UĞURSUZ

Hangisinin bahçesinin nerede başladığı ve nerede bittiği belirsiz, tek sıra gibi duran uzunca bir duvarın ardına gizlenmiş taş evlerin henüz seslerine kavuşmadığı bir vakitte indim otobüsten. Yerli halkın gece geç saatlere kadar dünyanın her noktasından akın eden insanlara hizmet ettiği mevsimdeydik. Begonvillerle boyanmış sokaklar sabahın o saatlerinde sokak kedilerini kucaklardı sadece, ki ben de bir sokak kedisi gibiydim: aç ve tedirgin.

Gençlik zamanlarımda gazoz aldığım, futbolcu olacağım hayaliyle çektiğim şutlarla camını indirdiğim, ilk sakal tıraşımı olduğum komşu dükkânların sırasında hediyelik eşya dükkânlarının açılmış olduğuna içten içe bozuldum. Neredeyse yirmi yıldır adım atmadığım sokaklar gözüme büsbütün yabancılaşmış göründü. İnsan bir coğrafyayı terk edebilirdi ama anıları terk etmek… Nereye gidersen git zihninde taşıdığın insanlar, kokular, anılar senden hiç gitmezler. Gözlerimin göremediği her ayrıntıyı zihnimde canlandırarak yürürken ismim sokakta yankılandı.

“Uğur! Bre gavur, sensin bu ihtiyar?”

Kimsesizliğin içinden birdenbire zuhur eden koca bir gövde açmış kollarını bana doğru geliyordu. Yüzün yarısını kaplayan kırlaşmış sakalları, seyrelmiş saçları, bir futbol topunu andıran göbeği silip atınca geriye kalan ışıltılı çakır gözler kendini ele verdi.

“Sinan,” dedim kucaklaşırken. “Sensin ihtiyar.”

Sarılmak dediğin kolları birbirine öylesine dolamak olmadığında bin çeşit duygu o kolların arasından sel olur akar: samimiyete özlem, yaşananlara hasret, yaşanmamışlıklara kırgınlık ve hatta öfke… Annemin amcasının torunu, çocukluğumun şahidi, toprak insanı Sinan’ın yıllar içinde geliştirdiği kol kaslarının arasında ezilirken aklımdan geçenlerin beni darmadağın etmesine izin vermemek için zorla sıyrıldım o mengeneden. Ama kolların beni bırakmaya niyeti yoktu. Bu kez de koluma girdi Sinan ve birlikte yürümeye başladık.

“Yaşlanınca toprak çeker adamı derler. De bakim, hangi rüzgâr attı seni buralara?”

“Sen de lodos, ben diyeyim poyraz. Gelmek zamanıymış, geldim,” diye cevap verdim. Asıl niyetim babadan kalma taş evi ertesi gün gelecek bir alıcıya göstermek ve anlaşırsak ivedilikle elden çıkarıp geçmişin yükünden sıyrılmaktı. O saatte ne bu durumu ne de benim büyük kızın düğün arifesinde olduğunu konuşacak hâlim vardı.

“Emekli olmuşsun dediler. Erken değil mi bre?” diye sordu bodoslama.

“Değil. Ancak bu derin mevzuları konuşmaya saat erken. Sen niye sokaktasın bu saatte?”

“Namazdan dönerim,” dedi hafiften gururlanarak. Sakalının biçiminden de anlamam gerektiği üzere eskinin akşamcısı şimdilerde seher kuşu olmuştu, üstelemedim.

“Oğlum, Baba Hamdi’nin çorbacı dükkânı vardı buralarda, o da mı kapandı yoksa? Yoldan geldik o kadar. Karnımdaki kuşlar da çığlık atıyor,” dedim tepemizdeki dallarda cıvıldaşan kuşlara gülümseyerek. Eve gitmeyi teklif etti, kabul etmedim. İki yüz metre yürüdük yürümedik turistlere göstermelik kırmızı kareli masa örtülerinin serili olduğu, ahşap sandalyeleri beyaza boyalı bir kahvaltı salonunun bahçesine oturduk. Sokağa dikkatlice bakınca, “Burası bizim Rüstemlerin evi değil miydi?” diye sordum.

“Sen gittiğinden beri kaç ev pansiyon oldu, kaçı dükkân saysam aklın şaşar oğlum. Dalyan o bildiğin Dalyan değil artık. Gelmiyorsun ki bilesin Uğur’um.”

“Uğurlu gelmediğimdendir,” dememle birlikte neyi neden söylediğimi bilecek kadar mazime hâkim olan Sinan bir şey söylemek için ağzını açtı ama doğru sözü bulamamış olacak ki geri kapattı.

“Çekinme söyle; ne zaman gelsen birini öldürdün deyiver gitsin,” dedim bakışlarımı masa örtüsünün karelerinden kaldırmadan.

“Yok bre kardeşim, der miyim hiç öyle laf? Yazgı. Allah öyle uygun gördü, öyle oldu. Seni göremeden canlarını teslim etseler daha mı iyiydi?”

Hayatına dedesinden kalma bakkal dükkanının arkasındaki iki göz evde başlamış, ömrünü aynı dört duvarı market yapabilmek uğruna harcamış babamın benim için biçtiği hayat, bildiği yegâne sınırların içindeydi. Oysa ben kabına sığmayacak mizaçtaydım. Henüz ilkokul sıralarında olduğum yıllardayken bile hayallerimin gitmekle ilgili olduğunu anlamasıyla başladı kavgalarımız. Oldukça uysal mizaçlı ablama nazaran el üstünde tuttuğu ama diş geçiremediği oğluna diz çöktürmek için uyguladığı ruhsal şiddet, fiziki şiddete evrilince büyüdü o kavgalar. Polis Koleji sınavını kazanmak ona vurduğum son darbe oldu. Annemin ve annemin babası olan dedemin baskılarıyla istikbalimin önüme geçmedi de yatılı okulun yolunu tuttum. Dedemin Ankara’da olması da güvencem oldu. İlk sene dönmedim Dalyan’a. İkinci senenin sonunda anama kıyamadım da yeniden adım attım eve. Ama öyle bir kavga kopardı ki babam, kalbi dayanmadı öfkesinin şiddetine. Annem ve ablam ağızlarını açıp bir kere sitem etmediler bana ama “Sen sebep oldun” diyen bakışları yüzünden dört yıl kestim ayağımı evimden, ablamın düğün haberine kadar da dönmedim. Düğüne geldim ama uğur getirmediğim hakikat. O sıralar yurtdışındaki bir seminerden yeni dönmüştüm. Avrupa sokaklarını ne kadar ballandıra ballandıra anlattıysam damada, ablamı da peşinden sürükledi, yerleştiler gurbet ellere. Bu da eklendi suçlarıma ve annemin bakışlarına. Bir sonraki gelişime kadar üç yıl geçti. İki gün durdum beş yıl daha kayboldum sonra.  Annemin hasta olduğu, markete bakmaya artık gücünün yetmediği haberini alana kadar. Doğu hizmetindeydim o sıralar, ülkeyi baştan sona aştım, geldim ama kaderi aşamadım. İki gün sonra annem kollarımda teslim etti canını.

Tarhana çorbasının kokusuyla daldığım bu puslu geçmişten sıyrılmam için beni dürtmek zorunda kalan Sinan, “Beni dinliyor musun sen?” diye sordu. Dürüstçe ve mahcubiyetle başımı iki yana salladım, o da buna gülümsemek cömertliğini gösterdi. Her zaman gönlü geniş biri olmuştur zaten.

“Diyordum ki Müfit dayıyı hatırlarsın? Üç gün önce defnettik, bugün ilk perşembesi. Seni de götüreyim tüm eş, dost, akrabayı toptan görmüş olursun.”

Beyin idrak kanallarım çorba içince mi açılmıştı yoksa Sinan’a mahcubiyetimden mi bilmem ama normal zamanda mümkünatı yok hatırlayamayacağım Müfit’in al yanaklı yüzü bir anda gözümün önüne geliverdi. “Olur,” dedim ve kabul ettiğime anında pişman oldum. Aslında kimselere görünmeden bir an önce işimi halletmek niyetindeydim.  Sinan’ın bizde kal ısrarlarına direnerek önceden yer ayırttığım pansiyona yerleştim. Sırt çantamı omuzumdan çekip almış, odama kadar çıkarmayı kendine vazife bilmiş Sinan’a öğleden sonra buluşmak için söz verdim.

Telefonun alarmıyla beni dinlendirmek yerine daha da ezen bir uykudan uyandım. Aynadaki görüntüm tedirginlik hissimin ininden çıktığını haykırıyordu. Yıllar boyunca tüm yaşananlar için kendimi o kadar çok suçlamıştım ki biri suçlayıcı bir ifade savuracak da beni kırk yerimden bıçaklayacak diye ödüm kopuyordu. İnsan yaşlanmaya başladıkça duygusallaşıyor, biraz da cesaretini yitiriyor sanırım. Bir an Sinan’ı arasam, bir bahane uydursam, gitmesem fikri cazip geldi ama bir yanım da çocukluğuma dair tatlı izleri saklayan insanları yeniden görecek olmanın hevesindeydi. Odanın kapısını korkularımın üstüne çarpıp çıktım.

Müfit dayının evinin bize yakın olduğunu anımsıyordum ama üç ev ötemizde olduğunu unutmuşum. Erken yaşta yalnız kaldığından evine ailecek gidip gelmemiz olmazdı. Babamın dükkânında tavla atarken, bir de sokaktan geçerken ara sıra laf atardı bana, cebime harçlık sıkıştırırdı. Ablam akranı bir kızı vardı, okula gitmezdi. Ablamla da hiç anlaşamazlardı ama benimle sırdaştı. Az posta servisi çekmedim sevgilisiyle arasında. “Nakış işler, pazarda satardı,” dedim.

“Bak hele. Nasıl hatırladın pazarı? Evlendi, Bodrum’da bir terzi dükkânı açtı sonraları. Diktiği elbiselerden birini Zeki Müren görmüş de kendine elbise diktirmiş dediler. Ama doğru, ama yalan orasını bilmem,” dedi Sinan ve kendisine seslenen yaşlı bir teyzeye doğru yürürken bana beklememi işaret etti.

Yüksek duvarlarına örülmüş yaseminlerin, kapısının üzerindeki kemere gelin tacı yapmış hanımellerinin rayihalarını ciğerlerime doldurarak bizimkine nazaran oldukça büyük taş evin bahçesine toplanmış kalabalığa karıştım. Bilinçli bir biçimde, beni tanımayacaklarından emin olduğum yirmilerinde, otuzlarında oldukları belli olan genç tayfanın yoğunlaştığı tarafta bir sandalyeye oturdum. İnsanların hareketlerini izlemek, gözlemlerimi analizlere çevirmek gibi bir alışkanlığım vardır. Mesleki deformasyon ya da işinde profesyonelleşmek… Adına ne derseniz deyin, elimde olmadan insanların yüzlerini okurum ben. Tanımadığım onlarca yüzü okurken arada tanıdıklarıma da rastlıyordum. “Babamın teyze kızı Figen, ablamın hayta sınıf arkadaşı Cüneyt. Bu kimdi? Tamam, hatırladım kasabın oğlu Ali bu, yaşlanmış.” İç sesimle dedikoduya durmuşken yanımdaki sandalyede oturan, bana sırtını dönmüş tıknaz adam da mevtayı çekiştiriyordu. İstemeden kulak kabarttım, ya da itiraf ediyorum: İsteyerek.

“Ben Müfit amcayı hep nur yüzlü, tonton hâliyle bilirim. Ama dedemin anlattığına göre gençliğinde çok sert adammış. Sonradan durulmuş, içine kapanmış. Hey gidi rahmetli, yapayalnız öldü gariban.”

“Öyle deme,” dedi tıknaz adamın karşısına sandalye çekmiş olan sarışın genç. “Yalnız sayılmazdı, bizler vardık. Son bir yılını kızının yanında geçirdi. Sonra da kızı burada, yanında kaldı.”   

“Ben ondan mı bahsediyorum? Evlenmedi ya hiç. Keşke evlenseydi zavallı. Dünya iyisi bir adamdı, rahat ettirirdi yeni karısını da.”

Tıknaz adam konudan konuya atlarken ben de hayal meyal hatırladığım bazı ön bilgileri kafamda dosyalamakla meşguldüm: Müfit dayı nerede memurdu? Aslen Erzincanlı mıydı, Erzurumlu mu? Yok yok ikisi de değil Elazığlı. Eşine ne olmuştu ki? Antika bir arabası vardı, rengi kırmızıydı.

“Alsamer miydi neydi hastalığı? Allah başa vermesin son günlerinde yemek yemeyi bile unutur olmuş,” diyordu diğerlerinin yanında ayakta duran bir adam. “He ya, bizim bir akrabada daha vardı o illet. Evladını hatırlamazdı da kırk yıl önce temizliğe gittiği evin sahibesi sanırdı her ziyaretine geleni,” diyerek hastalığın ne beter bir şey olduğunu tasdikleyen hikâyeler anlatmaya başladı bir diğeri. Hikâyelerde bahsi geçen örnekler diğerlerine abartılı gelmişti. Benim gibi otuz iki yıl emniyette çalışmış olsalar hiçbir şeye şaşırmamayı öğrenmiş olurlardı, diye düşünürken bir el omzuma dokundu.

“Uğur?”

“Nevin abla başınız sağ olsun!” dedim. Yılların genç kızlık hâline dokunmadan geçişine hayret ettiğim kadar hayret etmiştim ismini bir çırpıda söyleyiverişime. Yüzünde beliren derin çizgiler dışında neredeyse hiç değişmemişti. Aynı zayıflık, aynı dik duruş, aynı zarif gülümseme. Bana cevap vermeden gençlerden birinin omuzuna elini koydu bu kez de. “Yasin ve tespih dağıtacaktık ya, erkek misafirlerinkini sen hallediversen Mehmet,” diyerek işe koştu dedikoducu genci. Gencin fırlayışı herhangi bir cenaze sahibine gösterilecek hürmetten çok Nevin ablanın tatlı sert üslubuna itaattendi. Başına eğreti biçimde bağladığı yazmanın iki ucunu çekiştirdikten sonra koluma giren Nevin abla beni bahçenin kalabalıktan uzaktaki bir köşesine sürüklemeye başladı. Pembe güllerin gölgesinde kaybolmuş küçük bir çardağın altında yeterli sessizliğe ulaştığından emin olduktan sonra, “Anlat bakalım nerelerdesin sen? İnsan ata toprağına bu kadar vefasız olmamalı,” dedi.

Biri bizi suçladığında iki seçenekten birini kullanırız genellikle. Ya karşı atağa geçer, saldırırız ya da ezilir, hak etmedikleri kadar özür sıralarız. Ben ikisini de yapmam. Sorgu odalarında piştim yıllarca. Tebessüme bulanmış sessizlik karşındakini geri çekilmeye mecbur bırakır, bilirim. Nevin abla da beni şaşırtmadı geri adım attı. “Yok kuzum, üzül diye söylemedim aslında. Ben seni çok severdim. Annenin iyiliklerini de asla unutamam. Düğünüm sırasında az analık etmedi bana. Öksüzlüğümü hissettirmedi. Sen bilmezsin tabii o günleri, yoktun ortalarda yine.”

İşte yine suçlanıyorum, diye düşündüm ve bir tebessüm daha savurup başımı yana eğdim. Nevin abla annemin onu ablamın yerine koyuşundan, iyiliklerinden, beni ne kadar özlediğinden bahsetti bir süre. “Neyse, kapatayım eski defterleri. Babamın cenazesi için gelmen büyük incelik,” dediğinde irkildim ama bozuntuya vermedim.

“Duyunca üzüldüm. Çok hastaymış galiba son zamanlarında,” dedim.  

“Bedenen turp gibiydi aslında. Ama aklı üç dört yıl içinde yavaş yavaş gitti. Nasıl anlatılır ki? Yatalak kalsa daha kolay olurdu bizim için. İnsanın aklını yitirmesi en kötüsü. Bazı günler annesi sanırdı beni, bazense çocukluğumu hatırlar, ‘Bana kızımı niye göstermiyorsunuz?’ diye bağırıp çağırırdı. Durup dururken özürler dilemeye başlardı.  Üç ay evvel bir durgunluk geldi, sessizleşti. Konuştuğunda da iki lafından biri ‘Beni güle götürün’ oldu. Bu sözü bana çok dokundu bir zaman, sonra eşim akıl etti: Bu çardakta oturmayı, sabah kahvaltısını burada yapmayı, bulmacasını burada çözmeyi çok severdi rahmetli. Meğer burayı özlermiş.”

Pembe güllerden solmak üzere olan bir tanesinin yapraklarını avcunda toplayıp toprağa bırakan kadın kalabalığın arasından biri adını seslenince bu kez elimi tuttu. “Sakın bir yere kaybolma, sana vereceğim bir emanet var. Şu kalabalık az dağılsın görüşürüz,” diyerek beni cenaze evinde kalmaya mecbur etti.

En son yirmili yaşlarımın başındayken yolda karşılaştığım ve hepi topu beş dakika konuştuğum bu kadının neredeyse otuz yıl sonra bana ne verebileceğini düşünürken telefonum çaldı. Hiçbir şey planladığım gibi gitmiyordu. Eve bakacak olan adam ciddi alıcıydı ve benden iki, üç gün daha süre istiyordu. Acil paraya ihtiyacım olmasa beş dakika beklemezdim ama buluşmanın cumartesine kalmasına razı oldum.

