilere konserin sağlık sorunları sebebiyle yapılamayacağını bildirdi; bir şey belli etmeden boşalttık salonu.”

“O sırada izleyicilerden ya da orkestra üyelerinden dikkatinizi çeken biri oldu mu, farklı tepki veren biri?”

“Herkes şaşırdı tabii, bir tek çellistimiz Şule fenalaştı, arkadaşlar teskin ettiler.”

O sırada, Hakan takdir edileceğinden emin bir tavırla Mine’nin kulağına eğildi. “Şule Seran, amirim,” dedi, “kendisi provadan sonra maktulü odasında görmüş.”

Mine sessizce kafasını sallayarak müdüre döndü. “Kimdir bu Şule Hanım?”

“Arkadaşıdır maestro’nun, samimidirler. Kendisi içeride, isterseniz haber verelim.”

“Hakan, Şule Hanım beklesin lütfen,” dedi Mine.

“Siz girdiniz mi kulise, öldüğünü nasıl anladınız?”

“Girdim evet, belliydi durumu. Kanepeye yarı uzanmış, ayakları yerdeydi; üstü kusmuk içinde kalmıştı. Nefes alıyor mu anlamak için yaklaştım. Almıyordu.”

“Şule Hanım’ı uygun bir odaya alalım Hakan,” dedi Mine, orkestra müdürüne teşekkür ettikten sonra. İçinden “inşallah boktan bir aşk üçgeni çıkmaz,” diye geçirdi ve o anda fark etti, olay yerine geç kaldığından henüz maktul hakkında yeterince şey öğrenmeye fırsat bulamamıştı, buna adamın evli olup olmadığı da dahildi.

Şule, 30’lu yaşlarının başlarında, siyah elbisesi içinde, at kuyruğu yapılmış fönlü saçları ve ölçülü makyajıyla yalnızca güzel değil aynı zamanda etkileyici bir kadındı. Tek falsosu aşırıya kaçmış parfümü olabilirdi. “Chanel No. 5,” diye içinden geçirdi Mine. Onun da çok sevdiği ama fazla kadınsı bulduğundan kendine yakıştıramadığı bir parfüm. Kuliste bu kokuyu almamıştı. “Muhtemelen varlıklı bir ailenin iyi eğitim almış kızı,” diye düşündü Mine. Bu tiplerin ciltleri bir başka parlardı.

Şule’nin üzüntüsü kızarmış gözlerinden okunuyordu.

“Şule Hanım, anladığım kadarıyla Harun Bey’le yakınmışsınız.”

Şule, duruşuna yakışır bir netlikle girdi söze: “Harun’la birkaç yıldır gitgelli bir ilişkimiz vardı. Siz sormadan söyleyeyim; Harun evli, ben bekarım. Fakat eşi Rezzan, Paris’te yaşıyor ve yıllardır açık bir ilişkileri var. Yani gizlimiz saklımız yoktu.”

“Bugün en son kaçta gördünüz kendisini?”

“Prova bittikten sonra Harun kulise geçti, ben de odasına uğradım. Beraber geldiğimiz için eşyalarım oradaydı. Harun konserden önce yalnız kalmak ister. Zaten bir süredir mesafeliydik. Maksimum 15-20 dakika kaldım yanında; sonra hazırlıklarımı tamamlamak için orkestra kulisine geçtim. Yemek, hazırlık, en az bir saat vakte ihtiyacım olur benim sahneye çıkmadan.”

“Orası belli,” diye düşündü Mine. Kendisiyse bu akşam Ekrem’in evinden 15 dakika içinde ayrılmış, yine de geç kalmıştı.

“Harun Bey’e zarar verebilecek kimse geliyor mu aklınıza? Bir husumet, bir düşmanlık?”

“Sanmam,” dedi Şule. “Harun mesafelidir ama pek düşmanlık edilecek biri değildir. Tabii pozisyonu kıskançlık sebebi olabilir. Sertan Aktaş mesela, epey bir uğraştı ayağını kaydırmak için. Eski nişanlım Necdet de hiç hazzetmedi Harun’dan. Orkestrada fagot grup şefidir. İlişkimizin bittiği dönemde benim hemen Harun’la görüşmeye başlamam biraz sevimsiz oldu ama o da biraz uzattı, kaç yıl geçti hâlâ selam bile vermez Harun’a.”

