Dedektif Dergiİpuçlarını Takip Edin!

Çeviren: Gencoy Sümer

John Dickson Carr (1906–1977), Amerika’nın en üretken ve yaratıcı polisiye yazarlarından biri olarak kabul edilir. “Kilitli oda” (locked room) gizemlerinin tartışmasız ustası olan Carr, kurbanın kimsenin giremeyeceği ya da çıkamayacağı bir mekânda ölü bulunduğu, fiziksel olarak imkânsız görünen cinayetleri ustalıkla çözüme kavuşturmasıyla ün kazanmıştır. Hem kendi adıyla hem de Carter Dickson takma adıyla kaleme aldığı yetmişi aşkın romanda, başta dedektif Dr. Gideon Fell ve Sir Henry Merrivale olmak üzere unutulmaz karakterler yaratan Carr, dönemin İngiliz polisiye geleneğini derinden benimsemiş; yıllarını Britanya’da geçirmiş ve eserlerini çoğunlukla İngiliz atmosferinde konumlandırmıştır. 1950’de Dedektif Yazarları Derneği’nin (Detection Club) üyeliğine kabul edilen Carr, 1963’te Amerikan Gizem Yazarları Derneği’nden (Mystery Writers of America) yaşam boyu başarı ödülü olan Grand Master unvanını almıştır. Mantığın sihirle dans ettiği, gotik gerilimin akıl yürütmeyle iç içe geçtiği o kendine özgü atmosferiyle Carr, polisiye edebiyatının altın çağını simgeleyen isimler arasındaki yerini bugün de korumaktadır.

Sıçrayarak gözlerini açtı, bunun bir rüyadan ibaret olduğuna kendini ikna etmeden önce bir-iki dakika boyunca yatak odasının beyaz tavanına dik dik bakıp kaldı. Ama bu bir rüyaydı.

Açık pencereden içeri soğuk, kırılgan bir gün ışığı sızıyordu. Perdeleri uçuran soğuk ve keskin hava, pencere pervazındaki ince kar tabakasını havalandırdı. Bu küçük, çıplak odada rüzgâr insanı canlandıracak bir şekilde esiyordu. Dorothy Brant havayı derin derin içine çekti.

Her şey yolundaydı. Babası ve Harry ile birlikte, donmuş gölde paten kaymak, eğer kar yağarsa belki biraz da kayak yapmak için geldikleri kır evindeydi. Ve kar yağmıştı. Buna sevinmesi gerekirdi ama nedense pencere pervazındaki kar onu dehşete düşürmüştü.

Sıcak yatağında titreyerek yorganı çenesine kadar çekti, komodinin üzerindeki küçük saate baktı. Dokuzu yirmi geçiyordu. Uyuyakalmıştı. Babası ve Harry çoktan kahvaltılarını yapmış olmalıydılar. Kendi kendine her şeyin yolunda olduğunu tekrar söyledi. Gerçi artık tamamen uyanmıştı ve her şeyin yolunda olup olmadığından o kadar emin değildi. Çünkü, Bayan Topham’ı hatırlamıştı. O yaşlı hırsız cadıyı…

Bu hafta sonunu mahvedebilecek tek kişi oydu. Çaldığı saat ve kötü niyetli kibarlığıyla komşu evde oturan Bayan Topham…

“Aklından çıkar şunu! Üzerinde düşünmenin bir yararı yok. Aklından çıkar!”

Dorothy Brant kendini zorlayarak yataktan kalktı, sabahlığına ve terliklerine uzandı. Fakat sandalyenin üzerinde asılı duran sabahlığı değil, ağır kürk mantosuydu. Orada Harry’nin Amerika’dan getirdiği bir çift yumuşak deri terlik de vardı. Ama şimdi tabanları soğuk, nemli ve sertleşmiş, neredeyse donmuştu. İşte o an bilinçaltındaki bir korku ona saldırdı, benliğini ele geçirdi ve bir daha gitmedi.

Pencereyi kapatıp banyoya süzüldü. Tertemiz beyaz perdeleri ve eski odun kokusuyla bu küçük ev o kadar sessizdi ki aşağı kattaki konuşmaları duyabiliyordu. Kelimelerin ayırt edilemediği bir mırıltıydı bu: Harry’nin hızlı konuşması, babasının daha yavaş ve tok sesi ve tanımlayamadığı ama hepsinden daha yavaş ve ağır bir başka ses.

Banyodan sonra aceleyle giyindi. Dokuz saat uyumasına rağmen kendini bütün gece ayaktaymış gibi sinirli ve bitkin hissediyordu.

Kısa kesilmiş kahverengi saçlarına tarağı son bir kez vurup pudra veya ruj sürmeden aşağı koştu. Oturma odasının kapısında aniden durdu. İçeride babası, kuzeni Harry ve yerel Polis Başkomiseri vardı.

“Günaydın hanımefendi,” dedi Başkomiser.

O küçük odanın görünüşünü, içindekilerin yüz ifadelerini asla unutmadı. Gün ışığı içeri süzülüyor, parlak renkli kaba dokuma kilimlere ve kaba taş şömineye temas ediyordu. Yan pencerelerden, karla kaplı bahçenin ötesini ve kapısı yüksek bir defne çitiyle ayrılan Bayan Topham’ın beyaz ahşap kaplamalı kulübesini görebiliyordu.

Ancak odaya girdiğinde onu asıl sarsan şey, aniden kesilen bir konuşma hissi ve başlarını çevirdiklerinde yüzlerinde yakaladığı o hızlı ve solgun ifadeydi.

“Günaydın hanımefendi,” diye tekrarladı Başkomiser Mason selam vererek.

Harry Ventnor adeta acı içinde araya girdi. Normalde de kızarık olan ten rengi daha da kızarmıştı; koca ayakları, geniş omuzları ve küçük kaslı elleri bile telaşlı görünüyordu.

“Hiçbir şey söyleme Dolly!” dedi. “Hiçbir şey söyleme! Seni konuşmaya zorlayamazlar. Bekle ta ki…”

“Kesinlikle bence de,” diye söze başladı babası yavaşça. Burnunun ucuna, sonra piposunun kenarına baktı; Dorothy hariç her yere bakıyordu. “Kesinlikle bence de,” diye tekrar etti boğazını temizleyerek, “Aceleyle konuşmamak en iyisi olur, ta ki…”

“Müsaadenizle efendim,” dedi Başkomiser Mason, boğazını temizleyerek. “Şimdi hanımefendi, korkarım size bazı sorular sormam gerekiyor. Ancak avukatınızı görene kadar sorularıma cevap vermek zorunda olmadığınızı söylemek görevim.”

“Avukat mı? Ama ben avukat istemiyorum. Avukatla ne işim olabilir ki?”

Başkomiser Mason, babasına ve Harry Ventnor’a manalı bir bakış attı, sanki bunu not etmelerini istiyordu.

“Konu Bayan Topham, hanımefendi. Anladığım kadarıyla hanımefendi, dün onunla aranızda bazı konuşmalar geçmiş. Bir tür ağız kavgası gibi.”

“Evet, kesinlikle öyle denebilir.”

“Ne hakkında olduğunu sorabilir miyim?”

“Üzgünüm,” dedi Dorothy; “Bunu size söyleyemem. Bu, o yaşlı kediye ona iftira attığımı söyleme fırsatı verir. Size ne anlattı?”

“Şey, hanımefendi,” dedi Başkomiser Mason, bir kurşun kalem çıkarıp çenesini kaşıyarak. “Korkarım bize bir şey anlatacak durumda değil kendisi. Guildford’da bir hastanede, kafasından oldukça ağır darbe almış durumda. Aramızda kalsın, iyileşip iyileşmeyeceği pamuk ipliğine bağlı.”

Dorothy önce kalbinin hiç atmadığını hissetti, sonra yüreği devasa bir ritimle küt küt atmaya başladı. Başkomiser ona dikkatle bakıyordu. Kendini konuşmaya zorladı:

“Yani bir kaza mı geçirdi?”

“Tam olarak değil, hanımefendi. Doktor, Bayan Topham’ın evindeki masanın üzerinde görmüş olabileceğiniz ağır cam bir küreyle kafasına üç-dört kez vurulduğunu söylüyor.”

“Yani bunu birinin yaptığını mı kastediyorsunuz? Kasten mi? Ama kim yapmış?”

“Şey, hanımefendi,” dedi Başkomiser Mason, ona daha da sert bakarak. “Şu ana kadar görebildiğimiz her şeye dayanarak, bunu sizin yapmış olduğunuzu söylemek zorundayım.”

Bu olamazdı. Gerçek olamazdı. Daha sonra, Harry’nin gözlerinin etrafındaki küçük çizgileri, aceleyle taranmış açık renkli saçlarını, fermuarı yarıya kadar açık gevşek deri rüzgarlığını incelerken kendini dışarıdan bir göz gibi izlediğini hatırladı. Atletik becerilerine rağmen Harry’nin ne kadar etkisiz ve biraz da aptalca göründüğünü düşündüğünü hatırladı. O an babası da pek işe yaramıyordu.

“Ama bu saçma!” diyebildi sadece.

“Umarım öyledir hanımefendi. İçtenlikle umarım. Şimdi söyleyin bana, dün gece bu evden çıktınız mı?”

“Ne zaman?”

“Herhangi bir saatte.”

“Evet. Hayır. Bilmiyorum. Evet, sanırım çıktım.”

“Tanrı aşkına Dolly,” dedi babası, “Avukat gelene kadar başka bir şey söyleme.”

Onu tutan kendi duyguları değil, babasının yüzündeki o perişanlıktı. İri yarı, yarı kel, işleri için endişeli, dünyadaki her şey için endişeli… İşte John Brant buydu. Sakat sol kolu ve siyah eldiveni yan tarafına bastırılmıştı. Parlak güneş ışığı havuzunun içinde, bir ıstırap abidesi gibi duruyordu.

“Onu—gördüm,” diye açıkladı. “Hoş bir manzara değildi. Daha kötülerini görmemiş değilim. Savaşta.” Koluna dokundu. “Ama sen küçük bir kızsın Dolly; sadece küçük bir kızsın. Bunu yapmış olamazsın.”

Yalvaran sesi bir onay bekliyordu.

“Bir dakika efendim,” diye araya girdi Başkomiser Mason. “Şimdi hanımefendi! Bana dün gece evden çıktığınızı söylediniz. Değil mi?”

“Evet.”

“Karda mı?”

“Evet, evet!”

“Saati hatırlıyor musunuz?”

“Hayır.”

“Söyleyin bana hanımefendi: kaç numara ayakkabı giyiyorsunuz?”

“Otuz yedi.”

“Bu oldukça küçük bir numara, değil mi?” Dorothy sessizce onaylayınca, Başkomiser Mason not defterini kapattı. “Şimdi, benimle gelir misiniz?”

Evin yan kapısından dışarı çıktılar. Saçakların çıkıntısı altındaki iki basamakta kar yoktu. Ancak onun ötesinde, karşıdaki panjurları kapalı eve kadar her yer ince bir kar tabakasıyla kaplıydı.

Karda iki ayrı ayak izi vardı. Dorothy onların kime ait olduklarını biliyordu. Sertleşmiş ve net basılmış bir dizi iz, basamaklardan bir yılan gibi süzülerek çıkıyor, karla kaplı defne çitinin kemerinin altından geçiyor ve Bayan Topham’ın evinin yan kapısının basamaklarında bitiyordu. Diğer ayak izleri ise, o evden buradaki basamaklara geri gelmekteydi. Bu kişinin can havliyle koştuğu, kardaki bulanık ve araları açık ayak izlerinden belli oluyordu.

Bu dilsiz işaretler Dorothy’nin hafızasını harekete geçirdi. Bu bir rüya değildi. Yapmıştı. Bilinçaltında bunu başından beri biliyordu. Başka şeyleri de hatırlıyordu: pijama üzerine giydiği kürk mantoyu, ıslak terliklerinden kar suyunun sızışını, karanlıkta körlemesine kaçışını…

“Bu ayak izleri sizin mi hanımefendi?” diye sordu Başkomiser Mason.

“Evet. Ah, evet, benim.”

“Sakin olun hanımefendi,” diye mırıldandı Başkomiser. “Renginiz kireç gibi oldu. İçeri girip oturun isterseniz.”

Sonra ses tonu huysuzlaştı. Kızın tavrındaki ağırbaşlı sadelik, resmiyeti bırakmasına sebep oldu.

“Ama neden yaptınız hanımefendi? Tanrı aşkına, neden yaptınız? Yani, hepsi on sterlin bile etmeyecek bir avuç ıvır zıvır için o masayı zorla açmak ve sonra ayak izlerinizi silme zahmetine bile girmemek!” Öksürerek kendini aniden durdurdu.

John Brant’ın sesi asit gibiydi. “Güzel dostum. Çok güzel. Şu ana kadar gösterdiğin ilk zekâ belirtisi. Kızımın deli olduğunu iddia etmiyorsun herhalde?”

“Hayır efendim. Ama duyduğuma göre onlar annesinin takılarıymış.”

“Bunu nereden duydun? Sen mi söyledin Harry?”

Harry Ventnor, rüzgarlığının fermuarını savaşa hazırlanır gibi yukarı çekti. Herkesin zulmettiği o iyi çocuklardanmış gibi bir izlenim veriyordu. Küçük yüzünde öyle bir samimiyet parlıyordu ki, iyi niyetinden şüphe etmek imkânsızdı.

“Bak dostum. Onlara söylemek zorundaydım, değil mi? Böyle şeyleri saklamaya çalışmanın bir yararı yok. Sırf şu hikayeleri okuduğum için bile biliyorum ki…”

“Hikayeler!”

“Tamam, ne dersen de. Her zaman öğreniyorlar ve sonra durumu olduğundan daha kötü hale getiriyorlar.” Söylediklerinin anlaşılması için bekledi. “Söylüyorum size, olaya yanlış yaklaşıyorsunuz. Diyelim ki Dolly, o mücevherler yüzünden Topham’la kavga etti. Diyelim ki dün gece oraya gitti. Diyelim ki o ayak izleri onun. Bu, Topham’ı onun darp ettiğini kanıtlar mı? Bunu pekâlâ bir hırsız da yapmış olamaz mı?”

Başkomiser Mason başını salladı. “Olamaz efendim.”

“Ama neden? Soruyorum size, neden?”

“Dinlerseniz bunu size anlatmamda bir sakınca yok efendim. Muhtemelen dün gece saat on biri biraz geçe kar yağmaya başladığını hatırlarsınız.”

“Hayır, hatırlamıyorum. O saatte hepimiz yataktaydık.”

“Pekâlâ, benim sözüme güvenebilirsiniz,” dedi Mason sabırla. “Gece yarısına kadar karakoldaydım. Kar yağışı gece yarısı civarında durdu. Bunun için de sözüme güvenmek zorundasınız ama bunu kolayca kanıtlayabiliriz. Bayan Topham gece yarısından epey sonra hayattaydı ve sağlığı gayet yerindeydi. Bunu da biliyorum çünkü karakolu arayıp uyanık ve tedirgin olduğunu, çevrede hırsızlar olduğunu düşündüğünü söyledi. Hanımefendi aynı şeyi,” diye açıkladı belli bir sertlikle, “ayda ortalama üç kez yaptığı için bunun üzerinde durmuyorum. Size söylediğim şu ki, telefonu 00.10’da, kar durduktan en az on dakika sonra geldi.”

Başkomiser, Harry’nin bir şey söylemek istemesine aldırmadan aynı sabırlı tavırla devam etti: “Görmüyor musunuz efendim? Bayan Topham kar durana kadar saldırıya uğramamıştı. Evinin etrafında şu an her yöne yirmi metrelik tertemiz, lekesiz, izsiz kar var. Orada bulunan tek iz, Bayan Brant’ın kendisinin bıraktığını kabul ettiği ayak izleridir.”

Bıkkınlıkla karşısındakilere baktı.

“Sanki başka biri bu izleri yapabilirmiş gibi konuşuyorsunuz. Bayan Brant kendisi itiraf etmese bile, kesinlikle başka birinin yapmadığından eminim. Siz Bay Ventnor, ayakkabı numaranız 44, Bay Brant 43 numara giyiyor. 37 numara bir ayakkabıya ait izleri bozmadan üzerinde yürümek mi? Hadi canım! Yine de birisi o eve bir anahtarla girdi, yaşlı kadını canice darp etti, evini soydu ve kaçtı. Karda başka hiçbir iz veya leke yoksa, bunu kim yaptı? Kim yapmış olmalı?”

Dorothy artık durumu serinkanlı bir şekilde düşünebiliyordu. Bayan Topham’ı yaralayan ağır cam küreyi hatırladı. Çalışma masasının üzerinde dururdu. İçinde minyatür bir manzara vardı. Salladığınızda içinde ufak bir kar fırtınası kopardı. Bu da saldırıyı daha korkunç kılıyordu.

Üzerinde parmak izi bırakıp bırakmadığını merak etti. Ama her şeyin ötesinde Renee Topham’ın yüzü belirdi zihninde. Renee Topham… Annesinin en yakın arkadaşı…

“Ondan nefret ediyordum,” dedi Dorothy ve beklenmedik bir şekilde ağlamaya başladı.

***

Lincoln’s Inn Fields’daki Morris, Farnsworth & Jameson Hukuk Firması’ndan Dennis Jameson, evrak çantasını bir çıt sesiyle kapattı. O şapkasını ve paltosunu giyerken Billy Farnsworth ofise göz attı.

“Selam!” dedi Farnsworth. “Şu Brant meselesi için Surrey’e mi gidiyorsun?”

“Evet.”

“Hımm. Mucizelere inanır mısın?”

“Hayır.”

“O kız suçlu evladım. Bunu bilmen lazım.”

“Bizim işimiz,” dedi Jameson, “müvekkillerimiz için elimizden geleni yapmaktır.”

Farnsworth ona kurnazca baktı. “Şövalyelik ruhun yeniden canlanmış. Genç idealist, başı dertte olan güzel bir kadının yardımına koşuyor, yeminler ederek…”

“Onunla iki kez görüştüm,” dedi Jameson. “Onu seviyorum, evet. Ama bu konuda birazcık zekâmı kullandığımda, ona yönelik öyle müthiş bir suçlama göremiyorum.”

“Hadi canım!”

“Bak şimdi. Kızın ne yaptığını söylüyorlar? Bayan Topham’a ağır bir cam küreyle birkaç kez vurulmuş. Kürede parmak izi yok, silindiğine dair işaretler var. Ancak parmak izlerini dikkatlice silme öngörüsünü gösteren Dorothy Brant, sonra kulübesine geri yürüyor ve arkasında bir kilometre yukarıdan bile görülebilecek iki dizi ayak izi bırakıyor. Bu mantıklı mı sence?”

Farnsworth düşünceli göründü. “Belki de mantıklı olmadığını söyleyeceklerdir,” diye belirtti. “Psikolojiyi boş ver. Aşman gereken şey fiziksel gerçekler. İşte, gizemli dul Topham evde tamamen yalnız; tek hizmetçisi de gündüz geliyor. İşte, bir kişinin ayak izleri var. O izleri sadece o kız yapmış olabilir; ki zaten kendisi de bunu kabul ediyor. Başka birinin eve girmesi veya çıkması fiziksel olarak imkânsız. Bunu nasıl aşacağını düşünüyorsun?”

“Bilmiyorum,” dedi Jameson umutsuzca. “Ama önce onun anlatacaklarını duymak istiyorum. Kimsenin duymadığı, hatta merak bile etmediği tek şey, onun kendisi hakkında ne düşündüğü.”

***

Jameson, kapıdan girdiğinde akşam karanlığı çöküyordu. Karın grileştiği mavimsi bir alacakaranlıkta kapıda bir an durdu ve bahçeyi Bayan Topham’ınkinden ayıran iki metreye yakın yükseklikteki ince defne çite baktı. Gotik bir kemer gibi bir geçitle kesilen bu çitte dikkat çekici bir şey yoktu. Sadece kemerin önünde duran pardösülü, iri yapılı bir adam ona tanıdık gelmişti. Yanında, muhtemelen bölgenin polis başkomiseri olan bir başka adam daha vardı. Elinde bir kamera tutuyordu. Birden bir flaş patladı. Bir şey duyamayacak kadar uzak olmasına rağmen, Jameson, iri yarı adamın kahkahalarla güldüğüne dair garip bir izlenime kapıldı.

Jameson’ı kapıda, az çok tanıdığı Harry Ventnor karşıladı.

“İçeride,” diye açıkladı Harry, ön odayı işaret ederek. “Şey… onu üzme, olur mu? Hey, o çitte ne halt ediyorlar öyle?”

Bahçenin ötesine baktı. “Onu üzmek mi?” dedi Jameson biraz sertçe. “Ben buraya, ona yardım etmeye geldim. Bayan Brant’ın aklı başındayken söylenen şeyi yapabileceğini gerçekten düşünüyor musunuz?”

“Aklı başındayken mi?” diye tekrarladı Harry. Jameson’a tuhaf bir şekilde baktıktan sonra başka bir şey söylemedi; aniden arkasını dönüp bahçeye koştu.

Yine de Dorothy, Jameson onunla karşılaştığında, aklı başında olmayan biri izlenimi vermiyordu. Her zaman adamın dürüstlüğünü sevmişti, şimdi de içini ısıtan o dürüstlüktü.

Harry’nin atletik ve jimnastik becerilerini simgeleyen gümüş kupaların ve John Brant’ın St. Moritz’deki eski günlerinden kalma ödüllerin üzerinde bulunduğu gürül gürül yanan şöminenin karşısındaki koltuklara oturdular. Odayı sadece şöminenin alevleri aydınlatıyordu.

“Bana akıl vermek için mi geldiniz?” dedi Dorothy. “Beni tutukladıklarında ne söyleyeceğim konusunda akıl vermeyi mi kastediyorsunuz?”

“Şey, henüz sizi tutuklamadılar Bayan Brant.”

“Yine de buna şaşırdığınıza bahse girerim, haksız mıyım? Ah, ne kadar derin bir batağa saplandığımı biliyorum! Sanırım sadece daha fazla kanıt toplamak için etrafta dolanıyorlar. Bir de burada yeni bir adam var, Scotland Yard’dan gelen March adında bir adam. Kendimi neredeyse onurlandırılmış hissediyorum.”

Jameson dikleşti. Çitin yanındaki o iri yarı adamın neden tanıdık geldiğini şimdi anlamıştı. “Albay March mı?”

“Evet. Aslında oldukça hoş biri,” diye cevap verdi Dorothy, eliyle gözlerini gölgeleyerek. “Odamın her yerini aradılar. Ama teyzem Renee Topham’dan çaldığımı iddia ettikleri saati, broşu ve yüzükleri bulamadılar.” Bir an durdu sonra bıkkın bir sesle mırıldandı. “Renee Teyze…”

“Duydum. Ama asıl mesele neyin peşinde oldukları. Bir saat, bir broş ve birkaç yüzük! Neden birinden, hele de ondan bir şey çalasınız ki?”

“Çünkü onlar onun değildi,” dedi Dorothy, bembeyaz bir yüzle aniden başını kaldırarak. “Onlar anneme aitti.”

“Sakin olun.”

“Annem öldü,” dedi Dorothy. “Sanırım mesele sadece saat ve yüzükler değildi. Bu sadece bir bahaneydi, bardağı taşıran son damlaydı. Annem, Bayan Topham’ın çok yakın arkadaşıydı. Annem hayattayken onu pohpohlamak için ‘Renee Teyze’ aşağı ‘Renee Teyze’ yukarı tavrındaydı. Ama annem o takıların, her ne iseler, benim olmasını istiyordu. Sevgili Renee Teyze, mümkün olan her şeyi sahiplendiği gibi onları da soğukkanlılıkla sahiplendi. Düne kadar onlara ne olduğunu hiç bilmiyordum.”

“Bu tür kadınları bilir misiniz? Bayan Topham gerçekten büyüleyici, aristokrat ve çekicidir; alabileceği her şeyi alan ve almaya devam etmeyi bekleyen o soğuk cazibeye sahiptir. Gerçekten çok parası olduğunu kesin olarak biliyorum, gerçi o parayla ne yapıyor hayal bile edemiyorum. Taşraya kapanmasının asıl nedeni, şehirde para harcama riskine giremeyecek kadar cimri olmasıdır. Ona asla katlanamadım. Annem öldüğünde ve ben beklediği gibi onu pohpohlamaya devam etmeyince, işler çok değişti. O kadın hakkımızda konuşmaya bayılır! Harry’nin borçları, babasının sarsıntılı işleri. Ve ben.”

Durdu ve gülümsedi. “Tüm bunları size anlattığım için üzgünüm.”

“Anlatmıyorsunuz, ben dinlemek istiyorum.”

“Ama bunlar oldukça gülünç, değil mi?”

“‘Gülünç’,” dedi Jameson sertçe “bu benim kullanacağım bir sıfat değil. Demek onunla kavga ettiniz?”

“Ah, hem de muazzam bir kavga. Şahane bir kavga. Kavgaların şahı.”

“Ne zaman?”

“Dün. Annemin saatini kolunda gördüğümde.”

Gümüş kupaların parladığı ateşe baktı.

“Belki de söylememem gereken şeyler söyledim,” diye devam etti. “Ama babamdan veya Harry’den hiç destek görmedim. Babamı suçlamıyorum; işleri yüzünden endişeli ve o sakat kolu bazen canını çok sıkıyor. Bütün istediği huzur ve sessizlik. Harry’ye gelince, o kadını gerçekten sevmiyor; ama kadın ondan biraz hoşlandı ve bu onun hoşuna gidiyor. O, Renee Teyze’nin erkek versiyonu gibi. Başka birine sırtını daya, hayatını yaşa.  Ve ben tüm bunların ortasındayım. Hep ‘Dolly şunu yap’, ‘Dolly bunu yap’, ‘İyi kalpli Dolly; o aldırmaz’. Ama aldırıyorum. O kadını orada annemin saatini takarken gördüğümde ve bana bir hizmetçi tutmaya gücümüzün yetmediği gerçeği hakkında teselli verdiğinde, bu konuda bir şeyler yapılması gerektiğini hissettim. Sanırım gerçekten de bir şeyler yapmışım.”

Jameson uzanıp kızın ellerini tuttu. “Tamam,” dedi. “Ne yaptınız?”

“Bilmiyorum! Sorun da bu ya.”

“Ama elbette…”

“Hayır. Bu, Bayan Topham’ın her zaman dalga geçtiği şeylerden biriydi. Uykunuzda yürürken pek bir şey bilmezsiniz… Tuhaf geliyor, değil mi? Tamamen saçma. Ama benim için değil! Hiç değil. Çocukluğumdan beri, ne zaman çok yorgun veya sinirsel olarak bitkin olsam başıma bu gelir. Bir keresinde aşağı inip yemek odasındaki şömineyi yakmış ve masayı yemek için hazırlamıştım. Kabul ediyorum sık olmaz ve asla böyle sonuçları olmamıştı.” Gülmeye çalıştı. “Ama sizce babam ve Harry neden bana öyle baktılar? İşin en kötüsü de bu. Gerçekten bir katil adayı mıyım değil miyim, bilmiyorum.”

Bu kötüydü.

Jameson, mantığı aksini iddia etse de bunu kendine itiraf etti. Odanın içinde gezinmek için ayağa kalktı ve kızın kahverengi gözleri onu hiç bırakmadı. Gözlerini kaçıramıyordu; her köşede kızın yüzündeki o gerginliği görüyordu.

“Bakın,” dedi usulca, “Bu saçmalık.”

“Oh, lütfen. Siz bari öyle söylemeyin. Pek orijinal değil.”

“Ama cidden o kadının üzerine yürüdüğünüzü ve şu an buna dair hiçbir şey bilmediğinizi mi düşünüyorsunuz?”

“Şömineyi yakmaktan daha mı zor olurdu?”

“Size bunu sormadım. Bunu yaptığınızı düşünüyor musunuz?”

“Hayır,” dedi Dorothy.

Bu soru işi bitirdi. Artık ona güveniyordu. Aralarında bir anlayış ve sempati, bedenin ısı yayması gibi hissedilir bir zihinsel güç ve iletişim vardı.

“İçimin derinliklerinde, hayır, buna inanmıyorum. Uyanmış olmam gerekirdi diye düşünüyorum. Ve üzerimde… şey, kan yoktu, biliyorsunuz. Ama kanıtları nasıl aşacaksınız?”

Kanıtlar…

“Oraya gittim. Bunu inkâr edemem. Geri gelirken yarı yarıya uyandığımı hatırlıyorum. Bahçenin ortasında karda duruyordum. Pijamamın üstünde kürk mantom vardı; yüzümdeki karı ve ayaklarımdaki ıslak terlikleri hissettiğimi hatırlıyorum. Titriyordum. Ve eve geri koştuğumu hatırlıyorum. Hepsi bu. Eğer ben yapmadıysam, başka kim yapmış olabilir?”

“Affedersiniz,” diye araya girdi yeni bir ses. “Hem mecazi hem de gerçek anlamda ışığı açmamın sakıncası var mı?”

Albay March’ın yüz on kiloluk gövdesi, bir çadır kadar büyük su geçirmez bir pardösüye sarılmıştı. Büyük tüvit bir kasket takıyordu. Kasketin altındaki çilli yüzü soğuktan parlıyordu ve kumral bıyığını yakmakla tehdit eden koca hazneli piposunu keyifle içiyordu.

“Ah, Jameson!” dedi. Piposunu ağzından çıkarıp onunla bir işaret yaptı. “Demek sendin. İçeri girdiğini gördüğümü sanmıştım. Araya girmek istemem; ama sanırım Bayan Brant’ın bilmesi gereken en az iki şey var.”

Dorothy hızla arkasına döndü.

“Birincisi,” diye devam etti Albay March, “Bayan Topham tehlikeyi atlattı. En azından yemek sonrası kalkıp konuşan biri kadar birkaç kelime edebiliyor; gerçi söyledikleri pek tutarlı değil. İkincisi, bahçenizde hayatımda gördüğüm en tuhaf nesnelerden biri var.”

Jameson ıslık çaldı. Dorothy’ye, “Bu adamla tanıştın mı?” dedi. “O, Tuhaf Şikayetler Departmanı’nın başıdır. Ne zaman bir şaka ya da numara olabilecek ama diğer yandan ciddi bir suç da teşkil edebilecek acayip bir şeyle karşılaşsalar, onu çağırırlar. Zihni o kadar berraktır ki her seferinde hedefi on ikiden vurur. Bildiğim kadarıyla kaybolan bir odayı araştırmış, yürüyen bir cesedi kovalamış ve görünmez bir mobilya parçasını bulmuştur. Eğer bir şeyin biraz olağandışı olduğunu kabul edecek kadar ileri giderse, fırtınaya hazır olsan iyi olur.”

