“Herkes karşısındakini sadece bildiği ve sevgiden anladığı biçimde sevebiliyor.”

“Sevmek ya da sevgiyi göstermek geliştirilebilir bir eylem değil mi yani?”

“Bence değil. Mesela babam çocuklarına sevgisini göstermek isterse sadece başımızı okşardı. Bize sarıldığını hiç bilmem. Ben de çocuklarıma sarılmadım hiç. Şimdi torunumu kucaklamak istiyor, beceremiyorum. Elim hemen saçlarına gidiyor.”

“Kendindeki eksiğin farkındayken bunu düzeltmek istememen değişime karşı bir çeşit direniş değil mi?”

“Başkasını düzeltmeye çalışmak kendini düzeltmekten daha kolay ve keyiflidir bizim toplumda. Yazım hatalarını bulmak için kâğıdı karalayıp duranlar iş hatalı kelimelerin doğrularını yazmak olunca üşenirler.”

“Anlaşıldı, cesaretin yok azizim.”

Kahvehanenin girişine en yakın masalardan birinde kendine yer bulmuş, üçüncü bardak çayını içmekle meşgul olan Zafer, okey taşlarının çıkardığı şıkırtıların arasında yan masadan yükselen ve kendisine musiki gibi gelen bu sohbeti bir süredir keyifle dinliyordu. Samimi dostlar olduklarını vücut dilleriyle belli eden bu iki adam, kahvehanede olması beklenen biçimde bir sohbetten fersah fersah uzaktaydılar. Ne siyasetten ne ekonomiden konuşmuşlardı. Spora biraz değinmişlerdi. Ancak konu, günlerdir herkesin dilinde olan Osimhen değildi. Art arda ikinci Fransa Açık ve dördüncü Grand Slam zaferini elde eden İspanyol Carlos Alcaraz ile İtalyan Jannik Sinner arasındaki beş saat yirmi dokuz dakika süren maç üzerineydi konuşma. Ondan hemen öncesinde Muhyiddin İbni Arabi’nin “Ayan-ı Sabite” kavramı üzerine konuşurken konuyu nasıl tenis maçına bağlamışlardı, Zafer’in bunu başkasına aktarması mümkün değildi.

“Başka bir isteğin var mı abi?” diye sordu masadaki boş bardağı almaya gelen kahvehaneci.

“Bana bir şarj aleti, bir araba, bir şoför, cüzdan gönder,” dedi Zafer gülerek. Kahvehaneci, kaşlarını çatarak bakınca “Benim Yadigâr beni yolda bıraktı. Beklemekten başka çare yok anlayacağın. Sade bir kahve yapıver, çay içimi kıydı,” diye ekledi. Kahvehaneci pek de açıklayıcı olmayan bu açıklamayı çözmeye uğraşmak niyetinde değildi, diğer masaları dolaşmayı tercih etti.

Bir soruşturma dosyası nedeniyle yolunun düştüğü bu mahalleye ilk defa geliyordu Zafer. İşini bitirmiş büroya dönecekken külüstür arabası yine su koyuvermiş, onu yarı yolda bırakmıştı. Taksiye bineyim, arabayı sonra alırım, diye düşünmüş ancak kuş uçmaz kervan geçmez denecek kadar olmasa da taksi uğramaz bir yerde olduğunu kısa sürede fark etmişti. Bu farkındalığa cüzdanı da büroda bıraktığı eklenince tek çare Hüseyin’i aramış, durumu anlatmıştı ama şarjı can çekişen telefonu daha konum yollayamadan karanlığa gömülmüştü.

Cüzdan yoktu, cepte para yoktu, ezberden hatırlayabildiği tek numara rahmetli annesinin numarasıydı. Hüseyin bu zorlu sınavı başarıyla geçemezse son çare internetten büronun telefonuna bakacaktı. Sinirleri bozulan, normalde pek küfürbaz olmayan Zafer sandıkta sakladığı tüm tozlu küfürleri peş peşe sıraladıktan sonra hem havanın boğucu sıcağından kurtulmak hem de biraz sakinleşmek için bu kahvehaneye oturmuştu. Cebinde para olmamasına rağmen peş peşe çay söyleyip durmuştu.

Dışarıdaki kavurucu sıcağa inat bir serinlikte olan döküntü kahvehanede rastlayabileceğini hiç hayal etmediği ve bir süredir kulak misafiri kesildiği muhabbetin hoşluğu Zafer’in sinirlerini gevşetmiş, büroyu arama fikrini bile unutturmuştu. Hüseyin bir süre daha gelmese iyi olurdu hatta. Bunları düşünürken kulağına çalınan son cümle mevcut durumuna yüklediği tüm büyüyü bir anda bozdu: “Aman sen de arkadaş! Polis ne derse desin, ikimiz de biliyoruz ki düpedüz cinayetti. Onca yıl onlarla çalıştın, hiç kafası çalışan bir polise rastladın mı?”

Zafer’in polis damarı, “Laaaaayn!” diye bağırarak yuvarlak masaya yumruğunu vururken dışarıdan görünen ve günün sabır sınavıyla sınanan Zafer elini havaya kaldırıp “Kahveci, benim kahve üç olsun,” diye seslendi. “Dayılar izin verirse onlara da kahve ısmarlayayım.”

Zafer yerinden kalktı. “Sohbetinizi bölmek istemem ama izniniz olursa katılmak isterim,” dedi ve kendisini buyur eden iki arkadaşın masasına yaslı sandalyelerden birini çekerek oturdu.

“Hoş gelmişsin. Buralardan değilsin belli. Misafir misin?”

Zafer başına gelenleri, kahveye yolunun nasıl düştüğünü mahalleye bir soruşturma nedeniyle gelmiş olduğu kısmını es geçerek hızlıca anlattı. Sohbetlerine kulak misafiri olduğunu ve çok keyif aldığını da eklemeyi unutmadı. Gözlüğünü alnının ortasına yerleştirmiş olan aldıkları iltifatlardan hoşnut olmuştu, kahkaha attı. “Bu delikanlı bize kahve ısmarlayacağını söyleyip içtiği çayları da bize ödetmesin Selami?” Adamın soru sormadığı, şaka yaptığı sesinden belliydi.

“Olur olur. Burası İstanbul. Herkes birbirine yıkılmanın derdinde,” diyen Selami Bey’in ses tonu şaka yapıp yapmadığını ele vermeyince Zafer, “Paramız yoksa itibarımız vardır, merak etmeyin. Kırk yıllık hatırımız da olur kahveler gelince inşallah,” dedi. “Polis diyordunuz? Cinayet diyordunuz, merak ettim. Hayrola?”

Selami, arkadaşına dikti gözlerini. Konuşmak için ondan onay bekler gibiydi. Beklediği onay gelmeyince topu arkadaşına attı. “Mümtaz anlatsın.” Mümtaz alnının ortasındaki gözlüğü burnunun üstüne indirdi ve gözlüğün üstünden bakıp Zafer’i tarttı.

“Bizim buralar kendi hâlindedir, sessizdir ve pek kirlenmemiştir evlat. İki saattir gözün kapıda, geleni geçeni süzersin, sen de fark etmişsindir herkes birbirini tanır.  Anne ve kızı, buraya taşındıklarında tüm mahalleli bir ay boyunca sadece onları konuştu. Türlü türlü şeyler uydurdular haklarında. Ne ajanlıkları kaldı ne o biçimlikleri… Geceleri eve giren çıkanın haddi hesabı yok, diyenler bile oldu ama dedikoduyla kaldı bunlar.”

Zafer soruşturma yürütüyor olsa araya girer, sorular sorar, özellikle “onlar” kim hemen öğrenmiş olurdu. Ancak dayıları şüphelendirmek ya da görevi nedeniyle tedirgin etmek istemiyordu, sessiz kalmaya devam etti.

“Kızcağız ne güzeldi, değil mi Mümtaz? Taş bebek gibiydi.”

“Taş… Buz kütlesi desen daha doğru olur.”

“Öyle deme Mümtaz, günah. Ölünün arkasından… Hem ne der şair; Bir gün/ kar yağarken/ yahut/ bir gece /yahut/ bir öğle sıcağında/ hangimiz ilk önce/ nasıl ve nerede öleceğiz?”

İskemle gıcırtılarına karışan şiirin kime ait olduğunu hatırlamak için duraksayan Mümtaz, “Aman Selami sen de…” dedi kafasını sallayarak. “Hoca kesilme yine başımıza, delikanlı sordu biz de anlatıyoruz. Anlatıyoruz anlatmasına da delikanlının şaşkın bakışlara bakarsan lafa çok orta yerden girdik anlaşılan.”

Mümtaz ve Selami güldüler. Ne neşe ne karşıdakiyle alay vardı bu gülüşmede. Tamamen dostlukla, yaşanmışlıkların getirdiği samimiyetle doluydu. Zafer sinirlenmedi, hatta o da gülümsüyordu.

“Mümtaz dayı, gel önce bir tanışalım. Ben Zafer, devlet memuruyum. Ellerinizden öper bir evladın babasıyım. Siz emeklisiniz sanırım.”

“Öyleyim evlat. Ben emekli hâkim Mümtaz Hodul, arkadaşım da ta çocukluktan beridir arkadaşım olan Selami Çiftler. Kendisi de edebiyat profesörüdür.”

“Emekli profesör,” diye ekledi Selami Çiftler.

Zafer “Memnun oldum, sohbetteki derinliğin, kalitenin sebebini de böylece anlamış oldum efendim,” dedi ikisinin de ellerini sıkarken. “Herkesin her şeyden anladığını iddia ettiği ama konuşurken hiçbir şey anlatamadığı, cehaletin kostüm gibi giyildiği günlerdeyiz malum. İnsan böyle sohbetlere hasret kalıyor.”

Mümtaz bu iltifatı başıyla kabul etmekle yetinirken Selami’nin yüzünde güller açmıştı.

“İzniniz olursa sormak isterim, az önce bahsettiğiniz anne kız ne zaman gelmişlerdi buraya, sonra ne oldu?”

“Sen de bizim gibi böyle gizemli olayları seviyorsun anlaşılan,” dedi Selami. “Ben çok severim. Mümtaz da sağ olsun, anlatır bana. Yıllarca ne davalara baktı, nice olaylar çözdü Mümtaz.”

“Ah Selami! Seni duyan da beni ağır ceza mahkemelerinde hâkimlik yaptım zanneder. Ben aile mahkemelerinde ağarttım bu saçları.”

“Her zaman ‘Bazı eşler birbirlerini yaşarken öldürür’ demez misin? Bakma sen ona Zafer kardeşim, dehasıyla övünenleri cebinden çıkaracak kadar dâhi sayılır kendisi.”

“Estağfurullah… Selami mesleği icabı mübalağa etmeyi, metni süslemeyi biraz sever. Bizimkisi dâhilik değil evladım, sadece deneyim. Neyse dönelim konumuza, vaktin vardır inşallah. Çünkü bu konu biraz karışık ve uzun…”

“Arkadaş bekliyorum, gelip gelmeyeceği de meçhul. Vaktim var yani day… efendim.” Masaya bırakılan kahvelere dikti gözlerini ve Mümtaz’ın konuşmasını bekledi.

“Ben emekli olalı on bir yıl oldu evladım. Mahkeme salonlarında geçen bir ömürden sonra insan sükûnet arıyor. Beş yıl kadar daha Ankara’nın soğuk havasını çekmeye devam ettim. Sonra benim hanım vefat etti, çocuk evlendi, kaldım mı bir başıma. Herkes Ege’ye yerleşeceğimi düşünürken ben doğduğum bu mahalleye geri döndüm. Selami’nin eşi Nevin’in hastalığı yeni başlamıştı o zamanlar. Önce; dostuma destek olurum birkaç ay, ardından babadan kalma evi de satar yerleşirim bir sahil kasabasına diye düşünmüştüm, sonra tatlı geldi buralar, kaldık öyle. Tanıdık ve güvenilir insanlar arasında olmak insana iyi gelir bizim yaşlarda. Neyse… Üç yıl önceydi, Anna ve annesi Rosa küçük bir kamyonete sığacak kadar eşyayla geldiler mahalleye ve benim evin hemen bitişiğindeki küçük bahçeli eve yerleştiler.”

“Anna, İbranice lütuf, zarafet, iyilik anlamlarına gelir. Rosa, ise İtalyanca ve pek çok dilde gül çiçeğini temsil eder.”

“Profesör! Dağıtma konuyu,” diye çıkıştı Mümtaz. “Anna ve Rosa, Levanten bir ailenin son mensuplarından olsalardı gerek. Bir keresinde Rosa, İtalyan asıllı ve Katolik olduklarını söylemişti.”

“Levanten kelimesinin Fransızca ‘Lever’ sözcüğünden türediğini, doğmak ve Doğu anlamlarına geldiğini biliyor muydun Mümtaz?”

Mümtaz derin bir nefes aldı. “Tutamıyorsun kendini, değil mi azizim? İlla araya bilgi serpeceksin,” dedi, bu kez sabırla. Sonra Zafer’e döndü yüzünü. “Din, dil, ırk hiç önemli olmadı nazarımda. Neyse, konuyu dağıtıp Zafer Bey oğlumu sıkmayalım. Paskalya öncesindeydi. Bahçede mangal yaptım, onlara da ikram edeyim istedim, meğer et perhizindelermiş. Öyle öğrendim Katolik olduklarını.”

Ne zaman asil duruşlu insanlarla konuşmaya başlasa üzerine gelip yapışan kibarlığa şaşırırdı Zafer.  Konaktaki cinayet ve ev sahibesi Jülide Hanım’ın karşısındaki hâli aklına geldi. Mümtaz Bey’in karşısında da aynı şekilde kibarlaşarak “Estağfurullah, ben sıkılmam. Lütuf buyurup devam edin efendim,” dedi Zafer.

Mümtaz hâlâ burnunun üzerinde durmakta olan gözlüğü çıkarıp masaya koydu. “Aslında Selami haklı, Anna gerçekten çok ama çok güzel bir kızdı. Ancak öyle soğuk bir mizacı vardı ki mahalleye ilk geldiğinde salyaları aka aka peşinde dolanan gençlerin hepsi buz dağına çarpmış gibi oldular ve kısa sürede bu kıza diş geçiremeyeceklerini anladılar. E, ne derler: Kedi uzanamadığı ciğere murdar dermiş. Hep bir ağızdan başladılar kızı karalamaya.”

“Rosa’nın da yaşı ellilerini geçkindi ama o da birilerinin gönlünü hoplatmadı değil hani,” diyerek lafa karıştı Selami. “Kasap Rüstem Efendi az dolanmadı etraflarında. Baktı Rosa da aynı kızı gibi soğuk ve mesafeli, dedikoduların ateşini ilk o yaktı.”

Mümtaz, çay ocağının hemen yakınındaki boş masaya bakarak “Rosa eski bir ajan, demişti değil mi? Oğluyla birlikte tam da şurada oturuyordu. Selami’yle gülüp geçtik biz ama ajanlık dedikodusu yürüdü gitti, tüm mahalleye yayıldı. Kimi İngiliz ajanı dedi, kimi İsrail’e bağladı zavallı kadıncağızı,” dedi.

“Hele ev sahibi Vasil’e ne demeli?” diye atıldı bu kez profesör. “Vay çatıyı kontrol edeceğim, vay su tesisatına baktırayım diye diye az mı kapılarını aşındırdı? Onun da Rosa’ya yaranma derdinde olduğunu herkes biliyordu.”

“Karısı da biliyordu. Sırf bu yüzden Vasil’in kafasında oklava kırmadı mı? Adam kel kafasında kurdele gibi bir sargı beziyle dolaştı kaç gün,” diyen Mümtaz yaşından ve ciddi duruşundan umulmadık biçimde kıkırdadı.

“Yok, yok. Karısı Vasil’in Anna’ya âşık olduğunu sanıyordu diye hatırlıyorum ben. Hem Rosa’nın Mümtaz’a hayran olduğunu bilmeyen bir Mümtaz’ın kendisi kalmıştı.” Bu kez kıkırdama sırası Selami’ye geçmişti. Mümtaz Bey ise kaşlarını çatıp son cümleyi hiç duymamış gibi, “Anna’yı o hâlde bulan da oydu,” dedi.

Zafer tenis maçı izler gibi adamları izliyordu. İyice meraklanmıştı. “Ne hâlde?” diye sordu konuya dönebilmek için.

“Merdiven parmaklıklarından boşluğa sallanır bir hâlde,” dedi Selami kederli bir sesle.

“Anna intihar mı etti yani?”

“Polislere göre öyle. Bize sorarsan intihar değildi.”

Mümtaz kaşlarını çatmıştı. Selami’nin sesini alçaltması gerektiğini ifade eden bir el işareti yaptı. “Amfide değilsin mübarek, az kıs sesini. Emin olmadığın bir şey yüzünden tüm kahvehanenin ağzına laf vermeye gerek yok.”

“Yahu şimdi bana kızıyorsun da bu bir cinayet diye ilk söyleyen sen değil miydin azizim?”

“Söyledik de ne oldu? Bir baktık dosya kapanmış bile. Ankara’da olsaydı bu olay, elimiz kolumuz bir yerlere uzanırdı lakin İstanbul’a gücümüz yetmedi.”

“Üstüne gidecek zamanı da bulamadık ki! Kendi derdimize yandık, unuttuk o garibanları,” diyen Selami derin bir soluk aldı. Hem de bu öyle derin bir soluktu ki adamın ciğerleri sanki kahvehanenin tüm havasını çekti ve aynı şiddetle bıraktı.

“Soruşturma sırasında Nevin kansere yenildi de. Mekânı cennet olsun acısı bize her şeyi unutturdu,” diyerek arkadaşının ciğerlerine çektiği nefesin derinliğine açıklık getirdi Mümtaz.

“Eşim vasiyeti üzerine cenazesini memleketi Sivas’a taşıdık. Orada defindi, taziyeydi derken birkaç haftamız Nevin’in baba ocağında geçti. Sonra Mümtaz, beni Ankara’ya götürdü. On gün kadar da Ankara’da kaldık.”

Masadaki boş kahve fincanlarının dibindeki tortu kadar ağır ve kasvetli bir hava çökmüştü hepsinin üzerine. Sessizlik öyle büyüyordu ki kahvehanenin seslerini bile yutan bir kara delik gibiydi. Ne Rosa ne Anna, Nevin’in hatıralarını bastırıp yeniden masanın konusu olacaktı böyle giderse.

“Rosa şimdi nerede?” diye sordu Zafer. İki arkadaş, daldıkları maziden onları bir anda çıkaran bu soruya sanki abes bir soruymuş gibi şaşkınlıkla ve aynı anda aynı ağızlarından çıkan bir kelimeyle karşılık verdiler: “Burada!”

“Peki, o ne düşünüyor bu konuda? Kızının intiharını nasıl karşıladı?”

Mümtaz ile Selami bir an birbirlerine baktılar ve yüzüne çarpık bir gülümseme yerleşen Selami “Garip karşıladı,” dedi. “Hem de çok garip…”

“Garipten kastınız nedir?” diye üsteledi Zafer.

“İnsan doğasına hatta anneliğin doğasına uymayan bir gariplik. İnsan çocuğunu o hâlde gördüğünde dağılır evlat. Bağırır, çağırır, ölümü inkâr eder ya da susar ama o suskunluk bile bir şey söyler. Rosa’da bunların hiçbiri yoktu.”

“Şoke olmuş olabilir.”

“Olabilir evlat. Ama Rosa’nın hâli…” Cümlesini tamamlayamayan Mümtaz gözlüğünü parmaklarının arasında birkaç kez çevirdikten sonra Selami’ye döndü. “Bak, ikimiz de o ilk saatlerde bir tuhaflık olduğunu düşündük ama bunu hiç doğru düzgün kelimelere dökemedik, değil mi Selami?”

“Haklısın azizim. Kafasında oklavadan kalan izin kızarıklığı bile geçmeden Rosa’nın evine girmeye yeni bir bahane bulmanın mutluluğunda olan Vasil’in senin bahçene fideler bırakmasından beş dakika sonra evden küçük bir kız çocuğu gibi çığlık atarak çıkışı, gelen fideler için toprağı kazmaya başlamışken işi bırakıp onu durdurman ve sonrası…”

Emekli edebiyat profesörünün uzun betimlemesine gülümseyen ve içindeki polisi artık daha fazla dizginleyemeyeceğinin farkına varan Zafer, “Artık ipleri ele alma vakti. Bunlara bırakırsam bu muhabbet ilerlemeyecek,” diye düşündü.

“Bir dakika Selami Bey, şimdi baştan alalım, bakalım doğru anlamış mıyım? Vasil, Mümtaz Bey’in evine fideler bırakmış, oradan da Rosa’nın evine gitmişti öyle mi?”

“Öyle.”

“Peki, anne kızın evine gitmek için bulduğu bahane neydi?”

“Onlara da çiçek fideleri verecekti. Vasil’in işi bu. Bahçelerin peyzaj ve düzenlemelerini yapar.”

“Eve nasıl girmişti? Ev sahibi olduğu için anahtarı mı var?”

“Kapı açıkmış.”

“Beni şüphelendiren ilk şey kapının açık bırakılması oldu,” diyerek lafa daldı Mümtaz. “İnsan ölmek isterken ihtimalleri ortadan kaldırır evlat. Hele de Anna gibi inatçı ve kontrollü biri. Bu olayda hâlâ tutunma ihtimalleri vardı.”

“İhtimaller derken?”

“Kanaat dediğin şey tek bir olguya dayanmaz, emarelerin toplamından doğar. Bu olayda doğrudan delil yoktu ama ciddi bir emareler bütünü vardı.”

“Mümtaz Bey, şöyle yapalım mı? Siz önce Vasil’in dışarıya çıkışından başlayarak neler yaşandığını ve sonra size cinayet ihtimalini düşündüren emareleri açıklayın. Ne dersiniz?”

 Mümtaz başını hafifçe salladı, gözlüğünü yeniden burnunun üzerine yerleştirdi.

“Usulüne uygun gidiyorsun evlat,” dedi. “Olayı kronolojik sırayla ele almak, emareleri sağlıklı tartmak için en doğru yoldur. Madem öyle, başa dönelim… O gün sabah gelen sütü kaynattım, yoğurt mayaladım ve Vasil gelmeden az önce bahçeye çıktım. Çiçekleri getireceğini bildiğimden yabani otları temizlemeye başladım. Vasil, çiçek fidelerini bırakırken arabasının arka koltuğundaki kutuyu işaret edip göz kırptı ve ‘Erkeklerin kalbine giden yol midesinden geçiyorsa kadınlarınki de çiçekten geçer.’ dedi. Ben de ona; sen hiç akıllanmayacaksın, eşin tüm kemiklerini kırsa yeri, diye karşılık verdim ve işe koyuldum. Beş dakika geçmeden Vasil çığlık çığlığa yan evden çıktığında neler olduğuna bakmak için bahçe duvarına yürüdüm. Vasil beni görünce donakaldı ve ölmüş diyebildi sadece. Tabii ki hemen fırlayıp yan eve gittim. Polisi ben aradım. Sonra da hemen Selami’yi aradım.”

“Haber ağı diyorsunuz…”

“Oradan bakınca dedikoducu tipler gibi mi görünüyoruz evlat?”

Mümtaz’ın ses tonu hayal kırıklığını belli edince Zafer utandı. “Estağfurullah,” diye mırıldandı.

“Estağfurullah kelimesini ne kadar yanlış kullanan bir toplumuz. Teşekkür edilen veya övülen bir kimsenin alçakgönüllülük göstergesi olarak söylemesi gereken kelimeyi en küçük eleştiride dahi bir savunma kalkanına çevirip anlamını zedeliyoruz.”

Zafer, emekli edebiyat profesöründen de eksi not aldığını hissetti. “Haklısınız, kusuruma bakmayın lütfen hezeyan ettim.”

“Hah, bu oldu işte. En azından hezeyan etmek ne demek biliyorsun, yerinde kullanabildin,” dedi Selami. Adam gülümsediğinde çok sevimli görünüyor, diye düşündü Zafer.

“Selami’yi aradım çünkü birinin Vasil’i sakinleştirmesi ve uzaklaştırması gerekiyordu. Gerçi Rüstem birden yanımda belirdi. Oğlu da yetişti kısa sürede. Benim eve geçirdiler Selami’yi. Zavallı Vasil, Rosa’yı da öldürdüler kesin diyor başka bir şey demiyordu.”

“Bu sırada Rosa neredeydi?”

“Alışverişe çıkmış. Polisler ve sağlık ekibi geldikten on dakika sonra eve geldi.”

“Garip bir hâli olduğunu söylemiştiniz.”

“Evet,” dedi Selami. “Oldukça donuktu. Aldığı bir kilo eti olduğu gibi mahallenin köpeklerine ikram etti. Polislerin ayakkabılarıyla eve girip çıkmalarına takmıştı aklını. Çay mı yapsam, dediğini bile duyduk bir ara.”

“Aşırı sükûnet de en az taşkınlık kadar şüphe doğurur. Davranışın ardındaki saik, çoğu zaman görünenin tersidir.”

“Umursamaz değildi, mi demek istediniz Mümtaz Bey.”

