Samed Mumcu

“Hani bazı insanların heybetinden korkulur ya, işte onlardandı benim abim. Gözü kara, gönlü genişti. Gözü kara dediğime de bakmayın. Masmavi, gök gibi gözleri vardı. Bir gün bana, ‘Kardeşim, insan derdi...

Gök kızıla çalarken camdan hayranlıkla bakmıştı Figen. Zaten klinikteyken en çok bu anı severdi. Ama anlayamadığı bir sıkkınlık vardı içinde. Sanki ölüm adım adım yaklaşıyor, saniyeler bir bir tükeniyordu....

Soner kahvaltı sonrası çayın sefasını sürerken, birden Kerem’e dönüp “Hiç dalış yaptın mı çömez?” diye sordu. Kerem’den “Yapmadım Komutanım” diye cevap alınca heyecanla anlatmaya başladı. “Suyun altı öyle muazzam bir yer...

Abide’nin karşısındaki kulübenin camını taşlarcasına vuran yağmura bakarak; “sanki gök yarıldı da bütün suyunu yarımadaya döküyor,” dedi Necmi. “Yağmur dinene kadar kapıdan dışarıya adımımı bile atmam, kontrole de yağmur durunca...