Albay March oldukça ciddi bir tavırla başını salladı. “Evet,” dedi. “Bu yüzden buradayım, görüyorsunuz. O ayak iziyle ilgilenebileceğimizi düşündüler.”

“O ayak izi mi?” diye bağırdı Dorothy. “Yani?”

“Hayır, hayır; sizin ayak iziniz değil Bayan Brant. Bir başkası. Açıklamama izin verin. İkinizin de pencereden dışarı bakmanızı istiyorum. Bu evle diğeri arasındaki defne çitine bir göz atmanızı istiyorum. Güneş neredeyse battı ama yine de inceleyin.”

Jameson pencereye gidip dışarı baktı.

“Eee?” dedi. “Ne olmuş ona? Alt tarafı bir çit.”

“Sizin de o keskin zekanızla fark ettiğiniz gibi, o bir çit. Şimdi size bir soru sorayım. Bir insanın o çitin tepesinde yürüyebileceğini düşünüyor musunuz?”

“Ne münasebet, tabii ki hayır!”

“Hayır mı? Neden olmasın?”

“Şakayı anlamadım,” dedi Jameson. “Ama uygun cevapları vereceğim. Çünkü çit sadece birkaç santim kalınlığında. Bir kediyi bile taşımaz. Üzerinde durmaya kalksanız, içinden aşağı düşersiniz.”

“Çok doğru. Peki, en az yetmiş beş-seksen kilo ağırlığındaki birinin çitin kenarına tırmandığını söylesem ne dersiniz?”

Kimse ona cevap vermedi; bu o kadar bariz bir şekilde mantıksızdı ki kimse cevap veremezdi. Dorothy Brant ve Dennis Jameson birbirlerine baktılar.

“Çünkü,” dedi Albay March. “Görünüşe göre birisi en azından oraya tırmanmış. Çite tekrar bakın. Kapı görevi görmesi için açılan kemeri görüyorsunuz değil mi? Tam onun üzerinde, çitin yan tarafındaki karların içinde ayak izi kalıntıları var. Bu büyük bir ayak izi. Topuğundan teşhis edilebileceğini sanıyorum, gerçi çoğu silinmiş ve yarım yamalak.”

Hızlı ve ağır adımlarla Dorothy’nin babası odaya girdi. Konuşmaya yeltendi ama Albay March’ı görünce fikrini değiştirmiş gibi göründü. Dorothy’nin yanına gitti, kızı onun koluna girdi.

“O zaman,” diye üsteledi Jameson. “Birisi gerçekten çite mi tırmandı?”

“Şüpheliyim,” dedi Albay March. “Nasıl yapabilir ki?”

Jameson kendini topladı. “Bakın efendim,” dedi usulca. “‘Nasıl yapabilir?’ sorusu doğru soru. Geçerli bir nedeniniz olmadan böyle konuşmayacağınızı biliyorum. Bunun davayla bir ilgisi olmalı. Ama birinin çite tırmanması umurumda değil. İsterse üzerinde tango yapsın. Çit hiçbir yere çıkmıyor. Bayan Topham’ın evine gitmiyor; sadece iki evin bahçesini birbirinden ayırıyor. Asıl mesele, birinin buradan diğer kulübeye, yirmi metrelik bozulmamış karın üzerinden tek bir iz bırakmadan nasıl geçebildiğidir. Size bunu soruyorum çünkü Bayan Brant’ın suçlu olduğunu düşünmediğinizden eminim.”

Albay March özür diler gibi baktı. “Suçlu olmadığını biliyorum,” diye cevap verdi.

Dorothy Brant’ın zihninde yine o ağır kâğıt ağırlığının görüntüsü canlandı; hani salladığınızda içinde minyatür bir kar fırtınasının koptuğu o şey. Kendi aklının da aynı şekilde sarsıldığını ve bulandığını hissediyordu.

“Dolly’nin yapmadığını biliyordum,” dedi John Brant, aniden kolunu kızının omzuna atarak. “Bunu biliyordum. Onlara da söyledim. Ama…”

Albay March onu susturdu. “Asıl hırsız, Bayan Brant, annenizin saatini, broşunu, zincirini ve yüzüklerini istemiyordu. Ne istediğini bilmek ilginizi çekebilir. O köhne masanın içine gizlenmiş yaklaşık bin beş yüz sterlin değerindeki banknotları ve altın liraları istiyordu. Bayan Topham’ın parasıyla ne yaptığını merak ediyor gibiydiniz. İşte parasıyla bunu yapıyordu. Bayan Topham, yarı baygın halde ağzından çıkan ilk kelimelerden anlaşıldığı üzere, sadece sıradan bir cimriydi. Oturma odasındaki o sevimsiz masa, herhangi bir hırsızın bir hazine arayacağı son yerdi. Herhangi bir hırsızın, yani biri hariç.”

“Biri hariç mi?” diye tekrarladı John Brant ve gözleri sanki içeri doğru döndü.

Jameson’ın içine ani ve çirkin bir şüphe düştü.

“Bilen biri hariç, evet. Bayan Brant, suç kasten sizin üzerinize yıkıldı. Bunda bir garez yoktu. Bunu yapan beyefendi için acıdan ve dertten kaçınmanın en kolay yoluydu bu sadece.”

“Şimdi gerçekten ne yaptığınızı dinleyin, Bayan Brant,” dedi Albay March, yüzü karararak. “Dün gece kar yağarken gerçekten dışarı çıktınız. Ama Bayan Topham’ın evine gitmediniz ve karda o iki artistik ayak izi dizisini siz yapmadınız. Kendi hikayenizde karın yüzünüzde sızladığını ve ayaklarınızın altındaki karı hissettiğinizi söylediğinize göre, karın hala yağmakta olduğunu anlamak için alim olmaya lüzum yok. Birçok uyurgezer gibi dışarı çıktınız; kar ve soğuk havanın etkisiyle yarı uyanık bir hale geldiniz ve kar yağışı bitmeden çok önce geri döndünüz; böylece yaptığınız gerçek izlerin üzeri karla kapandı.”

“Asıl hırsız —ki o gayet uyanıktı— geri geldiğinizi ve yatağa devrildiğinizi duydu. Belki de kendi işlediğinizi düşünebileceğiniz bir suçla sizi itham etmek için bunu gökten inme bir fırsat gördü. İçeri süzüldü ve terliklerinizi odanızdan aldı. Ve kar durunca Bayan Topham’ın evine gitti. Ona saldırmayı planlamıyordu. Ama kadın uyanıktı ve onu suçüstü yakaladı; bu yüzden elbette, Harry Ventnor ona vurdu.”

“Harry!..” Dorothy’nin neredeyse bir çığlık gibi ağzından çıkan kelime yarıda kesildi. Hızla babasına baktı; sonra boşluğa dik dik baktı, sonra gülmeye başladı.

“Elbette,” dedi Albay March. “Her zamanki gibi, suçun… neydi o?.. ‘İyi kalpli Dolly’sinin’ üzerine kalmasına izin veriyordu.”

John Brant’ın üzerinden büyük bir bulut dağılmış gibiydi; ama o telaşlı ve endişeli ifade gitmemişti. Albay March’a gözlerini kırpıştırarak baktı.

“Efendim,” dedi, “söylediğinizi kanıtlamak için sağlam kolumu bile feda ederim. O çocuk başıma gelen dertlerin yarısının sebebiydi. Ama siz çıldırdınız mı?”

“Hayır.”

“Size diyorum ki o yapmış olamaz! O Emily’nin oğlu, kız kardeşimin oğlu. Kötü biri olabilir; ama sihirbaz değildir.”

“Unutuyorsunuz,” dedi Albay March “Bir kediyi bile taşıyamayacak bir çitin kenarındaki o ilginç manzarayı, silik ve kararmış 44 numara ayak izini unutuyorsunuz. Olağanüstü bir ayak izi. Bedensiz bir ayak izi.”

“Ama bütün mesele de bu ya!” diye kükredi diğeri. “Kardaki izler 37 numara bir ayakkabıyla yapılmış! Harry onları yapmış olamaz, tıpkı benim yapamayacağım gibi. Bu fiziksel olarak imkânsız. Harry 44 numara giyiyor. Ayaklarını kızımın giydiği o düz deri mokasenlerin içine sokabileceğini söylemiyorsunuz herhalde?”

“Hayır,” dedi Albay March. “Ama ellerini sokabilir.”

Bir sessizlik oldu. Albay’ın yüzünde memnun bir ifade vardı.

“Ve bu sıra dışı ama son derece pratik eldiven çiftiyle,” diye devam etti Albay “Harry Ventnor diğer kulübeye ellerinin üzerinde ilerleyerek geçti. Hepsi bu. Gümüş kupalarından da anlaşılacağı üzere— eğitimli bir jimnastikçi için bunu yapmak kolaydır. Paraya ihtiyacı olan boş kafalı bir beyefendi içinse ideal. Karın ağırlık farkını göstermeyeceği ince bir kar tabakasının üzerinde geçti. Saçakların kar tutmadığı kapı basamakları, ayağa kalktığında her iki uçta da onu korudu. Yan kapının anahtarını ele geçirmek için sayısız fırsatı vardı. Ne yazık ki, çitteki o oldukça alçak kemer geçidi vardı. Kendini elleri üzerinde taşırken, dengesini sağlamak için ayakları vücudunun üzerinden yukarı ve arkaya doğru kıvrılmıştı; bir hata yaptı ve kendi ayak izini çitin yan tarafına bıraktı. Dürüst olmak gerekirse, bu yönteme bayıldım. Bu, tepesi taklak bir suç; gökyüzünde ayak izi bırakmak, bu…”

“Tam bir yakalanış efendim,” diye tamamladı Başkomiser Mason, başını kapıdan içeri uzatarak. “Onu Guildford’un öteki tarafında yakaladılar. Fotoğraf çektiğimizi görünce bir şeylerin ters gittiğini anlamış olmalı. Ama çaldığı mallar üzerindeydi.”

“İstemem ulan!” diye bağırdı Haydar abi, ona bağırmak denirse tabii. “Kaçakçılık şubenin gözü üstümde zaten,” diye devam etti. Etti etmesine ya, bir süre ardını getiremedi. Çaresizliğini, çektiği çileyi belli etmemeye çalışıyordu, orası kesindi ya, boşa çabaydı. Belli olmayacak gibi değildi ki be kardeşim. Koca adam… Çıkçıkçıkçık… Tövbe haşa, çarpılmış gibi.

Derin bir nefes çekti içine ama pek hayrını gördü mü bilemedim. Harıl harıl, gürül gürül etti ciğerleri, son lavını püskürten yanardağ misali, nefes diye bir “hırk” sesi çıktı gırtlağından.  Yine de devam etti sözüne. “Dikkat çekersek, alıverirler içeri, gün yüzü göstermezler bir daha.”

Gün yüzü görsen ne olacak bu hâlde, görmesen ne olacak, demek istedim ama onun için mabat lazımdı, diyemedim tabii. Pes etmek de bilmiyordu, illa getirecek o cümlenin sonunu. Dediği de bi’ halt olsa, içim yanmayacak. Sus da laf dinle işte biraz. Ağzın burnun yan döndü, etlerin dökülüyor haftalardır, gözlerine kan oturdu, Allah affetsin, tırnakları bile döküldü, korku filmlerindeki canavarlar gibi. Hastaneye gitmek varken, hâlâ konuşmak derdinde herif.

Ben içimden, “Sus ulan işte, sus artık,” diye veryansın ederken o tuttu, bi’ alımlık canına bakmadan, “Siz de arkamda, tığ teber kalıverirsiniz ortada,” dedi, iyi mi? “Eh be abicim,” dedim. “Biz niye tığ teber kalalım. Var bizim de üç beş birikimimiz. Düşünme sen bizi, şu hâline bak, ölmüşsün de helvanı kavurmak kalmış zaten.” Bunları hep içimden dedim yalnız, ne olur ne olmaz, tutar ayaklanır falan, mimlenmenin alemi yok şimdi.

İç sesimi duymuş gibi, “Sen bizi düşünme patron!” diye atıldı, çaylakların en afilisi. “Allah adı için çağıralım bi’ ambulans. İçim yanıyor bu hâline abim.” Anladık, bu işe gönül verdin, Haydar’ı atan belledin, uğruna ölecek kadar emrine amadesin de bu neyin yıkama yağlaması be koçum? Herif gidici zaten, sen kendine daha yağlı bir kapı aramaya başla, bana sorarsan. Ama genç işte ya, biz de aynı böyleydik vaktiyle. Patronların eline eteğine yüz süre süre, yüzümüzün derisi köseleye dönmüştü. Yaranmıştık sanki. Amaan, neyse ne işte…

“İzin ver abi, hâlin hâl değil bak,” diye devam etti şevkli fedai. “Şeklin şemalın kaydı anam avradım olsun. Yara bere sardı yüzünü gözünü. Bi’ hâller var sende, bak demedi deme. Canın mı çekiliyor, nedir?” Haaah, sıçtı Cafer bez getir. Oğlum o laf edilir mi?

Korktuğum kadar esmese de gürledi patron. “Alıcam ben senin canını Hasan!” dedi, tıslar gibi. “Dur hele, ayaklanayım önce. Neymişsiniz ulan siz? Biraz üşütmüşüm, altı üstü virüs işte. Geçecek üç beş güne. Ölmedik daha. Bi’ de üstüme toprak atın da tam olsun bari.” Valla büyük başarıydı. Hani, son yirmi dokuz gündür üçüncü cümleden sonra başı yastığa düşen adam, dördüncüye geçmişti. Hadi inşallah iyileşme emaresidir, diye düşündüydüm de o iş öyle değilmiş, daha sonra görecektim.

“Defolun gidin başımdan, etlerim dökülüyor zaten ağrıdan. Anaaam, anam anam anam anam… Kemiklerim sızlıyor, dinime imanıma.”

Sesi çatlak, nefesi tıslak, gözleri baygındı ama iş laf yetiştirmeye gelince bizim patrona gökten zembille bi’ keçi inadı inerdi. Amasya bardağı gibi hazır ol vaziyetinde dizilmekten gayrı elimizden bir şey gelmiyordu maalesef. Ya hastaneye gitmeyi kabul edecekti, ya da… Hey Allah’ım sen affet, tövbe tövbe…

“Patron, sana ne olduysa o geceden sonra oldu,” diye atıldı bizim Necati. Kaş göz ettim, el kol işareti çaktım, sallamadı öküz. Şimdi sırası mıydı, o geceyi hatırlatmanın? Hatırlatmak yetmedi Necati’ye, üstüne üstüne bastı, kanırttı şerefsiz. “Abi, hani o dolunaylı gecede, hani Zülküf abinin orman evinde konaklamıştık, ava çıkacaktık hani?”

Konum da vereydin Necati, konum da vereydin oğlum. Biz adama unutturmaya çalışıyoruz, sen yarasına tuz basıyorsun.

Aslına bakarsanız tam da Necati’nin dediği gibi olmuştu. Yirmi dokuz gün önce bugün bizim patronun ortaklarından Zülküf abinin orman evine gittik, maaile. Hani ne gerek vardıysa, hepimizi birden oraya taşımaya ama Haydar abim severdi hava atmayı, malıyla, mülküyle, fedaileriyle caka satmayı, aldı işte bizi de yanına. Zülküf abi kıymış ama paraya, büyük ihtimal devlet arazisi olan bir boşluğa, saray yavrusu gibi bir orman evi yaptırmış.

Bütün gün yedik içtik, ava çıktık, bir iki tavşan, bir geyik derken, oturduk bir ağaç kütüğüne, Zülküf abinin anlattığı bir hikâyeye kulak kesildik. Neymiş, o ormanda bir hayvan varmış ama böyle, eni iki metre, boyu üç metreymiş. Yok devenin arka bacağı. Üç metre hayvan mı olur be? Neyse, olurmuş sözde. Zülküf abinin demesine göre bu civarda o hayvanı gören tek kişi, rahmetli dedesi Biçerdöver Hüsnü’nün biricik baş fedaisi Şimendifer Şevki’ymiş. Şanslıymış ki birkaç sıyrıkla kurtulmuş canavar dediği hayvanın pençesinden. Kurtulmaya kurtulmuş ya, bir vakit sonra kaybolmuş ortalıktan. Millet “Şevki, Biçerdöver Hüsnü’nün kasasını patlatmış, voliyi vurmuş ve kaçmış,” diye dedikodu çıkarmış ama Hüsnü asla kabul etmemiş bu ithamları. Şevki’yi iyi tanırmış, canını verir, yine de sırtından vurmazmış patronunu.

Neyse işte, günahı boynuna, o herif duman olup uçmadan önce anlatmışmış, ormandaki üç metrelik, ne idüğü belirsiz hayvanı. Bana hiç inandırıcı gelmedi bu hayvan hikâyesi ya, ses edemedim yine de. Malum, fedailik sessizlik gerektirir. Gel gelelim, anasını satayım, Haydar abime bahis olsun. Herif duramaz, her işten bir bahis fırsatı çıkarır kendine. “Ejderha mı oğlum bu, adı var kendi yok?” dedi, gülerken karnını tutuyordu sözüm ona, palavra, asıl zoru, katakulliye getirip bahse tutuşmak. Tabii Zülküf abi başına geleceklerden habersiz, atladı enayi gibi. “Yok işte oğlum, günlerce aramış dedemin adamları ama bir Allah’ın kulu bulamamış hayvanı.”

“Ben bulayım da görün siz,” diye el yükseltti patron. Koydu kafaya, donuna kadar alacak kan kardeşinin. “Yarın sabaha orman evinin sundurmasına sermezsem o dediğiniz hayvanı. Var mısın ulan Zülküf, var mısın iddiasına?”

Eh be patron, yaptın yine yapacağını, demeye kalmadı, asıl amacını açık etti Haydar abim. “Kazanırsan Muğla’daki tripleks yazlık senin ama kaybederseeen, bana vereceksin ulan bu orman evini, tamam mı, anlaştık mı?” Oldum olası gözü vardı zaten Haydar abinin bu Zülküf’ün orman evinde.

Zülküf de az anasının gözü değil, kumara düşkünlüğü buradan Ankara’ya yol olmuş. “Tamam ulan,” diye atladı. El sıkıştılar. Gece çöker çökmez hepimize ormanda olma emri verdi Haydar abim. Hayır, bırak da gece uyuyalım be abi. El mahkûm, boyun eğdik tabii emre. O dolunayın şıkır şıkır aydınlattığı ormanda, başımıza ne geleceğinden habersiz, takıldık bizim uydumakıllı patronların peşine.

Takıldık da ne oldu sanki, ben diyeyim bir saat siz deyin iki saat sonra toplaştık yine ayrıldığımız konumda. Yalnız bir eksikle. Haydar abim ortada yoktu. “Nerede ulan Haydar?” diye böğürdü Zülküf abi. Onun fedailer, biz, bir de çok anlarmış gibi peşimize taktığımız, Zülküf’ün küçük oğlan, bön bön bakıştık birbirimize. En son Necati görmüş Haydar abiyi. Görmüş de denemez ya, sesini duymuş aslında. “Saat dört yönüne, kuzey doğuya doğru gelin, burada bir şey var,” diye bağırmış sözde patron. Ulan andaval, saat dört yönü de neyin nesi? MI6 ajanı mıyız biz, ne anlarız o şekil yön tarifinden? Anlamamış tabii bizim Necati de. Aklınca belirlediği bir yöne doğru koyulmuş. Aramış, taramış, bulamamış Haydar abiyi. Seslenmiş ama bu sefer cismi gibi sedası da yokmuş ortada abiciğimin.

Bizimkilerle Zülküfünkiler, “Nerede ulan Haydar abi, ben ne bileyim, sen daha iyi bilirsin ulan,” diye birbirlerine girmeye hazırlanırken çalıların arasından hayalet gibi süzüldü Haydar abim. Abartmıyorum ha, hayalet gibi değildiyse bile hayalet görmüş kadar vardı. Rengi kireç gibi olmuş, gözleri yuvalarından fırlamıştı korkudan. Alnında biriken boncuk boncuk ter, yol yol süzülüyordu şakaklarından. Dudakları mosmor kesilmişti, tir tir titriyordu koca adam. “Abi n’oldu? Abi, neyin var?” demeye kalmadı, dağ gibi devrildi, yığıldı ayak ucumuza. O an fark ettik, kolu kanıyordu. Apar topar sırtlandı bizim Hulk Bahtiyar adamı. Adı üstündeydi bizim Bahtiyar’ın, eni enine, boyu boyunaydı, zorlanmadı hiç, çarçabuk getirdik orman evine abimizi.

Zülküf özel doktorunu çağırdı hemen. Baktı doktor, bir hayvan dişlemiş bizim patronu ya, yarası derin değilmiş Allah’tan. Gel gelelim küçücük yaranın kanı durmak bilmedi bir türlü. Ne yapacağını şaşırdı doktor olacak herif. Tabii bizim patronun hemofilisi olduğunu nereden bilecek. Hani şu, bir yerin kanayınca, kan kolay pıhtılaşmaz, akar da akar ya, hah, işte o hastalıktan. Eskilerin ali kıran baş kesen  kabadayısı, şimdilerin mafya babası Kara Haydar’a bu hastalığı veren Rabbimin de vardır tabii bir bildiği. Neyse işte, allem etti kullem etti, dindirdi doktor patronun kanamasını. Sardı sarmaladı kolunu, çekti gitti. O sıra Haydar abimin de yüzüne can gelir gibi oldu, ufaktan ayılmaya başladı.

Biz neyin ne olduğunu öğrenmek için can ataduralım, bize kim sorar köpeğin bayramını, Zülküf abi atıldı söze. “Ne oldu be kan kardeş, ayı mı saldırdı, kaplan mı kovaladı, bu hâlin ne?” dedi. Bıyık altından da sırıtıyor ama şerefsiz. Kan kardeşi olacak bir de ölse, zerre yaş akıtmaz gözünden, öyle de sinsidir.

Bir şey olmamış sözde. Zülküf’ün dediği hayvanı buldu sanıp çalılara dalmış Haydar abim, o esnada üzerine başka bir hayvan atlamış ama öyle hızlı olmuş ki her şey, görememiş bile ne menem bir şey olduğunu. Koca koca dişleri varmış, ona eminmiş bak. “Ayıydı kesin, başka ne olacak?” dedi canım abim, o titrek sesle. İçimden bir ses, bu işte Haydar abinin anlattığından daha fazlası var, dedi ya, karıştırmadım iç sesimi konuya. Neme lazım, altı üstü fedaiyiz adamların gözünde. Ne malum, o sinirle bacağıma sıkmayacağı. Hem yakışık almazdı zaten, diyeceksem, yalnız kalınca diyecektim abimize sözümü. Aksi halde kan kardeş görüntüsü altında, en birinci rakibi olan Zülküf’ün önünde ona yalancı muamelesi yaptım diye, değil bacağıma, kafama bile sıkabilirdi aslan abim.

“İyi o koca dişlerle ikiye ayırmamış seni o ayı, Haydar’ım,” diye devam etti Zülküf abi. Ulan, korkusu da yok herifçioğlunun. Haydar abim senin alay konun olacak adam mı, puşt. Keşke sesli diyebilseydim ya, diyemedim tabii. Bir gün ben de patron olursam, o zaman ananızı ağlatmasını bilirim, diye geçirdim içimden, o bile yetti keyiflenmeme.

Uzun lafın kısası o geceden sonra günden güne çöktü dağ gibi Haydar abim. Önce biz de üşüttü sandık. Abimizin hâlini görenler, “Yeni bir virüs dolanıyormuş, eşek tepmişe çeviriyormuş,” dediler. Zülküf’ün doktoru başlarda uğradı üç beş kez. “Yatsın, dinlensin, geçer,” dedi, gitti denyo. Hayır, başka doktor da istemiyor abim.

Yok ama, ben o kadar dedim Haydar abime, gel şu son işten kaldırdığın parayla bir hastane satın alalım, yaparız alakasız birinin üstüne, sana bulaşan da olmaz hem gelir getirir hem işimiz düşünce bir hastanemiz olmuş olur, dedim de dinletemedim.

Şimdi, serde erkeklik var, kabadayılık var, mafyalık var, son birkaç yıldır, modern ismiyle konsey üyeliği var… Var oğlu var, anasını satayım. Eve doktor getirmemek için sayacak bin tane bahane var. Çağıramadık biz de kimseleri, bahsini bile edemedik sağda solda. Sorana, abimiz çok meşgul, yurt dışında, kafa izninde, karı peşinde, diye yalanlar sıktık. Bizim patronun günbegün etlerinin lime lime söküldüğünden, dişlerinin tane tane döküldüğünden, gözlerinin ferinin söndüğünden bahsedemedik kimselere. Elimiz mahkum, gözümüz yaşlı, koca adamın canını teslim etmesini bekledik işte.

“Çıkın, çıkın dışarı! Yalnız bırakın beni!” diye bağırmak istedi patron. Bağıramadı zavallım, kesik kesik öksürmeye başladı. E, adam haklı bir yönden. Oda büyük olmasına büyük ya, on iki fedainin on ikisi de içeriye doluşunca, nefes almaya yer kalmıyor tabii. “Açılın ulan!” diye bağırdım bizim fedailere. “Ama abi…” diyecek oldu Süleyman, yapıştırdım ağzına bir tane. Zaten hiç sevmem şerefsizi. Hepsinden yaşça katbekat büyüğüm, bir tek o Süleyman pisliği saygı göstermez bana. Her fırsatta gözünün baş fedailikte olduğunu belli eder. Ne zamandır ağzının payını veresim vardı, iyi fırsat geçti benim de elime, aldım öcümü. Bi’ şey diyemedi tabii, öfkelendi, sıktı dişlerini, horoz gibi kabardı, belli belirsiz. Tam, “Bi’ derdin mi var koçum?” demeye yeltenmiştim ki patronun kesik öksürük, oldu birdenbire boğmaca. Nefessizlikten gidecek adam.

Necati su koşturdu hemen. Suyu görecek hâli mi var zavallının? Bahtiyar koca avucunu dayadı patronun sırtına, vur Allah vuruyor, adamcağızın iki parça ciğeri kaldıydı, onu da dökecek, koydu kafaya herif. Hasan’la Hüseyin, bizim çaylaklar, patlatmışlar gözlerini, far görmüş tavşan misali, ööyle bakıyorlar. Remzi almış eline kolonyayı, kafasına kafasına boca ediyor abiciğimin. Haydar abimin derdinin dermanı kolonya değil yalnız, o çok belli.

Öksürük öksürüklükten çıktı, sanırsın kükrüyor adam. Yüzü kıpkırmızı oldu, gözleri kan çanağı. Dili dışarıda, nefes namına bir şeyleri içeri çekmeye çalışıyor ya, yok, boşa çaba. Herkesin eli ayağına dolandı. Dedik, tamam, can veriyor bizim patron. Çaresizce boş boş kaçındık etrafta. O orada koşturuyor, bu burada feryat ediyor, öteki adamı, sırtına vura vura son yolculuğuna uğurlayacak, derken gümbüür diye bi’ ses çıktı Haydar abiden.

Birden can geldi adama, yatakta doğruluverdi, bir çırpıda pijamasının üstünü çıkardı attı. Dört ayak üstüne abandı. Kedi misali sırtını yukarı doğru itti. Amanın Allah, nasıl oldu, anlamadık, omurgası yay misali gerildi, kemikleri kırılır gibi çatır çutur sesler çıkmaya başladı. Bir takırtı, bir tukurtu derken, tövbe bismillah, iskeleti yer değiştirdi adamın. Hâlâ dört ayak üstünde, başladı deli gibi altındaki yorganı avuçlamaya. Ulan ne oluyor, demeye kalmadı, elleri ayakları tırıs tırıs uzamasın mı? Daha önce dökülen tırnaklarının yerine böyle kara sarı, pençe gibi bir şeyler fışkırmaya başladı parmak uçlarından. Aynı anda bütün kasları şişti şişti, indi, yine şişti. Bu sefer inemeden çart diye bir ses çıktı, çarşaf gibi yırtıldı adamın derisi. Yırtılmak ama ne yırtılmak. Biz daha neye uğradığımızı anlayamadan, yırtıklardan kalın kara kıllar fışkırmasın mı? Cin çarpmışa döndü demeye kalmadı, çene kemiği haşırt diye öne kayıverdi, ağzından burnundan kan fışkırırken, dökülmüş dişlerin yerine koca koca sivri dişler uzamaya başladı. Kulakları içine göçtü, kafasının üstünden geri çıktı ama insan kulağı demeye bin şahit lazım. Kan çanağı gözler anında kehribarla karışmış kor kırmızısına dönüverdi.

Bakmayın böyle uzun uzun anlattığıma, her şey saniyeler içinde olup bitti. Başımıza geleceklere hazırlıksız oluşumuz da o yüzdendi zaten.

İlk Bahtiyar’ı yakaladı, bizim patronun canavara dönüşmüş hâli. E malum, ciğerlerini sökme işlemi için yanı başındaydı Bahtiyar. Dev gibi adamı aldı önce havaya kaldırdı sonra pozisyonu beğenmemiş olacak ki geri indirdi. Şimşek hızıyla ortadan ikiye cart diye ayırdı bizim ayıyı. Necati salağı elinde su bardağı kalakalmış olduğu yerde, döndü onu da kaşla göz arasında yedi sekiz parçaya ayırdı. Salak Remzi de belindeki silaha davranmak yerine elindeki kolonya şişesini fırlattı canavar patrona. Tınmadı bile bizim patron hatta sanki bıyık altından sırıttı gibi bile geldi bana, “Şimdi sıçtım çarkına Remzi,” der gibi. Ömrü kısa oldu Remzi’nin de. Hasan’dı, Hüseyin’di, Süleyman’dı, oydu, buydu, hepimiz aynı anda silahlara davrandık. Saniyeler içinde boşalttık şarjörleri patronun üzerine ama ne çare. Kimisini paraladı, kimisini ayırdı, kimisini yedi, kimisini koca pençesiyle vura vura gebertti, hepimizi hakladı en nihayetinde. Çok büyük bir iş başarmış gibi başını tavana dikip uzun uzun uludu bir de. En son hatırladığım, odanın penceresini bir darbede yerle bir edip maymun gibi sıçrayıp tavşan gibi hoplayıp cumbaya tünemesiydi. Ondan sonrası hayal meyal.