İsimleri not eden Mine, görüşmelerinin bittiğini ima eden bir tonla teşekkür etti. “Gerekirse sizi yeniden rahatsız ederiz. Lütfen bir şey hatırlarsanız aramaya çekinmeyin,” dedi kartını uzatırken. Tam arkasını dönmek üzereyken durup, “Şule Hanım,” dedi Mine, son anda bir şey hatırlamış gibi. “Kuliste iki viski kadehi bulundu, siz çıkarken şişe odada mıydı?”

“Evet,” dedi Şule, “25 yıllık bir Bushmills’di, Harun iyi viskiye bayılırdı.”

Şule’yi kafasıyla onaylayıp “Necdet’in kağıdını bulalım Hakan,” derken, Hakan’ın zaten işe koyulmuş olduğunu görmek Mine’nin hoşuna gitti. Necdet, kağıdına şefi en son provada gördüğünü yazmıştı ama Hakan işi şansa bırakmayıp Mine’nin söylemesine gerek kalmadan diğer kağıtlarda Necdet’in ismini aramaya başlamıştı bile. Mine gülümsedi; çocuk azıcık zevzekti ama zehir gibiydi.

Ertesi sabah yarı uykulu halde şubede poğaçalarını yerlerken “Önce Necdet’i bir görelim,” dedi Mine. “Bir de idari müdürü ziyaret edelim. Belki şu Sertan Aktaş konusuna açıklık getirir.”

Necdet’le sabah 10.00’da salonun hemen yanındaki kafede buluşmak için sözleşmişlerdi. Soru sorulmasını beklemeden konuya giren adam, Harun’a karşı hislerini inkâr etmeden, ölümüne üzülmediğini, şefin yüksek egosunu her fırsatta orkestra üyelerinin üzerinde tatmin etmekten hoşlanan biri olduğunu sıralayıverdi. Kendisinin özel bir husumeti kalmamıştı ama evlenmeyi planladığı kadını elinden aldığı için kızmamış olabilir miydi? Neyse ki her şey geçmişte kalmıştı… “Şule’yi araştırmalısınız,” dedi Necdet. “Maestro, Rezzan’a dönmüş, Paris’e taşınma planları yapıyordu duyduğum kadarıyla. Sizce Şule razı olur muydu çekip gitmesine?”

Kafeden çıkıp idari müdürle görüşmek üzere salona doğru yürürlerken kendini tutamayıp, “Kimin eli kimin cebinde, daha neler çıkacak Allah bilir,” deyiveren Hakan, Mine yorum yapmayınca uzatmaması gerektiğini anladı ama amirinin dudağının kenarında bir gülümseme gördüğüne de emindi.

İdari işler müdürü İsa Tokgöz, onları ofisinin kapısında karşıladı. Ofis pahalı deri koltuklar ve yerdeki İran halısıyla görgüsüzlüğe varan bir şıklıkla döşenmişti. Duvarda okunmaktan çok sergilenen katalog boyunda kitaplarla dolu bir kütüphane ve köşede içki şişeleriyle dolu ufak bir dresuar dikkat çekiyordu. Önceki akşam görmezden gelinmiş olsa da adamın nazik olmaya özen gösterdiği açıktı. Adam, “Maalesef kameralarımızdan bir kısmı çalışmıyordu, tüm sistem yenilenecekti. Ha bugün ha yarın derken biz de biraz ihmal ettik,” derken, çalışan üç kameranın kayıtlarını içeren bir flash diski Mine’ye uzattı.

Diski alan Hakan, “Ben dışarıdayım amirim,” diyerek Mine’nin yolda tembihlediği gibi güvenlik şefini bulmak üzere yanlarından ayrıldı.

“Harun Bey hakkında neler söyleyebilirsiniz,” diye sordu Mine, vakit kaybetmeden. “Böyle bir şeyi yapabilecek biri geliyor mu aklınıza? Rakipleri, kendisine zarar verebilecek kimseler var mıydı?”

“Yok, asla yok,” dedi İsa. “Kurumumuzun göz bebeğiydi maestro. Herkes sever, sayardı kendisini. Tabii o pozisyondaki herkesin bazı zor tarafları olur ama asla kimsenin kendisine böylesi düşmanlık beslemesini düşünemem.”

“Sertan Aktaş peki,” diye sordu kadın.