Çardağı kaplayan güller en göz alıcı zamanlarını yaşıyorlardı. “Rosa rampicanti, bildiğimiz ismiyle çardak gülü. Rahmetli bahçesine gözü gibi bakardı,” dedi birdenbire arkamda biten bir adam. Kartal başlı bir Devrek bastonuna yaslanarak yürüyen yaşlı adamı görünce oturduğum yerden kalktım ve adama yer verdim. Adam tanışma merasimine gerek duymadan, “Bu güller pek nazlıdır. Bakım ister, sevgi ister. Rahmetli de tüm sevgisini bu bahçeye verdi. Eşi gidene kadar toprağa bir çöp sokmamış adam, iki yılda bahçeyi cennete çevirdi. Tüm hüznünü, öfkesini bu bahçeye gömdü. Hey gidi günler hey,” dedi. Bastonunu kaldırarak evin güney cephesini işaret etti. “Şuradaki ağaçları birlikte diktik. Duvarları birlikte ördük. Bu çardağı bile kendimiz yaptık. Şimdi o gitti ben kaldım. Yakında burası da Ömer’in evi gibi harabeye döner,” demesiyle kaşlarım çatıldı. Bile isteye bana laf çarptığını düşünüp sinirlendim. Çünkü Ömer diye bahsettiği benim babamdı. Bu kez daha dikkatle incelemeye başladığım adamın yuvarlak hatlı yüzünde, sol yanağından boynuna doğru inen doğum lekesini o anda fark ettim.

“Babam hayattayken de bahçemiz bakımsızdı. Anamın bostanı dışında düzenlenmiş toprağımız yoktu Necmi amca,” dememle birlikte bastonuna çenesini yaslamış adam ilk defa başını kaldırıp yüzüme dikkatlice baktı. Babamın en sevdiği dostlarından biriydi Necmi amca. Hayal meyal hatırladığım kadarıyla seracılık yapardı, müşfik, fedakâr ve cömert bir adamdı. Okumayı çok severdi. Onu sık sık kitap okurken görürdüm. Hatırladığım babayiğit adamın kemikleri yaşlılıkla ufalmış, beli bükülmüştü ama hâlâ gözlerinden zekâ fışkırıyordu. Yaklaşık yarım saat ondan da hayırsızlığıma dair cümleler dinledim. Ancak lafını, “Yukarıda Allah var, ben doğru bildiğimi kuldan saklamam. Baban rahmetli el iyisiydi lakin evine iyi bir aile reisi olamadı oğlum. Anan da Müfit’in eşi gibi kaçıp gitse yeriydi. Ben zamanında Ömer’e çok dedim; bu çocuğu bu kadar ezme dedim ama lafımı dinletemedim,” diyerek bitirdi. Yorum yapmayıp sessiz kaldığımı görünce, o da sustu. Sonra neler yaptığımla, eşimle, çocuklarımla ilgili sorular sordu ve yoruldu. Bir süre kalabalığı izledik birlikte. Müfit dayı çok sevilen biri olmalıydı, eve girip çıkanın haddi hesabı yoktu. Bizim Sinan da şaşkın tavuk gibi etrafa bakınıp beni arıyordu. Güllerin ardına doğru çekildim iyice, gittiğimi düşünmesini istedim. Bu hareketim Necmi amcanın gözünden kaçmadı elbette. “Kalabalığı ben de sevmem,” dedi. “Çiçekleri severim, hayvanları severim ama insanlar…” Eliyle havayı süpürür gibi yaptı. “Sen İstanbul’daydın en son değil mi?” diye sordu.

Konunun yeniden bana dönmesine izin veremezdim. Hem cenaze evine girdiğimden beri aklıma takılan bir soru vardı. Kalabalığa göz gezdirince bu soruyu sorabileceğim en doğru insanın yine Necmi amca olduğuna karar verdim.

“Necmi amca, Müfit dayının eşinin kaçıp gittiğini söyledin. Ne zaman ve neden gitmişti?”

“Bunu bana sorma evlat. Dedikodu sevmem ben.”

“Dedikodu yap diye demiyorum amca. Benimkisi polis merakı.”

“Polislik bir durum yoktu ki o olayda,” dedi gözlerini kocaman açarak. “Müfit kaymakamlıkta çalışırdı. Tayin gelen yeni memuru aldı, evine getirdi. Ev bulana kadar misafir etti. Etti de büyük hata etti işte. Hanımının gönlü kaydı bu delikanlıya. İkisi birlikte bir gece vakti kaçıp gittiler. Kadın nasıl tutulduysa gözü üç yaşındaki Nevin’i bile görmedi. Müfit kendisi büyüttü kızını.”

“Bir daha hiç gelmedi yani.”

“Yok gelmedi. Hem Müfit sevmezdi onunla ilgili konuşmayı, Allah rahmet eylesin ketum adamdı.”

Bir süre rahmetlinin iyi huylarından bahseden Necmi amca, bir süre sonra sustu ve gözlerini dinlendirme bahanesiyle şekerleme yapmaya başladı. Gençlerden biri elime içinde bir Yasin kitabı, seccade ve tespih bulunan poşeti tutuşturduktan sonra yemeğin başladığını haber verdi. Duvar dibinden usulca sıvışıp bana verilecek olan emaneti sonra almayı düşündüm. Lakin düşündüklerimi gerçekleştirmeme izin vermeyen ilahi güç yine devreye girdi.

“Avucunda tuttuğu gülü elinden alamadık. Dikenleri parmaklarına batmıştı, sicim gibi kan akıyordu parmaklarının arasından. Boşluğa baktı birden, gülü ileriye doğru uzattı, ‘Geldin mi? Günahlarımı bağışla. Hazırım artık. Canım sana teslim’ dedi ve gül diye sayıklaya sayıklaya son nefesini verdi rahmetli.”

“Vah, vah Azrail göründüyse gözüne demek ki.”

“Ya sormayın, o hâli gözümün önünden gitmiyor. Hiç kırılmadım, incinmedim. Öz babamdan öte babalığını gördüm ama son zamanlarında tuhaflaştıydı iyice. Nevin’e ‘Hanım’ diye seslenmek mi dersiniz, beni dövmelere kalkmak mı dersiniz. Huzur bırakmıyordu evde. Allah’tan buraya gelmeyi akıl ettik de huzura kavuştuk. Her gün sabahtan akşama dek çardakta oturup tespih çekiyor, dua ediyordu.”

“Hep böyle oluyor işte, ölüme yaklaştıkça alnı seccadeye varmaya başlıyor insanların. Günahlarını düşünüp pişmanlık denizinde boğuluyorlar. Oysa her gün son nefesi verecek…”

Tam bahçe kapısına yaklaşmışken dikkatimi cezbeden konuşmanın devamını dinleme gereği hissetmedim. Belli ki imam efendi, Müfit dayının damadı olduğunu tahmin ettiğim adamı daha da inançlı olmaya davet edecekti. Cinayet büroda geçen uzun yıllar bana pek çok kez bir yaratıcının varlığını ve günahsızları esirgediğini kanıtlamış, pek çok kez de yarattığı kötüler yüzünden isyan etmeme sebep olmuştu. Çok da inançlı biri değildim anlayacağınız. Yemeğin sonunda edilecek dualar da içimi darlayacaktı, kaçmak zamanıydı. Bahçe kapısından adımımı atmamla birlikte Sinan’a yakalandım.

“Nereye? Sabah beri seni arıyorum. Gittin sandım, kızıyordum,” dedi koluma girerken.

“Bırakırsan gideceğim kardeşim,” dedim yarı şaka yarı ciddi bir ses tonuyla. O da ne demek istediğimden emin olmaya çalışır gibi duraksadı ama belli ki beni bırakmaya hiç niyeti yoktu. Daha da yapıştı koluma ve beni yemeğe katılmaya mecbur bıraktı. Normal bir yerde ya da zamanda olsak tersler işime bakardım ama milletin acısının içine tatsızlık çıkarmaya, hatta hır gürle dikkatleri üzerime çekmeye niyetim olmadığından emrivaki tavrına uyum gösterdim. “Beni tanımazlarsa tanısınlar diye zorlama bari,” dedim başımı tabaktaki nohutlu, tavuklu pilava gömerken. Kimseyle göz teması kurmamaya çalışıyordum. Sinan da bu arzuma riayet etti. Konuşmadan ölünün ardına dağıtılması adetten olan yemeği yemeye başladık. Şehir tavuklarında bu lezzeti bulmak ne mümkün? Utanmasam ikinci tabağa uzanacaktım.

Yanımda oturan ben yaşlarındaki bir adam sanki kalbimden geçeni okumuş gibi boşta duran tabaklardan birini önüme doğru itti. Fısıldayarak, “Cenazelere pilavı hep anan pişirirdi. Belli ki onun pilavının tadını anımsadın. Ye, çekinme,” deyince adamın beni tanıdığını anladım ama ben onu çıkaramamıştım. O da kendini tanıtma gereği hissetmedi. Yemeğim bitene kadar bir daha konuşmadık. İmam pilavını bitirmeden kalkmak en iyisiydi, yoksa ben de ellerimi semaya kaldırıp sürekli âmin demek zorunda kalacaktım. Cebimden sigara paketini çıkardım ve özellikle herkesin görebileceği biçimde tutarak masadan kalktım. İkramı seven adam da benimle birlikte kalktı. “Bana da uzat bir tane Uğur. Zamanında babanın zulasını da birlikte patlatmıştık, hatırladın mı?” diye sordu.

İşte o anda beynimdeki anı defterlerinden biri daha açıldı. “Nasıl hatırlamam Recai. Çok değişmişsin, gözlerinin feri gitmiş. Ateş gibi delikanlıydın babamın çırağıyken,” dedim samimi bir biçimde gülümseyerek. Benden iki yaş büyük olan ve ben terki diyar edince babamın yeni oğlu olan Recai dostça omzuma vurdu birkaç kez. Konuşmadan sigaralarımızdan aynı anda bir nefes çektik ve aynı anda bıraktık dumanı havaya.

“Gitmekle iyi ettin,” dedi ama konuyla ilgili başka bir şey söylemedi. Yeniden derin bir nefes çekti sigaradan. Babam onu daha dokuz yaşındayken almıştı yanına. Okula birlikte giderdik. Okul çıkışlarında o dükkânda çalışıp evine para götürmek zorundayken ben top peşinde koşardım. Annem ölmeden önce marketi ona devretmişti. Ne de olsa yokluğumuzda anamızla ilgilenen hep o olmuştu, itiraz etmedik bu duruma.

“İşler nasıl?” diye sorsam da o dükkânın son hâlini merak ettiğimi anladı.

“Çok oldu sattım dükkânı. Eşim ölünce İzmir’e yerleştim, dar geldi buralar.”

Son iki saattir sıklıkla duyduğum cümleyi yineleyerek, “Mekânı cennet olsun,” dedim.

“Cehennemdedir. İntihar edenler cennete giremezler.”

Orası belli mi olur, diyecektim ama kendimi tuttum. Tıpkı neden intihar etti, diye sormak isteyip de soramadığım gibi… Polis soruşturması yürütmüyordum neticede. Kim ne anlatmak isterse onu anlatsın zamanıydı bu.

“Rahmetli Müfit dayı dükkâna çok gelirdi hatırlar mısın? Baban vefat ettikten sonra da gelmez oldu pek. Ne vakit ki benim hanım, çocuğumuzun ölümünü kaldıramayıp intihar etti o vakitten sonra yeniden gelir olduydu. Bana bir gül fidesi getirdi. ‘Al bunu Recai. Dibine göm tüm öfkeni, acını, hıncını. Kaderinin üstünde açsın güller.’ Aynen böyle dediydi.”

“Başın sağ olsun,” diyebildim dilimle dişim arasında. Az evvel, gözlerinin feri sönmüş, dediğim adamın, benden çok anama evlatlık yapmış Recai’nin hayatı sönmüştü ve benim haberim yoktu tüm olan bitenden. “Üzüldüm”

Recai bir çırpıda on iki yaşındaki oğlunun nasıl denizde boğulduğunu, eşinin onu kurtaramadığı için kendini suçladığını anlattı. İnsan yüzlerini okumakla övünen bu emekli polisin deneyimi bile Recai’nin yüzündeki acının derinliğini okumaya yetmezdi. Recai’nin yaşadıklarını bu kadar detaylı anlatması beni şaşırtmadı. Cenazeye gelen insanların çoğu aslında ölene değil, kendi kayıplarına ağlar, derdi kayınvalidem. Doğru bir tespitti bu. İçinde bulunduğumuz ortam Recai’ye de kendi acılarını anımsatmıştı.

“Gül fidesini diktin mi peki?” diye sordum konuyu değiştirmek için. Bir an boş gözlerle baktıktan sonra hatırladı.

“İlk kışta soğuk aldı o fide. Garip adamdı Müfit dayı. İki cenazemden birine bile gelmeyen huysuz ihtiyar fideye bakmak için evime kadar geldi. ‘Gül nazlıdır. Onu sevmezsen solar, gider. Hele onu seven başka birini bulursa seni kesinlikle terk eder. Kökü yeterince derine gömememişsin,’ diye azarladı beni.”

“Ben huysuzluğunu bilmem, cebime koyduğu harçlıkları hatırlıyorum daha çok. Al yanaklıydı bir de.”

“Alkoldendi o. Fıçı gibi içerdi ama kimse bilmezdi içtiğini. Her gün bizim markete niye uğrardı sanırsın. Tövbe tövbe. Rahmetlinin arkasına konuşuyorum da deminden beri şiştim içeride. Vay şöyle iyiydi, vay şöyle müşfikti. Bence o adamda tuhaf bir şey vardı. Dengesizdi. Babanla tavla oynarken yenildiğinde gözleri dönerdi adeta. Yenilmeyi hiç hazmedemezdi. Bir gün kan çıkacak bu oyunun sonunda, diye düşünürdüm.”

“Babamın tezgâh altında sakladığı çifteyi hatırlar mısın? İtalyan malıydı. Çift tetik, sabit şok bir Beretta s55. Bir gün kaçırmıştık dükkândan. Güya talim yapacaktık. Boyumuz kadar bir tüfekti neredeyse,” dedim kahkaha atarak.

“İçinde fişek yoktu ama baban yerinden oynadığını fark edince bana fişek gibi bir tokat yapıştırmıştı.” Acıyı hâlâ hisseder gibi elini yüzüne koymuştu. Gülüyordu ve ilk defa eski Recai’ye benzemişti. “Bak, şimdi hatırladım. O tokatla kalmayacak eşek sudan gelene kadar dövecekti beni de Müfit dayı durdurmuştu onu. Belinden kendi silahını çıkarıp göstermişti rahmetli. Tüfeğin riskli olduğunu söylemişti.”

Bu detay beni şaşırtmıştı. Ben çocukken bizim oralarda kimse tabanca taşımazdı. Askerden çekinirler, bir silahları varsa bile yorgan yığınlarının, dürülmüş halıların arasında saklanırdı.

“Belinde silahla mı gezerdi Müfit dayı? Yanlış hatırlıyor olmayasın,” dedim.

“Kaymakamın korumasıydı ya.”

Bu detayı da unutmuştum. Kaymakamlıkta çalışıyor diyorlardı da memuriyetinin ihtivasından bahsetmiyorlardı.

“Eşi kaymakamlıktan başka bir memurla kaçtı, diyorlar. Aklıma takıldı, hiç mi kızını arayıp sormamış bu kadın, Recai?”

“Rahmetli anan anlattıydı, çocukken her doğum gününde kızına oyuncak yollarmış. Büyüdükçe oyuncakların yerini çeyizlik malzemeler almış. Nevin abla hiçbirini istememiş, fakir fukaraya dağıtmış.”

“Nevin abla annesini görmeye hiç gitmiş mi?”

Arkamızdan bir ses, “Bunları neden merak ediyorsun? Erkeklerin dedikodu yapması da ayrı çirkin oluyor,” dedi öfkeyle. Recai de ben de utancımızdan bir süre dönemedik, çünkü Nevin ablanın sesiydi bu. Dönüp baktığımda kaşları çatık bir biçimde elinde tuttuğu bohçayı göğsüme itti kadın. Ne diyeceğimi bilemedim. Özür dilemekle, açıklama yapmak arasında gidip geldikten sonra sessiz kalmayı tercih ettim. “Annen bir gün bir çocuğun olursa onun çeyizine yatak örtüsü dikmemi istemiş, parasını da peşin vermişti. Emanetini aldığına göre git istersen artık,” dedi sertçe. Çok derin bir yarayı bilmeden kanattığımın farkına vardım o anda. Başımı eğdim, dudaklarımın arasından cılız birkaç özür kelimesi döküldü.

“Sen büyük şehirlerde duygularını yitirmişsin belli. Bu tip konular konuşulmaz buralarda. Geride kalanı yaralayacak gidişlerden hiç bahsedilmez. Zamanında senin evini terk edişinin üstünü örtmüştük biz.”

Recai, Nevin abla cümlesine başlarken çaktırmadan sıvışmış, beni kurşunların önüne atmıştı. Kırılan kadın canımı yakmak istemişti, anlıyordum bunu.

“Abla kötü bir niyetim yoktu. Hele fırsatçılık… Dedikodu…Asla. Ben sadece polisliğin verdiği merakla…”

“Soruşturma mı yapıyordun?”