Gözümü açtığımda bir hastanedeydim. Üç gün olmuş buraya getirileli, öyle söyledi o suratsız hemşire. Polis bekliyormuş kapıda, takatim varsa benimle konuşmakmış dertleri. “Hıııh,” dedim içimden. “İşimdi yandın Muzaffer.” Nasıl anlatacağım polise, böyleyken böyle oldu, diye? Adamlar kıçıyla gülerler bana. O da yetmez, evde parçalara ayrılmış parüperişan yatışan adamların günahını da benim boynuma yüklerler. Ohhh, yatarız artık ondan sonra ömrü billah, demir parmaklıklar ardında. Derhal saksıyı çalıştırıp yepyeni bir senaryo oluşturmak şarttı. Şarttı ya, önce Komiseri bi’ dinlemek lazımdı. Bakalım o ne diyor, kimden şüpheleniyor?

İyi ki de öyle yapmışım. Komiser ekmeğime yağ sürdü sağ olsun. “Vahşi bir hayvanın saldırısına uğramış olmalısınız. Ayı mıydı size saldıran?” der demez atladım. “Ayıydı ya, ben ömrümde böyle ayı görmedim. Biçti geçti hepimizi.” Ufaktan bi’ işkillenmedi değil hani. “Emin misiniz?” dedi kinayeli bir sesle. “Kara Haydar’ın düşmanları da saldırmış olabilir, ne dersiniz?” Bu tuzağa düşmeye hiç niyetim yoktu. O gece gördüğüm her şey benimle mezara gidecekti, gitmeliydi zira besbelli ki Biçerdöver Hüsnü’nün Şimendifer Şevki’si hiçbir zaman ortadan kaybolmamış, o ormanda pusuya yatmış ve her ay dönüştüğü canavarla yaşamaya alışmıştı. Ta ki bizim salak patronu dişleyene kadar. Suratına ettiğimin patronu, on iki kişinin içinden sağ kurtulan tek enayi olarak beni de bu lanete esir etmişti. Başıma gelecekleri biliyordum artık. Son bir aydır, her hâlini ezber etmiştik Haydar abinin. Hasta sandıydık adamı ya, meğer onunki, kurt adam olmadan önceki sessizlikmiş.

Neyse ne, inkâr ettim tabii, yemin verdim ayı saldırdı diye. “Öyleyse Kara Haydar nerede?” diye yapıştırdı, en can alıcı soruyu. Bilmediğimi söyledim. “Can havliyle kim, nereye kaçıştı, göremedim,” dedim. Meğer o biliyormuş Haydar abinin akıbetini, beni yemlemiş açıkgöz. Zülküf’ün orman evinin yakınlarında, parçalanmış olarak bulunmuş cesedi. İşin garibi yanı başında kimliği belirlenemeyen bir adamın cesedi yatıyormuş, o da paramparçaymış tabii. Şimendifer Şevki olsa gerek. Belli ki birbirlerini parçalamış enayiler.

Komiser birkaç gün daha geldi gitti. Taşlar bir türlü yerine oturmuyormuş. Bize evde ayı saldırmış, tamammış da öyleyse Haydar’ın cesedi ne ararmış taaa bilmem hangi ormanda? “Bunda anlamayacak ne var Komiserim,” dedim. “Demek ayı bizi parça pinçik ettikten sonra atmış abimizi sırtına, ormana götürmüş, sonra da…” Aklına yatmış olacak ki bir daha görmedim Komiseri. Zaten bir hafta dolmadan bütün yaralarım iyileşti ve taburcu edildim. İlk işim de beni kimselerin tanımadığı, uzak bir kasabanın, sık bir ormanında bir ev satın aldım kendime. Dedim ya bizim de üç beş birikimimiz vardı diye, denk geldi, kaçırmadım ıssız orman evini. İnsanlardan ne kadar uzak olursam hem onlar için hem benim için en iyisi olacağına emindim.

Bugün kırk yedi sene oldu, bu lanete yüz süreli. Kırk yedi koca senedir her ay ben, ben olmaktan çıkmaya bıktım, o benden bıkmadı. Şimendifer Şevki elli yıl o ormanda yaşadığına göre beni de günün birinde bir kurt adam parçalayana kadar yaşamaya devam edeceğim demekti. Bunu artık anlamıştım zira anlayana kadar sekiz kez canıma kıymaya kalkıştım, ne var ki ölemedim. Ne yaparsam yapayım, bu lanet benden, bu can içimden çıkmamaya yemin etmişti sanki. En nihayetinde kabullendim hâlimi, alıştım yalnızlığa. Kurt ya da canavar, içimdeki şeytanla baş etmenin yollarını buldum. Senelerdir, o canavarın bir karıncaya bile kıymasına izin vermedim. Alıştım alışmasına ya, lanet etmediğim bir günüm de geçmedi kırk yedi senedir. Allah senin gani gani belanı versin Haydar abi.

Bilgisayarımı yeni açmış, takip ettiğim gazetenin internet sayfasına yeni tıklamıştım kapıdan girdiğinde. Şehrin puslu, geniz yakan kömür kokulu sabahlarından biriydi. Klima anca ısıtmaya başlamıştı ofisimi. Kuru ama dehşet bir şubat soğuğu vardı dışarıda. Yeni yılda kendini fragman niyetine şöyle bir gösterip geri çekilen kar yeniden gelse, bize uzun metrajlı bir film şöleni sunsa da, şu soğuklar kırılsa diye geçiriyorduk içimizden bütün kasaba. Sabahın köründe gelen kim diye kaldırdım kafamı.

Kapıda, üzerine geçirdiği pahalı siyah kaşmir paltosuyla, tedirgin bakışlarını etrafta gezdiren orta yaşlı bir kadın duruyordu. Gözlerinde kocaman siyah gözlükleri, parmaklarında siyah deri eldivenleriyle baştan ayağa siyahlar içerisindeydi. Omzunda kocaman bir çanta vardı. Hafif makyajlı, uzun boylu, zarif bir hanımefendiydi. Omuzlarına dökülen sarı saçları lüle lüleydi. Ellerini önünde sıkıca kavuşturmuştu. Parmaklarındaki pırlanta yüzükler, kadının zenginliğini haykırıyordu.

“Timur Bey siz misiniz?” diye sordu, sesi titreyerek.

“Buyurun hanımefendi, benim,” dedim, sandalyemden hafifçe doğrulup aksayan bacağıma yüklenmemeye çalışarak. “Size nasıl yardımcı olabilirim? Kiralık dükkân mı, yoksa danışmanlık mı?”

Kadın yutkundu, kapıyı arkasından hızla kapattı. Çantasını masamın önündeki sehpaya koyup boş koltuğa teklifsizce oturdu. Yığıldı demek daha doğru belki de. Güneş gözlüklerini burnuna doğru indirdikten sonra ayağa kalktı, elini uzattı. “Böyle girdiğim için özür dilerim,” dedi. “Benim adım Meryem Hürriyet.” Elini sıkarken ben de kendimi tanıttım. “Sizi şahsen tanımasam da isminizi biliyorum,” dedi.

“Size nasıl yardımcı olabilirim Meryem Hanım?” diye sordum yeniden. Tekrar oturdu. Koltukta geriye yaslandı, bacak bacak üstüne attı. Kararsız kalıp indirdi bacaklarını. Tedirgin bir hâli vardı. Gözlerinden süzülen bir damla yaşı pahalı ipek mendiliyle sildi. Gözlüğünü geri yerleştirdi.

Gözlüklerinin üzerinden dışarıyı gözetlerken sürdürdü konuşmasını. “Oğlum… Cihan kayıp Timur Bey. Beş gün oldu.” Burnunu çekti. “Ben artık onun yaşadığına olan inancımı kaybetmek üzereyim.”

Oturduğum yerde öne doğru eğildim. “Polise gittiniz mi?”

Başını salladı. “Polise gittik, ‘Kocaman adam, bunalmıştır, döner,’ deyip baştan savdılar. Ama o dönmez. Cihan durduk yere ortadan kaybolmaz…” Sesi çatallandı. Devam etmesini bekledim. İpek mendilini bir kez daha gözlerine götürdü. “Affedersiniz,” dedi. “Çok özür dilerim. Ama tahammülüm kalmadı artık. Lanet olsun. Polislerden bir sonuç çıkmadı. Cinayet şubeye verin dosyayı dedim. Öldürülmüş olabileceğine ilişkin herhangi bir kanıt yokmuş.”

Susmasını fırsat bilip diyafondan iki çay söyledim. Kolonya uzattım, böylece biraz olsun kendine geldi. Nefeslendi. “Sakin olun lütfen. Baştan başlayalım. Eşiniz ne diyor bu işe? Neden birlikte gelmediniz?”

“Kocam… Haldun. Ondan çok korkuyorum Timur Bey. Kocam katı bir adamdır. Merhameti yoktur. Hatta… Cihan’ın kaybolmasıyla onun bir ilgisi olabileceğini bile düşünüyorum. Aklıma mukayyet olamıyorum, kendi kocam oğluna zarar vermiş olabilir mi diye düşünmekten uyuyamıyorum.”

Kaşlarımı çattım. Bir annenin, çocuğunun babasından bu denli şüphelenmesi için ortada ciddi bir şeyler yaşanması gerekirdi. “Neden böyle düşünüyorsunuz? Aralarında ne husumet vardı?”

Meryem Hanım derin bir nefes aldı. “Cihan askerden yeni döndü. Paralı yaptı askerliğini. Üniversite mezunudur. Pırıl pırıl, merhametli bir çocuktur. Bizim büyük bir tekstil atölyemiz var, kocam Haldun orayı demir yumrukla yönetir. Cihan askerden gelince atölyede işleri öğrensin diye yanına aldı. Ama Cihan, orada çalışan Elif adında bir kıza vurulmuş. Kızcağız asgari ücretle ortacılık yapan, kendi hâlinde fukara bir kız. Haldun bunu öğrenince kıyameti kopardı. ‘Benim oğlum bir çulsuzla evlenemez, ailemizin adına leke sürdürmem,’ diyerek kızı herkesin içinde aşağılayıp işten kovdu. Cihan da o gece eve geç geldi, babasıyla çok fena kavga etti. ‘O kızı bulup onunla evleneceğim, senin o kirli paranı da, atölyeni de istemiyorum,’ diyerek odasına geçti. Gece yarısı biz uyuduktan sonra evden çıkmış. Ve bir daha dönmedi.”

Çaylar gelince sustu. Şeker atmadan büyük bir yudum aldı bardaktan. Meryem Hanım’ın gözlerindeki korku, çayın buharının ardında bile net bir şekilde okunabiliyordu.

“Kocanız ne diyor bu kaybolma işine?”

“Abarttığımı iddia ediyor. Genç adam, bir yerlerde takılıyordur, diyor. Hep böyledir. Kocamın genişliğinden, bu huyundan nefret ediyorum. Şey. Sigara yakabilir miyim? Mahzuru var mı?” Elimle sorun yok işareti yaptım. Çantasının derinliklerinden bir paket çıkardı. Bir dal ağzına götürdü, sonra “Ah, çok pardon,” dedi. “Lütfen buyurun.” Bir dal da ben çektim paketten. Kalktım, masanın üzerindeki çakmakla öne doğru eğilerek sigarasını yaktım. Kendi sigaramı yakarken uzun bir nefes çekmişti bile. “Hangi cehenneme gittiyse orada kalsın, bizi istemeyeni ben de istemem, bundan sonra bu kapıdan içeri giremez, geri gelirse ben kovacağım bu defa, diyor bir de. Ama ben anneyim. Ben doğurdum onu. Üstelik benim oğlum bu yaşına kadar böyle bir şey yapmış değil.” Sehpadaki küllüğe silkeledi sigaranın küllerini. Kalın gözlüklerinin üzerinden gözleri dışarıyı taradı. “Kocam peşime birini takmış olabilir. O yüzden fazla kalamayacağım burada.”

Sigaranın izmaritini küllüğe bastırdım. Masanın altındaki çöp kovasına boşalttım. İzmarit kokusunu oldum olası sevmem. Masanın üstündeki dolma kalemi alıp elimde çevirmeye başladım. “Benden ne istiyorsunuz?” diye sordum. Elimdeki kalemi dükkânda gezdirdim. “Gördüğünüz üzere burası bir emlakçı…”

Sözümü bitirtmedi. “Sizi tanıyorum,” dedi. “Gıyabınızda çok konuştuk.” Sustu. Hatırlamaya çalıştı. Hatırladığını gösteren bir işaretle başını kaldırdı. “Dede ile. O gönderdi beni buraya zaten.” Araya girmeme müsaade etmiyordu. Eli tekrar gitti çantasına. “Lütfen oğlumu bana bulun. Onu sizden başka kimse bulamaz. Kuş olup uçtu sanki çocuğum. Lütfen Timur Bey, oğlumu bulun. Haldun ona bir şey yapmış olabilir mi? Kocam, oğluna ders vermek için…”

Cümlesini tamamlayamadı, hıçkırıklara boğuldu. “Ölmemiş olsun… Yalvarırım, oğlum yaşıyor deyin bana.” Sabırla bekledim kendini toparlamasını. Çantanın içinden mavi, plastik bir dosya çıkardı. Bana uzattı. “Bunun içerisinde oğlumun kaybından sonra yapılan her şey var. Kayıp Şahıslar Bürosu’nun oğlum için tuttuğu dosya.”

Tekrar ayağa kalktı. Elini uzattı. “Gitmem lazım şimdi.” Elini sıktım. Kapıya yaklaştığında durdu. Bana döndü. “Ha,” dedi, o an aklına gelmiş gibi. “Dosyanın içinde bir de zarf var. Çalışmalarınızın, emeğinizin karşılığı değil. Yapabileceğiniz masraflar için bir ön ödeme diyelim. Ben iki gün sonra size yeniden uğrarım. Aynı saatte. Lütfen kocamın haberi olmasın buraya geldiğimden.”

“Merak etmeyin Meryem Hanım,” dedim, sesimi olabildiğince güven verici bir tonda ayarlayarak. “Bir adam buharlaşamaz. İllaki bir iz bırakmıştır. Size yardımcı olacağım.”

Geldiği hızla çıktı. Arkasından bakakaldım. Girerken fark etmediğim az öteye park ettiği aracına atlayıp gözden kayboldu. Paranoya mı yapıyordu yoksa gerçekten takip ediliyor olabilir miydi? Şurası açıktı ki kadın gerçekten korkuyordu.

Karşımdaki duvarda asılı duran saat sekiz buçuğu biraz geçiyordu. Midem, aç karnına içtiğim çayla birlikte iyice guruldamaya başlamıştı. Kapıya çıkıp baktım, köşedeki tostçu kepenklerini kaldırmıştı. Telefon açıp kendime bol kaşarlı bir tostla büyük çay sipariş ettim. Aç ayı oynamazdı nihayetinde.

Takdir edersiniz ki ilk baktığım zarf oldu. Şişkinceydi. Açtığımda içinde benim beş aylık emekli maaşım kadar bir miktar gördüm. Zarfla birlikte masamın çekmecesine attım. İhtiyacım olabilirdi gerçekten.

Şöyle gelişigüzel ilk taramamı yaptım. Mavi dosya içerisinde dişe dokunur pek bir şey bulamadım. Çocuğun üç farklı fotoğrafı vardı. Birinde saçları uzun, birinde askerden yeni gelmiş, üçüncüsünde ise sakallı. Kaybolduğunun ertesi günü karakola kayıp başvurusu yapılmış. Annenin, babanın, komşuların, kayıp şahsın kız arkadaşının, ailesinin, arkadaşlarının, atölyedeki işçilerin bilgi sahibi sıfatıyla beyanları alınmış. Şahıs evinden ayrılmadan ya da kaybolmadan önce cep telefonunu cüzdanını ve arabasının anahtarını evde bırakmış. Arabada inceleme yapılmış, şüpheli bir bulguya rastlanmamış. Gelen ve giden aramaların, mesajların, sosyal medya uygulamalarındaki mesajlaşmalarının kayıtları çıkarılmış. Cep telefonundaki incelemelerde ismi geçenlerin ifadeleri alınmış. Dişe dokunur hiçbir şey çıkmamış bunlardan. Beş gün için oldukça iyi çalışmışlar diye düşündüm.

Anne ve babasının dosyada mevcut yazılı ifadeleri benzerdi. Meryem Hanım’ın anlattıkları ile örtüşüyordu.

Olay gecesi kayıp şahıs, Cihan, babası ile tartışmış. İfadelere göre dışarıda alkol almış, eve sarhoş geldiği için babası kızmış. Babasının oğluna, “Hem çalışmıyorsun hem de her gece sarhoş geliyorsun,” demesi yüzünden çıkmış kavgaları. Öyle çok büyük bir tartışma değilmiş aslında. Babası bağırıp çağırmış. O da sarhoşmuş. Esas sebep kız meselesiymiş tabii. Cihan o gece onlar yattıktan sonra evden çıkmış ve geri dönmemiş. İlk defa böyle bir şey yapmış. Akşama kadar beklemişler döner diye. Babası sabah işine gitmiş. Annesi gün içinde babasını sürekli aramış. Haber var mı, döndü mü, geldi mi, öğrenebildin mi… Baba hep olumsuz cevap vermiş. Kaçırılmış olabilir mi sorusuna “Kim, ne diye kaçırsın?” şeklinde ortak bir cevap vermişler. Bildikleri kadarıyla herhangi bir düşmanları, onlara bu kötülüğü edebilecek bir tanıdıkları yokmuş.

Bir insan evden kaçıyorsa–tabii öldürülmemişse– cep telefonunu ve cüzdanını neden evde bırakırdı? İşe nereden başlamalıydım? İfade tutanaklarını tekrar okudum. Notlar aldım. İfadeleri birbirleriyle karşılaştırdım. Masamın üzeri tam bir curcunaydı. İtiraf etmem gerek; cüzdanın ve cep telefonunun evde bırakılmış olmasıyla ilgili ilk düşüncem, ortada bir cinayet varsa, katilin baba olduğu yönünde idi. Ancak dosyanın en altındaki ayrı bir poşet dosyadan çıkan flash bellekte çocuğun sabah evden çıktığına ilişkin görüntüler vardı. MOBESE’lerde belediye otobüsüne bindiği görünüyordu. Otobüsün içindeki kameranın açısına göre sol tarafta ayakta üç durak yolculuktan sonra iniyor, ara bir sokağa giriyordu. Sonrası yoktu. Görüntüler bu kadardı. Kameraların çözümlerinde bu kayıtların fotoğrafları çıkarılmış, altlarına nerede, saat kaçtaki görüntüsü olduğu yazılmış. Tutanaklardan anladığım kadarıyla girdiği sokakta MOBESE ya da güvenlik kamerası yokmuş, ev ve işyerlerinden de araştırma yapılmış ama buradan da bir sonuç çıkmamış.

Karnım da doyduktan sonra ceketimi giydim, dükkânın kapısına “Görüşmedeyim” tabelasını asıp kilitledim. Dışarıda şehrin o kendine has rüzgârı esiyordu. İlk durağım, Cihan’ın buharlaştığı o meşhur ara sokaktı.

Eski hal binasının arkasındaki bu sokak, şehrin unutulmuş bağırsakları gibiydi. Dar, nemli, çöp konteynerlerinin taşarak pis kokular yaydığı bir geçit. Sokağın girişindeki köşede bir manav vardı, onun kamerası sokağın ağzını görüyordu. Cihan bu açıdan sokağa girmişti. Sokağın uzunluğu topu topu elli metreydi ve diğer ucu daha geniş bir caddeye bağlanıyordu, ancak orada ne bir dükkân ne de bir kamera vardı.

Sokak boyunca yavaşça, aksayan bacağıma inat her detayı inceleyerek yürüdüm. Sağlı sollu yüksek, penceresiz depo duvarları vardı. Bir insan bu sokakta nasıl buharlaşırdı? Ya sokağın sonundan çıkıp kamerasız caddede onu bekleyen bir araca binmişti ya da bu duvarların arasında bir yere girmişti.

Duvarları inceledim. Sağ tarafta rengi solmuş, paslı, büyük bir demir kapı vardı. Üzerinde hiçbir tabela yoktu. Kapının kilidine baktım. Eski tip bir asma kilit vardı ama dikkatimi çeken şey kilidin dili değil, kapının altındaki asfaltta tekerleklerin bıraktığı taze sayılabilecek siyah lastik izleriydi. Kapı bir yükleme alanı için açılıyor olmalıydı ve belli ki ağır bir araç burada yakın zamanda manevra yapmıştı.

Cebimden telefonumu çıkarıp hızla bir numara çevirdim.

“Dede… Nasılsın ihtiyar?”

Karşıdan boğuk, genizden konuşan bir ses geldi. “Sana da merhaba Timur. Yine hangi belanın ortasındasın?”

Dede, eski istihbaratçıydı. Teşkilattan yıllar önce emekli olmuş ama “bilgiye” olan açlığı ve kaynakları asla körelmemişti.

“Yanına geliyorum,” dedim. “Bana biraz sihir yapman lazım.”

Yarım saat sonra mahalledeki kahvehanede Dede’nin karşısında oturuyordum. Masanın üzerinde simit kırıntıları ve Dede’nin kalın camlı gözlükleri duruyordu.

“Mesele ne?” diye sordu Dede, çayından höpürdeterek bir yudum alırken.

Olayı, Meryem Hanım’ın anlattıklarını, Haldun’un profilini ve o sokağı baştan sona anlattım. “Çocuk, sevdiği kız, babası tarafından kovulunca evi terk ediyor. Kameralarda son görüldüğü yer o ara sokak. Sokakta paslı bir depo kapısı var. Çocuğun babası kilit bir isim, Haldun Karaca. Tekstilci.”

Dede çantasından çıkardığı tablet bilgisayarını masaya koydu, önüne çekti, kalın parmaklarıyla ekranda birkaç şeye tıkladı. “Haldun Karaca… Eski toprak. Aslen Oflu. Piyasada acımasızlığıyla bilinir. İşi vaktinde teslim etmeyen fasoncuların bacaklarını kırdırdığı dedikoduları var. Ama kendi oğluna zarar verir mi? Bir Karadenizli, ne kadar mafya ayakları olursa olsun, kendi soyunu sürdürecek tek erkek evladını öldürmez Timur. Döver, söver ama yok etmez. Bu denklemde başka bir iş var.”

“Ben de öyle düşünüyorum,” dedim masaya eğilerek. “Ama kadın adamdan çok korkuyor. Haldun, kızı da yok etmiş olabilir mi?”

“Bakalım,” dedi Dede. “Kızın adı ne demiştin? Elif… Elif Yılmaz. Atölyenin SGK kayıtlarına giriyorum. Evet, çıkışı verilmiş. Adresi: Kavakpınar Mahallesi, 700. Sokak, No. 45.” Dede bir süre sessiz kaldı, ekrana bakarken alnındaki kırışıklıklar derinleşti. “Timur, sana o sokakla ilgili enteresan bir şey söyleyeyim. Bahsettiğin paslı kapı, eski bir iplik boyama tesisinin arka girişine ait. Tesis yıllar önce kapanmış. Fakat mülkiyeti kime ait biliyor musun?”

“Kime?”

“Karaca Tekstil’e. Yani Haldun’un şirketine. Ve daha ilginci… MOBESE kayıtlarına erişimim var, biliyorsun. O gün o sokaktan çıkan araçlara bir bakayım dedim arka caddeden. O kapının bulunduğu yönden o saatlerde çıkan tek bir araç var. Siyah, camsız bir panelvan. Plakası sahte, kayıtlarda ‘çekme belgeli’ bir araca ait görünüyor.”

Gözlerim parladı. “Çocuk o sokağa girdi, kendi babasına ait eski bir deponun önünden geçerken o panelvana bindirildi veya zorla sokuldu. Ama neden?”

“Onu da sen bul Komiser,” dedi Dede, tabletini kapatırken.

Dede’ye hesabı ödeyip teşekkür ettikten sonra hızla kalktım. İlk hedefim kızı, Elif’i bulmaktı. Cihan evden çıkıp neden o sokağa gitmişti?

Kavakpınar Mahallesi, şehrin yoksullukla yoğrulmuş, çamurlu sokaklara sahip bir bölgesiydi. Elif’in evini bulmam zor olmadı. İki katlı, sıvası dökük bir gecekondu. Kapıyı çaldım, bir süre içeriden ses gelmedi. Sonra kapı aralandı ve gözleri ağlamaktan şişmiş, gencecik, güzel ama bitkin bir kız yüzü belirdi.

“Elif Yılmaz?”

“Siz kimsiniz?” dedi kız korkuyla kapıyı kapatmaya yeltenerek.

Hemen araya ayağımı koydum. “Korkma, kötü adam değilim. Beni Cihan’ın annesi tuttu. Cihan’ı bulmak için buradayım. Lütfen, konuşmamız lazım.”

Cihan’ın adını duyunca kızın direnci kırıldı. Kapıyı açıp beni derme çatma, sobalı bir salona aldı. İçerideki rutubet kokusu insanın içine işliyordu.

“Cihan nerede?” dedi sesi titreyerek. “Yok mu? Kim ne yaptı ona?”

Sakinleşmesi için epey uğraşmam gerekti. Annesi de kızdı bu davetsiz ziyaretime. “Allah kahretsin onları,” dedi annesi. “Hepsini yok etsin Allah.” Annesinden Elif’le bizi biraz yalnız bırakmasını istedim. Çünkü çocuklar ebeveynlerinin yanında rahat konuşamazlardı. Kapıyı arkamızdan kapatarak istemeye istemeye çıktı odadan.

Elif burnunu çekiyordu. “Demek nerede olduğu bilinmiyor. Beni bıraktı yani. Sevmiyormuş beni. Babası haklıydı belki de, benim gibi bir kızla yapamazdı…”

“Cihan seni bırakmadı Elif,” dedim. “Senin için tartışmış kaybolduğu gece babasıyla. En son seninle ne konuştu? O gün ne oldu?”

Elif elleriyle yüzünü kapattı, bir süre sessizce ağladı. Sonra derin bir iç çekerek konuşmaya başladı: “Haldun Bey beni o gün herkesin içinde rezil edip kovunca, Cihan arkamdan geldi. İkimiz de çok ağladık. Ona, ‘Baban haklı, biz denk değiliz,’ dedim. Ama o kabul etmedi. ‘Seni alıp gideceğim buralardan,’ dedi.”

“Devam et lütfen,” dedim. “Alıp nereye götürecekti seni?”

Elif etrafına bakındı, sanki birileri bizi dinliyormuş gibi sesini alçalttı. “Bilmiyorum ki abi,” dedi. Gözlerimin içine bakıyordu. “Sen de polis misin?” diye sordu bana. “Değilim,” dedim. “Merak etme. Ben sizin tarafınızdayım. Bana güvenebilirsin kızım,” dedim. “Hadi anlat bana. Sen de sevdiğin adamı, Cihan’ı sağ salim bulmamı istersin değil mi?”

Başını salladı. Nefes aldı. “Cihan bana bir şey anlattı. Önemli mi bilmiyorum. Askerden döndüğünden beri babasının gözüne girmek için atölyede gece geç saatlere kadar kalıyordu. Fevzi Bey var, atölyenin müdürü. Cihan, Fevzi’nin gece vardiyalarında bazı tuhaf işler çevirdiğini fark etmiş. Resmi üretim kayıtlarında olmayan, defosuz malları geceleri gizlice sivil araçlara yükletiyormuş. Sadece bu da değil… İhraç edilecek iplik balyalarının içine başka şeyler sakladıklarını da görmüş.”

Kaşlarım havaya kalktı. “Başka şeyler mi? Ne gibi şeyler?”

“Bilmiyorum, Cihan’ın dediğine göre uyuşturucu ya da kaçak mal olabilirmiş… Cihan bana ‘Fevzi, babamın altını oyuyor, atölyeyi kullanarak kaçakçılık yapıyor. Elimde belgeler, depoda çektiğim videolar var. Fevzi’nin yakasına yapışacağım. Bana ikimiz için yüklü bir sus payı verecek, biz de o parayla uzaklara gideceğiz,’ dedi.”

Lanet olsun, diye geçirdim içimden. Zengin ve şımarık bir çocuğun saflığı. Suçlularla şantaj pazarlığına oturmak, her zaman felaketle sonuçlanırdı.

“Peki, sonra ne oldu?” diye sordum.

“Bana, ‘Benden haber bekle,’ dedi. ‘O eski boyahane deposuna gideceğim, parayı orada teslim edecek bana,’ dedi. Bekledim. Beş gündür de bekliyorum. Ne aradı ne sordu. Ben de babası öğrendi, onu zorla yurt dışına falan gönderdi sandım.”

“Bu konuşmayı ne zaman yaptınız?” diye sordum.

“Evi terk ettiğinin ertesi günü. Babasına ders vermek, onsuz da var olurum demek için arabasının anahtarını, cüzdanını falan evde bıraktığını demişti bana.”

Ben Elif’le konuşurken Dede aradı. “Timur, sana bir ipucu daha. Karaca Tekstil’in atölye müdürü, Haldun’un sağ kolu Fevzi adında biri. Bu Fevzi son altı aydır Kıbrıs’a çok sık gidip gelmiş. Bütün maaşını kumarda yediği yetmezmiş gibi tefecilere de ciddi borçlanmış.”

Taşlar yerine oturuyordu. Cihan, babasının zalimliğinden kaçmak için yanlış adama toslamıştı. Fevzi, köşeye sıkışmış bir fareydi. Kumar borçları belli ki onu kaçakçılığa itmiş, patronunun oğluna suçüstü yakalanmış, şantaja uğramıştı. Cihan’ı o arka sokaktaki eski boyahaneye parayı vermek bahanesiyle çağırmış, ardından o sahte plakalı panelvana atıp kaçırmıştı.

Peki, Cihan ölmüş müydü?

Eğer Fevzi basit bir katil olsaydı, Cihan’ı çoktan ortadan kaldırır, cesedini de denizin sularına bırakırdı. Ama Fevzi bir işadamının sağ koluydu. Haldun Karaca’nın eli uzundu. Oğlunu Fevzi’nin öldürdüğü ortaya çıkarsa daha polis bulmadan Haldun onu lime lime ederdi. Fevzi muhtemelen taşımacılığını yaptığı kaçakçılık işinden alacağı parayı bekliyordu. Cihan’ı rehin tutarak kendini garantiye almıştı.

“Elif, bana anlattıklarını polise de anlattın mı?” Başını iki yana salladı. Korkmuş. Görmedim, demiş. Bilmiyorum, demiş. “İyi yapmışsın. Konuştuklarımızı sakın kimseye anlatma. Kapıyı da tanımadığınız kimseye açmayın,” diyerek evden çıktım. Hedefim belliydi. Fevzi’yi bulmak.

Karaca Tekstil, sanayi sitesinin girişinde devasa bir fabrikaydı. Güvenliği geçmek için klasik ‘Emlakçı’ numaramı kullandım. “Haldun Bey’in yanındaki arsayla ilgili bir değerleme raporu için gelmiştim,” diyerek içeri sızdım.

Atölyenin içi arı kovanı gibiydi. Yüzlerce dikiş makinesinin sesi kulakları sağır ediyordu. İdari bölüme geçtiğimde, camekânlı odalardan birinin kapısında “Fevzi Arslan – Fabrika Müdürü” yazdığını gördüm. Kapıyı tıklatmadan içeri girdim.

Fevzi ellilerinde, saçları dökülmüş, gömleğinin yakası terden sararmış, gergin bir adamdı. Karşısındaki bilgisayar ekranında uçak biletleri veya yurt dışı çıkışlarıyla ilgili bir şeyler arıyordu, ben girince hızla sekmeyi kapattı.

“Siz kimsiniz kardeşim? Dağ başı mı burası, kapıyı çalmadan giriyorsunuz?” diye kükredi.

Yüzüme soğuk, alaycı bir gülümseme yerleştirdim. Ceketimin önünü ilikleyip dalga geçer bir tavırla reverans vererek selamladım kendisini. Sonra da sandalyeye yayılarak oturdum. “Adım Aksak Timur. Bu şehrin tozunu dumanını bilirim. Size Meryem Hanım’ın selamını getirdim Fevzi Bey.”

Meryem Hanım’ın adını duyunca adamın rengi kül gibi oldu. Elleri masanın üzerinde titremeye başladı. “Meryem yenge mi? Anlamadım… Ne münasebetle?”

“Oğlu kayıp, biliyorsun değil mi Fevzi? Cihan… Hani şu askerden dönüp de gece vardiyalarında senin o karanlık ihracat işlerini öğrenen, iplik balyalarının arasına sakladığın o ‘özel’ paketlerin videosunu çeken Cihan.”

Fevzi ayağa fırladı. “Sen ne saçmalıyorsun lan! Güvenlik! Defol git buradan.” Masadaki telefona yapışıp güvenliği aramaya çalışırken ayağa kalkıp masaya doğru eğildim, telefonu elinden alıp kapattım. Sesimi ölümcül bir fısıltıya düşürdüm. “Güvenliği çağırırsan patronun Haldun’a kumar borçlarını, Kıbrıs’taki tefecileri ve en önemlisi… oğlunu eski boyahanede nasıl pusuya düşürdüğünü anlatırım. O sahte plakalı siyah panelvanı biliyorum Fevzi. Çocuğun sana yaptığı şantajı biliyorum. Çocuğu öldürmedin, bunu da biliyorum. Çünkü Haldun’un oğlunu öldürürsen yaşayacak tek bir deliğin kalmaz. Sadece kaçmak için zaman kazanıyorsun.”

Fevzi’nin göz bebekleri büyüdü, alnından soğuk terler boşanmaya başladı. Dudakları titriyordu. “Ben… Ben bir şey yapmadım. Çocuk kendisi kaşındı! Yıllarımı verdim ben bu adama! Yıllarımı! Haldun bana üç kuruş maaş verirken kendisi milyonlarla oynuyordu. Sadece hakkımı alıyordum.”

“Cihan nerede Fevzi?” diye kükredim, elimle yakasına yapışıp onu masanın üzerinden kendime doğru çekerek. “Bana çocuğun yerini söyle. Yoksa seni Haldun’un önüne atarım.”

Fevzi ağlamaya başladı. “Eğer Haldun öğrenirse derimi yüzer. Çocuğa zarar vermedim. Yemin ederim dokunmadım. Sadece bu akşam paramı aldıktan sonra Yunanistan’a kaçacaktım, o zamana kadar uslu dursun diye bir yere kilitledim.”

“Nereye kilitledin ulan?!”

“Organize sanayinin arkasında, terk edilmiş bir tuğla fabrikası var. Onun alt katındaki depoda… Lütfen… Eğer polise gidersen ya da Haldun’a söylersen beni yaşatmazlar.”

Onu sertçe sandalyesine geri fırlattım. “Şansını zorlama Fevzi. Buradan çıkmıyorsun. Benim adamlarım kapıda. Ben çocuğu alana kadar bir yere kıpırdarsan beynini dağıtırım.” Kapıda kimsem yoktu ama bu blöf onu felç etmeye yetmişti. Olduğu yerde yapıştı kaldı.

Arabaya atladığım gibi organize sanayinin yolunu tuttum. Hava kararmaya başlamış, şehrin üzerine şubat yağmuruyla birlikte o bildik akşam hüznü çökmüştü. Terk edilmiş tuğla fabrikası şehrin eteklerinde, ıssız bir arazinin ortasında devasa bir iskelet gibi duruyordu.

Silahımı belimden çekip mermiyi namluya sürdüm. Aksayan bacağıma inat, adımlarımı sessiz ve sağlam atmaya çalışıyordum. Binanın içi çürümüş ahşap ve küf kokuyordu. Alt kata inen merdivenleri buldum. Fenerimi açarak karanlık koridorda ilerledim. Koridorun sonunda ağır, demir bir kapı vardı ve üzerinde kalın bir zincirle kilit bulunuyordu. Etrafta Fevzi’nin adamları falan yoktu; belli ki olayı gizli tutmak için her şeyi kendi başına yapmıştı. Yerden bulduğum ağır bir demir çubukla kilide asıldım. Eski kilit birkaç zorlamadan sonra pes edip kırıldı. Kapıyı gıcırdartarak açtım. İçerisi zifiri karanlıktı.

“Cihan?” diye seslendim.

Ses gelmeyince deponun içinde fener yardımıyla ilerledim. Merdivenlerden ikinci kata çıktım. Küçük bir odanın önüne geldiğimde karanlığın içinden boğuk, zayıf bir inilti geldi. Kapıyı açtım. Küçük oda büyük depoya nispeten sıcaktı ama içerisi pis kokuyordu. Fenerimi o yöne çevirdiğimde, köşede elleri ve ayakları sandalyeye bağlanmış, ağzı bantlı bir genç gördüm. Saçları dağılmış, yüzü gözü toz içinde kalmıştı ama hayattaydı. Gözleri fenerin ışığından kamaşarak bana korkuyla bakıyordu. Hızla yanına gittim, ağzındaki bandı yavaşça söktüm. Ardından cebimdeki çakıyla iplerini kestim.

“Siz… siz kimsiniz?” dedi Cihan, öksürerek ve uyuşmuş bileklerini ovalayarak.

“Annenin tuttuğu emlakçıyım,” dedim hafifçe gülümseyerek. “Aynı zamanda seni bu delikten çıkaran adamım. Hadi, kalkabiliyor musun?”

Cihan ayağa kalkmaya çalıştı ama bacakları tutmadı. Koluna girip ona destek oldum. “Fevzi… o şerefsiz beni kandırdı,” dedi nefes nefese. “Parayı verecek sandım. Babamın şirketini soyuyordu abi. Elif’le kaçacaktık…”

“Biliyorum çocuk, hepsini biliyorum. Ama büyüklerin oyun alanına girerken iki kere düşüneceksin. Az kalsın canından oluyordun. Elif seni bekliyor, o güvende. Annen de perişan oldu.”

Birlikte yavaş yavaş dışarı çıktık. Şerefsiz adam yüzünden defalarca altına yapmıştı. Dışarıdaki soğukla kendine gelen çocuğun yüzündeki o saf korku yavaş yavaş yerini derin bir rahatlamaya bırakıyordu.

“Şimdi ne olacak?” diye sordu Cihan.

“Şimdi,” dedim, “Fevzi’yi paketleyip benim eski mesai arkadaşlarıma, Emniyet’e teslim edeceğim. Kaçakçılık, adam alıkoyma, zimmet… Epey yatacak. Ama senin de babanla yüzleşmen gerekecek Cihan. Ona her şeyi anlatmalısın. Fevzi’nin şirketini nasıl soyduğunu, senin bunu ortaya çıkardığını… Belki o zaman sana ve Elif’e olan bakış açısı değişir. Değişmezse de, artık kendi yolunu çizecek kadar büyümüşsündür.”

Cihan başını salladı. Gözlerinde artık bir erkeğin kararlılığı vardı.

Ambulans çağırdım. O hastaneye giderken ben de annesine haber verdim. İşim bitmişti. Arabayı şehrin ışıklarına doğru sürdüm.

Ertesi sabah, yalancı şubat güneşi emlak ofisimin tozlu camlarından içeri süzülüyordu. Dizimdeki sızı geçmişti. Gazetenin spor sayfası açıktı önümde. Masamın üzerinde duran demli sıcak çayımı yudumlarken Meryem Hanım ve Cihan kapıdan içeri girdiler. Kadının yüzündeki o karanlık korku bulutu tamamen dağılmıştı. Oğlunun koluna sıkı sıkı sarılmıştı.

“Size ne kadar teşekkür etsem azdır Timur Bey,” dedi Meryem Hanım. Gözleri minnetle doluydu. “Haldun her şeyi öğrendi. Fevzi’nin yaptıklarını duyunca beyninden vurulmuşa döndü. Cihan sayesinde o pislikten kurtulduk. Kocam, Cihan’a ve kararlarına artık saygı duyuyor. Hatta… Elif’i de aileye kabul etmeye razı oldu.”

Gülümsedim. “Mutlu sonları severim Meryem Hanım. Ama bu şehre dikkat edin, karanlık köşeleri çoktur.”

Onlar gittikten sonra masaya bıraktıkları zarftaki parayı sayarken Dede’yi aradım. Beklediğimin epey üzerinde bir miktar vardı zarfın içinde. Para kokusu güzel şeydi vesselam. “Dede, bu akşam bizim mekânda buluşalım. Hem yer hem içeriz. Bendensin.”

Dükkânın camına doğru yürüdüm, “Açık” yazısını dışarıya çevirdim. Aksak Timur, yine sadece bir emlakçıydı. Ta ki şehrin saklayamadığı bir başka sır kapısını çalana kadar. Ceketimin yakasını düzelttim ve sıcak çayımdan bir yudum aldım. Hayat, bu eski şehrin ara sokakları gibiydi; ne zaman nerede biteceği, hangi kapının ardında nelerin gizlendiği hiç belli olmuyordu. Bize düşen, sadece o kapıları açacak cesareti bulmaktı.

“Her cinnet bir cinayettir”

Bora, iki av köpeğinin yaralı bir geyiği sıkıştırdığı tabloyu izliyordu. Hava kararmış, yağmur çiselemeye başlamıştı. Damlalar konağın ahşap çatısına vurdukça içeride ritmik bir ses yankılanıyordu. Şehre uzak sapa bir konumda bulunan bu köy, yazlıkçıların çekilmesiyle neredeyse tamamen boşalmıştı. Ağır sessizliği sadece komşu köylere giden birkaç aracın motor sesi bozuyordu. Arabaların cılız farları ışıklarıyla duvardaki tablo bir an parlıyor, sonra yeniden karanlığa gömülüyordu. Doğa şartları burada sertti; yaz kavurucu, kış dondurucu geçerdi. Nitekim dışarıda, koca ağaçların gövdesini bile sarsan uğultulu bir rüzgâr vardı. Bora’nın telefonu çalınca konağın kasvetli havası bir anda dağıldı. Arayan, kız arkadaşı Ece’ydi.

“Bora, biz köye girmek üzereyiz. Nereye gelelim?”

“Ben köy meydanına çıkarım, siz de oraya gelin. Sonra hep birlikte kamp alanına geçeriz.”

“Harika! Tam duymak istediğim cevap. Beş dakikaya oradayız.”

, Bora Serinkışla’ya dedesi vefat edince miras işlemlerinde babasına yardım etmek için gelmişti. Bu mecburi ziyaret, arkadaş grubuyla uzun zamandır niyetlendikleri kamp macerasını gerçeğe dönüştürmek için iyi bir fırsattı. Bora, lüks otellerin konforuna alışkındı. Ancak bu kez durum farklıydı. Dış dünyadan tamamen izole olma fikri ve ormanın sunduğu o tekinsiz bilinmezlik, içlerindeki çocuksu hevesi kışkırtıcı bir adrenaline dönüştürüyordu. Üniversite arkadaşlarıyla birlikte köyün epey uzağında, vahşi doğanın hüküm sürdüğü yabanıl bir orman arazisine gideceklerdi. Üstelik gidecekleri yerde telefon çekmeyecekti.

Bora, köy meydanında arkadaşlarını beklerken bir sigara yaktı. Dağların zirvesini kaplayan karın soluk parıltısı, gecenin koyu karanlığını adeta yırtıyordu. Meydanda yalnızca tek bir sokak lambası yanıyor, bu cılız ışık, zifiri karanlığın ortasında bir işaret feneri gibi parlıyordu. Gökyüzü kurşuni bir renge bürünmüştü; rüzgârın hızla savurduğu bulutların arasından çıkan yıldızlar bir görünüp bir kayboluyordu. Bora’nın park ettiği yerin hemen yanında eski bir bakkal dükkânı ve sac çatısı paslanmış köhne bir köpek kulübesi vardı. Yaşlı bakkal dışarıdaki tezgâhı yavaş yavaş içeri taşıyor, zorlandığı yorgun hareketlerinden anlaşılıyordu. Kırmızı bir pikap, toz kaldırarak Bora’nın yanında durdu. Bora sigarasını ayağıyla ezip pikaba atladı. Gençler başlarına geleceklerden habersiz, adeta karanlık bir bilinmezliğe doğru yol alıyordu.

***

Soğuk şiddetini iyice artırmıştı. Kampı ağaçların nispeten seyrek olduğu bir alanda yapacaklardı. Herkes işin bir ucundan tutmaya çalışıyor ancak bu karmaşa, çalışmanın daha da yavaşlamasına yol açıyordu. Bulundukları bölge; insan eli değmemiş, sadece tabiata ait gizli bir mabet gibiydi. Belki de bu yüzden, tuhaf şekilli çeşitli yabani bitkiler yeşermişti. Gülüyorlar, şarkı söylüyorlar, ormanın sessizliğini yırtarcasına avazları çıktığı kadar bağırıyorlardı. Ortamın enerjisini yükselten kişi her zamanki gibi Ece’ydi. Aylin ondan daha sakindi ama Ece’nin coşkusuna kapılıp ona eşlik etmekten gizli bir haz duyuyordu. Bora ile Serdar, ormandan topladıkları odunları alana getiriyor, geceye hazırlık yapıyordu. Cevdet ile Deniz, su doldurmak için biraz ilerideki çeşmeye gitmişti. Aylin, Ece’yle alanın etrafını temizlemekle meşguldü. Çadırlar, girişleri birbirine bakacak şekilde çapraz yerleştirilmişti. Güçlü bir rüzgâr çıkma ihtimaline karşı tepe ipleriyle birbirine bağlanmıştı. Dört çadırın ortasındaki geniş boşluğun tam ortasına ateş kovası oturtulmuştu. Çok geçmeden altı arkadaş ateşin etrafına toplanıp biralarını yudumlamaya başladı. Konserve yiyeceklerle alelacele kurdukları o mütevazı sofra, günün tüm yorgunluğunu unutturmuş, kamp alanı sıcacık bir sığınağa dönüşmüştü.

***

Ece dışında herkes, ateşin sıcaklığı ve alkolün etkisiyle iyice mayışmıştı. Ece birden elini şaklatınca hepsi irkildi.

“Hadi Vampir-Köylü oynayalım!”

Serdar, “Pufff, başladı bizim mesai! İş çıkarma,” diyerek homurdandı.

Aylin gözlerini ovuşturdu. “Bence de arkadaşlar; uyumaya mı geldiniz buraya? Hadi, canlanın biraz!”

Herkes yerinde doğruldu. Oyunun kuralı basitti: İçlerinden biri yönetici olacak ve vampirleri o seçecekti. Yöneten kişi komutu verdiğinde, vampirler hariç herkes gözlerini kapatacaktı. Bu gizli tanışma anından sonra tüm grubun gözlerini açmasıyla, vampirler ve köylüler arasındaki çetin psikolojik savaş başlayacaktı. Stratejiyi ve algıyı iyi yöneten taraf kazanacaktı.

Oyunu yönetmeyi Cevdet üstlendi. Belki de bu durum, yetimhanede büyümüş bir çocuğun her şeyi kontrol altında tutma güdüsünün masum bir yansımasıydı. Aile şefkatinden yoksun büyümesine rağmen hırsı ve keskin zekâsı sayesinde en iyi okulları tam burslu kazanmış, kendini gruba kabul ettirmişti. Oyun bile olsa gerilimden çabuk etkileniyor, kenarda durup insanları izlemeyi tercih ediyordu. Bakışlarını herkesin üzerinde eşit gezdirmeye çalışsa da ateşin kızıllığı Deniz’in yüzüne her vurduğunda gözleri kızın üzerinde istemsizce asılı kalıyordu. Durumu fark ettiğinde irkilerek hiçbir şey olmamış gibi davranmaya çalışıyordu.

Saatler ilerleyip alkol kana karıştıkça zihinler iyice bulanmaya başlamıştı. Gözler kızarmış, kahkahaların dozu kontrolden çıkmaya başlamıştı. Diller çözülüyor, tuvalet ihtiyacı için ayağa kalkanlar karanlıkta tökezliyordu. Bir ara Bora ateş kovasına düşecek gibi olmuş, Ece’nin son andaki hamlesiyle yanmaktan kıl payı kurtulmuştu. Bu tehlikeli denge kaybı bile aralarında büyük bir eğlence konusuna dönmüştü.

Saat gece ikiye geliyordu. Son sohbetler de yerini sessizliğe bıraktığında, herkes ağır adımlarla çadırına çekildi. Geride yalnızca çıtırdayarak yanmaya devam eden kamp ateşi ve onun toprak üzerindeki titrek kızıllığı kalmıştı.

***

Serdar gerinerek çadırın fermuarını açtı. Gün çoktan ağarmış, gecenin ayazı, güneş ışıklarıyla biraz yumuşamıştı. Kuş cıvıltılarına, ormanın derinliklerinden esen rüzgârın uğultusu karışıyordu. Ateşin geceden arta kalan küllerinden hala ince bir duman,  yükseliyordu. Serdar, ihtiyacını gidermek için ağır adımlarla ağaçların arasına ilerledi. Gözden kaybolduktan kısa bir süre sonra Serdar’ın ciğerlerini yırtan çığlığı, sabah sessizliğini bıçak gibi kesti. Kamp alanına doğru delicesine koşarken, çığlığı duyan arkadaşları birer birer çadırlardan fırladılar.

Serdar ateş kovasının yanına ulaştığında nefes nefeseydi. Konuşmaya çalışıyor, kelimeler boğazında düğümleniyordu. Titreyen eliyle sadece ormanın içini işaret edebildi. Diğerleri dehşet içinde etrafını sarmış, onun ağzından çıkacak tek bir kelimeyi bekliyordu. Serdar derin bir nefes alıp gücünü toplamaya çalıştı.

“Cevdet…” dedi, dudakları titriyordu. Gözleri yuvalarından fırlayacak gibiydi.

“Cevdet… Cevdet öldürülmüş! Boğazı kesilmiş, çöp torbası gibi çalılıkların arasına atılmış.”

Herkes buz kesti. Sanki bütün dünya durmuş, zaman yavaşlamıştı. Rüzgârın uğultusu, kuş cıvıltıları yerini uğursuz bir sessizliğe bırakmıştı.

Ece, şaka yaptığını düşünerek fısıldadı: “Hangi Cevdet?”

Serdar, “Kaç tane Cevdet var geri zekâlı!” diyerek avazı çıktığı kadar bağırdı.

Bora, Ece’nin önüne geçip Serdar’ı göğsünden sertçe itti, “Ne bağırıyorsun lan kıza, hayvan herif!”

Serdar hala yaşadığı şokun etkisindeydi. Bora’nın yakasına yapıştı. “Yürek mi yedin lan sen!” diyerek Bora’nın yüzüne okkalı bir yumruk patlattı. Bir süre boğuştular. Deniz ve Ece çığlık çığlığa onları ayırmaya çalıştı.

Deniz, “Arkadaşlar!” diye haykırdı. Zihninde inşa etmeye çalıştığı o sakin ve özgüvenli liman, şu an sığınabileceği tek yerdi. Ece titreyen elleriyle Bora’yı geriye çekti, bir yandan da Serdar’ın kolunu tuttu.

“Serdar, derin bir nefes al, anlat. Ne gördün? O gördüğün kişi gerçekten Cevdet miydi? Yüzünü seçebildin mi? Belki… Belki başka biridir.”

Serdar hâlâ burnundan soluyordu. “Evet, Cevdet diyorum. Gözlerimle gördüm. Tam şurada…”

Eliyle ağaçların sıklaştığı yeri gösterdi. “İsterseniz gidelim, kendi gözlerinizle görün.”

Aylin, “Tamam sakin olun, önce bir olayı anlayalım,” dedi. Sakin kalmaya çalışsa da sesindeki titremeye engel olamıyordu.Serdar tam Aylin’e doğru bir adım atmıştı ki Deniz ani bir refleksle Serdar’ın koluna yapışıp onu sertçe geriye çekti. Sesi dehşet dolu ama bir o kadar da kararlıydı. “Tamam. Şimdi sakin sakin düşünelim.”

Bu cümleyi, sanki diğerlerinden çok kendisini ikna etmek için söylemişti. Ece elleriyle yüzünü kapattı.

“Ne yapacağız şimdi?”

Deniz etrafına, ağaçların arasına tedirgin bakışlar atarak “Ne mi yapacağız! Hemen arabaya binip polise gideceğiz,” dedi.

Serdar başını iki yana salladı, gözlerinde saf bir paranoya vardı. “Polise gidip ne diyeceğiz! Bizden şüphelenebilirler.”

Aylin bağıraraköne atıldı. “Ne olduysa onu söyleyeceğiz. Eğlenmeye geldik. Bizim ne suçumuz var?”

Ece, Aylin’i başıyla onaylayarak “Şüphelensinler, isterlerse tutuklasınlar umurumda değil! Şu an burada kalamayız, can güvenliğimiz yok. Eşyaları bırakalım, canımızı kurtaralım, “dedi.

Deniz, grubun etrafında dolandı “Arkadaşlar hızlı olmalıyız. Katil şu an bizi o ağaçların arkasından izliyor olabilir. Arabaya koşun.”

Beş arkadaş arkalarına bile bakmadan çalıların ve yüksek otların arasına park ettikleri arabaya koştu. Serdar direksiyona geçti, titreyen elleriyle kontağı çevirdi. Motor çalıştı ancak gazı köklediğinde araba ağır bir sarsıntıyla yana yattı. Serdar küfrederek aşağı atladı. Pikabın  dört lastiği de janta kadar inmişti.

Bora başını pencereden uzatıp bağırdı: “Ne oluyor Serdar?”

Serdar’ın boğazı düğümlendi. Bakışlarına saf bir çaresizlik çökmüştü. Parçalanmış lastiğin başında diz çökmüş vaziyette “Hepsini patlatmış. Hiçbir yere gidemeyiz,” dedi.

Arabanın içine ölümcül bir sessizlik çöktü. Umutsuzluk ve korku, dondurucu ayazdan daha hızlı bir şekilde iliklerine işliyordu. Ece, zihnindeki o korkunç görüntüden kaçmak ister gibi elleriyle başını sıkıca kavradı.

“Nasıl yapmış bunu… Katil dibimize kadar nasıl girmiş olabilir?” dedi.

Serdar kaputu yumruklayarak, “Bilmiyorum!” diye bağırdı. “Ama arabada kalamayız; çadıra, ateşin başına dönmemiz lazım. Burda hepimiz avız!”

Bora arka koltuktan ön cama doğru atıldı, “Sen delirdin mi? Adamın boğazını kesmişler, çadıra nasıl döneriz!”

Aylin titreyen çenesi yüzünden cümle kurmakta zorlanıyordu:

“Burada duramayız.”

Beş arkadaş, istemeyerek arabadan inip kamp alanına döndü. Serdar etrafı kuşkuyla süzerek söze girdi. “Ormanın içinden yavaş yavaş ilerleyelim. Sırt sırta veririz; birimiz bir tehlike sezdiğinde diğerlerine haber verir.”

Bora “Katile av olmayı yabani bir domuza av olmaya yeğlerim,” dedi.

Kurduğu cümlenin ağırlığını sonradan idrak edince tüyleri ürperdi. Tedirginlik, soğuk bir sis gibi her yanlarını sarmıştı; sanki doğa onlara karşı ölümcül bir oyun kurguluyordu. Deniz, gözlerini kısarak etrafı süzdü. Pikabın arkasında yığılı duran malzemeleri ve ateşin çevresine saçılmış eşyaları büyük bir dikkatle inceliyordu.  “Arkadaşlar…” diye fısıldadı.

Parmağıyla az ilerideki içi boşalmış ağaç kütüğünü gösterdi.

“Bıçak… Akşam konserveleri açtığımız o büyük kamp bıçağı nerede?”

Bora hışımla Serdar’a döndü, “Kamp bıçağı senindi. Neden yerinde değil?”

Sesi adeta hesap soruyordu. Beklemediği bu suçlama karşısında afallayan Serdar, “Ben ne bileyim oğlum, buralarda bir yerdedir!” dedi. Savunmaya geçmenin verdiği refleksle sesi giderek yükseldi. “Hayırdır, benden mi şüpheleniyorsunuz?”

“Ne alakası var,” dedi Deniz, “Bora sadece bir soru sordu.”

“Hiç kimse sana öyle bir imada bulunmadı,” diye ekledi Aylin telaşla. Sesi, Serdar’ın yükselen öfkesini dindirmek istercesine yumuşaktı. Serdar alaycı bir sinirle güldü.

“Hepiniz bir olmuş üstüme geliyorsunuz! Çocuk mu var karşınızda?” dedi ve parmağını Bora’nın suratına doğru uzattı: “Nereden bileyim bu pezevengin benim bıçağımla Cevdet’i öldürüp suçu bana atmayacağını?”

Bora hışımla ayağa fırladığında, Serdar çoktan ringdeki bir boksör gibi yumruklarını sıkıp gardını almıştı. “Hadi gel! Hadi gel de yine seni bok çuvalı gibi yere sereyim!” diyerek bağırdı.

Korkusunu, kontrolsüz öfkesiyle bastırmaya çalışıyordu. Bora, yüzünü ekşiterek Serdar’a baktı. Onu aşağılık, ezilmesi gereken bir böcek gibi görüyordu.

“Sana alt tarafı bir soru sordum, konuyu nerelere çekiyorsun? Yazık kafana,” diye karşılık verdi.

Sergilediği bu sakinlik ve “ben farklı bir dünyaya aitim” hissi, o an arkasına sığınabileceği tek zırhtı.

Serdar “Arkadaşımız öldürüldü! Durumun ciddiyetinin herkes farkındadır umarım,” dedi.

Kimse cevap vermedi. Kışkırtıcı sessizliği, Ece’nin sarsıntılı hıçkırıkları böldü. Sinir krizi geçiriyor; “Hepimizi… Hepimizi öldürecek, buradan çıkamayacağız!” diyerek feryat ediyordu. Grubu bir anda Ece’yi sakinleştirme telaşı sardı.

Deniz “Arkadaşlar dinleyin,” dedi, sesi titrese de otoritesini korumaya çalışıyordu. “Katil muhtemelen tek kişi. Biz  beş kişiyiz.”Yani sayıca üstünüz, ona karşı şansımız var.”

Bora, gözlerini Serdar’a dikerek “Tabii katil içimizden biri değilse…” dedi.

Cümlesini bitirmeden Serdar’ın yumruğu Bora’nın suratında patladı. Bora ne olduğunu anlayamadan sendeledi; kızların çığlık çığlığa araya girme çabalarına rağmen ikili saniyeler içinde yerde boğuşmaya başladı. Serdar avazı çıktığı kadar bağırıyordu:

“Sen çok oluyorsun hadsiz herif! Artık işin bitti, köpek!”

Deniz, “Yeter!” diyerek çığlık attı. İkili anlamsız itiş kakışın ardından yerden kalktılar.

Deniz “Arkadaşlar,” dedi nefes nefese, “Serdar öldürmüş olsa neden gelip bize söylesin? Cevdet’i bulan oydu.”

Kimse cevap vermedi.

“Katil belli ki dışardan birisi. Burada birbirimizi yiyeceğimize, birlikte hareket edelim. Ne dersiniz?”

Kısa bir sessizliğin ardından Serdar, “Benim ölmeye niyetim yok. Yaşamak için  ne gerekiyorsa yaparım,,” dedi.

Aylin, Ece’ye sıkıca sarılan  Bora’ya döndü “Ne yapacağız, onu düşünelim,”

 diyerek iki elini şakaklarına dayadı. Serdar düşünceli bir şekilde çenesini sıvazlıyordu. Gözlerini kısarak ortaya zehirli bir soru bıraktı:

“Dün gece oyun oynarken… Herkes burada mıydı?”

Bu soru, az önce zorla kurdukları o ince güven bağını bir anda kopardı. Havaya yeniden ağır, kuşkulu bir sessizlik çöktü. Herkes birbirini süzmeye başladı. Bora kaşlarını çatarak Serdar’ın üzerine doğru bir adım attı “Ne demek istiyorsun?”

Serdar savunmaya geçerek ellerini kaldırdı. “Bir şey demiyorum, sadece anlamak istiyorum!” dedi ve Bora’ya doğru parmak sallayarak ekledi: “Bir adım daha atarsan seni bu sefer buraya gömerim.”

Deniz ortamı yumuşatmaya çalışarak telaşla araya girdi”Abi, hepimiz sarhoştuk. Oyun esnasında kimin kalkıp gittiğini kimin oturduğunu algılayabilecek durumda değildik.”

Aylin de ona hak vererek ekledi:

“Cevdet oyunda değil miydi zaten? Dün o da bizimleydi.”

Ece hafızasını zorladı “Cevdet sadece oyunun başında vardı, sonra nerede olduğunu hiç hatırlamıyorum.”

Bora’nın gözleri aniden kısıldı, bakışları Deniz’e kilitlendi:

“Deniz, sen dün gece Cevdet’le çeşmeye su almaya gitmiştin.”

Bu beklenmedik çıkış karşısında Deniz’in yüzü gerildi.

“Eee, ne olmuş yani?” Sesi savunmacı ve tiz çıkmıştı. “Şimdi de şüpheli ben miyim?”

Bora, ellerini cebine sokup onu süzmeye devam etti “Hayır. Sadece durumunda bir gariplik sezdin mi diye soruyorum. Ne konuştunuz giderken?”

Deniz güçlükle yutkundu. “Öyle çok derin bir konu konuşmadık. Havadan sudan muhabbet ettik işte.” Sonra birden duraksadı. “Aslında… Bir ara şey dediğini hatırlıyorum…”

Deniz anımsamaya çalışırken, etraftaki herkes pürdikkat onun ağzından çıkacak kelimelere odaklanmıştı.