“Bu durumu tam açıklayamıyorum aslında. Kızının ölümüne sevinmiş miydi dersen, hayır. Şoke mi olmuştu dersen, ona da hayır. Sanki Anna diye birinin varlığı hiç olmamışçasına yokluğunu yok sayan bir tutumdu bu. Ölüm bir teferruatmış gibi… Rosa’nın bu tutumu tüm dikkati üzerine çekmesine neden olmuştu.”

“İfadesi alınmıştır elbette.”

“Alındı. Söyledikleri o kadar kanıtlanabilirdi ki kimse onu suçlamadı.”

“Rüstem’in oğlu hariç. Neydi delikanlının adı, Serhat? Senin yüzünden, diye bağırmamış mıydı Rosa’yı görünce?” diye sordu Selami.

“Serkan,” diye düzeltti Mümtaz. “Neden öyle dedi bilmiyorum ama evet, öyle bağırdı. Ancak Rosa evden çıkarken Anna’nın hayatta olduğuna yeminler eden bir şahidi vardı.”

“Hımm…” dedi Zafer düşünceli bir biçimde.

“Evet, evet şahidi vardı. Karşı evde oturan Sevgi Hanım çamaşır asıyormuş, Rosa’nın evden çıktığını görmüştü. Anna’nın da arkasından kepekli ekmek istediğini duymuştu,” dedi Selami.

Mümtaz, arkadaşının sözlerini başıyla onaylarken bir yandan da elini çenesine götürdü.

“İşte,” dedi. “Beni şüphelendiren ikinci emare de buydu evlat. İntihar etmeyi planlayan biri neden ekmek siparişi versin, haksız mıyım? Bir de dedim ya Anna tüm dedikodulara, sözlü saldırılara karşı dimdik durabilen, her davranışında kontrollü bir kişiydi. Hayatından kolayca vazgeçebilecek biri değildi.”

Zafer, “Sevgi Hanım kaç yaşında?” diye sorunca, bu soruyu beklemedikleri yüzlerinden belli olan Mümtaz ve Selami birbirlerine baktılar hemen. “72-73 vardır, “ diye karşılık verdi Selami. “Bence daha fazla,” diye itiraz etti Mümtaz. Kısa bir duraksamadan sonra “Sorunun nedenini anladım galiba evlat. Şahidin güvenirliğinden emin olmak istiyorsun. Bak bu düşünce biçimini takdir ettim,” dedi. “Sevgi Hanım oldukça sözüne güvenilir, saygın biridir,” diye ekledi.

“Rosa sonraki günlerde nasıl davrandı peki?” diye sordu bu kez Zafer.

“Bu da yerinde bir soru. Ancak cevabı bizde yok. Malum cenazemiz vardı.”

“Aslında cevabımız var. Haber ağı diyordu ya Zafer kardeşim, mahallenin haber ağından edinilen bilgiye göre evinden dışarıya çıkmamış pek,” diyen Selami, kahvehanenin çay ocağında oturan uzun saçlı adamı işaret etti. “Yavuz’un hanımı iki üç kere gitmiş yoklamaya. Ancak Rosa onu eve almamış, bahçede bir kahve ikram etmiş sadece. Alışmaya çalıştığını, yalnız kalmaya ihtiyacı olduğunu falan söylemiş her zamanki ketumluğuyla. Bir de ara sıra baş düşmanı Rüstem’le dertleşirken görenler olmuş.”

Mümtaz “Rüstem’in oğlu da dükkânın başına geçerdin geçmezdim deyip babasıyla papaz oldu ve evi terk etti ya, düşmanlar evlatlarının yokluğunu yaşayan iki kader arkadaşı oluverdiler sanırım,” deyip arkadaşını destekledi.

“Ya siz Mümtaz Bey, neticede kapı komşusuymuşsunuz, siz hiç konuşmadınız mı Rosa’yla?” diye sordu Zafer.

“Hayatın olağan akışına aykırı olan her durumda her kelam dikkatle tartılmalıdır. Meslekte geçen yıllar bana, insanları dinlemenin konuşmaya çalışmaktan önemli olduğunu öğretti sanırım. Rosa elbette benimle konuştu, konuşuyor da. Ancak o elim olaydan önceki konuşmalarımızdan farklı minvalde konuşmalar değil bunlar, havadan sudan… Ben de acısına saygı duyuyor, onu konuşmaya zorlamıyorum.”

“Hiç mi açmıyor konuyu?”

“Ankara’dan döndüğümüzdeydi. Onu ilk defa bahçede gördüğümde seslendim ve sadece nasılsınız diye sordum.” Mümtaz kısa bir an sustu. Sanki o günü yeniden aklında tartıyor gibiydi. “Rosa budadığı fesleğenlerin arasından başını kaldırdı, ‘Hep gitmek istiyordu sonunda gitti işte, beni de hayallerimden etti. Bu yeni duruma alışmaya çalışıyorum,’ dedi.”

Masada kısa ama ağır bir sessizlik oldu.

“Anlaşılan Rosa, kızına birinin böyle bir kötülük yapabileceğine ihtimal vermemiş. Belli ki ana kız arasında bilmediğiniz bir çekişme varmış,” dedi Zafer. Ancak bunu sırf konuşma sürsün diye söylemişti, çünkü soruşturma yapan Başkomiser Zafer böyle kesin yargılar içeren cümleler kurmazdı. Başkomiser şunu sorardı ve sordu da: “Siz hiç bu komşularınızın kavga ettiklerine ya da aralarının bozuk olduğuna şahit oldunuz mu?”

“Bilakis pek muhabbettelerdi. Hele Rosa, kızının üstüne titrerdi. Anna zamane kızlarına benzemezdi. Avrupai bir güzellik, 1940’ların asilliği vardı duruşunda, bariz bir muhafazakâr tutum vardı giyinişinde.”

“Kesinlikle,” dedi arkadaşının sözlerini kafasını durmadan sallayarak onaylayan Selami. “Bakımlı elleri hiç ev işi yapmıyor gibiydi. Boyu neredeyse benim kadar uzundu.”

“İşte bu da bir diğer emareydi evlat,” dedi Mümtaz.

“Neden?”

“Hazırlanan ipin boyu yüzünden. Ben o kadar uzun boylu olsam ve kendimi merdiven korkuluklarına bağladığım bir ipten aşağıya bırakacak olsam o kadar uzun tutmazdım ipi. Onu, o hâlde bulduğumuzda neredeyse ayak parmağı yere değmek üzereydi. Polislere söyledim bunu. Israrla hem de. Acemice atılmış düğüm yüzünden esneme olmuş olabileceğini söylediler. Bence esneme değildi. İp ayarlanmak için birkaç kere düğüm atılıp çözülmüştü. İnsan kendi boyunun ölçüsünü bilmez mi?”

“Hımm, adli tabip ipin kızın boğazında bıraktığı izden durumu anlardı bence. Bir yerlerde okumuştum; ipin izi intiharda eğimli, cinayette yatay olurmuş gibi bir şeydi,” dedi Zafer. Aslında bunu başka bir davadan hatırlıyordu. “Adli tıp raporunu görmek lazım. İntihar olarak kayıtlara geçmesinin bir sebebi vardır mutlaka. Bir insanı kendi rızası dışında asmak kolay iş değildir. Uyuşturulmuş olsa toksikoloji raporunda çıkardı. Darbe alıp bayıltılmış olsa o da otopside bulunurdu mutlaka.” Zafer gözden kaçan onlarca bulgunun davalara ne büyük zararlar verebildiğini bilse de içine düşen bu şüphe tohumunu dışarıya yansıtmadı.

“Evlat, bunları düşünmedim mi sanıyorsun, düşündüm, farkındayım ama işte… İntihar… Aklıma yatmıyor.”

Oturdukları masaya yanaştığının farkında bile olmadıkları bir delikanlı, “İntihardı,” dediğinde üçü de başlarını delikanlıya çevirdiler. “Serkan, ne zaman döndün evladım, hoş gelmişsin,” dedi Mümtaz.

“Dün döndüm Mümtaz amca. Nereye gidersem gideyim kendimden, aklımdan uzaklaşamadıkça kaçmak çözüm değilmiş, anladım.”

Serkan usulen müsaade isteyip masaya oturdu. “Selamünaleyküm, ben Serkan,” deyip elini uzattı Zafer’e ve hemen ekledi: “Anna hakkında konuştuğunuzu duyunca dayanamayıp yanınıza geldim.”

“İyi ettiniz. Benim de aklıma sizinle ve bu olaydaki yerinizle ilgili birkaç soru takılıyordu. Direkt size sormak iyi olacak,” dedi Zafer ve hemen konuya girdi. “Anna’yı seviyordunuz, değil mi?”

“Evet.”

“O da sizi seviyordu.”

“Evet.”

“Ama annesi ve babanız sizi onaylamıyordu.”

“Evet.”

“Ve bence bu reddedişin sebebi onların birbirlerinden hoşlanıyor olmalarıydı.”

Son soruya sadece başını sallayarak onay verdi Serkan. “İkisi birden Anna’yı ölüme sürüklediler,” dedi mırıldanır gibi.

Mümtaz ve Selami şaşkınlıkla bir Zafer’e bir Serkan’a bakıyorlardı. “Ben bunu nasıl fark edemedim?” dedi Mümtaz. Zafer sadece gülümsemekle yetindi. Acısı yüzünden okunan Serkan’ın omuzuna elini koyup babacan bir tavırla “Aranızda geçenleri baştan anlatmaya ne dersin delikanlı?” diye sordu.

“Anlatacak çok bir şey olamadı aramızda. ‘Seversin, kavuşamazsın, aşk olur’ dediği gibi Âşık Veysel’in, bizimki de kavuşamadığımız için büyüyen bir aşk oldu. Anna’ya ilk görüşte vuruldum, mahalledeki tüm gençler gibi. Askerden yeni dönmüştüm, işsizdim. O yine de hepsinin arasından bir beni seçti, bir bana gülümsedi. Eski zaman gençleri gibi mektuplaşmaya başladık. Kısa notlarla büyüdü sevgimiz. Kısa süre sonra evlenme teklif ettim. Dispens diye bir şey varmış. Katolik birinin, Katolik olmayan biriyle kilisede evlenebilmesi için bağlı olduğu yerel piskoposluktan alacağı resmî izin belgesiymiş bu. Anna, o izin çıkarsa ve ben onun dinine müdahale etmezsem benimle evlenebileceğini söylüyordu.”

“Baban bunu duyunca büyük tepki verdi tabii. Söylentiler çıkarması da aileyi karalamak istediğindendi sanırım.”

“Sen beni doğduğumdan beri tanırsın Selami amca. Umursadım mı sence?”

Selami başını iki yana salladı. “Umursamamışsındır. Buna şüphem yok ama biraz önce Rosa’nın Rüstem’e ilgisini olduğunu onayladın. Bu beni şaşırttı.”

“Şaşırma. Babamın Rosa’ya ilgisini herkes biliyordu ama Rosa’nın babama karşılık verdiğini bir ben biliyordum. Hatta Rosa, babam istediği için din değişmeye bile razıydı. Ne olursa olsun hayatına babamla devam etmek istiyordu. İlişkilerini Anna’ya bile anlatmadım. Bana düşmez, Rosa anlatır diye bekledim.”

“Babanın sözleri dün gibi kulağımda Serkan. O kadar ağır sözler, o kadar dedikodu… İnsan sevdiği kadını bu kadar karalar mı evladım?”

“Rosa’nın ilgisi ortaya çıkana kadardı o sözler Mümtaz amca. Babam karşılık alabileceğine hiç inanmamıştı ki! Hatta Vasil amca ile aralarında bir şey var sanıyordu. Ta ki bir sabah erkenden Rosa dükkâna gelip babama hesap sorana kadar. O gün oradaydım. Sonra Rosa dükkâna ne zaman gelse babam beni uzaklaştırdı. Bir gün karşılarına dikilip ‘Sen annesi ile evlenirsin ben de Anna’yla,’ dediğimde işler değişti.”

“Baban buna neden razı olmadı?” diye sordu Zafer.

“Babam değil, Anna razı olmadı. Anna, babamdan hiç hoşlanmıyordu. Hele babamın annesinden istediklerini duyunca bu ilişkiye büsbütün karşı çıktı. Babam da hırs yapmaya başladı, kadını kızıyla kendisi arasında seçime zorluyordu. Rosa iki arada bir derede kalmıştı. Birbirlerine bağımlılık derecesinde bağlı olan anne kızın arasında gerilim büyüdükçe büyüdü, bana da sıçradı. Babamla görüşmemeye yemin eden Rosa, kızının da benimle görüşmesini yasakladı. Anna da annesinin isteğine razı oldu. Anna tüm bunlara dayanamadı bence. Ben de bunlara sebep olmanın verdiği ağır yüke… Dükkân falan bahane, çekip gitmemin nedeni Anna’nın acısıydı.”

“İnanın şoke oldum. Bu kadar olay yaşanırken tüm mahalle uykudaydık galiba. Küçük yer, her şey hemen duyuluyor diyorduk, değil mi Mümtaz?”

“Vallahi öyle Selami…Hiçbir şeyin farkında değilmişiz meğer.”

“Bu acıyı bir sır gibi yüreğime gömecektim aslında,” dedi Serkan. Eliyle kahvehanenin karanlıkta kalan bir köşesini gösterdi. “Dipteki masada otururken Anna’nın adını duyunca yakınlaşıp iyiden iyiye kulak verdim sohbetinize. Ne bileyim, hâlâ birilerinin sevdiğim kadını anıyor olması hoşuma gitti, gerçeği bilin istedim,” derken gözleri dolu dolu olmuştu. 

“Neler düşünmüştüm ben de. Tüm bu gerilim Anna’yı intihara sürükledi yani. Zavallı kızcağız,” dedi Mümtaz üzüntüyle.

“Bakıyorum da hemen şüphelerinizden vazgeçtiniz Mümtaz Bey,” dedi Zafer. “Bence bu olayda hâlâ bir cinayet şüphesi var. Hatta tek bir neden bile bu şüpheyi ayakta tutmaya yeter: Anna aşırı dindardı.” 

Masadaki üç kişi birden Zafer’e dönüp açıklama bekleyen bir ifadeyle bakınca “Katolikler için intihar, diğer dinlerde olduğu gibi, lanetli bir durumdur. Affı olmayan bir günah olarak kabul edilir,” diye açıkladı Zafer.

Mümtaz, sandalyesinde hafifçe doğruldu. Yüzündeki şaşkınlık yerini düşünceli bir ifadeye bırakmıştı. Parmaklarını masaya yavaşça vurup Zafer’e baktı.

“Evladım,” dedi ağır ağır, “sen meseleye öyle bir yerden dokundun ki… Vallahi bir polis gibi düşündün. İnsan bazen gözünün önündeki ayrıntıyı göremiyor. Haklısın, böylesine muhafazakâr bir kızın intihar etmesi insanın içine kurt düşürmeli.”

Tam o sırada kahvehanenin kapısında görünen Komiser Hüseyin’in, “Başkomiserim! Sonunda sizi buldum,” demesiyle kahvehanenin tüm müşterileri dönüp Zafer’e baktı. Mümtaz’ın ağzı hafifçe aralandı, Selami’nin kaşları havaya kalktı. Serkan’ın gözleri kocaman açıldı.

Masaya yanaşan Hüseyin, “Gayri resmî işlere soktunuz beni Başkomiserim. Siber suçlardaki Kerem’e izinsiz, onaysız telefonunuzun son aktif olduğu konumu bulması için epey baskı yaptım,” dedi gülerek ve Zafer’in cüzdanı ile şarj aletini masaya bıraktı.

“Başkomiser mi?” dedi Selami şaşkınlıkla. “Evladım sen polis misin?”

Zafer, her zamanki sakinliğiyle soğumuş çayından kalan son yudumu aldı. “Bu sohbetteyken sadece Zafer’dim ama polis refleksleri işte,” dedi hafifçe gülümseyerek ve sandalyesinden ağır ağır kalktı. “Sizlerle tanıştığıma gerçekten çok sevindim. Oldukça keyifli, oldukça heyecanlı bir bekleme süreciydi,” dedi. 

“Hesap tamam Başkomiserim. Büroya dönelim mi artık?”

“Döneceğiz Hüseyin,” dedi Zafer. “Ama önce Serkan bize evi göstersin de şu Sevgi teyzeyle bir tanışalım bakalım.”

“Sevgi teyze mi?” diye sordu Hüseyin ama Zafer ona aldırmadan devam etti.

“Kadın gerçekten Anna’nın sesini mi duydu yoksa sadece Rosa’nın verdiği cevabı işitince soru sorulduğunu mu sandı? Bundan emin olmamız lazım.”

Zafer’in arkasından bakakalan Mümtaz ve Selami bir süre konuşmadan oturdular. Bir süre de ne konuştuklarını, farkında olmadan bir başkomisere neler anlattıklarını tarttılar ve onu bir daha görüp görmeyecekleri konusunda iddiaya girdiler.

Beş hafta sonra Zafer, onlarla yine kahvede buluşmak isteyince iddiayı kazanan Mümtaz oldu. Zafer tarafından kandırılmış gibi hisseden Mümtaz’ın suratı ilk dakikalarda epey asıktı. Selami de her zamanki güleç tavrından uzaktı ancak Zafer’in samimi açıklamaları iki emekliyi de yumuşattı.

“Haklıydınız ve muhteşemdiniz,” dedi Zafer. “Sayenizde gencecik bir kızı öldüren canilerin ettikleri yanlarına kalmadı.”

“Ben hâlâ Rüstem’in ve Rosa’nın bu yaptığına inanmakta zorlanıyorum,” dedi Selami.

“Aslında için için farkındaydınız, Rosa’nın durumunu açıklarken ‘İnsan doğasına hatta anneliğin doğasına uymayan bir gariplik,’ demiştiniz. Bu cümleniz şüpheli kimliği konusunda oldukça belirleyiciydi ama o an neden unsuru muğlaktı. Serkan’ın sözleri de nedeni belirlemiş oldu. Geriye sadece nasıl unsuru kalmıştı. Onu çözebilmek için de dosyayı yeniden açtırmamız gerekti.”

“Nasıl yapmışlar peki?”

Zafer, “Şu anda bunu sizinle paylaşamam, doğru olmaz Selami Bey,” diye karşılık verince iki dostun hayal kırıklığı yüzlerine yerleşti anında.

“Polis meselesi tabii, burnumuzu sokmak istemeyiz ama biraz bilgi edinmeye de hakkımız olduğunu düşünüyorum,” dedi Mümtaz kararlı bir ifadeyle.

“Sizinle paylaşmam demedim, şu anda paylaşamam dedim. Önce şu kahveler konusunda bir ödeşelim de kırk yıllık hatırımız karşılıklı olsun, değil mi?” dedi Zafer gülerek. Kahveler gelince de anlatmaya başladı.

“Beni şüphelendiren ilk şey Anna’nın karakteriydi, biliyorsunuz. Disiplinli, inançlı, zorluklara dirençli bir kızdan bahsediyordunuz. Sonra Rosa’nın tavırları geldi aklıma. Acı çeken bir anne gibi davranmıyordu. Daha çok beklediği bir son gerçekleşmiş gibiydi.”

Selami yavaşça başını salladı. “Ben de o yüzden içime sindirememiştim işte.”

“Sonra Serkan konuştu,” dedi Zafer. “Rosa ile Rüstem birbirlerine âşıktılar. Anna ise buna engeldi. Annesinin din değiştirmesine de karşıydı, Rüstem’e de… Üstelik Serkan’la evlenmek, annesinden ayrılmak istiyordu. Rosa kendini iyiden iyiye çıkmaza girmiş gibi hissediyordu. Sizin emare dediğiniz şey: ipin boyu, onda da haklıydınız. Anna’nın boyuna göre ipin ölçüsü hatalıydı. Düğüm birkaç kez çözülüp yeniden bağlanmıştı. Ayrıca boğazdaki iz, kendini asan birinin eyleminde oluşacak kadar doğal değildi.”

Selami öne eğildi. “Yani önce öldürüp sonra mı astılar?”

Zafer başını salladı. “Olay intihar gibi gösterildi. Rosa’nın evden çıkışı da kapıyı açık bırakması da özellikle planlanmıştı. Evde olmayışına şahitler lazımdı.”

“Sevgi Hanım…” diye mırıldandı Mümtaz.

“Evet,” dedi Zafer. “En kritik ayrıntı oydu. Sevgi teyze, Anna’nın sesini duyduğunu sanıyordu ama aslında yalnızca Rosa’nın verdiği cevabı duymuştu. Rosa özellikle yüksek sesle konuşmuştu. Böylece içeride Anna hayattaymış izlenimi oluşturmuştu. Ardından önce fırına sonra Rüstem’in dükkânına gitti. Et paketini kendisi hazırladı, böylece bir diğer şahidi de Rüstem olacaktı. Ancak şu var ki adamın dükkân komşusu Arif, Rosa dükkâna girmeden çok önce Rüstem’in dükkândan çıktığını görmüştü fakat yaşanan olayla bağını kavrayamamıştı. Vasil de bir diğer şahit olarak seçildi.”

“Vasil’in geleceğini biliyorlardı, o yüzden kapıyı açık bıraktılar. Benim evde olabileceğimi, onları görebileceğimi hiç hesaba katmamışlar,” dedi Mümtaz, bu duruma içerlemiş gibi.

“Kattılar. O gün sütçünün günüydü. Sizin mutfakta olacağınızı, mutfağın da arka tarafa baktığını biliyorlardı. Hem yine siz söylediniz, bahçedeki sesleri duyabiliyordunuz ama ayağa kalkıp duvara yaklaşmadıkça onların bahçesini göremiyordunuz. İlk niyetleri sizin bahçeye çıkışınızı beklemekti ama Sevgi teyzenin çamaşır asmaya çıkması daha iyi bir fırsat sundu onlara. Ayrıca Rüstem’in birden yanınızda bittiğini de siz söylediniz. Çünkü zaten evde saklanmaktaydı.”

Mümtaz bir süre boşluğa baktı. “Kör birine gözlük gerekmez,” deyip gözlüğünü çıkardı ve masanın ortasına fırlattı.

“Kendinize haksızlık etmeyin, bu olay sayenizde çözüldü. ‘Hep gitmek istiyordu, sonunda gitti işte.’ Bu cümleyi de siz aktardınız. Bu bir annenin yas cümlesi değildi. Bilakis kırgınlık, bıkkınlık, hatta rahatlama taşıyan bir cümleydi. Savcı, Rosa’yı yeniden ifadeye alınca, biraz da zorlayınca gizlediği her şeyi dökülüverdi kadın. ‘Anna’yı kaybettim ama öldükten sonra bile bizi ayırmayı başardı. Onun ölümü Rüstem’le hayallerime engel oldu. Artık birbirimizi görmeye dayanamıyoruz.’ dedi ifadesinde.”

“Kızcağızı öldürmeyi planlarken sonunun böyle olacağını düşünmemişler mi pislikler?” dedi Selami öfkeyle.

“Planlamamışlar aslında. Anna’nın öğle saatlerine kadar uyuduğunu bilen Rüstem sabah erkenden Rosa’yı görmeye gitmiş. Ama Anna’nın uyanası tutmuş. Annesinin odasında daldığında gördüğü manzara inançları kuvvetli kızı çileden çıkarmış. Annesine günahkârsın diye bağırmaya başlamış. Konu komşu duymasın diye onu susturmak isterlerken olan olmuş. Sonrası da olayı örtbas etme çabası işte.”

Selami birden gülmeye başlayınca bu yersiz gülmenin manasını çözemeyen Mümtaz, arkadaşını dürttü. “Kendine gel dostum. Bunda gülünecek ne var Allah aşkına?” dedi sertçe.

Selami gülerken gözüne biriken yaşı, işaret parmağının kenarıyla alırken, “Hani o gün polislerle ilgili büyük bir laf etmiştim hatırlar mısın? Polisin kafası nasıl da iyi çalışıyor biz iki kafasıza kanıtladı Zafer oğlum,” deyince diğerleri de güldüler. Gülme faslı bitince emekli edebiyat profesörü, iskemle gıcırtıları arasında geçen muhabbette son bir şiir bırakıverdi masaya.

“…

Kanadı kırık kuş merhamet ister,

Ah senin yüzünden kana batacak.

Mona Rosa. Siyah güller, ak güller.”  

Yumuşak, şerbetli bir mayıs gündüzüydü. İnsanın kanını kaynatan, rehavetle umut arasındaki o ince çizgide gidip gelen, bahar yorgunluğunun iliklere kadar hissedildiği o sinsi günlerden biri. Şehrin bu yakasında, denizin tuzlu kokusu genelde çürümüş yosun ve mazot kokusuna karışır. İsimsiz şehrimizin iki yüzü vardır; bir yanda gökdelenlerin camlarına çarpan kibirli güneş ışıkları, diğer yanda benim de ofisimin bulunduğu, sıvası dökük binaların gölgesinde hayatta kalmaya çalışan varoşlar.

Masamın üzerinde, yazarı eski bir dostum olan, kapağı epeyce hırpalanmış Cennetten Bir Cehennem adlı öykü kitabını usulca kapatıp kenara ittim. Beşiktaş logolu, kenarı hafif çatlamış kupamda soğumaya yüz tutmuş ikisi bir arada kahvemden okkalı bir yudum aldım. Sol bacağım, her yağmur öncesi veya aşırı hareketsizlikte olduğu gibi sızlıyordu. Emniyet’teki o malum operasyondan bana kalan yegâne yadigâr. “Yukarıdan” gelen baskıyla malulen emekli edildiğim o günden beri, emlakçılık maskesi altında şehrin kirlenmiş sırlarını temizliyorum. Ya da en azından, onları halının altına süpürenlere yardım ediyorum.

Ajandama göre gün içinde toplam üç randevum vardı. Müşterilere gösterilmeyi bekleyen iki yazlıkla rutubetten duvarları ağlamaya başlamış iki buçuk katlı bir müstakil bina. Son kez üzerlerinden geçiyordum ki kapının üzerindeki o ucuz, teneke zil şıngırdadı.

Kafamı kaldırdım, baktım girene. İçeri adım atan, benim tozlu ve kasvetli dünyama ait olmayan bir vitrin mankenine benziyordu. Usul olduğu üzere, aksayan bacağıma çok yüklenmemeye çalışarak ayağa kalktım, “Buyurun,” dedim. “Size nasıl yardımcı olabilirim?”

Uzun boylu, atletik vücudu o pahalı İtalyan kesim takım elbiseyi zorlayan muhatabım oturmak için müsaade isteyince elimle deri kaplaması çatlamış boş koltukları gösterdim. Ceketinin ön düğmesini açıp, kendinden son derece emin bir şekilde bacak bacak üstüne attı. Mavi, buza çalan gözlerini üzerime dikti. Kravatsız beyaz gömleğinin üst düğmesi açıktı; boynundaki kalın altın zincir buradayım diye bağırıyordu. Bedenini kaplamış hafif bronzluk, yakın zamanda pahalı bir tatil beldesinde güneşlendiğini haber veriyordu. Hafif sarıya çalan kumral, gür saçları arkaya doğru özenle taranmış, cildi ise pürüzsüzdü. Yaşı olsa olsa yirmi beş otuz arasıydı. Ayakkabıları o kadar parlıyordu ki eğilsem kravatımı düzeltebilirdim.

“Umut Yılmaz ben.”

Tanışma faslını fazla uzatmadık. Zamir Şirketler Grubu’nun Genel Müdürü olduğunu, iki yıldır evli olduğunu ama son zamanlarda eşi tarafından aldatıldığını düşündüğünü söyledi. Sözünü ettiği şirketlerin içinde üç tane devasa market, lüks bir restoran, bir kendin pişir kendin ye formatında kasap ve birkaç farklı iş yeri daha olduğunu piyasadan biliyordum. Önümdeki paketten bir sigara çıkardım, muhatabıma uzattım. Yüzünü hafifçe buruşturarak reddetti. Kullanmıyormuş. Sağlıklı yaşam, diye geçirdim içimden, zenginlerin kutsalı. Sigaramı yaktım. Ciğerlerime gönderdiğim gri dumanı, aramızdaki o görünmez sınıf farkının üzerine doğru üfledim.

“Yanlış anladınız galiba,” dedim sahte bir tebessümle. “Paparazzi değilim ben. Tabelaya bakmadınız mı acaba girerken, burası bir emlak bürosu. İsterseniz size deniz manzaralı güzel bir dubleks gösterebilirim.”

Gözlerini üzerimden ayırmadan, ses tonunu bir milimetre bile değiştirmeden devam etti. “Lütfen Timur Bey. Kendinize haksızlık etmeyin. Sizi ve geçmişte yaptıklarınızı artık bu şehirde duymayan, bilmeyen yok. Emniyet’teki efsanenizi de, şimdiki asıl mesleğinizi de biliyorum.”

İtiraz edecek oldum, ellerimi iki yana açıp koltuğuma iyice gömüldüm. “İyi ama,” dedim. “Söyledikleriniz ruhumu okşasa da benim çalışma alanım farklı. Siz benden eşinizi takip etmemi isteyeceksiniz. Hatta belki de magazin muhabirleri gibi ağaç tepelerine tırmanıp fotoğraf, video gibi ipuçları toplamamı…”

Başını usulca salladı. “Tam olarak bunu istiyorum sizden.”

Elini ceketinin iç cebine attı ve masanın üzerine, benim bir aylık kira ve fatura giderlerimi rahatça karşılayacak kalınlıkta sarı bir zarf bıraktı. “Ne isteyeceğinizi, tarifelerinizin ne olduğunu bilmediğim için bunu bir avans olarak kabul edin lütfen. Ayrıca, sonucun olumlu ya da olumsuz olması önemli değil. Hak ettiğiniz parayı fazlasıyla alacaksınız.”

Bütün bunları söylerken adamın suratında mimik oynamıyordu. Heyecan, öfke, kıskançlık ya da aldatıldığından şüphelenen bir erkeğin o tipik paranoyası… Hiçbiri yoktu. Sadece soğuk, hesaplı bir iş adamı duruyordu karşımda. Zarfı aldım, içindekileri çıkarmadan parmak uçlarımla kalınlığını tartıp çekmeceye usulca bıraktım. Bir yandan da aklımda, bu işi kabul edersem kullanmam gerekebilecek teleobjektifli bir makinenin kaça patlayacağını düşünüyordum.

Sanki zihnimi okumuş gibi, “Merak etmeyin Timur Bey,” dedi. “Anlaştığımız takdirde, size ihtiyacınız olan en üst model fotoğraf makinesini ve başka ne gerekliyse gün içinde buraya göndereceğim. Masraflar bana ait.”

Vakit kazanmak için dışarıdaki çay ocağına seslenip iki çay söyledim. Kafamda tartıyordum. İş belliydi. Sıkıntısız, kansız, kimsenin topuğuna sıkılmayacak bir işti. Belki sonucunda bir aile yıkılacaktı ama ceset torbaları taşınmayacaktı. Zaten canım sıkılıyordu. Neredeyse bir aydır ne emlak piyasasında bir hareketlilik vardı ne de benim “özel” işlerde. Çerezlik bir vaka, diye geçirdim içimden. Aldatıyorsa boşanırlardı, aldatmıyorsa adamın içi rahat ederdi.

“Eşinizin,” diye söze girdim çayımı yudumlarken. “Fotoğrafı var mı? Çalışıyor mu? Gün içinde rotası nedir? Nerelere gider, kimlerle görüşür? Arkadaş çevresi, rutinleri? Ve benden tam olarak ne kadar derine inmemi bekliyorsunuz?”

Kadriye Yılmaz’dı hedefin adı. Kırk dokuz yaşındaydı. Daha önce bir evlilik yaşamıştı; biri üniversite, diğeri lise öğrencisi iki kızı vardı. Kocası beş yıl önce, ani bir kalp krizinden masada kalıp ölünce, şirketlerin başına Kadriye Hanım geçmişti. Umut’la da üç yıl önce yolları kesişmişti. Alakasız, tuhaf bir şekilde; can sıkıntısından oynadığı çevrimiçi bir kelime oyununun sohbet sayfasında tanışmışlardı. Umut evlendikten sonra şirketlerin operasyonel yükünü üstlenmiş, Kadriye ise daha çok hayır kurumlarının tertiplediği yemeklere, açık artırmalara, sanat sergilerine katılmaya başlamıştı.

“Dört ay öncesine kadar çok mutluyduk,” dedi Umut, sesinde hâlâ o robotik tınıyla. “Ama son dört aydır hâl ve hareketleri değişti. Bana karşı ilgisiz. Telefonlarımı açmıyor, basit konularda bile sürekli tartışma çıkarıyor. Hayatında başka biri olduğundan neredeyse eminim.”

Bütün bunlar onun anlattıklarıydı elbette. Benim işimde ilk kural şudur: Herkes yalan söyler. Müşteriler, şüpheliler, masum görünenler hatta masumlar bile… Karşı tarafı da dinlemek gerekirdi ama ben bir evlilik terapisti değildim. Hele zarfın içinde hissettiğim Amerikan dolarlarından sonra, etik sorgulamalarım hafifçe geri plana çekildi.

Çaylarımızı bitirdikten sonra muhatabımı kapıya kadar yolculadım. Dediği gibi, birkaç saat sonra kapıma bir kurye yanaştı. İçinde son model bir Nikon, devasa bir teleobjektif, yüksek çözünürlüklü minik bir ses kayıt cihazı olan şık bir çanta, adıma faturalandırılmış olarak dükkâna bırakıldı. Epey kârlı bir başlangıçtı.

Şehrin izbe pavyonlarına, karanlık ara sokaklarına ve kan kokan cinayet mahallerine alışık olan beni, parlak yıldızların, pırlantaların ve sahte gülüşlerin altında bir görev bekliyordu.

***

İlk gün, sabah saat on sularında evden çıktı Kadriye Yılmaz. Şehrin batı yakasındaki, bulutları delen o lüks rezidanslardan birine girdi. Yüksek tekerlekli, devasa 4×4 arazi aracını park edişi bile kendinden emindi. Yarım saat sonra yanında kendi yaşlarında, şık giyimli başka bir kadınla birlikte çıktılar. İki ayrı araç hâlinde, şehrin en işlek AVM’lerinden birine geçtiler. Yemek katında sadece VIP müşterileri kabul eden özel bir kahve dükkânında diğer iki kadınla buluştular.

Dışarıdaki bir masaya konuşlanmış, önümdeki gazeteye gömülmüş gibi yaparken belli etmeden onları izliyordum. Dördü de aynı yaş grubundandı; estetik cerrahinin nimetlerinden faydalandıkları belli olan, yaşlarını asla göstermeyen zarif kadınlar. Dengeli davranışları, abartıdan uzak kahkahaları vardı. Ne konuştuklarını duyamıyordum ama vücut dillerinden ihanet planları yapan bir kadının gerginliği değil, sıradan bir dedikodu halkasının rahatlığı okunuyordu.

Bir saat sonra kalktılar. Kadriye Hanım’ın sıradaki durağı lüks bir kuaför salonu oldu. İki saatten fazla içeride kaldı. O sırada midemin kazındığını fark edip sokağın köşesindeki pideciye uğradım. “Çabuk tarafından bir buçuk kapalı Bafra at ustam,” dedim. İnce, çubuk şeklinde, kenarları ustalıkla kapatılmış, dumanı tüten nefis Bafra pidesini afiyetle indirdim mideme. Pidenin kıtır kenarlarını ısırırken içimden, ‘Bakalım kimin için bu kadar süslendin?’ diye geçiriyordum. Acaba âşık olduğu toy delikanlıyla mı buluşacaktı?

Saat üç gibi kuaförden çıktı. Güneş gözlüklerini takıp arabasına bindi. Onu sahil yolundaki en lüks, Michelin yıldızı adayı bir restorana kadar takip ettim. Benim külüstür sedanı mekânın valeleri bile küçümseyen gözlerle süzdü. Hedefim içeri girdi, ben de arabanın içinden restoranın cam cephesini görecek şekilde pusuya yattım. Kimin geleceğini merakla beklerken, restorandan içeri adım atan kişiyi görünce kaşlarım çatıldı: Umut Yılmaz.

Kocasıydı. Umut beni dışarıda fark etmişti; uzaktan bir bakışla, göz ucuyla, belli belirsiz bir selamını aldım. Kadın kocasını görünce ayağa kalktı, neşeyle adamın boynuna sarıldı. Hiç de Umut’un anlattığı o soğuk, mesafeli, ilgisiz kadın gibi durmuyordu. Kadriye’nin gözlerinin içi gülüyordu. Belki de dışarıya karşı ‘mükemmel çift’ imajı çiziyorlardı, kim bilir?

Yemeğin ardından ikisi de ayrı yönlere gitti. Ben hedefin peşinden ayrılmadım. Öğleden sonra bir hayır kurumunun düzenlediği açık artırmaya katıldı, iki modern sanat tablosu alarak yüklü bir bağış yaptı ve evine döndü. Liseye giden küçük kızı okuldan geldi, ardından birlikte etüde gittiler. Akşam Umut Bey gelene kadar da malikâneden dışarı adım atmadılar.

İkinci gün, senaryo hafif sapmalarla tekrarladı. Sabah kuaför, ardından başka bir lüks site… Bu kez güvenlik duvarını aşmak kolay olmadı. O meşhur, eski polis kimliğim, güvenlikteki çocuğun umurunda bile değildi. Ancak araya bir adet Benjamin Franklin sıkıştırınca, kapılar “Hoş geldiniz Amirim,” nidalarıyla açıldı. Kapıcıdan, içeride bir pırlanta ve mücevher tanıtım partisi olduğunu öğrenmek ise bana fazladan bir Hamilton’a mal oldu. Zenginlerin dünyasında dedikodunun bile tarifesi ayrıydı.

Öğleden sonra AVM’deki lüks bir erkek giyim mağazasına girdi. Uzaktan izlediğim kadarıyla iki şık gömlekle bir tasarım kot pantolon aldı. “İşte,” dedim kendi kendime. “Sevgiliye alınan hediyeler. İş şimdi başlıyor.”

Ancak Kadriye Hanım aldıklarını eve bırakıp, elinde bir spor çantayla tekrar dışarı çıktı. İstikamet elit bir spor salonuydu. Yeni müşteri adayı kılığında içeri girip etrafı kolaçan ettim. Hedefim tek başına bir köşede, kulaklıklarını takmış ağırlık çalışıyordu. Gerçekten de genç kızları kıskandıracak bir diriliği ve disiplini vardı. Konsantre olmuş, sadece demirle boğuşuyordu. Etraftaki kaslı, genç antrenörlere dönüp bakmıyordu bile.

Bu rutini tam yedi gün boyunca adım adım takip ettim. Yedi koca gün. Bütün bulgularım şundan ibaretti: Kadriye Yılmaz’ın görüştüğü erkekler mağazalardaki tezgâhtarlar, restoranlardaki garsonlar ve sitenin kapıcısıydı. Kadının, kocasını hâlâ deliler gibi sevdiği her hâlinden belliydi. Değil aldatmak, etrafındaki erkek sineklere bile dönüp bakmıyordu. Aldığı o pahalı kıyafetleri de akşam eve gelen kocası Umut’un üzerinde görmüştüm.

Birinci haftanın sonunda Umut Yılmaz’la gözlerden uzak bir kafede buluştuk.

“Hiç mi bir şey bulamadınız?” diye sordu, sesinde gizlemeye bile gerek duymadığı bir hayal kırıklığıyla.

“Yok,” dedim çayımı yudumlarken. “Karınız size sadık. Hatta kusura bakmayın ama anlattıklarınızla uzaktan yakından alakası yok. Kadın size resmen tapıyor.”

“Hmmm,” diye mırıldandı. Suratı, yine duvar gibiydi. İnsan, karısının onu aldatmadığını öğrenince sevinirdi. Derin bir oh çekerdi. Bu adamda o rahatlamadan eser yoktu. Aksine, beklediği fırtına çıkmadığı için sinirlenmiş bir kaptan gibiydi.

“Daha ne kadar devam etmemi istiyorsunuz?” diye sordum.

“Sonuna kadar,” dedi gözlerini kısarak. “Nereye kadar gerekiyorsa.”

“Bana uyar,” dedim rahat bir tavırla. “Patron sizsiniz. Ama tablo yeterince açık değil mi?”

Başını iki yana salladı. Tam o an, gözlerinde daha önce fark etmediğim, şeytani ve çok karanlık bir parıltı gördüm. Çok anlık bir parıltı. Karısını onu aldatırken yakalayacağından garip bir şekilde, hastalıklı bir şekilde emindi.

“Ben ödemelerinizi günlük olarak yapmaya devam edeceğim,” dedi masadan kalkarken. “Gerekirse yanında gördüğünüz en ufak bir teması, bir bakışmayı bile kayda alın. Eminim… Bu hafta bu iş biter. İş bittiğinde ayrıca yüklü bir prim de düşünüyorum size.”

O gittikten sonra tek başıma kaldım. Bir ay, iki ay daha gözetlemeye devam edebilirdim. Sonuçta banka hesabıma düşen rakamlar küçümsenecek gibi değildi. Ancak tekvandoda temel bir felsefe vardır: Rakibin hamle yapmıyorsa, seni kendi dengesizliğine çekmeye çalışıyordur. İçimdeki o yaşlı kurt, o eski polis burnum fena hâlde sızlıyordu. Umut Yılmaz’ın duygusuz suratı, o karanlık ısrarı normal değildi. İşim bir cinayet ya da kayıp vakası olsa, bu durum kulağıma kar suyunu kaçırmaya çoktan yeterdi. “Sana ne canım,” dedim kendi kendime. “Paranı al, işine bak.”

Ama kader, benim rahat durmamı istemiyordu.

***

İki gün sonra, her şey bir anda “fazla” kolaylaştı. Kadriye Yılmaz’ın her zaman gittiği kafede yalnız oturduğu bir saatte içeri esmer, deri ceketli, yüzünde kirli bir sakal olan bir adam girdi. Kadriye o sırada telefonuyla ilgileniyordu. Adam doğrudan kadının masasına gidip oturdu. Kadın kafasını kaldırdı, irkildi. Adama bir şeyler söyledi. Mesafeden dudaklarını okuyamıyordum. Adam aniden öne doğru eğildi, kadının elini tuttu.

Telefonumla hemen birkaç kare fotoğraf çektim, ardından videoya girdim. Benim açımdan bakıldığında, adam kadına çok samimi davranıyor, hatta eğilip yanağından öpüyor gibi görünüyordu. “İşte bu,” dedim içimden. Umut’un beklediği an gelmişti.

Ertesi gün benzer bir sahne bu kez bir mağazada oynandı. Kadın yalnızken aynı adam yanına yaklaştı, kısa bir süre konuştu. Adam yine gereksiz gördüğüm bir fiziksel yakınlık kurdu. Hemen deklanşöre bastım. Umut Yılmaz iki günlüğüne şehir dışındaydı, dönünce sağlam bir dosya sunabilirdim.

Fakat asıl saçmalık aynı günün akşamı oldu. Saat üç sularında kadın eve dönmüştü. Arabamda tekrar çıkmalarını beklerken, aynı esmer adam elinde kocaman bir çiçek buketiyle rezidansın kapısına geldi ve içeri girdi.

Bu kadarı aptallıktı. Dünyanın en cesur âşığı bile bir holding patroniçesinin kocasının olduğu eve elinde çiçekle gitmezdi. Arabanın içinde çektiğim fotoğrafları büyütüp detaylıca inceledim. Adam ne kadar sırnaşık ve atik görünüyorsa, Kadriye Yılmaz bir o kadar tedirgin, öfkeli ve şaşkın duruyordu. Dikkatlice bakıldığı takdirde, fotoğraflardaki bir “âşıklar buluşması” değil, bir “taciz” anıydı. Burada çok pis bir uyumsuzluk vardı.

Arabamdan inip, artık sigara ikram edecek kadar ahbap olduğum güvenlik görevlisinin yanına gittim. İçeri giren çiçekli adamı sordum.

“Ya, benim asker arkadaşına benzettim elemanı. Kimdi o geçen?” diyerek yalanı salladım.

“Abi, o C Blok’taki Nusret Hanım’a geldi. Kuryeymiş. Kimliğini bıraktı, İsmet Şahin. Çiçek siparişi getirmiş.”

C Blok. Kadriye Yılmaz’ın yaşadığı A Blok’la alakası bile yoktu.

Hemen telefonuma sarıldım. Dostum, ev sahibim, mahalledeki herkesin “Almancı” bildiği ama aslında emekli bir istihbarat kurdu olan Dede’yi aradım. Dede, yer altı dünyasının ve devletin dehlizlerinin ayaklı arşiviydi. “Buluşmamız lazım.”

***

Dede’nin adresini verdiği duman altı kıraathaneye gittim. Dışarıdaki tuğla duvarda siyah bir sprey boyayla yazılmış, Neyzen Tevfik’in meşhur duvar yazısı duruyordu. İçeri girdim. Dede köşede nargilesini fokurdatıyor, çaycıya abartılı bir gurbetçi şivesiyle bağırıyordu: “Şıvayniye bak sen, çay ver bana pit te…”

Yanına oturduğumda şiveyi anında bıraktı. Kısık bir sesle, “Ne var yine Timur?” dedi.

Adama çiçeği götüren şahsın fotoğrafını uzattım. “Şu elemanı bana bir dök Dede. Kimmiş, necidir, ne yer ne içer?”

Yarım saat sonra ofisime döndüğümde bilgiler Dede’den şifreli bir mesajla telefonuma düştü. Adamın adı İsmet Şahin falan değildi. Kuryelikle zerre alakası yoktu. Gerçek adı Rıza’ydı. Cezaevinden yeni çıkmış, dolandırıcılık ve şantajdan üç yıl yatmış tescilli bir pislikti.

Ertesi sabah, işin içyüzünü çözmek niyetiyle Umut Yılmaz’ın holding binasının önüne park ettim. Umut şehre dönmüştü. Dosyayı teslim edip, ne dolap döndüğünü yüzüne vuracaktım. Ancak binaya girmek üzereyken, hayatın o garip cilvelerinden biri yaşandı.

O kurye kılıklı Rıza yanımdan geçip arabasını holdingin tam önüne çekti. İçeriden çıkan Umut Yılmaz, adamı kapıda karşıladı. Etrafta kimsenin olmadığını düşünerek gayet samimi bir şekilde tokalaştılar.

Hemen arabanın siperine çöküp makineme sarıldım. Lensi zoomladım. Emniyet’teyken aldığım dudak okuma eğitimi, sanırım bir kez daha işime yarayacaktı. Vizörden Umut’un dudaklarına odaklandım.

“Senin iş tamamdır patron,” diyordu sabıkalı Rıza sırıtarak. “Kadın bir şey çakmadı. Etrafta biri varsa diye bol bol poz verdim.”

Umut’un dudakları kıvrıldı. “Merak etme, o aptal dedektif görüntüleri bana versin, sen de payını alacaksın. Anlaşmalı boşanmayı kabul etmekten başka çıkarı kalmayacak.”

“Valla abi, aksilik olursa bir daha geçen seferki gibi hapiste tek başıma yatmam, haberin olsun. Mahkemede bülbül gibi öterim, söylemedi deme.”

Umut Yılmaz, adamın koluna girip holdingin döner kapısından içeri girerken deklanşör sesleri arabamın içini dolduruyordu.

Direksiyona sert bir yumruk indirdim. “Hassiktir,” dedim kendi kendime. Neydi bu şimdi? Kendi karısına kumpas kuran, aldatılıyorum diye sahte delil yaratmak için parayla adam tutan bir koca. Hedef saptırmak için de beni, koskoca Aksak Timur’u taşeron olarak kullanıyordu. Raporumu mahkemede delil olarak sunacak, “Bakın, ünlü dedektif bile onu yakaladı,” diyecekti.

Tam o an telefonum çalmaya başladı. Arayan Umut Yılmaz’dı. O an kararımı verdim.

“Ne yaptınız? Bir şeyler bulabildiniz mi Timur Bey?” sesi oldukça neşeliydi.

“Acil bir durum oluştu Umut Bey,” dedim soğukkanlılıkla. “Dosyanızı hazırladım ama şehir dışına çıkmam gerekti. Özel bir mesele. İki üç gün sonra döneceğim, dosyanızı bizzat elden teslim edeceğim. Siz rahat olun, her şey tam da… beklediğiniz gibi.”

İçimdeki av köpeği artık uyanmıştı. Dede’ye tek bir kısa mesaj attım: “Umut Yılmaz. Tüm şeceresi.”

Ben dükkâna geçip kepenkleri indirene kadar bilgiler mail kutuma çoktan düşmüştü. Umut Yılmaz yirmi dokuz yaşındaydı. Geçmişinde bir evlilik daha vardı. Bir yılın sonunda anlaşmalı boşanmışlar. İşin ilginci, ayrılırken ilk karısından yüklüce tazminatla lüks iki daire koparmıştı ama yaptığı harcamalar ve kumar borçlarıyla tüm parayı kısa sürede tüketmişti. İlk karısıyla evlendiğinde o yirmi üç, kadın ise elli bir yaşındaymış. Belli ki bu jigolo kılıklı adamın kariyer planı buydu: Zengin, dul ve olgun kadınların hayatına gir, onları sömür, sonra bir bahaneyle posalarını çıkarıp at. Ortada aleni bir dolandırıcılık vardı.

İçgüdülerim beni dürtüyordu. Bu kadar planlı çalışan bir adamın başka bir motivasyonu daha olmalıydı.

Aynı gün, tamamen kendi inisiyatifimle Umut Yılmaz’ı fiziksel takibe aldım. Adam holdingden çıkıp doğrudan şehrin dışına, sahile bakan yazlık villalar bölgesine gitti. Orada genç bir kadını evinden aldı. Birlikte bir pırlanta mağazasına uğradılar. Kadının parmağına pahalı bir tektaş takılırken Umut’un eli sürekli kadının belindeydi. Suratı Kadriye Hanım’ın yanında olduğu gibi duygusuz değildi; gayet mutlu, şımarık bir neşe içindeydi.

Ardından lüks bir apartmana girdiler. Kapıcıyla kurduğum hızlı ahbaplık ve araya sıkıştırılan mor renkli Yunus Emre banknotları sayesinde kadının kimliğini çözdüm. Adı Sema Yıldız’dı. Namıdiğer Semoş. Yirmi dört yaşında. Şehrin en işlek caddesinde devasa bir güzellik merkezi işletiyordu.