“Haddime değil tabii de…”

Nevin abla iki elini kalbinin üstünde birleştirdi. “Canım yanıyor Uğur. Canım çok yanıyor. Babam gitti. Öksüz büyüdüm, şimdi yetim de kaldım. Yaşıyor mu o kadın, nerededir, başka çocuğu oldu mu, neden hiç gelmedi, beni hiç mi sevmedi? Tüm bunları merak etmedim mi sanıyorsun? Çok düşündüm, çok ağladım ama sonra nefret ağır bastı, onu unutmaya çalıştım, yok saydım. O ne yaptı, her doğum günümü bana zehir etti yıllarca. Elimde bir adres olsa babamın ölümünü haber etmek, aklını yitirmesinde payının olduğunu söylemek isterdim. Bulur musun bana adresini? Dört yıldır hiç haber yok. Belki de öldü. Hayattaysa o da yansın benim gibi istiyorum.”

“Hediyeler yolladığına göre bir adresi olsa gerek sizde,” dedim konuyu uzatmadan.

“Babam bana adresi hiç göstermedi, mektuplar, paketler hep babamın dostu Necmi amcanın seraya gelirmiş. Bana babam verirdi o kadından gelen hediyeleri.”

Nevin abla, yetmişine merdiven dayamış kadın, “anne” diyemiyordu. Karşımda az önceki kaplan tavırlı kadının yerine geçmiş küçük bir kız çocuğu var gibiydi.

“Elimden geleni yaparım abla. Emniyette hâlâ hatırımı sayacak arkadaşlarım var. Soruştururuz bir.” Elimdeki paketi hafifçe salladım. “Ellerine sağlık, ben gideyim artık,” dedim.

Baba ocağını satacak olmanın ağırlığı, kızın düğün masrafları, geçmişin acı veren düşünceleriyle boğulmaktan kaçmak için kendime bir bahane bulmuştum: Müfit dayının hanımının nereye kaçtığını bulmak. Önümüzdeki üç gün içinde bir haber almak istiyorsam cuma günü ilk iş birkaç dostu aramak olmalıydı. Kaldığım pansiyona doğru yürürken aklımda bu düşünceler, kucağımda beyaz ve sabun kokan bir bohça vardı. 

Ertesi sabah erkenden uyandım. Yakın gözlüklerimi takıp telefonumdaki kayıtlı numaralar arasından benim eski çaylağın, şimdilerin başkomiseri Zafer’in numarasını buldum. Tam arama tuşuna basacaktım ki aklıma geldi, kadının adını bile sormamıştım. Müfit Tekin’in kayıtlarından bulurdu nasıl olsa. Topu Zafer’in kucağına bıraktım. Eminim o da yardımcısı Hüseyin’e fırlatacaktı o topu. Teşkilatta, daha doğrusu Zafer’deki hatırımın ne denli büyük olduğu aynı gün daha akşam olmadan belli oldu. Zafer tüm dikkatini benim basit isteğime vermişti.

“Ağabey, neredeyse altmış yıl geçmiş üzerinden. Nüfustan falan kayıtlara ulaştım ulaşmasına da bu işte bir iş var. Kadın buhar olup uçmuş sanki. Senelerdir kadına dair en ufak bir ize ulaşamadım. Hakkında kayıp ihbarı da yok. Kadınla kaçtığından bahsettiğin memurun adı Halil Aydın. Ailesinden baba hayattaymış sadece, onunla konuştum. Oğlu Dalyan’a gittikten kısa bir süre sonra ortadan kaybolmuş ve bir daha ondan haber alamamışlar. Evli bir kadınla kaçtığına asla inanmamışlar. Hatta Dalyan’a gidip sormuş, soruşturmuşlar. Senin Müfit Tekin’le de konuşmuşlar o vakit. Adam perişanmış, aileyi kovmaktan beter etmiş. Öyle dedi baba. Kayıp ilanı vermişler ama sonuç çıkmamış. Birileri Almanya lafı etmiş. Ama hak verirsin ki bu kadar eski bir olayda yurt dışına çıkıp çıkmadıklarını kısa sürede bulamam.”

“Haklısın,” dedim. “Teşekkür ederim ilgin için. Kadına dair hiç mi iz yok diyorsun? Hediyeleri gönderdiği adresi bulsam bir şeyler çıkarır mıyız?”

“Belki. Gül Tekin hâlâ Dalyan’da ikamet ediyor kayıtlara göre. Boşanma isteği bile olmamış.”

“Kadının adı Gül müymüş?”

Zafer’in ismi teyit etmesiyle teşekkürler edip telefonu kapattım. Hızla otelden çıktım. Sora sora Necmi amcanın evini buldum. Yaşlı adam bastonuna çenesini yaslamış evinin bahçesinde şekerleme yapıyordu yine. Korkutmamaya çalışarak adını seslendim, yine de oturduğu yerde sıçradı. Selam sabah etmeden konuya giriş yaptım.

“Necmi amca, sana Müfit dayı ve hanımı ile ilgili çok önemli bir şey soracağım.”

“Oğlum kapanmış gitmiş olay, ne diye deşiyorsun anlamıyorum ki!”

“Deşmek değil, Nevin ablanın bir isteği var benden. Onun için uğraşıyorum,” dedim olabildiğince yumuşak bir sesle. Necmi amcanın bakışları değişti, başını öne eğdi ve dudağıyla dişinin arasında, “Sor,” dedi.

“Gül Hanım’ın hediyeleri ve kızına yazdığı mektuplar sana gelirmiş. Üzerlerinde hiç adres var mıydı?”

“Vardı ya da yoktu, dikkat etmedim ben,” dedi ama yalan söylediği çok belliydi.

“Adres falan yoktu değil mi? Aslında kadından gelen paketler de yoktu,” dedim kasıtlı bir şekilde sesime sert bir ton vererek.

“Oğlum bak, bu konu ne seni ne beni ilgilendirir. Giden gitmiş. Sen işini bilirsin, usulünce kapat bence bu konuyu. Hayır, sonunda üzülen yine Nevin olur.”

“Necmi amca kapatmayacağım. Çözdüm zaten. Müfit dayı hediyeleri kendisi alıyor, mektupları kendisi yazıyordu değil mi? Sen de bu sırra ortak oluyordun.”

Necmi amca huzursuz bir biçimde kıpırdandı yerinde. Bastonu duvara yaslayıp dizlerini ovalayarak konuşmaya başladı.

“Doğrudur. Nevin üzülmesin, annesi onu unuttu sanmasın diyeydi, kötü bir niyetimiz yoktu. Paketler eve gelecek olsa işe postacı karıştırmak, adres bulmak gerekecekti. Yıllarca sürdürdük bu oyunu. Nevin çocukken Müfit paketi önceden bana bırakır, sonra hediyesini almaya bana yollardı kızını. Ben de annesinden gibi verirdim. Büyüdükçe Nevin hediyeleri istemez, dağıtır ya da kaldırır atar oldu ama Müfit yine de devam etti oyuna. Kimseye bir şey demedim ben. Sen nasıl anladın peki?”

“Hediyeler dört yıl önce kesilmiş. Müfit dayının hastalığının başladığı zamana denk geliyor. Adam çoğu zaman kızını bile hatırlamıyordu, doğum gününü takip edemez olmuştur. Bir sorum daha var ama bu çok önemli. İyi düşünmeni ve doğruyu söylemeni istiyorum. Yalan söylersen yaşına başına, baba dostu oluşuna aldırmam, seni de yakarım,” dedim tehditkâr bir biçimde. Yıllarca sorgularda gösterdiğim en sert maskemi yüzüme geçirmiştim. “Sence Müfit karısını ve karısının aşığını öldürmüş olabilir mi?”

Yaşlı adam soruma hiç şaşırmamıştı. Ya aynı soruyu yıllardır kendine soruyordu ya da cevabı net bir biçimde biliyordu. Bir süre sustu. Sorguda olsak karşımdakini çözecek tavrım ona sökmemişti. Bacak kadar hâlimi bilen adam beni hâlâ o kısa pantolonlu çocuk olarak görüyordu çünkü.

“Tüm Dalyan halkının aklından geçtiği gibi benim de aklımdan geçti bu soru. Onlar mektupları, hediyeleri duydukça unuttular bu fikri ama hakikati bilen ben unutmadım.  Yine de bu soruyu Müfit’e hiç sormadım. İyi adamdı Müfit.”

“İyiydi ya da değildi. Sorun bu değil. Ben nice iyi adamlar gördüm bir anlık öfkeyle ne kötülükler yapabilen. Ülkedeki kadın cinayetlerinin çoğunu da iyi adamlar işliyor zaten. Soru şu: Sence yaptı mı?”

Necmi amca, soruya ne evet dedi ne hayır. Sustu, sadece dudaklarını aşağıya doğru kıvırmakla yetindi. “Bahçe düzenlemeye karşı birden gelişen ilgisi şüphelendirdi ama zaman içinde bunun sadece aldatılmasıyla, terk edilmesiyle baş edebilme yolu olduğuna kanaat getirdim,” dedi omzunu silkerek.

Bahçe… Gül ağacı, çardak… “Beni güle götürün” deyip duran adam aslında pembe gülleri değil, karısını kastediyordu. Necmi amcanın ne yapmayı düşündüğümle ilgili sorularını duymazdan gelerek kalktım. Önce Nevin ablayla konuşmalıydım. Fazla vaktim yoktu neticede. Komşu evine doğru yürürken akşam ezanı okunuyordu. Tüm vakit namazlarını camide kılmaya ant içmiş Sinan yine yoluma çıktı. “Nereye böyle hızlı hızlı ihtiyar?” diye sordu sırıtarak. Cevabı alınca da Nevin abla ve eşinin evi kapatıp Bodrum’a döndüğünü söyledi. Biraz dinlenip rahmetlinin kırkını da yaptıktan sonra evi boşaltacaklarmış. Perşembe’si, kırkı, elli ikisi… Adetler üzerine brifing dinleyecek vaktim yoktu. Jandarmayla iletişime geçmeli, şüphelerimden bahsetmeliydim. Sinan’ı ekip bir taksi çevirdim ve Ortaca’ya doğru yola çıktım.  

Bir gece olarak planladığım Dalyan ziyareti tam dokuz gün sürdü. Bu süre içinde eski dostlar, onların bağlantıları, telefon zincirleri derken güç bela alınan izinlerle bahçe kazılmaya başlandı, gül ağacı ve çardak yerinden söküldü. Nevin abla ile karşılaşmaktan korktuğum için kazı işlemlerini gizlice izlemiş, kimselere görünmemeye çalışmıştım. Gül Tekin ve Halil Aydın’a ait olduklarının daha sonra teyit edileceği kemiklere tam da tahmin ettiğim yerde, çardağın altında ulaşıldı. İki arada bir derede baba ocağını satmış, tapu işlemlerini tamamlamıştım. Sessizce gitmek zamanı gelmişti.

Sırt çantam ve elimde beyaz bir bohçayla otobüs beklerken Sinan yanımdaydı. Benimle bekleyen birkaç yolcu otobüse binerken bana sıkı sıkıya sarılan Sinan, “Evi de sattın. Bir daha seni hiç göremeyiz be Uğur?” diye sordu kendine has üslubuyla.

“Uğur mu? Dalyan’ın uğursuzuyum ben. Bu kez de sevdiğiniz, acıdığınız tonton Müfit’i herkesin gözünde öldürdüm de gidiyorum baksana. Aklınız varsa siz sokmazsınız beni artık Dalyan’a,” dedim otobüse binerken.

ŞEVKİ PAŞA KONAĞI

Gecenin sert ayazı insanın yüzünü zımparalıyordu. Soğuyan konağın pencereleri yatmadan önce kapatılmıştı. Perdelerin de örtülmesiyle içeri giren ay ışığı kesilmiş, odanın içi zifiri karanlık olmuştu. İşini yarına bırakmak istemeyen Kahya İsmet Efendi, çalışma odasına girip ışığı yaktı. Tam karşısındaki ahşap masanın üstü darmadağınıktı, bazı dosya ve kağıtlar da yere saçılmış kapının önüne kadar gelmişti. Üstüne bastığı kağıdı alarak işe koyuldu.

Masayı düzenleyince etrafına bakındı. Beti benzi atmış Muharrem Dayı berjerin üstünde öylece yatıyordu. Bayılmış olabileceğini düşünerek telaşla yaklaştı; bileğine dokundu, nabzını kontrol etti. Herhangi bir hareket hissetmeyince avazı çıktığı kadar bağırmaya başladı.

***

Konağın sahibi Kendal Bey üst kattan gelen sesle irkildi, üstüne başına bakmadan mavi çizgili pijamalarıyla koştu. Ofis olarak kullandığı boğaz manzaralı odanın köşesindeki kahverengi berjere yığılmış Muharrem Dayı’yı gördü. Kahya da onun başında dikilmiş bağırıp duruyordu.

“İsmet Efendi ne oldu? Bağırma da anlat.”

“Efendim görmüyor musunuz? Muharrem Dayı ölmüş.”

Duyduklarını idrak etmekte zorlanıyordu. Bir İsmet Efendi’ye bir Muharrem Dayı’ya baktı. Kendini toplayıp durumun vahametini kavradığında konak ahalisi çoktan odaya doluşmuştu. Ölüye bakarak birbirleriyle konuşup anlamsız bir uğultu çıkarıyorlardı.

Kalabalığı yararak odaya giren şirket doktoru Hilmi’nin sesiyle uğultu kesildi. “Herkes sakin olsun! Kenara çekilin de bir bakayım.”

Hilmi, daha cesede bakar bakmaz ne olduğunu anladı. Rahmetlinin dudağı simsiyah olmuş, yüzü de bembeyaz kesilmişti. Nihai sonucu otopsi söyleyecek olsa da gerçek ortadaydı. Haşin bir sesle “Kimse bir yere kımıldamasın. Muharrem Dayı ölmüş. Yeğenim Sami’yi arıyorum. Kendisi Asayiş Şube’de polistir. Bu işi ancak o çözer,” dedi.

***

Komiser Sami daha konağın görkemli kapısında beklerken garip bir durumla karşılaşacağını hissediyordu. Onun için bu şatafatın içinden garabet bir vakanın zuhur etmesi münasipti. Konağın Viktorya tarzı mimarisiyle mest olmuştu. Geniş avluyu etrafa hayran bakışlar atarak geçti. Tarihi konağın mimari dokusuna aykırı olsa da estetik bir hava katan cam kafes içindeki deniz manzaralı asansöre bindi. Yukarı çıkarken denizi ayaklarının altında hissediyordu.

Kalabalığı yararak olay yerine gelen Komiser, kendisine yönelen meraklı bakışlara aldırmadan ölüye yaklaştı.

Rahmetli, berjerin üstüne serilmiş kalmıştı. Başı aşağı düşmüş, avuçları açık, kolları yere sarkıyordu. Ölmeden önce incelediği dosyalar göbeğinin üstünden düşmek için gayret sarfediyorlardı. Arkası ezilmiş ve bunu telafi etmek istercesine kırmızıya boyanmış bir kurşun kalem diğer avucunun hizasında yerde duruyordu. Kullandığı hesap makinesi önündeki sehpanın üstünde ve hâlâ açıktı.

Hilmi, yerdeki kırmızı kalemi almaya niyetlenmişti ki Komiserin ikaz eden bakışlarıyla karşılaştı. Komiser önce Hilmi’ye sonra da diğerlerine dönerek “Hiçbir şeye dokunulmayacak!” diye emretti. Ardından daha sakin bir sesle, “Bu adam zehirlenmiş,” dedi. “Dudağının ve yüzünün hali bunu açıklıyor.” Etrafındaki eşyalara bakındı. Sesine ciddiyet katarak  “Burada bulunan her şey zehirlenme sebebi olabilir,” diye ilave etti.

Komiser beklediği etkiyi yaratmayı başarmıştı. Eline geçirdiği kauçuk eldivenlerle önce kağıtlara baktı, muhasebe detaylarından başka bir şey yazmıyordu. Sonra cesedin başını, boynunu inceledi. En son yerdeki kalemi alarak ışığa tuttu ve sağına soluna baktı.

Komiseri izleyen Kahya İsmet bir anda kendini kaybetti. Hüngür hüngür ağlayarak haykırdı. “Ben suçsuzum. İki gözüm önüme aksın ki ben bir şey yapmadım.”

Havadaki gerginliği kırmaya çalışırcasına yumuşak bir sesle konuşan Kendal, kahyaya yaklaşıp sarıldı. “Biliyorum İsmet Efendi. Senin bir suçun yok, biliyorum.”

İsmet Efendi, haykırmayı bıraksa da içini çeke çeke ağlıyordu.

“Hayırdır? Bu ne demek oluyor?”

Komiser’in sesiyle sarılmayı bırakan Kendal, durumu açıklamaya çalıştı. “Amirim, İsmet Efendi yıllardır yanımda çalışır o yüzden iyi tanırım. Cesedi o bulduğundan suçlanmaktan korkuyor.”

Herkes dikkat kesilmiş izliyor, merakla Komiserin vereceği cevabı bekliyordu.

“Şimdilik kimseyi suçlayamam. Herkesi sorgulamam gerekiyor. Olay aydınlanana kadar kimse bu evden dışarı çıkmayacak.”

***

Olay Yeri Ekibi cesedin olduğu odaya işi olmayanların girmesine izin vermiyordu. Konak sakinleri salonda oturmuş, yanan şömine ateşinin önünde beklerken başlarındaki polisler onlara eşlik ediyor, sorgu ise mutfakta yapılıyordu.