“’Hayat, her şeye rağmen güzel,’ demişti. Önce garipsedim bu lafını ama sonra çok üstünde durmadım.”

Bora, derin bir iç çekerek başını iki yana salladı. “Cevdet gibi kendi halinde birinin kimle ne derdi olabilir ki?”

Aylin de üzüntüyle başını öne eğdi. “Çok iyi bir insandı gerçekten. Hâlâ inanamıyorum böyle vahşice bir cinayete kurban gittiğine.”

Serdar araya girip zayıf bir ihtimali dillendirdi. “Acaba… İntihar olabilir mi?”

Bora bu fikre alaycı bir öfkeyle karşı çıktı. “Kendi boğazını mı kesecek? Saçma!”

Serdar, “Lan oğlum, beni tahrik etme! Akıl yürütüyoruz,” diye karşılık verdi. Yumruklarını sıkmış, patlamaya hazır bir bomba gibi Bora’ya bakıyordu.

Ece de titreyen sesiyle Bora’yı onayladı. “Bana da mantıklı gelmiyor. Hayatı bu kadar seven biri neden kendi canına kıysın ki?”

Deniz, aniden okları başka yöne çevirme ihtiyacı hissederek Aylin’e döndü, “Aylin, Cevdet’i en son ne zaman gördün, hatırlıyor musun ?”

Aylin hiç tereddüt etmeden, “Evet, hatırlıyorum,” dedi. “Hatta sızdığınız için sizi çadırlarınıza Cevdet’le birlikte taşıdık.”

Bora’nın bakışları anında keskinleşti “Yani herkes uyuduktan sonra ateşin başında Cevdet’le baş başa kaldınız, öyle mi?”

Aylin, beklemediği bu soruyla sarsılarak bir adım geri çekildi “Bu ne demek oluyor şimdi Bora!”

Bora ellerini havaya kaldırarak geri adım atar gibi yaptı ama gözlerindeki şüphe silinmemişti. “Bir şey demek değil; sadece zihnimde olay örgüsünü kurmaya çalışıyorum.”

Aylin sinirlenmişti,  kollarını göğsünde bağladı. “Şu an birbirimizden şüphelenmemiz son derece saçma!”

Bora aynı sertlikle karşılık verdi “Olabilir! Ama hayatta kalmak istiyorsak masum olduğumuzdan emin olmak zorundayız.”

Deniz bıkkın bir tavırla kollarını iki yana açtı “ne yapacağız peki?”

“İz süreceğiz,” dedi Bora. “Boğazı kesilmiş birinden bahsediyoruz, her yerin kan olması lazım. Eğer katil kamp alanına girdiyse çadırların çevresinde boğuşma izi buluruz.”

Ormanın derinliklerine bakarak duraksadı “Yok eğer sadece ayak izleri varsa… Bu, Cevdet’in oraya kendi isteğiyle gittiği anlamına gelir. O zaman  katil içimizden biri demektir.”

Beş arkadaş patika boyunca zemini inceleyerek ilerledi. Bora, bakışlarını yavaşça etrafta gezdirirken gözleri Deniz’in botlarına takıldı. Kaşları çatıldı. “Deniz… Serdar çığlık atana kadar hepimiz çadırdaydık, değil mi?”

Deniz omuz silkti, “Evet, ne oldu?”

Bora parmağıyla Deniz’in ayakkabılarını işaret etti:

“O zaman senin botların neden çamur içinde? Üstelik bağcıklarına pıtrak otları takılmış. O otlardan kamp alanında yoktu.”

Tüm bakışlar Deniz’in ayaklarına çevrildi. Aylin bir adım geri çekildi, “Deniz… Sen ormanın içine mi girdin?”

Deniz’in yüzü sarsıldı, “Ben… Ben gece tuvalete kalktım” diyerek kekeledi.. Arkadaşları şüphe dolu gözlerle Deniz’i izliyordu.

“Karanlıkta biraz ileriye gittim galiba, hatırlamıyorum.”

“Tuvalete kalktın ve çamura mı battın?” diye sordu Bora.

“Ben yapmadım!” dedi Deniz, sesi artık çok daha zayıf çıkıyordu. Yüzü kireç gibi bembeyaz olmuştu.

Ece dehşetle fısıldadı, “Dün gece içimizde en az içen sendin Deniz. Ne yaptığını hatırlamıyor olamazsın.”

“Hayır, ben yapmadım yemin ederim.”

Deniz arkasını dönüp gitmeye kalkışınca Bora ve Serdar üzerine atıldı. Kısa bir boğuşmanın ardından onu etkisiz hale getirip ağzını koli bandıyla kapattılar ve kamp alanındaki meşe ağacına sıkıca bağladılar. Serdar nefes nefese “Hemen gitmeliyiz. Ana yola ulaşsak yeter.” dedi.

“Hava kararıyor, kayboluruz,” diye itiraz etti Bora “katili bulduk, bağladık. Sabah gün ağarınca çıkalım.”

Karanlıkta, orman adeta yeniden uyanmıştı. Derinlerden yankılanan uzun ulumalar, tiz baykuş sesleri onlara tarifsiz bir korku veriyordu. Gece boyunca, ağaca bağladıkları arkadaşlarının heykeli andıran silüetini izleyerek oturdular. Kimsenin ağzını bıçak açmıyordu. Uykuya teslim olmamak için direndiler; ancak bir süre sonra bedenleri yorgunluğa yenik düştü. Dördü de dışarıda, tulumların içinde titreyerek uyuyakaldı.

***

Sabah uyandıklarında karşılaştıkları manzara kan dondurucuydu. Deniz’in boynundan akan kan, ağacın dibini adeta küçük bir göle çevirmişti.

“Sen yaptın…” diye mırıldandı Bora. Gözbebekleri büyümüş, öfkeyle Serdar’a bakıyordu.

“Gece kalktığını gördüm! Deniz’in başındaydın!”

“Ateş için kalktım, sönseydi hepimiz donacaktık,” Serdar’ın sesi titriyordu, “Sadece düğümü kontrol ettim, dokunmadım bile!”

“Yalan söylüyorsun!” Bora bir adım attı. “Kolundaki o leke ne?”

Serdar koluna baktı. Dün gece Deniz’i bağlarken eli ağaca sürtüldüğü için kesilmişti; ancak o heyecanla hissetmediği için kan lekesini fark etmemişti.

“Ben… Ben bilmiyorum,” dedi. Ancak sesi, kendi kulağına bile suçluymuş gibi geliyordu.

Bora, ölüm korkusunun verdiği o hayvani güdüyle yerden ağır, kalın  bir dal parçasını kaptı. Serdar, Bora’nın gözlerindeki cinneti gördüğü an kaçmaya yeltendi ama Bora çoktan üzerine çullanmıştı. İki adam, sabahın dondurucu ayazında  boğuşmaya başladı.

Ece, “Durun!” diye çığlık atarken Bora elindeki dalı Serdar’ın kafasına vuruyordu. Her darbede “Neden yaptın?” diye bağırıyordu. Kemik çatırtısı ormanda adeta yankılanıyordu.

Aylin bu sefer araya girmemişti; çünkü gerilmiş olan o ince ip  çoktan kopmuştu. Serdar’ın çırpınışları durduğunda Bora nefes nefese, üstü başı kan içinde geriye doğru devrildi. Titreyerek kendi kanlı ellerine ve Serdar’ın cansız bedenine bakıyordu.

“Bora…” dedi Aylin. Ağır adımlarla ona doğru yaklaştı. Yere çöktü, ellerini usulca Bora’nın kanlı omuzlarına koydu.

“Geçti, katildi o.”

Bora yaşlı gözlerle Aylin’e baktı. Cinnet hâlinin getirdiği sarsıntı onu ağlamaya itiyordu.

“Evet, öldürdüm pisliği!”Ardından Ece’ye döndü, “Sevgilim, erkeğin seni kurtardı,” dedi.

Nefes nefese kalmıştı. Serdar’ın donuk gözlerine,cansız yüzüne tekrar baktı. Aylin’e döndü, “Ben… Ben katil değilim.”

Aylin’in sesi ipek gibi yumuşak, fırtınasız bir deniz kadar sakin ve bir tanrı kadar bağışlayıcıydı.

“Biliyorum,” diyerek fısıldadı ve yüzündeki o tebessüm solmadan, montunun içinden çıkardığı kamp bıçağını Bora’nın şah damarına tek ve kusursuz bir hareketle sapladı.

Bora gözleri dehşetle büyüyerek yere yığıldı. Ormana ağır bir sessizlik çöktü. Geriye sadece Ece’nin hırıltılı nefesi kalmıştı.

Aylin elindeki kanlı bıçakla ağır ağır doğruldu. Yavaş adımlarla, Ece’ye doğru yürüdü.

“Neden?” diye inledi Ece. Sesi boğuk, boğazı yırtılmış gibi çıkıyordu. 

Aylin hemen cevap vermedi. Önce kanlı ellerine baktı, sanki bu eller ona ait değildi. Sonra bakışlarını Ece’ye çevirdi; tebessüm etti. Yüzündeki o donuk, kusursuz maske bir anlığına dalgalandı. Omuzları çöktü. Gözyaşları yanaklarından boynuna doğru süzülüyordu. Gözlerinde sadece sonsuz bir tükenmişlik ve bir onaylanma arzusu vardı. Altında ezildiği o sırları anlatmak, Ece’nin gözlerinde bir anlık bile olsa “seni anlıyorum” bakışını yakalamak istiyordu. Yutkundu, sanki anlatmazsa olduğu yere yığılacak gibiydi. “Herkes… Herkes sızmıştı,” dedi.

Sesi pürüzlüydü. Bir an duraksadı, sanki o anı zihninde tekrar yaşıyordu. Geçmişten merhamet diliyor gibiydi. Ellerini doğru açarak yavaş yavaş konuştu, “Cevdet’i uyandırdım. Konuşmak için dışarı çağırdım.”

Ağlamamak için çenesini sıkıyor, dudaklarını birbirine bastırıyor ama gözyaşlarını tutamıyordu.

“Biraz yürüyelim dedim.”

Hıçkırığını yuttu. Elleri titremeye başladı. “Ona her şeyi… Yıllardır içimde biriktirdiğim ne varsa her şeyi anlattım.”

Sanki o reddedilişin soğukluğu tekrar üzerine çökmüş gibi omuzlarını büktü.

Bakışları yerdeki cesetlerle Ece arasında gidip gelirken dudakları sessizce bir şeyler mırıldanıyordu. Ece, sırtını bir ağaç gövdesine dayamış, kaçacak yeri kalmadığını anlamıştı. Hıçkırıklarını yutmaya çalışıyordu.

“Neden Aylin?” diye inledi Ece. Dişleri birbirine çarpıyordu. “Cevdet… Sana ne yaptı?”

Aylin bir an duraksadı. Gözlerindeki yaşı sildi.

“Hiçbir şey yapmadı! Hiçbir şey!” dedi. “Sorun da buydu zaten. Yıllardır içimde büyüttüğüm o koca dağı görmedi bile. Sadece konuşmak istemiştim, ormanın sessizliğinde beni duyar sanmıştım.”

Ece, Aylin’in gözlerindeki o deliliği görünce tekrar yutkundu. Sesini yumuşatarak onu sakinleştirip hayatta kalmaya çalışıyordu.

“Peki ya diğerleri? Sen bizim için çok değerliydin. Hâlâ öylesin.”

“Korktum!” diye haykırdı Aylin, “Anlıyor musun, korktum!” Bir anda dizlerinin üzerine çöktü, elleriyle toprağı eşeledi.

“Deniz’in bakışları… Her şeyi biliyor gibiydi. ‘Beni polise verecek’, ‘Beni  soğuk bir hücreye kapatacaklar’ diye düşününce uyku tutmadı. Yanına gittim. O suçlayanbakışları susturmak istedim. Sadece kaçmak istedim!” Gözyaşlarını sildi “Arabanın lastiklerini de ben patlattım.”

Bora’nın cansız bedenine baktı. “Bora… Deniz’i suçladığında bir an, bir an dedim ki işte evren de benim yanımda.”

Ece, Aylin’in kendisine doğru emeklediğini görünce bağırmaya başladı “Lütfen… Dur artık!”

Aylin bıçağı sımsıkı kavradığı elini yavaşça havaya kaldırdı. Gözlerini yumdu.

“Ölmek istemiyorum,” diye mırıldandı, “hapse giremem!”

Sesi rüzgârda kaybolan bir fısıltı gibiydi. Rengi çekilmiş yüzünde geri dönülmez bir kararın buz gibi soğukkanlılığı vardı. Ece’nin bağırmasına fırsat vermeden,  bıçağı tek bir hamlede kendi şah damarına sapladı. Bedeni bir çuval gibi önce dizlerinin üzerine, sonra da yere yığıldı. Geriye sadece sağır edici bir sessizlik ve o katliamın ortasında kaskatı kesilmiş bir hâlde duran Ece’nin titreyen hıçkırıkları kaldı.

Temmuz 2006’da bir ikindi vakti, Fatih Çatladıkapı’daki sur dibinde parçalara ayrılmış ve bavula yerleştirilmiş bir ceset bulundu. Bu ceset Zeytinburnu’nda yerleşik Şahinler Tekkesi Şeyhine aitti. Şahinler Tekkesi yüzyıllardır kendi hâlinde yaşayan insanlardan oluşan minik bir tekkeydi. Orijinali tarihi bir ahşap konakken zaman içinde yapılan eklemelerle büyük bir betonarme yapıya dönüşse de Şeyhin mimari zevki sayesinde ahşap görünümlü kaplamaları ve avlusundan odalarına kadar süslemelerle eski görünümünü korumayı başarmıştı.

İstanbul’a tayinim çıktığı sıralarda teşkilat eşrafınca “Kesik Şeyh” olarak anılan bu dosyaya gizli soruşturmacı olarak atanmıştım. Tekkedeki muhbirimiz yeni mürit olarak beni tekkeye sokacak ve orada vakit geçirmemi sağlayacaktı.

Hafız Şahin –Tekkede herkesin müstear adı vardı; müstear adın yanına Şahin adı takılırdı– ile beraber tekkedeki ilk gün ritüeli için buluştuk. İlk gün Şeyh ile tanışıp üç günlük bir kampa alınacaktım. Ondan sonra tekkeye kabul edilip edilmediğim belli olacaktı. Bu intibak sürecinde bol bol herkesi gözlemlemeye çalışıyordum. Acemi olduğum için sorduğum sorular dikkat çekmiyordu. Bu safhada öğrenebildiğim kadar şeyi öğrenemeye çalışıyordum. Kimler Şeyhi en çok severdi, sevmeyenler kimlerdi, hizmetçilerin davranışları nasıldı, tekkeye dışarıdan girip çıkan var mıydı?

Genelde Hafız Şahin bana eşlik ederdi. Yeni Şeyhi çok seviyordu. Eski Şeyhle ilgili bir şey sorduğumda, “Her şey olacağına vardı, Allah’ın hikmeti,” gibi şüpheli cevaplar veriyordu. Bir keresinde, “O ehli sünnet yolundan çıkdıydı, belkim daha fazla günaha batmadan gitmesi ahreti için eyi bile olmuştur,” demişti.  Aslında eski Şeyhe itikatla ilgili konularda muhalif bir grubun olduğu her meşveret toplantısında belli oluyor, aralarındaki gerilim her konuşmada ortaya çıkıyordu. İlk etapta anladığım, eski Şeyh tekkenin yönünü bazı sapkın(!) fikirlere doğru döndürmeye başlamıştı. Kütüb-i Sitte’den bazı parçaların Hak dine aykırı olduğunu bunların uydurma olabileceğini iddia edermiş. Hatta bir kere muhalifler vaaz sırasında Şeyhi derdest etmeye çalışmışlar da muhaliflerin önde gelenleri tekkenin disiplini bozulmasın  diye araya girmiş. Sonra da Şeyhi derdest etmeye kalkanlar tekkeden gönderilmiş.

Tekkede Şeyh ve mürit takımından başka, Şeyhlerin hareminin kaldığı bir bölüm de vardı. Bunun için yapılan bina farklı bir yerde olsa da arazi çok küçük olduğundan asıl binayla iç içe gibiydi. Arada sırada çarşaflı da olsa birkaç kadın görmek bakirliğini gözle bile korumayı âdet edinmiş müritlerin içini gıcıklatırdı. Bolca dedikodunun ve çekişmenin olduğu böyle bir ortamda tekkenin kadınlarıyla ilgili bir bilgi olmaması mümkün değildi ancak Hafız Şahin’in bu konuda ağzı sımsıkıydı. Hafız Şahin’i cumartesi geceleri dışarıdan aldırttığı votkayı gizli gizli odasında içtikten sonra konuşturmak fazla zamanımı almadı.

Tekkede muhaliflerden olan yeni Şeyhin amcasının kızı olan Hacer adında bir genç kız vardı. Tekkenin evlilik çağındaki tek kızı olunca sürekli talipleri olurmuş ve bu talipler ara sıra it dalaşına girermiş. Aile de öyle herkese kız vermek istemez, tekkenin şanına yaraşır bir damat isterlermiş.

Bu kız gençliğini doğru yerlerde yaşayamadığından mütevellit, içindeki uçarı yönü tekkede yaşamaktan çekinmezdi. Nadir denk gelişlerimizde ufaktan gerdan kırmasını ve peçesinin altından gülümsemesini hissederdim. Bu kızı kullanmak işime arayabilirdi. Hafız Şahin’e sevdiği ettiği var mıdır diye sordum. Melih diye bir yurt talebesinin bir zamanlar buraya gidip geldiğini ancak son zamanlarda aniden ortadan kaybolduğunu söyledi. Şeyhin ölümünden önce muhalif grupta yer alıp gönderilen elemanlardan olduğunu düşünüyormuş.

Tekkede Hacer ile yaşıt ve onun ayarındaki tek kişi ben olduğum için onu etkilemem uzun sürmedi. Mutfağın önünü temizlerken haremden gelen taş duvarlı koridorda ansızın denk gelivermiştik. Geçerken omzumun ve kolumun göğsünden yukarı doğru sürtünmesi sonrasında ise karşılaşmalarımız artmıştı.

Hacer haftada iki gün dışarıda ebru ve hat kursuna giderdi. Market alışverişi sırası bana denk geldiğinde, çıkışımı onunla aynı saatlere ayarlayıp onu takip ederdim. Yanında hep nedimesi olurdu. Bir gün nedimesiyle ayrı ayrı yerlere gittiklerini fark ettim. Meğer bunlar arada böyle kaçamaklar yaparlarmış. Fırsat bu fırsat deyip Hacer’in yanında bitiverdim. Hafif irkilse de köşe başında uzun uzun konuştuk. O kadar az görüşme fırsatı vardı ki onu etkileyecek şekilde aşkımı ilan ettim.

Tekkenin içinde onunla ufak gülüşmeler ve sürtüşmeler çok riskli oluyordu. Her an yakalanabilirdik. Nitekim Hafız Şahin bunu fark etmiş olacak ki “O kahpe herkese öyledir, çok umutlanma,”  demeyi ihmal etmedi. Bu lafı duyduktan sonra iyice cesaretlendim. Tekkenin kilerini temizleme sırası çarşamba günleri bendeydi. Hacer’i tenhada sıkıştırdığım bir zaman kilere gelmesini söyledim. Heyecan içinde “Bilmem ki, nasıl olur,” diye gevelese de çabucak kabul etti. Sonraki çarşamba ikindiye doğru kilerde gerekli güvenlik önlemlerini almıştım. Hacer gelir gelmez dış odanın kapısını kilitleyip onu iç odaya alacaktım. İç odada kapı aralığından sızan ışık dışında hiçbir ışık kaynağı yoktu. Hacer gelir gelmez onu hızlıca içeri çektim, gergin değildi aksine kıkır kıkır gülüyordu. Ellerim belini sımsıkı sarmasına rağmen direnmedi. Elim feracesinin başlığını usulca indirdi. Simsiyah saçlarını uzun uzun okşadım. Ürküp vazgeçmesin diye hemen dudaklarımızı birleştirdim, öpüşürken hiç yabancılık çekmiyordu. Kilerin köşesindeki buğday yığınının üzerine serildik.  İçindeki içliği çıkarıp tüm benliğimle ona doğru yaklaşırken yine hiç itiraz etmedi. Her şey bitip nefes nefese uzandığımızda daha önce sevgilisi olup olmadığını sordum. Melih diye birisini sevdiğini ama onu buradan attıklarını söyledi. Yol yine şüphelendiğim adamlardan birine çıkmıştı. Ufak bir kıskançlık hissetsem de sonradan buna kendi kendime güldüm. Aslında başka şüphelerim de vardı. “İlkin o muydu peki?” dedim. “Yok,” dedi. Israr etsem de kim olduğunu söylemedi, kaçıp giyindi. Biraz daha sohbeti uzatmak niyetindeydim. Konuyu eski Şeyhe getirdim. “Sevmem, lanetin tekiydi,” dedi tereddütsüz. Ama söylediğine pişman olmuş gibiydi, hemen konuyu kapattı.

Hacer’le buluşmalarımız o günden sonra da devam etti. Sık sık kilerde, bazen de dışarıda buluşurduk. Sur diplerinde, en heyecanlı anlarımız sonrasında çözülen dilinden en mahrem sırlarına inerdim.

Hacer’in anası ve babası aslen Afgan olup orada evlenmişler; fakat bir zaman sonra Afganistan’dan –kendi deyimiyle– hicret etmek zorunda kalmışlar, Türkiye’ye sığınmışlar. Önce Avcılar’a yerleşmişler, sonrasında Zeytinburnu’na. Tekkeyle orada tanışmışlar. Arada çorba içmeye giderlerken Hacer tatlılığıyla herkesin dikkatini çekmiş. Orada ana babası, çocuğu olmayan bir aileye kızlarını evlatlık vermişler. Bu sırada Hacer beş, altı yaşlarındaymış.  Kız büyüyüp akıl baliğ olduğu sıralarda Melih tekkeye gidip gelir olmuş. İlk zamanlar ufak tefek bakışmalarla başlasa da ilk aşkın ateşi fazla bekleyememiş.  Birbirleriyle halvet oluvermişler. Melih bunun vicdan azabına dayanamayıp âdet olduğu üzere kızı Şeyhten istemeye cüret etmiş.  Kurnaz Şeyh olayı anlamış ve Hacer’i de çağırıp ikisini çapraz sorguya çekmiş. Kuran’a el bastırmalar, evliyaların yeleklerini öptürmeler gibi türlü ritüellerden sonra iki saf âşık beraber olduklarını söyleyivermiş. Bunu duyar duymaz içi ve tüm uzuvları gıcıklanan Şeyh, planlarını o anda yapmış. Melih’i tekkeden derhâl o gece kovdurmuş. Kızı da “Gözlem altına alacağım, bundan sonra benim gözetimimdesin,” diyerek dayalı döşeli bir harem odasına aldırmış. Kızı adını çıkarmakla tehdit edip o günden sonra kapatmasına dönüştürmüş. Hacer’in dediğine göre o zamanlardan sonra Melih’i ne gören ne işiten olmuş.

Bu bilgiler benim için yeterliydi. Şeyh, Hacer’i Melih’e vermemiş, kendi kapatması yapmış, Melih’i tekkeden kovmuş, bunu kendine yediremeyen Melih de bir şekilde Şeyhi kaçırıp parça parça ederek bir bavula tıkmıştı. Hemen kurduğum senaryoyu Amirime anlattım. Arama ve yakalama kararı çıktı. Tüm senaryom birebir doğru çıkmış, Melih’in Fatih’te kaldığı evde Şeyhe ait kan izleri bulunmuştu. Tekkeden iki, üç tanık da olayın kapanmasını isteyen yeni Şeyhin telkiniyle tanık yazdırılmıştı. Dosya elimden alındı ve güvenlik programıyla başka bir şehre tayinim çıktı.

Birkaç ay sonra Whatsapp’tan gelen Hacer’in mesajıyla irkildim. Tam her şeyi unutup yeni hayatıma odaklanacakken olmayacak şeydi. Üstelik görevde sınırı aşıp kızla beraber olmuştum, başıma iş açabilirdi. Mecbur buluşmayı kabul ettim. Bir çay bahçesinde oturup hasbihâlle başladık. Gerginliğim yüzümden okunuyor olacak ki, “Korkma, seni ele vermeyeceğim. O çocuğu boş yere içeri attınız,” dedi. Melih’ten bahsediyordu. Anlatmaya devam etti.

Yeni Şeyh bu olaylar durulunca Hacer’i serbest bırakmamış. Hacer’e, “Senin adın çıktı,” deyip eski düzene devam etmiş. Bir zaman sonra hizmetlerinden ötürü onu cariye mertebesine yükseltmiş. Tekkede cariye olup şeyhe hizmet etmek aslında büyük bir saygınlık getirmiş Hacer’e. Yeni Şeyhin çok içme huyu varmış. Bu içme işini de sadece cariyenin odasında yapabilirmiş, kimse görmesin diye. Hacer biraz cilve yapıp Şeyhe fazla içirse Şeyh olan biten her şeyi dökülüverirmiş. Bir gün konu eski Şeyhe gelmiş. Yeni Şeyh yaşından ötürü iktidarsızlık sorunu yaşadığı bir anda kıskançlık krizine girip eski Şeyhi sormuş Hacer’e. Hacer de aşağılandığını düşünüp, “O çok iyiydi, hiç böyle olmazdı,” deyince yeni Şeyh delirmiş. “Onu nasıl geberttik, o pis çükünü ağzına tıktığımızda görseydin böyle konuşamazdın,” demesin mi? Hacer eski Şeyhi hiç sevmese de, içi bir an cız edivermiş. Akıllılık edip daha da konuşturmuş Şeyhi. Her şeyi ayrıntısıyla öğrenmiş:

Bir gün âlimler meclisinde sohbet edilirken konu zina ile ilgili bir hadise gelmiş. Meclisteki bir akıllı eski Şeyhe laf dürtmek için Amr ibn Meymûn’dan, “Ben Cahiliye devrinde zina etmiş olan bir maymunun üzerine birçok maymunların toplanmış olduklarını gördüm. Maymunlar o zina eden maymunu recmettiler. Ben de o maymunlar topluluğunun beraberinde zina eden maymuna taş attım,” hadisini iç geçirerek okumuş. Üstüne alınan Şeyhimiz de bir an boş bulunup kendini savunma refleksiyle  “Olur mu ya, uydurma hadisleri okumayın kardeşim,” deyivermiş.

Mesele zinadan, “Sen nasıl Buhari’ye uydurma dersin,” demeye gelmiş. Eski Şeyh hem zinayı savunmak hem de Buhari’ye uydurma demek durumunda kalmış. O andan da geriye dönüş olmamış. İlim egosu arşlara çıkan eski Şeyh iddiasını kanıtlamak için başka uydurma hadisleri de ortaya dökmüş. Hadislere uydurma denmesi meclisteki herkesin tansiyonunu çıkarmış. Bir an arbede çıktığında genç âlimlerden birisi kürsüdeki vazoyu kaptığı gibi Şeyhin başına geçirmiş. Şeyhin düşüp ölmesi beş saniyeyi geçmemiş. Her yer kan revan olmuş. Mecliste büyük bir şok yaşansa da herkes bir nevi suç ortağı olduğu için Kuran okunması eşliğinde sessizlik yemini edilmiş. Cesedin bir an önce tekkeden çıkması gerektiği için yeni Şeyh efendinin muhalifliğini sonuna kadar sömürdüğü Melih aranmış. Melih her zaman kendine destek çıkan yeni Şeyhin talebini emir saymış ve bir zamanlar kovulduğu tekkeden cesedi almak için bir kamyonetle gelmiş. Üstü brandalı kamyonete koyduğu cesedi yol boyu küfürler ederek Fatih’teki ablasının evine getirmiş. Parça parça ettikten sonra askerliğe giderken aldığı kırmızı siyah dandik bir bavulun içine doldurmuş. Sonra da Çatladıkapı’daki olay yerine fırlatıp gitmiş. 

Bu bilgileri Amirime tek tek anlattım. Sonrasını uzun yıllar sonra Hacer’den duydum. Amirime olayları anlattıktan sonra polisler tekkeyi aramaya, Şeyhi gözaltına almaya gelmişler. Tam o sırada Şeyh, Hacer’in tekkede sık sık gördüğü bir adamı çağırmış. Adam olay yerine geldiğinde polislerle uzun süre tartışmışlar. İki taraf da sürekli telefonla konuşup duruyormuş. Sabaha karşı polisler çekilip gitmiş. Şeyhin çağırdığı adam meğer savcıymış. Araya birilerini sokup polislerin tekkeye girişini engellemiş. Amirim de bu yüzden emekli edilmiş.

Şahinler Tekkesi ise hakkındaki dedikodularla birlikte hâlâ aynı yerinde durur. Zeytinburnu’nun ara sokaklarını didik didik ederseniz belki siz de denk gelebilirsiniz.

Çetin bir kış havası Daskazan’ı çepeçevre sarmıştı. Kar, Dartma Dağı’nın civarındaki köy ve kasabaların üzerini beyaz bir yorgan misali örtmüştü. Heybetli Kazdak Nehri coşmuş; yatağındaki bağ ve bahçeleri önüne katıp süpürmüştü.

​Daskazan’ın güneybatısında, nehrin öte yakasında kalan Tepeder kasabası ise kışın ayazından çok daha karanlık bir musibetle çalkalanıyordu. Bir hafta kadar önce kasabada bazı tuhaf olaylar vuku bulmuş, idareciler olayları çözmekte kifayetsiz kalmıştı. Nalbant İzzet adında bir zat kaybolmuş, üç gün sonra kasaba meydanında çıplak halde, çapraz tahtalara el ve ayaklarından mıhlanmış olarak ölü bulunmuştu. Bedenine tuhaf semboller kazınmış olması, cinayeti çok daha çetrefil ve dehşetli bir hale getirmişti.

​Bu muammayı aydınlatmak üzere Daskazan Kadılığı’ndan altı zaptiye vazifelendirilmişti; başlarında “Hafiye” lakaplı Muhittin adında bir zat vardı. Kafile atla çıkılan yolun yarıdan sonrasını yaya olarak devam etti. Bir günlük meşakkatli yolculuğun ardından öğlen vakti kasabaya vardılar. Lakin ceset çoktan defnedilmiş, izler mütemadiyen yağan yoğun karla birlikte silinmişti.

​Hafiye Muhittin ve beraberindeki zabitleri köy eşrafından Murat Efendi karşılamış ve konağına buyur etmişti. Tepeden tırnağa ıslanan grup önce ısınıp kurulandı. Yorucu yolculuğun üzerine Murat Efendi’nin sıcak misafirperverliği zabitleri rahatlatmış, konağın ikramlarıyla karınları doymuş, sırtları ısınmıştı. Lakin bu güzel karşılamanın lezzeti, yalnız Hafiye Muhittin’in zihninde ekşimsi bir tat bırakmıştı.

​Toprakla sıvanmış ocağın ateşiyle ısınan odadaki minderlerle döşeli köşkün üzerinde oturan Muhittin Bey, zihnini aydınlatmak için yerinden doğruldu:

“Misafirperverliğiniz ve ikramlarınız için müteşekkiriz Murat Efendi. Sebebi ziyaretimiz malum. Nalbant İzzet tam olarak ne zaman kayboldu, nasıl bulundu? Bu vahim olayı bir de sizden dinlemek isterim.”

​Murat Efendi üzüm şerbeti dolu tastan bir yudum aldı; elinin tersiyle ağzını sildi. “Anlatayım Hafiye Efendi, anlatayım,” diyerek iyice geriye yaslandı, gözlerini pencereden dışarı, lapa lapa yağan kara dikti ve anlatmaya başladı: “Bir hafta kadar evveliydi. Vakit geceye dönüyordu ki kapı çalındı. Gelen, merhum İzzet’in oğlu Osman’dı. Çocuk gayet telaşlı bir vaziyette babasının kaybolduğunu söyledi. Ben de ‘Koca adam, ne olacak; bir eşe dosta gitmiştir, gelir,’ dedim. Amma çocuk, İzzet’in öğlen sırası gittiğini anlattı. Yabancı bir zat gelmiş ve babasını çağırmış; yolda kaldıklarını, arabayı çeken hayvanlardan birinin ayağının yaralandığını söylemiş, bakmasını istirham etmiş. Ben oğlanın yalancısıyım. Bu hikaye bana da biraz tuhaf geldi neme lazım… İzzet, ‘Bu karda kıyamette ne yolculuğu?’ diye sual edince; adam ‘Sorma beyim sorma, yetiş canımızı kasabanıza atalım,’ demiş. Tüm bildiğimiz bu. Tabi ben hemen zabite vardım, durumu anlattım.”

​Murat Efendi bir müddet susup yüzünü ekşitti.

“Olanı biteni anlattım lakin bizi sayan mı var? Kendi bildiğini okudu mel’un!” Mahcup bir edayla Muhittin Bey’e bakarak: “Kusura kalmayasın Hafiye Efendi, ağzımdan kaçtı; ancak hak etmiyor da değil hani, neyse.”

​Muhittin Bey, Murat Efendi’nin eğilip bükülmelerine baktıkça içinden mırıldanıyordu: “Burada işimiz zor; kim kiminle dost, kim düşman; önce onu anlamak gerek.“

​”O gece gariban İzzet’i kimse aramaya gitmedi. Ertesi sabah baktım olmayacak, ben kendim marabalarımla aramaya koyuldum.”

​Muhittin Bey, Murat Efendi’nin sözünü keserek araya girdi: “İzzet Efendi nereye gitmişti, nerede aradınız?”

“Kasabanın ilerisinde eskiden kullanılan bir yol vardı. Dağların arasından dolanarak Faraşin şehrine doğru giderdi. Savaş vaktinde eskiler kullanırlarmış. Şimdilerde pek bilinmez. Bizler ‘Kervankesen’ deriz, çetindir.”

​Muhittin, tütün dumanıyla yanan gözlerini ovalayıp merakla sordu: “Şu zabitin adı Bâki’ydi değil mi? Bizi karşılaması gerekiyordu lakin ortada yok.”

​Murat Efendi pos bıyıklarının altından gülerek: “Beyim belki bana celalleneceksiniz amma velakin izaha çalıştığım tam da bu. Bu zabit pek toy… Devletimize boynumuz kıldan ince fakat bu vaka onun üstesinden geleceği bir vazife değil.”

​Muhittin Bey, Murat Efendi’nin haddini aşan konuşmalarına mahal vermemek için araya girdi:

“Neyse Murat Efendi, ona karar vermek bize düşmez. Osman’ın zabitandan önce size gelmesi kasabalının size itimat ettiğini gösterir. Nalbant İzzet’i aramaya çıkmıştım demiştiniz az evvel, sonra ne oldu?”

​Murat Efendi’nin buruşan suratı, Muhittin Bey’in üstü örtülü azarından pek hoşnut kalmadığını gösteriyordu.

“Sağ olsunlar,” dedi Murat Efendi, başıyla pencereden dışarıyı işaret ederek. “O gün kar, adeta yüzümüzü dövüyordu. Hiçbir şey bulamadık. Zabit de eratıyla aramaya başlamıştı ancak artık çok geçti; kar her şeye perde çekmişti. Yine de devam ettik amma nafile. Günlerce ne iz var ne bir işaret, sanki yer yarılmış da İzzet içine girmişti. Üçüncü günün sabahında merhumun cesedini meydanda bulduk.”

​Muhittin araya girdi: “Mevtayı ilk kim görmüş?”

“Karakolun devriye gezen muhafızları. Haberi alır almaz ben de gittim, gitmez olaydım. Garibanı öyle görünce içim bir tuhaf oldu.”

“Tam olarak naaşın vaziyeti nasıldı, hatırlıyor musunuz?”

​Murat Efendi yüzünü buruşturdu. “Hiç gözümün önünden gitmiyor ki. İzzet’i çarmıha gerer gibi çivilemişler. Gırtlağını kesmiş mel’unlar, yetmemiş bir de gözlerini dağlamışlar, ağzını dikmişler. Göğsüne kazıyarak göz çizmişler.”

​Adamın gözleri sulanmıştı; sesi boğuk çıkıyor, kesik kesik konuşuyordu.

“Bu anlattıklarınız bende katletmenin yanında bir nevi ayin tatbik edildiği fikri uyandırdı.”

‘Naaşı oraya taşımak zahmetli ve vakit almış olmalı,” diye düşündü Muhittin Bey, fazla gecikmeden sordu:

“Devriyeler nasıl fark etmemişler? Bu adamlar maktulü meydana taşıyıp çivileyene kadar neredelermiş?”

“Bu kış çok çetin, bundan mütevellit erat devriyeyi üç saatte bir yapıyor.”

​Muhittin Bey odanın tavanında biriken tütün dumanına bakıp: “Bu da izlerin kapanması için kâfi bir müddet. Belli ki, kış gibi bu cinayetin açıklığa kavuşturulması da çetin olacak.”

​Murat Efendi tütünden bir duman çekip üfledi: “Beyim bana kalırsa bu cinayeti bizim Pir İhsan’ın dediği gibi fazla kurcalamamak gerekir.”

​Bu söz üzerine Muhittin Bey’in gözleri adama mızrak gibi saplandı: “Ne demek o Murat Efendi?”

​Adam bıyığına bulaşan üzüm şerbetini elinin tersiyle sildi:

 “Pir İhsan’ın dediğine göre bu cinayet insi değil, cinni varlıkların işiymiş. ‘Ardına düşmek kasabaya bin bir musibet getirir’ dedi.”

​Murat Efendi anlatırken Hafiye yolun yorgunluğunu unutmuş, her detayı aklında bir harita gibi ince ince işliyordu. Nalbant İzzet’in naaşına yapılanlara bakılırsa adamcağız bir şeye şahit olduğu için öldürülmüş olabilirdi. Pir İhsan doğrudan veya dolaylı yoldan bu vaziyete dahil olduğu için de soruşturmayı kapatmaya gayret ediyordu. Murat Efendi de belli ki bu cinayet vesilesiyle Zabit Bâki’den kurtulmanın peşindeydi. Ancak diğer tanıkları dinlemeden üstü hâlâ karlarla kaplı bu cinayetin katilini bulamazdı. Eğer Pir İhsan halkı susturmak için bu safsatayı ortaya atmışsa bütün oklar ona dönüyordu.

​Muhittin Bey ve beraberindeki altı zaptiye, Murat Efendi’nin sıcak köşkünden ayrılıp karakola gitmek için Tepeder’in soğuk, karlı sokaklarına kendilerini attılar. Birbirine bitişik evler kasabayı labirent gibi sarıyordu. Yollarda biriken karı yararak ilerleyen halk, ince bir patika oluşturmuştu. Hafiye Muhittin zihnini perişan eden suallerden, bıçak gibi kesen rüzgârla sıyrılmıştı. Göz ucuyla ardına bakındı; peşi sıra dizilmiş onu takip eden zaptiyelerin keskin soğuk karşısında nasıl çaresiz kaldıklarını gördü.

​Bir süre ilerledikten sonra kasabanın yukarısında kalan karakola vardılar. Burası karakoldan ziyade alelade bir mesken gibiydi. Kapısı boştu ne bir bekçi ne bir gözcü vardı. Muhittin Bey kapıya yaklaşıp üç kez tıkladı. Demir şeritlerle güçlendirilmiş büyük ahşap kapı, yılların yorgunluğuyla inleyerek açıldı. Üstüne çul geçirmiş bir asker kapıyı açıp gelenleri içeri buyur etti. Askerin gözlerinden, “Hadi hemen girin de sıcak ocağın başında koşup ısınayım,” diye düşündüğü belliydi.

Karakolun büyük salonunun köşesinde cansız yanan bir ocak vardı ve etrafına askerler koyun gibi dizilmişti. Duvarların toprak sıvası yer yer dökülmüş, ince aralıklardan giren rüzgârın ıslığı zihinleri donduruyordu. Askerlerden biri ayağa kalkıp Hafiye’ye yaklaştı. Adamın beyaz ve solgun yüzünü, kanlı gözlerini gören Muhittin Bey ne diyeceğini şaşırmıştı; dili düğümlendi.

​”Hafiye Efendi hoş geldiniz.”

İlk şaşkınlığını ivedilikle üstünden atan Hafiye “Zabit Efendi konuşacağımız bir oda var mı? Öğrenmek istediğim şeyler var,” diyerek hemen mevzuya girdi.

​Bâki Bey eliyle bir kapıyı işaret ederek: “Buyurun, makamım şurası,” dedi. Beraberce odaya girdiklerinde soğuk yüzlerini yaladı.

​Muhittin Bey’in yüzü gerilmişti. “Muhtemelen geleceğimizden haberdardınız Bâki Efendi, lakin bizi karşılamaya niyet etmediniz. İkimiz de devletine hizmet eden iki memuruz. Yeni tanışmış olmasak bana gareziniz var sanacağım.”

​Bâki sırtındaki eski çula sıkıca sarıldı: “Size bir garezim yok Efendi. Ancak yüreğimde devlete bir burukluk, bir kırgınlık var. Dediğiniz gibi ona hizmet ediyoruz. Lakin devletin, küçük çocuğun bu vazifenin altından kalkamayacağını düşünüp abisini göndermesi onur kırıcıdır… Karşılamaya gelmeyişimiz bir hesap hatasıdır. Sizi yarın bekliyorduk.”

​Bâki Bey’in sıcak ciğerlerinden çıkıp gelen nefes, konuştuğunda sise dönüşüyordu. Muhittin Bey’in soğuktan gerilen yüzü yumuşamıştı. Komutanı kendince haklı buldu.  “Amma hissiyat kanun ve kaidelerin önüne geçmemelidir,” diye düşündü.

​”Bâki Efendi, devlet iradesinin olduğu yerde şahsi hisler, vazifeyi tehlikeye atmak demektir. Bu düşünceden kurtulmanızı, kendinizi bir an önce toplamanızı ve bu görevi sonuca kavuşturmak için yanımda durmanızı isterim.”

​Zabit başıyla onayladı, dışarıyı işaret ederek “Gelirken gördünüz değil mi eratın halini? Ben ne kadar mücadele versem de onları korkudan ve soğuktan kurtaramıyorum.”

​Zabit’in samimi çaresizliği Muhittin Bey’i etkilemişti. Lakin Bâki’ye ne kadar güvenilebilirdi?

​”Bâki Bey, beni buraya bu cinayeti çözmem için gönderdiler… Sen de bundan sonra yanımda olacaksın. Adamlara gelince; korkmalarının sebebi şu ‘inli cinni’ muhabbeti mi?”

​Bâki gözlerini yere dikti “Evet. Pir İhsan’ın hurafeleri kasabayı sardı.”

“Halkta olduğu gibi askerler de bu işin üzerine gitmek istemiyorlar, öyle mi?”

​Bâki sessizce başını salladı.

“Naaşı bulan askerler burada mı?”

“Evet, İzzet Efendi’yi biz bulduk, ben de oradaydım.”

​Muhittin Bey cebinden tütün kesesini çıkardı:

“Anlatın, ne oldu o gece?”

“Hava dondurucuydu. Ben dâhil askerlerin üzerinde bir ağırlık vardı… Sarhoş gibiydik lakin ben içki içmem, askerlerime de görev başında müsaade etmem. Daha çok… Nasıl desem… rüyada gibiydik. Sonra meydanda cenazeyi fark ettim; yanında başına siyah çul sarmış bir adam vardı.”

​Muhittin Bey sigarasını yaktı. “Yüzünü gördün mü?”

“Hayır, kar ve rüzgâr müsaade etmiyordu. Bizi fark etmiş olacak ki uzaklaşmaya başladı. Ben ve iki asker cesedin yanına vardığımızda diğer devriyedeki iki asker de yanımıza geldiler. Onları mevtayla bırakıp biz üçümüz kaçan adamın peşinden gittik. Çıkmaz bir sokağa girdi, gözden kayboldu. Aklım almıyor, bu nasıl olabilir Muhittin Efendi?”

​Muhittin Bey sarma tütünden çektiği dumanı üfleyip:

“Anlattıklarınız işleri daha da karıştırdı. Ama belli ki bazı şeyler göründüğü gibi değil. İzzet’in oğlunu sorguladınız mı?”

​Zabit Bâki’nin soğuktan ağzı zar zor açılıyordu. “Evet, çocuk yabancı birinin geldiğini, babasını çağırdığını söylüyor; başka da bir şey bilmiyor.”

​Muhittin Bey, zihnindeki labirentte çıkış yolu ararken birden Bâki’ye döndü: “Murat Efendi nasıl bir adamdır?” diye sordu.

​Genç zabit, Murat Efendi adını duyunca soğuk oda sanki birden ateş almıştı.

“Kasabanın ağasıdır, varlıklı… kasabalı pek sevmez, para ve menfaat için şeytanla bile iş tutar!”

​Muhittin Bey, Bâki’nin Murat Efendi’yi anlatırken gözünden taşan öfkeyi fark etmişti: “Sizin fikriniz nedir?”

“Birbirimizden pek hazzetmeyiz. Karakolun burada olmasından pek rahatsız kendisi.”

“Pir İhsan nasıl biridir?”

“Hikmet sahibidir. Maalesef ettiği kelamlar beni hayrete düşürdü. Ne yalan söyleyeyim o çullu adamın birden ortadan kaybolması benim de kafamı karıştırdı.”

​Muhittin Bey, Zabit anlatırken parçaların bir şekilde Pir İhsan’ı işaret ettiğini görüyordu. Ne var ki kanıtlar hala yetersizdi.

“Bâki Bey karakolda kaç asker var?”

“Benimle beraber on.”

“Pekâlâ, askerleri izne gönderiniz; onların yerini benimle gelen zaptiyeler alacak. Bu cinayet çözülene kadar böyle devam edecek. Siz de yanımdan ayrılmayacaksınız.”

​Zabit selam vererek odadan çıktı. Muhittin Bey tütününden bir duman çekip üfledi: “İzzet’i öldürenler onu susturmak istemişler ve bunu yaparken başkalarına da ‘Susmazsanız sıradaki siz olursunuz,‘ demişler,” diye geçirdi aklından. Muhittin Bey kafasında noksan parçaları oturttukça tetkik sırasını da değiştiriyordu. Kendi kendine “Önce şu hurafelerin yayılmasına sebep olan çıkmaza gitmek gerek,” dedi.

​Sigarasını tozlu, ahşap masanın üzerindeki küllükte söndürdü. Bir süre odayı gözden geçirdi, sonra “Bu vaka çok su kaldıracak,” diye mırıldanarak odadan çıktı.

Bâki Bey, askerleri bir bir izne yollarken Muhittin Efendi de zaptiyelere vazifelerini izah etti. Zaptiyelerden Ahmet’i yanına çağırıp kulağına bir şeyler söyledi.

​Muhittin Bey, Bâki’yi de yanına alıp karakoldan çıktı. Hava kapalı olduğundan ortalık erkenden kararmaya başlamıştı. Hava fırtınaya dönmüş, kar yüzlerini bıçak gibi kesiyordu.

“Beni önce İzzet’i bulduğunuz yere, sonra da o adamın kaybolduğu çıkmaza götürün,” dedi Muhittin Bey.

​Kasabanın içlerine ilerlediler; meydana varana kadar bir âdemoğluna dahi rastlamadılar. Genç Zabit, İzzet’i buldukları yeri gösterdiğinde, Muhittin Bey dizine ulaşan karda delil aramanın imkânsız olduğuna kanaat getirdi. Etrafa göz gezdirdi. Bâki’ye dönüp:

“Çıkmaz sokak ne tarafta?” diye sordu.

​Zabit kasabanın içine sokulan bir yolu gösterdi. Hafiye “Eğer cesedi buraya taşıyıp çiviledilerse bu evlerden birinin görmemesi mümkün değil,” diye geçirdi zihninden. İleride gözüne takılan yeri işaret edip sordu:

“Burası nedir?”

“Kasabanın şerbethanesi.”

​Muhittin Bey, işaret edilen yöne yürümeye başladı. Zabit arkasından seslendi:

“Çıkmaz sokak bu tarafta Muhittin Efendi.”

“Gel Bâki, sıra değişti.”

​Yağan karın etkisiyle kapanan ahşap tabeladaki yazı okunmuyordu. Şerbethaneye yaklaştıkça artan gürültü, içerinin dolu olduğuna işaretti. Yarıya kadar karla kapanmış pencerelerden içerinin sıcak, sarı ışığı dışarı sızıyordu. Muhittin Bey ve Bâki içeri girdiklerinde haneye birden ölüm sessizliği hâkim oldu. Üzüm şerbetinin mayhoş kokusuyla karışan tütün dumanı çehrelerine çarpıp dışarı hücum ediyordu. Sağ köşede bir masa etrafına toplanmış kalabalık, masanın başında oturan sarıklı adamı dinliyordu. Meraklı ve keskin bakışların altından geçerek uzakta boş bir masa bulup oturdular. Muhittin Bey bir süre sessizce etrafı süzdü, kendilerini gözleriyle hançerleyen halkı tarttı. İçeri girdiklerinden beri Bâki’de bir gerginlik olduğunu fark etmişti.

​Bâki’nin gözlerini karşılarındaki sarıklı adama diktiğini fark edince sordu: “Kim bu?”

Bâki bir süre sessiz kaldı, sonra “Pir İhsan,” dedi.

​Hafiye, Zabit’in omzuna elini atıp “Sen burada bekle,” dedikten sonra kalktı. Kalabalığın arasından geçip Pir İhsan’ı selamladı. “Selamün Aleyküm İhsan Efendi. Bendeniz Mühittin, Dazkazan Kadılığı’ndan vazifeli geldim. Yalnız konuşmamız mümkün müdür?”

​Pir İhsan etrafındaki kalabalığı başının bir hareketiyle dağıttı: “Buyurasın Muhittin Efendi, hoş gelmişsiniz.”

Muhittin bir iskemle çekip oturdu: “Malum olduğu üzere merhum İzzet Efendi’nin katlini tetkik ve bu cürmü işleyenleri tevkif için buradayım. Bu hadiseyi bir de sizden dinlemek isterim.”

​Pir İhsan sarığını düzeltti. “İzzet, kasabamızın nadir zanaatkârlarından biri idi. Ömrünün böyle nihayete ermesi beni ziyadesiyle müteessir etti.”

Muhittin Bey araya girdi: “İzzet’in ölümü için ‘Cinlerin işi bu, üzerine gitmeyin, kasabaya musibet gelir,’ demişsiniz, doğru mudur?”

​Pir İhsan, yüzünde hafif, yaralı bir gülümsemeyle Hafiye’nin sualini cevapladı:

“Muhittin Efendi, âdemoğlu fıtratı gereği iki türlü yaratılmıştır: Aydınlık ve karanlık. Hangisine yönelirse kalbi ona dönüşür. Sorarım size efendi; İzzet’e yapılanı aydınlık bir kalp yapar mı? Daha doğrusu insanlığını kaybetmemiş bir varlık bu cürmü işleyebilir mi?”

​Muhittin Bey, Pir İhsan’ın sözlerini anlamıştı yine de kafasını kurcalayan o soruyu hemen sordu: “Kasaba ahalisine bunu böylece açıklamak yerine neden korku salmayı yeğlediniz  Efendi?”

​Adam sakallarını sıvazlayarak cevap verdi: “Hafiye Efendi, hakikati çıplak anlatırsan halk kör olur; ancak bir efsanenin arkasına saklarsan herkesi… Ben onları korkutarak korumaya çalıştım ama görüyorum ki senin fenerinin ışığı o karanlığı çoktan delmiş.”

​Muhittin geriye yaslandı: “Demek İzzet üzerinden sana ‘sus ve sustur’ demişler.”

“Ben bir garip biçareyim; varlığımın kıymeti yok. Gözlere mil, dillere ısırgan otu sürülmesi icap etti, ben de bu uğurda İzzet’i feda ettim. Lâkin Hafiye Efendi şunu iyi muhakeme et; benim çektiğim mil, senin nazarına işlememiş amma görürüm ki bu davada bir başınasın. Bir gözün ardında olsun.”

​“İhsan Efendi, bu yaptığınız halkı korumaz; aksine tehlikeye sürükler. Bunun vebali de ağır olur, bilesin.”

​Hafiye Muhittin, bakışlarını Bâki’ye çevirdi. Bâki ise şerbethanenin kapısına bakıyordu. Muhittin, zihnindeki çıkmaz labirentin kaybolmasıyla parçaları birleştirmeye başladı:

“Eyvallah İhsan Efendi. Her ne kadar üstü karla kaplanan cinayetin üzerine bir de siz kara bir yorgan atmış olsanız da söylediklerinizin bana yardımı dokundu.”

​Muhittin Bey, Bâki’yi de yanına alıpşerbethaneden çıktı. Zifiri karanlığı delen kar taneleri, rüzgârın ulumasıyla birlikte havada dans ediyordu. Muhittin Bey, gözlerini kanca gibi Bâki’ye geçirerek sordu: “Zabit Efendi, birini mi bekliyorsunuz?”

Bâki afalladı, gözlerini Muhittin’den kaçırarak:

“Ne beklemesi Hafiye Efendi? Soğuktan kemiklerim büzüştü… Boş lakırdıyı bırakalım artık da şu sokağa gidelim.

​Muhittin Bey sualinde ısrar etmedi. “Akşam iyice çöktü, git içeriden çıra getir de önümüzü görelim,” dedi.

​Bâki şerbethaneden iki çıra getirip Muhittin Efendi’ye uzatırken sordu: “İçeride suallerinize cevap alabildiniz mi?

Bâki’nin gösterdiği yöne yürürlerken konuşmaya devam ettiler.

“Eh, hurafelere inanan bir Pir’den ne öğrenilirse o kadar.”

​ Bâki, aldığı cevabın üzerine kirli sakalını sıvazlayıp: “Bunlar hep böyledir; devlet, otorite bilmezler… Cahil halkın gözüne perde indirirler,” dedi.

Muhittin Bey “Ya, ne güzel dedin,” diyerek onayladı. “Şu sokağa ne kadar kaldı?”

​Bâki, çıranın titrek sarı ışığında yağan kar tanelerinin gölgelediği dar bir arayı gösterdi: “İşte burası.”

​Muhittin Bey kar yığınlarını aşarak sokağın başına geldi. “Sonu bu sis gibi yağan karda dahi görünmekte. Burası çıkmazdan ziyade kör bir sokak. Ne kapı var ne bir girinti,” diye mırıldandı. Bâki’ye dönüp sordu:

“Adamın kaybolduğunu gördüğünde sen neredeydin?”

“Tam buradaydım.” Bâki eliyle iki adım ileriyi gösterdi.

Muhittin Bey tekrar sordu: “Emin misin? İyi düşün, havsalanı iyi yokla.”

“Dün gibi hatırımda. Tam buradaydım… Çullu adam da şu ileride, evin çıkmasının altındaydı, in midir cin midir bilmem, kayboldu.”

​Muhittin Bey elinde çıra, dizini geçen kara bata çıka bahsi geçen çıkmanın altına ilerledi; Bâki de arkasından geliyordu. Çıranın ışığı taş duvarları yaladığında tüm girinti ve çıkıntılar aşikâr olmuştu. Muhittin Bey üstünkörü bakıp: “Akli melekelerin sana oyun etmiş Bâki Efendi, burada bir şey yok,” dedi.

“Olur mu Hafiye Efendi? Eminim, iyi bakın; burada muhakkak bir giriş olmalı.”

​Muhittin Bey, Zabit’in dilindeki ısrarı gözlerinde de görmüştü. Önceden duvarda fark ettiği çıkıntıyı iteleyerek zifiri karanlığa açılan küçük bir kapıyı araladı. Bâki elindeki çırayı yere atıp dizlerinin üzerine çöktü. Derin bir nefes alıp:

“Biliyordum Hafiye Efendi… Adamın buradan kaybolduğuna emindim,” dedi.

​Muhittin Bey, elinde çıra karanlığı delip kapıdan girdi. Uğuldayan rüzgârı arkalarında bırakıp merdivenlerden indiler ve dar bir tünelden ilerlediler. Sessizlik, karanlıkla beraber enselerine çökmüştü. Muhittin Bey belinden emektar tabancasını çekip adımlarını sıkılaştırdı. Bir süre sonra ileride bir ışık kıpırtısı fark ettiler. Yaklaştıklarında tünelin büyük bir odaya açıldığını anladılar. Etrafta dizili sandıkları görünce Muhittin Bey:

“Burası bir depo olmalı,” diye mırıldandı.

​Bâki ileri atılıp sandıklardan birini açtığında bağırdı: “Tüfek… Hafiye Efendi bunlar tüfek dolu!”

Etrafı dikkatle tetkik eden Muhittin Bey, odaya açılan başka tüneller olduğunu fark etti. Sandıklardan bir başkasını açıp içindeki tüfekleri hayretle izlerken “İzzet bu depoyu görmüş olmalı ki öldürüldü,” dedi.

​Muhittin Bey sözünü bitirmişti ki arkalarından bir ses yükseldi, “Ya Hafiye Efendi, ancak bir yanlışın var, düzelteyim. İzzet gördüğü için değil; ortak olduğu sevkiyattan fazla pay istediği için öldü.”

​Muhittin Bey, tabancasını sıkıca kavradı. Arkasına döndüğünde beş namlunun hedefinde olduğunu gördü. Konuşan âdemin yüzünde kara bir peçe vardı. Tuzağa düştüğünü anlayan Hafiye soğukkanlılıkla:

“Madem beni faka bastırdınız en baştan alalım… İzzet’i ortak olduğu kaçak sevkiyattan fazla pay aldığı için öldürdün. Ağzını dikip gözüne mil çektin ki bunu gören Pir İhsan halkı sustursun. Göğsüne de göz çizdin çünkü “Gözüm üzerinde, aksi olursa sıradaki sensin,” mesajı verdin. Ve Bâki’nin aklını karıştırdın ki Pir İhsan’ın dedikleri içine korku salsın. Öyle değil mi Murat Efendi?”

​Murat Efendi peçesini yavaşça indirdi; konağında sergilediği o sahte misafirperverlikten eser yoktu. Yüzünde sadece bir kurdun dişlerini gösteren o soğuk gülüşü kalmıştı.

“Akıllı adamsın vesselam. Amma ve lakin bizim buralarda bir söz vardır: Aklı olan değil, gücü kullanan kazanır Hafiye Efendi.”

​Muhittin Bey, adamı dinlerken göz ucuyla Bâki’ye bakıyordu. Kafasında kurduğu her senaryoda ya kendi ya da Bâki kurşun yemeden kurtulamıyorlardı. Oda belli ki az sonra barut kokusuyla dolacaktı. Murat Efendi, Bâki’ye dönüp sordu:

“Haksız mıyım Komutan?”

Bâki elindeki silahı Muhittin Bey’e çevirdi:

“Hakkın var Murat Efendi.”

​Hafiye, namluların gölgesinde küçüldüğünü fark etti, “Ham demir çeliği ancak çizer,” deyip Murat Efendi’ye ateş ettikten sonra kendini yanındaki sandıkların arasına attı. Tüm çevikliğine rağmen havada sağ bacağına bir kurşun yedi. Tüfekler patlamış, barut dumanıyla dolan odaya sis perdesi çökmüştü.

​Muhittin Bey, sandıkların arasında hızlıca sürünerek yerini değiştirdi. Bir yandan da “Nerede kaldı bunlar?” diyerek acı içinde mırıldanıyordu. Bâki, Murat Efendi ve adamları etrafa dağılmış, ateş ediyorlardı. Hafiye kendini nispeten güvenli bir yere attı. Akan kanı durdurmak için yerde bulduğu bir halatla bacağını sardı. Sırtını duvara yaslayıp oturdu.

​Murat Efendi, omzunu sıyıran merminin acısıyla kuduz köpek gibi uluyor, Hafiye’ye küfürler ediyor, bulmaları için adamlarına tehditler savuruyordu. Barut dumanıyla zihni bulanan Bâki, Murat Efendi’nin yanına gidip:

“Hakkın var Murat Efendi, Muhittin Efendi amacıma ulaşmam için bana yolu açtı,” dedi.

​Murat Efendi acısı ve öfkesi yüzünden bu sözlere bir mana veremedi. Bâki’nin gözlerine bakınca derin bir karanlığın içinde küçük bir ışık gördü. Tabancasına davrandı ancak Bâki’nin silahından çıkan soğuk kurşun çoktan alnını delip geçmişti. Murat Efendi’nin öldüğünü gören adamlar namlularını Bâki’ye çevirdiler.

​Muhittin Bey sığındığı kuytudan doğrulduğunda genç Zabit’le göz göze geldi; ikisi aynı anda ateş etmeye başladılar. Dört adam ölüp düşerken Bâki’nin de yere yığıldığını gören Muhittin Bey, sandıklara tutunarak Zabit’in yanına gitti. Bâki göğsünden vurulmuştu, ağzından kan geliyordu. Muhittin Bey, “Dayan Bâki, birazdan Ahmet ve zaptiyeler burada olurlar,” dediyse de Zabit’in durumu iyi görünmüyordu.

​Bâki, Hafiye’nin elini tutarak titrek ve kanlı bir sesle:

“Ben asla ve kat’a devletime ihanet etmedim…  Yalnız bırakıldım…” dedi.