Hazırlıksız yakalanan İsa, “Efendim, o mesele bize de yukardan gelmiş bir konuydu, Sertan Bey de bu pozisyona talipti ne zamandır. Maestro yurt dışına,eşinin yanına gitmişti bir altı ay kadar. Bazı psikolojik sorunları olmuş diye duyduk hanımefendinin. O dönemde konuk şeflerle çalıştık tabii. Sertan Bey de birkaç konseri yönetince niyetlendi burada kalmaya herhalde. Araya birilerini soktu tahminimce ama öyle bir tasarrufu olmadı yöneticilerimizin.”

Mine, yapış yapış bürokrat ağzıyla konuşan İsa’dan başka bir şey öğrenemeyeceğinin farkına vardığı halde tam lafı uzatıyordu ki gözü dresuarın üzerindeki viski şişesine takıldı. Beklediği mesajı telefonunun ekranında görünce adamı bir kez daha şaşkın halde masasında bırakarak kapıya yöneldi.

“Amirim, galiba bu İsa Bey’de bir iş var,” dedi kapıda bekleyen Hakan heyecanla. “Kulisteki kameraların hepsinin yaklaşık iki aydır bozuk olduğunu ve güvenlik şefinin ısrarına rağmen İsa Bey’in tamirata yanaşmadığını öğrendim.”

“Başka bir şey söyledi mi?” diye sordu Mine.

“Güvenlik şefi, İsa’yla Harun’un ilişkisi hakkında pek konuşmak istemedi ama anladığım kadarıyla pek sevişmiyorlarmış. Çocuk laf arasında, ‘Harun Bey yönetimde çok etkili, İsa Bey’in istediği birçok proje onun yüzünden olmadı; iki yıl önce neredeyse İsa Bey ayrılıyordu ama iş tersine döndü’ dedi. Aktaş meselesi de o döneme denk geliyor, İsa Bey’in önerdiği isimmiş.”

“Evet,” dedi Mine, “Ben de adamda bir sevimsizlik sezdim ama olay gecesi salona bizden sonra geldi.” Mine, Sertan Aktaş’la da konuşmayı isterdi ama savcıdan onay almadan soruşturmayı genişletmeye cesaret edemezdi. Tam bu sırada cep telefonunun ekranında bilmediği bir numara belirdi.

“Mine Hanım?”

“Evet benim, buyurun.” Şule’nin cildi gibi pürüzsüz sesini hemen tanımıştı.

“Ben Şule. Aklına bir şey gelirse ara demiştiniz. O gün genel provada Necdet’le Harun’un biraz gerildiklerini hatırladım da önemli olabilir diye düşündüm.”

Büroya dönen Mine ve Hakan ikindide kalkacak cenazeye kadar kamera kayıtları ve müzisyenlerin doldurduğu kağıtlar üzerinde çalıştılarsa da bir sonuç elde edemediler. Cenaze oldukça kalabalıktı. Ünlüler, basın ve önceki akşamdan aşina oldukları birçok yüz caminin avlusunda birikmişti. Kenarında bekleşen birkaç orkestra üyesinin yüzünde samimi bir üzüntü okunuyordu. Mine, cenazeden sonra Harun’un eşi Rezzan’ın yanına yaklaşıp kendini tanıtarak baş sağlığı diledi ve uygun bir zamanda kadınla görüşmek istediğini söyledi.

Daha Rezzan’la el sıkışırken, “Şule de ne ki” diye geçirdi içinden. Kadın Şule’den en az on yaş büyüktü ama hani diğeri burjuvaysa bu aristokrat filan olmalıydı. Rezzan’ın anlattığına göre Harun’la on yıldır evliydiler ama birbirlerinin hayatlarını merak etmez, hesap sormazlardı. Sesi sakin, neredeyse mesafeliydi; kendi hayatını değil de bir başkasınınkini anlatır gibiydi.

Mine, “Harun Bey altı ay kadar sizinle Paris’te kalmış,” deyince kadın, Harun’un o sıralar kurumla bazı sorunları olduğunu, Avrupa’da kariyer imkânlarını araştırmak ve biraz da kendisiyle vakit geçirmek üzere Paris’e geldiğini anlattı. Ama İstanbul’daki yerini fazla boş bırakmak istememiş, Avrupa’da kendisi için bir gelecek göremediğinden işinin başına dönmüştü.

“Harun Bey, yerinin başkası tarafından doldurulacağından mı endişeleniyordu?” diye sordu Mine.