Satranç tahtasına benzeyen siyah beyaz fayanslar ışığın etkisiyle parlıyordu. Tam ortaya yerleştirilmiş ahşap kare masanın etrafında dizili duran sandalyelerden birine oturan Komiser, zaman zaman dumanı tüten çayını içerken tam karşısında endişeli gözüken ev sahibi vardı.

“Kendal Bey, bunca insan burada toplanmış ne yapıyorsunuz?”

“Amirim, ben Kendal Sandıklı. Tarihi 1870’lere dayanan bir ambalaj firmasının sahibiyim. Bu konak şirketimizin kurucusu büyük dedem Şevki Efendi’den kalma. Şirketimiz yüzyılı aşkın bir süredir, her sene bu tarihlerde, stratejisini değerlendirmek amacıyla, konakta yatılı bir toplantı yapar. Hemen hemen üç gün sürer. Şirket sırlarımızın güvenliği için bitene kadar kimse evden dışarı çıkamaz.”

“Meskenin konumundan dolayı camdan veya başka bir yerden içeri girmek imkansız. Bu ne demek biliyor musunuz?”

Ev sahibi, düştüğü durumun ağırlığı sırtına binmişçesine çökmüş ve üzgündü. “Biliyorum Amirim. Katil, aramızdan birisi.”

“Durumun farkında olduğunuza göre bu konuda bir fikriniz de vardır.”

Çaresizliğini iki elini yana açarak gösterdi. “Açıkçası anlam veremiyorum. Huzur dolu bir çalışma atmosferimiz var. Şirket bünyesindeki en yeni çalışanımız otuz yıldan fazladır bizimle. Hatta emekli olan elemanlarımızın çocuklarını çok defa yetiştirip aldık. Ben bile yetkilerimi iki sene önce oğluma devrettim. Yine de kopamadım şirketten. Geleneksel toplantılara katılmaya devam ediyorum. Anlayacağınız büyük ve köklü bir aileyiz. “

“Şu anda bu konakta kimler var?”

Parmaklarıyla sayar gibi yaparken bir yandan da anlatıyordu. “Ben, oğlum Talat, Tıbbî İşler Müdürü Hilmi, Planlama ve Satın Alma Müdürü Joseph, Lojistik Müdürü Fahrettin ve Kahya İsmet. Bir de rahmetli Muhasebe Müdürü Muharrem Dayı vardı.”

“Kahya İsmet dışında konakta başka çalışan yok mu?”

“Yok, özel bir toplantı olduğu için şirket kadrosu dışında sadece İsmet Efendi var.”

“Kahyanıza güveniyorsunuz yani.”

Kendal, ilk defa kendinden emin gözüküyordu. “Elbette, kendisi çocukluk arkadaşımdır. Bakmayın panik olduğuna karıncayı dahi incitemez.”

Komiser, kaşlarını çatıp baktı. Hakim bir sesle “Bırakın da buna deliller ışığında ben karar vereyim. Şu anda siz dahil, bu konaktaki herkes, hepiniz, şüphelisiniz.” dedi.

“Anlıyorum, haklısınız.”diyen Kendal’ın konuşurken yüzü düşmüş, sesi oldukça durgun ve sıkkın çıkmıştı.          

Komiser, bu tür alınganlıklara alışıktı. Umursamadan devam etti. “Şu anda burada bulunanlar ile ilgili neler söyleyebilirsiniz?

“Kahya İsmet Efendi’yi gördünüz. Burada ve ailemle yaşadığım diğer evde kahyalığımızı yapar, kendi halinde bir adamdır. Muharrem Dayı şirketimizin muhasebe müdürüydü, aynı zamanda en eski çalışanımız oydu. Rahmetli, kırk iki senedir bizimleydi. İşi de babası Suphi Efendi’den devralmıştı. Kısacası benden bile eskiydi.” Duraksadı, derin bir nefes alıp devam etti.” Hilmi, şirketimizin doktoru. Yasal olarak, sayımızdan ötürü, doktor bulundurmak zorundayız. Aynı zamanda yurt dışındaki bazı ilaç firmalarının ambalaj işini yapıyoruz, bu konuda bizlere danışmanlık yapıyor. Açıkçası ilaç ve zehir konusunda aramızda en çok bilgi sahibi olan Hilmi, diyebilirim. Kimsenin günahını almak istemem ama bana kalırsa bu işi Hilmi’den başkası yapmış olamaz. Şirket içerisinde anlaşamıyorlardı zaten. Son zamanlarda aralarındaki ben daha yetkiliyim kavgaları kulislerde çok konuşulur olmuştu. Muharrem Dayı’ya yaşından, tecrübesinden dolayı şirketteki herkes hürmet ederdi. Hilmi ise bilgisine ve zekasına güvenir, Muharrem Dayı’yı eleştirmekten çekinmezdi.” Kendal Bey’in anlatırken düşünüyormuş gibi bir görüntüsü vardı.

“Suçlama yapmak için henüz çok erken. Ama kafama takılan bir durum var. Biraz önce büyük bir aileyiz, huzur dolu bir çalışma atmosferimiz var diyordunuz. Şimdi ise kişisel çatışmalardan bahsediyorsunuz. Hangisi doğru?”

Söylediklerinin çeliştiği endişesine kapılan Kendal Bey, durumu toparlamaya çalıştı. “Yani genel anlamda huzurlu bir çalışma ortamımız var, demek istemiştim. Ama bahsettiğimiz insanlar üst düzey yöneticiler. Çeşitli ülkelerde pek çok faaliyet yürüten insanlar. Bunların arasında yönetim hırsı olabiliyor.”

“Patron, oğlunuz ve sizsiniz. Ama müdürleriniz güç peşinde.”

“Yok, tam olarak öyle değil. Yetkilerimi oğluma devrettiğimi daha önce de söylemiştim. Patron oğlumdur. Herkes onun patronluğunu bilir. Hilmi ile Muharrem Dayı’nın çekişmesi kendi aralarında.”

“Oğlunuz hakkında ne söyleyebilirsiniz?”

Kendal, anlatmaya başlamadan önce gururla kabardı. “Oğlum yurt dışında işletme okudu, şirketi aldığı noktadan çok kısa bir sürede daha büyük yerlere getirdi. Geçmiş yıllara nazaran şirket gelirlerini birkaç kat arttırmayı başardı. Yetenekli bir işadamı. Bunun dışında sürekli toplantı ve görüşme yapmaktan özel hayatını çok boşladı. Başka da anlatılabilecek bir özelliği yok.”

“Biraz da Joseph ve Fahrettin’den bahseder misiniz?”

“Planlama ve Satın Alma Müdürü Joseph otuz altı yıldır bizimle. Rahmetli babamın döneminde çalışan ustabaşı Kirkor’ un oğludur. Oğlu Joseph’i yetiştirdi, şirkete koydu. Yetenekli bir adam. Müdürlüğe kadar kendi hakkıyla geldi. Karısının vefatından sonra çok duygusallaştı ama işinden hiç taviz vermedi. Yerine adam alsam otuz yılda zor yetişir. Fahrettin’e gelecek olursak Lojistik Müdürü. Aynı zamanda depomuzdan sorumlu. Yönetim kadrosunda üniversite okumayan tek kişi. Depomuzda işçi olarak başladı, on beş yılın sonunda bu noktaya kadar geldi. Ürünlerimizin yurt dışına taşınmasından tutun da ambalaj üretimi için gerekli hammaddelerin ülkemize gelmesine kadar depodaki iş ve işlemlerden o sorumludur.”

“Yani, zehri yurt dışından getirtebilir diyorsunuz. Doğru mu anladım?”

Biraz duraksadı. Düşünceli bir sesle “Olmaz diyemem,” dedi.

 “Peki Kendal Bey. Biraz da buradaki işleyişi anlatır mısınız?”

“Sabah kahvaltısı sekizde tam kadro yapılır. Ardından herkes kendi departmanının sunumunu yapar. Saat on ikide öğlen yemeği yenir. Sonrasında sunumlara devam edilir. Yedide akşam yemeğine geçilir. Yemeğin akabinde gün sonu toplantısı başlar. Bu, gün içinde yapılanların değerlendirildiği ve konuşulanların karara bağlandığı günün en önemli toplantısıdır. Rahmetli, akşam toplantıda gayet sağlıklı görünüyordu. Sadece biraz gergindi. O zaman anlam verememiştim ama şimdi anlıyorum. Sanki başına gelecekleri hissetmişti.” Sesi düştü. Merhuma değer verdiği yüzünden belli oluyordu. “Zavallı, hiç hak etmediği şekilde öldü.” Kısa bir sessizliğin ardından ekledi. “Toplantı bittiğinde saat ona geliyordu.  Ufak muhabbetlerin ardından on buçuk civarı herkes odasına istirahate çekildi. Onu da uyumak için odasına giderken gördüm.”

“Konaktakilerin, odalarına değil de başka bir yere gitme ihtimali var mı?”

Emin bir şekilde başını iki yana salladı. “Dışarı çıkabilirler mi diye soruyorsanız bu imkansız. Kapıda özel güvenliğimiz var, ayrıca dışarı çıkmak ticari bilgi kaçırma suçu doğurur. Kısacası bunu kimse yapamaz.”

“Onu anladım, konağın içinde başka bir yere gitme ihtimalinden bahsetmiştim.”

“Muhtemel. Çalışma odası her zaman açık. Müdürlerimiz orayı istedikleri zaman gerekli hazırlıklarını yapabilmek için kullanır. Bir de salonumuz var, yatmadan önce şömine ateşinde keyif yapmak isteyenler olabilir. Bunun dışında bir durum olursa onu da İsmet Efendi bilir. “

“Muharrem Bey belli ki uyumaya değil çalışma odasına gitmiş.”

“Evet Amirim. Orada öldüğüne göre öyle olmalı. Peki ama nasıl öldü, kim öldürdü? Kendi eceliyle ölmediği kesin.  Bana sormak istediğiniz başka bir şey var mı?”

“Aslında var. Toplantı bitip herkes dağılınca siz ne yaptınız?”

“Çok yorulmuştum. Tüm gün takım elbise içinde terlemiştim. Odama geçip duş aldım. Daha sonra da kış bahçesinde sigara içtim. Orada oğlumla karşılaştım. Çiçekleri suluyordu. Şirketin geleceği ile ilgili biraz muhabbet ettik. Esnemeye başlayınca odama dönüp İsmet Efendi’nin çığlığını duyana kadar uyudum.”

“Size soracaklarım şimdilik bu kadar. Salonda diğerlerinin yanında bekleyip İsmet Efendi’yi yollayın. Herkese söyleyin, salondan dışarıya adım atmak yasak.”

***

Kahya İsmet, patronunun bıraktığı sandalyeye oturmuş titreyen ellerini durdurmaya çalışarak korkuyla bekliyordu.

Komiser Sami, masanın üstündeki deftere aldığı notlarını tamamlayıp karşısındakine döndü. “Evet İsmet Efendi, olay yerindeki paniğine anlam veremedim. Neden seni suçlayacağımızı düşündün?”

İsmet uzun bir süre sessiz kaldı. Ne diyeceğini düşündü. Karşısındaki Komiserin bakışlarından, sabrının olmadığını anlayınca ürkek bir sesle lafa girdi. “Cesedi bulan benim. Bende panik atak var. Bazen kendimi kaybedebiliyorum. Aklım duruyor ve farkında olamadığım hareketler yapıyorum. Suçlanmaktan çok korktum.”

“Eğer suçsuzsan için rahat olsun. Sorularıma cevap ver, sakin kal. Ama suçluysan bu ortaya çıkacak.”

Emektar kahyanın ürkek tavrı geçmese de Komiserin sözlerine gülümsedi. “Kesinlikle masumum. Ama buradaki insanlar makam mevkî sahibi güçlü insanlar. Birileri bu suçu işledi ama aralarında en garibanı benim. Suçu bana yıkarlar, kendileri sıyrılırlar. Yapanın yanına kâr kalır, olan bana olur. Ben korkmayayım da kim korksun?”

“Yok öyle bir dünya. İçin rahat olsun. Suçlu kimse, bizzat cezasını çekecek.” Komiserin sözleri sonrası oluşan sessizliği, İsmet’in titreyen dizleri bozuyordu. Buna aldırış etmeyen Komiser devam etti. “Bugün toplantı sonrası ne yaptın.”

“İlk işim toplantı salonunu temizlemek oldu. Biraz uzun sürdü. Tüm günün dağınıklığını toplamak kolay değil. İşim bitince mutfağa geçip su içeyim dedim. Açık kalmış ışıkları kapatarak yürürken koridorda Kendal Bey’i bornozuyla gördüm. Yeni duş almıştı. Kış bahçesinde sigara içeceğini söyledi. Uzaklaşırken üstünden düşen su damlaları gözüme ilişti. ‘Yerler kirlendi, yine bana iş çıktı.’ diye söylenmiştim. Oradan hatırlıyorum.

MutfaktaHilmi ile Fahrettin Beyleri şu an oturduğumuz yerde tavla oynarken buldum. Çay istediler, demledim. Oyunları uzun sürdü. Bir ara salona geçtim. Sarhoş olan Joseph Bey’i odasına çıkarıp salonu temizledim. Bütün bunlar bitmiş, saat de hayli geç olmuştu. Yatmadan önce çalışma odasını da toparlayayım dedim. Gün içerisinde çok kullanılıyordu. İçeri girdim, temizliğe başladım. Bir süre sonra da Muharrem Dayı’yı gördüm. Önce baygın olduğunu düşündüm, nabzını kontrol edince ölmüş olduğunu anladım. Sonrasında bağırıp durmuş, kendimi kaybetmişim.” O anı tekrar yaşıyormuşçasına ürperdi.

“Şirket çalışanı değilsin. Bu yüzden onları dışarıdan gözlemlemişsindir. Kendal Bey ve diğerleri arasından garip davranışlar sergileyen birini gördün mü?”

İsmet, elini o kadar çok şey var ki anlamında salladı. “Valla Komiserim. Hangi birini anlatayım? Hepsi de garip huyları olan adamlar.”

İsmet’in sözlerinin ardından mutfağa tekrar sessizlik hakim oldu. Komiser, deftere notlarını yazarken, karşısındakine de devam etmesini belirten bir bakış attı.

“Mesela Joseph Bey. Nerede olursa olsun, her akşam Müzeyyen Senar dinleyerek viski içer. Ölmüş karısı karşısındaymış gibi kendi kendisine konuşur. Onu tanımayan birisi görse deli zanneder. Bir keresinde evinde viski, müzik eşliğinde kör kütük sarhoşken, ‘Alçak Adnan!’ diye bağırarak oturduğu koltuğu parçalamış. Kızı, Kendal Bey’e anlatıyordu. İstemeden kulak misafiri oldum. ‘Babamın durumunu iyi görmüyorum, yardımcı olun.’ diyordu.”

“Kendal Bey ne yaptı?”

“Ne yapacak, doktora gitmek istemeyen Joseph Bey’i, ‘Eğer gitmezsen seni görevinden alırım.’ diye uyardı. Adam, istemeye istemeye Hilmi Bey ile beraber psikoloğa gitti. Çok tetkiklerden, testlerden geçmiş. Doktor, ‘Bir şeyi yok, akıl sağlığı yerinde.’ diye bir rapor yazınca şirketteki görevine devam etti. Ama yine de Joseph Bey’in geceleri sapıtabileceğini herkes bilir. Burada viski içmesini engellemeye çalışsak da bir yolunu buluyor. Bu adam gece sapıtıp Muharrem Dayı’ya kıymış olabilir mi diye düşünmüyor değilim Komiserim.”

“Gerçekten çok ilginç. Muharrem Bey ile ilgili söyleyebileceğin bir şey var mı?”

Konuşurken çok sevdiği bir ağabeyini anlatıyor gibiydi İsmet. “Rahmetli, iyi biriydi. Çok da çalışkandı. Diğerleri mesai saatleri dışında kendi hallerinde takılırken o çalışma odasına gömülür, saatlerce hesap yapar; hesap makinesini kullanırken de tırnaklarını yerdi. O görüntüsü aklımdan hiç çıkmayacak.”

“Peki patronun ve oğlu hakkında neler söyleyebilirsin?”

“Talat Bey’i pek tanımam. Babaevinde çok durmadı. Yurt dışındaydı daha çok. İşleri devraldığından beri Suadiye’deki evinde tek başına yaşıyor. Duyduğum kadarıyla çapkın bir delikanlı. Ünlü mankenlerle görüntüleri magazin haberlerinde çok sık çıkıyor. Kendal Bey’i soracak olursanız dünya tatlısı kibar bir adam. Çocukluk arkadaşımdır. Onun en büyük sorunu Altılı Ganyan. Çok fena beygircidir. Birkaç tane de atı var ama bu konuda pek başarılı olduğu söylenemez. Karısı ve çocuklarıyla bunun kavgasını çok yaparlar.”

“Talat Bey, tek çocuk mu?”

“Yok, Talat Bey en büyükleri. Onun dışında, Berlin’de maliye üzerine yüksek lisans yapan Serhat ve ODTÜ’de Endüstri Mühendisliği okuyan kızı Melahat var. Onlar henüz şirkette çalışmaya başlamadılar ama eli kulağındadır.”

“Son olarak Fahrettin ile ilgili ne söyleyebilirsiniz?”

“Hayatımda gördüğüm en dindar adam. Maşallah, namazında niyazında. Dürüst birisi. Ben buraya amelelikten geldim diyerek övünmesi dışında söylenecek başka bir şeyi yok.”

“Anlıyorum. Sizin bana söylemek istediğiniz bir şey var mı?”

“Yok Komiserim. Hepsi bu kadar.”