​Son sözü ağzından çıkarken nefesi de kesilmişti. Muhittin Bey, elinden kayan kanlı elleri genç zabitin göğsüne koydu. Ceketinin cebinden tütün kesesini çıkartıp bir sigara sardı. Henüz bir nefes çekmişti ki Ahmet ve zaptiyeler geldiler. Muhittin zaptiyelere dönüp yorgun bir sesle, “Kirli eller suç işler, bilge eller gizler, kanlı eller ise temizler,” dedi.

Sabahın körüydü. Parkın demir kapısı yarı aralıktı, içeriden gelen rutubetli soğuk sokağa ağır ağır yayılıyordu. Çimenlerin üzerinde ince bir kırağı tabakası vardı; adım attıkça çıtırdıyordu. Sokaktaki kuru ayaz, içeride yerini ağır, nemli ve küf kokulu bir serinliğe bırakmıştı.

Başkomiser İhsan, cesedin beş adım uzağında durdu. Esmer yüzü, uykusuzluktan ve boşanma davasının bitmek bilmeyen evrak yükünden dolayı iyice çökmüştü. Hafif kırlaşmış bıyıklarını sıvazladı. Derin, yorgun gözlerinde sadece sabahın bu saatinde bir cesede bakıyor olmanın rahatsızlığı değil, günlerdir telefonlarını açmayan kızının kaygısı da vardı. Paketinden bir dal çekti, yaktı ama içmedi; sigara, parmaklarının arasında kendi kendine yanıp küle döndü, izmariti yere attı. Cebinden eldivenlerini çıkardı, parmaklarını tek tek içine yerleştirirken denk getiremedi, parmakları denk gelmedikçe sinirlendi.

“S.ktiğimin…” derken Komiser Levent arkadan yetişti. İri gövdesi ve masum ifadesiyle İhsan’ın yanına dikildi. Liseden beri âşık olduğu hamile karısı Leyla’yı sıcak yatağında bırakmanın suçluluğu yüzünden okunuyordu. Elinde kâğıda sarılı sıcak bir tost vardı, kenarından kocaman bir ısırık alıp ağzı dolu konuştu. “Amirim, sıcak daha. İster misin, böleyim mi yarısını? Sabah sabah asit yapar o sigara.” Bir yandan da eldivenlerini ellerine geçirmeye çalışıyordu. İri yarıydı ama çocuk gibiydi. Çabuk parlar, çabuk sönerdi. Sinirlendiğinde yüzü kızarır, İhsan gibi okkalı küfür etmek ister ama beceremezdi. “Hay ben senin… Terbiyesiz herif!” derdi en fazla, sonra kendine kızardı.

“Amirim, botlar su alacak, girmesek mi hemen?”

İhsan yeni bir sigara yaktı, sert bir nefes çekip cesede baktı. “Gir Levent, gir. Botun kurur da, bu herif dirilmez bir daha. Kim bulmuş?”

“Köpeğini gezdiren bir adam, şurada yürüyüş yolunun kenarında memur arkadaşlar ifadesini alıyorlar, Amirim.”

Ceset bankın önünde, bir su birikintisinin içinde yan dönmüş hâldeydi. Üzerindeki pahalı olduğu belli olan lacivert mont, boğazına kadar kapalıydı. Pantolonu ütülü, ayakkabıları ise sanki bu parkın çamuruna hiç değmemiş gibi tertemizdi. Levent çömeldi, maktulün yüzündeki şaşkınlığı gördü.

“Darp yok, kurşun yok… Kalp krizi mi acaba?” dedi safça. İhsan kaşlarını çattı.

O sırada yanlarına gelen adli tıp uzmanı diz çöktü. “Göz bebekleri çok daralmış,” dedi. “Zehirlenme olabilir ama net bir iz yok. Otopsiden sonra anlarız.”

Levent o sırada cesedin bileğindeki kurdeleyi fark etti. “Bu ne lan? Kurdele bağlamışlar adama, Amirim.”

İhsan yanına çöktü. Bıyıklarını sıvazladı. İnce, özenle bağlanmış bir fiyonk. “Özenmiş Levent. Bak, düğümü tam ortaya getirmiş.”

***

Öğleden sonra maktul Murat Aydın’ın ofisindeydiler. İçerisi askeri bir nizamla düzenlenmişti. Kalemlikteki kalemlerin boyları sıraya dizilmiş, masanın üzerindeki her evrak cetvelle yerleştirilmiş gibi kusursuzdu. Kitaplıktaki dosyalar renklerine göre ayrılmış, toz konmasına izin verilmemişti. Levent odanın bu steril halinden huylanıp cebindeki kuruyemiş paketini çıkardı. Bir yandan çitliyor bir yandan etrafa bakıyordu.

“Normal bir adam, Amirim.”

İhsan, doğrudan masaya yöneldi. Üst çekmeceleri açtı. Faturalar, sözleşmeler, sıradan şeyler… Sonra alt çekmeceyi çekti. Kilitliydi. Cebinden çakısını çıkardı. Kilidi zorlamaya başladı. Kısa bir uğraştan sonra kilit açıldı. Çekmece, ağzına kadar evrak doluydu.  Klasörler vardı; kalın, düzenli dosyalar. Üzerlerinde kadın isimleri yazıyordu. Levent bir tanesini aldı, açtı. İlk sayfada bir kimlik fotokopisi. Altında el yazısıyla notlar:

“Yalnız yaşıyor, ailesi şehir dışında,  akşam geç geliyor.”

Levent’in yüzü gerildi. “Amirim…”

İhsan yanına geldi, dosyaya baktı. Sayfaları çevirdikçe yüzündeki ifade değişti. Bir sayfada fotoğraflar vardı. Kadınların habersiz çekilmiş gibi duran görüntüleri… Kimisi apartman girişinde, kimisi sokakta yürürken. Bazıları daha mahremdi. Bir pencere aralığından çekilmiş gibi. Bir kadının üstü yarı çıplak, evinin içinde olduğu belli. Levent bir an dondu kaldı. Sonra dosyayı kapatacak gibi oldu ama eli havada kaldı.

“Bu ne lan…” dedi, sesi öfkeliydi.

Dosyayı alıp açtığında İhsan’ın nefesi kesildi. Fotoğraftaki kızın gülüşü, saçlarını toplayış tarzı aynı kendi kızıydı. Yüreği ağzına geldi. Hemen telefonuna sarıldı, kızını aradı ama açmadı yine. “Aç şu telefonu be kızım, aç…” diye mırıldandı. Eli titreyerek telefonu cebine koydu. Çenesi kasıldı.

“Pis herif…”

Başka bir dosyayı açtılar. Notlar, fotoğraflar, ev adresleri, telefon numaraları… Levent sertçe nefes verdi, kadınların habersiz çekilmiş fotoğraflarını görünce çekirdek elinde kaldı. Yüzü aniden kıpkırmızı oldu, iri gövdesi sinirden titremeye başladı.

“Vay namussuz… Vay senin ben… Senin ben cibilliyetini… Terbiyesiz herif!” Levent küfretmeye çalışıyor ama dili damağına dolanıyordu. “Amirim, şu fotoğraflara bak! Benim karım hamile, sokakta yürürken bu itlerin bizi izlediğini düşünmek… Vallahi şişleyesim geliyor şu ölüyü!”

İhsan dosyaları sertçe kapattı. “Sakin ol oğlum. Biri şişledi zaten.”

Kendi kızının sosyal medya hesaplarındaki fotoğrafları geldi aklına, laf da dinlemiyordu ki! “Boşandık diye Şam babası olduk anasını satayım!” diye geçirdi içinden.

“Amirim… Bu adam…”

İhsan dosyayı masaya sertçe bıraktı.

“Pisliğin tekiymiş.”

***

İhsan’ın parmaklarının arasındaki, içilmeden yanıp biten üçüncü sigaraydı. Kül pantolonuna döküldü ama umurunda bile olmadı. Sorgu odasının floresan ışığı cızırtı yapıyordu. Kadınların anlattıkları, odada nefes almayı imkânsızlaştırmıştı.

Levent, masanın bir kenarına iliştirdiği simidinden küçük bir parça koparıp ağzına attı ama çiğneyemedi. Duydukları boğazına dizilmişti.

İçeri giren ilk kadın, ince bir montun içinde kaybolmuş gibiydi. Levent ona bir bardak su uzatırken ellerinin titrediğini gördü.

“Emlak işi için gitmiştim ofisine,” dedi kadın, sesi sanki derin bir kuyudan geliyordu. “Kapıyı kilitlediğinde önce şaka yapıyor sandım. Sonra o şekerli, ağır koku… Gözlerimi açtığımda ofisteki o deri koltukta yatıyordum. Üstüm başım dağınıktı. Bana bakıp gülümsedi, ‘Sadece biraz dinlendin,’ dedi. Şikâyet ettim. Polise gittim.”

İhsan yerinde kıpırdandı, bakışlarını kadının yüzüne dikti. “Şikâyetini geri çekmişsin?”

Kadın yutkundu, gözlerinde o anın dehşeti yeniden parladı. “Ertesi gece telefonuma bir fotoğraf düştü. Ben yatağımda uyurken çekilmiş. Başucumda duruyormuş meğer. ‘Polise gidersen sonraki fotoğrafını giyinik çekmem,’ yazmıştı. O günden sonra her gece kapının arkasına dolap dayadım. Onu ben öldürmedim ama çok isterdim. O gece hastanede nöbetteydim, kontrol edebilirsiniz, girişte çıkışta kart basıyoruz, kameralar da var…”

İkinci kadın öfkeyle oturdu sorgu masasına. Yorgun, uykusuz, bıkkındı sesi.

“Beni haftalarca izledi, marketten dönerken, işe giderken… Hep bir adım arkamdaydı. Bir akşam evime girdi. Nasıl girdiğini hâlâ bilmiyorum. Mutfağımda oturmuş çay içiyordu. ‘Seninle konuşacaklarımız var,’ dedi. Sabaha kadar gitmedi. Bana sadece fotoğraflarımı gösterdi. Duş alırken, giyinirken, ağlarken çekilmiş onlarca fotoğraf… ‘Eğer susmazsan bunları iş yerine, ailene gönderirim,’ dedi. Hiçbir yerde güvende hissetmiyorum onun yüzünden.”

Levent sinirden simidi elinde sıktı, susamlar masaya döküldü. “Neredeydin cinayet gecesi?”

“Şehir dışındaydım. İzmir’de toplantım vardı. Otelden sorabilirsiniz. Ben öldürmedim ama yapanın eline sağlık.”

En son giren kadın, uykuda gibiydi. Tepkisiz, donuk bakıyordu. Delil poşetinde duran mor kurdeleye baktı bir süre.

“Ben kendi evime hapsoldum o şerefsiz yüzünden. Tayinim çıktı, ev arıyordum. Emlak ofisine gittim, nasıl güler yüzlü bir adam. Evimi o buldu, çok ilgili, çok inceydi. Yeni gelmiştim buraya, hiç arkadaşım yoktu, ne bileyim… Bir süre sonra bunaldım fazla ilgilenmesinden, mesafe koymaya çalıştım. Dışarı her çıktığımda bir köşe başında belirdi. Telefonuma sürekli ne giydiğimle, nasıl göründüğümle ilgili mesajlar attı. Polise gitsem ne olacaktı? Beni izliyor diyecektim, o da yoldan geçiyordum diyecekti… Çabalasam da sonuç alamayacaktım.” Masadaki sudan bir yudum aldı. “Korkumdan perdelerim kapalı oturdum hep.”

Hem cevap gerekiyordu hem de sorgu daha fazla yıpratıyordu karşısındaki kadınları. Sordu İhsan yine de.

“Cinayet saatinde neredeydin?”

“Annemin yanındaydım. Annem yatalaktır, hemşiresi de var, söyler size orada olduğumu.”

İhsan masadaki telefonuna baktı. Kızı hâlâ dönmemişti. Duyduğu her cümle içini daha da daralttı. Elindeki sigara tamamen bitmiş, filtresi parmağını yakmaya başlamıştı.

Levent elindeki simidi çöp kutusuna attı. İştahı tamamen kesilmişti. “Amirim,” dedi. “Ben mazeretleri kontrol ederim ama doğru söylüyorlar bence.”

***

Teknik ekipten Selim kapıdan kafasını uzattı. “Kayıtlar hazır, Amirim.”

İhsan’ın parmaklarının arasındaki dördüncü sigara yarıya kadar inmişti. Selim güvenlik kamerası görüntülerini duvardaki solgun ekrana yansıttı. Kamera parkın kuzey girişini gösteriyordu.

Murat Aydın kadraja girdi. Üzerinde lacivert montu vardı. Adımları hızlıydı ama birinden kaçar gibi değil, bir buluşmaya yetişir gibiydi. Arada bir kolundaki saate bakıyor, adımlarını sıklaştırıyordu.

“Kendi ayaklarıyla gitmiş namussuz herif. Baksana, sanki buluşmaya gidiyor Amirim.”

“Başka açı var mı Selim?”

“Var Amirim.”

Görüntü parkın içinde ağaçların ve gölgelerin yoğunlaştığı bank bölgesine geçti. Murat, bankın önünde durdu. Etrafına bakındı. O sırada ağaçların karanlığından zayıf, orta boylu biri çıktı. Üzerinde gri, bol bir kapüşonlu vardı. Yüzü tamamen gölgedeydi. Cinsiyetini anlamak imkânsızdı. Zayıf bir erkek de olabilirdi, orta boylu bir kadın da. Yüzünü görmeye çalıştılar ama seçilmiyordu.

Murat onu görünce duraksadı. Önce şaşırdı, sonra ellerini kollarını sallayarak konuşmaya başladı. İhsan sigarasından derin bir nefes çekti. Ekranda Murat’ın dudak hareketleri seçiliyordu; bağırıyor, üste çıkmaya çalışıyordu. Bir ara parmağını katilinin yüzüne doğru salladı, üzerine yürüdü. Katili ise bir santim bile kımıldamadı. Rüzgârda sallanmayan bir ağaç gibiydi.

Murat’ın öfkesi doruğa çıktı. Karşısındakinin kapüşonunu çekmek ya da ona vurmak için elini kaldırdığı anda katil hareket etti. Sol eliyle Murat’ın hamle yapan kolunu hafifçe yana itti, sağ eli ise yanan bir kibrit hızıyla Murat’ın boynuna gitti.

Levent elindeki elmayı masaya bıraktı. “Gördün mü Amirim? Çıt çıkarmadı herif.”

Murat’ın devasa gövdesi bir anda kaskatı kesildi. Gözleri faltaşı gibi açıldı, ağzından bir şeyler çıkacak gibi oldu ama nefesi boğazında düğümlendi. Dizlerinin bağı çözüldü, önce bankın kenarına tutunmaya çalıştı, sonra yavaşça çimenlerin yanındaki su birikintisinin üzerine yığıldı.

Katil kaçmadı. Koşmadı. Murat’ın başucunda diz çöktü. Murat’ın bedeni birkaç saniye boyunca sarsıldı, toprağı tırmalayan parmakları yavaşça gevşedi. Adamın son nefesini verişini tam bir dakika boyunca, başını hafifçe yana eğerek izledi. Sonra cebinden o mor kurdeleyi çıkardı. Levent ve İhsan nefeslerini tuttular. Katil, maktulün sol bileğini avucuna aldı. Kurdeleyi doladı. Hareketleri o kadar özenli, o kadar yumuşaktı ki… Parmakları kurdelenin üzerinde zarifçe dolaşıyordu. Bir düğüm attı, sonra fiyonk yaptı. Düğümü tam ortaya getirmek için saniyelerce uğraştı.

İhsan’ın gözleri doldu, parmakları arasındaki sigara filtresine kadar yanmıştı. Kızının saçlarını tarayıp kurdele taktığı o pazar sabahını hatırladı. Katil işini bitirince sakince ayağa kalktı. Arkasını döndü, hiçbir telaş göstermeden, aynı yumuşak adımlarla parkın derinliklerindeki sisin içine girip kayboldu.

Levent ekrana bakakaldı. “Amirim… Bu hiç normal değil…”

İhsan pencereye döndü, dışarıdaki karanlığa baktı. “Değil Levent… Değil…”

Aylin haftalardır çıkamadığı sokağa bakarak, “Hadi ağlama artık küçük kızım, babayı uyandıracaksın. Bak şu kediye, nasıl da çöp bidonuna atladı,” diye fısıldadı kucağında salladığı bebeğine. O sırada yolun ortasından yürüyen kadını gördü. Temmuz sıcağında manto giyen kadın, tekerlekli bir valizi çekerek ilerliyordu. Tekerleklerin çıkardığı tıkırtılardan ürken kedi çöpten dışarı fırladı. Aylin pencereye iyice yaklaştı ve dikkatle baktı. Kadın sokak lambasının ışığının altından geçerken başını kaldırdı. Dudağı patlak, yüzü yara bere içindeydi. Bir anlığına göz göze geldiler ve Aylin hızla perdeyi çekti.

***

Sadece şortuyla yattığı hâlde ter içinde yatağında kıpırdanan Ömer’in telefonu çaldı. “Kahretsin, sesi kısmamışım,” diye kızdı kendine. Tüm operasyonu tehlikeye atmıştı. Tam yedi gündür kayıp olan küçük kızın bu av kulübesinde tutulduğuna emindi. Kulübenin camından içeri baktı. Kimse yoktu. Ortağı Cemal’e mutfak kapısına gitmesini işaret etti. Elindeki maymuncukla sessizce kapıyı açtı. Tam içeri girdiği sırada iki el silah sesi duydu. Mutfağa koşarak girdiğinde Cemal karnından vurulmuş, yerde çırpınıyordu ama eliyle arka kapıyı gösterdi.  Ömer katilin peşinden koşmak yerine ortağının yanına koştu. “Bu sefer hata yok,” dedi ona. Bir eliyle ortağının karnına baskı yaparken ambulansı aramak için telefonunu cebinden çıkardı. Telefon hâlâ çalıyordu. Kan ter içinde uyanan Ömer korkarak telefona baktı. Numara kayıtlı değildi.

“Kimsin?”

“Ömer abi, ben Kemal. Geçen ay başlamıştım ya.”

“Ne var?”

“İhbar gelmiş bir saat önce. Devriye gidip maktulü buldu.”

“Tamam da beni niye arıyorsun? Açıktayım ben.”

“Abi, Mahmut Müdürüm Ömer’e söyle hemen gelsin dedi.”

“Kim ölmüş? Niye bu kadar tutuştular?”

“Belediye başkanının kayınbiraderi. Geçen sene bizim laboratuvarı yenilemek için bağış veren.”

“Anladım. Konumu at.”

“Ben senin evin önündeyim zaten. Bekliyorum.”

“Bekleme, önden git.”

“Abi, bilemedim ne yapacağımı. Birlikte gidelim”

“Tamam,” diyerek telefonu kapattı Ömer. Yatağın yanında yerde duran kot pantolonuna tekme atıp sandalyenin üzerinde buruşuk hâlde duran siyah tişörtünün yanına fırlattı ve banyoya girdi. Yüzünü yıkarken eline sakalları battı. Dişlerini fırçalayıp nefesini burnuna doğru üfledi. Çaylağın almaya gelmesi iyi oldu, diye düşündü. Rozetten sonra bir de ehliyeti kaptırmak istemiyordu. Banyodan çıkıp kotunu giydi. Tişörtünü koklayıp tekrar yere attı ve çekmecesini açıp başka bir siyah tişört çıkardı. Mutfağa girip biraz su içti ve sigara paketini alıp bir tane yaktı.

“Hızlısın abi. Ben de gececiydim. Beş dakikayla piyango vurdu. Böyle büyük bir olay istiyordum başladığımdan beri, biliyor musun? Müdür, Ömer’i de al getir dedi.”

“Geçen hafta da psikolojik değerlendirmen bitmeden geri dönemezsin demişti.”

“Abi, prosedür işte. Yoksa herkes seni biliyor yani. Kolay değil.”

“Hiçbir şey bilmiyorsunuz,” dedi Ömer bir sigara daha yakarak.

“Kim olsa o sapığın peşinden giderdi. Cemal abiyi kurtaramazdın zaten.”

Ömer cevap vermek yerine arabanın camını açarak dumanını dışarı üfledi. Dar bir sokaktan geçiyorlardı. Başını kaldırdığında kucağında minik bir bebekle pencereye yüzünü dayamış kadınla göz göze geldi. Aklına Cemal’in annesi düştü. Cenaze töreninde tabutu kucaklamış hâli. “Senin yüzünden,” demişti. “Sen kahraman olmak istiyorsun diye Cemal’im öldü.”

“Kim bulmuş cesedi?”

“Sabah şoförü gelmiş, Haldun Bey’i havaalanına götürmeye. Ankara’ya gidecekmiş, ihale varmış sanırım. Ulan bu gazeteciler bizden önce nasıl geliyorlar her seferinde?”

Ömer cevap vermeden arabadan indi. Önünde üç ekip arabası ve bir ambulansın beklediği villanın bahçesine hızlıca girdi. Arkasından koşturan sarışın muhabir kızın yüzüne ters ters bakarak bahçe kapısını kapattı ve polislere “Şunları uzaklaştırın,” diye emir verdi. Erkeklerin terslemesine alışkın olmayan kız dudaklarını büzerek kameramanın yanına giderken Kemal’i gördü.  

“Efendim, birkaç sorumuz var.”

“Şu anda bilgi veremem,” dedi Kemal.

“Maktulün ünlü iş adamı Haldun Tamer olduğu doğru mu?”

“Şu anda kesin bir şey söyleyemem.”

“Katil bulundu mu?”

“Hayır. Bilmiyorum.”

“Bir şey öğrenince bana haber verir misiniz? Lütfen, kanalda deneme sürecindeyim. Bu habere ihtiyacım var,” dedi bir kart uzatarak. Kemal başını sallayarak kartı arka cebine soktu ve bahçeye girdi.

Ömer, Olay Yeri İnceleme ekibiyle konuşmaya başlamıştı.

“Kan kaybından ölmüş. Otuz bıçak darbesi var,” dedi adli tıp memuru. Elindeki poşette duran ekmek bıçağını kaldırdı.

“Bunların hepsi kan lekesi mi? Renkleri farklı gibi,” dedi Ömer poşeti alırken.

“Yok, hepsi kan değil. Kurumuş dışkı da var. Bıçağı makatından çıkardık,”

“Kıçından mı bıçaklanmış,” dedi Kemal heyecanla.

“Katille ilgili ne düşünüyorsun peki?” diye sordu Ömer, Kemal’e dik dik bakarken.

“Komiserim, bıçak darbelerinin çoğu yüzeysel. Bence cılız bir kadın. Muhtemelen 50-55 kilo arasıdır,” dedi adli tıpçı.

“Nerede bulundu adam? Banyoda mı?”

“Hayır, Komiserim. Salonda bulundu,” diyerek diğer elindeki tableti uzattı.

 Fotoğrafta adam, kafası bir avuç dışkıya gömülü hâlde yüzüstü yatıyordu. Belden aşağısı çıplaktı.

“Parmak izi?”

“Yok, alamadık. Laboratuvarda yeniden inceleyeceğiz. Şu anda sadece bıçaktakiyle yerdeki dışkının aynı olduğunu söyleyebilirim.”

“Ne boktan olay. Yani adamı öldürmeden önce zorla kaka mı yaptırmışlar?” dedi Kemal tabletteki resimleri kaydırırken.

Ömer sabrı taşmış hâlde tableti Kemal’in elinden çekip aldı ve Emniyet Müdürünün yanına gitti.

“Nerede kaldın?”

“Beni açığa almıştın en son.”

“Tebrikler, göreve geri döndün. Burası sende artık. Başkanla konuşmaya gidiyorum. Fidye telefonu gelebilir.”

“Ne fidyesi?”

“Maktulün karısı Cavidan Hanım. Bulamadık. Başkanın ablası olduğunu biliyorlarsa, kaçırmışlardır.”

“Şu tablo bile tek başına servet eder. Para için olsa onları da alırlardı. Hem bu kadar pisliğe ne gerek var?”

“Katil kadının âşığıdır belki,” dedi Kemal, Ömer’in arkasından kafasını uzatarak.

“Bu zevzeği yanımda istemiyorum,” dedi Ömer.

Mahmut, onu kolundan tutup çekti ve kısık sesle, “O zevzek benim yeğenim ve gözünü üstünden ayırmadan adam edeceksin. Anladın mı beni?” dedi.

“Başka şansım var mı?” dedi Ömer.

“Yok. Buradaki işi bitirince merkeze dönün. Rozetinle silahın odamda,” dedi.

Birkaç adım ilerledikten sonra geri döndü. “Ömer, bu bok olayını gazeteciler duyarsa bir daha Emniyet’in önünden bile geçemezsin. Bir hata daha istemiyorum.”

Ömer, Kemal’e “Tek kelime bile etme,” diyerek eve girdi. Beyaz gömleğinin kolu sıyrılmış hâlde oturan şoförün tansiyonunu ölçüyorlardı. Ömer ilk yardım görevlisine döndü.

“Durumu nasıl?”

“Tansiyonu normale döndü şimdi. Maktulü bulunca fenalaşmış.”

“Saat kaçta buldun Haldun Bey’i?” dedi Ömer.

“Saat beş buçukta buradaydım. Yedide uçağı vardı. On dakika bekledim. Dışarı çıkmayınca merak ettim. Aradım, açmadı. Hiç yapmaz böyle. Çok dakiktir.”

“Kaç senedir tanıyorsun?”

“Eylülde yirmi yıl olacak.”

“Sonra?”

“Kapıyı çaldım. Kimse açmadı. Kesin bir şey oldu dedim. Gaz kaçağı falan. Kapıyı kırıp içeri girdim.”

“Niye hemen şüphelendin? Belki evden erken çıkmışlardır?”

“Hayır hayır, mümkün değil. Hadi Haldun Bey neyse. Ama Cavidan Hanım hep evde olurdu.”

“Nasıl yani?”

“Valla bunca senedir dışarı çıktığını hiç görmedim. Alışverişini de ben yapardım.”

“Niye?”

“Oğlunun vefatından sonra diye duydum. Çocuk ben işe girmeden önce ölmüş.”

“Evde değişik bir şey gördün mü peki? Yeri değişmiş bir eşya, alınan bir şey?”

“Bilmiyorum ki evin içini. Kapıdan market torbalarını bırakırdım, o kadar. Çok kibar bir hanımdı. Sağ salim bulursunuz inşallah.”

Ömer etrafı inceleyerek salona girdi. Antika mobilyalar ve kuyruklu bir piyanonun olduğu salon gümüş şamdanlar ve tablolarla doluydu. Yerde bordo bir İran halısı seriliydi. Halının ortasında Haldun Bey’in kakası etrafı sarı bantla çevrili halde duruyordu. Kemal yere çömelmiş, büyülenmiş gibi ona bakıyordu.

Ömer sedyeye yatırılmış cesedin yanına gitti. Her yerinden delik deşik edilmiş Haldun Bey, eski Türk filmlerindeki babacan iş adamlarını andırıyordu.

“Bu şekilde öldürülmek için ne yapmış olabilir?” dedi yanına gelen Kemal.

“Sana konuşmayacaksın demedim mi?” dedi Ömer. Yatak odasına giderek, inceleme yapan polislere “Kadının kıyafetleri duruyor mu?” diye sordu. Erkek polis “Hepsi yerinde,” derken arkadan gelen kadın memur, “Duruyor ama bir tuhaflık var,” dedi.

“Ne tuhaflığı?”

“Bu kıyafetler kaliteli ama hepsi çok eski. Durdukları yerde eskimişler. En az yirmi sene öncesinin modası hepsi. Hatta bir cekette kuru temizlemeci fişi buldum. Haziran 1995’ten kalma.”

“Yani?”

“Yani, bu kadın son yirmi senedir hiç kıyafet almamış, evdekileri de hiç giymemiş sanki. Sadece birkaç tanesi yeni yıkanmış gibi.”

“Kadın hiç dışarı çıkmıyormuş diyorlar.”

“Evet, efendim. Olabilir. Zaten hiç mantosu da yok. Ayakkabıları da giyilmemiş gibi.”

“Adın ne senin?”

“Defne, Komiserim.”

“Aferin Defne. Raporu sen hazırla. Tuhaf gelen her şeyi önemsiz demeden yaz. İki saat içinde bana gönder,” dedi Ömer. Kapıda kıza bakarak bekleyen Kemal’i kolundan tutup kendine çekti.

“Kıza asılırsan trafik lambalarının önüne dikerim seni. Şimdi Cavidan Hanım’ın bir fotoğrafını bul da merkeze dönelim.” Arabaya binerlerken muhabir kız arabanın önünde bekliyordu. Ömer, Kemal’in kulağına bir şey söyledi. Arabanın anahtarlarını aldı ve merkeze tek başına döndü.

Birkaç saat sonra Emniyet’in on üçüncü katındaki odasında adli tıp raporlarını incelerken odaya Kemal girdi. Muhabir kızla birlikte Cavidan Hanım’ın fotoğrafını uygulamayla yaşlandırıp televizyonda yayımlamışlardı. “Ünlü iş adamı Haldun Tamer evinde ölü bulundu. Karısı Cavidan Hanım’ın kaçırıldığı düşünülüyor…” başlığıyla öğle bültenin en dikkat çeken haberi olmuştu.

“Abi, Simge arıyor?”

“Simge kim?”

“Muhabir kız işte. Haberi geçtikten beş dakika sonra bir kadın aramış kanalı. Adı Aylin’miş. Bu sabah kadını gördüğünü söylemiş.”

“Nerede?”

“Yer belirtmemiş. Gece bebeği uyumamış. O da pencereden bakıyormuş. Üç buçuk, dört gibi. Fotoğraftaki kadının elinde tekerlekli bir bavulla yoldan geçtiğini görmüş. Kadın için endişelenmiş. Haberi görünce hemen aramış.”

“Niye endişelenmiş?”

“Abi, kadının üzerinde kalın bir manto varmış. Bu havada. Sonra yüzünde morluk vardı, demiş. Bir de gözleri çok hüzünlüymüş.”

“Hüzünlü derken?”

“Öyle demiş işte. Simge soyadını, adresini falan sorunca telefonu kapatmış. Ama doğru diyorsa, o zaman kadın kaçırılmadı.”

Ömer adli tıp raporunu eline aldı ve birkaç sayfa çevirdi. Sonra telefonu eline alıp, “Defne’yi çağırın,” dedi.

“Rapora göre Haldun Bey gece bir gibi ölmüş. Cavidan Hanım üç buçukta sokakta görüldüyse cinayetten çok sonra evden çıktı demektir,” derken Defne içeri girdi.

“Defne, kıyafetlerine göre Cavidan Hanım kaç kilodur?”