Rezzan, “E tabii, o pozisyon için cinayet işleyecek kişiler var,” dedikten sonra söylediğinin duruma pek uygun kaçmadığını fark etmiş olacak, kısa bir duraksamayla devam etti, “Hep söyledim Harun’a, Türkiye’de çalışmak sinir harbidir. Ama tabii Avrupa’da da muazzam bir yarış var. Orada kalıcı bir pozisyon bulamazdı ama eğer uluslararası bir kariyer imkânı olacaksa son şansı olduğunu, demiri tam tavında dövmek gerektiğini biliyordu. Deneyimli, iyi bir şefti Harun ama deneyimle yaşlılık arasındaki sınır keskindir. Harun da sonunda güvenli alanında kalmayı seçti.”

 Mine ve Hakan büroya dönerken, “Hikâye İsa’nın anlattığı gibi olmayabilir,” dedi Mine. “Rezzan bana pek de depresif görünmedi. Diğer yandan, Necdet’in söylediği gibi adamın Avrupa’ya yerleşme planı da yokmuş. Ayrıca kadın Harun’un kurumla sorunlar yaşadığını anlattı. Bu meseleyi biraz araştıralım.”

Hakan, yine de Şule’den şüpheleniyordu.“Şule bizi Necdet’e yönlendirip hedef şaşırtmak istemiş olabilir,” dedi.

Cinayet Büroda hep söylenen bir şey vardı; sebep genellikle basit, katil de en yakındakidir. Şule’nin imkânı vardı ama sebep belirsizdi. Peki ya cinayet silahı neydi? En kestirme yoldan giderek genç bir kadını evli sevgilisini öldüren kıskanç metres klişesine yerleştirmek istemeyen Mine, “Necdet de aynını yapmak istemiş olabilir,” dedi mırıldanarak.

“Haklısınız amirim,” dedi Hakan, “Necdet’in, hatta Rezzan’ın Şule’yi suçlamak için düzen kurmadığından da emin olmamız gerek.”

“Tabii katil Rezzan, İsa ya da Sertan Aktaş tarafından yönlendirilmiş üçüncü biri de olabilir,” dedi Mine. Hemen ardından ekledi, “Ancak bu işi yapan orkestradan biri değilse kulise kadar gelmesi muhtemelen göze çarpardı.”

“Doğru söylüyorsunuz amirim. Kameralar çalışmasa da yabancı biri fark edilirdi. Ama bir orkestra üyesinin soyunma odalarından birine değil de diğerine girmesi dikkat çekmezdi…” dedi Hakan. Bir an duraksayıp bir şey bulmuş gibi devam etti, “Kapı, kilitli değilmiş. Siz şef olsanız, hemen yan kapınız da bir başka soyunma odası olsa… Üstelik konserden önce yalnız kalıp demlenmeyi seviyorsunuz… Kapınızı içeriden kilitlemez miydiniz? Yani hiçbir şey olmasa bile biri yanlışlıkla girebilir.”

“O halde katili içeriye kendisi almış. Ama orkestradan kim gelse almaz mıydı?”

“O da doğru,” dedi Hakan, parmak kaldırıp da yanlış cevap vermiş çocuk gibi iç geçirerek; elde var sıfırdı.

Çaresizlikle birbirlerine baktıkları sırada Hakan’ın nişanlısı, polis memuru Senem içeri girdi ve Mine’nin orada olmasını beklemediğini belli eden bir şaşkınlıkla, “Merhaba amirim,” dedi. “Hakan çıkmadan uğra demişti de.”

Anlayışla gülümsedi Mine. “Hoş geldin Senem, keşke Hakan da çıkabilseydi.”

“Yok amirim,” dedi Hakan, “Bu dosyayı çözmeden gözüme uyku girmez vallahi.”

Çocuk bunu söylerken oldukça samimiydi.

Senem’in ardından odada asılı kalan hafif yasemin kokusunu içine çeken Mine’nin aklından ‘havlamayan köpek’ geçti. “Hakan, biz neyi atlıyoruz?”

“Neyi, amirim?”

“Parfümü.”

“Kuliste parfüm kokusu yoktu amirim,” dedi Hakan, “Siz koku aldınız mı?”

“Almadım.”

“Şule odada olsa buram buram kokardı, diyorsunuz.”

“Konserden önce bolca parfüm sıkmıştı diyorum. Bizimle konuşurken bile tütüyordu. Harun’la kulisteyken şişe elinde olamaz mı?”

Mine, gözünün önüne Chanel şişesini getirdi, o, içindeki kokunun zarafetine inat kaba, köşeli şişeyi… Telaşla telefonunda Suat’ın adını buldu.