“Tamam o zaman. Polis arkadaşlarla salona geçebilirsiniz. Talat Bey’e buraya gelmesini söyleyin.”

İsmet Efendi, emri almış bir asker edasıyla sandalyeden kalkarak salona doğru yürüdü.

***

Talat Bey, Komiserin not almasını sessizce bekledi.

Sami, henüz otuzlu yaşların başındaki genç iş adamını şöyle bir süzdü. “Evet Talat Bey, bu genç yaşınızda tarihi ve büyük bir şirketin başında olmak nasıl bir duygu?”

Talat, zor bir soruyla karşılaşmış gibiydi. Düşündü, hemen cevap veremedi. “Anlatılacak gibi değil Amirim. Küçüklüğümden beri bunun için yetiştirildim. İstiyor muyum, ondan da emin değildim. Kendimi bir anda babamın bıraktığı masanın başında buldum.”

“Müdürlerinizi ne kadar tanıyorsunuz?”

Bulunduğu konumdan memnun olmadığı Talat’ın her halinden anlaşılıyordu. “Aslında pek fazla tanıdığım söylenemez. Hepsi babamın hatta dedemin mesai arkadaşları. Şirketimizin köklü bir geleneği var. Bu düzeni bozup riske girmek istemiyorum ama şirketin de çağa ayak uydurması lazım.”

“Müdürleriniz veya babanız hakkında anlatmanız gereken bir şey var mı?”

“İşlerinde başarılı ama artık torun sevecek yaştalar. İnatla da işe devam ediyorlar. Hepsine saygı duyuyorum. Ama tuhaf insanlar. Hepsi bir aradayken can ciğer kuzu sarması ama birbirlerinin kuyusunu kazmakta üstlerine yok. Her hafta birbirlerinin kusurlarını bana yetiştirmeye bayılıyorlar. Mesela geçen hafta Muharrem Dayı yanıma geldi. Joseph Bey’in bazı sıkıntılarını anlattı. Araları pek iyi değil. Güya gözümden düşürecek. Yeni patronum ya, beni etkileyecek. Kaç yıllık müdürler böyle şeyler yapıyorlar.”

“Akşam toplantısından sonra herkes dağılınca siz ne yaptınız?”

“Bende büyük bir çiçek tutkusu var. Kış bahçesinde özel olarak büyüttüğüm çiçeklerim var. Onların bakımını yaptım. Hatta bir ara babam geldi. Beraber sigara içtik. Yeni yıkanmış, saçları ıpıslaktı. Üşütmesinden endişelendiğimi söyledim, gitti. Ben de çiçeklerle biraz daha oyalanıp odama geçtim. Kış bahçesi, odamın hemen yanındadır zaten.”

“Anlıyorum. Yönetim kadronuzu pek tanımıyorsunuz. Cinayeti kimin işlemiş olabileceği konusunda da bir fikriniz yok sanırım.”

Duyduklarını başıyla onayladı Talat Bey, ayağa kalkarak konuştu. “Söyleyebileceğim başka bir şey yok.”

“Tamam o zaman salona gidebilirsiniz. Hilmi amcaya söyleyin, gelsin.”

Talat Bey sigarasını yakarak mutfaktan çıktı. Sigarasının dumanı kendisi uzaklaşırken mutfağa geri giriyordu.

***

Hilmi çok iyi tanıdığı Komiser’in karşısına oturmuş, konuşmasını bekliyordu. Her ne kadar tanıdık  olsa da bulundukları durumun verdiği gerginliği hissediyordu.

“Hilmi amca, kusura bakma ama burada vazife başımdayım. Sen de bunun için beni çağırdın. Şu an en az herkes kadar şüphelisin.”

Hilmi, belli etmemeye çalışsa da endişesini gizleyemedi. “Elbette Sami. Sen işini yap. Ben masumum, kendimden eminim. İstediğin soruyu sorabilirsin.”

“Muharrem Bey’in nasıl zehirlendiği ile ilgili bir fikrin var mı? Doktorsun, ne düşünüyorsun?”

“Çok güçlü bir zehir olmalı. Daha önce bu tür bir şeyle karşılaşmadım. Buralarda bulunan veya bilinen bir şey değil.”

“Nereden bulaşmış olabilir?”

Sami Komiserin sakin tavrı Hilmi’nin endişesini daha da körüklüyordu. “Olay yerini incelememe izin vermedin. Ben hiç bakmadan hemen seni çağırdım. O yüzden bir şey diyemeyeceğim. Her şey olabilir ama yemekten olacağını sanmıyorum. Aynı tencereden yemeği hepimiz yedik.”

“Biliyorsun amca, benim özel ilgi alanım toksikoloji. Doktor olduğun için önce senin fikirlerini öğrenmek istedim. Bana kalırsa bu yeme içmeyle ilgili bir zehir değil, farklı bir şekilde vücuda girmiş ve hemen öldürmüş.”

“Haklı olabilirsin. Dediğim gibi benim daha önce karşılaştığım vakalara benzemiyor.”

“Bir tahminim var ama gerekli kontrolleri yaptıktan sonra açıklayacağım.”

Komiserin bu sözlerine şaşıran Hilmi cevap vermekte zorlandı. “Yani dediğim gibi benim açımdan bir sorun yok. Ne gerekiyorsa yap, katili bul.”

“Öyle diyorsun ama rahmetli ile şirket içerisinde yetki kavgası yapıp herkesin önünde tartışıp durduğunu söyleyenler var. Bu konuda ne diyeceksin?”

“İş hayatında olur böyle tartışmalar. Belli ki beni karalamak isteyenler cinayeti üzerime yıkıp kendilerine temize çıkarma derdindeler. İş yüzünden çıkan bir tartışma sonucu kimseyi öldürecek değilim. Hem rahmetli ile tek tartışan ben değilim ki. Yeni patronumuz Talat Bey de çok tartıştı.”

“Neden?”

“Talat Bey, şirkete yeni personel ve nakliye araçları almış. Şirketin ihtiyacı yok. İş hacmimiz aynı, büyüme falan yok. Ne işe yaradıkları belli değil fuzuli masraf diye tartışıp durdular aylarca.”

“Gerçekten çok ilginç. Anlatacağın başka bir şey yoksa salona geçebilirsin.”

Komiser Sami, cinayetin çözümü için ne yapacağını çok iyi biliyordu ama hata yapma ihtimalini tamamen ortadan kaldırmak adına herkesi sabırla dinleyecekti. Mutfaktan çıkan Hilmi’nin ardından notlarını okuyarak sonraki kişinin gelmesini bekledi.

***

Joseph, çakırkeyif kafayla mutfağa gelerek kendisine gösterilen sandalyeye oturdu. Önüne konulan koyu, sert kahveden küçük yudumlar alarak zihnini toparlamaya çalışıyor; aldığı her yudumla kafası biraz daha berraklaşıyordu.

Komiser Sami, karşısındaki adamın kendisini kontrol edebiliyor olsa da nispeten sarhoş olduğunun farkındaydı. Kahvesini bitirmesini bekleyerek notlarının üzerinden geçti.

Sükûnetten bunalan Joseph buna bir son verdi. “Efendim, bana soracağınız sorular olduğunun farkındayım. Siz de uygun görürseniz başlasak mı diyorum?”

Joseph’in kibar halleri ve beklenilenin aksine düzgün aksanıyla karşılaşan Komiser kısa süreli bir şaşkınlık yaşasa da bozuntuya vermeyerek gülümsedi. “Kendinizi toparlamanızı bekliyorum. Malum, içkinin tesiri devam etmekte.” Söylediği cümlelerin kibarca ağzından çıkmış olması ve karşısındakine hızla uyum sağlaması iyi hissettirdi, telefonundan saati kontrol etti. Sabah olmak üzereydi.

“Efendim, benim aklım başımda merak etmeyin. Zaten iki kadeh bir şey içip uyudum. Çığlıkların sesiyle uyanıp ofis odasına çıktım. Herkes gibi ben de gördüğüm manzara karşısında şaştım kaldım. Akabinde de siz geldiniz.”

“Yani siz toplantı sonrası hemen uyudunuz mu?”

“Evet efendim.”

Komiser sesini yükseltti. “Ben farklı şeyler duydum oysa.”

“Efendim, uzun yıllardır bu şirkette başarıyla çalışırım. Planlama ve Satın Alma Müdürü’yüm. Kuyumu kazan çok olmuştur. Her söylenene itibar etmeyiniz.”

Komiser, karşısındakinin sözleriyle iyice küplere bindi. Masaya yumruk attı. “İtibar edip etmemek bana kalsın da siz toplantıdan sonra hemen uyumadınız. Bana doğruyu söyleyin yoksa sizin için sorun olabilir.”

Sert tepki Joseph’i korkuttu. Ellerini teslim olmuşçasına kaldırarak konuştu. “Tamam öyle olsun. Önemli bulmamıştım ama anlatayım. Anlıyorum ki size de delirdiğimi söylemişler. Yok efendim, ben delirmedim. Toplantıdan sonra salonda şömine başında iki kadeh viski ile on bir yıl önce ölen karım Müzeyyen’i yad ettim. İsmi bana karımı hatırlatıyor diye Müzeyyen Senar’ı dinledim. Karım yanımdaymış gibi onunla konuştum. Bir ara yanıma gelen Fahrettin Bey ile tatlı bir sohbete daldım. Bana göre hoş bir sohbetti ama adam galiba sıkılıp gitti. Ben de kadehimi tamamlayıp odama gideyim derken sızmışım. İsmet Efendi sağ olsun, beni odama kadar çıkardı. Sonrası uyku ve çığlıklar… Ardından malum sahne…”

“Siz de söylediniz. Viski sonrası garip davranışlar sergileyebiliyorsunuz. Acaba Muharrem Bey’in öldürülmesiyle sarhoşluğunuz arasında bir bağ var mıdır?”

Korktuğu durum başına gelecekmiş gibi ürperdi. Yine de sakinliğini korumaya çalışarak cevapladı. “Ne münasebet efendim. Elinizde delil yokken böyle şeyleri bana nasıl layık görürsünüz? Psikologdan alınmış, onaylı belgem var. Pek çok bilimsel testten geçirilerek incelendim. Zaten böyle olmasaydı yılların üstadı Kendal Bey beni müdürlük makamına geri oturtur muydu? Kötü niyetli zırtapozların boş safsatalarıyla lütfen beni suçlamayın. Şirketi devralan Talat Bey bile beni yerimden etmeye kıyamadı. Aklım başımda. İşimin de başındayım.”

“Peki, o dönem ‘Alçak Adnan’ diyerek neden koltuğu parçaladınız?”

“Efendim, yoğun iş tempomdan karımla bir türlü tatile çıkamıyorduk. Adnan, benim kayınbiraderimdir. Ablasını, yani karım Müzeyyen’i, alıp memleketleri İzmir’e gitmek için yola çıkmışlardı. Maalesef varamadılar. Talihsiz bir trafik kazası sonucu ikisi de öldü. Zaman zaman karıma olan hasretimi yaşarken yüreğimi soğuturmuş gibi Adnan’a kızarım. Çünkü kaza yaptıkları arabayı o kullanıyordu. Hülasa ben o koltuğu parçalarken aklım gayet başındaydı. Sadece sinirimi çıkarmak istedim. Değil bir insana, herhangi bir canlı mahluka zarar vermem ben. Koltuk benim evimde kendi malım, kıydım. Kimseyi de ilgilendirmez.”

“Tamam o zaman. Umarım anlattıklarınızın aksine farklı bir şey öğrenmem. Şayet böyle bir şey olursa sizin için kötü olur. Söylemek istediğiniz başka bir şey yoksa salona geçebilirsiniz.”

Joseph yerinden kalkıp salona doğru giderken, Sami telefonundan haberlere bakıyordu. Basına düşmeden olayı çözmek niyetindeydi.

***

Fahrettin mutfağa geldiğinde Komiser haberlerde olaya dair bir şey bulamamış, olayın henüz basına yansımadığını görüp rahatlamıştı. Sabah olmadan bu işi çözeceğini düşünüyordu.

“Evet Fahrettin Bey, şirketteki kariyeriniz gerçekten muazzam. Üniversite okumamış tek yönetim kurulu üyesisiniz. Bu yükselişi neye borçlusunuz?”

Adamın sorudan rahatsız olduğu yüzünün aldığı şekilden belliydi. Sinirlendiği sesinden anlaşılıyordu. “Bu ne demek şimdi Amirim? Affedersiniz ama gece gündüz demedim eşek gibi çalıştım. Ben buraya alnımın teriyle geldim.”

“Bu akşam toplantı sonrası ne yaptınız?”

Fahrettin, Komiserin zeki biri olduğunu anlamıştı. Az önceki çıkışı, sanki kendisi yapmamış gibi sesi normale döndü. “Valla Amirim. Önce odama geçip takım elbisemden kurtuldum. Hiç sevmiyorum kravatı, ceketi… Hemen çıkardım. Eşofmanlarımı giyip salona gittim. Joseph Bey her akşam olduğu gibi Müzeyyen Senar şarkıları eşliğinde içiyordu. İçkili ortamda durmaktan pek haz etmem. Yine de ayıp olmasın diye biraz sohbet ettim. Saat de geç olmuştu, namazımı kılmak üzere yanından ayrıldım. Odama geçerken kapı aralığından Hilmi’yi gördüm. Henüz üstünü değiştirmemişti, kendisine baktığımı görünce şaşırdı. Daha sonrasında tavla maçı teklif etti. Kabul ettim. Mutfağa geldik, bu masada tavla oynadık. Bizi gören İsmet Efendi de çay demledi, sağ olsun. Hilmi beni yendi. Odalarımıza dağıldık. Ben de namazımı kılıp uyudum. Sonrasını biliyorsunuz, sesleri duyunca uyanıp rahmetlinin bulunduğu odaya geldik.”

“Hepsi bu kadar mı? Söylemek istediğiniz başka bir şey var mı?”

“Valla Amirim. Şirket değil kurtlar sofrası burası. Herkes birbirinin yoluna taş koyar. Benim hakkımda birileri de bir şeyler demiştir size ama ben kimseyi kötüleyemem. Kusursuz kul yoktur nihayetinde. Diyeceklerim bu kadar.”

Fahrettin’in de salona gitmesinin ardından notlarını son bir kez daha inceleyen Komiser, önceden planladığı hamleleri hayata geçirmek için işe koyuldu.

***

Sami Komiser önce, aldığı notları gözden geçirdi. Olay Yeri Ekibi’ni peşine takıp konağın her yerini incelemeye başladı. Kış bahçesindeki rengarenk parlayan ve mis gibi kokan bitkilere baktıkça içi açıldı. Aralarında toprağı aşındırılmış ve solmuş bir kasımpatının yalnız, soluk görüntüsü Komiseri üzdü.

Salona girdiğinde kendisine bakan heyecanlı konak sakinlerinin konuşmaya cesareti yoktu. Sessizliği Komiser bozdu.

“Açıkçası cesedi görür görmez zehirlendiğini anladım. Katilin en büyük talihsizliği özel ilgi alanımın toksikoloji olması. Yani zehirler konusunda fazlasıyla bilgi sahibiyim. Konumuza dönecek olursak. Önce hepinizi teker teker dinledim. Ardından konağı köşe bucak Olay Yeri Ekibi’yle inceledim. Benim dikkatimi çeken birkaç nokta var. Öncelikle çiçeklerin bakım işi. Sizce ne zaman yapılır? Sabah uyanınca, kahvaltı sonrasında? Hepsini anlarım, hepsi de doğrudur. Peki gecenin köründe çiçek bakılır mı? Ne diyorsunuz Talat Bey?”

Kimseden çıt çıkmıyordu. Herkes Talat Bey’e dönmüş bir cevap vermesini bekliyordu. Genç patron dilini yutmuşçasına susuyordu. Devam etti Komiser. “Çiçekler oldukça bakımlıydı fakat biri hariç. Katilimiz Talat Bey. Zehri bu çiçeğin eşelenmiş toprağında sakladı. Gecenin köründe de çiçeklere bakacağım bahanesiyle gidip zehri aldı. Muharrem Bey’in kullandığı kaleminin arkasına bu zehirden sürdü. Rahmetlinin tırnağını ve kaleminin arkasını kemirdiğini herkes gibi o da biliyordu. Bu şekilde Muharrem Bey’i kimseye fark ettirmeden öldürdü. Ayrıca kalemde iki farklı parmak izi bulduk. Birisi rahmetlinin diye tahmin ediyoruz. Diğeri de katilimiz Talat Bey’in olmalı.”

Komiser konuştukça dinleyenler hayret ediyordu. Durmadı Komiser devam etti. “Öldürmesine öldürdü de neden? Bir fikri olan var mı?” Komiser kendi sorduğu soruyu cevapladı. “Şirkete yeni alınan şu araçlar ve şoförler… Sorumuzun cevabı burada gizli. Sorgularınızdan öğrendiğime göre Talat Bey işleri devraldıktan sonra şirketin geliri birkaç kat artmış. Buna karşın iş hacmi olduğu gibi aynen duruyormuş. Bir de üstüne, hiç ihtiyaç yokken şoför ve araç alınmış. Masrafların artması beklenirken tam tersine, az önce söylediğim gibi gelirler artmış. Bence Talat Bey, yeni aldığı personel ve araçlarla orantısız kazanç sağlayan işler yaptı. Buradan elde ettiği kazancı da bir şekilde yakalanmadan sisteme sokmayı başaran bir düzen kurdu.  Bunu ilk anlayan, doğal olarak muhasebe müdürü Muharrem Bey olmuştur. Çünkü şirketin para akışına hakim olan kişi oydu. Kurt muhasebe müdürü, bu para akışını buldu. Babasına anlatmaması ve kurduğu yasadışı işlerin ortaya çıkmaması için de genç patronu tarafından öldürüldü. Bahse girerim zehri sakladığın çiçekte bir şekilde saksısında bulunan zehir yüzünden soldu ve yakında bu yüzden ölecek. Eminim rahmetli Muharrem Bey’in bu orantısız kazanç ile ilgili raporları da vardır. Bunların hiçbiri genç patronun haberi ve rızası olmadan yapılamaz. Araştırılınca hepsi ortaya çıkacak. İstersen inkâr edebilirsin Talat Bey ama anlattıklarım doğruysa hiç şansın yok. Şirket hesapları, personeller, iş ağları her şey incelenecek. Bir şey varsa deşifre olup ortaya çıkacak. Buna cinayet de dahil. Söylemek istediğin bir şey var mı?”

Talat’ın beti benzi atmıştı. Yardım ister gibi babasına baktı. Ama adamın gözlerinde öfke ve nefretten başka hiçbir şey göremedi. Yüzü ağlamaklı bir hâl aldı. Bir an düşündü ve ardından başını öne eğerek “Bu olayın çözülemeden yaşlılığa bağlı bir ölüm olarak kayda geçmesini ve konunun hızla kapatılmasını beklerken zehir ustası bir Komisere denk geldim,” diye söylendi.

Ardından başını kaldırıp etrafındakilere baktı. Yüzüne acı bir gülümseme yerleşmişti. “Şimdi masumum desem, herkesi inandırsam da boş. Yeni işe aldığım şoförler her şeyi anlatacak. Çağa ayak uydurmak adına şirkette değişiklikler yapmak istedim. Şirketin yıllara dayanan kurulu düzeni buna müsaade etmedi. Ben de alternatif bir yöntem buldum. Aslında her şey yolundaydı. Muharrem Dayı sesini çıkarmasa herkes mutluydu. Paralar geliyordu ama o rahat durmadı. ‘Şirketin onuru, yönetim kadrosunun şerefi,’ dedi durdu. Susturmayı denedim, olmadı. Ben de yurt dışı seyahatimde bulduğum bir zehri kullanmaya karar verdim. Hepsi bu…”

Oğlu, eli kelepçelenmiş bir halde polisler tarafından götürülürken Kendal Bey sessizce ağlıyordu.

KOKOLOJİ

Ekim ayında İzmir’de hava kapalıydı, gökyüzü gri bulutlarla kaplıydı. Bornova’da kapıları açan kafe elemanları müşterilerini ağırlamak için hazırlıklarını yapılıyorlardı. Başta ilaç firmaları olmak üzere sahada çalışanlar bilgisayarlarıyla işlerini bu mekânda yürütürler, birçok şirket toplantılarını çoğunlukla sabah saatlerinde burada yapardı.  

İlaç firmasında müdürlük yapan Tolga mesai saatinin aksamaması için ayın ilk pazartesileri elemanlarını saat sekizde bu kafede toplardı. Ekibin İzmir kadrosu sekiz mümessilden oluşuyordu. Yasemin ilk gelenlerden biriydi.

“Günaydın,” diyen Yasemin’e, Tolga donuk bir bakışla karşılık verdi. “Ali nasıl?” diyerek kadının iki ay önce kaza geçiren çocuğunun durumunu sordu.

Yasemin’in gözleri doldu.  “Değişen bir şey yok. Fizik tedavi almayı sürdürüyor.” Ağır adımlarla yerine geçip oturdu. Tolga bilgisayar ekranına kilitlenmişti. Bir süre adamı izledi Yasemin. Kırlaşmış kısa ve seyrek saçları geriye doğru jölelenmişti. Uzun, zayıftı. Otururken omuzları hep düşerdi. Çerçevesiz gözlüklerinin camında ekranın ışığı yansıyordu. Kalın kaşları, küçük gözleri, normal sayılabilecek kare çenesi ve ince dudakları, büyük burnuyla tezat içindeydi. Fazla sigara, kahve içmediği hâlde çarpık dişleri sararmıştı. Yüksek sesle “Günaydıııın!” diyen arkadaşının sesiyle irkildi ve kendine geldi. Yavaş yavaş ekibin diğer üyeleri de aralarına katıldı.

Herkes yerini aldı. Kahvaltı yaparlarken Ali’nin durumunu soran arkadaşlarına Yasemin keyifsiz cevaplar verdi. Sonra sıra müdürün yapacağı konuşmaya geldi. Her zaman olduğu gibi konuşmasını, “Bu ay önemli arkadaşlar!” diye açan Tolga, saha ekibine kampanya öncesi son direktifleri verdi.

Yasemin’in dikkatini konuşma sırasında müdürünün kendisiyle göz teması kurmaması çekti. Bu tavrı gün boyunca sürdüreceğini düşünse de her kampanya döneminde karşılaştıkları problemlerle ilgili tereddütlerini dile getirmeden edemedi. Yeni müdürün yanıtı daha önce görev yapan iki eski yönetici ile bire bir aynıydı. Bunun, durumu kurtarmak için firma tarafından ezberletilen bir söylem olduğunu düşündü. Şahıslar değişse de o konuma kim gelirse gelsin hep aynı cevaplar veriliyordu. Bölge müdürü yaptığı açıklamalarla herkesin rahat olmasını ve herhangi bir aksilik yaşanmayacağını söyleyerek toplantıyı sonlandırdı.

Kahveler içildiğinde saat 10.00’a yaklaşıyordu. Yavaş yavaş herkes ayaklandı. Tolga, Yasemin’e “Bugün birlikte çalışacağız,” dedi. Programı önceden bilen Yasemin oturmaya devam etti. Arkadaşlarının müdürleri ile öpüşüp ayrılışını izledi. Görünürde Tolga ekibi ile gayet iyi geçinen biriydi. Sektörde uzun süredir yer alıyordu ve çalışkanlığı ile tanınırdı. Sektöre yönetici olarak kazandırdığı kişilerden bahsedip böbürlenirdi. Tolga’nın tahammül edemediği tek konu ekibinin işleri zamanında ve tam yapmaması, sorumlulukların yerine getirilmemesiydi. Elbette sevmeyeni de vardı. Özellikle kendi arasının iyi olduğu eczacı ve doktorlardan bazıları bu adamdan hiç hoşlanmadıklarını dile getirmişlerdi. Bu kişilerin duygularını müdürüne açıklayamazdı. Fakat ne zaman beraber onları ziyarete gitseler görüşmeleri mümkün olduğunca kısa tutmaya çalışırdı.

Tolga göndermesi gereken mailleri de yolladıktan sonra ayaklandı ve hesabı ödedi. Yasemin’in aracına doğru yürürken ikisi de konuşmuyordu. Geçen hafta Cuma günü aralarında bir gerginlik yaşanmıştı. Ali’nin bakıcısı arayıp oğlunun hastalandığını ve istifra ettiğini haber vermişti. Yasemin’in eşi şehir dışındaydı. Aileden yardımcı olabilecek kimse yoktu. Dolayısıyla Yasemin müdürünü arayıp izin istemişti. Oflayıp puflayan yöneticisi tavırlı ve iğneleyici birkaç laf ettikten sonra izin vermişti ancak Yasemin’in bu duruma bir hayli canı sıkılmıştı.  

Yasemin direksiyona geçip aracı çalıştırdı. Aralarında hiç sorun yokmuş gibi davranan Tolga bugünün programını sordu. “Tam gün Bornova’dayız,” diyen kadın gidecekleri noktaları saydı.

“Tamam,” dedi Tolga. Çaktırmadan arabayı kullanan elemanını süzdü. Omuzlarına düşen siyah dalgalı saçları dağınıktı. Uzun kirpikli ela gözleri öfkeliydi. Dolgun dudakları gergindi. Gülümsediği zamanlarda yanağının sağında beliren gamzesi bu sefer çenesi kasıldığı için ortaya çıkmıştı. Tepkisini ölçmek için “Öğlen ya da akşamüstü gibi Karşıyaka’ya gidelim. Bir yere ödeme yapmam gerekiyor,” dedi.

Yasemin başıyla onayladı. Programları yoğun olsa da hayır deme şansı yoktu, çünkü karşısında müdür vardı. Doktorun muayenehanesine doğru yol alırlarken Tolga konuyu açtı.

“Bak Yasemin. Benim hiçbiriniz ile kişisel bir sorunum yok. Ancak araçlarda takip sistemi olduğunu biliyorsun. Sürekli izin alman göze batıyor, satış müdürü beni arayıp hesap soruyor…”

“Kusura bakmayın Tolga Bey! Benim çocuğum bakıma muhtaç.”

“Biliyorum. Zaten izin vermedim mi?”

“Verdiniz de, verirken takındığınız tavır hoş değildi.”

“Bu hafta iki defa öğleden sonra izin aldın Yasemin.”

Yasemin dişlerini sıktı. Ali’nin iki ay önce kaza geçirdiği günü hatırladı. Çocuğun sürekli annesini görmek istemesi üzerine öğretmen durumu velisine bildirmek üzere aramıştı. Telefonda, “Ali hiç böyle yapmazdı. Sebebini bilmiyorum ama bugün biraz hırçın ve sizi sayıklayıp duruyor. Ne olduğunu sorduk fakat sadece anneme anlatırım diyor,” şeklinde açıklamada bulunmuştu. Bunun üzerine Yasemin müdürünü arayıp izin istemişti. Tolga hemen panik yapmamasını, çocukların arada böyle naz yapabileceğini, birkaç saate kalmaz her şeyin yoluna gireceğini söyleyerek izin vermemişti. Aldığı cevap Yasemin’i kızdırmıştı ve aklı Ali’de kalmıştı. Çalışmaya odaklanamamış içine sıkıntı basmıştı. Yaklaşık bir saat sonra tekrar arayan öğretmen bu sefer hıçkırarak ağlıyor, “Ali… Ali…” diye sayıklıyordu. Çocuk annesini görmek için okuldan kaçmıştı. Öğretmenler acı fren sesini merak edip baktıklarında Ali’yi kanlar içinde yerde görmüşlerdi. Haberi duyan Yasemin soluğu hastanede almıştı. Doktor birkaç kaburga kemiğiyle beraber iki ayağının da kırıldığını söylemiş, eskisi gibi koşup yürüyebilmesi mucize, demişti. Yasemin’in tek tesellisi hayati tehlikenin olmamasıydı. Eşine kazandan önce yaşananları ve Tolga’nın izin vermediğini söylememişti. Aksi hâlde kocası adamı öldürürdü. Fakat meydana gelen kazadan müdürünü sorumlu tutuyordu. O gün Yasemin izin alabilmiş olsaydı, Ali okuldan kaçmaya teşebbüs etmeyecekti. İnsan sağlığını ve aile kavramını ikinci plana atan işkolik tiplerden nefret eder hâle gelmişti. Talihsiz olayı her düşündüğünde tüyleri diken diken oluyor, bedeni uyuşuyordu adeta. Gözünden yaş süzülen Yasemin biraz temiz hava almak için aracın camını araladı ve elinin tersiyle yaşları sildi.   

“Bu tarz şeyleri önceden ayarlamanız gerek Yasemin. Senin iyiliğin için söylüyorum. Durumunuzu anlıyorum ama sürekli izin isteyip durursan genel müdür ya da satış müdürü senin yerine başka bir personel bakmam gerektiğini söyleyebilir.”

Tolga iki kız babasıydı, eşi de çalışmıyordu. Nasıl olsa başı sıkıştığında yetişecek biri vardı. Buna rağmen özel işleri için mesai saatlerinde, takip sistemi olduğu hâlde izne bile gerek duymadan dilediği yere gidiyordu. Böyle bir özgürlüğe sahip birinin durumunu idrak etmesinin pek mümkün olmadığını düşünen Yasemin içinden, “Müdür olduğundan rahat davranışları üst yönetim açısından sorun teşkil etmiyor herhâlde,” dedi.

Kıvranan Tolga’nın sanki merak ettiği başka bir şey vardı. Sonunda ağzındaki baklayı çıkardı. “Yiğit birkaç gündür evde değilmiş. Bahar da perişanmış. Siz yakın arkadaşsınız. Yiğit nerede? Ne olmuş?”

“Bilmiyorum,” dedi kuru bir sesle Yasemin.

Muayenehaneye vardılar ve iki saat boyunca doktoru görebilmek için beklediler. Hekimle yapılan görüşme bir dakikadan az sürdü. Oradan ayrıldıktan sonra başka bir noktaya ziyaret için harekete geçtiler. Tolga, “Ziyaret planlamanı doğru yapmalısın. Doktorda bu kadar zaman kaybedersen eczanelerde satışı kaçırırsın. Daha efektif çalışman gerek,” dedi. Direksiyonu tutan ellerini ve aynı zamanda dişlerini sıkan Yasemin cevap vermek yerine önüne baktı.  

Akşama kadar süren çalışma boyunca iki eczane ve üç doktor ziyaret edebilmişlerdi. Bunda Tolga’nın özel işi için öğlen yemeğinden sonra Karşıyaka’ya gitmelerinin de etkisi vardı. Son ziyareti tamamladıktan sonra Yasemin müdürüne beklemesini söyledi ve kısa süre sonra kahve dolu iki karton bardakla geri geldi. Geciktiği için özür dileyerek bardağı uzattı. “Günün yorgunluğunu atmak için bire bir.”

“Niye zahmet ettin? Ben pek kahve içmem ki,” diye karşılık veren Tolga, nezaket gösteren çalışanına karşı kendisini mahcup hissederek teşekkür etti. Yola devam ederlerken boğazını temizleyen Tolga, Yasemin’in bu yıl gösterdiği performanstan pek hoşnut kalmadığını belirtti. Satışlarını toparlamadığı takdirde sıkıntı yaşayabileceğini söyledi.

Karanlık çökmüştü. Sıkışık trafiğe yakalanıp saatlerce beklemek yerine Yasemin yolu uzatmış, alternatif olarak daha tenha ve dar olan ara sokakları tercih etmişti.  

Yola odaklanan Yasemin bir yandan da kendisini savunuyordu. “Tolga Bey, Ali’nin iyileşmesi için çabalarken bir yandan işimi yürütmeye çalışıyorum. Kampanya daha yeni başladı. Pandemi ve ekonomik sebepleri söylesem her yerde aynı durumun yaşandığını belirtip, bahane değil, diyeceksiniz. Ama dört ay önce sattığım ürünler hâlâ eczanelerin rafında.  En çok talep gören ürünler ise depoda yok. Buna rağmen hedefimi yüzde seksen gerçekleştirmeyi başardım. Bu kampanyada ürünler çabucak yoka düşmezse kotamı tuta…”

Yasemin sözünü tamamlayamadan bir gürültü koptu. İkisi de ciddi şekilde sarsıldılar. Dar sokaktan aniden fırlayan araç Yasemin’in bulunduğu kısımdan çarpmıştı. Kallavi küfürler sallayan Tolga kadına iyi olup olmadığını sordu. Yasemin iyiydi. Çarpan külüstür araçtan cerrahi maske takan iki kişi indi. “Lâ havle,” çeken Tolga da kendini dışarı attı. Etraftan meraklı birkaç kişi yaşananları izliyordu. Ayağa kalkar kalkmaz başının döndüğünü hissetti. Hâlbuki kafasını çarptığını hatırlamıyordu. Olayın şokundaydı. Vurmuş da olabilirdi. Gözleri kararmaya başladı. Daha adamlara diklenmeye fırsat bulamadan bayıldı.

Kendine gelen Tolga bulanık görüyordu. Karanlıktı, kesif bir rutubet ve idrar kokusu vardı. Görüntü giderek netleşmeye başladı. Başı ağrıyordu. Ağzında acı bir tat vardı. Sanki akşamdan kalma gibiydi. Doğrulup bacaklarını kendine çekerek oturdu. Yasemin, müdürünün kendine geldiğini görünce seslendi. Bulundukları yerde hiç pencere yoktu. Tavanda asılı sarı cılız bir ışık yayan lambanın çevresinde toz zerrecikleri uçuşuyordu. Tolga neler olduğunu sordu.

“Bize çarpan adamlar önce sizi bayılttılar. Sonra bağırmamam için beni etkisiz hâle getirdiler. Ben de az önce uyandım,” dedi.

Tolga tek çıkış gibi görünen noktaya doğru hareketlendi. Üst kata çıkan merdivenleri gördü. Ancak gitmelerine engel asma kilitle kilitlenmiş demir parmaklıklı bir kapı duruyordu. Merdivenler ise yukarıya doğru karanlığa uzanıyordu. Demir parmaklı kapının üstünde, ulaşamayacakları bir noktada ikisini de izlediklerini tahmin ettiği kırmızı ışığı nokta gibi yanan bir kamera vardı. Yasemin yanına geldi ve bir zarf uzattı. Tolga, soru dolu bakışlarla karşılık verdi.

“Yapmamız gerekenleri not bırakmışlar. Az önce okudum. Siz de bir göz atın,” dedi. Tolga zarfı açtı ve içinden kâğıtlarla beraber bir kalem çıktı. Sayfaları karıştırdı ama bilgisayardan alınan tek sayfalık çıktı dışında diğerleri boştu. Bir şeyler yazıyordu. Tolga gözlüğü yanında olmadığı için okumakta güçlük çekince imdadına kadın yetişti.