Araştırmayı biraz daha derinleştirince taşlar yerine oturdu. Bu güzellik merkezi, Umut Yılmaz’ın ilk karısından boşandığı dönemde açılmıştı. Yani belli ki karısından kopardığı tazminatla. Yani Umut, ta en başından beri bu Sema denen kadınla birlikteydi. Peki, işin daha da karanlık tarafı neydi biliyor musunuz? Kadriye Yılmaz, bu güzellik merkezinin en sadık müşterilerinden biriydi!

Adamın midesizliğine hayret etmemek elde değildi. Hem kadınla evlenerek onun şirketlerine, parasına çöküyor hem karısı sıfatıyla kadını kendi sevgilisinin salonunda ağırlatıyor, üstüne de sahte bir ihanet tezgâhı kurup kadını söğüşlemek için beni kiralıyordu.

İki gün boyunca Umut ve Sema’nın aşk dolu anlarını, gizli buluşmalarını, hatta sahilin öte yakasında yer alan tatil köyündeki bungalov evine giriş çıkışlarını HD kalitesinde belgeledim.

Şimdi elimde iki ayrı dosya vardı. Biri Umut’un istediği, içi Rıza adlı sabıkalıyla dolu yalan dosya. Diğeri ise Umut’un bütün kirli çamaşırlarını, ihanetini ve kumpasını gözler önüne seren gerçek dosya.

Böyle anlarda bin huzursuz boğa gücünde hissederim kendimi. Profesyonel mi davranmalıydım? Parasını aldığım müşterime istediği yalan dosyayı verip, vicdanımı o dolarlarla mı susturmalıydım? Yoksa tekvandonun o sarsılmaz dürüstlük yasasına uyup adaleti mi sağlamalıydım?

Üçüncü günün sabahı, Kadriye Yılmaz’ın spor salonundan çıkmasını bekledim. Arabasına doğru yürürken önünü kestim. Beni tanımıyordu. Korkutmamak için ellerimi havaya kaldırıp gülümsedim.

“Kadriye Hanım. İsmim Timur. Konuşmamız lazım.”

Durmadı, arabasına yürüdü, kapıyı açtı. Bana döndü. “Evet?”

Doğrudan konuya girmem gerektiğini hissettim. “Özel dedektifim. Eşiniz beni sizi takip etmem için tuttu.”

Yüzünde ne bir korku, ne bir şaşkınlık… Sadece kaşları hafifçe havaya kalktı. “Öyle mi?” dedi buz gibi bir sesle.

Elimdeki gerçekleri içeren kalın dosyayı ona uzattım. “İçinde kocanızın size kurduğu kumpasın, Rıza adlı sabıkalı adamla yaptığı anlaşmanın ve Sema adındaki sevgilisiyle geçirdiği anların bütün belgeleri var. Bu fotoğraflarla kocanızı don gömlek kapıya koyabilirsiniz.”

Dosyayı almasını beklerken, içimden, mesleğime ihanet etmiş olmanın verdiği o buruk ama haklı gururu yaşıyordum. Bir kadını ipten almıştım.

Kadriye Yılmaz dosyayı elimden usulca aldı. Kapağını bile açmadı. Aralık kapıdan öndeki yolcu koltuğuna gelişigüzel attı. Bana döndü, cipinin kapısına yaslandı ve gözlerimin içine bakarak hafifçe, belli belirsiz gülümsedi. O an, o gülüşün içinde saklı olan dipsiz karanlığı gördüğümde sırtımdan aşağı kaynar sular döküldü.

“Bekle lütfen,” dedi. Arabaya girdi, torpido gözünden bir zarf çıkardı, yanıma döndü.  Üzerinde adımın yazılı olduğu kalınca zarfı bana uzattı.

“Eksik olma, Timur Bey,” dedi. Sesi artık ipek değil, çelik gibiydi. “İşini ne kadar iyi yaptığını biliyordum. Bir an bile şüphe etmedim.”

Zarfı refleks olarak aldım. İçinde tomarla para vardı. Şaşkınlıktan kelimeler boğazıma dizildi. “Anlamadım… Siz… Biliyordunuz…”

Kadriye Yılmaz hafifçe eğildi. “Ben her şeyi bilirim, Timur Bey. Umut gibi açgözlü aptallar, kendilerini dünyanın en zeki insanı sanırlar. Onun Sema’yla yıllardır birlikte olduğunu biliyordum. Evlendiğimiz gün bile… Hatta o güzellik merkezini bizzat kendi ellerimle ben popüler yaptım, Sema’yı ben parlattım.”

Nefesimi tutmuştum. “O zaman neden…”

“Çünkü,” diyerek sözümü kesti. “Emin olmam gerekiyordu. Bildiğim gerçeklerin doğruluğunu başka gözle görmem gerekiyordu. Çünkü seviyordum. Çünkü yanılmış olmayı çok diledim. Çünkü konduramadığım çok oldu. Rastlantı, dedim. Ufak bir kaçamaktı belki, dedim. Biliyor musun, bir tek senin dürüstlüğünden emindim. Yaptığın benim için çok değerli. Ben Umut’u sadece boşanıp kapı dışarı etmek istemiyorum Timur Bey. Onu hapse atmak, süründürmek istiyorum.”

Gözlerim kocaman olmuştu. “Peki ya şu Rıza denen kurye?”

Kadriye neşeyle kıkırdadı. “Ah, Rıza… Zavallı Umut, onu kendisinin bulduğunu sanıyor. Rıza benim eski şoförümün oğludur. Umut, beni takip ettirmek için bir dedektif arayışına girdiğinde, önüne senin ismini düşüren de bendim. Rıza’yı onun karşısına çıkaran da bendim. O aptalın sana ödediği paralar da bildiğin üzere benim kasamdan çıkıyordu.”

Şok içinde kalakalmıştım. Ava giden avlanmıştı, evet, ama avcı av olduğunu sanırken aslında yemin ta kendisiydi. Kadriye Yılmaz, kendi etrafına örülen kumpası alıp, onu kocasının boynuna dolanacak kusursuz bir ilmeğe çevirmişti.

“Yanlış anlama beni Timur Bey,” dedi arabasının kapısını bir kere daha açarken. “Seni kullandığımı düşünmeni istemem. Taşeronlar aracılığı ile diyalog kurduk diyelim. Bu dosyayı mahkemede delil olarak sunabilmem için senin gibi itibarlı, dışarıdan bağımsız bir dedektifin bunu resmileştirmesi gerekiyordu. Sayende artık kocamın bana kurduğu kumpas, tuttuğu sahte tanık ve gizli sevgilisi resmi kayıt altında. Teşekkür ederim.”

Arabaya bindi. Camı aralayıp son bir kez bana baktı. Gözlerinde Dostoyevski romanlarından fırlamış, suç ve cezayı kendi elleriyle dağıtan bir karakterin kibrinin arkasına gizlenmiş tuhaf pişmanlığı görebiliyordum.

Lüks araç büyük bir gürültüyle yanımdan uzaklaşırken, elimde içi para dolu zarfla öylece kalakaldım. Sol bacağım yine şiddetle sızladı. Yağmur çiselemeye başlamıştı. Ahmakıslatan bir bahar yağmuru. Cebimden buruşuk paketimi çıkarıp bir sigara yaktım. Dumanını kurşuni gökyüzüne üflerken anladım ki zenginlerin dünyasında kurban falan yoktu. Sadece, dişlerini kimin daha iyi sakladığı gerçeği vardı.

İçimden bir his, bunun Kadriye Yılmaz ile son karşılaşmamız olmayacağını söylüyordu. Ki altıncı hissim böyle zamanlarda on bin Eros gücünde olur.

-I-

Kar Yağarken Kimse Girip Çıkmadı!

“Bazı odalar kilitle değil, mantıkla açılır.”

Telefonum gece saat 03.17’de çalmıştı. Polislikte belirli saatler vardır. Gündüz saatleri bir arama geldiyse genellikle hayırlı bir haber olur; bir ipucu yakalanmıştır, bir tanık ortaya çıkmıştır gibi… Fakat gece saatlerinde gelen telefonlar ya hayat değiştirir ya da bir hayatı bitirir. Bu telefon da onlardan biriydi. Karşıdan gelen ses nöbetçi komiser Furkan’ındı.

“Başkomiserim, bir cinayet ihbarı aldık… Hatta hemen alakadar olmak isteyeceğiniz kadar ilginç bir cinayet…”

“Her cinayet ilginçtir Furkan.”

“Bu biraz fazla ilginç, Başkomiserim.”

“Bilmece gibi konuşma da söyle! Ne olmuş?”

“Karaburun yolu üzerinde, eski bir taş konakta cinayet işlenmiş.”

“Katil kaçmış mı?”

“Aslında kaçamamış olması gerekiyor.”

“Bak yine başladın Furkan!”

“Adam içeriden kilitli bir odada öldürülmüş.”

“İçeriden kilitli mi?”

“Evet, Başkomiserim.”

“O zaman katil hâlâ oralarda bir yerde… Olay yerini çevirdik değil mi?”

“Elbette Başkomiserim, kuş uçamaz…”

***

Konağa geldiğimizde kar hâlâ yağıyordu. Eski görev yerim küçük bir Akdeniz ilçesiydi; bu yüzden alışık değildim kara. Aslında kar iyiye işaretti çünkü kar ayak izlerini saklamaz, aksine açık ederdi.

“Buradan biri geçti…”

“Burada biri durdu…”

“Buradan biri kaçtı…”

Bu yüzden kar yağarken işlenen cinayetler genellikle kısa sürede çözülürdü. Fakat bu kez öyle olmayacak gibi görünüyordu. Zihnimde henüz taze fikirler çiçek açmamıştı. Elimizde sadece arkadan kilitli bir oda, odanın içinde bir ceset ve korkmuş maktul yakınları vardı. Bir kadın, iki erkek ve bir genç kız bizi bekliyordu. Onlarla henüz konuşmamıştık fakat endişeli oldukları ve korktukları her hâllerinden belliydi.

Maktulün kim olduğuyla başladım önce.

“Adı neymiş?”

“Murat Aksoy, Amirim. 63 yaşında. Eski bir iş adamı. Emekli bir mimar. Bekâr, hiç evlenmemiş. Varlıklı bir adam. Pek sevilen biri değilmiş, yakınları öyle söyledi.”

Polislikte bu üçlü tehlikelidir. Para, yalnızlık ve sevilmemek…

Çalışma odasının kapısına geldiğimizde durdum. Gerçekten de kapı içeriden ve anahtarla kilitlenmişti. Anahtar hâlâ kapının üzerindeydi. Kapıyı kırarak açmak zorunda kalmışlardı. Bu yüzden kapı sövesi yıpranmış ve kilit dışarıda kalmıştı. Bu da cinayet anında odanın kilitli olduğunu bağıra bağıra söylüyordu bize.

“Yedek anahtarı var mıymış odanın?” diye sordum Furkan’a.

“Yokmuş, Amirim. Olsa bile arkada anahtar olduğu için açamazlardı.”

Evet, genellikle öyle olurdu. Hele ki böylesine eski taş evlerin kapılarında… Yedek anahtar fikrini zihnimde eledim hemen.

Murat Aksoy, maktulümüz, çalışma masasının hemen yanında yerde yatıyordu. Göğsünde, muhtemelen kalbine kadar uzanan tek bıçak yarası vardı. Cinayet aleti olay yerinde bırakılmıştı ve üzerinde herhangi bir parmak izi yoktu.

Odaya şöyle bir baktım tekrar. Şömine yanıyordu. Fakat göstermelik, dekorasyon amaçlı yapılmış, elektrikli bir şömineydi. Herhangi bir baca çıkışı yoktu. Katilin bacadan girip çıktığı gibi uçuk bir fikir daha toz oldu zihnimden.

Furkan pencereye yöneldi.

“Dışarı çıkış yok,” dedi. “Pencere önlerinde demir parmaklıklar var ve hâlâ kilitli…”

Pencere fikri de böylelikle uçup gitti.

Peki, bu katil, adam ya da kadın, içeri nasıl girmiş ve hiç iz bırakmadan odadan sıvışmıştı? Sıvılaşıp anahtar deliğinden çıkacak hâli yoktu ya!

Furkan odanın ortasına dönmüş ve garip el hareketleriyle etrafı tarıyordu. İzlediği bir diziden etkilenmiş gibi görünüyordu. Dâhi dedektif Monk’un birkaç bölümünü ben de izlemiştim. Fakat adam feci derecede obsesifti ve bu sayede çözüyordu cinayetleri. Furkan’ın öyle obsesifliği falan olmadığını iyi biliyordum.

“Ne yapıyorsun?” diye sordum ister istemez.

“Birisi bu odadan çıkmış olmalı Amirim,” dedi Furkan.

“Evet…”

“Ama nasıl?”

“Cevabı bulmak için önce yanlış sorular sormayı bırakacağız Furkan,” dedim çocuğun omzuna elimi atıp.

Furkan hayretle kaşlarını kaldırdı.

“Yanlış soru ne Amirim?” diye sordu.

“Katil nasıl çıktı?”

“Bu soru yanlışsa doğrusu ne Başkomiserim?”

“Gerçekten katil dışarı çıktı mı? Yoksa hep burada mıydı?”

***

Furkan düşünürken ben yakınlarıyla görüşmek için yemek salonuna geçtim. Masada oturmuş beni bekleyen dört kişi vardı. Ölen adamın kız kardeşi Aysel Aksoy Yılmaz, 24 yaşındaki yeğeni Elif Yılmaz, avukatı Kemal Demir ve eski iş ortağı Nihat Sezer… Bu dörtlüde Aysel ve Elif’in orada bulunması doğal görünüyordu fakat avukatın ve iş ortağının neden konakta olduklarını anlayamamıştım. Bunu sorarak başladım.

Avukat, “Murat Bey’in bazı hukuki evraklarını imzalaması için müsait olmasını bekliyordum,” dedi.

“Ne gibi hukuki evraklar?”

“Eski şirketteki hisselerin Nihat Bey’e devredilmesiyle ilgili…”

“Ben de o yüzden buradaydım,” Nihat Sezer. Hâlbuki sözü ona bırakmamıştım. Bana garip bir savunma hâlindeymiş gibi göründü.

“Ne yani? İkiniz birden Murat Aksoy’un müsait olmasını mı bekliyordunuz?”

“Evet, buna mecburduk,” dedi avukat. “Murat Bey, şirketin en büyük hissedarıydı…”

“Olay gecesini anlatın,” dediğimde yine avukat girdi söze.

“Biz dördümüz, akşam yemeğini birlikte yedik. Murat Bey öğlenden beri çalışma odasındaydı ve hiç çıkmamıştı. Meşgul olduğunu düşünüp yemekte bize katılmamasını normal karşıladık. Fakat sonra…”

“Evet, sonra…”

Burada eski ortak Nihat atıldı.

“Sabah işlerim vardı, Murat’ın bir an evvel belgeleri imzalamasını bekliyordum. Öğlenden beri içeride olduğunu düşünüp şu sonuca vardım: Murat makul bir süre içinde kendini göstermemişti. Ne hizmetçiler görmüştü onu ne de biz…”

“Sonra ne yaptınız?”

“Kapısına gittik. Kapıyı çalıp bizi buyur etmesini bekledik ama herhangi bir karşılık alamadık.”

“Sonra?”

“Kapıyı kıralım, dedi bahçıvan çocuk…”

“O nerde şimdi? Ve diğer hizmetçiler…”

“Kapıdadırlar, merakla içeriyi dinlediklerini düşünüyorum,” dedi avukat.

Hemen hizmetçileri ve bahçıvanı içeri aldık. Hepsi ağız birliği yapmıştı. Murat Aksoy öğle yemeğinden sonra, saat 13.00 gibi odasına çekilmişti ve dışarı çıktığını gören kimse olmamıştı. Yani cinayet öğle saatleriyle cesedi buldukları saat olan gece 23.15 arasında işlenmişti. Çok uzun bir zaman aralığıydı bu. Adli Tıp, cesetteki bulgular sayesinde daha kısa ve net bir aralık verebilirdi bize belki ama benim hiç bekleyecek hâlim yoktu.

“Maktulün odasına gitmeye karar verdiğiniz anda dördünüz de aynı odada mıydınız?”

Bu sorumu maktulün kardeşi Aysel Hanım’a bakarak yöneltmiştim. Avukat atılmaya kalktıysa da müsaade etmedim konuşmasına.

“Evet, sanırım,” dedi Aysel Hanım.

“Dışarıda olan biri var mıydı yani?” diye sordum bu kez maktulün yeğeni Elif’e dönüp.

Kız, kızarıp bozararak sorumu yanıtladı.

“Beni kast ediyorsanız odamdaydım. Bağırış çağırışı duyunca dışarı çıktım. Sonra bir baktım ki dayım yerde. Çok kötüydü gerçekten…” diyerek ağlamaya başladı.

“Peki,” dedim dörtlüden herhangi birine bakmadan. “Biriniz, maktulün pek sevilmeyen bir adam olduğunu söylemiş. Bunu kim söyledi ve Murat Bey neden sevilmiyordu?”

“Ben söyledim,” dedi kız kardeşi. “Ve abimin sevilmemesini anlayabiliyorum.”

Sonra Murat Aksoy’un geçmişini anlatmaya girişti Aysel Hanım.

Maktulümüz mimar olarak büyük projelere imza atmıştı. Ama ilerleyen zamanlarda başka şeyler ortaya çıkmıştı. İflas eden ortaklar… Kaybolan paralar… Mahkemelik işler… Bozulan dostluklar… Ve hatta yıkılan aileler…

Murat Aksoy geride epey cinayet zanlısı bırakmış gibi görünüyordu. Fakat bana henüz dışarıdan gelen bir katil fikri sıcak görünmüyordu.

Masaya dönüp “Siz dördünüzden başkası geldi mi konağa?” diye sordum.

“Hayır,” dediler hep birlikte. “Mümkün değil,” diye eklediler. “Yoksa mutlaka bilirdik!”

Bu cevaptan sonra konağın bütün güvenlik kameralarını izlemesi ve Murat Aksoy’un geçmişteki düşmanlarının listesini oluşturması için Komiser Furkan’ı görevlendirdim. Furkan, gün aydınlanıncaya kadar araştırma yapacaktı. Rahat uykusundan uyandıracaktı bazılarını ve muhakkak bir sonuca ulaşacaktı. Yoksa zaten benim aklımda bir fikir vardı. Bunu teyit etmeyi sabaha bırakacaktım.

-II-

Daha Büyük Bir Karanlığa Mahkûm!

“Bazen mantıklı açıklama kilit altında kalır.”

Ertesi sabah tekrar olay yerine gittim merakla. Hem bahçedeki ayak izlerinin tarama sonuçlarını alacaktım hem de Furkan’ın araştırmasından elde ettiklerini…

Kar durmuştu. Bahçeyi şöyle bir ben de taradım. Birkaç iz vardı ama aralarından hiçbiri yabancıya ait değildi. Evdekilerin ayak izleriydi. Kimse gelip gitmemişti. Ayak izlerinden çıkan buydu. Doğal sonuçlar… Furkan’ın öğrendikleri ise bütün şüpheli ve olası düşmanların cinayet saati aralığında başka bir yerde olduklarını kanıtlamasından ibaretti.  

O zaman şu kesindi: Cinayet içeriden biri tarafından işlenmişti ve katil bu dört kişiden biriydi. Peki hangisi? Benim şimdi yapmam gereken doğal sorular sorup katilin bir açık vermesini beklemekti. Avukatla başladım özel görüşmeye.

“Murat Bey’in gizli bir odası var mıydı? Panik odası gibi…”

Avukat gerçekten şaşırmıştı bu soru karşısında.

“Sanmam,” dedi ve sonra ekledi. “Pek panik olacak bir adam değildi.”

“Siz sever miydiniz kendisini?”

“Bunu hiç düşünmedim, alacağım paraya bakıyordum ben…”

O son cümle her şeyi anlatıyordu aslında. Alacağım paraya bakıyordum ben… Avukat bundan ötesi olamazdı.

Sıra eski ortağına gelmişti.

“Ben neden öldürmek isteyeyim ki Murat’ı? Tam da çok düşük fiyata hisselerini devrederken…”

“Çok düşük mü?”

“Evet, uluslararası bir yardım kuruluşu var… Oraya yatıracaktı aldığı parayı. Fakat işlerim yattı benim de. Yani anlayacağınız ben mağdurum bu olaydan, yani Murat’ın böyle ölüp gitmesinden. Kimler kârlı çıkar? Siz onu düşünün. Bence doğal varisleri sorguya çekin. Kız kardeşi ve yeğeni…”

“Neden öyle dediniz?”

“Bu anlaşma olsaydı, Aysel beş kuruş miras alamayacaktı. Yeğeni Elif ise yıllardır dayısının eğitim bursuyla okuyordu. Tam yedi yıldır Felsefe bölümünü bitirmeye çalışıyordu. En son hatırladığım kadarıyla Murat eğitim bursunu kesmişti bunun.”

Bunları duyduktan sonra ne maktulün kardeşi Aysel’le görüşmeyi seçtim ne de yeğeni Elif’le. Doğrudan çalışma odasına yöneldim ve “Beni yalnız bırakın,” dedim. Adamlarım istediğimi yaptılar.

Başından beri bana garip gelen duvara yöneldim. Bu duvardaki kütüphane, bir iki parmak ileride duruyordu ve diğer duvardaki kütüphanelerle arasında bir elin sığabileceği genişlikte bir boşluk vardı. Birkaç parmak ileride duran kütüphanedeki bütün kitapları yavaş yavaş boşaltmaya başladım. Beklediğim gerçek bir süre sonra kendini gösterdi. Kitaplardan biri, bir kilide bağlanmıştı ve kendinize doğru çekince kütüphane daha da ileri çıkıyordu. Yanındaki kitaplıkla arasında bir adam geçecek kadar boşluk oluşturuyordu. 

O boşluktan içeri girdim ve Murat Aksoy’un arka taraftaki panik odasını böylelikle buldum. Bir bilgisayar, bir yatak, bir berjer koltuk ve bir yemek masasından ibaretti. Burası kesinlikle bir panik odasıydı çünkü duvarlar nükleer saldırılara karşı kurşun alaşımdan yapılmış bir dolguyla kaplıydı ve odada sağlıklı bir insana en azından bir ay yetecek kadar gıda malzemesi vardı.

Artık Murat Aksoy, kendisine nasıl bir son biçtiyse…

Bu müthiş keşfimden sonra içeriye Olay Yeri çalışanlarını çağırdım bu müthiş keşfimden sonra. Keşfim muhteşemdi ama içeride bir ipucu bulunacak kadar mıydı, bilmiyordum. Katil, eğer profesyonel çalıştıysa bu odayı bulacağımızı biliyor olmalıydı.  Ve içeride hiçbir delil bırakmadan gitmiş olmalıydı.

Fakat başından beri aklımdaki katil, hiç de profesyonel değildi ve tamamen duygusal hareket ediyordu. Çöp kutusunda maktulün yeğeni Elif’in parmak izlerinin bulunduğu kanlı bir eldivene ulaştık önce. Sonra kanın maktule ait olduğunu öğrendik.

Ve kamera kayıtları…

Güya profesyonel bir katil gibi tüm izlerini silmeye çalışmıştı.

Bilgisayardaki olay anına ait çalışma odasından alınan tüm görüntüleri ve panik odasındaki görüntüleri silmişti.

Olay anından bir süre önce, dayısının tuvalete gitmesini fırsat bilip odasına girmiş ve panik odasına saklanmıştı. Sonra bir anda ortaya çıkıp cinayeti işlemişti. Panik odasına tekrar kapandığında evdekilerin cesedi bulmalarını beklemişti. Bağırış çağırışın arasında panik odasından çıkıp evin diğer sakinlerinin arasına karışmıştı. Böylelikle kimse olanları anlayamayacak ve dosya rafa kalkacaktı.

Elif benimle tanışmamıştı; yaptığı birinci hata kanlı eldivenleri panik odasında bırakmaktı. İkinci hatası ise polisin zekâsını hafife almasıydı.

Elif’in tutuklanıp giderken son cümlesi kısa oldu.

“Dayım, geleceğimi karartmaya yemin etmişti. Bense onu daha büyük bir karanlığa mahkûm ettim!”

Şaşmaz Sanayi Sitesi, gürültülü bir günü geride bırakmıştı. İçeriden çekiç sesleri gelen birkaç kaportacı dışında her yer sessizliğe gömülmüştü. Sanayinin arka sokaklarından birindeki küçük oto tamirhanesinde ise ışıklar henüz sönmemişti.

Ankara’nın puslu ve yağmurlu akşamında Rasim gün sonu hesabını yapıyor, bir yandan da demleniyordu. Raflardaki lokma takımlarıyla paslı motor parçaları, köşedeki varilde yanan ateşin titrek ışığında belli belirsiz parlıyordu.

Burası yalnızca eski Mercedeslerin dilinden anlayan bir tamirhaneydi. Rasim başını kaldırıp yağmurun altında cam gibi parlayan gümüş rengi 1989 model W201’e baktı. O araba onun için sıradan bir araç değil, aileden biriydi.

Hesabı kapatıp ayaklandığı sırada dükkânın isli camlarına mavi ve kırmızı çakarların ışığı vurdu. Kapıda beliren takım elbiseli adamlardan biri, cebinden çıkardığı resmî kimliği uzattı. Rasim tehlikede olmadığını anlamıştı. Bu adamları geçmişten tanıyordu. Hiç istifini bozmadan masasına döndü, kirli botlarını tezgâha uzattı. Birasından bir yudum, sigarasından derin bir nefes alıp dumanı adamın yüzüne doğru üfledi.