Suat’ın Mine’yle paylaştığı ön bulgulara göre cinayet aletinin bu türden künt bir cisim olması mümkündü.

Hakan ve Mine geç saatte ekip otosuyla kapısına vardıklarında Şule’nin hala makyaj izlerinin fark edilebildiği yüzünden korkudan çok rahatlama okunuyordu.

“Ona zarar vermek istemedim,” dedi, daha kendisine hiçbir şey sorulmadan. Mine Hakan’a bakmadı; kadının devam etmesini bekledi.

Şule, şubedeki sorgu sırasında oldukça sakindi. “Provadan sonra beraber viski içiyorduk; ben bir yandan hazırlanıyordum. Harun’un sonunda Rezzan’dan ayrılacağını düşünüyordum, oysa döndüğünden beri mesafeliydi. Kariyerini düşünmeye ihtiyacı olduğunu, önümüzdeki aylarda bir süre yalnız kalıp işine odaklanmak istediğini söylediğinde kulaklarıma inanamadım. ‘Biz ne olacağız?’ diye sorduğumda yüzüme öyle boş bir ifadeyle baktı ki… Ne yaptığımı bile anlamadan elimdeki parfüm şişesini kafasına indirdim ama yemin ederim bir şey olmadı. Hatta hemen bardağımdan çıkardığım buzu koydum başına, özürler diledim. Birbirimize sesimizi bile yükseltmezdik, nasıl yaptım ben de bilmiyorum. Kendimi toparlayıp çıktığımda kızgındı ama yemin ederim iyiydi.”

“Peki neden bizi Necdet’e yönlendirdiniz?” diye sordu Mine.

“O darbenin onu öldürmüş olabileceğine inanamadım. Benden sonra başka biri yapmış olmalı diye düşündüm. Necdet inanılmaz kindardır, aklıma ilk o geldi. Ama sonra cenazede, beyin kanaması olduğunu, hemen ölmemiş olabileceğini duyunca bütün gece uyuyamadım. Acaba ben mi sebep oldum diye içim içimi yedi. Siz de kapıma gelince…”

Mine ve Hakan sorgu odasından çıktıklarında ellerinde bir itiraf olmasına rağmen kafaları karışıktı. Şule parfüm şişesini yanında götürmüştü. Peki viski şişesine ne olmuştu? Şişe artık orada olmadığına göre kulise gerçekten biri daha girmiş olmalıydı.

“Şu kayıp viski şişesini bulmadan bu işi çözemeyeceğiz,” dedi Mine; “Salona dönüp her şeyi en baştan gözden geçirelim.”

İşe güvenlik şefi Ömer’le yeniden konuşarak başladılar. Adam, olay günü prova sonrasında İsa Bey’le kameraların tamiri konusunu konuştuklarını söylediğinde Hakan ve Mine göz göze geldiler.

“Nasıl yani, İsa prova sırasında salonda mıydı?” diye sordu Mine, şaşkınlıkla.

“Provadan sonra güvenlik odasına geldi. Teftiş gibi bir şey yapıyor diye düşündüm. Bir ara gözü monitörlere takılınca kameraların hâlâ çalışmadığını hatırlattım ama konuşmadan, başını sallayıp çıktı.”

“Sonra?”

“Özel bir şey olmadı. İsa Bey’in aracı konser başlamadan hemen önce çıktı otoparktan. Giriş çıkışa dikkat ederim, meslek icabı.”

“Sertan Aktaş o akşam salonda mıydı peki?” diye sordu Mine, aklındaki son ihtimali de kapatmak için.

“Yoktu. Sertan Bey’i konuk şeflik döneminden beri burada gören olmadı.”

“Aktaş’ı listeden çıkaralım o halde,” dedi Mine, Hakan’a dönerek. “Ama prova bittikten sonra İsa hâlâ binadaysa iş değişir. Sebep, imkân, kameralar… bunlar adamı baş şüpheli yapmaya yeter de artar.”

İsa’yı hemen sorguya aldılar. Mine, konser akşamı salonda olduğunu neden sakladığını sorduğunda, adam kendini beğenmiş bir şekilde cevapladı “Ben size salonda değildim demedim ki komiserim, lütfedip dinleseydiniz provadan sonra ayrılıp olaydan sonra döndüğümü anlatacaktım.”

Mine, kanın beynine sıçradığını hissetti. Adam haklıydı, böyle önemli bir konuyu nasıl atlamış, nasıl olup da ertesi gün görüştüklerinde sormamıştı. İsa’nın katil olması muhtemeldi ve şimdi de karşılarına geçmiş kafa tutuyordu. Bu iş burada bitmek zorundaydı. Fakat sorguya bir, hatta birkaç sıfır yenik başladıklarından en azından şu an için böyle bir şey söz konusu bile değildi. Ellerindeki tek ipucu kayıp viski şişesiydi ve herhangi bir çöp tenekesinde kırılıp gitmiş olma ihtimali oldukça yüksekti.

Mine, sorguya ara verip Hakan’ı, İsa’nın aracını ve ofisini araştırmaya yollarken bir şey çıkacağındanpek de ümitli değildi. İçindeki sesi dinleyerek İsa’yla yeniden yüzleşmeye karar verdiğinde de işin aslı, adamın egosundan başka güvenecek dalı yoktu. Son bir ümitle İsa’ya döndü. “O gece Harun Bey’in kulisine girdiniz mi?”

“Girdim,” dedi İsa. “Konserden önce iyi şanslar diledim. Kısaca sohbet ettik ama ben ayrılırken bir sorun yoktu.”

Mine acele etmedi; adamı kameralar, prova, akşamın seyri üzerine konuşturdu. Dakikalar uzadıkça İsa’nın kendine güveni de artıyordu.

Tam o sırada kapı açıldı. “Amirim, şişeyi ofiste bulduk,” dedi Hakan, “Dresuarın üzerinde, diğer içki şişelerinin yanında duruyordu. Aradığımız ipucu meğer gözümüzün önündeymiş.”

Mine, içinden “Saklamanın en iyi yolu, göz önünde bırakmaktır,” diye geçirirken İsa’nın yüzü bir an değişti ama adam çabuk toparlandı.

“Bir viski şişesi,” dedi İsa. “Kendi ofisimde, kendi içkim. Neyi kanıtlıyor bu?”

“Şule Hanım o akşam Harun Bey’in odasındaki şişeyi tarif etmişti: 25 yıllık bir Bushmills. Odanızdaki de öyle,” dedi Mine. “Laboratuvar, şişeyi kulisteki kadehlerle karşılaştırır, çok sürmez. Bir de şu var, provadan sonra ayrıldım demiştiniz. Prova altı buçukta bitmiş, aracınızsa konser başlamadan hemen önce otoparktan çıkarken görülmüş. Aradaki bir buçuk saatte ne yaptığınızı hâlâ anlatmadınız.”

İsa tesadüflerden bahsediyor, ithal içkinin her yerde bulunabileceğini, gerekirse avukatını çağıracağını söylüyordu. Konuştukça sesi inceliyor, cümleleri kısalıyordu.

Mine’yse hiçbir şey söylemeden gözlerini İsa’ya dikerek bekliyordu. Sessizlik uzayınca İsa konuşmaya başladı.

“Harun’u ben öldürmedim,” dedi panik içinde. Görevini bırakmak için Harun’la konuşmaya gittiğini, içeri girdiğinde adamı sağ ama yarı baygın, kusmuk içinde bulduğunu anlattı. “Şule’yi otoparkta sigara içerken görmüştüm. Normalde konserden önce Harun’un yanında ya da orkestra kulisinde olurdu. Hali bir garipti. Harun’u öyle görünce kavga ettiklerini düşündüm. Sarhoş olmuş ama kendine gelir diye bırakıp çıktım. Birini suçlayacaksanız Şule’yi suçlayın.”

“Ama kendine gelmedi,” dedi Mine. İsa cevap vermedi.

“Ön rapora göre Harun zamanında müdahaleyle kurtulabilirdi; bir telefon yeterliydi,” dedi Mine. “Sizse onu kurtarmak için hiçbir şey yapmadınız.”

Gözlerini kucağında tuttuğu ellerine indiren adam anlaşılmaz bir şeyler geveledi.

“Peki viski şişesini neden aldınız?”

“Harun içkiyi odamda görmüştü, almak için ısrar etmişti. O panik içinde üzerinde parmak izlerim olabileceğini düşünerek aldım. Üstelik 25 yıllık bir Bushmills’di.”

İsa’yı sorgu odasında bırakıp dışarı çıktıklarında kafaları daha da karışmıştı.

“Amirim şimdi asıl katilimiz kim?” diye sordu Hakan yorgun bir sesle.

“İkisi de Hakan,” diye cevapladı Mine. “Birinin öfkesiyle başlattığı cinayeti, diğeri korkaklığı ve kibriyle tamamladı.”