Derin bir nefes alan Yasemin okumaya başladı:

“Oyuna hazır mısınız? Bu oyun ikinizin arasında. İçinizden belki biri kurtulacak fakat akıllı ve dürüst davranırsanız ikiniz de hayatta kalabilirsiniz. Yapacağınız şey çok basit!  Oyunun adı “Kokoloji”. Daha önce duymadığınızı düşünerek kısa bir açıklama yapıyorum. Japon bilim insanlarının temel psikolojik gerçeklere dayanarak geliştirdiği bir test. İnsanın bilinçaltındaki gerçekleri ve kendini tanımasını sağlayan bu testi sizden istendiği gibi dürüstçe ve doğru olarak doldurmanızı önemle rica ediyorum. Yöneticilik havuzunda veya işe başvuru sırasında Kişilik Envanteri adı taşıyan sorularla mutlaka karşılaşmışsınızdır. Aynı onlar gibi bu testte de doğru ya da yanlış bir cevap yoktur. Buradan sağ kurtulabilmeniz için sahtekârlığa kaçmamanız gerekiyor. Gördüğünüz gibi kurtuluşun anahtarı kendi ellerinizde! Soru cevap kısmı bittiğinde başka bir zarfla verdiğiniz cevapların ne anlama geldiğini öğreneceksiniz. İkinizin de birbirinize karşı son derece dürüst davranmanızı istiyorum. Dürüst davranmadığınız takdirde, başınıza neler gelebileceğini anlamanız için küçük bir örnek vereyim. Mesela Yasemin, arkadaşı ile bir yazışmasında kocasını aldattığı için büyük pişmanlık duyduğunu belirtmiş. Kocanın bunu öğrenmesini istemezsin değil mi? Tolga! Sakın elemanını ayıplama. Sen de Bahar’a yaptıklarını karının öğrenmesini istemezsin herhâlde. Oyunun keyfini çıkarın!”

Yasemin yazanların bu kadar olduğunu söylerken Tolga yutkundu. Karşısındaki kişinin bu özel bilgiyi nasıl öğrendiğini bilmek istiyordu. Şaşkındı, sinirliydi ve korkuyordu. Bir yandan da bedeni gibi zihni de uyuşuktu. Gergin görünen Yasemin diğer kâğıtta yazanları kontrol etti, soruları okudu ve ikisi de aynı anda düşünüp yanıtlamaya başladılar.

Cevapları yazmak biraz zamanlarını aldı. İşleri bittiğinde üst kattan demir bir kapının gıcırdama sesi duyuldu. Karanlığın içinde beliren silüetin sahibi oldukça iriydi. Yüzü seçilmiyordu. Eğilmiş şekilde hareket ediyordu. Bahsedildiği gibi ikinci zarfı attı ve tek kelime etmeden ayrıldı. Aceleci davranan Tolga gidip yerdeki zarfı açtı. Yasemin, müdürünün okumakta zorlanacağını bildiği için elini uzattı. Kâğıdı aldıktan sonra cılız ışığın tam altında durup okumaya başladı.

“Birbirinize sorularla birlikte cevaplarınızı okuyun. Ardından verdiğiniz yanıtların ne anlama geldiğini öğreneceksiniz. Her şey bittiğinde sakladığınız büyük bir sır ortaya çıkacak. Oyunun asıl kısmına geçmeden önce size kurtuluş için önemli bir ipucu vermek istiyorum. Ne pahasına olursa olsun dürüst davranın.”

Yasemin ilk soruyu okudu:

“Doğum günleri, özel ve yılda bir kez kutlanır. Güzel dilekler, hediyeler beklenir. Hiç tahmin etmediğin birinden kart aldın. Bu kartı sana kim yolladı? Eş ve dostlarınızdan hediyeler geldi. En büyük paket kimden geldi? Testi cevaplarken hayatın içindeki kişilerden seçimini yap aklına gelen ilk ismi yaz.”

Hiç tahmin etmediğin birinden kart gelmesi, o kişiden daha fazla ilgi görmek istediğine işaretti. Yasemin, Yiğit’in adını yazmıştı. Yiğit, Tolga bölge müdürü olarak firmaya yeni başladığında işten ilk çıkarılan kişiydi. Merakla kendine bakan Tolga’ya, kocasının kendisiyle eskisi gibi ilgilenmediğini açıkladı. Yoğun iş temposu yüzünden çocuğundan, kocasından uzak kaldığını bu yüzden alkollüyken Yiğit’le tek seferlik bir macera yaşadığını belirtti. Gözleri doldu Yasemin’in.

Tolga’nın cevabı ise Yiğit’in şimdiki eşi ve ortak arkadaşları olan Bahar’dı. Yasemin, müdürünün gözlerine baktı. Bahar’ı yakından tanıyordu ve kadının Tolga’yı günahı kadar sevmediğini biliyordu. “Neden?” diye fısıldadı adama.

Tolga bakışlarını tozlanmış ayakkabılarının ucuna indirdi. Kaçıranların şakası olmadığı verdikleri mesajda açıktı. Yasemin gibi dürüst davranmayı seçti.

“Tanıştığımız günden beri Bahar’dan hoşlanıyordum. Ama evli olduğum için hiçbir zaman açılamadım. Her gördüğümde bir şeyler içme bahanesi ile oturup sohbet ediyorduk. Birlikte çalışmak istediğimi defalarca belirttim. Yiğit’in de aynı kadından hoşlandığını duydum. Şans kapımı çaldı ve Yiğit’in firmasında bölge müdürü olarak işe başladım. İlk fırsatta da adamın işine son verdim. Amacım Bahar’ı alıp ona yakın olmaktı. Bahar’ı ikna edip ekibe dâhil ettim. Birlikte eğitime katıldık. Toplantıdan sonra göze batmamak, odamda ders çalışıp stres atmak için içki içmeyi teklif ettim. Samimiyetime güvendiği için kabul etti. Odada biraz kafayı bulmuş gibi davranıp yakınlaşmaya başladım. Dudaklarından öpme girişiminde bulundum ama sadece ‘Yapma’ diye fısıldadı. Onun da bende gönlü olduğunu düşünüp devam ettim. Beni ittirince, şirket yöneticilerinin odama geldiğini duyduklarında nasıl tepki vereceklerini sordum. Bir anda yüzü kül gibi bembeyaz oldu. Hâlbuki sadece Bahar’la birlikte olmayı arzuluyordum. Üzerine atlayıp kollarından tuttum, dudaklarından, boynundan öptüm. Daha da ileri gidecektim ancak kasıklarıma tekme atıp kurtuldu ve odadan kaçtı. Ertesi gün ise hiçbir açıklama yapmadan otelden ayrıldı. Sebebi bir tek ben biliyordum ama kimseye açıklayamazdım. Bir daha hiç yüzüme bakmadı. Benimle konuşmadı. Kısa süre sonra Yiğit’le evlendiğini duydum.”

Yasemin yorum yapmadı. Aynı sorunun ikinci cevabını okudu. En büyük paketi gönderen kişiye Yasemin de Tolga da eşlerinin adını vermişti. Yollanan en büyük paket ise hediyeyi gönderen kişiye karşı beslediğin sevginin boyutuydu: “Yüzeysel açıdan o kişiye karşı sevgi besliyor gibi görünseniz de psikolojik açıdan aslında o kişiyi görmezden geliyorsunuz. Böyle davranmanızın sebebi yazdığınız isme saygı duymamanız değil, o şahsın size olan sadakati.”

İkinci soruyu okumadan önce ikisi de bir süre sessiz kaldı. Özellikle Yasemin, arkadaşı hakkında duyduklarını sindirmeye çalışıyordu. Sonraki satırları sesi titreyerek okudu:

“Yıldızlarla dolu gökyüzüne baktığında uzayın sonsuz derinliklerinde kaybolmak bazen mümkündür. Yıldızların ışıltısı dost habercileri gibidirler. Gece ilerledikçe yukarıya bakıp uzaklardaki bu parlayan gücün üzerimizde olduğunu bilmek bize huzur verir. Üç tane farklı boylarda yıldız çizip sadece birine kuyruk çiz.”

Yıldızlar işle ilgili başarı ve hayal kırıklıkları ile alakalıydı. Yasemin’in yıldızlarında gözle görülür boyutta farklılıklar varken Tolga’nın çizdikleri neredeyse aynıydı. Yasemin en küçüğüne Tolga ise en büyüğüne kuyruk eklemişti. Açıklamaya göre Yasemin işinden memnun ve son derece bağlıydı. Ancak Tolga açısından aynı durum söz konusu değildi. Verdiği cevabın anlamına göre kendisini büyük bir sıkıntı bekliyordu. Bu cevapta kendisinin açıklayacağı bir durum olmadığı için Yasemin’in gözü yine müdüründeydi. 

Tolga, “Sen, Bahar ve Yiğit’le çok yakındın,” derken Yiğit’in ismini tonlamasında bir suçlama, bir alay vardı sanki. Ara vermeden devam etti. “Seninle de yollarımı bu yüzden ayırmak istiyordum. İnsan kaynaklarına seninle ilgili olumsuz rapor sundum. Amacım bana karşı çıkmayan, her dediğimi sorgulamadan yerine getiren yakın dostlarımdan birini yanıma almaktı. Yiğit’in ardından seni hemen işten atamazdım. Bu yüzden zemin hazırlıyordum,” dedi. Yasemin başını salladı. Adamın işle ilgili imalarından ve söylemlerinden durumun farkındaydı zaten. Tek isteğinin buradan bir an önce kurtulmak olduğunu göstermek için üçüncü soruya geçti:  

“Her macerada mutlaka bir heyecan vardır. İnsanlar fiziksel tehlike olmadan bu heyecanı yaşamak ister. Tehlike ile yüzleşmenin farklı bir cazibesi vardır. Bu uğurda insanlar hayatları ile kumar oynayabilir. Hepimiz karanlık korku filmlerinde kahraman karanlığın içine girmek üzereyken geriliriz. Uyarmak isteriz. O kişi sen olsan ne yapardın? Şimdiki senaryo seni basit korku ile gerçek korku arasındaki ince çizgide karanlık dünyaya götürecek. “

Şıkları okudu: “ A. Yıllardır kimsenin adım atmadığı bir yerdesin. Aşağıya, karanlığa doğru inen merdivenler var. Bir, iki, üç…  Kaç basamak indin? B. Karanlığın içinde birinin sesini duydun. Bu kişi ağlıyor mu? İnliyor mu? Yoksa seninle konuşuyor mu? C. Bu sesi duyunca nasıl tepki verdin? Sesin kaynağını mı bulmaya çalışıyorsun? Arkana bakmadan kaçıp gitmek mi istiyorsun? Yoksa olduğun yerde çakılı mı kaldın? D. Karanlıktaki kişi şimdi adınla sesleniyor. Yukarından yansıyan ışıkta birinin aşağıya indiğini görüyorsun. Aşağıya inen kim? (Tanıdığın birini seç.)”

Yasemin bezgin tavırlarla cevaplarını sıraladı. Üç basamak, inleme sesi, sesin kaynağına gitmek, kocası. Tolga, sekiz basamak, ağlama sesi, arkasına bakmadan kaçmak ve son şıkta İbrahim adını vermişti. Anlamlarına göre basamak sayısı geçmişteki psikolojik yaraların bıraktığı etkiydi. Karanlık içinde duyulan seslere gelince; Yasemin’in yazdığı inleme, zor zamanlarını yalnız geçiren kişileri, Tolga’nın ağlama sesi cevabı ise başkaları tarafından avutulan kişileri temsil ediyordu.  Seslere verilen tepkilerin anlamı, Yasemin’in hayatında inisiyatifi ele alıp sorunlarıyla yüzleşen, Tolga’nın ise sorunlarını görmezden gelen biri olmasıydı. Son şıkta verdikleri isimler de sırtlarını yaslamak için ihtiyaç duydukları kişilerdi.

Yasemin tüm hatalarına rağmen hayatında tek destekçisinin eşi olduğunu söyledi. Bu yaşına kadar da zorluklarla hep bir başına mücadele ederken kocasının yardımını asla yadsıyamazdı. Sıra Tolga’ya geldiğinde adam olduğu yere oturdu. Her sorunun ardından verdiği cevapta sesindeki gücü kaybeden Tolga’nın omuzları düşmeye başladı. Karanlığın içinde iki büklüm oldu, sanki yaptıklarının altında ezilmiş, yardıma muhtaç birinin silüeti vardı.

İbrahim denen kişinin en büyük ağabeyi olduğunu söyledi. Dört kardeş olan Tolga, üçüncüydü. Kardeşlerin arasında tek kız vardı. Ablası Zehra. Kardeşinden iki yaş büyük Tolga yedi, Zehra on sekiz, İbrahim ise on dokuz yaşındaydı. Gözleri karanlığın içinde bir noktaya daldı.

“Annem hayata çok erken veda etti. Babam bize analık da yaptı ama çok sert adamdı. En çok ben dayak yerdim. ‘Senden adam olmaz,’ derdi. Ölmesi için dualar ettim. Dualarım kabul oldu diye çok sevindim. Babam öldüğünde evimizin direğinin yıkıldığını nereden bilebilirdim? Ağabeyim ve ablam bize bakabilmek için geleceklerinden vazgeçip çalışmaya başladılar. Kardeşimle beni okuttular. Kansere yakalanan ağabeyimi çok kısa süre içinde kaybettik. Yıllar hızla geçti. Üniversiteyi bitirdikten sonra ilaç firmasında işe başladım. Hırslıydım ve yükselmeyi başardım. Kısa süre sonra evlendim. Kendi ayaklarımın üzerinde durmaya başlamıştım. Hayatım düzene girmişti. Bozulmasından korkuyordum. Hem bu yüzden hem de eşimin tutumundan dolayı bir daha ne kardeşim, ne de ablam ile görüştüm. Ablam evlendi, kocasının işleri iyiydi. Kardeşime yardım ettiğini duydum. Bir gün işler ters gidince kocası iflas etmiş. Ablam benden yardım istedi ancak olamayacağımı söyledim. Bir daha da kapımı çalmadılar.”  

Derin bir sessizlik oluştu aralarında. Yasemin ailesine karşı bu kadar katı, kayıtsız kalabilir miydi? “Asla!” diye cevapladı içinden. Çünkü aile kendisi için kutsaldı.

“Son soru,” dedi tekdüze bir sesle Yasemin: “Bir mahkeme salonunda geçen filmde aktörsün. Önemli bir karar açıklanırken sessizlik hâkim. Hangi rolde olmak isterdin. Avukat? Dedektif? Suçlu? Şahit?”

Yasemin’in cevabı Avukat, Tolga’nın ise Şahit oldu. Avukat, zor zamanlarda bile düzlüğe çıkmayı başaran bir savaşçı anlamını taşıyordu. “Şahit, her durumda iyi ve yardımsever biri gibi hareket eder. Güçlü gördüğü kişileri memnun etmek uğruna zayıfı ezmekten çekinmez. Bir şekilde kendisini dert kaynağı hâline getirir. Bu durumda tutarsız ve geçinilmesi zor birine dönüşür,” diyerek açıklama son buldu.

Tolga’nın zihnine bir şüphe düştü. Son sorudaki cevap tek başına hiçbir şey ifade etmese de şu ana kadar yöneltilen soruların tamamını ele aldıklarında bir gariplik olduğunu düşündü. Kendi verdiği yanıtlardan kötü de olsa bütüncül, birbiriyle bağlantılı bir sonuç ortaya çıkmıştı. Fakat kocasını aldattığını itiraf eden Yasemin’in daha sonraki itiraflarıyla arasında hiçbir bağlantı çıkmamıştı.

Tolga düşünürken başını hafif öne eğdi. Tam Yasemin’le konuşmaya hazırlanırken üst kattaki demir kapı açıldı. Çıkan ses kulakları bir kez daha tırmaladı. İlk kez üşüdüğünü hissetti. Zaman mefhumunu yitireli çok olmuştu. Dışarıda gecenin çöktüğünü, ailesinin kendisini merak edip ulaşamayınca polise gittiğini hayal etti. Polislerin yerlerini bulması an meselesi olabilirdi. Bir eli cebinde ağır ağır inen birinin ayak sesleri duyuldu. Aynı irikıyım silüet belirdi. Karşısındakinin hareketlerini dikkatli izlediğinde Tolga’ya birini hatırlattı. Ama o kişi böyle Notre Dame’ın Kamburu gibi durmuyordu. Kafası karmakarışık olmuştu.

Baştan beri okuma işini üstlenen Yasemin yerdeki zarfı aldı. Hızlı bir şekilde açıp okudu. Kaçıran kişi her ikisinden de itiraflarıyla ilgili af niteliğinde kısa bir mektup yazmalarını, daha sonra mektupları zarfa koymalarını istiyordu. Artık oyunun sonuna gelindiğini bildiren notta, serbest kalmaları için verilecek olan şişelerdeki sıvının içilmesi gerektiği belirtilmişti. Yasemin boş kâğıtlardan birini aldı ve kocasına kendisini Yiğit’le aldattığı için çok pişman olduğunu yazdı. Tolga’da isteneni yaptı.