“Ne var, ne istiyorsunuz?”

Takım elbiseli adam, yüzüne çarpan dumandan hiç etkilenmemiş gibiydi.

“Gitmemiz gerekiyor efendim.”

Rasim birasından bir yudum daha aldı ve kararlı bir sesle “Hiçbir yere gelmiyorum, hadi işinize bakın,” dedi.

Adam bir adım öne çıktı. Sesindeki o saygılı ama buz gibi ton değişmemişti.

“Efendim, talimat kesin. Lütfen bize zorluk çıkarmayın.”

Rasim kapıdaki kalabalığa baktı. Direnmenin anlamsız olduğunu bilecek kadar tecrübeliydi. Sigarasını küllükte yavaş bir şekilde ezip onlarla birlikte dışarı çıktı. Kendi arabasının kapısına yöneldiğinde adam araya girdi.

“Bizimle gelmeniz gerekiyor.”

Rasim, karanlıkta parlayan W201’i işaret etti.

“Beni burada delik deşik etsen yine ‘kızımı’ burada bırakmam.”

Gözlerindeki tavizsiz ifadeyi gören adam başını salladı.

“O hâlde bir arkadaşımız size eşlik edecek. Bizi takip edin.”

Rasim itiraz etmedi. Konvoy hâlinde oradan ayrıldılar.

***

Şaşmaz’dan çıkan konvoy şehrin ışıklarına doğru akarken, Ankara gecesi başka bir damarında kendi ritmiyle atıyordu. Müzikten kimse birbirini duymuyor, mekândaki herkes çılgınlar gibi dans ediyordu. Kabindeki DJ, mekânın en ağır masasına kurulmuş olan Kürşat ile göz göze geldikten sonra setini değiştirdi; Gülşen’in şarkısı çalmaya başladı. Kürşat kelimesi kelimesine şarkıya eşlik etti. Hayatındaki tutkular netti; Galatasaray’a da en az Gülşen’e olduğu kadar gönülden bağlıydı. Takımının mağlup olduğu geceler gözüne uyku girmez, soluğu mekânda alır, skoru zihninden silene kadar içerdi.

Yine kadınlı erkekli bir grubun oturduğu masada eğlenirken korumalarından biri kulağına eğildi.

“Şefim, kapıda sizi soranlar var.”

Kürşat gürültüden dolayı eliyle ağzını siper ederek yanıt verdi.

“Bizi sormayan mı var oğlum, gönder gitsin.”

“Şefim öyle değil, başka bir durum var gibi. Gelseniz iyi olur.”

Masadaki kadınların yanağından birer makas alarak kalktı ve kapıya yöneldi. Dışarıda aynı takım elbiseli adam bekliyordu. Kürşat meraklı gözlerle sordu.

“Hayırdır?”

Adam kimliğini uzatarak “Gitmemiz gerekiyor efendim,” dedi.

Kürşat şaşırdı.

“Nereye?”

“Emniyet Müdürümüzün kesin talimatı var.”

Kürşat, Emniyet Müdürü lafını duyunca biraz gerilse de bozuntuya vermeden arkasını döndü.

“Ben buranın çalışanıyım, hiçbir yere gidemem.”

Adam tehditkâr bir tavırla arkasından seslendi.

“Zor kullanmak istemiyoruz. Yardımcı olun.”

Kürşat duraksadı. Kapı önünde çıkacak bir arbede, mekândaki saygınlığına gölge düşürebilirdi. Daha fazla uzatmadı ve adamlarla birlikte mekândan ayrıldı.

***

Emniyet Müdürü Nihat, kahvesini yudumlayarak karşısındaki genç komisere bakıyordu.

“Bak kızım, burası Avrupa’ya benzemez. Bildiğiniz yabancı diller, aldığınız diplomalar sokaklarda hükümsüzdür. Asayişi sağlamak istiyorsan önce sokakların tozunu yutacaksın.”

O sırada kapı tıklatıldı. Yardımcısı başını uzattığında Nihat Müdür durumu anladı.

“Gelsinler.”

Nihat ellili yaşlarda, pos bıyıklı, meslekte külyutmaz bir adamdı. Rasim’in ağır yağ kokusu ile Kürşat’ın yoğun parfümü, Müdürün odasındaki sert tütün kokusuna karışarak kekremsi bir hava yarattı. Müdür sesli bir nefes verdi.

“Şimdi siz, buraya neden geldik diyorsunuzdur. Doğru mu?”

Kürşat, dik duruşundan taviz vermemek için tedirginliğini belli etmemeye çalışıyordu. Göğüs kafesini şişirerek yanıtladı.

“Evet, Müdürüm. Sorgusuz sualsiz uzaklaştırıldığımız bir yere gecenin bu vakti neden çağrıldık, merak ediyoruz.”

Müdür elindeki kâğıtları masaya usulca bıraktı. Gözlüğünü çıkarıp sapını ikisine doğru tehditkâr bir şekilde salladı.

“Bir kere çağrılmadınız, getirildiniz. Onu bir düzelteyim.” Geriye yaslandığında gözleri öfkeden parlıyordu. “Dalga mı geçiyorsunuz lan benimle! Sizin yüzünüzden masum bir çocuk canından oluyordu az daha! Dua edin hapiste çürümüyorsunuz!”

Hırsını alamayıp karşısındaki Komiser Elif’e döndü.

“Bu iki hergele, teşkilatın gördüğü en dik kafalı adamlardır. Bir gün, çocuklara dilencilik yaptıran bir şebekenin peşine düştük. ‘Emir bekleyin,’ dememize rağmen tek telsiz anonsu geçmeden hangara daldılar. Sonuç? Çatışma çıktı, çocuklardan biri ağır yaralandı.”

Odanın havası ağırlaştı. Kürşat’ın bakışları masanın üzerindeki bir noktada asılı kaldı. Rasim ise boş gözlerle Nihat’ın arkasındaki sisli Ankara Kalesi fotoğrafına dalıp gitmişti.

“Neyse… Mesleğe geri dönüşünüz için…” Rasim tam ağzını açmıştı ki Müdür elini kaldırarak onu susturdu. “Sakın! Burada sizden bir şey talep etmiyorum; size emrediyorum.”

Çevik bir hareketle çekmeceyi açtı. Bir yıldır karanlıkta bekleyen iki rozeti ve iki beylik tabancasını masaya fırlattı. Ardından mavi bir dosyayı önüne çekti.

“İngiltere Büyükelçisinin kızı, Caroline Sinclair. Yirmi iki yaşında. Dün akşam ‘Cosy’ isimli bir spor merkezinde cesedi bulundu.”

Üç parmağını havaya kaldırdı.

“Bu cinayet için görevlendirildiniz. Üçünüz.”

Kürşat ve Rasim şaşkınlıkla önce birbirlerine, sonra Elif’e baktılar. Elif de durumu kavrayamamıştı; Müdürün kendisiyle yeni bir strateji üzerine konuşacağını sanıyordu. Tam itiraz edecekti ki Nihat Müdür ondan önce davrandı.

“Evet, üçünüz. Tanıştırayım. Elif Komiser; akademi birincisi, Lyon’da Interpol kriminoloji eğitimi aldı. Özellikle biyolojik ve kimyasal suçlar üzerine çalıştı. Suçlu profili çıkarma ve olay yeri okumada teşkilatın en parlak zihni.”

Kürşat’ın sesi düz ve teslimiyetçiydi.

“Tamam da Müdürüm, neden biz?”

“Arka sokakları sizin gibi bilen başka adam tanımıyorum. Ayrıca aktif görevde değilsiniz; olayın gizli kalması açısından bu durum lehimize.”

Müdür, dosyanın içinden olay yeri fotoğraflarını ve otopsi raporunu çıkarıp masaya yaydı. Maktul, spor salonunun kapalı havuzunda gözleri açık, sırtüstü yatıyordu. Vücudunda profesyonel bir baskıyla oluştuğu belli olan simetrik, mor lekeler net bir şekilde görülüyordu. Patlayan flaş, açık tenini neredeyse parlayan bir ışık kümesine çevirmişti.

“Kızın kanında nadir bulunan bir nörotoksin tespit edildi. Felç edilmiş. Kamera kayıtları yok edilmiş; muhafazakâr aileler geldiği için yıllar önce sökmüşler. O gün salondaki yirmi beş kişiden hiçbiri bir şey görmemiş. Cinayete dair elimizde kandaki kimyasal dışında hiçbir veri yok.”

Rasim nasırlı eliyle fotoğrafı kendine çekti, gözlerini kıstı. Kürşat ise dosyaya vurulan kırmızı “ÇOK GİZLİ” damgasını görünce gayriihtiyari dikleşti. Elif, kızın biyografisine hızla göz atarak araya girdi.

“Müdürüm, İngilizler bu işi bize bırakmaz. Scotland Yard çoktan devreye girmiştir.”

Nihat acı bir tebessümle başını salladı.

“İngiltere Hükûmeti cinayetin duyulmasını istemiyor. Prestij kaybı yaşayacağını düşündükleri için diplomatik bir dille talepte bulundular. Şimdilik olay bizde. Her türlü desteği vermeye hazırlar.”

“İyi de,” dedi Kürşat. “Salonda yirmi beş kişi var diyorsunuz. O kadar şahidin olduğu yerde maktulün kimliği nasıl gizli kalacak?”

Müdür dosyanın içinden spor salonunun üye listesini çıkarıp yuvarlak içine alınmış “Aysun Polat” ismini işaret etti.

“Kız takma isimle kayıt yaptırmış. Mekândaki yirmi dört kişiyi tespit ettik, geriye kim olduğunu bulamadığımız bu kayıt kaldı. Ayrıca görevlilere maktulün fotoğrafını göstererek ismi teyit ettik.”

Rasim şakağını kaşıyarak mırıldandı.

“Niye kendini gizlesin ki? Kimliğini söylese kızı orada el üstünde tutarlar. Konfordan vazgeçmesi mantıklı değil.”

“Güvenlik kaygısı olabilir,” dedi Elif.

Nihat Müdür parmağını masaya sertçe vurup göğüs kafesini şişirerek geriye yaslandı.

“Kaygılandığı bir şey olduğu belli. Bu kaygı onun sonu olmuş. Bu kaygının sebebini bana bulun çocuklar!”

***

“Oo, Kürşat abim gelmiş, hoş gelmiş.” Arkaya doğru göz atarak hafif bir baş selamı daha verdi. “Vay, Rasim abim de buradaymış.” Elif’i tanıyamadığı için yüzünde anlık bir tereddüt belirdi. “Ablamı çıkaramadım.”

Kürşat hafifçe omuz silkip başıyla onu geçiştirmesini işaret etti. Şevki her şeye kahkahayı basan tiplerdendi. Tezgâhta soğan doğrayan çırağına bağırdı.

“Oğlum, iki çeyrek at abilerime!”

Sonra yeniden Elif’e mahcup bir tavırla döndü.

“Ablam affet, çıkaramadım seni. Sana ne attırayım?”

Elif mesafeli ve soğuk bir tonla yanıtladı.

“Teşekkür ederim, istemiyorum.”

“Bizim Şevki, tribünden… Namıdiğer, Gönülkırmaz Şevki,” diye araya girdi Kürşat.

Elif yüzünü buruşturdu.

“Gönülkırmaz mı? O ne biçim lakap?”

Kürşat, Şevki’nin omzunu avucunun içiyle sıvazladı.

“Lakap değil marka, marka… Bakma böyle durduğuna, tek kişilik dev ordudur kendisi. Kimsenin kalbini, hatırını kırmaz ama yüzlerce rakip taraftarın arasına tek başına girer. Öyle de korkusu yoktur bu aslan parçasının.”

Aslan lafını duyunca Şevki’nin göğsü kabardı. Boynunu büküp tezgâha döndü.

“Estağfurullah abim, sayenizde.”

Rasim masanın kenarındaki tahta taburelerden birini kendine doğru çekti.

“Neyse Şevki, şimdi konumuza dönelim.”

Rasim, Kürşat ve Elif taburelere otururken, Şevki de elindeki satırı tezgâha bırakıp onlarla birlikte oturdu.

“Sana işimiz düştü,” diye konuya girdi Kürşat.

“Emir telakki ederim abim. Yapabileceğim bir şeyse oldu bil, yapamayacağım bir şeyse de yapanı mutlaka buluruz.”

“Tam da bu yüzden buradayız,” dedi Rasim. “Spor salonundaki cinayet, kulağına gelmiştir.”

“Bildim abim, Park Caddesi’ndeki Cosy Spor Salonu. Otuz beş numara.”

Üçü de sessizce birbirlerine baktı. Elif, Şevki’ye doğru eğildi.

“Ölen kızın kim olduğuna dair bir bilgin var mı?”

“Yok Komiserim, önemli biri mi?”

Şevki sınavı geçmişti; cinayeti biliyordu ama maktulün gerçek kimliğini bilmiyordu.

O esnada çırak kokoreçleri masaya bıraktı. Rasim, masanın ortasında duran yeşil cin biberleri ekmeğin arasına doldurup iştahla ısırdı. Rasim’in bu acelesini gören Şevki yine okkalı bir kahkaha patlattı.

Kürşat kokoreçten bir ısırık alırken, “Boş ver Şevki sen oraları,” diye yanıtladı. “Bize Cosy’nin olduğu caddeyi, sokağı avucunun içi gibi bilen biri lazım. Yabancı bir sinek bile uçsa fark edecek kadar mahalleyi, esnafı kollayan birisi. Anladın sen…”

Şevki uzaklara dalarak tezgâhtaki cızırtının eşliğinde olabilecek isimleri düşündü. Kısa bir sessizliğin ardından ekledi.

“Biri var aslında abim. Sen de çok iyi bilirsin.”

“Kim?”

“Cosy’nin hemen yanındaki mekânda organizatörlük yapan, aynı zamanda Gülşen’in menajerliğini yürüten Asım var… Asım Durak.”

Kürşat eliyle alnına vurdu.

“Vay arkadaş! Bu benim nasıl aklıma gelmedi? Lan Asım! Doğru ya…”

Üçü de aynı anda taburelerden fırlayıp hızlı adımlarla arabaya yöneldiler. Şevki elinde satırla arkalarından bağırdı.

“Kokoreçler yarım kaldı abilerim!”

***

W201, Cosy Spor Salonu’nun hemen bitişiğindeki neon ışıklı mekânın önüne yanaştı. Dev cam cepheli spor salonunun kapısı mühürlenmiş, etrafı polis barikatlarıyla çevrilmişti. İçerideki tüm ışıklar sönüktü. Camın hemen arkasında, caddeye dönük şekilde yan yana dizilmiş koşu bantlarının gri metalik gövdeleri karanlıkta birer iskelet gibi görünüyordu.

İçeri girdiklerinde etrafı ekşi ve ağır bir koku sarmıştı. Sanki son kullanma tarihi geçmiş içkiler nemli halıların üzerine dökülüp yıllarca beklemişti. Burunlarını sızlatan bu koku, aynı zamanda açıklanması güç bir cazibe yaratıyor, insanı uzaklaştırmak yerine daha derine çekiyordu.

Üst kattaki asma kata çıkıp ağır, kapitone kapıyı çalmadan açtılar. Uzun boyu, kalıplı cüssesiyle Asım; yüzünün tam ortasındaki hafif kemikli, keskin burnu ve ince dudaklı, düz ağzıyla jilet gibi takım elbisesinden çok daha sert bir heybet sergiliyordu. Karşısında Kürşat ve Rasim’i görünce elindeki kadeh havada kaldı. Gerginliğini belli etmemek için gülümseyerek ayağa kalktı.

“Kürşat, hayırdır?” diyerek elindeki kadehi masaya bıraktı.

“Cosy meselesi için geldik,” diye yanıtladı Kürşat.

Rasim o sırada sessizce odayı süzüyordu; duvarları, vitrindeki şişeleri, pencerenin önündeki koltukları…

Asım’ın gözleri Kürşat ile Rasim arasında gidip geldi.

“Siz mesleği bırakmamış mıydınız?”

Rasim, vitrindeki kristal şişelerden birine parmağının ucuyla dokunarak yanıtladı.

“Uzun hikâye. Sonra anlatırım.”

Asım ceketinin önünü ilikleyip masaya yaslandı.

“Anladım. Peki, şu an size nasıl yardımcı olabilirim?”

Kürşat bir adım öne çıktı, gözlerini Asım’ın gözlerine dikti.

“Cinayet gecesi mekân açık mıydı?”

Asım’ın yüzündeki gülümseme silikleşti.

“Açıktı,” dedi. Kısa bir duraksamadan sonra ekledi. “Ama ben yoktum.”

Elif söze girdi.

“Kim vardı?”

Asım kaşlarını kaldırıp Elif’e baktı. Kürşat’ın hafifçe başını salladığını görünce konuşmayı sürdürdü.

“Mekânda o gün temizlik vardı. Bir sonraki gün için etkinliğe hazırlanıyorduk. Gece geç saate kadar temizlik şefimiz Menekşe abla ve ekibi buradaydı.”

Rasim araya girdi.

“Çağırabilir misin? Birkaç sorumuz olacak ona.”

Asım, Menekşe’yi telefonla çağırdı. Odaya yaşından büyük gösteren, kırk yaşlarında, eli yüzü buruşmuş bir kadın girdi. Kapı açılır açılmaz içeriye yoğun bir çamaşır suyu kokusu yayıldı.

Elif kibar bir ses tonu ile sordu.

“Menekşe Hanım, o gece buralarda dikkatinizi çeken bir şey oldu mu?”

Menekşe bu anı bekliyormuş gibi tereddüt etmeden yanıt verdi.

“Oldu.”

Asım’ın kaşları çatıldı.

“Oldu da niye bana anlatmadın Menekşe abla?”

“Sormadın ki beyim.”

Kürşat, elini Asım’ın omzuna koyup kadına döndü.

“Neyse Asım, konumuz o değil. Ne oldu Menekşe abla?”

Menekşe duraksadı. Gözlerini masanın üzerindeki kristal vazoya dikti; sanki o gecenin görüntülerini camın içinde arıyordu.

“Gece iki sularıydı. Bizim mekânın arka kapısına, çöplerin oraya sigara içmeye çıktıydım. Tam çakmağı çaktım, yandaki spor salonunun yangın merdiveninden bir tıkırtı geldi. Döndüm baktım, kapüşonlu biri demir basamaklardan aceleyle inip son kısımdan kendini pat diye karanlık sokağa bırakıverdi. Yüzünü seçemedim ama altında kot pantolon vardı.”

Odaya ağır bir sessizlik çöktü. Biraz bekledikten sonra Rasim öne eğildi.

“Eee, devam et hadi!”

Menekşe tavana bakarak zihnini zorluyordu.

“Yok yok, kot pantolon değil, kumaş pantolondu.”

Kürşat homurdandı.

“Detaylarda boğulma Menekşe abla, sen devam et.”

“Sonra hırsız belledim onu. Fırçamın sapını kaptığım gibi koştum üstüne. Kaçınca anladım işin ters olduğunu. Kaçarken cebinden bir şişe düştü.”

Elif araya girdi.

“Ne şişesi?”

“Şişe dediysem küçük bir tüp.”

Kürşat’ın sesi yükseliyordu.

“Ne tüpü?”

“Vallahi, Amirim… O hengâmede eğilip aldım. Bir yerden çalmış, günahı boynuna,” dedim.

Rasim sabırsızca ekledi.

“Sonra?”

Menekşe bir an ellerine baktı, sesi hızlandı, kesik kesik konuşuyordu.

“Sonra ortalık karıştı zaten… Bir anda polisler, ambulanslar doluştu, her taraf kırmızı mavi yanıp sönüyordu. Ne yapacağımı bilemedim.”

Elif, Kürşat’a dönerek mırıldandı.

“Cinayet için önemli bir bulgu.”

Menekşe bir anda panikledi.

“Cinayet mi! Ne cinayeti! Vallah billah ben bilmem, Amirim! Benim bu işle hiçbir alakam yok! Hırsız sandımdı! Cinayet falan olduğunu nerden bileyim!

Rasim kaşlarını çatarak araya girdi.

“Madem alakan yok, madem hırsızdan düştüğünü gördün, niye o gece gelen polislere teslim etmedin bu şişeyi?”

“Amirim, ortalık ana baba günüydü. Cebi delik kadınım ben. Gidip polise ‘bunu buldum’ desem, ‘Sen niye elledin, yoksa sen mi çaldın?’ diye yakama yapışırlar sandım. Korktum, hırsızlık malı üstüme kalır diye önlüğün cebine atıverdim. Sonra Asım Bey’im geldi zaten hemen, polislerle o ilgilendi, ben de köşede büzüştüm kaldım.”

Yutkundu, gözleri dolu dolu olmuştu.

“Vallahi eve gidince önlükle beraber çamaşırlığa atmışım, aklımdan uçup gitmiş! Sabah makineye atarken ceplerini yoklayınca elime geldi, geri cebime koydum. Kurbanın olayım, benim çocuğum var evde Amirim! Ben cinayet mi işlerim…”

Kürşat “Şişe yanında mı? ” diye sordu.

Menekşe, deterjandan rengi atmış tulumun ön cebinden küçük bir şişe çıkardı.

Şişe ışığa tutulduğunda kehribar rengi camın üzerinde morötesi koruyucu bir katman olduğu fark ediliyordu. Şişenin ağzında cerrahi enjektör iğnesinin girmesi için tasarlanmış, üzerinde hafif bir delik izi barındıran gri renkli kalın bir kauçuk tapa vardı. Gövdesine yapıştırılmış beyaz, tıbbi etiketin üzerinde kırmızı harflerle “Leoclaw” yazısı ve hemen altında soğuk baskıyla vurulmuş seri numarası okunuyordu.

Elif şişeyi eline alır almaz yüzündeki ifade değişti. Lyon’daki eğitimi sırasında incelediği bir vaka dosyası zihninde canlanmıştı. Kısa bir sessizliğin ardından şişeyi ışığa doğru kaldırdı. Gözleri üzerindeki etikette gezinirken sesi iyice ciddileşti.

“Leoclaw… Londra merkezli askerî bir biyoteknoloji laboratuvarı. Bu şişe sıradan bir ampul değil; ışığa duyarlı sıvı kimyasalları koruyan izole bir flakon. Üzerindeki Lot numarası, İngiliz Savunma Bakanlığı gözetiminde, yalnızca lisanslı panzehir ve nörotoksin AR-GE çalışmaları için basılan özel bir seriye ait. Tapanın üzerindeki tekli iğne deliği, sıvının havayla temas etmeden doğrudan enjektöre çekildiğini gösteriyor. Maktulün kanında bulunan ve otopside solunum kaslarını kilitlediği belirlenen nadir nörotoksin tam olarak bu flakonun içinde taşınmış. Bu, uluslararası takipte olan, sokağa asla düşmeyecek türden bir kimyasal.”

Elif yazılı bir metin okur gibi, duraksamadan tek seferde konuşmuştu. Oda birkaç saniye sessiz kaldı.

Asım, Rasim ve Kürşat boş gözlerle Elif’e baktılar. Söylediği teknik detayların havada asılı kaldığını anlayan Elif, şişeyi masanın tam ortasına bıraktı.

“Maktulün öldürüldüğü zehre ulaştık gibi duruyor.”

***

Ertesi gün öğlene doğru Büyükelçinin ahşap kokan geniş odasında yoğun bir sessizlik hâkimdi. Dışarıdaki yaz güneşine rağmen içeride insanın içine işleyen bir soğukluk vardı.

Büyükelçi sanki hiçbir şey olmamış gibi sakin görünüyordu. Üçü de ayakta onun dosyaları imzalamasını bekliyorlardı. Rasim, Kürşat’ı dürterek fısıldadı.

“Adamın yüzünde tek çizgi oynamıyor.”

Kürşat göz ucuyla baktı.

“Diplomatik refleks,” dedi sesini düşürerek.

“Diplomatik refleks mi? Kızının cesedi var ortada.”

Kürşat onu susturmak ister gibi dirseğiyle hafifçe karnını dürttü.

Büyükelçi işini bitirdikten sonra dosyaları kapatarak sekreterine uzattı. Önündeki deri koltuğu işaret ederek, “Buyurun arkadaşlar, lütfen oturun,” dedi. Neredeyse aksansız Türkçe konuşuyordu.

Rasim ağzını tek eliyle kapatarak Kürşat’a doğru, “Bu nasıl İngiliz lan!” diye fısıldadı.

Elif, Rasim’e imalı bir şekilde bakarak öksürdü, ardından delil poşetinin içindeki küçük şişeyi masanın ortasına bıraktı.

“Efendim, kızınızın kanında tespit ettiğimiz kimyasal…”

Şişe masada hafifçe döndü. Büyükelçinin yüzündeki renk bir anda çekildi. Gözleri şişeye kilitlendi. Sanki yıllardır görmediği bir hayalet karşısına çıkmıştı. Dudakları güçlükle aralandı.

“Bunu… nereden buldunuz?” dedi yutkunarak.

Elif resmî bir tonla konuşmasını sürdürdü.

“Efendim, bu kimyasal ile ilgili bazı soru…”

Büyükelçi Elif’in sözünü keserek sesini yükseltti, nefes alışverişleri hızlandı. Yüzündeki şaşkınlığın yerini artık öfke alıyordu.

“Nereden buldunuz dedim!”

Rasim araya girdi.

“Üstlerimizden gerekli bilgileri alırsınız.”

Odadaki hava bir anda gerildi. Kürşat elini sessizce Rasim’in koluna koyarak mırıldandı.

“Sakin.”

Sonra bakışlarını Büyükelçiye çevirdi.

“Sayın Büyükelçi, kızınız için buradayız. Bu kimyasalın ülkeniz açısından ne kadar önemli olduğunu biliyoruz. Buraya diplomatik bir kriz çıkarmaya değil, kızınızın katilini bulmaya geldik.”

Büyükelçi cevap vermedi. Parmakları istemsizce masanın kenarını sıkıyordu. Elif masadaki şişeyi işaret etti.

“Bu kimyasalın Türkiye’deki tedarikçilerine ulaşmamız gerekiyor. Görünen o ki tedarik zincirinin bir noktasında katile yardım eden biri var.”

Tam o sırada kapı hafifçe tıklatıldı. Genç sekreter içeri girerken odadaki gerginliği hissedip kısa bir tereddüt yaşadı.

“Efendim, bölüyorum, özür dilerim.”

Elindeki dosyayı uzattı.

“İçişleri Bakanlığı’ndan resmî yazı geldi. Selim Bey izinden dönene kadar yakın koruma görevinizi Ahmet Bey devralacakmış. Onayınıza sunmuşlar.”

Dosya masaya bırakılır bırakılmaz Kürşat’ın bakışları değişti. Rasim’le göz göze geldi.

“Selim kim Sayın Büyükelçi?”

Büyükelçi gözlüklerini çıkarıp masaya bıraktı.

“Özel korumalarımdan biri.”

Rasim hemen atıldı.

“Şu an nerede?”

Büyükelçi kaşlarını çattı.

“Beni sorguya mı çekiyorsun delikanlı?”

Kürşat ortamın gerilmesine müsaade etmeden araya girdi.

“İzne ne zaman ayrıldı, efendim?”

Büyükelçi kısa bir an düşündü.

“Bilmiyorum, birkaç gün önce.”

“Tam tarih verebilir misiniz?”

Büyükelçi kapı hizasında ayakta duran sekreterine baktı.

“Selim Bey, salı günü izne ayrıldı efendim.”

Kürşat’ın kaşları çatıldı, şüpheci bir tonla şakaklarını kaşıyarak mırıldandı.

“Cinayetten bir gün önce…”

Odada birkaç saniyelik sessizlik oldu. Elif sessizliği bozdu.

“Selim Bey sadece sizin korumanız mıydı, yoksa kızınızla da ilgileniyor muydu?”

“Bazen kızımla da ilgilenirdi. Şoförlüğünü yaptığı olurdu. Kızım araç kullanmayı bilmezdi, Selim yardımcı olurdu.”

Kelimeler ağzından dökülürken Büyükelçinin yüzü değişti. Bu ihtimali ilk kez düşünüyordu.

“Neden soruyorsunuz?”

Duraksadı, cevap alamayınca devam etti.

“Hayır… Selim neden böyle bir şey yapsın?” dedi kekeleyerek.

Kürşat sakin bir ses tonu ile yanıtladı.

“Her ihtimali değerlendirmek zorundayız, Sayın Büyükelçi.”

“Nerede olduğunu biliyor musunuz?” diye sordu Rasim.

Sekreter yeniden söze girdi.

“Yarım saat sonra Rusya’ya uçuşu var. Türk Hava Yolları’ndan gelen uçuş bilgileri az önce sistemimize düştü.”

“Bilginiz dâhilinde mi efendim?” diye sordu Elif. Heyecanı hissediliyordu.

“Evet, Dışişleri Bakanlığının bir çalıştayı vardı. Ona katılmak istemişti,” diye yanıtladı Büyükelçi.

“Peki, daha önce benzer organizasyonlara katıldığı olmuş muydu?”

“Hayır, olmadı. Kişisel gelişimi için buna ihtiyacı olduğunu söyledi. Ben de izin verdim.”

Üçü birbirine baktı. Anlık bir şaşkınlıktan sonra Elif bilgisayarı işaret ederek sordu.

“Kullanabilir miyim efendim?”

Önündeki dizüstü bilgisayarı ağır ağır Elif’e doğru itti. Gözlerini kısmış, karşısındaki bu genç polisin ne yapmaya çalıştığını çözmek ister gibi bakıyordu. Elif klavyenin tuşlarına hızlı hızlı basmaya başladı. Bir süre odaya sadece tuşların tıkırtısı hâkim oldu.

“Rusya ile Türkiye arasında suçluların iadesi anlaşması yok.”

Kısa bir sessizlik… Üç polis aynı anda ayağa kalkıp kapıya yöneldi. W201 son süratle Esenboğa’ya doğru yola çıktı.

***

Eksi ikinci kattaki sorgu odasında floresanın cızırtısından başka ses duyulmuyordu. Selim ellerinden masaya kelepçelenmiş, omuzları dik bir şekilde oturuyordu. Karşısındaki duvara yaslanmış olan Rasim, dakikalardır gözlerini Selim’den ayırmıyordu.

Selim sessizliğe daha fazla dayanamadı. Zincirleri şıngırdatarak öne eğildi, yüzüne şaşkın ve mağdur bir ifade yerleştirdi.

“Beni neden üç gündür burada tutuyorsunuz?”

Rasim cevap vermedi. Selim sesini biraz daha yükseltti.

“Size diyorum! Hiçbir açıklama yapmadan beni buraya tıktınız. Avukatımı is…”

Demir kapı güçlü bir metalik sesle açıldı. Selim’in cümlesi havada asılı kaldı. Kürşat ağır adımlarla içeri girdi. Arkasından giren Elif, elindeki kalın dosyayla masanın ucunda durdu. Kürşat sandalyeyi çekip Selim’in tam karşısına oturdu. Masaya dirseklerini dayadı.

“Sesinin ayarını kontrol et, Selim.”

Sesi ürpertici derecede sakindi. Selim yutkundu. Haklı görünmek için sesinin hep gür çıkması gerektiğini düşünüyordu.

“Ben hiçbir şey yap…”

Elif masaya karanlıkta çekilmiş bir fotoğraf fırlattı. Bu, Selim’in kendi sokağındaki giyim bağış kutusuna kıyafet atarken çekilmiş bir MOBESE görüntüsüydü. Ardından küçük kâğıt parçalarını masanın üzerine koydu.

Kürşat, işaret parmağını masadaki notlardan birinin üzerinde ağır ağır gezdirdi.

“İşlem tamam. St. Petersburg Havaalanı, 14.15.”

Selim’in gözleri seğirdi. Nefesi aniden hızlandı ama kendini tutmaya çalıştı.

“Astarlara not ilikleyip bağış kutuları üzerinden casusluk yapmak yaratıcıymış, ne yalan söyleyeyim.” dedi Kürşat gülümseyerek.

Kısa bir duraksamadan sonra Elif başka bir dosya açtı.

“Kimyasal kutusuna erişebilen üç kişi,” dedi sert bir sesle. “Ataşe, kurye ve sen.”

Masaya güvenlik kamerasının görüntüsünü koydu.

“Ataşe ve kurye, garajdaki x-ray kontrolünde birlikteydi. Bu fotoğrafta ise sen, zırhlı aracın yanında tek başınasın.” Kısa bir an duraksadı ve devam etti. “Üç dakika kırk iki saniye…”

“Usta bir istihbaratçı işi,” dedi Kürşat.

Selim’in boğazı kurumuştu. Dudaklarını yalarken şakaklarından ter sızıyordu. Elif, şeffaf delil poşetini Selim’in tam önüne bıraktı. İçindeki titanyum maymuncuk, floresan ışığında parlıyordu.

“Kasanın kilidinde saptanan mikroskobik çizikler, evinin beş yüz metre ilerisindeki ormanlık arazide bulduğumuz bu aletin ucundaki metal alaşım ile yüzde yüz eşleşti,” dedi laboratuvar raporunu göstererek.

Metal dedektörüyle aleti bulmak zor olmamıştı. Rapordaki parmak izi eşleşmesi ise maymuncuğun kime ait olduğu konusundaki son şüpheyi de ortadan kaldırmıştı.

Odaya ağır bir sessizlik çöktü. Selim’in kelepçeli elleri masanın üzerinde kontrolsüzce titremeye başladı.

Kürşat arkasına yaslandı. Masanın üzerindeki kâğıtları göstererek, “Buraya kadar olan kısmı boş ver,” dedi.

Elif şaşkınlıkla Kürşat’a baktı. Selim ise ani bir refleksle başını kaldırdı. Kürşat ellerini göğsünde birleştirdi.

“Para… Casusluk… Ruslar…” Omuz silkti. “Bunların hepsi açıklanabilir şeyler. Ne de olsa insanoğlu, zaaflarla dolu…”

Kürşat ceketinin iç cebinden Caroline’in fotoğrafını çıkardı. Usulca masanın ortasına, Selim’in tam önüne bıraktı.

“Ama şunun cevabını bulamadım.”

Sessizlik…

“Bu kız neden öldü? Yoksa…”

Cümlesini bitiremeden Selim ani bir refleksle öne atıldı. Kalkmaya çalıştı ancak masaya zincirli kelepçeler buna engel oldu.

Elif önüne otopsi fotoğrafını koydu.

“Kız senin zaafındı. Saplantılı bir şekilde onu rahatsız ettiğin için her yere takma isimle gidiyordu. Attığın o gizli mesajlar, gece aramaları, uzaktan takipler… Arkasındaki o karanlık gölgenin, aslında onu korumakla görevli adam olduğunu bilmemesi… Ne hazin bir son!”

Selim’in nefes alışverişleri hızlanmıştı. Sessizliğin Selim’i ürküteceği o son ana kadar üçü de tek kelime etmeden onu izlediler, ta ki düğüm çözülene kadar…

“Aylarca…” dedi, çatallaşmış sesiyle. “Her gün karımı gördüm onda.”

Elif, kollarını çözüp masaya doğru hafifçe eğildi.

“Sadece fiziksel bir benzerlikten bahsetmiyorsun.”

Selim başını usulca salladı. Gözleri masanın üzerindeki görünmez bir noktaya, geçmişe kilitlenmişti.

“İzledikçe onun karım olduğuna inandım. Sanki o hastane odasında hiç eriyip gitmemiş, sanki ölüm onu benden hiç almamış gibiydi.”

Kürşat, eline dokunarak, şefkatli bir sesle, “Hadi Selim,” dedi.

Selim, derin ve titrek bir nefes aldı. Nefesini tutarak konuşuyor, kelimeler ağzından güçlükle dökülüyordu.

“O gün havuzda olduğunu biliyordum.”

Elif araya girdi.

“Çünkü onu sen oraya belki defalarca götürmüştün. Senden iyi kimse bilemezdi.”

“VIP hizmet aldığı için tek başınaydı,” diye devam etti Selim. “Bir şekilde girdim. Bana garipseyerek baktı ama tanımadı. Sivil olduğum içindir, diye düşündüm.”

Kürşat, “Çünkü sana daha önce dikkatli bir şekilde hiç bakmamıştı,” diyerek sözünü kesti.

Selim yutkundu. O anı tekrar yaşıyor gibiydi.

“Şezlonga doğru yürürken havlusunu düşürdü. Gidip aldım, ona uzattım. Göz teması kurmadan havluyu aldı, sonra şezlonga uzandı.”

Duraksadı. Masadaki bardaktan bir yudum su içti.

“Gittim, ona kahve aldım. Sevdiği kahveyi biliyordum.”

Işığın cızırtısı artmaya başladı. Anlık bir sessizlik oluştu.

“Sonra?” diye sordu Kürşat.

Bedeni irkildi, boş gözlerle Kürşat’a bakarak devam etti Selim.

“Kahveyi aldı, yüzüme bile bakmadan ‘Teşekkürler,’ dedi. Sonra dergi okumaya başladı.”

Kelepçeli ellerini masaya sertçe vurdu.

“Beni oranın görevlisi sandı! Sadece konuşmak istedim. Eğildim ve… ‘Caroline?’ dedim.”

Kürşat’ın gözlerinden anlık bir parıltı geçti. Selim’in gözbebekleri büyüdü.

“Adını duyduğu an… Donakaldı. Dehşetle döndü bana. ‘Nereden biliyorsun?’ der gibi. Titriyordu. O kadar korkmuştu ki elindeki kahve yere düştü, porselenin kırılma sesi yankılandı.”

Boğazı düğümlendi.

“Birden öyle dönüp dehşetle bakınca ne yapacağımı bilemedim. Oradan kaçmaya çalıştı. Sakinleştirmek istedim, kolunu tuttum. Dengesini kaybetti. Birlikte havuza düştük. Suyun içinde iyice panikledi. Çırpınıyordu. Durdurmak için… Sadece sussun diye sıktım boğazını. Bir elim boğazındaydı, bir elim ağzında.

Yutkundu. Gözünden bir damla yaş süzüldü.

“Gözleri fal taşı gibi açılmıştı. Boğuşurken bir an bana baktı ve… Bıraktı kendini. Teslim oldu. Sonra da korkudan bayıldı.  Öldü sandım,” dedi Selim kesik kesik nefes alarak. “Onu sudan çıkardım ama ölmemişti. Nabzı atıyordu. Ayıldığında hayatımın biteceğini düşündüm.”

Kürşat usulca sordu.

“Kimyasalı o yüzden mi kullandın?”

Selim cevap vermedi.

“Enjektörü nerden buldun?”

“Spor salonunun ilk yardım dolabından,”

Kürşat arkasına yaslandı. Gözlerini Selim’den ayırmıyordu.

“Emniyet, uluslararası bir suikast olduğunu düşünecekti. Aylarca sürecek devasa bir soruşturma…”

Elif, Kürşat’ın cümlesini gizli bir hayranlıkla tamamladı.

“Bu da Emniyet’i oyalayıp sana en çok ihtiyacın olan şeyi verecekti: Zaman. Sonra da ver elini Rusya.”

Selim gözlerini kaçırıp başını hafifçe öne eğdi.

“Peki ya havuz? Cesedi neden suda bıraktın?” diye sordu Elif.

“Önce malzeme deposuna taşıdım,” dedi Selim. Artık sesi ruhsuz, mekanik bir hâl almıştı. “Tesisin üstümüze kapanmasını bekledim. Sonra herkes gidince onu tekrar klorlu suya attım.”

Elif klor kelimesini duyduğunda taşlar artık tamamen yerine oturmuştu.

“Çünkü cesedin üstündeki DNA’yı ve derinin üstündeki parmak izlerini klorlu suyun yok edeceğini düşündün.”

Selim küçülmüş, masada bir yığın hâline gelmişti.

Kürşat ayağa kalktı. Üçü birlikte kapıya yöneldi. Demir kapı ağır, metalik bir sesle Selim’in üzerine kapandı.

‘‘Cinayet mahallinde anlamsız bir şey yoktur. Her şeyin bir anlamı vardır.’’

Grotesqueire

Kar sadece çocukları değil yaşını başını almış insanları da mutlu eder. Sokaklarda kartopu savaşları ve kardan adam yaparak sevinç içinde olurlar. Adına ‘beyaz kıyamet’ denilse bile kar yağdığında bedenler mutlulukla dolar.

‘‘Okullar tatil olmadı mı?’’

‘‘Oldu amirim.’’

Üzerinde okul kıyafetleriyle liseli bir kızın bedenini bulduğumuzda amirimizin ilk sorusu bu oldu.

Olay yeri, olay yeri inceleme ekibiyle pişti olmuştu. Onların işleri bitince iki gecedir aralıksız yağan karın altında cansız bekleyen bedeni incelemeye başladık. Amirim kendisiyle özdeşleşmiş hareketini -asla yakmadığı sigarasını dudaklarına yerleştirdi- yaparak maktule eğildi. Mikroskobik inceleme yapan bir bilim insanı edasıyla önce maktulün darbe almış başına, sonra soğuktan morarmış kol ve ayaklarına baktı. Ben ve Yiğit abi -amir dememi istemiyordu- ise eldivenlerin ısıtamadığı ellerimizi birbirine sürtüyorduk.

Birkaç dakika sonra kilolu bedeniyle ağır ağır doğruldu. ‘‘Ne diyorsunuz?’’ diyerek sigarasını dudaklarından çekti.

Amirim maktule eğildiğinde ben de çevre kontrolü yapmıştım. Geride ormanlık bir yol, aralıklı ama yaşlı ağaçlar, gökyüzünden her birinin bir melek indirdiği söylenen kar… Teatral bir cinayet mekânı. Doğrusu ormanlık bu alan cinayeti örtbas etmek için en uygun yerdi.

‘‘Valla ağabey soğukta bu kıyafeti giymesi normal değil. İçimde içlik olmasına rağmen götüm dondu,’’ dedi Yiğit abi ve siyah beresini çekiştirdi. ‘‘Amirim cinayet sanki burada işlenmemiş ya da kar her şeyi örttü.’’

‘‘Ben de burada işlenmediğini düşünüyorum. Maktulün kafasının arkasında soğuktan donmasına rağmen çok fazla kan var. Elbette en güzel yorumu Dursun yapacaktır. Nerede lan o?’’

‘‘Abi, Dursun’u bilirsin soğuğu sevmez. Minibüste köklemiştir klimayı rapor yazıyordur.’’

‘‘Ulan titrek Dursun!’’ diyerek güldü amirim. Sonra sigarasını dudağına yerleştirerek, ‘‘Kim bulmuş?’’ dedi.

‘‘Fotoğrafçı bulmuş amirim.’’

‘‘Bu karda kıyamette neyin fotoğrafıymış?’’

‘‘Kendisiyle henüz görüşmedim amirim. Olay yerine ilk gelen ekip söyledi.’’

‘‘Tamam! Sen fotoğrafçıyla konuş. Biz de Dursun’un yanına gidelim,’’ dedi Amirim ve karlara bata çıka olay mahallinden uzaklaştık.

Polis arabasında bekleyen fotoğrafçıya kendimi tanıttıktan sonra sordum ‘‘Ercan Bey ne işiniz vardı ormanda?’’

‘‘Amatör fotoğrafçıyım, doğa fotoğrafları çekmeyi seviyorum. Eşimle genelde kafa dinlemek için hafta sonları az ilerideki evimize geliyoruz. Kar tatilinden istifade etmek için dün akşam geldik. Eşimin çevrim içi toplantısı vardı ben de köpeğimizi alarak dışarı çıktım. Köpeğimiz Samoyed cinsi, karlı havaları seviyor. Onu ormana saldıktan sonra fotoğraf çekmeye başladım. Önce ormanın dışından birkaç poz aldım. Sonra koşuşturan köpeğimizi çektim. Ambiyans o kadar güzeldi ki kadranımı gökyüzüne çevirdim. Son olarak ağaçları çekmeye başladım. Ağaçların arasındaki kardan adam dikkatimi çekti. Fotoğraflamaya başladım. Eşim arayarak toplantısının bittiğini haber verdi. O ara köpeğimiz kardan adamın yanına gitmişti, havlamaya başladı. Normalde bu cins köpekler çok havlamaz. Tilki falan görmüştür diye düşündüm. Yanına gidince kızın bedenini gördüm, hemen polisi aradım.’’

‘‘Başka bir şey?’’

‘‘Başka bir şey yok. Arkadaşlar telefonumu ve fotoğraf makinemi aldı. Eşimi arasam köpeğimizi alsa.’’

Arabanın içinde pusmuş köpeğe baktım. ‘‘Tamam, önce evinize gidip köpeğinizi bıraksınlar sonra sizi karakola götürüp ifadenizi alsınlar,’’ dedim ve şoför koltuğunda oturan memur arkadaşa talimatları vererek amirlerimin yanına gittim.

***

İçtiğimiz üç bardak çay iliklerimizdeki soğuğu ısıtmaya yetmemişti. Şubedeki elektrikli ısıtıcıları açmıştık. Gelirken meslektaşlarıma fotoğrafçının ifadesini anlatmıştım. Onlar da bana maktulün ölüm sebebinin kafasına aldığı darbe olabileceğini, kimliğinin, telefonunun ve çantasının bulunmadığını, okul kıyafetinde bulunan ‘K’ harfinin köklü bir özel okula ait olduğunu söylediler. Ayrıca olay yerinin okula arabayla birkaç dakikalık mesafede olduğunu anlattılar.

‘‘Ceyda, kızım olay yeri çevresinde kamera görüntüleri yok mu?’’

‘‘Olay yeri çok sapa bir yerde olduğu için yok amirim. En yakındaki kameralar Karaman’da yapılan yeni adliye binası bölgesinde. Camili’deki askerlik şubesinin oralarda da var.’’

‘‘Hay bin kunduz! Şu kameraları asıl sapa yerlere koymaları lazım! Peki okulu aradınız mı?’’

‘‘Aradım amirim. Okulun genel koordinatörüyle görüştüm. Yol durumundan dolayı okula gelemeyeceğini söyledi. Ben de kendisinden ortaokul ve lisede bulunan öğrencilerin resimli listesini istedim. Göndermesini bekliyorum.’’

‘‘Artık öğrenci listeleri resimli mi oluyor?’’

‘‘Özel okulların kullandıkları bir sistem var. Orada öğrencinin fotoğraflı özlük bilgileri, sınav sonuçları ve analizleri, ödev takipleri gibi bilgiler bulunuyor. Ağabeyimin kızından biliyorum amirim.’’

‘‘Gördün mü İsmet? Tek hafiye sen değilsin,’’ diyerek kalan çayını içti amirim.

Hafiye lakabını amirimden başka kullanan yoktu. Sağ olsun cinayet şubedeki üçüncü ayımda intihar gibi görünen bir cinayetin çözülmesine yardımcı olmuştum. İnatçılığımın ekmeğini yediğim nadir durumlardan biriydi. Bir de Allah rahmet eylesin Agatha Christie’nin etkisinde kalarak olaya yaklaşmıştım. Bu olaydan sonra amirim bana ‘zehir hafiye’ demeye başlamıştı.

Elimizdeki bilgileri, yazıp silmekten kararmış beyaz(!) tahtaya yazdım. Öğrendiklerimiz lüks çerezin içindeki Antep fıstıkları kadardı. Bazı şeyleri beklememiz gerekiyordu. Bu nedenle çay almak için kantine indim.

***

Yaklaşık iki saat sonra maktulün on yedi yaşında, tam burslu lise son sınıf öğrencisi Şüheda Tıknaz olduğunu öğrendik. Maktulün evine giderken oyuncu değişikliği yaptık. Yiğit ağabeyi şubede bırakıp Ceyda’yı yanımıza aldık. Kızın yaşadığı ev Sapanca’nın Gazipaşa Mahallesi’ndeydi. Muhtemelen okula servisle gidiyordu.

Bu mesleğin belli başlı zorlukları vardır fakat birilerine birilerinin öldüğünü söylemek maaşı ay sonuna denkleştirmeyi becermek kadar kolay değildir. Havanın soğukluğu bu tatsız durumun yanında sıcak kalıyordu. Kapıyı maktulden küçük, esmer, ela gözlü, uzun saçlı bir kız çocuğu açtı. Bizi yabancı görünce kapının ardına saklandı. Çok geçmeden ellili yaşlarında, hafif toplu, ağlamaktan gözleri kızarmış, saçları yer yer ağarmış bir kadın geldi. Şaşkın ve korkulu gözlerle bizi süzdü.

‘‘Merhaba! Şüheda Tıknaz’ın evi mi acaba?’’ diye sordu Ceyda.

‘‘Kızımı buldunuz mu?’’ diye umutla atıldı kadın.

Başka evrenlerdeki Örümcek Adamlar’ın aynı evrende rastlaşmaları gibi birbirimize baktık.

‘‘Kızınızı bulduk. İçeride konuşabilir miyiz?’’

‘‘Kızım… Şüheda’m iyi mi?’’

‘‘Lütfen içeride konuşalım!’’

Umudun korkuya evrimi kadının gözlerinin dolmasıyla gerçekleşti. Bizi gönülsüz içeriye buyur etti. Ölümün soğukluğunu hiçbir sıcaklık ısıtamıyordu. Ardımızda duran kadının içi odada gürül gürül yanan sobadan daha ateşliydi.

‘‘Kızınız ne zamandır kayıp?’’ dedi amirim.

Kadın beklediği cevabı alamayınca durumu anlamış gibi ‘‘Ona bir şey oldu değil mi? Yoksa habersiz bir yere gitmezdi.’’

‘‘Nereye gittiğini biliyor musunuz?’’

‘‘Okula gideceğini söyledi.’’

‘‘Kar tatilinde neden okula gidecekti?’’

‘‘Kızım okulun sosyal medya sorumlusuydu. Okuldaki etkinliklerin fotoğraflarını ve videolarını çekiyordu. Bunları bilgisayarda düzenleyerek okulun sosyal medyasında paylaşıyordu. Ücret karşılığında başka okullara da bu işi yapıyordu. Hatta kardeşinin bütün okul masraflarını bu işler sayesinde karşıladı. Babası eve bilgisayar almak istedi. Kendisi okuldaki bilgisayarlarda orijinal programlar olduğu için daha rahat yaptığını söyledi ve istemedi. Okul tatildi ama birikmiş işlerini yapmak için okula gideceğini söyleyerek evden çıktı.’’ Sözü bitince kadın ağlamaya başladı.

Ceyda kadını sakinleştirmeye çalışırken amirim gerçeği söylemeye hazırlandı. Bu hazırlığı fark ettiğim gibi dışarı çıktım. Çünkü bu iş bana evimize gelen askerleri ve annemin haykırışlarını hatırlatıyordu. Göt kesen soğuğa karşı eldivenlerimi takmadım. Sigaramın yanışıyla kadının çığlığı aynı ana denk geldi.

***

Maktulün otopsi raporları henüz gelmediği için Yiğit ağabeyle saha araştırmasına çıktık. Öncesinde olay yeri fotoğraflarına tekrar baktık. Hatta amirim amatör fotoğrafçının çektiklerini de inceledi. Onlardan bir şey çıkmayınca maktulün okuluna gittik. Okul şehir merkezine uzak, doğanın içinde bir eğitim yuvasıydı. Kampüs geniş bir arazi içinde, hilal şeklinde yapısıyla oldukça büyüktü. Girişin sol tarafında çocuklar için salıncaklar, banklar vardı. Bahçenin sonunda envaiçeşit hayvanın bulunduğu büyükçe bir bölüm vardı.

Girişteki güvenlik görevlileri Şüheda’nın bazı hafta sonları okula geldiğini doğruladı. Kızı en son tatilin günü öğleye doğru gördüklerini, okula tam girecekken telefonla konuşup geri döndüğünü söylediler. Kamera kayıtlarına baktığımızda da durum doğrulandı. Kaydın kopyasını alıp kızın okuldaki dolabına bakmak için içeriye girdik.

‘‘Keşke benim kızlar da böyle bir okulda okuyabilseler,’’ dedi Yiğit ağabey.

‘‘Okurlar ağabey, neden okumasınlar?’’

‘‘Nasıl okuyacaklar kardeş? Bizim maaşımız bu okulun önünden geçmemize bile yetmez.’’

‘‘Bak yakın tarihte ücretsiz bursluluk sınavları varmış. Duvardaki afişin resmini çek istersen. Getirirsin kızları, denerler şanslarını. Sonuçta maktulde burslu okuyormuş.’’

Güvenlik görevlisi ve ben ikinci kata çıkarken Yiğit ağabey afişi inceliyordu.

‘‘Burası 12’nci sınıfların katı, dolaplar onlara ait. Şüheda’nınki hangisi bilmiyorum,’’ dedi bana eşlik eden güvenlik görevlisi.

Üç sınıf vardı ve dolaplar sınıfların karşısındaydı. Zaman kaybetmemek adına bana yakın olan dolaplara bakmaya başladım. Güvenlik görevlisi de diğer dolaba yöneldi. Dolapların bazılarında isim yazmadığı için raflardaki defter ve kitaplara bakıyordum. Beşinci dolaba geldiğimde Yiğit ağabey sondaki dolaplardan birinin önünden seslendi.

‘‘Galiba buldum!’’

Yanına gittim, siyah bir çantayı yere bırakarak defter ve kitapları kontrol etti. Ders notları dışında bir şey bulamayınca çantayı açtık. Çantadan küresel çapta ün yapmış bir markanın bilgisayarı ve yine o markaya ait bir cep telefonu çıktı. Elbette ikisi de kapalıydı. Çantayı biraz daha karıştırınca pembe anahtarlıklı bir anahtar, maktulün adına çıkarılmış bir banka kartı bulduk. Bulduklarımızı çantaya geri koyduk ve şubeye gazladık.

Şubeye girmeden önce bulduklarımızı parmak izi için olay yeri incelemeye bıraktık ve ‘acil’ koduyla bilgi işleme gönderilmesini arz ettik. Biz bunları yaparken amirim ve Ceyda boş durmamış maktulün bazı arkadaşlarının ifadelerini almıştı. İfade verenlerin cümleleri neredeyse aynıydı. Maktul; başarılıymış, sosyalmiş, herkesle iyi geçinmeye çabalarmış, popülaritesi yüksek biriymiş. En yakın arkadaşları Yasmin Demiroğlu ve Can Berk Sürmene’ymiş. En son pazartesi günü görmüşler. Eh bittabi Yasmin ve Can Berk’i karakola çağırmak hasıl olmuştu.

Adli Tıp, maktulün eşyalarıyla işini bitirmişti. Bu eşyaları ailesine teslim etme bahanesiyle aklımdaki soruları sormak için maktulün evine gittim. Kapıyı uzun boylu, gür sakallı, kısa saçlı bir adam açtı. Kim olduğumu söyleyince adam beni içeriye davet etti. Adam beni müsait bir odaya aldı, karısını çağırdı.

Elimdeki saman renkli torbayı anneye uzattım. Zorla yutkunarak, ‘‘Kızınızın eşyalarını getirdim,’’ dedim.

Kadın hıçkırıkla ağlama arasında bir ses çıkararak torbayı elimden alıp koynuna bastırdı.

‘‘Uygun bir zaman değil ama sormak istediğim sorular var.’’

Kadın o ara torbadakileri döktü. Ardından şaşkın şaşkın baktı.

‘‘Bu… Bunlar…’’

‘‘Tamam Nurgül tamam!’’ diyerek karısını teselli etti eşi.

‘‘Hayır, hayır! bunlar kızımın değil!’’

‘‘Nasıl yani?’’

‘‘Kızımın okul kıyafetleri odasında başka okul kıyafeti yok. Bu anahtar bizim evin değil çünkü anahtarını masasında unutmuş.’’

‘‘Okuldaki dolabında bilgisayar, cep telefonu ve ona ait banka kartı bulduk.’’

Cep telefonumdan bulduklarımı gösterdim.

‘‘Bunlar kızımın değil. Kızımın bilgisayarı yok, telefon onun olamaz. Kızımın telefonunun ekranı çatlamıştı. Banka hesabını biz açmadık,’’ dedi baba.

‘‘Yapmış olduğu işlerden kazandığı paralar için açmış olabilir mi?’’

‘‘Bilmiyorum ama kızımız bizden bir şey saklamazdı. Kazandığı paraları da bize harcardı.’’

Aileyi daha fazla zorlamanın alemi yoktu. Getirdiğim eşyaları tekrar torbaya koydum. Soğuk hava suratıma çarpınca aklıma kime ait olduğunu hatırlayamadığım bir söz geldi: Her insanın hayatı aynı şekilde sona erer; farkı yaratan, nasıl yaşadığı ve nasıl öldüğünün ayrıntılarıdır.

***

Maktulün son telefon sinyalinin alındığı adrese giderken amirim telefonda Ceyda ile konuşuyordu.

‘‘Oh maşallah! O kadar parayı nereden bulmuş? Döviz hesabı da varmış! Ne! On bin dolar mı? toplam ne kadar yapıyor? Bir milyon civarı! Tamam kızım sen o paraların nereden geldiğini araştır,’’ dedi ve telefonu kapadı.

‘‘Ne oldu amirim?’’

‘‘Kızın hesabında Bir milyona liraya yakın para varmış. Duydun işte dolarları falan. Yurt içinden ve yurt dışından paralar gönderilmiş. Bu kadar parayı nasıl kazanmış yahu?’’

‘‘Sosyal medyadan kazanmıştır amirim. Yeni nesil işler böyle. Birkaç saçma sapan, garip video çekiyorsun, izlendikçe para geliyor. Takipçi sayın arttıkça sosyal medya algoritması izlenme için diğer kullanıcılara yönlendiriyor. Etkileşim arttıkça meblağ artıyor.’’

‘‘Ailesinin bu paradan nasıl haberi olmaz?’’

‘‘Göründüğünden bambaşka bir hayatı varmış amirim.’’

Adrese ulaştığımızda ev sahibi Hatice Kumru apartman girişinde bizi bekliyordu. Kısa beyaz saçlarıyla, altmışlarında gösteriyordu. Burnu soğuktan kızarmıştı, bizi görünce heyecanlandı.

‘‘Merhaba, hoş geldiniz.’’

‘‘Merhaba Hatice Hanım!’’ dedi amirim tokalaşırken.

Maktulün resmini gösterdik ‘‘Evinizi kiralayan kişi bu mu?’’

‘‘Evet, evet!’’

‘‘17 yaşındaki bir kıza neden evinizi kiraladınız?’’ dedi amirim.

Kadın bu sorudan dolayı gerildi, anahtarı yere düşürdü. Eğilip alırken ‘‘Şüheda beni aradığında ona yapamayacağımı söyledim. Ancak son sınıf öğrencisi olduğunu, dört küçük kardeşi yüzünden evinde ders çalışamadığını, burslu okuduğunu eğer notları düşerse bursu keseceklerini söyledi. Okulun yakın olması önemliymiş çünkü okul sonrası ve hafta sonları buraya geleceğini söyledi. Kendi parasını kendi kazanıyormuş ve kirayı asla geciktirmeyeceğini söz verdi. Hatta ilk iki ayı peşin verdi. Diğer ayları geciktirmeden tıkır tıkır ödedi. Paraya ihtiyacım vardı. Emekli maaşımla zor oluyor bazı şeyler.’’

‘‘Eve başka birileri geliyor muydu?’’

‘‘Ben Serdivan’da oturuyorum. Komşulara birkaç kere sordum onlar sadece Şüheda’yı görmüş. Müzik sesi dışında evden başka ses gelmiyormuş.’’

Birinci kattaki daire oldukça küçüktü. Mutfak ve oturma odası birdi. Tuvaletin karşısındaki odanın kapısını açınca önümüzde bambaşka bir dünyaya açıldı. Oda, pembenin tonlarıyla döşenmişti. Duvar diplerinde rengarenk büyük peluş ayıcıklar, yatağının üstünde mini elbiseler, renkli ince çoraplar, yatağının çevresini saran led lambalar, farklı açılarda duran iki tripod ve bir sürü maske vardı. Bir an ağzı açık etrafa bakan ev sahibiyle göz göze geldim. Amirim dolap ve çekmeceleri karıştırdıkça ortaya farklı fantezi eşyaları ve iç çamaşırları çıkıyordu.

‘‘Olay yeri inceleme ekibini çağır hemen gelsinler,’’ dedi amirim ve odadan çıktı.

Apartman dairesinde işimiz bittiğinde kar dinmiş, soğuk biraz azalmıştı. Hızlıca şubeye dönmemiz gerekiyordu çünkü Can Berk Sürmene ile Yasmin Demiroğlu ifade vermeye gelmişti.

İlk önce Can‘ın ifadesini almak için odaya girdik. Uzun boylu, kaslı vücudu oturduğu sandalyede huzursuz gibiydi. Esmer, temiz yüzü somurtkandı.

‘‘Nasılsın evladım?’’ diye söze girdi amirim.

‘‘Teşekkürler, iyiyim!’’

‘‘Dersler nasıl?’’

‘‘İyi!’’

‘‘Ne okumak istiyorsun?’’

‘‘Yurt dışında okuyacağım.’’

‘‘Hayırlısı olsun inşallah. Benim kız üniversitedeyken yurt dışına gitti. Gidince orada kalmak için başvurularda bulundu ama olmadı. Belki toruna nasip olur.’’

Loş oda birkaç dakika sessizliğe gömüldü.

‘‘Şüheda’yla yakın arkadaşmışsınız. Nasıl biriydi?’’

Can Berk avukatına baktı. Onayı alınca, ‘‘Evet 9’uncu sınıftan beri arkadaşız. Çalışkan, sakin, uyumlu biriydi.’’

‘‘Anlaşabiliyor muydunuz?’’

‘‘Yasmin’le ara sıra atışırlardı. Benimle sorunu olmadı.’’

‘‘Neden atışırlardı?’’

‘‘Şüheda, Yasmin’den daha popüler bir kızdı. Bazen bu popülerliğe kendini kaptırınca Yasmin, Şüheda’yı uyarıyordu.’’

‘‘Ne gibi bir popülerliği vardı?’’

‘‘Okulda öğretmenler tarafından sevilirdi. Okul çalışmalarında rol alırdı. Güzelliğiyle ve başarılarıyla övünürdü.’’

‘‘Son zamanlarda tartıştığınız söyleniyor? Doğru mu?

‘‘Evet! Son zamanlarda bizi küçümsemeye başlamıştı. Özellikle erkeklere karşı tavrı sertleşmişti. Hatta benim hakkımda Yasmin’e yalan yanlış şeyler söylüyormuş.’’

‘‘Ne gibi?’’

‘‘Bu çocuk seni aldatıyor. Hiç sosyal medyasına baktın mı? Kimlere yazıyor? Neleri izliyor. Güvenme, sonra üzülürsün gibi laflar ediyormuş.’’

‘‘Bunları duyunca ne yaptın?’’

‘‘Açıkçası onu umursamıyordum. Ancak Yasmin’inbana karşı tavrı değişmişti. Buna çok kızmıştım. Bağırdım çağırdım.’’

‘‘En son ne zaman görüştünüz?’’

Sandalyesinde kıpırdandı ‘‘Pazartesi günü okul çıkışında görüştük.’’

‘‘Sosyal medya için videolar yapıyormuş. Bunları nerede yapıyordu biliyor musun?’’

‘‘Genelde işlerini okulda hallediyordu. Bazen de Yasmin’in bilgisayarını kullanıyordu.”

‘‘Bilgisayar bu mu peki?’’ diyen amirim telefonundan fotoğrafı gösterdi.

‘‘Hayır değil! Yasmin’in bilgisayarında resimli çıkartmalar falan var.’’

‘‘Peki Şüheda’nın görüştüğü biri veya birileri var mıydı?’’

‘‘Bilgim yok!’’

‘‘Pazartesi ve salı günü neredeydin?’’

‘‘Müvekkilimi suçladığınız bir şey mi var?’’ diye araya girdi Avukat.

‘‘Estağfurullah avukat hanım ne haddimize. Prosedür gereği soruyoruz. Sonuçta en yakın arkadaşı öldürülmüş, bedeni bir çöp gibi sokağa atılmış. Başarılı, gencecik bir kız çocuğunu zalimce öldüren katili bulmak için uğraşıyoruz.’’

Çocuk elini ayağını nereye koyacağını bilemedi. Kireç gibi olmuş suratıyla avukatına baktı.

Avukat ‘‘Pazartesi günü…’’ demeye kalmadan amirim kadını susturdu.

‘‘Üniversiteye gidecek olan birinin sorduğum soruya cevap verebileceğini düşünüyorum. Öyle değil mi evladım?’’

Çocuk kafasını salladı. Biraz düşündü. ‘‘Pazartesi okuldan sonra Cadde 54’teki spor salonuna gittim. Saat yediye kadar oradaydım. Spor sonrası bir kahve alıp arabayla eve geldim. Salı günü öğleden sonra Yasmin’e gittim.’’

‘‘Ne yaptınız?’’

‘‘Film izledik.’’

‘‘Ne izlediniz?’’

‘‘Çığlık 6.’’

Amirim başka bir şey sormadan odandan çıktı ‘‘İfadesini yazdırıp imzalatın,’’ dedi. Ardından Yasmin Demiroğlu’nun odasına girdi.

Yasmin; minyon, kumral kısa saçlı bir kızdı. Gözlüklerinin arkasındaki yeşil gözleri korkulu bakıyor, kırmızı ojeli tırnakları masanın üstünde ileri geri hareket ediyordu.

‘‘Bu havada yapılacak en güzel şeylerden biri sıcak salep içmek ve film izlemek değil mi? Kızımla çok beceremedik bu işleri ama torunumla her hafta kesin sinemadayız. Salı günü Can Berk’le sizin evde film izlemişsiniz doğru mu?’’

‘‘E… Evet doğru.’’

‘‘Hangi filmi izlediniz?’’

‘‘Çığlık.’’

‘‘Hangisi? Dört mü beş mi?’’

‘‘Beş!’’

‘‘Şüheda’yla ara sıra tartıştığınızı söyledi Can Berk. Neden tartışıyordunuz?’’

‘‘Öyle büyük bir şey yok. Bazen egosu şişiyordu, kızıyordum.’’

‘‘Eh! Normal değil mi? sonuçta okulun en popüler kızıymış. Ben de olsam biraz ego yapardım. Son zamanlarda Can Berk hakkında seni gazlıyormuş. Güvenme ona, seni aldatır falan diye doğru mu?’’

‘‘Evet! Erkeklere olan tavrı son dönemlerde değişmişti. Erkekler sadece zevk ister gerisi boş duygular derdi.’’

‘‘Sen ne cevap verirdin öyle söyleyince?’’

‘‘Can Berk’in öyle biri olmadığını söylerdim.’’

Sinir ve stresle tırnağı kırılmış baş parmağını kanırttı. Canı yanınca ellerini masanın altına indirdi.

‘‘Pazartesi günü neredeydin?’’ Avukata, ‘‘Suçlamak için değil avukat bey biliyorsunuz rutin sorular bunlar,’’ diyerek gelecek olan salvoyu savuşturdu amirim.

‘‘Okuldan sonra evdeydim.’’

‘‘Salı günü filmden sonra ne yaptınız peki?’’

‘‘Biraz muhabbet ettik. Sonra Can Berk gitti.’’

‘‘Saat kaç gibi gitti.’’

‘‘Bilmiyorum.’’

‘‘Can Berk gidince sen ne yaptın?’’

‘‘Hatırlamıyorum!’’

Huzursuz bacak sendromu eşliğindeki sessizliği avukat bozdu. ‘‘Eğer başka bir şey yoksa gidebilir miyiz?’’

Amirim, babacan bir insandır. Ancak kendini beğenmiş, burnu Kaf Dağı’nda olan kişilere tahammülü yoktu. Tebessüm etti ve odadan çıktı.

‘‘Kızım, ikisinin de telefon kayıtlarına bakmanı istiyorum. Sakladıkları bir şeyler var. Yalan söylüyorlar. Hatta Yiğit, sen şu çocuğun arabasının plakasını al. Kameralara bak bakalım hangi güzergâhları kullanmış,’’ dedi ve bir sigara çıkararak dudağına yerleştirdi.

***

‘‘Ağabey, kız başına aldığı darbe yüzünden değil, boğularak öldürülmüş! Bir de saçları arasından kırılmış bir tırnak, kıyafetlerinde maktule ait olmayan saç telleri bulmuşlar.’’

Amirim, yanmayan sigarası dudaklarında beyaz tahtaya baktı. ‘‘Bilgisayar ve telefon ne oldu?’’

‘‘Öğleden sonra haber verecekler amirim,’’ dedim.

‘‘Yiğit, baktın mı çocuğun arabasına?’’

‘‘Baktım ağabey. Yakalandığı kamera sayısı az. Fakat araç Yasmin’in oturduğu Kırkpınar, Güneş Sitesi’nin ana kapısındaki kamera kaydında net gözüküyor. Dediği saatlerde siteye giriyor, sekiz gibi çıkıyor.’’

‘‘Şüheda yanında mı?’’

‘‘Ona dikkat etmedim ağabey!’’

‘‘Ulan Yiğit! Dikkatli izle. Siteye girerken ve çıkarken Şüheda yanında mı bak!’’

‘‘Tamam ağabey.’’

‘‘Kızım, telefon kayıtları ne oldu? Maktulle konuşmuşlar mı?’’

‘‘Evet amirim konuşmuşlar. Salı günü 14.00-14.25 arası Yasmin aramış. 14.30-14-32 arası da Can Berk konuşmuş.’’

‘‘Peki, Can Berk ve Yasmin  daha önce konuşmuşlar mı?’’

‘‘Bakıyorum! Evet, amirim konuşmuşlar. 13.05-14.00 arasında.’’

‘‘Durum şu ki arkadaşlar, bu ikisinden biri katil. Çünkü verdikleri ifadeler çelişkiliydi. İzledikleri filmin serinin kaçıncı filmi olduğunu bile karıştırdılar. Biri altı derken diğeri beş dedi. Yakın arkadaş olmalarına rağmen Yasmin’in, Şüheda’nın diğer hayatıyla ilgili bilgisi yok. Olsa, illaki bir şeyler söylerdi. O anlatmasa bile Can Berk bahsederdi. Kısacası paçayı kurtarmak için bu durumu kullanırlardı.’’ Dudaklarındaki sigarayı alarak, ‘‘Can Berk Sürmene ve Yasmin Demiroğlu için sorgu evraklarını hazırlayın! İsmet, sen de bilişime git sıkıştır bir saate her şey hazır olsun!’’

Bilişimdeki Kenan’la aramızda güzel bir dostluk vardı. Karşılıklı sigaralarımızı içtikten sonra bulduklarını gösterdi. Maktulün, Pembe Düşler adında takipçi sayısı milyonu bulan bir sosyal medya hesabı vardı. Bu hesapta erotik video ve resimler yayınlamıştı. Görüntülerin çekildiği yer geçen gün amirimle gittiğimiz evin pembe odasıydı. Ana sayfasına sabitlediği seksi bir dans eşliğindeki videosunda: ‘Düşlerinizin renklenmesi için KATIL’ın’ yazmıştı. Bu KATIL kısmı parayla üye olanlar için özel videolar barındırıyordu. DM kutusunda bir sürü sapkın mesaj ve fotoğraf vardı. Bilgisayarı yayınlamadığı bir sürü video ve fotoğrafla doluydu. Bazı Word belgelerine kimlerden ne kadar para aldığını, kullanıcı adlarıyla birlikte yazmıştı. Bunlardan bazıları: DAİMİLER, ÖZELCİLER, KAZLAR, ECNEBİLER, SAZANLAR.

SAZANLAR dosyasında tanıdık bir isim vardı: Can Berk Sürmene. Dosyayı açtığımızda onunla yazıştığı sayfaların ekran görüntülerini ve videoyu gördük. Yaklaşık beş dakikalık çekim, Şüheda’nın yaptığı erotik hareketlere zevklenerek kendinden geçen Can Berk’i gösteriyordu. Telefonda bir şey yoktu çünkü yeni alınmış ve sim kartı henüz takılmamıştı. Büyük olasılıkla kız, kırılan telefonunun yerine almış, hattını takmaya fırsatı olmamıştı.

Fazla vakit kaybetmeden şubeye dönüp bilgisayardakileri gösterdim. Amirim görüntüleri izleyince gözleri fal taşı gibi açıldı.

Çocuk şubeden bir arkadaş, zanlı ve avukatı tam tekmil sorgu odasında hazırdı. Önce Yasmin’in odasına girdik.

Gözüme ilk çarpan şey, kızın bu süreçte zayıfladığı ve korkusunun arttığıydı. Avukat daha saldırgan duruyordu.

‘‘Neden çağırdığınızı söyler misiniz? Kaç saattir bekliyoruz! Verdiğimiz ifade açık ve net değil miydi?’’

Amirim avukatı iplemeden direkt kıza, ‘‘Şüheda’yla neden kavga ettiniz?’’ diye sordu.

Kız irkildi fakat sakin kalmaya çalışarak, ‘‘Kavga etmedik!’’ dedi.

‘‘Son günlerde dargın olduğunuzu söyleyen arkadaşların var.’’

‘‘Geçen gün de söyledim bazen egosuna yenik düşüyordu. Lafları, konuşması saçma sapan oluyordu.’’

‘‘Neye ego yapıyordu?’’

‘‘Okuldaki başarılarıyla övünüyor, geçmişte kaptanlığını yaptığı okul voleybol takımına laf ediyordu. Okumak istediği okulu dilinden düşürmeyerek bizim üniversiteyi kazanamayacağımızı söyleyip duruyordu.’’

‘‘Neden arkadaşlığını bitirmedin?’’

‘‘Özünde çok iyi bir insandı. İyi günümde kötü günümde yanımdaydı. İki gün küssek üçüncü gün barışıyorduk.’’

‘‘Can Berk’le ilgili sana ne dedi?’’

‘‘Bir şey söylemedi.’’

‘‘Can Berk, Şüheda’ya bağırmış.’’

‘‘Şüheda, Can Berk’in beni aldattığını söyleyip duruyordu. Devamlı sosyal medyasından başkalarına yazdığını, ona güvenmemem gerektiğini hatta bir zamanlar kendisine bile asıldığını söyledi. Benim de duygusal boşluğuma geldi. Kıskançlık krizin girdim Can Berk’e kök söktürdüm.’’

‘‘Can Berk ne yaptı peki?’’

‘‘Bana ve Şüheda’ya bağırıp çağırdı.’’

‘‘Sonra nasıl barıştınız?’’

‘‘Tartıştıktan iki üç gün sonra Can Berk bizim eve geldi sakince konuştuk, barıştık. O günden sonra Can Berk’le Şüheda’nın arası soğudu.’’

‘‘Pembe Düşler adında bir sosyal medyası varmış. Haberin var mıydı?’’

Bu sorudan sonra huzursuzlanarak, ‘‘Hayır!’’ dedi.

Oynadığı tırnaklarına baktığımı fark edince ellerini masanın altına indirdi.

Bunu gören amirim, ‘‘Bak kızım, yakın arkadaşım dediğin kişi bahsettiğim sosyal medya hesabı yüzünden öldürülmüş olabilir. İçeriklerini göstermeyeceğim ancak müstehcen şeyler paylaşıyormuş. Görüyorum ki çok üzgünsün. İstemez misin arkadaşının katilini veya katillerini bulalım? Bildiğin şeyler varsa korkmadan anlat!’’ dedi babacan bir tavırla.

Kız iyiden iyiye çökmeye başladı. Ben de bu durumdan istifa ettim ve ‘‘Can Berk, her şeyi itiraf etti. Senin yüzünden olmuş,’’ dedim.

Ayağa kalkarak, ‘‘Ne?’’ diye bağırdı.

‘‘Duyduğun gibi!’’

‘‘Be… Ben bir an sinirlendim ve kafasına… Kafasına şişeyle vurdum. Düştü. Düşünce kanlar akmaya başladı. Öl… Öldü…’’ devamını getiremeden baygınlık geçirdi.

Kendine geldiğinde başka soru sormadık ve Can Berk’in odasına girdik. Amirim bilgisayardan delikanlının görüntüsünün olduğu videoyu açmamı istedi. Ekranı Can Berk’e çevirdi. Oğlan videoyu izleyince yıkıldı.

‘‘Şimdi, anlat bakalım Can Berk!’’ dedi amirim.

‘‘Ne var yani ne olmuş?’’

Sesi soluğu çıkmayınca amirim dayanamayıp, ‘‘Kızı neden boğdun?’’ dedi.

‘‘Ben kimseyi boğmadım!’’ dedi oğlan sesi titreyerek.

Amirim sinirden dudaklarına sigarasını yerleştirdi. Gözlerini kapadı. Tüttürüyormuş gibi yaparak sakinleşti. ‘‘Her şeyi anlat! Elimizde senin yaptığına dair kanıt var. Mesela Yasmin’in evinden çıkarken Şüheda arabanda gözükmüyor? İnan ki parayla tuttuğun bu avukat bile seni kurtaramaz.’’

Çocuk beş dakikalık sessizliğin ardından konuşmaya başladı: ‘‘Taktığı maske yüzünden videodaki kızın Şüheda olduğunu bilmiyordum. Pazartesi günü Yasmin’le tartıştık. Çünkü bana Pembe Düşler’i sordu. Afalladığımı görünce bağırdı, çağırdı. Okul çıkışı görüşmedik. Salı günü beni aradığında normal konuşuyordu. Korku filmi izlemek için ortamı kurduğunu, Şüheda’yı da okulun oradan almamı söyledi. Ben de öyle yaptım. Fakat evine gittiğimizde televizyonda Pembe Düşler’in sayfası açıktı ve videolar dönüp duruyordu. Yasmin, alkollüydü, ağzına geleni söyledi, yetmedi üstümüze saldırdı. Sakinleştirmeye çalıştım ancak gözü öyle dönmüştü ki ortalığı dağıttı. ‘Beni bu orospuyla mı aldattın?’ deyince Pembe Düşler’deki kzın Şüheda olduğunu anladım. ‘O olduğunu bilmiyordum!’ dedim. ‘Doğru nereden bileceksin ki? Baksana bir sürü maskesi var!’ dedi. ‘Bunu nasıl öğrendin?’ diye sordum. ‘Bu kevaşe nifak tohumunu aklıma ekti. Ben de pazartesi günü okuldaki telefon kutusundan telefonunu alarak sosyal medyana girdim. Takip ettiklerine ve beğenmelerine bakınca Pembe Düşler’i gördüm,’ dedi. Şüheda ‘Benimle ilgisi yok!’ deyince tekrar çıldırdı ve saldırmaya çalıştı. Sonra bilgisayardan bir video açarak, ‘Ulan bu leke sana ait değil mi? Babanın çocukken ayağına çay döktüğünü söylemiştin!’ dedi. Şüheda gülmeye başladı. ‘Aferin kız göründüğün kadar salak değilmişsin! Senin bu sevgilin var ya bana neler yazdı neler? Hatta dur para verip zevkten dört köşe olduğu videoyu açayım!’ dedi ve özel videomuzu açtı. ‘Seni uyarmaya çalıştım. Senin gibi salaklar oldukça bunlar gibi yavşaklar hayatlarını yaşıyor. İki meme, bacak görünce beyinleri küçülüyor.’ Videoyu tekrar oynatınca Yasmin, şarap şişesiyle Şüheda’nın kafasına vurdu. Kız sendeledi, başını masaya çarparak düştü. Yasmin şoka girdi. İlk telaşı atlatınca kanlı kıyafetlerini çıkararak en yakınımdaki kıyafetleri giydirdim. Havanın kararmasını bekledim. Çarşafa sararak bagaja koydum. Üzerinden çıkan kıyafetlerini ve eşyalarını poşetle göle attım,’’ deyip sustu.

‘‘Neden o ormanı seçtin?’’

‘‘Birkaç kere o yolu kullanırken Şüheda, ‘Seri katillerin kurbanlarını gömdükleri ormanlık alanlara benziyor,’ demişti. Bagaja atarken o cümle aklıma geldi, oraya götürdüm.’’

‘‘Niye kardan adam yapma gereksinimi duydun?’’

Midesi bulanır gibi konuşuyordu. ‘‘Bedenini çarşafla çekerek taşıdım, karda izler oluşmuştu. Bu izleri örtmek için kardan adam yapma fikri aklıma geldi. Lekelenen karı toplayıp cesedi bıraktığım yerin önüne yığdım. Dışarıdan bakan sadece kardan adamı görecekti. Kalan izleri de yağan kar kapatır diye düşündüm. Öldüğünü sandım…’’

‘‘Öldüğünü sandım ne demek? Kızı o zaman mı boğdun?’’

Salya sümük ağlamaya başladı. Burnunu çeke çeke konuştu, ‘‘Kardan adamı yapmaya çalışırken iniltiler dudum. Evdeyken nabzına bakmak aklıma gelmemişti. Gözlerini açmış inliyordu. Yaşarsa bütün olayları anlatırdı. Hayatımızı mahvedecekti. Ben de çarşafı boğazına doladım, boğdum.’’

Biz istediğimizi almıştık. Bu itirafla birlikte bulduğumuz deliller ve adli sonuçlar davanın çorap söküğü gibi kolayca sonuçlanmasını sağlayacaktı.

Bu olayda kar nasıl şehri örttüyse ölüm de sırları örtmüştü.

Cinayet Büro’nun öğleden sonrası, bayat çay kokusu ve floresan lambanın vızıltısı arasına sıkışıp kalmıştı. Başkomiser İhsan, masasında beşinci sigarasını yakmıştı ama yine içmiyordu. Sigara, kemikli parmaklarının arasında kendi kendine yanıyor, külü ağır ağır masadaki “Murat Aydın” dosyasının üzerine dökülüyordu.

Komiser Levent, gürültülü yürüyüşü ve dünyadan bihaber gülümsemesiyle içeri girdi. İri gövdesini sandalyeye sığdırmaya çalışarak masasına yerleşti. Cebinden çıkardığı kâğıda sarılı bir poğaçayı iştahla ısırdı. “Günaydın Amirim, şu pastanenin poğaçası efsane, bak içi bol peynirli. Vallahi bir lokma ye, rengin solmuş senin,” dedi poğaçayı İhsan’a doğru uzatarak.

İhsan, parmağını yakan sigara izmaritini kül tabağına bastırıp söndürdü, yenisini yaktı. “Zıkkım ye Levent,” dedi yorgun bir sesle.

Tam o sırada telsiz hışırdadı. Şehrin öbür ucundaki eski, bitişik nizam apartmanlardan birinde bir ceset ihbarı vardı. Komşular günlerdir yayılan kokudan rahatsız olup kapıyı kırmışlardı.

Olay yeri, merdivenleri yemek ve rutubet kokan, boyaları dökülmüş eski bir binaydı. İhsan ve Levent kapıdan girerken ölüm kokusu yüzlerine çarptı. İhsan duraksadı, cebinden eldivenlerini çıkarıp tek tek parmaklarına geçirdi. Levent ise eldivenlerini iri ellerine uydurmaya çalışıyordu.

Yaşlı adam, oturma odasındaki kadife kaplı koltuğunda oturur vaziyetteydi. Üzerinde temiz, ütülü bir pijama takımı vardı. Televizyon kapalıydı, oda şaşırtıcı bir düzen içindeydi. Adamın başı hafifçe yana düşmüş, elleri dizlerinin üzerinde kavuşmuştu. Sanki bir öğleden sonra uykusuna yatmış da uyanamamış gibi huzurlu görünüyordu.

“Darp izi yok Amirim,” dedi Levent, maktulün yüzündeki o dinginliğe bakarak. “Adam resmen gülümseyerek gitmiş.”

Adli Tıp uzmanı diz çöktüğü yerden kalktı, maskesini hafifçe indirip İhsan’a döndü. “Görünürde kalp durması gibi duruyor Amirim ama bir tuhaflık var,” dedi maktulün boyun bölgesini işaret ederek. “Bakın, ölüm sonrası lekeler normalde mor olur ama bu adamın göğüs ve boyun kısmındaki lekeler parlak kiraz kırmızısı. Bu genellikle zehirlenme işaretidir. Ama ortamda gaz kaçağı yok. Enjeksiyon izi de göremedim ama detaylı bakacağız. O parktaki vakaya benziyor.”

İhsan, adamın sol bileğine baktı. Mor kurdele oradaydı. İnce bir fiyonk, yaşlı derinin üzerine özenle, sanki bir takı gibi iliştirilmişti. İhsan’ın aklına yine kızının küçükken saçlarını taradığı o sabahlar geldi. Elindeki sigara yine içilmeden küle dönmeye başladı. Hiçbir şey demedi, sadece maktulün o huzurlu yüzüne bakıp bıyıklarını sıvazladı.

Olay yeri olan ev, Mümtaz Bey’in şahsiyeti gibi vakurdu. Her yer tertemizdi; toz duman yoktu. Yaşlı adam koltuğunda, üzerinde pırıl pırıl bir pijama takımıyla uyur gibi bulunmuştu. Eğer sol bileğindeki o mor kurdele olmasa, İhsan dosyanın kapağını “doğal ölüm” diye çoktan kapatacaktı. Eldivenlerini çıkarırken Levent’e döndü: “Kurdele tesadüf mü dersin?”

“Amirim, her şey o kadar normal ki… Belki torunu oyun oynarken bağlamıştır. Kimsenin bu adamla derdi olamaz. Adli Tıp da ‘yaşlılık, kalp durması’ deyip geçecek gibi.”

Akşamüstü bürodaki masasında bir duman bulutunun içinde oturuyordu İhsan. Dosyadaki yaşlı adamın vesikalık fotoğrafına bakıyordu. Mümtaz Bey… Türk Sanat Musikisi korosunun o nazik sesi, sabah yürüyüşlerinin beyefendisi, torunlarının tonton dedesi. Esmer yüzü her zamanki gibi dalgındı ama bu kez bir boşluk arıyordu. Levent odaya girip gürültülü bir merakla “Amirim, amirim!” diye seslenince uykudan uyanır gibi düşüncelerinden sıyrılmıştı.

“Ne var, ne!”

“Yok bir şey Amirim, duymayınca korktum. Badem yer misin?”

Levent’in yüzündeki mahcup ifade içini ezdi. Biraz şefkatle girdi lafa. “Yemem oğlum. Şu adama bak… Kızına sorduk, ‘Babam karıncayı incitmezdi,’ diyor. Gelinine baktık, ‘Öz babamdan öteydi,’ diyor. Korodaki arkadaşları ‘Huzurlu bir arkadaşımızdı,’ diyor. Tek bir açık yok.”

Mesai bitti, evlerine dağıldılar. Levent’in evi, huzurlu seslerle doluydu. Leyla, yedi aylık karnını ovuştururken Levent televizyondaki belgeseli izliyor, bir yandan soyduğu portakal dilimlerini karısına yediriyordu. Evin içi sıcaktı, bebek beşiği köşede bekliyordu.

İhsan’ın evi ise tıkırtılardan ibaretti. Buzdolabının tıkırtısı, dışarıdan gelen belli belirsiz tıkırtılar, İhsan’ın masaya huzursuzca vurduğu parmaklarının tıkırtısı… Buzdolabından çıkardığı soğuk bir dilim ekmeğe peynir sürdü. Masanın başına, karanlık pencereye karşı oturdu. Evin içi o kadar sessizdi ki, kendi yutkunma sesini duyabiliyordu. Televizyonu açmadı, müzik dinlemedi. Sadece oturdu ve karanlığın içinde sigarasının ucundaki kor ateşi izledi.

Ertesi sabah İhsan masasına oturduğunda, üzerinde hiçbir yazı, damga olmayan, bembeyaz bir zarf buldu. Levent o sırada yan masada ağzına koca bir simit parçasını tepiyor, bir yandan da isteksizce evrakları karıştırıyordu. İhsan zarfı açtı. İçinden çıkan üç fotoğraf, Mümtaz Bey’in o porselen kadar temiz “beyefendi” dünyasını bir anda zift gibi bir karanlığa gömdü.

Fotoğrafta maktul, o “tonton” Mümtaz Bey vardı. Karşısında boyu dizine ancak gelen, belki beş yaşında, savunmasız bir kız çocuğu. Adam iç çamaşırını dizlerine kadar indirmiş, o şefkatli sanılan yüzünde buz gibi, hayvani ve sapkın bir şehvetle çocuğa bakıyordu. Küçük kızın yüzündeki o donmuş dehşet, kaçacak hiçbir yeri olmayan o saf, mutlak korku… Fotoğrafın kenarındaki gölge, maktulün gölgesiyle birleşmişti.

İhsan’ın elindeki sigara, külüyle birlikte masaya devrildi. Levent ağzındaki lokmayı yutamadı, gözleri fal taşı gibi açılarak fotoğraflara eğildi. İri gövdesi bir sarsıntıyla gerildi, yüzü saniyeler içinde mordan kızıla döndü. “Vay… Vay senin ben…” Küfür etmeye çalıştı ama boğazındaki o iğrenme duygusu kelimeleri boğdu. “Amirim bu… Bu? O küçücük, günahsız çocuğa…”

İhsan fotoğrafları büyük bir tiksintiyle zarfa geri koydu. Bakışları pencereye döndü. Ne dese ne yapsa bilemiyordu. Mide bulantısı geçsin diye derin bir nefes aldı. Mümtaz Bey’in o huzurlu, uykudaymış gibi duran yüzü geldi gözünün önüne.

Levent neşesi solmuş sesiyle mırıldanır gibi konuştu. “İnsan birine baba, dede derken yüzüne nasıl bakacağını şaşırıyor artık.”

İhsan cevap vermedi. Dosyayı ve zarfı bir delil torbasına yerleştirdi. “Bu zarfı bizzat Adli Tıp’taki Hakan’a götür,” dedi. “Üstünde, içinde, her milimetresinde parmak izi arasınlar. Kim gönderdiyse bu pisliği görmüş. Katilimiz ya bu gönderen, ya da göndereni tanıyor.”

Ertesi gece İhsan mutfaktaki ahşap sandalyede, önünde yarım kalmış bir bardak çay ve sönmüş sigaralarla oturuyordu. Telefonuna baktı; kızı yine aramamıştı. Yalnızlık, ciğerlerine oturan duman gibi ağır ve kaçınılmazdı.

Sabahın köründe Adli Tıp’tan rapor geldi. Hakan, raporu kendi getirdi. “Zarfın dışı tertemiz Amirim, eldiven kullanılmış. Ama fotoğraflardan birinin tam köşesinde, o küçük kızın yüzünün hemen altında, tek bir parmak izi bulduk. Parçalı bir iz. Sisteme soktuk ama eşleşme yok. Bakmaya devam edeceğiz.”

İhsan ceketini aldı, elindeki çakmağı masaya bıraktı.

“Bu düğüm çözülür de Levent, içinden çıkan leke nerelere bulaşır bilemem.”

***

Emniyet binasından çıktıklarında gökyüzü, kurşuni bir ağırlıkla şehrin üzerine çökmüştü. İhsan’ın emektar arabasına bindiler. İhsan anahtarı çevirdi, motor hırıldadı ama ateşlemedi. Bir kez daha denedi; kaputtan gelen öksürük sesleri yerini sessizliğe bıraktı. İhsan direksiyona sertçe vurdu, dişlerinin arasından bir küfür savurdu.

“S.ktiğimin külüstürü! Bir sen eksiktin.”

Sesinde günlerin bitkinliği vardı. Levent, iri gövdesiyle koltukta kıpırdandı.

“Amirim, zorlama hiç, belli ki aküden ya da marş motorundan. Bırakalım bahçede. Biz taksiyle geçelim Adli Tıp tarafına, dönüşte ben bir çaresine bakarım,” dedi.

İhsan itiraz etmedi. Bahçeden geçen boş bir taksiye el kaldırıp bindiler. Arka koltukta ikisi de tek kelime etmedi. Yol boyunca Levent pencereden akan trafiği izledi, İhsan ise cebindeki sigara paketini parmaklarıyla ezip durdu. Adli Tıp’taki işleri bittikten sonra İhsan, “Ben eve geçiyorum Levent, raporları yarın sabah masamda eksiksiz isterim,” diyerek başka bir taksiye bindi.

Levent ise Emniyet’e dönüp çekici çağırdı. İhsan’ın arabasını yükletip Emniyet’in arka sokağındaki sanayi sitesine doğru yola çıktı. Arabayı götüreceği yer belliydi; Sırrı Komiser’in tamirhanesi. Sırrı, Cinayet Büro’dan iki yıl önce emekli olmuş, ömrünü cesetlerin arasında geçirdikten sonra “Artık insanın pisliğiyle değil, demirin pasıyla uğraşacağım,” diyerek bu küçük dükkânı açmıştı.

Herkesin akıl danıştığı, büronun efsane isimlerindendi. Ufak tefek, gösterişsiz bir adamdı; kalıbıyla değil, suçlunun zihnini okuyan o keskin mantığıyla mesleğinde devleşmişti. Son zamanlarda yaşlılığın da etkisiyle iyice cılızlaşmış, o dar omuzları biraz daha içeri çökmüştü. Kronik öksürüğü her nüksettiğinde minyon gövdesi sarsılıyor, elini göğsüne bastırıp soluklanmaya çalışıyordu ama gözlerindeki o her şeyi ölçüp biçen bakış yerli yerindeydi.

Çekici arabayı dükkânın önüne indirdiğinde, Sırrı Komiser elindeki yağlı üstüpüyle bir motor kapağını siliyordu. Üzerindeki tulum kapkaraydı; saçlarına kır düşmüş, yüzündeki çizgiler daha da derinleşmişti. Levent’i görünce babacan gülümsemesiyle doğruldu.

“Ooo, bizim oğlan… Ne o, Başkomiser’in emektar yine mi isyan etti?”

Levent, yüzündeki o yorgun ama hürmetkâr tebessümle Sırrı’nın elini sıktı.

“Sorma Sırrı Baba, yolda bıraktı bizi. İhsan Amir zaten barut gibi, bir de bu eklenince iyice delirdi.”

Sırrı, arabanın kaputunu açıp usta hamlelerle motorun içine doğru eğildi.

“İhsan’ın her zamanki hâli oğlum, onun dumanı hiç bitmez,” dedi gülerken. “Geç otur şöyle, çay söyleyeyim. Şu bujilere, marş dinamosuna bir bakayım ben.”

Dükkânın köşesindeki eski sac sobanın yanında iki tabure vardı. Levent oturdu, çırağın getirdiği ince belli bardaktaki sıcak çaydan bir yudum aldı. Sobanın üzerindeki güğümün fısıltısı, dükkânın içindeki ağır motor yağı ve tiner kokusuna karışıyordu. Sırrı, elindeki anahtarla motorun derinliklerinde çalışırken bir yandan da laf atmaya başladı.

“Eee, anlat bakalım, nasıl gidiyor büro? Var mı yeni bir şeyler? Gazetelerde, televizyonlarda hep aynı tantana. Memleketin çivisi çıkmış.”

Levent, Mümtaz Bey’in davasını düşünerek iç geçirdi ama gizlilik kararına sadık kalarak detaylara hiç girmedi.

“Aynı be Sırrı Baba. Uğraşıp duruyoruz. Hayat garip, insanlar daha da garip. Memleketin hâli de işte malum, televizyonu her açtığımızda içimiz kararıyor. İnsanın midesi kaldırmıyor bazen.”

Sırrı, motorun içinden başını kaldırmadı, derin bir iç çekti. Elindeki anahtarı bir kenara bırakıp hafifçe öksürdü. O ufak tefek göğsü nefes alırken hırıldadı. Sobaya doğru yürüyüp Levent’in karşındaki tabureye oturdu. Çayından bir yudum alırken yüzündeki çizgiler daha da gerildi.

“Haklısın oğlum. Çivisi çıktı dünyanın. Biz yıllarca o koridorlarda adalet aradık ama kanun dediğin şey bazen çok hantal kalıyor. Evrakların arasına sıkışıyor, delil yetersizliği, zaman aşımı…” Başını hoşnutsuzca sallarken bir yudum daha aldı çayından, devam etti. “Sistem bazen en can yakıcı pislikleri bile cezalandırmaya yetmiyor. Yukarıda bir yerlerde çarklar dönüyor, aşağıda çığlık kıyamet…”

Levent, eski komiserinin bu üstü kapalı sitemini mesleki yorgunluğuna verdi.

“Öyle Sırrı Baba, adalet topaldır derler ya, bazen gerçekten geç kalıyor,” diyerek çayını bitirdi.

Sırrı, işinin başına dönüp biraz daha sessizce çalıştıktan sonra elindeki bezle alnını sildi.

“Bujiler oksitlenmiş, temizledim. Marş dinamosuna da ufak bir dokunuş yaptım, canavar gibi oldu. İhsan’a söyle, arabayı çok ihmal etmesin.”

Levent teşekkür edip ceketini düzeltti ve dükkândan çıkmak üzere hamle yaptı. Sırrı tam o esnada arkasından seslendi.

“Dur be oğlum, hemen kaçma. Gitmeden birer sigara yakalım, yolun uzun.”

Sırrı, masasının arkasındaki ahşap, boyası dökülmüş çekmeceli dolaba doğru yürüdü. Sigara paketini almak için üst çekmeceyi sertçe geriye doğru çekti. Çekmece gıcırdayarak açıldığında, Levent tam arkasında duruyordu. Gözleri gayriihtiyari çekmecenin içine kaydı. Dağınık faturaların, eski vidaların ve paslı anahtarların arasında, köşede rulo halinde duran bir şey dikkatini çekti.

Mor bir kurdele.

İnce, ipeksi, pırıl pırıl parlayan mor bir kurdele rulosu…

Tıpkı Murat Aydın’ın ve Mümtaz Keser’in bileğinde gördüğü, İhsan Amirinin basından ve herkesten köşe bucak sakladığı, dosyanın en mahrem delili olan o lanetli imzanın tıpatıp aynısı.

Dükkânın içindeki soba çıtırtısı, motor sesleri, dışarıdaki sanayinin gürültüsü bir anda bıçakla kesilmiş gibi sustu. Kulaklarında delirtici bir uğultu başladı. Kalbi, kaburgalarını kıracakmış gibi güm güm vururken, damarlarındaki kanın buz kestiğini hissetti. Yüzü saniyeler içinde kireç beyazına döndü, alnından soğuk bir ter damlası şakağına doğru süzüldü. İçindeki panik dalgası boğazını yırtacak gibi yükseldi ama Levent yılların getirdiği polislik refleksiyle dişlerini birbirine kenetledi.

Bakışlarını hemen çekmeceden kaçırdı, gözlerini dükkânın tavanındaki bir noktaya sabitledi. Sırrı’nın bu hâlini fark etmemesi gerekiyordu.

Sırrı Komiser, çekmeceden iki dal sigara çıkarıp arkasını döndüğünde Levent çoktan masum gülümsemesini yüzüne zoraki de olsa yerleştirmişti. Ama içindeki fırtına dinmek bilmiyordu. Sırrı’nın uzattığı sigarayı alırken ellerinin titremesini engellemek için parmaklarını iyice sıktı.

“Sırrı Baba, valla sigara için çok sağ ol ama Leyla evde bekler, geç kalmayayım. Malum, yedi aylık hamile, yalnız bırakmak istemiyorum. Bunu yolda içerim,” dedi.

Sesi kendi kulağına bile yabancı gelmişti. Sırrı onu babacan bir tavırla süzdü.

“Git tabii oğlum, kızı yalnız bırakma. Selam söyle bizim Başkomisere de,” dedi.

Levent tamirhaneden nasıl çıktığını, adımlarını nasıl attığını bilemedi. Yer ayaklarının altından kayıyor gibiydi. Kendini sanayinin sokaklarına attı. Yağmur çiselemeye başlamıştı.  Arabayı kenara çekti. Yağmurun altında bekledi bir süre.  Kendine gelmeye çalıştı ama nafileydi. Zihni delice dönüyor, Mümtaz Bey’in huzurlu yüzü, Sırrı’nın o cılız ve zayıf gövdesi, adalet sistemine dair ettiği o gizemli sözler, parktaki ufak tefek katil ve çekmecedeki o mor kurdele birbirine çarpıyordu.

Titreyen ellerini cebine soktu, telefonunu çıkardı. Ekranı kaydırırken parmakları heyecandan ve panikten birbirine dolanıyordu. Rehberden Başkomiser İhsan’ın adını buldu ve arama tuşuna bastı. Nefesini tutarak telefonu kulağına götürdü. Telefon karşı tarafta çalıyor, çalıyor, çalıyordu…