Merhaba sevgili Dedektif okurları…
Hepinizin bildiği üzere insan denen canlı var olduğundan beri suçla birlikte anılmış, Habil ile Kabil’den bu yana iki kişi yan yana rahat durmamış, kan ve cinayet hayatımızdan hiç eksik olmamıştır. Hâl böyleyken tarih boyunca birbirinden enteresan ve çeşitli suç aletleri kullanılmış, kullanılmasa da hayal edilmiştir. Önümüzdeki birkaç sayı boyunca sizlere gerek gerçek hayatta gerekse kurgularda karşılaştığımız birtakım alışılmadık cinayet aletlerinden/yöntemlerinden bahsedeceğim. Katile yol göstermek gibi olmasın ama insanın karanlık tarafının sınırı yok gerçekten:
Kronolojik olarak gidelim: İlk bahsedeceğim cinayet aleti bir kurguda, Roald Dahl’ın 1953’te yayınlanan Lamb to the Slaughter (Kurbanlık Kuzu) adlı kısa hikâyesinde geçiyor.
Hamile bir kadın olan Mary Maloney, kocası Patrick’in onu terk etmeye karar verdiğini söylemesi üzerine donmuş kuzu buduyla kafasına vurup öldürür. Ardından sakince kuzu budunu pişirir ve olayı araştıran polislere ikram eder. Böylece cinayet aleti ortadan kalkmış olur.
Gerçek hayattan bir örnekle devam edelim: Olay Devon, İngiltere’de geçiyor. 1 Ocak 1976 günü akşamı Esther Soper adlı, muhafazakâr bir kilise mensubu kadın (52), evinin koridorunda iki cemaat üyesi tarafından ölü bulunuyor. (O gün kiliseye gitmediği için merak etmişler.)Kadın kafasına elma suyu şişesiyle defalarca vurulmuş, yetmemiş çorapla boğulmuş ve perdeye sarılarak bırakılmış hâldedir. Polisin yaklaşık 80 memur görevlendirmesine ve cinayetle ilgili yaklaşık 33 bin kişiyle görüşülmesine rağmen bu vaka maalesef sonuçlanmaz ve cold case olarak kalır.
Kurgulardan devam edersek, Coen Kardeşler’in yönettiği 2007 yapımı No Country for Old Men (İhtiyarlara Yer Yok) filminde sinema tarihinin en sıra dışı katillerinden biriyle karşılaşırız: Anton Chigurh. Javier Bardem’in efsanevi oyunculuğuyla hayatımıza giren bu soğukkanlı katil, kurbanlarını basınçlı hava tüpüyle kafalarına mermi yarasına benzer delikler açmak suretiyle öldürmektedir.
Kafaya darbe yöntemiyle işlenen cinayetlere gerçek hayattan bir örnekle devam edelim: Olay ABD Teksas’ta geçiyor. 2012 yılının Ekim ayında 33 yaşındaki Derrick Birdow adlı bir adam, Forest Hill’deki Baptist Kilisesi’ne arabasıyla dalıyor. Park yerindeki papaza saldırıyor, onu kilisenin içine sürüklüyor ve içeride bulduğu bir elektrogitarla döverek öldürüyor. Polislerin elektroşokla güçlükle kontrol altına alabildiği Birdow’un kalbi polis aracı içinde duruyor ve hastanede yapılan tüm müdahalelere rağmen kendisi de kurtarılamayarak hayatını kaybediyor. Dul eşinin verdiği ifadeye göre Birdow’un papazla herhangi bir tanışıklığı yok, uyuşturucu kullanmıyor ancak kadın kocasının son zamanlarda aklını yitirmiş gibi davrandığını, tedaviye ikna olmadığını ve birilerinin ona uyuşturucu enjekte etmiş olabileceğini söylüyor. Ve evet, ne şekilde vücuduna aldığı açıklanamasa da Birdow’un toksikoloji raporuna göre bünyesinde ruh hâli bozukluklarına, paranoyaya, düşmanlığa, fiziksel güç ve yenilmezlik hislerine neden olduğu bilinen bir halüsinojen madde olan PCP’ye rastlanıyor. Papaza bu sebeple mi yoksa başka bir husumetle mi saldırdığı da bir muamma olarak kalıyor.