Bu seferki bekleyiş uzun sürdü. Sabırsızlanan Tolga dört dönüp bir çıkış yolu bulmaya çalıştı ancak başarılı olamadı. Yasemin ise kaderine razı gelmiş şekilde oturup beklemeyi tercih etti. Zamanın akıp geçtiğini ikisi de biliyordu ancak daha ne kadar mahsur kalacaklarından haberleri yoktu. Bir an önce bahsi geçen şişelerin verilmesini bekliyorlardı. Demir kapının sinir bozucu gıcırdama sesi Quasimodo’nun geldiğinin habercisiydi. İrikıyım silüet iki pet şişeyi fırlattı; biri uzağa yuvarlandı diğeri Tolga’nın ayakucuna çarptı. Adam geri çekilirken Yasemin yuvarlanan şişeye doğru ağır ağır hareketlendi. Her ikisi de oyun gereği her ne verildiyse içmeleri gerektiğini biliyordu. Kadın Tolga’nın önündeki şişeyi alıp içmesini izledi. Yüzünde anlık bir tiksinti ifadesi ve ekşime beliren Tolga, alkol olduğunu söyledi. Yine de özgürlüğe kavuşmak için kısa sürede bitirdi.Elinin tersiyle ağzının kenarından akan damlalarını sildi. Yasemin ise henüz şişenin kapağını açmamıştı.

Tolga merak içinde şimdi ne olacağını sordu. Omuzlarını silken Yasemin işin en eğlenceli kısmına geldiklerini söylerken müdürü elemanın bu sözlerine hiçbir anlam veremedi. Kadına doğru bir adım atmaya kalkıştı ama bacakları komut dinlemiyordu. Hareketlerinin yavaşladığını hissetti. Tüm gücü bedeninden adeta çekilip alınıyordu. Alkolün içinde başka bir şey olduğunu tahmin etti. Dengesini sağlayamadı ve yere düştüğü an demir kapının sesi tekrar yankılandı. Ayak sesleri giderek yakınlaştı. Tolga gözleri kapanmadan hemen önce yaklaşan silüete baktı. Bu Quasimodo değildi.  

Silüet Yasemin’e doğru yaklaşırken, “İyi misin aşkım?” dedi.

***

Haber her ne kadar üçüncü sayfa niteliği taşısa da sağlık sektöründe çalışan ve Tolga’yı tanıyan insanlar büyük bir şok içindeydi. Özellikle eşi Leyla ve çocuklar perişan durumdaydılar. Fakat Leyla’nın asıl kahrolmasına sebep olan kocasının intihar etmeden önce yazdığı veda notuydu.

Şüpheli ölüm olarak bildirilen vakada OYİ ekipleri ve polisler Tolga’nın intihar ettiği pansiyonda gerekli incelemeleri yapmışlardı. Çalışanlar ve pansiyon sahibi zil zurna sarhoş adamı iki kişinin getirdiğini belirttiler. Araştırma sonucu Tolga’yı taşıyan iki kişinin kim olduğunu öğrendiler. Yasemin ve eşi Gökhan’dı. Karı kocanın, adamı odasına çıkarıp yatırdıktan on dakika sonra pansiyondan ayrıldıklarını belirttiler. Pansiyon sahibi, kaçamak yapanların uğrak yeri olan bu mekânda gecelerin hiçbir zaman sessiz geçmediğini anlattı polislere. Genelde de işini bitirenlerin sabahı beklemeden ayrıldıklarını. Fakat odayı boşaltması gereken Tolga ertesi gün öğlen olmasına rağmen hâlâ ortalarda görünmeyince kontrol etmesi için birini gönderdiğini söyledi. Genç çocuğun kapıyı defalarca çaldığını, kimse açmayınca adamın ayrılmış olma ihtimaline karşı yedek anahtarla odaya girdiğini belirtti. Çalışanının şok geçirip kendisine durumu haber verdiğini söyledi. Olayın kahramanı genç çocuk da anlattıklarıyla patronunun ifadesini doğruladı.

Polis, Yasemin’i ve kocasını da sorguladı. Kadın ifadesinde, “Tolga Bey gün içinde oldukça gergin ve garip davranıyordu. Sebebini söylemedi. Ayrıldıktan sonra akşam eve dönüş yolunda tenha bir sokakta ufak bir kaza geçirdim. Çarpan adam yaşlıydı. Tutanak falan işleri uzun sürünce eşim yardıma geldi. O sırada Tolga Bey aradı. Çok alkollü olduğunu, bu hâlde araba kullanamayacağı için kendisini alıp ayırttığı pansiyona götürmemi rica etti. Şirket aracını kaza yerinde bıraktım. Eşimin arabasıyla birlikte bana gönderdiği konuma gittik. Bayraklı tepelerinde kuş uçmaz kervan geçmez, kolay kolay fark edilmeyecek iki ağacın arasında bir yere çekmişti. Aracın içi leş gibi alkol kokuyordu. Gökhan, Tolga Bey’i arka koltuğa yatırdı. Diğer araçla onları takip ettim. Pansiyonun önüne geldiğimizde iki kişinin yardımı ile Tolga Bey’i odasına taşıdık. Bir ihtiyacı olur diye müdürümün çantasını da almıştım. Görevlilerden biri de Tolga Bey’in arabasını otoparka çekti. Odaya geçtiğimizde ağır çantayı yere koydum. İçinde bilgisayar olduğunu düşündüm. Bakmadım. Fakat müdürümün neden böyle bir yer tuttuğuna anlam veremedim. Odalar temizdi ancak çok eskiydi. Genelde ucuz olduğu için gizli iş çeviren erkekler tarafından tercih edildiğini söyledi kocam. Garipti ama Tolga Bey’in bir bildiği vardır diyerek üzerinde durmadım. Zaten konuşacak durumda değildi. Gökhan, müdürümü yatırdıktan sonra çıktık. Sonra kötü haberi aldık,” dedi.

OYİ raporlarında Tolga’nın bağlandığına, boğuştuğuna dair hiçbir emare gözlemlenmemişti. Alınan bilgiler ışığında Tolga’nın telefonundan yapılan arama kayıtları, mesajlaşmalar, gerçekleşen kaza incelendi. Gün içinde gittiği yerlerin tespiti yapıldı. Her şey alınan ifadelerle bire bir örtüşüyordu. İntihar notundaki el yazısı Tolga’nın diğer yazıları ile eşleşti. Daha fazla zaman kaybetmek istemeyen ekipler otopsi yapmaya gerek duymadı ve dosya kapandı.

***

Tolga’nın intiharı üzerinden neredeyse bir ay geçti. Bir pazar günü Yasemin’le eşi evlerinde Yiğit ile Bahar’ı konuk etti. Gecenin ilerleyen saatlerinde Ali uyuduktan sonra Bahar oturduğu koltukta hafifçe sallandı. “Beni planınıza neden dâhil etmediğinizi ve sakladığınızı anlamıyorum. Ama nasıl yaptığınızı öğrenmek istiyorum. Yakalanmaktan korkmadınız mı? Her şey bitti mi yani?” diye sordu.

Yasemin, “Polis araştırmasını tamamladı. Öyle polisiye romanlarındaki gibi Sherlock’çuluk oynamayacaklarını zaten biliyordum. Tahmin ettiğimden hızlı sonuçlandı,” dedi.

Ayağa kalkan Yiğit iki elini ağrımaya devam eden beline attı ve gerindi. “Ben anlatayım aşkım,” dedi.

“Tolga’nın sana yaptıklarını duyunca…” Yiğit’in sözleri bir süre havada asılı kaldı. Bahar’ın kendisine ihtiyacı olduğunu görebiliyordu. Yiğit baba olmayı istiyordu. Bu fikre yanaşmayan Bahar sevdiği adamı kaybetme noktasına geldiğinde Tolga’nın yaşattığı travmayı anlattı. Deliye dönen Yiğit adamı öldürmek istiyordu ama yalnız yapamazdı. Sürekli polisiye romanlar, araştırma kitapları okuyan Yiğit’in bir planı vardı. Kendisi gibi Tolga’dan nefret eden, sürekli intikam hayalleri kuran Yasemin’den yardım isteyecekti. Soluğu arkadaşlarının yanında aldı. Planını anlattığında ikisi de düşünmeden kabul etmişti. Kötü günlerin geride kaldığını ifade etmek için başını şefkatle yana eğip karısına bakmayı sürdüren Yiğit konuşmaya devam etti.

“Gökhan’ın dedesinden kalma külüstür ile Yasemin’in yoldan geçmesini bekledik. Tolga’ya verilen kahvenin içindeki ilaç adamın uyuşmasını sağlayacaktı. Olay planladığımız gibi başlamayınca aslında önce panikledik. Çünkü kaza anında Tolga’nın baygın olması gerekiyordu. Arabadan indiğini görünce şok yaşadık. Fakat ayaklarımızın dibine yığıldığında Yasemin çığlık atıp, ‘Yardım edin!’ dedi. Zaten etrafımızda iki üç kişi vardı. Gökhan, ‘Merak etmeyin hanımefendi hemen hastaneye gidiyoruz’ dedi.  Yasemin aracı kenara çekti ve bizim aracımıza bindi. Olayı izleyenler tarafından doğal karşılanacak bir durum. Gökhan yolda inip Bornova’ya Tolga’nın aracını almaya giderken ben Yasemin’le müdürü kış günü sessiz ve sakin olan Foça’ya götürdüm. Yarı baygın hâldeyken içirebildiğim kadar içki içirdim. Gökhan, müdürün arabasını ağaçlık, tenha bir yere çekti. Planın sonuna doğru aracı kullanacaktı ve Tolga’yla da temas kuracağından dolayı arkasında bıraktığı izler için polise mantıklı bir açıklama yapabilecekti.

“Belirlediğimiz zaman dilimine göre Gökhan, Tolga’nın telefonundan Leyla’ya bu gece yalnız kalmak istediğini ve gelmeyeceğini yazan bir mesaj gönderdi. Pansiyonu aradı, Tolga’nın bilgilerini vererek oda ayırdı. Boş içki şişelerini arabanın içine koydu. Vakit geldiğinde Yasemin’i arayıp yardım istedi. Hemen ardından konum gönderdi. Sonra kendi arabasına atladı ve aramıza katıldı.

“Planı yaparken Kokoloji Bilimi sayesinde Tolga’dan istediklerimizi öğrenebileceğimizi düşünmüştüm. Şerefsizin sana saplantısı olduğunu neredeyse bilmeyen yoktu. Ahlaksız adamın neler arzuladığını öğrenmek için tek yapmamız gereken Tolga’yı ateşleyecek bir bilgiyle yemlemekti. O yüzden Yasemin de kurban rolüne soyundu. Daha ilk soruda kocasını benimle aldattığı yalanını söyleyerek adamın hatıralarının canlanmasını sağladı. Sonrası çorap söküğü gibi geldi. Tolga, korkularına öyle esir olmuştu ki Yasemin onu istediğimiz gibi yönlendirdi.”

Karısının yanına oturup elini tutan Yiğit yumuşak bir ses tonuyla, “Bu planı uygularken senden birkaç gün kaçtığım ve sessiz kaldığım için özür dilerim,” dedi. “Planımızı uygulayabileceğimiz ve sorun yaşamayacağımız bir yer bulmamız gerekiyordu. Pansiyon ayarladım ve başka birinin kimliğini kullanarak kaydımı yaptırdım. Tolga’nın ölü bulunduğu odada kalıyordum. Anahtarların bir kopyasını çıkarmıştım. Gökhan’la Yasemin, Tolga’yı pansiyona getirecekleri gün kaç odanın boş olduğunu sordum. Sadece iki oda vardı. Bakmak istediğimi söyleyip anahtarları aldım. Birinin kullanılmaması için rezervuarı bozdum. Pansiyondaki görevliye sorunu bildirdim ve diğer boş odada kalmak istediğimi ama boşalttığım yeri saat sekize kadar mümkünse kimseye vermemelerini arkadaşımın arayabileceğini söyledim. Çocuk böyle bir durumun mümkün olmadığını belirtince, belirttiği saatten sonra müşteri çıkmadığı takdirde iki günlük zararını ödeme sözüme karşılık teklifi kabul etti. Arızalı oda kapatıldı. Sekizi on geçe pansiyonu arayan Gökhan, Tolga adına rezervasyon yapmak istedi. Lobideki çocuk beni arayıp müşteri çıktığını, ne yapmamı istediğimi sordu. Ben de sözleştiğimiz vaktin dolduğunu bu yüzden verebileceğini söyledim.

Gökhan’a Tolga’yı taşımasına ve arabasına bindirmesine yardım ettim. Herkesten önce pansiyona gidip odama çekildim ve gelmelerini bekledim. Tolga’nın pansiyona geldiği andan ayrılışlarına kadar anlattıkları gerçekti. Aynı ifadesinde belirtiği gibi. Gece yarısı yedek anahtarlarla adamın odasına girdim. İlaç etkisini yitirmeye başlamıştı. Horluyordu. Tolga’yı tahtalıköye gönderecek olan ipi çantasından alıp tavandaki kancaya geçirdim. Uyandırmak biraz uğraştırdı. Karşısında beni gördüğünde hâlâ rüyadaydı herhalde. İşlediği günahlar bilinçaltına yerleşmiş olmalı ki sürekli benden ve Bahar’dan özür dileyip durdu. İkimizin de onu affedeceğini söylediğimde çocuk gibi güldü. Ne istersem yapacağını tekrarladı. Kalkmasını istedim. İlacın etkisiyle ayakta çok güç duruyordu. İki sandalyeyi yan yana getirip birlikte tepesine çıktık. Düşmemesi için bir yandan onu tutuyordum. Kafası yerinde olmadığından durumun farkında değildi. İlmeğin ucunu Tolga’nın boynuna geçirdim ve dengesini kaybetmesini beklerken cebimden adamın yazdığı notu çıkarıp masanın üzerine bıraktım. Arkamı döndüğümde Tolga dengesini kaybetti. İpini kendi çekmiş oldu. Diğer odalardan duyulan inleme, kahkaha ve bağırışlar eşliğinde nefessiz kalıp hırıltılar çıkarışını izledim. Gözleri kıpkırmızı kalıp son nefesini vermeden sakin adımlarla odama geçtim. Sabah erkenden de otelden ayrıldım.”  

Bahar, “Peki, polis Yasemin’in yaptığı kazayı araştıracak olursa?” diye sordu.

Yiğit, “Ara sokakta meydana gelen az maddi hasarlı bir kaza kimsenin dikkat çekmez. Herhangi bir tanıdık, Yasemin’le Tolga’nın kaza yaptığını duyan ve gören olmadı. Kullandığımız aracın asıl sahibi olan Salim ağabey ile Yasemin arasında yer ve saati daha önceden ayarlanmış rapor tüm söylenenleri destekliyor. Yasemin’in de şirket aracı izlendiğinden şahsi arabalarımızı kullandık.

“Öte yandan seni plana neden dâhil etmediğime gelince. Sektörün içinde Tolga’yı ve bizleri tanıyan insanların nasıl bir acı yaşadığını görmelerini, sebebini merak etmelerini istedim. Herkes seni terk ettiğimi duymuştu ama sebebini bilmiyordu. Bu hareketimle Tolga, sana yaptıklarını öğrendiğimi düşündü ve bu yüzden korkmaya başladı sanacaklardı. Yakasına yapışacağım anı bekliyordu. Strese dayanamadı ve her şeyi itiraf eden mektupla intihar etti, amacımız böyle düşünülmesini sağlamaktı. Plan işlemeye başladığında hepimiz göz önünde olamazdık. Sen perişan durumdaydın bu yüzden insanların ilgi odağı sen oldun. Bizi tanıyanlar ikimizin ilişkisini konuşmaya başladılar. Gözden kaybolduğumda çevremizdeki kişiler benim nerelerde olduğumla ilgilendi, Tolga bile. Bu sayede plana dâhil olan Yasemin ve Gökhan’ı kimse fark etmedi,” diyerek açıklamada bulundu.

Ayaklanan Bahar ne olursa olsun korktuğunu dile getirdi. Eşinin ve arkadaşlarının yaptıklarına inanmakta güçlük çekiyordu.

Rahat olmasını söyleyen Yasemin, “Artık bitti,” dedi ve arkadaşına göz kırptı.

Bahar, Tolga’nın veda mektubunda ne yazdığını merak ettiğini söyleyince Yasemin arkadaşına beklemesini söyledi ve içeri gitti. Kısa bir süre sonra beyaz bir zarf uzatırken, “Bunu sana vermek için doğru zamanı bekliyorduk,” dedi ve ekledi. “Plan başarılı bir şekilde gerçekleşti. Artık sen de her şeyi öğrendiğine göre Tolga’nın veda etmeden önceki son cümlelerini okuyabilirsin. Notun bir kopyasını senin için saklamıştık.”

***

“Bana güvenen, ancak gerçek niyetimi fark edemeyen Bahar’ı odama çağırıp zorla elde etmeye çalıştım. İnsanlar onu hep burnu havada biri sandı. Ama gerçek şu ki yaşattıklarımdan sonra kendini korumak amacıyla herkese mesafeli davrandı. İnsanların artık onun hakkında ileri geri konuşmasını istemiyorum. Çünkü onu seviyorum. İşte gerçek bu! Sorumlusu da benim. Çalıştığım şirketlerde yöneticilik sayesinde elimde tuttuğum gücü kendi ihtiraslarım doğrultusunda, insanların geleceklerini karartmak pahasına düşünmeden kullandım.  Özel hayatları hiçbir zaman umurumda olmadı. Tek istediğim ismimin başarı ile anılmasıydı. Ama beceremedim. Eşime ve çocuklarıma ihanet ettim. Çalışanlarıma daima güler yüz gösterip yalanlar söylerken birçoğunun kuyusunu kazdım. Sektörde başarılıydım ama iyi biri olmayı beceremedim. Umarım beni affedersiniz…”