“Amirim, kıyafetlerin çoğu 36 beden. Pantolon boylarına göre de kısa bir kadın. En çok 50-55 kilo arasıdır.”

Ömer tekrar adli tıp raporuna baktı ve masaya fırlattı. Kemal’e dönerek:

“Dayını ara, Cavidan Hanım için tutuklama kararı çıkartsın,” dedi. Defne’ye, “Evden bavulla çıkmış. Havaalanı, liman, otogar her yere eşkâlini gönder,” diyerek masadaki rozetini ve silahını ceketinin cebine yerleştirdi. Arabaya binerlerken Kemal sordu.

“Bu işte bir tuhaflık yok mu? Yani niye kocasını bu şekilde öldürsün?”

“Birden çok tuhaflık var,” dedi Ömer. “Cevaplar Cavidan Hanım’da.”

“Şimdi ne yapıyoruz? Havaalanına mı önce?”

“Bu kadın yirmi senedir evden çıkmıyordu, değil mi?”

“Evet, abi.”

“O zaman havaalanına gitmiş olamaz. Bıraktığı yerde bile değil.”

“Haklısın abi, sudan çıkmış balık gibidir şimdi. En yakın yere gider.”

“Bak bakalım navigasyona. Evine yakın tren garı var mı?”

“Gar yok abi, liman var en yakın. Bayağı bir yürümesi lazım ama”

“Yürümüştür. Zaten tanık da onu yürürken görmüş. Aç GPS’i de gidelim o limana.”

“Kaç saat geçti. Kaçmıştır çoktan.”

“Belli olmaz. Fotoğrafı yanında mı?”

“Evet. İkinci sağa dön şuradan.”

Limanın otogarına park edip arabadan çıktılar. Bilet gişesine doğru yürürken Ömer’in hiç umudu yoktu. İlk başta kadının kaçırıldığını düşünerek hata yapmışlardı. Hayır. Emniyet müdürü onu kadının kaçırıldığına ikna etmişti.

“Abi, dayım arıyor. Açayım mı?”

“Açma. Önce çalışanlara soralım.”

“Abi, sen sor da ben bize simit alayım.”

“Simit mi?”

“Daha hiçbir şey yemedik.”

“Çay da al.”

On dakika sonra Kemal karton tepside iki plastik bardak çay ve gazete kağıdına sarılmış iki simitle limanda bir banka oturmuş Ömer’i bekliyordu. Ömer elleri cebinde yanına geldi ve omuzlarını düşürerek oturdu. Bir sigara yakıp iki nefes çekti, sonra bir parça simit koparıp ağzına attı.

“Kimse görmemiş mi?”

“Hayır.”

“Defne aradı şimdi. Havaalanı, otogar, hepsi temiz. Kadının adına alınmış bilet yok,” dedi Kemal. Çayından bir yudum aldı.

 Ömer izmaritini atacak bir çöp kutusu bulmak için ayağa kalktı. Sırtını dikleştirip hafifçe gerinerek sağa sola döndü. Omuzlarından gelen çıtırtıları dinlerken birkaç bank ilerde oturan tuhaf kadını fark etti. Otuz beş derecesıcaklıkta, siyah mantosuyla oturan kadın elindeki simidi ufalayarak önündeki kuşlara atıyordu. Taş çatlasa elli kiloluk minyon bir tipti. Yanında tekerlekli bir bavul vardı. İnanamayarak bakakaldı Ömer. Aralarında en fazla elli metre ve onlarca martı vardı. Kuşları ürkütmeye çalışarak küçük adımlarla kadına doğru ilerledi. Onu bakışlarıyla takip eden Kemal de heyecandan karton tepsiyi devirerek ayağa kalktı. Martılar havalandı. Kadın uzun saçlarını geriye atarak morarmış gözleri ve çürük içindeki yüzüyle polislere baktı. Rahatlamış bir hâli vardı.

“Buldunuz beni, sizi bekliyordum,” dedi.

***

Saat başı kalkan Çanakkale vapuru uzaklaşırken Ömer ve Kemal iskelede yan yana durmuş, yaşlı kadının gidişini seyrediyorlardı. Cavidan Hanım daha önce sadece oğlunun cenazesinde giydiği mantosunu çıkarmış, içi boş olan bavuluna koymuştu. Son yirmi senesini evde hapis, yeri, göğü ve denizi görmesi yasak hâlde geçiren kadın, saçları rüzgârda uçuşurken gülümsüyordu. Ömer ve Kemal’e neşeyle el salladı.

Ömer ve Kemal hiç konuşmadan vapurun uzaklaşmasını beklediler. Gözden kaybolduğunda, Kemal tuttuğu nefesini bırakarak Ömer’e döndü:

“Abi, ne olacak şimdi? Çanakkale’de yakalarlar.”

“Ona yapacağımız bir şey yok. Bir yirmi sene daha hapsedilmeden geçirebileceği birkaç saat kazandı. Şanslıysa, bir gün.”

“Haksızlık ama ya. Her gece dayak atıp bokunu zorla yediren adamı öldürdü diye hapse mi girecek? Hiç adil değil.”

Ömer elini Kemal’in omzuna koyup hafifçe sıktı. “Anca bu kadar, hadi şimdi şu büfeye gidip köfte ekmek yiyelim.”

Ofiste uzun zamandır hazırlandığım sunum için son tekrarları yapıyordum. Cep telefonum ısrarla titredi. Tanımadığım bir numara. Firma sahipleri koridorun başında, başımla selamladım uzaktan. Cep telefonum yine titremeye başladı. Aynı numara. Bu sefer birine bir şey mi oldu diye meraklandım.

“Alo!”

“Eren Bey ile mi görüşüyorum?”

“Evet, siz kimsiniz?”

“Avukat Ateş. Dedenizin vasiyeti ile ilgili aramıştım.”

“Dedem mi?”

“Çok acil görüşmemiz gerekiyor. Yarım saat sonra ofisimde bekliyorum,” deyip konumunu attı.

O sırada pazarlama müdürümüz Kenan Bey içeri girdi. “Hazır mısın?”  Daha ne diyeceğimi bilemeden, sunum yapacağım Aks Holding’in yetkilileri de masanın etrafında yerlerini aldılar. Sunuma başladım; sorular, cevaplar derken el sıkışıp ofisten çıkmam iki saatimi aldı.

Hemen avukatı aradım. Açmadı. Mesaj attım. Aradan yarım saat geçtikten sonra cebim yine titredi. Yanıt gelmiş: “Gelmediğiniz için bugünkü görüşme iptal. Yarın göndereceğim adrese gelin. Diğer mirasçılar da oraya gelecek.”

İyi de dedelerim yıllar önce vefat etmişlerdi. İsim benzerliğinden, herhâlde avukat karıştırdı.

İş çıkışı bölümdeki arkadaşlarla bir bara gidip kutlama yaptık. Patron sunumdan çok memnun kalmıştı. “Aferin, hep böyle işte,” deyip duruyordu. Benim aklım avukattan gelen telefondaydı. Bir fırsatını bulup kardeşim Nazan’ı aradım.

“N’aber Nazan?”

“İyi, sen?”

“Bugün tanımadığın bir numaradan arandın mı?”

“Yoo, niye ki?”

“Dedeniz öldü, miras için görüşmemiz lazım, dedi biri. Avukatmış. Yarın konum atacakmış, oraya çağırdı beni.”

“Deli misin, sakın gitme. Ölecek dedemiz kalmadı ki!”

“Diğer mirasçılar da gelecekmiş.”

“Kimmiş onlar?”

“Bilmiyorum ki, mesaj ile cevap verdi, telefonu açmadı.”

“Sakın gitme diyorum bak, sakın.”

“Tamam, merak etme, içerden arkadaşlar çağırıyor, kapatıyorum.”

Bir iki duble daha içtikten sonra herkes evlerine dağıldı. Ertesi günün hafta sonu olması daha çok uyuyacağım anlamına gelmiyordu tabii. Cep telefonunum acı acı çalmaya başlamıştı bile.

“Alo Eren Bey, konumu gönderdim, bekliyorum.”

“Size de günaydın Ateş Bey, bence yanılıyorsunuz. Alo, aloo…”

Yine kapatmıştı. Bu köşe kapmacalar artık can sıkıcı olmaya, bir taraftan da içimdeki merak giderek artmaya başlamıştı. Hemen duşa girip hızlıca ayıldıktan sonra üzerimi giyinip verdiği adrese doğru arabamla yola koyuldum. İki saat sonra bir benzincide kahve molası verdim. Gideceğim yere daha üç saat mesafem vardı. Benzinimi de aldıktan sonra müzik kanallarını çevirirken Chris Rea’nın The Road to Hell şarkısında durdum. Gençliğimizin şarkılarıydı ne de olsa. Navigasyonu ayarladım,  hiç bilmediğim yollara kendimi bıraktım.

Uzun bir süre daha gittikten sonra yol ikiye bölündü. Tabela yoktu. Avukata telefon açtım, ama klasik, cevap vermedi. Çok sıkışmıştım. Ormanlık yolda bir ağaç kenarına yapsam kimsenin haberi olmazdı nasılsa. İşimi bitirip fermuarımı çektim. Arabamın yanına döndüm. Önce yolun sağ tarafından gitmeyi düşündüm. Uzun ince bir yoldu. Ağaçlardan ilerisi gözükmüyordu. Sonra vazgeçtim, sola döndüm. Sol taraftaki yolun başlangıcında mezarlık vardı. Bakımsız, sarmaşıkların sardığı, ağaçların arkasında saklambaç oynar gibi mezar taşlarının olduğu yerden geçerken navigasyondan gelen “Varış noktasına ulaştınız,” sesi ile irkildim. Cihaz herhâlde saçmaladı diye ekranına tekrar baktığımda, kapandığını gördüm.

Sağıma soluma bakarak ilerledim. “Kimse var mı?” diye anlamsızca bağırdım. Ağaçların arasından bir iki gölge geçer gibi hissettim. “Ateş Bey!” diye seslendim. Cevap gelmedi. Elim cep telefonuna gitti. Avukatı aradım. O sırada gözüm yeni kazıldığı belli olan bir tümseğe takıldı. Telefon çalıyor, çalıyor, yine açılmıyordu. Üçüncü çalışta telefonun sesini duyar gibi oldum. Kulak kesilip yere eğildim. Ses toprağın altından geliyordu. Telefonu bırakıp, ellerimle kazmaya başladım önümde duran taze toprağı. Telefonun hoparlöründen, “Nihayet geldiniz Eren Bey,” sesi geliyordu. Serin bir rüzgâr ensemden geçti sanki. Ayağa kalkmaya çalışırken hemen yanındaki kazılmış boş mezarı gördüm. Dizlerimin bağı çözülüp toprağa devrilirken gördüğüm son şey, mermerin soğuk yüzündeki o taze yazıydı: “Hikâyenin sonu.”

İşçi kadınlar, ilk sıradan itibaren ikişer ikişer karşılıklı dağıldı. Toplama kovaları kollara takıldı. Armut bahçemizde hasat başlamıştı. Biraz geri çekilip kadınları izlemeye koyuldum. Her şey yolunda görünüyordu.

Ta ki… Toplama sıralarının sonundan bir ses yükselene kadar.

“Patroon! Buraya gelir misin?”

Bu çağırıda bir tuhaflık vardı… Ne acele ne panik… ama kesinlikle “normal” de değildi.

Yanlarına yürüdüm. “Ne oldu?”

Kadınlardan biri eliyle önümüzdeki ağaçları işaret etti: “Bu sıralar… toplanmış.”

Gerçekten de o iki sıranın ortalarındaki ağaçlarda tek bir armut bile yoktu.

Her sıranın başında ve sonunda ikişer ağaç bırakılmıştı… ama ortadaki ağaçlar tamamen soyulmuştu. Meyveler öyle aceleyle koparılmış gibi de değildi. Dikkatle bakınca dal uçlarında düzgün koparılmış meyve sap izleri seçiliyordu. Bu, “kopardım kaçtım” işi değildi. Bu… bildiğin işçilikti.

Biraz daha ilerledim. Devamı da aynıydı. Sıra sıra… Sistemli… Tertipli… Sanki biri gelmiş, bahçemizde çalışmıştı.

Eşim, traktör işçimiz ve işçi çavuşuyla boş dallara bakıyorduk. Kimse konuşmadı.

Eşim kollarını bağladı, gözünü sıralardan ayırmadan konuştu: “Bu düpedüz hırsızlık.”

Eliyle çizgi çizer gibi havayı işaret etti: “Bak… yoldan görünen ilk üç sıraya dokunmamışlar. Dördüncü sıradan başlamışlar… Ve en az sekiz sıra toplamışlar. Her sıranın başında ve sonunda birkaç ağaç bırakmışlar… Uzaktan bakınca ‘toplanmış’ gibi durmuyor. Ama sıraların içine girince… bomboş.”

“Profesyonel…” dedim yavaşça. “Bayağı profesyonel.”

Hesapladık, yaklaşık iki ton civarı meyvemiz çalınmıştı.

Sabah erkenden kadın işçileri almak için arabayla ilçe merkezine inmiştim. Eylül’ün son demleriydi… Havanın serinliği kendini hissettirmeye başlamış ama güneş inatla ortalığı ısıtmaya çalışıyordu. İşçiler her zamanki köşelerinde toplaşmışlardı. Kimi sigarasından derin bir nefes çekiyor, kimi komşunun gelinini çekiştiriyor, kimi de sadece dinliyormuş gibi yapıyordu.

Beni görünce sohbetleri bir anda yarım kaldı… Sanki görünmez bir düdük çalmış gibi herkes toparlandı. Sepetler kapıldı, sigaralar aceleyle atılıp ayak ucuyla ezildi. Malzemeler bagaja tıkıştırıldı.

İşçi çavuşu, doğrudan ön koltuğa kurulurken, dört kişi arkaya ustaca sıkıştı. Eşim de kalan beş kişiyi kendi aracına aldı. Konvoy halinde yola çıktık.

Daha yolun başında sohbet yeniden alevlendi. Düğünler, hastalar, gelinler, kaynanalar… Konu hiç bitmiyordu.

Sessizlik olunca, fırsatı kaçırmadım: “Bakın,” dedim, “armutları dikkatli toplayın. Tırnaklar kesilmiş olsun, meyveyi çizmesin. Kovaları ağzına kadar doldurmayın, alttakiler eziliyor. Siz fark etmiyorsunuz ama iki gün sonra hepsi ortaya çıkıyor. Sonra komisyoncu fireyi bastırıyor…”

Her hasat öncesi yaptığım o meşhur konuşma… Aynı cümleler, aynı ton.

Dinlediler mi? Dinlediler. Umursadılar mı? Orası biraz şüpheli.

Hiçbirinden “Tamam, dikkat ederiz” gibi bir ses çıkmadı. Yüz ifadeleri sanki şöyle diyordu: “Biz bu işin kitabını yazdık, gereksiz laflar bunlar!”

Sözlerim havada asılı kalınca, çavuş devreye girdi. Hem beni memnun etmek hem de otoritesini göstermek için sesini biraz kalınlaştırdı: “Hepiniz işi biliyorsunuz ama gene de patron ne diyorsa ona dikkat edin!”

Aynı kadınlar… Aynı yüzler… Bu sefer ağız birliği etmiş gibi: “Tamam çavuş, dikkat ederiz.”

Hafifçe gülümsedim. “Demek ki mesele anlatmak değil… kimin anlattığıymış.”

Bahçeye vardığımızda arabayı armut ağaçlarının arasından dikkatlice sürdüm. İki üç sıra ilerledikten sonra durdum. Yemek sepetleri en gölge ağacın altına dizildi.

Kadınlar çabucak işe girişti.

Hasat başlamak üzereydi. Şimdi düşünüyorum da o sabah içimde tuhaf bir his vardı.

Sıra aralarındaki otları her sezon makineyle biçtiğimizden oralar neredeyse stabilize yol gibiydi. Arabayla içeri süzülmek çocuk oyuncağıydı. Sıra üzerlerini yani ağaçların altlarınıysa çapa makinasıyla geçiyorduk.

Hırsızlık ortaya çıkınca bahçede bir sessizlik oldu. Az önceki kahkaha dolu atmosfer şimdi tuhaf bir şekilde ağırlaşmıştı.

Eşimle işçimiz, bahçenin önündeki asfalt yoldan başlayıp içeri doğru uzanan izleri incelemeye koyuldu. Toprak, bazen konuşmayı sever.

Çok geçmeden seslendiler. “Burada bir şey var.”

Yanlarına gittiğimde bizim traktörün kalın, tanıdık izlerine bitişik daha dar, hafif bir binek araca ait izler gördüm.

İzler beşinci ve altıncı sıraların ortasına kadar geliyor, sonra birden kesiliyordu. Sanki araç orada durup geri dönmüş gibiydi.

Eşim bir an durdu. Dört sıra atladı, dokuzuncu ve onuncu sıraların arasına geçti. Eğildi, toprağı eliyle yokladı.“Bu izler daha taze,” dedi.

Sonra başını kaldırdı. O bakışı iyi bilirim. Bir şeyleri çözmeye başlamıştı.   

Bahçe artık sadece ağaçlardan ibaret değildi. İzler, boş dallar, hesaplanmış adımlar… Hepsi bir hikâye anlatıyordu. Ve bu hikâyede biz yoktuk.

“Temiz iş,” dedim kendi kendime. “Fazla iz bırakmadan, çok gürültü çıkarmadan…”

Herkes sabretmez. Bazı müşteriler vardır, “Hemen ver,” der.

Anlaşılan… Bazı “müşteriler” hiç sormadan almayı tercih eder.

Bahçeye bir kez daha baktım. Ağaçlar sessizdi. Ama içimdeki his hiç de sessiz değildi.

Eşim, işçilere o sekiz sıraya kimsenin dokunmamasını sıkı sıkıya tembihledi. Sanki olay yeriymiş gibi… ki aslında öyleydi. Sonra hiç vakit kaybetmeden jandarmayı aradı.

Kısa süre sonra bir ekip geldi. Bahçeyi gezdiler… dallara baktılar, yere baktılar, birbirlerine baktılar. Ama en çok… “çok da bakmadılar.”

Komutan sonunda omuz silkerek konuştu: “Bahçenin etrafı tel çit ama sağlam değil. Kapı kilitli değil. Kamera da yok. İsteyen girer, isteyen çıkar. Biz gece devriyesinde bir kere geçeriz, o da denk gelirse.”

Yani tercümesi şuydu: “Geçmiş olsun. Üstüne bir bardak soğuk su için.”

Yine de umutsuz değildik. Muhtarlığın kamerasına bakmaya gittik.

Kamera vardı… Ama çalışmıyordu.

Jandarma muhtarı hafifçe uyardı. O da başını sallayıp klasik cümleyi kurdu: “Tamir ettireceğim.”

Ne zaman? Orası muamma.

Bahçeye geri döndüğümüzde hepimiz sessizdik. Kimse açık açık söylemiyordu ama herkes aynı soruyu düşünüyordu: Kim yaptı?

Şüphelendiğimiz biri yoktu. Köyde bugüne kadar ciddi bir hırsızlık olmamıştı. Kapılar kilitlenmez, anahtarlar kapı üstünde bırakılırdı.

Ya şimdi? Birileri gelmiş… Meyvemizi toplamış ve ortadan kaybolmuştu. Bu bir kerelik miydi yoksa böyle devam edecek miydi?

Zihnimden hızla hesaplar geçmeye başladı. İlaç, gübre, mazot, işçilik maliyetleri  son zamanlarda öyle bir artmıştı ki. Bizim ürün fiyatlarıysa ya az artıyor ya yerinde sayıyordu.

Hesap basitti aslında: Satıcı kazanıyordu. Tüccar kazanıyordu. Aracı kazanıyordu.  Bir tek… Toprağa eğilen kaybediyordu.

İçimden sert bir cümle geçti: “Bu… sadece hırsızlık değil. Bu, emeğe karşı yapılmış bir saygısızlık”

Eşimle göz göze geldik. İkimizin de yüzünde aynı ifade vardı: Öfke, hayal kırıklığı, biraz da çaresizlik.

“Masrafa mı yanalım,” dedim. “Yoksa emeğe mi?”

Cevap yoktu.

Ama içimde başka bir şey daha vardı. Sessiz, ama inatçı bir his… Bu iş burada bitmeyecekti.

Akşam işçileri ilçeye bıraktık. Gün boyu toplanan armutları traktöre yükleyip depoya taşıdık. Kasalar yerleştirildi, kapılar kapandı. Gün bitti.

Yorgunluktan omuzlarımız çökmüştü. Akşam yemeğini ancak geç vakitte yiyebildik.

Eşimle karşılıklı oturuyorduk. Ağzımızı bıçak açmıyordu.

Birden  “Çay yap,” Dedi. Kısa bir duraksama… “Termosa koy. Bahçeye gideceğim.”

Sözleri sadeydi  ama içindeki niyet sertti.

“Ben de geleyim mi?” dedim hemen.

Hiç düşünmeden cevap verdi: “Yok. Sen gelme.” Sonra ekledi: “Telefonun açık olsun. Bir şey olursa seni ararım.”

Bu “bir şey” kelimesi… insanın aklına iyi şeyler getirmiyordu.

Termosu aldı, gitti. Kapının önünde birkaç saniye öylece kaldım. Sonra içeri girdim. Bekleyiş başladı.

Televizyonu açtım. Görüntüler akıyordu ama aklım başka yerdeydi. Ne izlediğimi anlamadım, kapattım. Yarım bıraktığım kitabı aldım. “Okuyayım,” dedim. İki sayfa… Üç sayfa… Aynı satırı üçüncü kez okuyunca fark ettim: Hiçbir şey anlamıyorum. Onu da kapattım.

Saat ilerliyordu. Yarın sabah erken kalkılacaktı. İşçiler alınacak, bahçeye gidilecekti, yine uzun, yorucu bir gün. Normalde bu saatte çoktan uyumuş olmamız gerekirdi.

Ama o gece… Uyku bizim eve uğramadı.

Eşim, arabayı bahçenin üst tarafına, ağaçların arasına çekip bekleyeceğini söylemişti.

Kafamda sahneler dönmeye başladı. Ya hırsız yalnız değilse? Ya gelenler kalabalıksa? Ya bir şey olursa?

Yüreğim sıkıştı. “Keşke…” dedim içimden. “Keşke köyden birilerine daha haber verseydik.”  Ya da işçiyi alsaydı yanına. Bir an durdum. “Acaba aldı mı?” Bu düşünce içimi daha da huzursuz etti.

Dayanamadım. Hızlıca işçimizin kaldığı alt kata indim. Kapıyı çaldım.

Adam, karşımda eşofmanıyla, uykulu gözlerle duruyordu. Saçlar darmadağın…

“Sen de gitseydin keşke,” dedim.

Gözlerini ovuşturdu. “Söyledim patrona, ben de geleyim diye. Ama ‘Sen kal, uyu. Sabah erken kalkacaksın,’ dedi. Götürmedi beni.”

Bir an sustuk. Sonra tereddütle sordu: “Şimdi… traktörle gitsem olur mu?”

Soru havada asılı kaldı.

Ne desem? “Git” desem… yanlış bir şey mi olur? “Gitme” desem… ya gerçekten gitmesi gerekiyorsa? Karar vermek zordu..

Biraz düşündüm. İçimdeki sesler birbirine karışıyordu. “Biraz daha bekleyelim,” dedim sonunda.

Başını salladı.

Tekrar yukarı çıktım. Ev aynı evdi… Ama sessizlik büyümüş, odalara yayılmıştı. Saat ilerliyor… Telefon susuyordu.

Ve her geçen dakika içimdeki o kötü ihtimali biraz daha büyütüyordu. Eşim “Arama, telefon sesi çıkmasın,” demişti… O yüzden sadece bekliyordum.

Birden aklıma bir fikir geldi. Bahçeye üstteki tarla yolundan girersem aşağıdan görünmezdim. Hırsız geçen sefer alttaki asfalt yoldan gelmişti; bu gece gelmiş olsa bile arabamı fark etmezdi.

Hırkamı kaptım, anahtarı aldım, arabaya atladım. Çukurda kalan üst yoldan ağır ağır ilerleyip bahçeye girdim. Eşimin arabasının yakınına park ettim.

Beni görünce yüzü gerildi. Dişlerinin arasından, “Niye geldin, işi bozacaksın,” dedi.

“Seni yalnız bırakmak istemedim. Sessiz dururum. Gerekirse jandarmayı, muhtarı ararım.”

Başını iki yana salladı. “Kendi arabanda kal. Bir şey olursa sakın dışarı çıkma.”

Bekledik. Ne kadar sürdü bilmiyorum. Bir ara uyuklamışım. Kapım açıldı.

Eşim “Jandarmayı, muhtarı ara. Geldiler,” dedi ve hızla aşağıya yürüdü.

Hemen jandarmayı aradım. “En yakın ekip on beş-yirmi dakikaya orada,” dediler. Muhtarı aradım; uykuluydu. “Bahçedeyiz, bir araba geldi. Hırsız olabilir,” dedim. “Geliyorum,” dedi.

Telefonu sessize aldım. Ağaçların arasından görünmeden aşağı indim. Uzaktan eşimi gördüm. Benden bir sıra aşağıda, bir ağacın arkasında, elinde kalın bir sopayla bekliyordu. Hırsız iki sıra aşağıda çalışıyordu. Hızlıydı. Uzun boylu, eşofmanlı, spor ayakkabılı. Kasketinin önündeki küçük lamba kırmızı bir ışık veriyor, sadece topladığı yeri aydınlatıyordu. Profesyonel.

Kovaları doldurup arabasının açık bagajına boşalttı, tekrar döndü. İşine gömülmüştü.

Eşim yavaşça arabaya yaklaştı. Hırsızın uzağındaki lastiklerin yanına çömeldi. Cebinden çıkardığı aletle valf çekirdeklerini söktü. Bir, iki, üç… Ardından keskin bir fışırtı.

Hırsız sesi duydu. Kovayı bırakıp arabaya koştu. Elinde bir bıçak vardı.

“Çekil, binip gideyim. Yoksa deşerim.”

Eşim yerinden kıpırdamadı. “Lastikler indi. Gel de dene.”

İçimden dua ediyordum. Ne bir far ne de bir motor sesi…

Hırsız hamle yaptı. Eşim sopayı bıçak tutan ele indirdi. Bıçak yere düştü, hırsız sendeledi. Eşim bir hamle daha yaptı; sopa adamın başını sıyırdı. Hırsız sopaya vurunca bu sefer de sopa düştü.

Adam cebinden ikinci bir bıçak çıkardı. Savurdu. Eşimin elini sıyırdı; kan gördüm.

Dayanamadım. Ağacın arkasından bağırdım: “Ahmet! Ali! Koşun, hırsız var! Jandarma geliyor!”

Hırsız bir an duraksadı. O anda eşim yumruğu indirdi. Adamın burnundan kan boşaldı. Döndü, tarlalara doğru kaçtı.

Eşim peşine atılacaktı ki kolundan yakaladım.

“Bırak kaçsın. Arabası burada. Jandarma yolda.”

“Kaçırdım… Keşke gebertseydim şerefsizi!” dedi soluk soluğa.

“İyi ki yapmadın. Gerisini jandarma halleder.”

Yüzüne baktım. Şükür, iyiydi. Rahat bir nefes aldım.

Bir an sonra gülümsedi. “Ahmet, Ali de kimdi?”

“Kalabalığız sansın diye.”

“Yuttu mu?”

“Yuttu.”

Ama sahne bitmemişti.

Sıraların ortasında hırsızın arabası, üç lastiği inmiş, adeta çökmüş.

Açık bagajda iri iri armutlar.

Arabanın etrafında kovalar… bazıları devrilmiş… içlerindeki meyveler yere saçılmış.

Gece yeniden sessizliğe bürünmüştü. Ama bu sefer o sessizlik boş değildi.

Biraz sonra muhtar geldi. Hemen arkasından jandarma ekibi. Farlar bahçeyi aydınlattı.

Eşim olanları tek tek anlattı. Yerdeki bıçağı gösterdi. Jandarma not aldı, fotoğraflar çekti, tutanak tutuldu.

Arabanın plakasını aldılar. İş bu noktadan sonra hızlandı. Kimlik kısa sürede tespit edildi.

Meğer “profesyonel” dediğimiz kişi  sandığımız kadar görünmez değilmiş.

Bahçede rüzgâr ağaçları hafifçe sallıyordu. Yere saçılmış armutlara baktım. Bazıları ezilmişti.

İçimden “Biz günlerce uğraşıp büyütüyoruz. Birileri iki gecede toplamaya geliyor,” diye geçirdim.

Ama sonunda mücrimin hesabı yine bir yerde kesiliyor.

Sonradan öğrendiğimize göre, mesele sandığımızdan da eskiymiş.

Bu adam, yıllardır bizim bahçeye girip armutları usul usul topluyormuş. Öyle gürültüyle değil, sessiz, dikkatli, kimseye fark ettirmeden.

Evine götürüp depoluyor, sonra da kış boyunca pazarda tezgâh açıp: “Buyurun! Kendi armutlarım,” diye satıyormuş.

Biz fark etmeyince cesaretlenmiş. Bu yıl işi büyütmüş. Daha çok toplamış, daha rahat davranmış. Ve sonunda kendi kendini ele vermiş.

Sonuç? Dört yıl hapis.

Olay köyde, il ve ilçede duyulunca telefonum susmaz oldu. Arayan arayana…

“Abla kusura bakma… Biz de o adamdan armut aldık. Hırsızlık olduğunu bilmiyorduk. Hakkını helal et.”

Bir başkası: “Çok da lezzetliydi vallahi. Hangi pazarcıya veriyorsan söyle, ondan alalım.”

Ne yapacağımı bilemedim. Kızsam mı? Sevinsem mi? Adam bizim malı çalmış. Ama pazarlamasını da fena yapmamış. Üstelik müşteri memnuniyeti zirvede.

İşin en ilginç kısmıysa bundan sonra başladı. O günden sonra benden armut alıp satan pazarcılar, tezgâhlarının üzerine kocaman yazılar asmaya başladı: “Aylin Hanım’ın Armutları”

Bir çeşit marka olduk. Armutlar kapış kapış gidiyordu. Hatta pazara çıktığımda bir şey daha fark ettim. Benden armut almayan bazı pazarcılar bile tezgâhlarının üzerine aynı yazıyı yazmıştı: “Aylin Hanımın Armutları”

Tezgâhta başka armut… Üstünde benim isim.

İçimden gülmek geldi.

Birileri çalışmıştı…

Birileri farkında olmadan yemişti…

Ve sonunda…

Armutlar kendi adını bulmuştu.

“Yoksa bazı emeklerin değeri… çalınmadan anlaşılmıyor muydu?”