Sene 2013 ve yine ABD’deyiz. Houston Üniversitesi’nden Profesör Alf Stefan Andersson, kafasında açılmış 3-4 cm derinliğinde 10 adet delikle kanlar içinde ölü bulunuyor. Cinayet silahı, keskin ve uzun topuklu bir stiletto. Eski bir masaj terapisti olan Ana Lilia Trujillo ayakkabıyı “meşru müdafaa” amacıyla kullandığını iddia etse de bu ifade onu hapisten kurtarmaya yetmiyor.
Aynı cinayet silahı daha sonra kurgusal dünyada da karşımıza çıkıyor: Ayşe Erbulak’ın ilk olarak 2014 yılında yayımlanan Dokuz Oda Cinayetleri romanında damat Cemil’in göğsüne kaza eseri saplanan ince topuklu ayakkabı, takip eden birçok cinayetin tetikleyicisi oluyor.
Kafalardan biraz uzaklaşalım. Şimdi anlatacağım olay ölümle sonuçlanmasa da basında yer etmiş, hayli enteresan bir cinayete teşebbüs vakası. 2013 yılında Brezilyalı bir kadın (ismine ulaşamadım), 43 yaşındaki kocasını öldürmek için kendi vajinasını zehirliyor ve onu oral sekse ikna ediyor. Ancak kocası vajinadan gelen olağan dışı kokudan şüpheleniyor ve karısının rahatsız olabileceğini düşünerek onu hastaneye götürüyor. Bu sayede hem kendi canını hem de muhtemelen karısının hayatını kurtarıyor. Cinayet planını itiraf etmek zorunda kalan kadının gerekçesi, adamın boşanmayı bir türlü kabul etmemesi.
Bu sefer 2017 yılında, Hollanda’dayız. Rotterdam kenti civarındaki bazı yerleşim yerlerinde savcılığın emri üzerine mezarlar açılıyor. Yaşlı bakımevlerinde kalan ve kısa süre önce hayatını kaybeden kişilerin naaşları çıkarılıp otopsiye gönderiliyor.
Çünkü cenazelerin bir süre önce ortaya çıkan “insülin cinayetleri” ile bağlantılı olabilecekleri düşünülüyor. 21 yaşındaki bir bakım evi çalışanının (Rahiied A.) toplamda en az 15 yaşlıya insülin enjekte ederek öldürdüğü iddia ediliyor. (İnsülinle cinayet kurgusunu ben de Suç ve Bela Öyküleri’ndeki bir hikâyemde kullanmıştım.)
Bahsedeceğim son iki olay maalesef Türkiye’den ve yakın tarihli. 2025 yılının son aylarında Şanlıurfa’dan gelen üzücü haberde marangoz atölyesinde çalışan 15 yaşındaki çocuk işçi M. K.’nın makatına, aynı atölyede çalışan 20 yaşındaki H. A. tarafından kompresörle hava basılmış, talihsiz çocuk bir süre yoğun bakımda tedavi gördükten sonra kurtarılamayarak hayatını kaybetmişti.
Yine aynı günlerde bir başka üzücü haber de Ankara, Keçiören’den geldi. Arkadaşları tarafından bisikletinin frenleri kesilen ve yokuş aşağı sürmeye zorlanan 11 yaşındaki Yiğit Cem Altınok, duvara çarparak feci şekilde can verdi. Ülkemizde son yıllarda şiddetini giderek arttıran akran zorbalığı ve katil/suça sürüklenen çocuklar meselesi apayrı ele alınması gereken hassas bir konu olduğu için yazımı şimdilik burada kesmekle yetineceğim.
Önümüzdeki sayı görüşmek üzere…
Kaynaklar:
