Odasına girdiğimde Başkomiser ayaklarını masanın üzerinde üst üste atmış, günlük gazetesini okuyordu.

“Günaydın Amirim,” dedim. Gazeteyi indirip önce kolundaki saate ardından yüzüme baktı. “Şükür kavuşturana,” dedi. “Ben de seni bekliyordum.” Duvardaki saate göz ucuyla baktım, sadece beş dakika gecikmişim. Masanın önündeki koltuklardan birine oturdum. Peşimden içeriye çaycı girdi. Başkomiserin poğaçasıyla şekersiz büyük çayını bıraktı. Başkomiser, benim de bir şey isteyip istemediğimi sordu. Teşekkür ettim.

Başkomiser kahvaltısını yaparken geldi haber. Apar topar kalktık. 

Olay yeri olan Demet Apartmanı’na ulaştığımızda binanın önünde bir ekip otosu, Olay Yeri İnceleme’nin minibüsü, polis memurları ve her zamanki meraklı kalabalık vardı. Başkomiser dışarıda sigara içen Asayiş Şube’den Necmi Başkomiseri görünce onun yanına gitti. Ben de ön bilgi toplamak için hemen içeriye daldım.

Başkomiser yukarı çıktığında epey bilgi sahibi olmuştum, ben de öğrendiklerimi bekletmeden paylaştım.

“Asayiş Büro’da görevli polis memuru Adnan Şeker, karısını bu sabah evinde ölü bulmuş. Nöbetten dönüşte dairenin kapısını açan olmayınca kendi anahtarıyla kapıyı açmayı denemiş, kapı kilitli değilmiş, kolayca kapıyı açıp içeri girmiş. Daha girdiğinde bir gariplik olduğunu sezinlemiş zaten. Ortalık darmadağınmış. Oturma odasında karısının yerde yatan cansız bedenini bulmuş. Evdeki ziynet eşyaları da yokmuş. Maktul otuz üç yaşında. Leyla Şeker. Öğretmen ama atanamamış, çalışmıyor, ev hanımı. Çocuksuz. Adnan bu arada sinir krizi geçirmiş, ambulansla hastaneye götürmüşler.”

“Biliyorum, Necmi Başkomiser anlattı. İyi yapmışlar. Kendini kaybedip delillere zarar verebilirdi.”

Ayağına galoşları geçirdikten sonra kapıdan içeri adımını atarken ilk tahminini yürüttü Başkomiser. “Hırsız, evdeki ziynet eşyalarını çalmak için daireye girer, o sırada uyanık olan kadınla karşılaşır, kadını öldürür, ziynet eşyalarını çalar, çıkar gider.”

“Ben de ilk o şekilde düşündüm.”

“Binada güvenlik kamerası, parmak izi, delil durumu nedir? Araştırmış mı çocuklar?”

“Parmak izi yok. Dişe dokunur bir delil, bir iz bulamamış Olay Yeri İnceleme. Kapı herhangi bir zorlama olmadan, içeriden açılmış. Bir de ortalığın dağınıklık durumu pek hırsızlığa uymuyor. Apartmanda ve yanındaki binalarda kamera yokmuş, tek tek kontrol edip bakmış arkadaşlar.”

Dairenin kapısını içten kontrol ederken sordu. “Yani?”

“Kadın, kapısını tanımadığı kimseye açmazmış. Bütün bu kilitler takılı dururmuş.”

Kilitlere ilgiyle baktı. Bu kilitlerle kapının zorla açılması pek mümkün görünmüyordu.

“Kapının arkasında tam dört çeşit kilit var. Aşırı değil mi?”

Başımı salladım. “Bundan üç sene önce oturdukları daireye hırsız girince böyle bir önlem almışlar. Bu nedenle daireye yabancı birinin girmesi çok düşük olasılık. Dördüncü katta oturdukları düşünüldüğünde balkondan, pencereden girme olasılığı da zayıf. Öyle bir şey yapmaya kalksalar mutlaka bir gören olurdu.”

İnanmaz gözlerle süzdü beni.

“Kadın nasıl öldürülmüş? Silah, bıçak?”

“Boğulmuş. İple.”

“İple mi? Nasıl bir ip? Bulunmuş mu?”

“O da kayıpmış Amirim.”

“Saat kaçta meydana gelmiş olay. Ne diyor doktor, belli mi?”

“Arkadaşlar ölüm saatinin bir önceki gece 20.00-22.00 arası olduğunu söylediler.”

“Adnan neredeymiş o saatte?”

“Kontrol ettirdim merkezden, nöbetçiymiş. Yanında başka bir memurla birlikte devriyeye çıkmışlar.”

“Ama parmak izi, bir delil yok diyorsun.”

“Maalesef. Katil veya katiller işi bilen profesyonel kişiler olmalı.”

“Apartmanda konu komşu, kimseyi gören eden, gürültü duyan da yok öyle mi?”

 “Yok, Amirim. Apartmanda haşır neşir olduğu kişilerin sayısı bir elin parmağını geçmiyormuş zaten. Malum, her zamanki bildik apartman hayatı.”

Devam et, der gibi başını salladı.

“Kapıcının karısı var, haftada iki kez temizliğe geliyormuş. Dün de temizlikteymiş maktulün dairesinde. Karşı komşuları, hastanede hemşire olarak çalışan otuzlu yaşlarında bir kadın var. O çalışmadığı günler birbirlerine çaya gidip gelirlermiş. Bir de yöneticinin karısı var. Onunla da arası iyiymiş. Bunların dışında eve sürekli girip çıkan bir yeğen var. Yirmi bir yaşında. Erkek. Üniversitede okuyor. Yakındaki bir yurtta kalıyormuş ama hemen her gün teyzesine uğrarmış.”

Başkomiser içeri girince ben de peşinden takip ettim. Olay Yeri İnceleme içeride işine devam ediyordu. Başkomiser bütün odaları dolaştı, cama çerçeveye, balkona, banyoya baktı. Benden, gösterdiği noktalardan birkaç fotoğraf çekmemi istedi. Dediklerini yaptım. Oturma odasında ortadaki sehpanın üzerindeki çay tabağını işaret etti. Kül tablası olarak kullanılmış, küller tabakta ama izmarit kayıptı. Onun yanında kirli bir pasta tabağı vardı. “Burada iki kişi aynı tabaktan pasta yemiş, çatal izlerini görüyor musun?” diye sordu. Çatallar ortada yoktu ama tabaktaki izleri görebiliyordum. Tek tek fotoğrafladım.

“Aşağıda bekleyen ekipteki polis memurlarından biri kapıda beklesin, yazısını hallederim ben, ben bitti diyene kadar değişmeli olarak bir arkadaşıyla nöbet tutsun,” dedi. Hemen yaptım. Kapıya bir memur diktim. “İşi olmayan kimse buraya girmeyecek, Adnan dâhil,” diyerek direktif verdi memura.

“Şu yeğen, adı neydi?” diye sordu.

“Mustafa,” dedim. “Mustafa Çetin.”

“Her neyse, o nerede? Haberi var mıymış?”

“Adnan ulaşamamış. Telefonu kapalıymış. Talimat verdim arkadaşlara. Ulaşmaya çalışıyorlar.”

Daireden dışarı adımımızı attığımız anda apartmanın kapıcısıyla göz göze geldik. Kapıcı kırk yaşlarında, yaklaşık 1.85 boylarında, kara kuru bir adamdı. Kendini tanıttı. Başkomiser doğrudan konuya girdi.

“Sen de mi görmedin buraya girip çıkanı?”

Kapıcı iki elini önüne bağlamış, mahcup bir şekilde, “Yok valla amirim,” dedi. “Kimseyi görmedim.”

“Olay olduğunda neredeydin peki?”

Hiç düşünmeden cevap verdi. “Daire 7 ile 11’in market işlerini hallediyordum.”

“Başka ne yaptın? Marketin dışında yani.”

“Hiç valla, Amirim. Çağıran eden olmadı başka, ben de daireme geçtim, çıkmadım bir daha.”

“İspatlayabilir misin bu dediklerini?”

Eliyle sanki görebilecekmişiz gibi bir noktayı gösterdi. “Market buradan iki cadde yukarıda, MOBESE’lerden ya da market kameralarından kontrol edebilirsiniz Amirim.”

Bana dönüp “Bu işi hallet bugün,” dedi. Kapıcıya dönüp karısının nerede olduğunu sordu.

“Temizlikte Amirim. Yandaki apartmanda hemen. Ama o da görmemiş hiçbir şey. Olayı duyunca ben sordum.”  

“Dün onun temizlik günüymüş?”

Kapıcı bir anlık duraklamadan sonra, “Evet dündü, doğru,” dedi. “Ama işi akşam olmadan bitmişti. Çünkü saat dörtte bizim küçük oğlanla birlikte alışverişe çıktıklarını biliyorum.”

Başkomiser, kapıcıdan karısını çağırmasını, ayrıca yöneticiye haber vermesini, kendisini burada beklediğimizi söylemesini istedi.

Olay Yeri İnceleme’den arkadaşlar işlerini bitirmiş çıkarken Başkomiser daire kapısını açık bırakmalarını isteyince kapıya yeniden sarı şerit çekerek gittiler.  

Beş dakika sonra apartman yöneticisi Nuri Tezcanlı, karısı Mine Tezcanlı ile birlikte yanımızdaydı. Altmışlı yaşlarında, uzaktan bakıldığında, ikimiz de ilkokul öğretmeni emeklisiyiz, diye bağıran bir çiftti. Kendilerini tanıttılar. Yanılmadığımı duymak hoşuma gitti. İnsan sarrafı oluyordum yavaş yavaş. Başkomiser yöneticiye önceki gün apartmana girip çıkan yabancı birini görüp görmediğini sordu.

“Kimseyi görmedim Amirim,” dedi. “Malum, emekliyiz, işimiz gücümüz yok, dün de bütün gün akşama kadar apartmanın önündeki bahçeyle uğraştık. Otları temizledik, çiçek ektik karımla. Kapıcı da çoğunlukla benim yanımdaydı. Zaten epey yorulmuşuz. Akşam nasıl uyuduğumu hatırlamıyorum.”

“Evet, dün çok yorulduk çocuğum, gerçi değdi yorulduğumuza, güzel iş çıkardık, dışarıyı görmüşsünüzdür,” diyerek kocasını tasdikledi Mine Tezcanlı. “Ama Leyla kızıma çok üzüldük. Hemen alt dairede oturuyoruz biz, hiç ses de duymadık. Gürültü olsa mutlaka duyardık.”

Başkomiser, Mine Tezcanlı’ya döndü.

“Maktulle geliş gidiş yapıyor muydunuz?”

“Mutlaka çocuğum, komşuluk ilişkilerimiz iyiydi. Ama dün Leylacığımı hiç görmedim. Olayı biz de polis arabaları gelince duyduk. Çok üzüldük. İyi bir kadıncağızdı. Allah taksiratını affetsin.”

“Ailevi sorunları var mıydı? Ya da başka bir problemleri? Size anlatır mıydı?”

“Valla ne yalan söyleyeyim, kocasıyla araları limoniydi. Laf aramızda, çok geçimsizdir Adnan. Leyla bu duruma çok üzülürdü. ‘Kimseyle geliş gidişimiz yok, ne akrabalarıma gidebiliyorum ne dışarıya çıkıp bir arkadaşımla iki kahve içebiliyorum,’ derdi rahmetli.”

“Kocası çok mu kıskançmış?”

“Öyle galiba. Bunların çocukları da olmuyordu bizden duymuş olma, sorun Adnan’daymış sanırım. Tedavi olmasını istemiş birkaç kere kocasından ama kabul ettirememiş. Bundan dolayı da tartışıyorlardı. Ha, bir de kocası öğretmenlik yapmasını istemediği için de bunalıyordu. Soranlara atanamadım, diyordu ama aslında kocası yüzünden çalışmıyordu.”

İçimden ‘Maşallah, hanım teyze de hiçbir şey bilmiyormuş,’ diye geçirdim. Bir yandan notlarımı alıyordum.

“Başka bir düşmanı, husumetlisi var mıydı?”

Kadın kısa bir düşünme faslından sonra “Yok, en azından benim bildiğim yok,” dedi.

“Peki, kapıcınızın karısı nasıl biridir?”

“Esma mı? Dünya tatlısıdır. Tanısanız siz de çok seversiniz. Buralardaki bütün apartmanlara temizliğe gider. Eli de pratiktir. Etliye sütlüye karışmayan, işini yapan biridir. Harama da el sürmez. Yerde beş lira bile bulsa hemen getirir verir.”

“Dün,” dedi Başkomiser, “Leyla hanımın evini temizlemiş.”

Karı koca birbirlerine baktılar. Sonra yönetici konuştu.

“Dün bir ara Esma nerede, onu da çağırsana işi yoksa demiştik bizim İbrahim’e, o da karısının temizlikte olduğunu söylemişti ama kimde olduğunu sormak aklımıza gelmedi.”

“Akşama kadar buradaydık, dediniz, dün Esma’yı hiç görmediniz mi?”

“Akşamüstü gördüm,” dedi karısı. “Saat dört ya da beş olabilir. Emin değilim. Çocuğuyla birlikte dışarı çıkıyorlardı, kolay gelsin, dedi bize. Çocuğu alışverişe götürüyormuş.”

Bu sırada kapıcının karısı Esma merdivende göründü. Kocasının aksine kısa boylu, en fazla bir buçuk metre boyunda, tombulca bir kadındı. Nefes nefese kalmıştı.

“Asansörler bozulmuş yine Nuri Bey,” dedi, eteğinin içinden çıkardığı mendille alnındaki teri silerken.

“Aa evet, bugün bakım için geleceklerdi,” dedi Nuri Bey. “Hatırlattığınız iyi oldu, arayıp sorayım nerede kalmışlar. Bize müsaade var mı Amirim?” diye sordu.

“Tabii,” dedi Başkomiser. “Ama lütfen aklınıza başka bir şey gelirse, bir şey duyar veya görürseniz çekinmeden arayın,” diyerek üzerinde cep telefonu numarası yazılı kartını uzattı. Yaşlı adam kartı alıp gömleğinin cebine koyduktan sonra yavaşça indiler.

Esma tedirgin bakışlarla Başkomiseri süzüyordu. Korktuğu her hâlinden belliydi.

“Eee,” dedi Başkomiser, “anlat bakalım. Dün maktulün evinde temizlik yapmışsın.”

“Evet,” dedi kadın, sesi titriyordu. “Saat dörde doğru bitti işim. Bütün evi dip doruk temizledim.”

“Sonra da çıktın gittin yani?”

“Yok. Çay içtik, pasta yedik birlikte. İşim bitince yani. Sonra ücretimi aldım, çıktım.”

“Keyfi nasıldı? Hâli tavırları? Bir gariplik var mıydı?”

“İyiydi. Her zamanki gibi yani. Zaten bana pek bir şey anlatmazdı. Ben de sormazdım. Ama bazen kadınlar arasında toplandıklarında yardıma gelirdim, kulak misafiri olduğum zamanlar olmuştu.”

“Kimlerle toplanıyordu?”

“Karşıdaki hemşire hanımla, Mine teyzeyle, üst kattaki Aynur öğretmenle en çok. Gerçi Aynur öğretmen birkaç aydır memleketinde. Trafik kazasında koluyla bacağı kırıldı, ailesi alıp götürdü.”  

“Şu duyduklarını anlat.”

“Kocasına boşanmak istediğini söylemiş birkaç kez ama kocası yanaşmıyormuş sanırım.”

“Neden boşanmak istiyormuş?”

“Geçimsizlik işte Amirim, başka ne olacak. Benim gördüğüm, her konuda tartışıyorlardı. Bazen Adnan Bey telefon açardı, telefonda bile birbirlerine bağrıştıklarını biliyorum.”

“Yakın zamanda oldu mu böyle bir diyalog?”

Kadın elini çenesine götürüp düşündü.

“Geçen hafta. Evet evet. Hatta Leyla Hanım oturup ağlamıştı odasına kapanıp. Ama sonra da hiçbir şey olmamış gibi pasta poğaça falan yapmıştı, birlikte yemiştik yine.”

“Dün sen temizlik yaparken eve gelen giden olmadı mı hiç?”

“Öğlen yeğeni geldi, Mustafa. Yemek yedikten sonra çıktı. Çok kalmadı. Mustafa’nın dışında kargocu geldi, saat ikiye geliyordu. Başka gelen ben görmedim.”  

“Sen Leyla Hanım’ın ziynet eşyalarının yerini biliyor muydun?”

Kadın bir anda kızardı.

“Hiiii,” dedi. “Yoksa altınlarını da mı çalmış gözü kör olmayasıcalar. Yoksa bütün bunları üç kuruşluk altın için mi yapmışlar?”

“Öğreneceğiz,” dedi Başkomiser. “Sen soruma cevap ver.”

“Tabii ki biliyordum,” dedi. “Küçük bir kutusu vardı, kilitli, onun içinde dururdu. Kilidini de her zaman üzerinde taşırdı.”

“Ne kadar ziyneti vardı peki?”

“Ben içini bilmem ki,” dedi kadın. “Kutuda neleri var görmedim. Sadece kutunun yerini bilirdim. Üzerinde altın taşımayı da sevmezdi. Bir tek kolyelerini takardı. Onun dışında alyans hariç her şey kutuda dururdu. Bir keresinde düğüne gidiyordu, o zaman kolunda burma bileziklerle boynunda uzun bir altın kolye görmüştüm.”

“Sen saat dörtte çıktıktan sonra ne yaptın? Bir daha uğramadın mı?”

“İşim bitince paramı aldım, çıktım, yeniden uğramamı gerektirecek bir şey olmazdı ki zaten hiç. Çıkınca benim küçük oğlanın üstüne bir şeyler almaya gittik. Başka da bir yere gitmedik.”

“Maktulün kapısında hiç zorlama izi yoktu. Yabancı biri yapmış olamaz. Ziynetleri de kayıp. Hem de tam bütün evin temizlendiği bir gün meydana gelen bir cinayet.”

Kadın bir anda panikledi. “Benden mi şüpheleniyorsunuz yoksa?” diye sordu. “Benim bir ilgim yok, ben bir şey yapmadım Amirim, yemin ederim. Leyla Hanım’ı çok severdim ben, neden böyle bir şey yapayım? Doğru söylüyorum, bir daha görmedim ben Leyla Hanım’ı. Ben çıkarken de iyiydi. Yaşıyordu.”

“Bilmiyoruz,” dedi Başkomiser. “Şu anda bu apartmandaki herkes aynı zamanda birer şüpheli. Onun için bizden izinsiz sakın şehir dışına çıkmayın, ortalıktan kaybolmayın.”

“Tabii, nereye gideceğiz zaten,” dedi kapıcı. “Katilin bulunması için yapabileceğimiz bir şey varsa biz de yardımcı olmayı çok isteriz.” 

Karşı dairede oturan hemşirenin mesaide olduğunu öğrendik. Başkomiser buradan çıktıktan sonra mutlaka komşunun da ifadesini almamız gerektiğini söyledi. Ayrıca apartmandakilerin parmak izleriyle DNA için örnek alınması talimatını verdi. Konuştuğumuz kişilerin imzalı ifadeleri de gerektiğinden, hepsini bir arada halletmek adına hemen bir ekip ayarladım.

Başkomiser son bir kez daha daireye bakmak istedi. “Sen bekle burada,” dedi. Beş dakika sonra çıktı. “Şu komşu işini hallettin mi?” diye sordu. Maktulün komşusu Burcu Başkan’dan bahsediyordu. Hastanede görüşmek için kendisinden söz almıştım. Çıktık.

Burcu Başkan, otuz altı yaşında, bekâr, hiç evlenmemiş, sarışın, uzun boylu bir kadındı. Yanına gittiğimizde hemşire odasında çayla sigara içiyordu. Bizi görünce sigarayı bardağın içine atarak söndürdü. Kendimizi tanıttık. Leyla Şeker’in öldüğünü duyduğunda önce inanmadı, sonra olduğu yerde çöktü, ağlamaya başladı. Bekledik. Toparlanması uzun sürdü. İlk defa bizden duyduğu belliydi.

“Ben dün bütün gün yattım. Çalışmıyordum. İzin günümdü. Kendimi iyi hissetmeyince yataktan çıkmadım. Televizyon seyrederek, tembellik ederek geçirdim günümü. Leyla’yı dün hiç görmedim. Ne o bana geldi ne de ben ona gittim.”

Duraksadı. Cümlelerini toparlamaya çalıştı. “İnanmıyorum. Leyla ölmüş olamaz. Şaka olmalı bu. Ne olur şaka olduğunu söyleyin. Hiç gürültü ya da ses de duymadım. Nasıl böyle bir şey olur?”

Yeniden ağlama krizi tuttu. Dolaptan bir tane küçük şişe su çıkardım, masadaki kolonyayı da aldım, yanına oturdum. “Sakin olun,” dedim. “Lütfen su için.” Başını kaldırmadan elimdeki şişeye uzandı, eli titriyordu, elimi çekmeden suyu içirdim. Teşekkür etti. Kolonya uzattım, istemedi.

Başkomisere döndü. “Size yardımcı olabilmeyi çok isterim ama benim bu olayla ilgili bildiğim hiçbir şey yok Amirim.”

“Maktulü ne zamandır, ne kadar tanıyorsunuz?” diye sordu Başkomiser.

“Ben apartmana geçen sene taşındım. Sağ olsun, taşınırken de sonrasında da çok yardımı oldu bana. Sevimli bir kadındı. Bir düşmanı ya da tartıştığı kimse olup olmadığını bilmiyorum. Bazen apartmandakilerden dert yanardı, yöneticinin karısının çok kıskanç olduğunu, zaman zaman buradan taşınmak için yanıp tutuştuğunu söylerdi. Üst komşusunun gündüz vakti bile sürekli gürültü yaptığından şikâyet ederdi bazen de. Gene kimi attı eve şırfıntı kim bilir, derdi. Bunun gibi ıvır zıvır şeyler işte. Kocası Adnan pırlanta gibi bir adamdır. Her istediğini alıp getiriyordu. En yakın arkadaşımı kaybettim diyebilirim. Çok üzgünüm. Ona kim kıymış olabilir, böyle bir caniliği kim yapmış olabilir? Bir insanı boğarak öldürmek akıl alacak iş değil.”

Burcu hemşire ağlamaya devam etti. Çok içten gözyaşı döküyordu. İstemsizce kadını omzuma yasladım, kendini tamamen bıraktı. Teselli edebilmek için ne diyeceğimi bilemedim. Bekledik. Bir süre sonra başını kaldırdı. Aklıma ilk gelen döktüğü onca gözyaşına rağmen hâlâ nasıl bu kadar güzel olduğuydu. Başkomisere baktım, hiçbir duygu belirtisi göstermeden bekliyordu.

“Özür dilerim,” dedi. “Bir anda kendimi kaybettim.”

“Önemli değil,” dedi Başkomiser. Kenardaki peçeteyi uzattı bana. Ben de aldığım peçeteyi Burcu Hanım’a verdim, gözlerini kuruttu.

Başkomisere önemli bir telefon gelince ayağa kalktı, gerisini sen hallet, diye işaret etti bana.

Biraz toparlanınca, “Sigara içsem sorun olur mu?” diye sordu. Cebimdeki paketten çıkardığım sigarayı yakıp uzattım. Masadaki boş çay bardağının altlığını yeniden önüne çekti. Bir sigara da ben yaktım. Elleri titriyordu sigarayı içerken. “Daha iyi misiniz?” diye sordum. Başını salladı. Burada işimiz bitmişti. Çıkarken Burcu Hanım’a teşekkür ettim, kartımı uzattım, bir şey aklına gelirse aramasını söyledim. Elini sıkarken aklımda yine sadece ne kadar güzel bir kadın olduğu ve çok güzel koktuğu vardı. Bir an için oraya gidiş sebebimi tamamen unutmuştum. Başkomiser çoktan gitmişti. Bir taksi çevirdim, yapacak çok işim vardı.

Büroya geldiğimde Başkomiser odasında telefon görüşmesi yapıyordu. Karşısındakine “Bir an önce hallet, seni bekliyorum, çok önemli olmasa böyle bir şey istemem senden,” diyordu. Telefonu kapattıktan sonra bana döndü.

“MOBESE’ler ve market kameraları kapıcıyı doğruluyor. Kargo şubesine uğradım. Maktulün evine giden kuryeyi buldum, eve ne götürdüğünü öğrendim. Kıyafet almış,” dedim.

“Yeğenine ulaşabildin mi?”

Ulaşamadığımı, nöbet tutan memura yeğenin maktulün evine uğraması hâlinde bizi hemen aramalarını tembih ettiğimi söyledim.

Oturduğu koltukta geriye doğru yaslandı. İki elinin parmaklarını birbirine değdirdi.

“Şimdi elimizdeki verileri bir değerlendirelim,” dedi. Şu ana kadar aldığımız bilgilere göre ne yazık ki hâlâ herkes cinayet şüphelisi olabilir. Kapıcının karısı, ziynet eşyalarını çalmak için böyle bir suç işlemiş olabilir. Zaten dün temizlik günüymüş. Ortalıkta hiçbir iz bulunamamasının sebebi de bu olabilir.

“İkinci olasılık, aradığımız katil apartman yöneticisinin karısı olabilir. Uzak ihtimal gibi gözükse de komşular arasındaki sebebini bilmediğimiz kıskançlık önemli bir faktör.

“Üçüncü olasılık, yeğen. Genç yeğen, bu sene üniversiteye başlamış. Belki yeni girdiği ortamda edindiği kötü alışkanlıklara para yetiştiremediği için en yakınını gözünü kırpmadan öldürmüş olabilir. Ama önce yeğeni bulmamız gerek. Bakalım ne biliyor olayla ilgili.

“Bir de dördüncü şüphelimiz, hemşire tabii. Genç, güzel bir kadın. Maktulün kocası ile gizli bir ilişkisi olabilir. Üstelik hemen karşı dairede oturuyor.”

“Katilin kocası olma ihtimali yok mu sizce Amirim?” diye sordum.

“Neden böyle bir şey yapsın ki?” diye soruma soruyla karşılık verdi.

“Karısı boşanmak istediği için.”

“Haklısın, güçlü bir motivasyon ama sen yokken araştırdım, devriyede gittikleri bölgeler evinin olduğu bölgenin dışında. Yanındaki arkadaşı ile hiç ayrılmamışlar. Devriye dışında da bütün gece bürodaymış. Giriş çıkışlarına baktım.”

“Bilmiyorum,” dedim. “Bana biraz tuhaf geliyor. Yabancı değilse kim girdi eve o zaman?”

“Bunu öğrenmek de bizim işimiz işte,” dedi Başkomiser. “Bize bunun için maaş veriyorlar. Peki…” dedi, sonra. Elindeki kalemle önündeki kâğıdı karalamaya başladı. “Sence katil kim olabilir?”

Kısa da olsa düşünme fırsatım olmuştu bu konuyu.

“Ben katilin yeğen olduğunu düşünüyorum. Ortada yok. Telefonu kapalı. Nerede olduğu meçhul.”

“Haklısın ama bulmadan, sormadan, dinlemeden öğrenemeyeceğiz. Öğrenci sonuçta çocuk. Ortaya çıkacaktır. Neyse…” dedi sonra. “Enseyi karartmak yok. Cenaze işlemlerinden sonra Adnan’la da konuşalım.”

Akşama doğru, maktulün yeğeninin eve uğradığını öğrendik. Hemen çıktık.

Apartmanın önüne geldiğimizde, polis memuru ile oturuyorlardı. Çocuk hem sigara içiyor hem de ağlıyordu.

Başkomiser, polis memuruna vazifesine geri dönmesini söyledikten sonra bankta oturan gencin yanına çöktü.

“Başın sağ olsun delikanlı,” dedi. “Teyzen için üzgünüz. Sana birkaç soru soracağız, cevap verebilecek misin?” diye sordu.

Delikanlı burnunu çekti. Elinin tersiyle gözünü sildi. “Bulun o katili, ne olur, teyzemin kanı yerde kalmasın,” diye ünledi, sesi çatallıydı.

“Bulacağız, emin ol. Sen nerede okuyorsun?”

“İstanbul Üniversitesi’nde okuyorum. Bu sene başladım. Üçüncü girişimdi sınava. İstediğim bölümü kazanınca teyzem de benim kadar sevinmişti. Yurtta kalıyorum ama okul yakın olduğu için mutlaka hemen her gün teyzeme uğrarım. Uğrardım yani. Şimdi ne yapacağımı bilmiyorum tek başıma bu koca şehirde.”

Mustafa yeniden ağlamaya başladı.

“Teyzeni çok mu seviyordun?” diye sordu Başkomiser.

Evet, anlamında başını salladı Mustafa.

“Teyzeni boğarak öldürmüşler. Öğrenmişsindir. Düşmanı var mıydı? Böyle elini kolunu sallaya sallaya girip çıkabilecek senden başka kimse var mıydı daireye?”

Mustafa kendini toparladıktan sonra yeniden konuşmaya başladı. “Bir düşmanı yoktu,” dedi. “Onun ne düşmanı olacak zaten. Sadece eniştemle anlaşamıyorlardı. O da çocukları olmadığı için. Başka bir şey bilmiyorum ben. Dün öğlen uğradım, temizlik vardı, mutfakta karnımı doyurdu teyzem. Sonra da çıktım. Bir daha görmedim. Teyzem altınlarını saklamazdı ki hiç. Altın düşkünü değildi. Bilen birisidir yapan mutlaka ama kim yapmış olabilir aklım almıyor.”

Durdu biraz sonra yeniden konuşmaya başladı. “Yoksa benden mi şüpheleniyorsunuz?” İkimize birden bakıyordu soran gözlerle. “Ben teyzemi çok seviyordum. Ben yapmadım. İnanın.  Neden böyle bir şey yapayım?”

Başkomiser, kolunu çocuğun omzuna attı. “Bizim işimiz katili bulmak delikanlı,” dedi. “Suçsuz insanı suçlayacak değiliz, bunları sormak vazifemiz. Sen neredeydin bu saate kadar peki? Telefonun da kapalı.”

“Bütün gün okuldaydım, bugün önemli iki dersim vardı,” dedi Mustafa. “O yüzden öğlen gelemedim, okuldan çıkınca uğrarım teyzeme diye düşünmüştüm.”

“Peki, akşam neredeydin? Yurtta mıydın? Kaçta geçtin yurda?”

“Akşam, ee-evet, dedi,” çocuk. “Yurttaydım. Erken geçtim. Zaten saat 22.00’den sonra giriş yok.”

Başkomiser, Mustafa’dan cep telefonu numarasını istedi, not ettim. “Ama bir haftadır telefonum yok,” dedi. “Aradığınızda o nedenle ulaşamamışsınızdır, arızalanınca servise verdim, çıkmadı henüz.”

Akşam, Başkomiserin beklediği sonuçlar geldi. Tabakta iki kişinin DNA izlerine rastlanmıştı, biri maktule aitti ancak diğerinin kimliği tespit edilememişti. Kocası o gece nöbette olduğuna göre onun olması olanaksızdı. Çay tabağında ise hiçbir şey çıkmamıştı.

Ön otopsi raporuna göre de maktul, iple boynu kırılarak öldürülmüştü. Parmak izi yoktu.

***

Başkomiser, ertesi gün yurda uğramamı isteyince sabah ilk iş yurda gittim. Kayıtlardan olay günü Mustafa Çetin’in yurda hiç gelmediğini öğrendik. O gece orada kalmamıştı. “Emin misiniz?” diye sordum. Tekrar kontrol ettiler. “Yok,” dediler. “O sabah çıkış kaydı var ama girişi yok.” Oda arkadaşlarından birini çağırdılar, o da gelmediğini onayladı. 

Mustafa’nın kaldığı yurt odası için savcılıktan arama emri çıkardık. Başkomiser aramayı bizzat yönetti. Odada altı kişi kalıyorlardı. İçeride ayak ve ter kokusunun karışımı ağır bir koku vardı. Aramalarda herhangi bir sonuç elde edemedik.

Mustafa Çetin’i cinayetten ve hırsızlıktan gözaltına aldık. Sorgusunda ısrarla kendisinin böyle bir şey yapmadığını iddia etti. Ama o gece nerede kaldığına ilişkin bir cevap veremedi. Eveleyip geveledi sadece. Cep telefonu olmadığından olay gününe ilişkin sinyal bilgilerine ulaşamadık.

Mustafa’dan alınan kan ve idrar örneklerinde kanında uyuşturucu maddeye rastlandı. Uyuşturucu madde etkisi altında böyle bir suçu işlediğine, bu sebeple hatırlamadığına kanaat getirdi savcılık.

Sonuç olarak savcılık tarafından mevcutlu olarak sevk edilen Mustafa Çetin’in sorgu hâkimliğince tutuklanmasına karar verildi. 

Maktul, Adli Tıp’taki işlemlerinin tamamlanmasından sonra defnedildi. Biz de katıldık. Küçük bir kalabalık nezaretinde toprağa verildi.

Cinayet silahı bulunamadı. Adnan’la cenazeden sonra yaptığımız görüşmede teyze ile yeğen arasında para yüzünden sık sık tartışmalar çıktığını, daha önce de Mustafa’nın teyzesinin üzerine yürüdüğünü karısının söylediğini öğrendik. Mustafa’nın okulda kötü alışkanlıklar edinmiş olabileceğini söyledi. İyiden iyiye insan sarrafı oldum diye boşuna demiyordum. Adnan’ın anlattıkları da beni doğruluyordu. Her ne kadar Başkomiser şüpheleri bulunduğunu söylese de gerçek apaçık ortadaydı.

Katilin yakalandığını ve tutuklandığını haber vermek için Burcu Hanım’a uğradım. Aslında onu yeniden görebilmek için yanıp tutuşuyordum. Elimde de artık geçerli bir bahanem vardı. Birlikte yemek yedik. Haberi duyunca çok sevindi. Ama kim olduğunu öğrenince çok şaşırdı.

“Bana da bir şey yapabilirdi,” diyerek korkusunu dile getirdi.

Eline uzanıp tuttum, “Korkmayın,” dedim. “Ben sizi korurum.”

“Teşekkür ederim,” dedi. “Çok iyisiniz.”

Bütün cesaretimi toplayarak “Siz de çok güzelsiniz,” dedim. Utandı.

Masanın üzerindeki telefonu yemek sırasında çalmaya başlayınca ekrana bakıp sessize aldı, yerine bıraktı. “Önemliyse açsaydınız,” dedim.

“Yok,” diyerek başını salladı. “Önemli biri değil.”

Ama arayan her kimse ısrarcıydı. Yemek boyunca telefonun ışığı sürekli yandı.

Göz ucuyla ikide bir saatini de kontrol ettiğini görünce “İsterseniz kalkalım,” dedim. Yemek faslı bitmiş, sohbet ediyorduk zaten.

“İyi olur, hemen gelirim diye çıkmıştım,” dedi.

“Bu yemeği tekrarlayalım mı?” diye sordum.

“Olur,” dedi. “En kısa zamanda tekrarlarız, çok isterim. Ben sana müsait olduğumda haber veririm. Ama bu defa sen benim davetlim olacaksın.”

Kabul ettim. Yemeğin sonunda da olsa sizli bizli konuşmayı bırakmıştık.

Kalktık. Galiba âşık oluyordum. Belki de çoktan olmuştum.

Burcu’yu hastaneye bırakmış çıkarken giriş kapısına doğru hızlı adımlarla ilerleyen tanıdık bir sima gördüm. Adnan. Sinirli bir hâli vardı sanki. Belki de bana öyle geldi. Üzgün de olabilirdi. Sonuçta karısını kaybetmişti, kolay bir travma değil, diye düşündüm. Ben çıkarken diğer kapıdan o girdi. Beni fark etmedi. Özel olarak baş sağlığı dilemek için dönsem diye aklımdan geçse de şu anda yersiz kaçabileceği endişesiyle vazgeçtim.

Büroya geçtiğimde Başkomiser yine telefonda harıl harıl biriyle konuşuyordu. Eliyle oturmamı işaret etti. Cenaze kaldırılmış, katil yakalanmış, dosya kapanmıştı. Ama cümle aralarından karşısındaki kişi ile aynı olayla ilgili konuştuğunu anlayabiliyordum. Niye eşeliyor ısrarla, diye merak ettim. Konuşma bitince bana döndü.

“Tam ben de seni arayacaktım,” dedi.

“Yemekteydim,” dedim.

“Desene unutmuşsun,” dedi. “Aklıma da gelmedi değil.”

Boş boş baktım.

“Bugün birlikte yiyecektik yemeği,” dedi kollarını iki yana açarak.

Elimi alnıma götürdüm. “Kahretsin, aklımdan tamamen çıkmış Amirim. Yarın telafi edelim,” dedim. “Ben ısmarlayacağım, itiraz kabul etmiyorum.”

Gülümsedi. “Pek keyiflisin, yemekte yalnız değildin anlaşılan,” dedi.

“Hayır,” dedim. “Yanımda bir bayan arkadaşım vardı. Burcu hemşire. Siz de tanıyorsunuz. Katilin yakalandığını haber vermek istedim.”

Hem daha fazla soru sormaması hem de konuyu benim dışıma taşımak için “Siz ne yapıyordunuz Amirim?” dedim. “Telefondaki kimdi?”

“Ha,” dedi. “Telefon. Biliyorsun çabuk verilen kararlar benim için her zaman sıkıntıdır.” Arkasına yaslanıp devam etti. “Mustafa’nın bizden bir şeyler gizlediğini düşünüyorum. Ama bence kesinlikle cinayetle alakalı değil.”

“İlahi Amirim,” dedim. “Bebek yüzlü katiller hep vardı. Biliyorsunuz. Hep de olacak.”

“Öyle tabii,” dedi. “Ama galiba gizlediği sırrı keşfettim. Yanılmıyorsam bir saate kadar burada olur.”

Merakımı fark etti. “Adnan’la da konuştum bugün yine. Ona da anlattım şüphelerimi ama o da senin gibi düşünüyor,” dedi.

“Burada mıydı Adnan?” diye sordum.

“Yok, telefonda görüştük,” dedi.

“Yarım saat kadar önce ben de gördüm Adnan’ı,” dedim. “Burcu hemşireyi hastaneye bıraktıktan sonra ben çıkarken o diğer kapıdan giriyordu. Telaşı var gibiydi ama sinirli miydi üzgün müydü anlayamadım.”

“Ben bugün telefonda konuşurken oldukça sakindi,” dedi. “Hatta fazla sakin geldi bana.”

Başkomiser bir süre sessiz kaldı. Ardından, ayağa kalktı. “Adnan ne için gitmiş hastaneye acaba? Bir öğren de haber ver bana,” dedi. Odadan çıktı.

Öğrenmem beş dakikamı almamıştı. Kayıtlarda Adnan Şeker isimli bir kayıt yoktu. Yatan hasta ziyaretine gitme ihtimaline karşı Şeker soyadlı yatan hastaları da kontrol ettirdim. Yoktu.

Beklerken Başkomiser geldi. “Şu gizli sır bir gelsin. Ardından birlikte hastaneye gidelim. Kamera kayıtlarına bir bakalım. Karısını daha dün toprağa verdi, yas tutmak yerine hastanelerde ne işi varmış. Sorumluluk bölgesinde de değil üstelik.”

Yarım saat sonra gizli sır kapıda göründü. Anlattıklarıyla şaşkınlığımı gizleyemedim.

“Beni aradığınızı duyunca hemen geldim Komiserim,” dedi. “Kim olduğumu öğrenmişsiniz sanırım. Adım Asım Kurtulmuş. Tekstil işi ile uğraşıyorum. Mustafa’yı tanıyorum, evet. Olayı duyunca kulaklarıma inanamadım, zaten iki gündür de ulaşamıyordum Mustafa’ya. Emin olun, Mustafa öyle bir caniliği istese de yapamaz, çok nahif biridir. O akşam da birlikteydik. Benim rezidansımda ikimiz baş başa küçük bir parti yapmıştık. Kanında çıktığını söylediğiniz madde de o küçük kutlamamızdan kalmadır. Size konuşmamasının sebebi deşifre olmamızı istemediği içindir mutlaka. Mustafa’yla üç aydır sevgiliyiz.”

Kamera kayıtları şahsın ifadesini doğrulayınca Başkomiser savcıyla görüşerek dosyanın yeniden açılmasını sağladı. Mustafa serbest kaldı.

“Amirim,” dedim. “Böyle bir şahsın varlığını nasıl öğrendiniz?”

“Dün cenaze sırasında hemen yanımda genç bir delikanlı vardı ya hani.”

“Evet,” dedim.

“Yurttaki oda arkadaşlarından en yakını oymuş Mustafa’ya. Mustafa katil olamaz, dedi bana. Sonra çıkardı, bir cep telefonu verdi. Aslında yurtta arama yaptığımız gün verecekmiş ama korkmuş, susmuş. Yani Mustafa bize kısmen yalan söylemiş. Telefonunun serviste olduğu doğru ama ikinci bir telefonu ve ikinci bir hattı varmış. Bunu da ona sevgilisi yani Asım Kurtulmuş almış. Bizim bilgi işlemciler dün gece epey uğraştılar. Telefonun içine girdiler, böylece gizli sırra ulaştık.”

Bu arada yeni gelişmeler olunca Adnan aklımızdan çıkmıştı. Kamera kayıtlarını incelemek için hastaneye gittik. CCTV odasındaki kameraların benim hastaneden ayrıldığım saatle bir saat sonrasındaki aralığını inceledik. Ve bingo. Aradığımızı bulduk. Hem de birden çok kamerada karşımıza çıkıyordu. Yalnız değildi. Görüştüğü kişiyle tartıştığı, sinirli hâli belli oluyordu. Hepsinin kopyasını çıkardık.

Daha önce çıkarılan ancak katil zanlısı olarak Mustafa tutuklanınca dosyada işlevsiz kalan Adnan’ın son bir aya ilişkin yaptığı bütün telefon görüşmelerinin dokümanını elden geçirmeye karar verdik. Kayıtlarda dikkatimizi çeken numaraları not ettik. Eşiyle yaptığı görüşmeler dışında dikkati çeken diğer numara da Adnan Şeker’e aitti. Soruşturmanın ilk başında dikkat etmediğimiz bu ayrıntı şimdi büyük önem kazanmıştı.

Söz konusu numaranın kim tarafından kullanıldığına ilişkin araştırma ve sinyal tespiti talep ettik. Numaranın herhangi bir telefonda kullanılmadığını, sinyal tespitinin mümkün olmadığını öğrendik. Ama katil bir yerde hata yapmıştı. Müşteri temsilcisi ile yaptığı görüşmeler kayıt altındaydı ve ses tonundan kim olduğunu öğrenmiştik.

***

Sorgu odasındaydık. Karşımızda oturuyordu. Çok şıktı. Üzerinde dar bir büstiyer, altında mini bir etek vardı. Makyajı, kıyafeti, oturuşu, bütün güzelliğiyle ben buradayım, diyordu.

Masadaki suyun kapağını açıp bir yudum aldıktan sonra “Dün Adnan’la görüştün mü?” diye sordu Başkomiser.

“Hayır, görüşmedim,” dedi. “Görüşmem mi gerekiyordu?”

Başkomiser cevap vermeden bekledi.

Boşuna getirdiniz beni buraya, diyen bir gülüş vardı Burcu’nun yüzünde. Gözleriyle siz ne yapmaya çalışıyorsunuz, dercesine bana baktı. Son olanlardan sonra ben de afallamış durumdaydım. Şaşkındım.

“Pekâlâ,” dedi Başkomiser. “İtiraf etmeyeceksin yani.”

“Neyi itiraf etmemi istiyorsunuz?” diye sordu. “Katil yakalandı, tutuklandı. Dosya da kapandı öğrendiğime göre. Tatmin olmadınız mı? Benden ne istiyorsunuz, beni neden buraya getirdiniz? Avukat istiyorum. Konuşmayacağım.” Bana döndü. “Komiser, neler oluyor söyler misin?”

“Oyun oynamak istiyorsun öyle mi? Ama oyun için harcayacak vaktim yok,” dedi Başkomiser. “Bak bakalım şunlara.”

Dosyayı incelemeye başladı. Böyle bir şeye hazır olmadığı açıktı. Duruşu değişti, gülümsemesi suratından yavaş yavaş silindi. Kadın içerisinde HTS kayıtları, kamera görüntüleri de bulunan dosyayı incelerken Başkomiser öldürücü darbeyi vurdu.

“Senin de gördüğün gibi Adnan’la gönül ilişkiniz olduğunu biliyoruz. Susmaya devam edecek misin?” diye sordu.

Gardının düştüğü, pes ettiği suratından belliydi. Az önceki kendinden emin hâlinden eser kalmamıştı. Ama ilk konuştuğumuzdaki sulu göz hâli de yoktu. Sadece şaşkınlık vardı. Yakalanmayacağını düşünüyordu belli ki.

“Tamam,” dedi. “Konuşacağım.”

“Güzel. Adnan hastaneye neden gelmişti? Onunla başlayalım mı?”

“Yemekteydim.”

“Biliyorum.”

Başını kaldırıp bana baktı. Bir tepki vermedim.

“Yemek sırasında sürekli özel numaradan aradı. Bana ulaşamayınca hastaneye gelmeye karar vermiş. Olay gününden bu yana arkadaşımda kalıyordum. Eşi iş için şehir dışına gittiğinde dönene kadar onda kalırım genelde. Senin yaptığını biliyorum, dedi. Neden dikkat çekecek şeyler yapıyorsun, evinde kalsana, şüpheyi üstüne çekiyorsun, diye çıkıştı. Dün gece kapımı çalmış, açan olmayınca evde olmadığımı anlamış. Gece de çok aradı ama arkadaşımın yanında olduğum için cevap veremedim. Bir de telefonda ne diyeceğimi bilemedim. Olaydan sonra ilk kez hastaneye geldiğinde konuştuk işte.”

“Bilmeden hatayı kendisi yaptı,” dedi Başkomiser.

Başını salladı Burcu.

“Leyla Şeker’i neden öldürdün?”

“İki senedir ilişkimiz vardı. Bana ayırdığı kısacık zaman dilimlerinden usanmıştım. Bir sene önce Adnan’ın oturduğu dairenin karşısı boşalınca orayı kiralayıp yerleştim. Karısıyla tanışıp arkadaş olmam uzun sürmedi. Zor da olmadı. Ama Adnan’ın akşam eve uğramadan ya da sabah evden çıktıktan sonra bana ayırdığı yarım saatlik, bir saatlik süreler beni bir süre sonra mutlu etmemeye başlamıştı. Ben boşan artık dedikçe beni zamanı değil, bekle biraz diyerek sürekli atlatıyordu. Ben de yöntem değiştirdim, karısını Adnan’a karşı doldurmaya başladım. Adnan’ın karısını çalıştırmaması, gittiği yerlere karısını götürmemesi, evden dışarı çıkmasına izin vermeyişine ben de ekledim bir şeyler. Kendi adıma başarmıştım da. Leyla boşanmaya karar vermişti ama Adnan’ın buna yanaşmadığını söylüyordu. Bekledim. Adnan pes eder, tamam der diye ama olmadı. Bana yapacak başka bir seçenek bırakmamıştı. Akşam altıdan sonra fırından yeni çıkardığım pasta ile kapısını çaldım, beni görünce çok sevindi. Saftı, iyi niyetliydi. Kocasıyla ilişkimizden hiç şüphelenmeyecek kadar hem de. Oturduk, çay içtik, pasta yedik. Saat ona geliyordu. Bugün temizlik vardı, Esma’ya da yardım ettim, yoruldum galiba, ben biraz uzansam sana ayıp olur mu, diye sordu. Televizyon seyrediyorduk. Kanepeye uzanmıştı, gözlerinin kapandığını görünce cebimdeki hastane eldivenini çıkardım. Duvarda gördüğüm, süs olarak kullandıkları halat ipini aldım, onunla uykusunda boğdum. Hiç direnemedi bile. Ortalığı hırsızlık süsü vermek için dağıttım, ziynet eşyalarını aldım, sessizce çıktım. Ziynetlerle ipi apartman boşluğuna attım.”

“Adnan senin yaptığını biliyor muydu?”

Usulca başını salladı.

Tam, rüyalarımın kadınıyla tanıştım sonunda, derken aslında acımasız bir katil olduğunu öğrenmiştim. Benim için ne büyük bir hayal kırıklığıydı. Sorgusunu yapana kadar hâlâ içimde ufak da olsa bir ümit vardı. Önüne koyduğumuz her delili aksi kanıtlarla çürüteceğine emindim nedense. Bütün delillere rağmen, kendisi itiraf edene kadar aradığımız katilin Burcu olduğuna kafam yatmıyordu. Âşık olduğum için konduramıyordum belki de. Suçluluğu kanıtlanana kadar herkes masumdur karinesine ilk defa bu kadar inanmıştım. Başkomisere bütün bunları belli etmemeye çalıştım. Aşkımı kalbime gömüp unutmaya karar verdim.

Dışarı çıktığımızda, “Hastanede ilk görüştüğümüz günü hatırlıyor musun?” diye sordu Başkomiser.

Evet, anlamında başımı salladım.

“Burcu Başkan’la konuşmaya gittiğimizde cinayeti ona biz haber vermiştik ama olayın nasıl olduğunu söylememiştik. Ne dediğini hatırla.”

Dikkat etmemiştim çünkü o sırada güzelliğiyle beni büyülemişti. Düşünüyor gibi yaptım.

“Bir insanı boğarak öldürmek akıl alacak iş değil, demişti,” diye devam etti Başkomiser.

Odasının kapısında durdu, eliyle sırtıma vurdu.

“Unutursun merak etme,” dedi.

Yüzüne şaşkın baktım. Başka tek kelime etmeden odasına girdi, kapısını kapattı.

Kilidine takılı anahtarlar sallanacak kadar sarsılıyordu kapı yumruklanırken. Hangi ses onu uyandırmıştı, kestiremiyordu. Var gücüyle vuranın hiddeti mi, yoksa beklenmediği bir anda ölümle karşılaşan kadının gelecekte yaşayamayacağı yılları telafi etmek istercesine isyankâr çığlığı mı? Önce kumandaya uzandı, onun için ninni yerine geçen korku filminin sesini kapattı. Sonra kapıya doğrulttu kumandayı ve üstündeki “back” tuşuna bastı. Gerçeklik algısını kaybetmiş değildi ama yine de tuşa bastığında, saniyenin altmışta biri süreliğine de olsa kapının dışındaki yedi numaranın evine geri dönmesini umut etti. “Keşke kumandalar gerçek hayatta da işe yarasa,” diyerek uyuyakaldığı kanepeden kalktı, sağ elini pijamasının içine sokup kalçasını kaşıya kaşıya kapıya gitti.

Karşısındaki adamın sinirden kıpkırmızı olmuş yüzünü görünce yine altmışta bir oranlık sürede mahcup oldu. Ama duyguları da umutları gibi kısa sürdüğü için komşusunun bu hâli komik geldi, gülmemek için kendini zor tuttu. Az önce kalçasını tımarladığı elleriyle karşısındaki adamın ağzını kapattı. Sol elinin işaret parmağını da kendi ağzına götürerek:

“Şişşşt, aman Rüstemciğim, gecenin bu saatinde apartmanın içinde bağırılır mı hiç? Sende öfke sorunu var, demedi deme. Elimdeki vakaların çoğu öfkesine yenilip suç işleyen kişiler,” dedi ve bıkkın bir şekilde ekledi. “Bunu hep söylüyorum ama anlamıyorsun ki! Çöz şu problemini artık.”

Kırmızı yüzlü yedi numara, bu dalga geçen yavuz hırsızın tiradının benzerlerini daha önce defalarca duymuş olsa da yine dumur olmaktan kendini alıkoyamadı. Devamındaysa normalde bülbül gibi şakıdığı, sadece öfkelendiği zamanlarda tetiklenen kekelemesiyle “Çizzz… çizzzzzzz… çizzzz… meeeeeeyi çokkkk…” derken bir yandan da karşısındaki adamın deli olduğuna şüphe bırakmayan el hareketini, gözleriyle hipnotize şekilde takip ediyordu. Adam şefkat dolu bir yüz ifadesiyle, kekelemekten tamamlayamadığı cümlesi için onu yüreklendirircesine, göğüs hizasında, vücuduna paralel tuttuğu eliyle havada görünmez bir daire çiziyor ve başını da senkronize şekilde öne arkaya sallayarak “Hadi Rüstem’im bir avazda söyle de kurtul,” diyordu.

“Kkkkkkkk…. Kkkkkkkk….”

“Bak gözlerim doldu Rüstem’im, ha gayret nur topu gibi bi cümlen geliyor!”

Bu buram buram dalga geçen tavır karşısında kırmızı yüzlü yedi numara, önünde dikilen adamın devir daim yapan elini ittiği gibi eve daldı.

“Çok aştın sen! Atıcam o televizyonu camdan şimdi!”

Son cümleyi takılmadan söylese de ev sahibinin radarına ensesinden yakalanıp ne ara olduğunu anlamadan kapı dışarı edilmişti bile. Rüstem bu süreyi ev sahibine sorsaydı, saniyenin altmışta biri cevabını alırdı muhtemelen. Ama evden bu palas pandıras derdest ediliş gözünü korkutmuş olacak ki kendi katına dönmek için merdivenlere yöneldi.

“Şiii… şiiii…. şikkkk…”

“Şiki şiki baba?? Haaa şöyleee, Allah neşeni arttırsın Rüstem’im, siniri bırak, hep böyle şarkı söyle!”

“Ayetttt… eeeeğğğ… eğğğğ… dicem seee… ni!!”

”Hayni hayni yabaaa!”

“Rrrrr….uuuhh hastası seni!”

“Helik melik duni. Gel fakiri yaba…” diyerek kapıyı kapattı ama apartman koridorundaki kırmızı yüzlü yedi numaranın duyacağı şekilde şarkının nakaratını devam ettirdi. “Ooooo oooooo oooof!”

Oturma odasına gidip koltuğa oturduğunun saniyesinde -ki bu sefer öznel bir zaman kavramı değil de gerçekten bu derece bir eş zamanlılıkta- telefonu çaldı.

Bu sefer “ş” harfi olmadan, “Ahan da siki siki aldım,” diyerek uzanıp telefonu açtı.

Arayan, “alo” denmeyeceğine antrenmanlı bir şekilde söze başladı:

“Koçubey Mahallesi’nde villaların birinde kesik parmak bulunmuş. Konum atıyorum şimdi.”

İki taraf da önceki telefon görüşmesi deneyimlerine dayanarak konuşmanın devamının olmayacağını bildiğinden aynı anda telefonu kapattılar. Üzerinden çok geçmeden yardımcısı Nuri, az önce ilan ettiği mesajı gönderdi. Oflayarak gideceği yerin haritasına göz gezdirdi telefonda. Üstünü değiştirdi, apartmandan çıkarken az önceki kırmızı yüzlü yedi numaranın ziline, onun konuşmasına gönderme yaparcasına birkaç kez kesik kesik basarak “Seni kekeme bülbül seni,” dedi gülerek.

Olay yerine varıp arabadan indiğinde duraksadı. Sanki önünde boyutlar arası geçiş yapılan bir kapı açılmıştı. Kusursuz peyzajı ve aydınlatmaların etrafındaki ışık haleleriyle buranın bir bahçe değil de dünya dışında bir cennet olma ihtimali güçleniyordu. Adım atıp atmamaktaki kararsız hâline sinirlenerek, “Ulan sana asma köprü bile çok! Bir de önünde boyut kapısı mı açılacağını sanıyorsun?” diye söylene söylene arabanın kapısını sertçe kapadı.

21 numaralı villaya geldiğinde, mesafe olarak diğerlerine nazaran daha ayrışan bir konumda olduğunu gördü. Fakirlerle bir arada olmak istemeyen zengin züppe tavrı gibi adeta. Hoş, diğerlerinin sahiplerinin de kodaman olduğu su götürmez gerçekti ama 21 numara patronsa bunlar CEO olabilirdi. Zenginlikle ilgili akıl yürütmesinin bile çalışma üzerine olduğunu görünce bu sefer de kendi kendine “Ufkuna sıçayım senin, Allah’ın marabası,” diyerek içeri girdi. Onu gören yardımcısı vakit kaybetmeden konuşmaya başladı:

“Amirim, ev sahibinin adı Pervin Hıncal. 40 yaşında, tek başına yaşıyormuş. İhbarda bulunansa komşusu Aysel Güç. Üç gün önce evden kavga sesleri duymuş. Daha önceden Pervin Hanım’la aralarında bir tartışma olmuş. Sebebi ise Aysel Hanım’ın bahçesine meyve, sebze dikmek istemesi. Pervin Hanım komşusunun bahçesinin görüş alanında olduğunu ve göz zevkini bozmaya hakkı olmadığını iddia ederek Aysel Hanım’la tartışmış. Hatta yeni ektiği fidelerin bazılarını da sökmüş. Olaya gelecek olursak; Aysel Hanım geçmişteki bu münasebetten dolayı Pervin Hanım’ın geçimsiz biri olduğunu düşündüğünden sesleri önemsememiş. İki gün sonra alışverişten döndüğünde Pervin Hanım’ın ışıklarının gündüz vakti yandığını görmüş. Garip gelse de eve gelip kontrol etmemiş, kimseye de haber vermemiş ama huzursuz olmuş. Şeker hastası olduğu için gece sık sık tuvalete kalkıyormuş. Aklına takıldığı için her seferinde, penceresinden gizlice Pervin Hanım’ın evini kontrol etmiş. Alt kattaki iki odanın da lambası yanıyormuş. Sabah uyanır uyanmaz tekrar baktığında ışıkların hâlâ söndürülmediğini görünce içi rahat etmemiş ve polise haber vermiş.”

“Yani eve gelip kontrol etmemiş mi?”

“Hayır, polise haber vermiş. Bizimkiler bulmuş kesik parmağı. Kapı da açıkmış.”

“Komşunun evi hangisi?” diyerek pencereye yöneldi.

Yardımcısı Nuri, “Soldaki ev Amirim, bakın şimdi ışığı yanan odanın perdesi aralandı,” dedi.

Bir süre eve baktılar. Perde sürekli açılıp kapanıyordu. Neler olup bittiğine bakmak istiyor ama sonra korkudan kapatıyordu anlaşılan.

“Bu evin dış kapısı, komşunun görüş alanında değil. Parmak nerede bulunmuş?” diye sordu yardımcısına. Sonra onun adımlarını takip etti.

“Mutfakta Amirim. Sol el, yüzük parmağı kesilen. Alyansı hâlâ üstünde duruyor.”

“Kesik parmak ev sahibine ait olmayabilir yani. Yalnız yaşıyor dedin, değil mi en başta?”

“Evet yalnız yaşıyor, fakat…” Parmağın bulunduğu tezgâhın tam üstündeki resim çerçevesini gösterdi. “Tabii, henüz incelenmedi ve komşunun söylediklerinden yola çıkarak tahminen üç gün geçtiği için uzuvda renk değişimi olsa da tırnak yapısı itibariyle fotoğraftakine benzemiyor mu Amirim?”

Şeref, eğilip resim çerçevesine baktı, sonra hemen yakınındaki kesik parmağa. Ardından mutfağı incelemeye başladı. Oldukça genişti, neredeyse bir stüdyo daire kadar. İki duvarı da kaplayan dolaplar, ortada ise yeni tip mutfaklarda bulunan “ada” olarak tabir edilen geniş bir tezgâhla pencere tarafında bir masa ve koltuklarından oluşan oturma grubu bulunuyordu. Bu kadar yer varken neden resim çerçevesi ocağın, lavabonun bulunduğu tezgâha konulmuştu? Adeta biri süreci hızlandırmak istercesine onları yönlendirmek istiyordu.

“Burada sana tuhaf gelen bir şey var mı?” diye yardımcısına sordu.

“Evet Amirim, kesik parmaktan resim çerçevesine doğru giden oklar ya da yanıp sönen ışıklar beklerdim.”

Şeref hem yardımcısı Nuri’nin muzipliğinden hem de bu ‘aklın yolu bir’ durumuyla düşüncesinin teyit edilmesinden hoşnut, tebessüm etti.

“Parmağı hemen incelesinler. Biz de şu ürkek tavşanla bir konuşalım ama öncesinde bizimkilere söyle, her yeri didik didik arasınlar. Başka bir uzuv bulmayız umarım. Hastanelere parmak kesilmesi ya da kopmasıyla ilgili Pervin Hıncal’ın bir başvurusu olmuş mu araştırsınlar.”

Komşunun kapısını çaldıklarında, ev sahibi kısa sürede kapıya geldi ama duraksadı. Kapıya tekrar vurdular.

Kapının hemen ardında olmadığını belli eden bir uzaklıktan ev sahibi seslendi. “Kim o?”

“Polis, Aysel Hanım. Komşunuz Pervin Hanım hakkında birkaç sorumuz var.”

Kapının ardında hiç hareket olmadı. Yardımcısı Nuri tekrar seslendi:

“Kapıyı açar mısınız Aysel Hanım?”

Kadın komutu aldığında ayaklarını belli ki sürüyerek kapıya yanaştı, zinciri taktı ve gözleriyle burnu görünecek kadar açarak “Ben her şeyi anlattım. Daha fazlasını bilmiyorum. O kadınla uğraştırmayın beni,” dedi.

Zinciri kaldırtmak için üniformanın işe yarayacağını düşünen Şeref az ilerideki polisi gösterdi. “Şu an, buradan daha güvenli bir yerde olamazsınız Aysel Hanım. Lütfen kapıyı açın da konuşalım.”

Kadın biraz düşündükten sonra “Ama bahçede konuşacağız,” dedi. Belli ki bu ikilinin sivil kıyafetli olmalarından huylanmış, diğer üniformalı polislerin görebileceği yerde bulunmak istiyordu.

Amiri bu teklifi çoktan kabul etmişti. Taşlı yürüyüş yolunda birkaç adım geriye çekildi. Nuri, “Tabii Aysel Hanım, bahçede konuşalım,” dedi.

Aysel Hanım, anahtarını yanına alıp şalını tutarak yanlarına geldi.

Şeref hemen sorguya başladı:

“Pervin Hanım’la kaç senedir komşusunuz?”

“Yedi yıl önce yerleştim buraya. Benden birkaç hafta sonra da onlar taşındılar.”

“Onlar derken, Pervin Hanım yalnız yaşamıyordu o zaman?”

“Yaklaşık bir senedir tek diye biliyorum. Çok da takip etmiyorum kendisini. Neye kızıp da karşıdakinin üstüne saldıracağı belli olmayan biridir, o yüzden ‘Evimi mi gözlüyorsun?” der diye pek bakmam o tarafa.”

“Ondan önce kiminle yaşıyordu?”

“Evliydi, kocasıyla birlikte taşınmışlardı.” Çevresine şöyle bir göz gezdirip sesini kıstı. Önemli bir bilgi vereceğinin sinyalini yakarak “Ama adam aldatmış bunu,” dedi. Hemen de ekledi. “Kim çeker ki o çirkefi?” Son kelimeyi o kadar içten bir nefret vurgusuyla söylemişti ki burnu yukarı çekilip tiksinmeyle kırıştı.

“Evet, aranızda yaşanan kavganın bilgisini aldım, oraya da geleceğim. Kendisiyle bu kadar irtibatınız kopukken bu detayları nereden biliyorsunuz?” diye sordu Şeref.

“Fatma söyledi,” dedi kadın, sanki karşısındaki iki adam da Fatma’yı tanıyormuş gibi.

Kısa bir sessizlik oldu. İkisi de Aysel’in sorulmadan Fatma’nın kim olduğunu açıklayacağını umut etti ama kadın hiç oralı değildi. Bir kediyi karşınıza alıp kim gözlerini kırpmadan duracak yarışına girmek gibiydi bu bekleyiş. Yarışmanın galibinin istisnasız her zaman kediler olduğunu bilen Nuri, Aysel’in sorulmadan miyavlamayacağını anlayarak “Fatma kim Aysel Hanım?’’ dedi.

Aysel hiç nazlanmadan cevap verdi.

“Haftada bir gün, pazartesileri bana temizliğe gelir. Çarşamba da ona gider. Temizlik yaparken çenesi hiç durmaz; ya şarkı söyler ya kocasından yakınır ya da sitede diğer temizliğe gittiği evlerden konuşur. Ben dedikoduyu asla sevmem, başlarda anlatma desem de laf dinletemedim.”

Yalan makinesine bağlasalar anında alarmı öttürecek olan bu asılsız ‘dedikoduyu sevmem’ beyanı sorgulamayı yanlış yöne götürmeyecek nitelikte olduğundan ikisi de takılmadı.

“Pervin Hanım’ı en son ne zaman gördünüz?”

“Görmedim, diyorum ya bakmam o tarafa ama en son tartışmanın olduğu gün sesini duydum işte.” Yine etrafa hızlıca göz gezdirdi. “Ama bir gün önce Fatma oradaydı, o görmüş. Dediğine göre yine her zamanki huysuzluğu üzerindeymiş. Hatta başta onu eve almak istememiş.”

“Fatma Hanım mı söyledi bunu size?”

“Yok, Pervin cadısı geldi söyledi bana. Tövbe ya rabbim, kim söyleyecek, tabii Fatma dedi.”

Huysuz ihtiyar yakıştırmasına birkaç senesi kalan kadının yaşına hürmeten, bu terslemenin üstünde durmayan Şeref. “Siz, Fatma Hanım’la bayağı yakınsınız galiba?” dedi.

“Yoo, bunu da nereden çıkardınız?”

“Az önce dediğinize göre Pervin Hanım’a çarşamba günü gitmiş olmalı, size de pazartesi günü gelecekti. Gününden önce görüştüğünüze göre iş dışında da samimi olmalısınız,” dedi Nuri. Yardımcısı da onunla aynı mantıktaydı demek. “Bu çocukta iş var,” diye düşündü Şeref.

“Amaan ondan mı dediniz. Yok canım. Bana geldiği gün çocuğunun okulundan çağırmışlardı, apar topar gitti. İki odanın camlarını silecekti daha.” Hiç yapılır mı bu der gibi bir yüz ifadesiyle “Yeni yıkanmış perdelerimi, pis cama takıp gitmişti apar topar. Çarşamba da Pervin cadısı bunu önce eve almak istememiş, kendi günü olduğu hâlde. Sonra ne düşündüyse vazgeçmiş ama sadece “Oturma odasını sil, süpür, git,” demiş. Fatma da ondan erken çıkınca benim camları silmeye geldi.”

“Peki, ikinizin de ortak tanıdığı biri, yani Fatma Hanım varken neden komşunuzun ışıklarını gündüz açık gördüğünüzde gidip bir kontrol etmesini söylemediniz?” dedi Nuri.

“Bir de ‘Başkalarıyla benim dedikodumu mu yapıyorsun?’ diye evimi mi bassaydı? Merak ettim etmesine ama ‘Neme lazım, bulaşma,’ dedim kendi kendime. Fatma bir ara onun sinir ilacı kullandığını söylemişti. O geceki kavgadan sonra yatışmak için belki de bir tane fazla içti, o da uyku yaptı diye de düşünmüştüm.”

“Hımm, peki intihar etmiş olabileceği aklınıza gelmedi mi?”

“O mu? Yok bee! Kavga edeee edeee edeee karşısındakinin beynini yer bitirir, öldürür de geri çekilmez o,” derken yine gözleri kısıldı, burnu kırıştı öfkeden.

“Peki, teşekkürler. Fatma Hanım’ın telefon numarasını alalım sizden,” dedi Nuri.

“Telefonum şarjda, içeri götürüp getirtmeyin beni ne olur. Zaten onlar da burada oturuyor. Kocası sitenin bahçıvanıdır. Bu yoldan doğruca gidin, küçük bir ormanlık var, onu da geçince karşınıza çıkan ilk ev.”

Herhâlde kendileriyle aynı klasmanda olmadıklarını vurgulamak içindi personelin evinin sitenin içinde yer almaması. “Küçük orman da zenginler ve fakirler arasına kurulmuş barikat görevi görüyor olabilir,” diye aklından geçirdi Şeref. Nuri’ye baktı. Acaba o da böyle düşünmüş müydü yoksa her ay maaşının ucu ucuna yetişinden kaynaklı bir hüsnükuruntu muydu bu?

Arabaya bindiler, kadının dediği gibi pahalı müstakil evler ve cennet replikası bahçeleri geçtikten sonra koruya girdiler. Hemen bitiminde de ışığı yanan evi gördüler.

Fatma’nın kısmen de olsa Aysel Hanım’ın hayal ettiği hayatı yaşıyor olduğunu gördüler bahçeye ekilen domates, biber, nane, fesleğen gibi bilumum yeşillikten. Belki de iki kadının kavga etmesine neden olan bahçede zerzevat yetiştirme fikrini Fatma vermişti.

Aysel’in kapıyı hemen ve neredeyse ardına kadar açtı.

“İyi akşamlar, Emniyet’ten geliyoruz. Pervin Hıncal’ın evinde bulunan kesik parmak olayını soruşturuyoruz. Fatma Hanım’la görüşmek istiyorduk.”

“Benim komserim, buyrun,” dedi. Hiç şaşırmamıştı. Sol elinde tuttuğu telefon tuş kilidine geçmemişti, ekran ışığı hâlâ açıktı. Büyük ihtimalle Aysel, Nuri’yle ikisi onun yanından ayrılır ayrılmaz şarjda olan telefonuyla Fatma’yı aramış, flaş gelişmeyi aktarmıştı. Ne de olsa olay daha sıcakken yapılan dedikodunun tadına doyum olmazdı.

İçeri geçen Şeref, bu sefer düşüncelerini yardımcısına teyit ettirmek yerine doğrudan Fatma’ya yöneldi.

“Aysel Hanım’ın yanından geliyoruz. Vakit geç olduğu için sizi arayıp yola çıktığımızı söylemesini rica etmiştik.”

Fatma, Türk polisine güvenle bunun bir blöf olduğunu zerre düşünmeden yanıtladı.

“Evet evet, şimdi Aysel Abla’yla konuşuyorduk, söyledi bize geleceğinizi.”

Kısa bir an yardımcısıyla göz göze gelen Şeref devam etti.

“Aysel Hanım, sizin Pervin Hanım’ın evine çarşamba günü gittiğinizi söyledi. Pervin Hanım’ı o günden sonra gördünüz mü acaba?”

“Yok, hayır komserim, en son çarşamba gördüm. O da çok kısa süreliğine zaten. Yine bir şeye sinirlenmişti, eve bile girmeme müsaade etmedi baştan.”

“Neden? Hep böyle geri çevirir mi?”

“Yoo, haddinden fazla titizdir. Geri çevirmeyi bırakın, her gittiğimde çıkmama yakın bir iş icat eder. Hiç 18.00 dedi mi çıktığım görülmemiştir Pervin Hanım’ın evinden.”

“Yine bir şeye sinirlenmişti, dediniz az önce. Nasıl biridir Pervin Hanım?”

“Valla buraya geldikleri ilk üç, dört sene şeker gibi bir kadındı. Hatta çocuklarımın doğum günlerinde hediye bile alırdı. Kocası olacak adam mahvetti kadını,” dedi. Sonra dedikodu yaptığı kişilerin Aysel değil de polis olduğu gerçeği dank edince, “Aman komserim, bu dediklerimi onlar bilecekler mi?” dedi korkuyla.

Bir olayda herkese potansiyel suçlu olarak yaklaşırdı Şeref ama karşısındaki kadını, gündelik hayatta dedikoduya yatkınlığından dolayı bu sorgulamada muhbire çevirmek istiyordu. Onu ürkütmemek ve bilgi akışını kesmemek için “Fatma Hanım, evinize çok yakın bir yerde kesik parmak bulundu. Bu belki devamı gelecek ve sıradakinin kim olacağını şu an bilemediğimiz bir saldırı da olabilir. Biz, sizi korumakla yükümlüyüz, buna güvenebilirsiniz,” gibi ucu açık bir laf etti. Aslen polisin asayişi sağlaması adına söylediği bu sözleri, kadının anlattıklarını başkasının bilmeyeceği adına bir güvence olarak anlamasını umut etti ve öyle de oldu.

“Peki, komserim. Normalde etliye, sütlüye karışmam, dedikodudan da nefret ederim (yalan makinesi dejavusu) ama polisimize yardım etmek boynumuzun borcu. Adım geçmeyecekse ne biliyorsam anlatırım.”

İçeriden bir horlama sesi geldi. Şeref koridordan odaya başını uzattığında kanepede uyuyan bir adam gördü. Yanında da rakı şişesi ve boş bir kadeh.

Fatma yanlış anlaşılmamak için “Eşim uyuyor da,” dedi.

Şeref içinden “sızdı” olarak düzeltti kadının cümlesini ve “Uykusu ağır sanırım,” dedi. “Fatma Hanım, Pervin Hanım’ın kocasından bahseder misiniz?”

Fatma önce biraz çekinse de sonrasında birilerini çekiştirecek olmanın verdiği haz okundu gözlerinden.

“Cemal Bey, yani Pervin Hanım’ın kocası aldatıyormuş karısını. Kadın da bunu öğrendikten sonra yıkıldı tabii. Kolay kolay kendine gelemedi. Hatta doktorlara gitti, sinir ilacı kullandı ama nafile. Hiç işe yaramadı. Önceleri ayrılmamak için direndi ama sonra çok affedersiniz kocasını o kadınla basınca geçen sene boşandı. Hem de adamın donuna kadar aldı nerdeyse,” der demez sustu. “Affedersiniz,” diye ekledi ardından. Kızarmıştı. “Zina bir kadın için çok ağır darbe komserim. Pervin Hanım huysuzdur falan ama kolay değil yaşadıkları da.”

O sırada Nuri’nin telefonu çaldı. Biraz uzaklaşarak konuştu. Şeref kadına sordu. “Çocukları var mı Pervin Hanım’la Cemal Bey’in?”

“Yok, zaten kadını da bu yıktı. Adam doktormuş. Evde gürültü istemiyorum diyerek hep ertelemiş çocuk sahibi olmayı. Pervin Hanım bunları basmadan önce öğreniyor ki yedi aylık çocukları varmış. Dünya başına yıkıldı kadının.”

“Sizinle dertleşir miydi bu konularda?” dedi Şeref.

“Yok, ama evin içinde olunca hâliyle telefon konuşmalarına kulak misafiri oluyorsun istemeden. Hatta kadın bunu bilmesine rağmen yuvasını kurtarmak için yüzüne vurmadı adamın.”

“Bunu nereden biliyorsunuz?”

“Telefonda ağlayarak birine anlatıyordu. ‘Kimseye söylemeyeceksin,’ diye de arada bağırıyordu. Kimle konuşuyorsa artık.”

Kadın lafını tamamladığında Nuri yanlarına gelmişti. “Amirim, yeni gelişmeler var, eğer soracağınız başka bir şey yoksa çıkalım mı?”

Kadın heyecanla ona doğru bir adım atarak “Aaaa, ne olmuş komserim?” dedi. Verdiği bilgilerden sonra alma sırasının kendine geçtiğine inanıyordu herhâlde.

Nuri bir süre bomboş baktı, sonra “Teşekkürler Fatma Hanım, daha sonra sizinle tekrar konuşabiliriz,” dedi.

Evden çıktıklarında Şeref, yardımcısına güldü. “Seni Aysel Hanım sandı galiba. İki şey söyleyeydin, kadının hayattaki güç kaynağı dedikodu belli ki.” Arabaya bindiklerinde devam etti. “Aslında var ya MOBESE gibi her mahallede böyle birkaç kişi olacak. Olay mı oldu, tak bilgi geçecekler sana.” Yeni gelişmeyi öğrenmek yerine kadını çekiştirdiği için utandı. “Acaba dedikodu bulaşıcı bir şey mi?” diye düşündü. Daha da imajını zedelememek adına hemen sordu yardımcısına, hafif de kızmış gibi yaparak. “Eeee hadi, ben sormadan söylemeyecek misin be adam? Ne konuştun?”

“Amirim, kadının evinde telefon bulmuşlar. Numara sorgulamasına göre ev sahibine ait. Çarşamba günü en son ‘Bok pislik piç’ diye kayıtlı biriyle konuşmuş, mesajlaşmış.”

“Dur tahmin edeyim, eski kocası değil mi?” dedi Şeref.

“Evet, numara Cemal Bozuk adına kayıtlı. Dahası kesik uzvun parmak izi raporu da çıkmış. Pervin Hıncal’a ait.”

Şeref, Nuri telefonla konuştuğu sırada kadından öğrendiklerini özet geçti ve Pervin Hıncal’ın telefonda biriyle konuştuğunu, gayrimeşru çocuktan bahsettiğini ama kim olduğunu bilmediğini söyledi. “Boşanmadan önce bildiğine ve bebek de o sırada yedi aylık olduğuna göre bir sene öncesinden başlayarak önceki yedi aylık süreçteki konuşmalarını bir inceletelim. Cemal Bozuk’la Whatsapp yazışmalarının dökümünü ve ses kayıtlarını da alalım,” dedi.

Tam sözlerini bitirmişti ki ormandaki ekip arabalarının ışıkları ikisinin de gözlerini kamaştırdı. O sırada Nuri’nin telefonu çaldı fakat Nuri aramayı meşgule verdi. Çünkü muhtemelen bilgi vermek için arayan polis meslektaşını az ötede görüyordu.

Arabadan inip arayanın yanına gittiler, adam onları bekletmeden söze başladı:

“Ağaçların arasında bir kadın cesedi bulduk. Sol elindeki parmak eksiğine göre muhtemelen Pervin Hıncal’a ait. Ama daha ilginci kadının rahmi çıkarılıp hemen yanına bırakılmış.”

Cesedin olduğu yere gittiler. Feneri yerde yatan kadına doğrulttuklarında hâlâ kanlı canlı duran nefret ifadesi çarptı yüzlerine. Can çekişmekten değil de artık mimiklerine sabitlenmiş öfkeden çatılmış kaşlar, büzüşmüş dudaklardı bunlar.

Olay yerinden ayrıldıklarında üzerlerine ölü toprağı serpilmişçesine sessizdiler. Cemal Bozuk’u aldırdıkları Emniyet’e gidiyorlardı. Sessizliği ilk Şeref bozdu.

“Pervin Hıncal’ın evini gören ya da yakınlarındaki evlerde kamera var mıymış?”

“Ben de sordurttum. Yok Amirim.”

“Ne ilginç. Bok gibi paraları var orda oturan herkesin. Evlerinin önünü botanik bahçesine çevirttirmişler de bir kamera mı koydurmamışlar? Hava atmak önemli tabii, öncelik vitrinin façasında!”

Gündelikçi Fatma’yla MOBESE benzetmesi yaparak dalga geçmişti ama kadının geleneksel gözlemciliğini içinden takdir etti . Ne de olsa onlara önemli bilgiler vermişti.

Emniyet’e girdiklerinde doğruca sorgu odasına gittiler. İçeri girmeden polis memuru, “Adamı zor zapt ettik. Her yeri yumrukladı. Kapalı yerde kalma fobisi varmış. Sorgu odasını hücreyle mi karıştırdı ne?” diyerek güldü.

Hem söylenen söz komik olmadığından hem de az önce gördükleri ceset sebebiyle ikisinin de gülecek hâli yoktu. Memur devam etti. “Evde bir kadın ve bir bebek varmış.” Şeref sanki bu bilgiyi bekliyormuşçasına “Hemen kadını da aldırın,” dedi ve içeri girdiler.

Kapıyı açılınca adam hışımla üstlerine geliyordu ki birden durdu. Belli ki kapıyı yumruklamaya geliyordu. Bir anlık şaşkınlıktan sonra bağırmaya başladı.

“Beni niye buraya getirttiniz? Dava edeceğim hepinizi!”

Şeref ve Nuri kısa bir süre adamı izlediler. Bu panik hâli ve sık nefes alışlar, kapalı yerde kalma fobisinden mi yoksa potansiyel bir suçlunun yakalanma korkusundan mıydı? Peki bu küstah tavırları, doktorlara özgü Tanrı egosundan mıydı yoksa yine mevkiinden güç alan bir nevi “Siz benim kim olduğumu biliyor musunuz?” meydan okuması mıydı?

Cemal Bozuk’un histeri krizine girmesine ramak kala Şeref sordu:

“Eski eşiniz Pervin Hıncal ile en son ne zaman görüştünüz?”

Adam işte şimdi çıldırmıştı.

“O Allah’ın cezası ruh hastası şikâyet etti diye mi kapattınız beni buraya?”

“Sizi neden şikâyet etti sizce?”

“Allah onu kahretsin, tanıdığım güne lanet olsun! Ben çıkıyorum buradan. Onun saçmalıklarına bir dakikamı bile vermem,” diyerek kapıya yöneldiği anda Şeref konuştu:

“Kahrolmasından kastınız ölmesiyse eski eşiniz bugün ölü bulundu!”

Adam şimşek gibi bir hızla döndü ve boğuk bir sesle uzunca “Neee?” diyebildi.

“Eşiniz… eski eşiniz Pervin Hıncal bu akşam evinin yakınındaki ormanda ölü bulundu. Bu olay öncesinde, aldığımız ihbar üzerine evine gittiğimizde yine Pervin Hıncal’a ait kesik parmaktan yola çıkarak bu araştırmayı yaptık.”

Adamın bacakları gözleri görünür şekilde titremeye başladı, rengi sapsarı oldu. Verdiği durum bilgisiyle sağlı, sollu aparkatlardan sonra Şeref, “Eski eşinizi, rahmi çıkarılmış ve yanına konulmuş hâlde bulduk,” diyerek kroşeyi de indirdi.

Adam gerçek bir darbe almışçasına bir anda dizlerinin üstüne düşerek kusmaya başladı. Cemal Bozuk yanlarında olmasa ve mevzubahis de bir ceset üzerinden gelişmese, adamın mesleğini tiye alarak yardımcısına “Acaba kan mı tuttu?” diye espri yapabilirdi.

İkisi de kusmuk kokusu içinde durmak istemiyordu ama bu savunmasız hâlinden faydalanıp belki de önemli bir bilgi ya da daha güzeli bir itiraf alabilme umuduyla devam ettiler. Şeref başladı:

“Bir sene önce boşanmışsınız. Az önceki lanetlerinize bakılırsa da yüzünü görmek istemediğiniz bir kişiymiş. Neden olay günü Pervin Hıncal’ı sürekli aradınız, mesajla taciz ettiniz ve hatta…” Nuri anlıyordu ki amirinden bir blöf gelecek. Şeref onu yanıltmadı. “Hatta onu görmeye gittiniz?”

Ya bugün karşılarına saf insanlar çıkıyordu ya da adam aldığı haberlerin şokuyla döküldü.

“Çünkü Seda’nın… Seda benim sevgilim. Seda’yı takip etmiş ve bir kafede oturduğu sırada cep telefonunu masadan almış. Kafenin kamera kayıtlarına baktığımızda gördük. Aklınca telefondan yazışmalara vesaireye bakıp bana ne gibi yeni tazminat davaları açabileceğini düşünüyordu herhâlde. Kendisini telefonu vermesi için aradım. Her zamanki gibi tartıştık, sonra ağlamaya başladı. ‘Gel, al sevgilinin telefonunu,’ dedi. Çağırmasa neden gideyim deli miyim?”

Nuri, “Madem ortada bir telefon gaspı var, eski eşinizle muhatap olmamak için polise haber verebilirdiniz,” dedi.

Bozuk Cemal, “İnanın polis, mahkeme bu tarz şeylerle o kadar uğraştım ki özellikle son bir senede, tahammülüm kalmadı. Tıpkı bir fobiye dönüştü mahkeme ya da Emniyet. Olaylı bir boşanmaydı bizimki.”

“Evet eşinizi aldatmışsınız ve zina davası açmış size.”

Adam üzüntüyle “Evet,” dedi. Yaptığından mı utanmıştı? Yoksa vahşice öldürülen eski eşine acıdığı için bu aldatılmayı hak etmediğini mi düşündü ilk kez?

Soyadına yakışır, bozuk bir ses tonuyla devam etti adam. “O gün evde tartıştık, evet, ama ben ona bir şey yapmadım. İlginç bir şekilde çok da zora sokmadan telefonu verdi, ben de evden çıkıp gittim.”

Şeref yardımcısına işaret etti, dışarı çıktılar. “Adamın dediği kafeye ait video kayıtlarına ve o caddedeki MOBESE ve dükkân kameralarına baktıralım,” dedi.

Araya giren iki kahve içimi ve bir yuva yıkan sevgili sorgusundan sonra video odasındaydılar. Niyeyse her ikisine de kadının hâl ve tavırları, sevgilisi Bozuk’tan daha tuhaf gelmişti. Hissikablelvuku elle tutulur delil kadar kıymetlidir deneyimli bir cinayet polisi için. Kamera kayıtlarına baktıklarında bu önsezileri daha da güçlendi. Bozuk’un sevgilisi Seda mekâna yaklaşırken ara sıra arkasına bakıyordu ve tam da birinde Pervin Hıncal, onun görüş alanına girecek şekilde göze çarpmıştı. Seda onu görmüş olacak ki daha da hızlandı ve kafeye girdi. Vücut dili sanki bir işi bir an önce bitirmeye çalışır gibiydi. Kayıtlardan telefonu alma kısmına geldiklerinde, sahibi eliyle telefonu Pervin Hıncal’a verse daha iyi olurdu dedirtecek bir durum vardı. Maktul masaya yanaştığında Seda sağa sola değil de ilginç bir şekilde arkasındaki duvara döndü. Oturduğu koltuğun arkasıyla kalçası arasına sıkıştırdığı çantasından bir şey arar gibi yaptı ama içinden hiçbir şey almadı. Tekrar masaya döndüğünde bir ara duraksadı; sanki yeterli süre verip vermediğini, erken dönüp dönmediğini düşündü. Şeref, yardımcısı Nuri’nin de böyle düşündüğüne emindi. Nuri aklını okurcasına “Bozuk’un sevgilisini sorguya aldırıyorum,” dedi. Şeref ekledi. “Onun ve yakınlarının banka kayıtlarını da inceletelim.”

İkisi birlikte odaya girdiklerinde Nuri sözü blöf ustası amirine verdi.

“Pervin Hıncal, bu komplo için size yüklüce bir para ödemiş. Çocuğunuz olmasa çok cazip bir teklif ama birlikte evladınız olan bir adama neden bunu yaptınız?”

Daha banka hesap hareketlerini görmeden yönelttiği bu soru sonrasında kadın ağlamaya başladı. İkisi de heyecanlandılar. Gerçi doğum yapmasının üstünden çok zaman geçmişti ama bu gergin ortam hormonları üzerinde bir etki yapmış olabilirdi. Lütfen öyle olmasındı. Derken Seda anlatmaya başladı:

“Altı ay önce Cemal’in beni aldattığını öğrendim. Gerçi bunu bana Pervin söyledi. Sapık gibi Cemal’in peşini hâlâ bırakmadığı, takip ettirdiği için beni aldattığını öğrenmiş. ‘Salak gördün mü, değdi mi, sana da acımadı,’ diyerek anlattı bana. Ona yardım edersem ikimizin de intikamını alacağını söyledi. Cemal’in en büyük korkusu hapishaneye girmekti, çünkü kapalı yerde kalma fobisi var. ‘O pisliği ömür boyu içeri attıracağım, sadece dediklerimi yap,’ dedi. İnanın sadece kafeye kadar olan kısmında vardım ben,” demesiyle masaya ağlayarak kapanması bir oldu.

Tam sırada kapı açıldı. Bir polis memuru, “Amirim bakabilir misiniz, bir ipucu bulmuş olabiliriz,” dedi.

***

Aradan iki gün geçmesine rağmen Şeref’le Nuri şaşkındı ve hâlâ sorguluyorlardı, bu nasıl bir intikam duygusu diye.

O gün polis memurunun bahsettiği ipucundan yola çıkarak maktulün videoda kısa süreliğine (saniyenin altmışta biri) bir adamla konuştuğunu saptamışlardı. Sonrasında bu adamın Cemal Bozuk’un cerrah arkadaşı olduğu ve onun da banka hesabına yüklü miktarda para girişi yapıldığı saptanmıştı.

Şeref, Nuri’ye döndü. “Bir kadını asla susturamazsın. İntikam almak için kocasını hapse gönderirken bile alyansını taktığı parmağını kestirerek ve rahmini aldırarak adama vebal olsun diye mesaj gönderiyor, vay be.”

Başkomiserimin gür sesi bir kez daha duyulunca büroda bütün bakışlar bana çevrilmişti. Ben, biraz sonra yiyeceğim fırçayı düşünerek odaya doğru giderken diğerleri için eğlenceli dakikalar başlıyordu.

---

-I-

KİM BU CEMAL?

“Tolgaaa!”

Başka bir gün olsa Başkomiserimin bana bu denli bağıracağını, ismimi İstanbul Boğazı’ndan dolaşıp gelecek desibelde seslendireceğini düşünmezdim. Çok stresliydi bugünlerde. Beşliler cinayetlerinin beşinci kurbanının da otopsi raporları gelmişti ve sadece adamın -diğer dört cinayette olduğu gibi- eterle bayıltılıp sonra boğulduğunu öğrenmiştik.

‘Beşliler’ diye geçmişti gazetelere bu seri cinayetler; aslında ‘çifte cinayet’ ismiyle başlamıştı, her ay aynı şekilde öldürülmüş farklı meslek kollarından iş insanlarını buldukça, üçlüler, dörtlüler diye ilerlemişti ve şimdi beşlilere gelinmişti. Yedililer, onlular cinayetleri olmayacağına ise Başkomiserim Rıfat Alagöz dahil hiç kimse söz veremiyordu. İstanbul Emniyeti’nin cevval cinayet dedektifi, nam-ı diğer ‘katil kasabı’ amirim bile tıkanıp kalmıştı. Başkomiserim, lakabını katilleri doğradığı için almamıştı elbette. Savcılığa yolladığı adamlar, mahkemeye çıktığında uzunca bir hapis cezası alıyor ve çoğu içerideki işkenceli hayata katlanamayıp intihar ediyordu. Tabii bu, başta amirim olmak üzere bizim büronun titiz çalışmaları ve ortaya koyduğumuz birinci dereceden, somut deliller sayesinde oluyordu. Fakat gel gelelim ‘katil kasabı’ dahi çaresizdi bugünlerde, beşinci cinayetin üzerinden otuz altı saat geçmişti ve sanki hala ilk cinayetin üzerinde çalışıyor gibiydik.

Son olarak ünlü bir yazılım firmasının sahibi, maktul Kerim Hasan Turnacı eterle bayıltıldıktan sonra kafasına poşet geçirilerek boğulmuş ve cesedi metrelerce koli bandıyla sarılıp Yeni Kapı sahiline atılmıştı. Her bulduğumuz ceset koli bandından yapılma bir mumya gibiydi ve üzerinde tek bir parmak izi ya da DNA kalıntısı yoktu. Katil, iş insanlarını başka bir yerde öldürüp cesetlerini İstanbul’un farklı noktalarına bırakmasına rağmen çok titiz çalışıyor ve hiçbir açık vermiyordu.

“Tolgaaa!”

Başkomiserimin gür sesi bir kez daha duyulunca büroda bütün bakışlar bana çevrilmişti. Ben, biraz sonra yiyeceğim fırçayı düşünerek odaya doğru giderken diğerleri için eğlenceli dakikalar başlıyordu. Başkomiserin bana, pos bıyıklarının arasından pöfürdeye pöfürdeye çıkışmasını izlemekten ne zevk alıyorlardı bilmem. Kıskançlık seziyordum biraz, ne de olsa Başkomiserin sağ koluydum, o yüzden pek aldırmıyordum doğrusu.

Başkomiserim elindeki gazeteyi gösteriyor ve açtığı bir sayfaya elinin tersiyle çarparak hesap soruyordu: “Tolga, Allah’ını seversen söyle, bu adam cinayetlerin ayrıntılarını bizden önce nasıl öğreniyor?”

Sorusunda haklı bir yan vardı, o yüzden bana bugüne kadar bir baba gibi davranan bu adama kızamazdım. Bahsettiği yaman bir gazeteciydi. Hem de ne gazeteci! Detaylı olay yeri fotoğrafları daha bizim elimize ulaşamadan gazeteye basılmış oluyordu. Genellikle cesetler akşama doğru bulunuyor, olay yeri incelemeciler işlerini yaptıktan sonra fotoğraflar basılmak üzere bilgi işleme gidiyordu. Ertesi sabah da bilgisayarlarımıza düşmüş oluyordu. Fotoğrafların basılı halini en erken ertesi gün öğleden sonra alabiliyorduk. Fakat ne zaman sabah büroya gelsek ulusal bir gazetenin üçüncü sayfasında, Cemal Aksak imzalı bir yazıyla birlikte bizim cinayetin fotoğraflarını buluyorduk. Tabii gazeteye basılabilecek hallerini… Yer yer mozaiklenmiş, kapatılmış bazı fotoğraflar da basılıyordu fakat biz bunların arkasında nelerin olduğunu gayet iyi biliyorduk. Bu bir rutin haline gelmişti iyice. Aslında bunun, bana kalırsa bir tek sebebi vardı; özellikle ilk cinayetlerden sonra kimse çok fazla acelesi varmış gibi davranmıyordu. Mesai beşte bitiyor, kalan işler ertesi gün sekizden sonra hallediliyordu. Tabii bu arada gazeteci Cemal durmuyordu, nasıl yapıyor ediyorsa bizden önce bütün bilgilere, bütün fotoğraflara ulaşıyor, gazetesine gönderiyordu.

Herkesin aklına gelen, büronun içinde bir köstebek olması ihtimali, bizim de aklımıza geliyordu elbet. Bunu ne kadar uğraşsak da kanıtlayamamıştık. İşin kötü tarafı şuydu: bürodaki herkese birbirine köstebek gözüyle bakar olmuştu. Olay yeri incelemede çalışanlar ise ayrı bir zan altında kalıyordu.

“Şu adamı bir araştır Tolga!” diyerek fırçanın sonuna geldi Başkomiserim. Defalarca kurmuştu bu cümleyi ve ben de defalarca didiklemiştim bu adamın hayatını. Belki cinayete kurban gidenlerin hayatlarından daha fazla incelemiştim. Şöyle ki Cemal Aksak, kırk üç yaşında bekâr bir adamdı. Emekli, daha doğrusu iflas etmiş orta ölçekli bir iş insanı olan babasıyla birlikte Sarıyer’de yaşıyordu. Annesini yıllar önce kanserden kaybetmişti. İstanbul’da abisi Celal Aksak’tan başka bir akrabası yoktu. O da yıllarca babasının kahrını çekmiş, yaşlı adamın bakımını tamamen Cemal’e yükledikten sonra kariyerine odaklanmıştı. Şimdilerde özel bir bankada müdür olarak çalışıyordu. Cemal’den farklı olarak Celal evliydi ve bir kızı vardı.

Bekâr Cemal Aksak’ın babası ve gazeteden başka bir hayatı yoktu. Babasının ihtiyaçlarını karşıladıktan sonra, bulduğu bütün boşluklarda gazetede geçiriyordu vaktini. Hafta sonu, hafta içi, gece, gündüz hiç fark etmiyordu. Gazetede yatıp kalkıyordu, desem yeridir. Haliyle patronları da çok memnundu ondan. Toz kondurmuyorlardı muhabirlerine. Bir keresinde Başkomiserim gazetenin patronlarıyla görüşüp Cemal’in haberleri biraz hafiften almasını, polise biraz süre tanımasını bile istemişti fakat patronlar bu görüşmeyi de haber yapmışlardı ve günlerce manşet olmuştuk. En sonunda bizim büronun bulunduğu Fatih Emniyeti’nin en kıdemli adamı bir basın toplantısı düzenlemişti, özgür basından, haber alma ve yapma özgürlüğünden dem vurmuştu da rahat bir nefes almıştık.

Sonuçta Cemal Aksak’ın normal hayatından ve işkolik tabiatından başka bir bilgi yoktu elimizde. Katil cinayetlerini işliyor, Cemal haber yapıyor, biz de hem katili bulmaya hem de basının ve kamuoyunun baskısına karşı göğüs germeye çalışıyorduk. Böyle olması gerekiyormuş gibi! Ama olmayacaktı. Yarın Cemal Aksak’la görüşmeye gidecektim ve becerebilirsem bu işe bir son verecektim.

***

Fırça gibi dik saçları, top sakalı, yuvarlak suratı ve fıldır fıldır bakan gözleriyle tam bir gazeteciydi Cemal. Boynunda Nikon marka bir fotoğraf makinesiyle geziyordu her zaman. Bugün de ihmal etmemişti. Kısa boyluydu, anneannemin ‘kıçı yere yakınlardan korkacaksın’ sözünü hatırladım ister istemez.

Adam sanki emniyete paralel, sivil bir dedektif gibi çalışmak istiyordu. Çünkü sadece haber yapmıyordu, delillere, ayrıntılara ulaşıp cinayetleri çözmeye de çalışıyordu

Adam sanki emniyete paralel, sivil bir dedektif gibi çalışmak istiyordu. Çünkü sadece haber yapmıyordu, delillere, ayrıntılara ulaşıp cinayetleri çözmeye de çalışıyordu. Görüşme isteğimi gönülsüzce kabul etmişti.  Benimle konuşmasının tek bir sebebi vardı bana kalırsa; ağzımdan laf almak istiyordu.

Selam, sabah ve yapmacık bir samimiyetle gerçekleşen tanışma faslının ardından söze önce o girdi. Ve bana kalırsa baya acemice davranıp ilk andan niyetini belli etti.

“Komiserim son cinayette, maktulün sol elinde bir alyans izi vardı fakat evinde yüzüğü bulamamıştınız, karısı da bilmiyordu. Ne oldu o yüzük, çıktı mı bir yerden?”

“Bunu sana söyleyemeyeceğimi biliyorsun Cemal,” dedim gereksiz bir samimiyetle. Aslında adamı kafa kola alıp biraz yavaşlamasını istiyordum.

“Hayır, hiçbir yerden çıkmadıysa katil yanında götürmüştür, diyecektim,” dedi Cemal yüzsüzce.

“Çıkmadı yüzük, evet haklısın, katil götürdü belki. Ya da ne bileyim maktul karısını aldatıyordu da metresinin evinde unuttu yüzüğünü.” Bunlar seni ilgilendirmiyor demeye çalışmıştım kibarca.

Fakat o, “Hadi be! Bu benim hiç aklıma gelmedi bakın,” dedi pişkin pişkin.

“Senin aklına gelmeyecek ne çok ihtimal üzerinde duruyoruz, ne adamları içeri alıyoruz, kimleri sorguluyoruz bir bilsen!”

“Evet, bilmek isterim aslında Tolga Komiserim,” dedi bu sefer, bu adamın suratının astarı yoktu, belliydi.

Fazla uzatmak istemedim sözü, ben de asıl niyetimi belli etmek istiyordum artık. “Bütün o fotoğraflara,” diye başladım söze, “bizden önce nasıl ulaşıyorsun? Sen bana bunu söyle, ben de sana istediklerini veririm belki. Ha inandırıcı ol ama lütfen!”

“Çok basit komiserim. Olay yerine bütün habercilerden önce ben gidiyorum. İlk fotoğrafları ben çekiyorum.”

“Onu biliyoruz, cinayetlerden, yerden, zamandan nasıl haberin oluyor diye soruyorum esas!”

“Ha o mu? Komiserim, katili elime verseniz bunu söyleyemem size!”

Son sözü bunlar oldu Cemal’in. Yok, yok oracıkta silahımı çekip vurmadım adamı, içimden gelmedi değil ama bu kısır diyalogdaki son sözleri gerçekten bunlar oldu. Çünkü telefon gelmişti; Başkomiserim merkeze çağırıyordu beni. Hem de çok acil!

-II-

KATİLDEN POSTA

Merkeze geldiğimde Başkomiserim köpürüyordu yine. Beni kapıda görünce ceketinin eteklerini savura savura yanıma kadar geldi. “Neredesin Tolga, saat kaç?” diye sordu kol saatine vura vura.

“Amirim…” diyebildim sadece. Sözüm yarım kaldı.

“Sen yokken neler oldu, haberin yok tabii!” dedi tepkiyle. Sonra doğru sözleri bulmaya çalışıyormuş gibi biraz durdu. “Hayır, tam sana ihtiyacım olduğu zaman, neden kaybolursun ki!”

“Cemal’le görüşmeye gitmiştim Başkomiserim.”

İri, siyah gözleri şaşkınlıkla biraz daha büyüdü, biraz daha karardı sanki. “Bizim Cemal’le? Gazeteciyle…” diye sordu.

“Evet, amirim,” dedim korkarak, yanlış bir şey yaptığımı düşünmeye başlamıştım. Alnımda inci gibi ter damlaları birikiyordu kesin.

“Güzel, sana anlattı mı bir şeyler bari?”

Sınıyor muydu beni? Kaygım biraz daha arttı, yüzüm alev alev yanmaya başlamıştı. “Yani köstebeğini sordum ama…” diyebildim sadece.

“Bir şey söylemedi değil mi?”

“Fırsat olmadı amirim, siz arayınca…”

“Söylemedi yani!”

Sınav devam ediyordu. “Söylemedi amirim,” diyerek cevapladım sorusunu, gözlerimi kısmıştım tokat yemek üzere olan bir çocuk gibi.

“Saf oğlum!” dedi, yanağıma hafif hafif vurdu ve sonunda ağzındaki baklayı çıkardı. “Köstebek falan yok da ondan söylemedi. Katil Cemal’in ta kendisi zaten!”

Şimdi şaşırma sırası bendeydi. “Nasıl yani?” diye sordum.

“Kriminalden telefon geldi. Son maktulün üzerine sarılmış koli bandında Cemal’in parmak izleri varmış.”

“İnanamıyorum buna, nasıl yani bütün o iş insanlarını…”

“Evet, Cemal öldürmüş gibi duruyor. Ama yine de emin olamayız biliyorsun. Cemal, baş şüphelimiz, diyelim.”

“Nerede şimdi? Kendisi mi gelecek?”

“Ha söyledim baş şüphelisin diye, tıpış tıpış gelecek. Ekip çıkardık Tolga, gazeteye geçmiş senden sonra demek ki, oradan almışlar, yoldalar.”

“Anlaşıldı amirim!”

Anlaşıldı demiştim ama bir türlü anlayamıyordum. Ne yani Cemal bütün o insanları öldürmüş, hiç iz bırakmadan cesetlerini oraya buraya atmış sonra olay yeri fotoğraflarını çekip kendi cinayetler silsilesini haber mi yapmıştı? Katillerin cinayet soruşturmasını dışarıdan izlemeye çalıştıklarını, gözlerinin emniyette olduğunu görmüştüm de bu kadar içinde olanını görmemiştim.

Bana sorduğu yüzük, daha doğrusu yüzükler onda mıydı şimdi? Çünkü beş maktulde de ortak bir nokta vardı, katil evlilik yüzüklerini topluyordu, Cemal’e söylememiştim ama biz biliyorduk. Cemal bunun farkındaydı da kasten mi sormuştu? Aklımla mı oynuyordu?

İşin iyi tarafı, koli bandında bulunan parmak izi aylardır yapmak istediğimiz bir şeyi bize vermişti. Cemal’in evini, bilgisayarını, iş yerindeki ofisini ve cep telefonunu inceleme şansını… Aslında bunu düşünürken amacımız köstebeği bulmaktı. Belki de şimdi Cemal’i cinayetlere bağlayan delillere ulaşacaktık.

Ben masamda çökmüş –gerçekten ruhen ve maddeten çökmüş, yenilmiş hissediyordum- bunları düşünürken uzaktan Başkomiserimin sesini duydum yine.

“Savcılıktan izin çıkmış. Bilişimden Necmi ve olay yeri inceleme ekibi Cemal’in evine gitsin. Biz burada Tolga ile sorguya gireceğiz. Hadi bakalım, iş başına!”

Bunları söyledikten sonra bana doğru yöneldi, hemen kalkıp üstümü başımı, saçlarımı düzelttim. Çöktüğüm belli olmasın istiyordum. “Başkomiserim, on dakika içinde burada olurlarmış. Malum gazete Sarıyer’de, bu trafikte ancak gelirler.”

Başkomiserim fevri adamdır ama çabuk sakinleşir. Bu kez de öyle oldu. “Tamam, Tolga” deyip odasına geçti.

***

Yarım saat sonra Cemal Aksak yine karşımdaydı. Soru işaretleriyle doluydu bakışları, biraz da endişeliydi sanki. Fakat bunu yüzündeki o ukala sırıtışın arkasına gizlemişti. Ben yine de görebiliyordum.

Başkomiserim adamın yüzüne bile bakmadan söze girdi. “Buraya kadarmış yaman gazeteci. Kendi haberini kendisi yaratan, başımızın belası, desem daha mı doğru olur?”

Cemal, “Ne dediğinizi anlamıyorum,” dese de Başkomiserim üstüne gitmeye kararlıydı.

“Bal gibi anlıyorsun,” dedi, sonra önündeki dosyayı gösterip “Bak burada ne yazıyor?” diye sordu. Cemal’den ses çıkmayınca devam etti, “Parmak izinin maktulün üzerinde ne işi vardı acaba? Hiç iz bırakmadığını düşünüyordun değil mi? Yalancının mumu yatsıya kadar, Cemal Efendi!”

Cemal’in o pişkin, profesyonel tarzından eser kalmamıştı şimdi. Neredeyse kekeleyerek konuşuyordu. “Amirim düşündüğünüz gibi değil, yani… Yani, ben anlamıyorum, ne parmak izi? Nasıl çıktı ki? Ben sadece haber yapıyorum. Tamam, biraz üstüne gitmiş olabilirim işin, kafaya takmış olabilirim ama bizim meslek böyle!”

Amirim sert çıktı, “Başlatma lan mesleğine!” Sonra bir anda hiç beklemediğim kadar yumuşadı. “Adam gibi anlat o zaman! Maktulün sarılı olduğu koli bandında ne işi vardı parmak izinin?”

Cemal, Başkomiserimin yumuşadığını anlamıştı. Bu adamın karşısındaki insanın ruh halini tahlil etme gücü kesinlikle çok yüksekti. Oturduğu sandalyede dikleşip öne doğru eğildi, bir sır açıklar gibi konuşmaya başladı. “Ha amirim onu diyorsunuz. Ben geçen gün hiç yapmayacağım bir şey yaptım. Olay yerine yakın olduğum için polisten önce ulaşmıştım. Cesedi buldum ve uygun açıdan poz alabilmek için biraz kıpırdattım. Baş kısmı çalıların arasında kalıyordu. Dokunmuş bulundum yani. Biliyorum hiç profesyonelce değil ama…”

Başkomiserim ayağa kalktı bir anda, heybetli gövdesini Cemal’e doğru eğip “Salak mı var lan senin karşında!” diye bağırdı. “Kimi kandırıyorsun sen? Yok, kıpırdatmış da, yok, dokunmuş da bilmem ne!” Sonra bana döndü, “Tolga al bunu götür karşımdan.”

Ben hareketlendiğim anda Cemal yalvarır gibi konuşmaya, daha doğrusu haykırmaya başladı. “Amirim, doğru söylüyorum! Bakın başka bir şey bulamazsınız, beni cinayetlere bağlayan tek bir şey bulamazsınız. İzin verin yardım edeyim. Her şeyi anlatayım size baştan. Çünkü katil hala dışarıda ve kalıbımı basarım ki yeni kurbanının peşinde!”

Başkomiserim hiçbir şey söylemedi. Eliyle, oturt şu adamı, işareti yaptı bana. Cemal bu sessizlikten cesaret alıp konuşmaya devam etti.

“Her şey ilk cinayetle başladı. Yani, şu Berat Çelik… Cesedini Beyoğlu’nda bir parkta bulmuştunuz. Siz onu bulmadan önce bana isimsiz bir adresten elektronik posta geldi. Gece çekilmişti. Sabah beş gibi fark ettim, telefonuma gelen diğer mesajlara uyanmıştım. Neyse e-postada cesedin yeri, durumu, her şeyi vardı, her şeyi açıklıyordu. Aldırmadım, şaka diye düşündüm. Fakat sabah kalkar kalkmaz, yolumun üstündeki o parka uğrama düşüncesi geldi aklıma. Gittim, bir de ne göreyim, sizinkiler parkı çevirmiş. Mesajda yazanlar birebir karşımda. Koli bandına sarılı bir ceset, çocukların oynadığı kum havuzundaydı. İlk fotoğrafları da o gün çektim.”

Başkomiserim yine köpürmüştü. Elini alnına vurup “Ulan aptal mısın yoksa çakal mısın anlamadım?” dedi.

“Neden amirim?”

“Lan, bırak, bir de neden diyor hala! Lan geri zekalı, gece geldi e-posta diyorsun. Biz cesedi sabah bulduk. Hiç düşünemedin mi bunu? Katil göndermiş o mesajları sana!”

Başkomiserim durdu bir anda, sonra yine bana döndü. “Şunu al önümden Tolga, daha fazla dinlemek istemiyorum!”

***

O mesajı gerçekten katil mi göndermişti? Yoksa Cemal’in uydurması mıydı bunlar? Anlamanın bir tek yolu vardı. Necmi’nin incelemelerini bitirmesini beklemek… Bilişimci Necmi ve OYİ ekibi çoktan dönmüştü Cemal’in evinden. Ben ve Başkomiserim, bilişimin küçük odasında birer sandalyeye çökmüş, Necmi’nin hızlı hızlı klavyeyi tuşlayan ellerini izliyorduk.

En sonunda “Ulaştım amirim,” deyip bize döndü. “Gerçekten de bir e-posta gelmiş Cemal’e, gece saat 01.51’de. Katilden geldiği kesin, bakın ne diyor?”

Üçümüz de Necmi’nin açtığı mesaja odaklandık.

“…Sana bir paketim var. Görünce anlayacaksın. Verdiğim adresi kaydet hemen. Polis kimliğini soruşturacak ölü hali daha iyi olan adamın. Ben sana söyleyeyim baştan. Berat Çelik, 52 yaşında, yapı malzemeleri satıyor şimdilerde, satıyordu daha doğrusu, bu hale gelmeden önce…”

“Katilden geldiği besbelli de neden polise gitmedi bu adam? Çıldırmamak içten değil!” dedi Başkomiserim, burnundan soluyordu yine. Sonra bana dönüp “OYİ ekibi evden yüzüklerin çıkmadığına emin değil mi Tolga?” diye sordu.

“Eminler amirim. Bizim Adnan Komiser vardı başlarında. Giderlerken özellikle söyledim.”

“Gazetedeki ofisinde saklamıyorsa ben de ne olayım! Oraya da mı bir arama emri çıkarsak?”

“Çıkardık bile amirim.”

“Şimdi mi söylüyorsun bunu bana?”

“Amirim, haberiniz vardır diye düşünmüştüm. Adnan ve ekibi orada şu anda…”

“Güzel… Neyse şu Berat Çelik’e dönelim. Tahmini ölüm saati neydi bir baksana Tolga.”

“Gece 1 ve 3 arası amirim.”

“Zamanlama tutuyor. Cemal ya doğru söylüyor ya da cinayeti işledikten sonra farklı bir adresten bu e-postayı kendisine o yolladı.”

Başkomiserim ayaklanıp Necmi’nin yanına geçti. “Mesajı gönderenin izini süremiyor muyuz?” diye sordu.

Necmi bilgiç bir ifadeyle sırıtıp, gözlüklerinin üstünden amirime baktı. “Sürebiliriz amirim. IP adresine ulaşmam zor değil, ama…”

“Aması ne Necmi? Adamı çatlatma!”

“Amirim bu derece dikkatli bir adam evindeki internetten gönderecek değil bu e-postaları herhalde! Yani ben öyle düşünüyorum.”

“Başka bir internet bağlantısı kullanınca IP adresi değişir mi?”

“Elbette başkomiserim. Hatta belki IP numarasını gizlemiş bile olabilir. Bir bakayım ben hemen de ona göre konuşalım.”

Necmi’nin elleri yine klavyenin üzerinde fırtına gibi gidip gelmeye başladı. Bir dakika bile geçmeden “Aynen tahmin ettiğim gibi,” dedi, “IP adresi gizli.”

İkinci cinayeti anlatıyordu burada katil ve maktullere düşmanlığı olduğu belliydi. Sırasıyla bütün mesajları okuduk, benzer sözler, benzer tanımlamalar vardı. Cesetlerin bulunduğu adresler tam olarak doğru belirtilmişti.

Başkomiserim sinirlenmişti yine. Ayağa kalkıp kendi etrafında bir kez dönüp seyrek, uzun saçlarını karıştırdı. “Ne olacak şimdi?” diye sordu.

“Amirim isterseniz diğer cinayetlerden önce gelen mesajlara da bakalım.”

“Bakalım da bu orospu çocuğu bu kadar gizleyebiliyorsa kendini, şimdilik Cemal’in doğru söylediğini düşünmekten başka çaremiz yok!”

Diğer cinayetlerden önce gelen e-postalar da ilkine benzerdi. Cinayet zamanına denk gelen mesajlar, kesinlikle polis cesetleri bulmadan önce gönderilmişlerdi.

“…Süleyman Yeken’i bulacaksın, belirttiğim adreste, sana bir kıyağım daha olsun bu. Polis araştıracak kimliğini, ben sana baştan söyleyeyim yine, 54 yaşında, sarf malzemeleri şirketi olan evli bir kansız, bir şerefsiz…”  

İkinci cinayeti anlatıyordu burada katil ve maktullere düşmanlığı olduğu belliydi. Sırasıyla bütün mesajları okuduk, benzer sözler, benzer tanımlamalar vardı. Cesetlerin bulunduğu adresler tam olarak doğru belirtilmişti.

“…Ali İmran Bükük,  Beykoz sahilinde bulacaksın, bu sefer çok zahmete girdim. Kimliğine gelelim, 53 yaşında, fabrikatör, inşaat malzemeleri üreten bir fabrikası var, hani şu ünlü marka. Matah bir soyadı varmış gibi bir de ismini vermiş, ‘Bükük Çimento’, hala gülüyorum…”  

“…Kamil Atak, ismi gibi atak bir hıyar! Diş protezi üretme işine girmiş… 57 yaşına gelmiş, yeter yaşadığı. Adresi iyi yaz, çetrefilli biraz… Ama değdi inan!”

“…Kerim Hasan Turnacı, yazılım şirketi var. 59 yaşına gelmiş ibne! Bu sefer kolay bir yere bıraktım. Yeni Kapı’da, söylediğim sahil üstü restoranın adını iyi kaydet, yakınlarda bulacaksın…”    

Başkomiserim mesajları okuduktan sonra, “O Cemal ibnesini odama getirin,” deyip çıktı odadan. Necmi ve ben birbirimize bakıp kalmıştık çünkü Başkomiser bütün hırsını Cemal’den çıkaracak gibi görünüyordu.

-III-

GEÇMİŞTEN GELEN

Cemal’i tekrar sorguya aldık. Bir bir her şeyi anlattı, yeminler etti, çok pişman olduğunu söyledi. E-postaların katilden geldiğinin farkındaymış, kendisini mesleki bir hırsa kaptırmış, bir de heyecandan kaynaklanan adrenalinin tuzağına düşmüş. Kendisini yürek zıplatan bir oyunun içinde hissetmiş, mesleki doyum yaşamış. Patronlarının pohpohlamalarına, aldığı ikramiyelere kaptırmış kendini. Aynen onun ifadeleri bunlar. Bu kadar abartılı duyguları bir arada yaşadığını bilseydim üstüne fazla gitmezdim belki adamın. Bir an böyle düşündüm çünkü o kadar inandırıcı, o kadar sahici görünüyordu.

Ertesi gün tekrar merkeze geldiğimde Cemal, nezarethanede 24 saati devirmek üzereydi. Onu cinayet soruşturmasını engelleme suçlamasıyla içeride tutuyorduk. Şimdilik! Cemal’in iş yerindeki ofisini de aradık, bulmayı umduğumuz yüzükler orada değildi. Başkomiserim bu sefer Cemal’in yüzükler için özel bir banka kasası kiralamış olabileceğini düşündü, bu yüzden bütün finansal kayıtlarını gözden geçirdik. Hiçbir iz, hiçbir garip hareket yoktu. Cep telefonunu incelediğimizde son altı ay içerisinde abisi ve patronlarından başka hiç kimseyle görüşmediğini anladık. Cemal gelen hiçbir harici aramaya cevap vermemiş ve son zamanlarda tamamen bu işe odaklanmıştı. Katilden e-posta geliyordu, o gidip fotoğraflarını çekip yazısını hazırlıyordu, o kadar.

Son cesette bulunan, koli bandının üzerindeki parmak izi haricinde Cemal’i cinayetlere bağlayan tek bir ipucu yoktu. Biz ne kadar inanmak istemesek de bunun için de bir gerekçesi vardı Cemal’in. Ayrıca parmak izi cesedin üzerinde değildi, koli bandının üzerindeydi. Bu delille savcılığa gitsek ve Cemal mahkemeye çıksa, avukatı rahatlıkla ikinci dereceden bir kanıt olarak saydırabilirdi bunu.

Elimiz kolumuz bağlanmıştı resmen. Bu beş iş insanıyla ortak noktaları olan, ortak düşmanları olan biri veya birilerini çoktan aramıştık, aramaya da devam ediyorduk. Fakat yoktu böyle birileri. Bir kere adamlar birbiriyle tamamen alakasız sektörlerde çalışıyordu. Birbirlerini tanımıyorlardı bile, birlikte iş de yapmamışlardı. Katilin Cemal’e göndermiş olduğu ya da Cemal’in kendi kendisine göndermiş olabileceği e-postaları okuyorduk çaresizce. Mesajların çıktısını almıştık ve okuyorduk, baştan, tekrar baştan…

En sonunda katilin kurbanlardan bahsetme şekli dikkatimi çekti, hemen altlarını çizip Başkomiserime de gösterdim.

“…Sana bir paketim var. Görünce anlayacaksın. Verdiğim adresi kaydet hemen. Polis kimliğini soruşturacak ölü hali daha iyi olan adamın. Ben sana söyleyeyim baştan. Berat Çelik, 52 yaşında, yapı malzemeleri satıyor şimdilerde, satıyordu daha doğrusu, bu hale gelmeden önce…”

“…Kamil Atak, ismi gibi atak bir hıyar! Diş protezi üretme işine girmiş… 57 yaşına gelmiş, yeter yaşadığı. Adresi iyi yaz, çetrefilli biraz… Ama değdi inan!”

“…Kerim Hasan Turnacı, yazılım şirketi var. 59 yaşına gelmiş ibne! Bu sefer kolay bir yere bıraktım. Yenikapı’da, söylediğim sahil üstü restoranın adını iyi kaydet, yakınlarda bulacaksın…”

“Evet, Tolga haklı olabilirsin,” dedi Başkomiserim. “Adamları daha önceden tanıyormuş gibi konuşmuş.”

“Geçmişten gelen bir düşmanlık sanki… ‘Yeter yaşadığı’ diyor mesela Kamil Atak için.”

“Cemal’in bu adamlarla bir işi olabilir mi sence?” diye sordu amirim. Yakaladığım noktayı sevmişti. 

“Cemal o kadar genç değil,” dedim. Sonra bir anda bir ışık belirdi kafamın içinde. Denklemi çözmeye yaklaşan profesör gibi hissettim kendimi. “Cemal’in değil ama belki babasının işi vardı bu adamlarla.”

“Nasıl yani?”

“Cemal’i araştırırken görmüştüm. Babası iflas eden bir müteahhitmiş. Bir iş insanıymış sonuçta.”

“Al işte,” dedi amirim, “Cemal Efendi yine karşımızda!”

Bundan sonra yapacaklarımız belliydi. Cemal’in, babasının ve ailesinin geçmişini didik didik edecektik. Bu konuda Necmi’ye çok iş düşüyordu.

***

Cemal’in babasının finansal kayıtlarına ulaştık hemen. ‘Aksak İnşaat ve Yapı Denetim Limited Şirketi’ bundan otuz yıl önce kurulmuş. Şirketin tek sorumlusu Cemal’in babası, Nurullah Aksak… Ufak tefek inşaatlarla başlamışlar, daha çok Fatih’te çalışmışlar. Zaman içinde şirket büyümüş ve haliyle borçlanmaya başlamış. Nurullah Aksak yedi sekiz sene iyi idare etmiş işleri, sonrasında çöküş başlamış. İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin açtığı bir ihaleye girmişler en son, kaybetmişler. İhaleyi kazanan –birinci çinko demiştik bunu gördüğümüzde- ‘Çelik İnşaat ve Yapı Denetim…’ Şirketin tek sorumlusu var, ilk kurban, Berat Çelik. Bu şirket de sonradan batmış ve Berat Çelik yapı malzemeleri işine girmiş.

Bingo!

Bunları bulduktan sonra, Nurullah Aksak’ın tıkandığı, borç batağına sürüklendiği yıllara odaklandık. Mesela bir yazılım firmasına borçlanmış, icralık olmuş, sahibi Kerim Hasan Turnacı.

İkinci çinko!

Adamın borçlanıp borcunu ödeyemediği firmalar tek tek çıktı karşımıza bundan sonra, tombala yapmak zor olmadı.

‘Yeken Sarf Malzemeleri’, ‘Bükük Çimento’, ‘Atak Kimya’, ‘Elibol Mermercilik’…

Bir şey vardı, buradaki son isim yabancıydı, maktuller arasında soyadı ‘Elibol’ olan kimse yoktu. Şirketin sahibini araştırdık biz de. Nurettin Elibol ismine ulaştık. Adam hala yaşıyordu ve Afyon’dan getirdiği mermeri inşaat şirketlerine perakende olarak satmaya devam ediyordu.

Şimdi bir soru vardı aklımızda, Nurettin Elibol tehlikede miydi? Katil Cemal ise güvende olduğunu düşünebilirdik, peki ya o değilse?

-IV-

SEBEPLER

Nurettin Elibol’un iş yeri Aksaray Üçler Sanayi Sitesi’ndeydi. Başkomiserimin Volvo’suna atlayıp yola çıktık, arkamızda bir ekip de bizi takip ediyordu. Aksaray Polis Merkezi’nden bir ekip sanayi sitesinin bulunduğu bölgeye çoktan ulaşmış bizim gelmemizi bekliyorlardı. Karagümrük’teki Fatih İlçe Emniyet Müdürlüğünden varacağımız yere nereden bakılırsa kırk dakikalık bir yolumuz vardı. İstanbul’un akşam trafiği de hesaba katılacak olursa daha da uzun sürebilirdi yolculuğumuz. Cemal’e gelen e-postaları okurken merkezde akşamı etmiştik resmen. Şimdi çok geç kalmamış olmayı umut ediyor, bir cesetle daha karşılaşmak istemiyorduk. Bir yanım Cemal’in katil çıkmasını diliyordu. Çünkü bütün o iş insanlarının yıllarca biriktirilen bir kine kurban gittiklerini düşünüyordum. Elimde olur olmaz, onlar için üzülüyordum. Çok eskiden yaşanmış garip bir ticari rekabetin, bir alacak verecek davasının kurbanı olmuşlar gibi duruyordu. Onlara diş bileyen katilleri bunca zaman dışarıdaydı ve sırasıyla canlarını alacağı günü bekliyordu. Bir canı daha bu yolda kaybetmek acı verecekti bana, büyük bir haksızlık olacaktı bu.

Sanayi sitesine girdik, bir tarafta otomobil tamircileri vardı,  hemen bitiminde yedek parçacılar. Diğer blokta mobilyacılar, metal doğramacılar ve nihayet mermerciler sıralanıyordu. Sanayi’nin en ücra köşesinde bulduk Nurettin Elibol’un dükkanını. Birer gecekonduya benzeyen iki yapıdan ibaretti dükkan. Dükkanlar kompleksi gibi… Kocaman bir tabelada kırmızı harflerle ‘Elibol Mermercilik’ yazıyordu. Dükkanların etrafı büyük bir bahçe duvarıyla çevriliydi ve içeriye arabayla girebiliyordunuz. Büyük mermer blokların önünde durduk. Bahçede tek bir araba vardı; kırmızı bir Nissan Micra… Plakasını hemen kaydettim. Sağ taraftaki küçük dükkandan sesler geliyordu. Burası atölye olmalıydı, mermere şekil verilen, kesip biçilen yer. Ortadaki büyük dükkan merkez olarak kullanılıyordu herhalde. Önü daha açık, içerisi daha düzenli görünüyordu. Başkomiserim ve ben telsizlerimizin sesini kısıp içeri girdik. Girişte küçük bir masa, önünde iki plastik sandalye, masanın üzerindeyse eski bir bilgisayar vardı. Burası muhasebecinin yeri olmalıydı. Arka tarafta bir merdiven kıvrıla kıvrıla yukarı çıkıyordu.

Başkomiserim ve dışarıdaki ekipten çağırdığımız bir polis memuru yukarı çıktı yavaş adımlarla. Ben de merdivenin arkasında kalan sahanlığı ve dışarıya açılan arka kapıyı kontrol edecektim. Bir çay ocağı ve tuvaletler vardı arkada. Ve hiç kimse yoktu. Bu dikkat çekiciydi işte. Neden kimse yoktu? Dükkandaki malzemelerin çalınma riski olmadığından mı? Bir mermer blok nereden bakılırsa bir ton çekerdi herhalde. Ya da daha başka bir sebebi mi vardı bunun? Katil buraya çoktan uğramış mıydı? Bütün çalışanları ve Nurettin Elibol’u eterle bayıltıp götürmüş müydü? Yok artık!

Yanıma bir polis memuru alıp atölyeye geçtim hemen. Birkaç işçi büyük ve gürültülü makinelerin önünde çalışıyordu. Seslendim, ilk başta duymadılar, yanlarına gittiğimde beni fark edip makineleri kapattılar.

“Buyurun,” dedi içlerinden bir tanesi.

“Nurettin Bey’e bakmıştım.”

“Odasındadır abi o.”

“Nerede odası?”

“Diğer binada, üst katta…”

Tam da tahmin ettiğim gibiydi her şey. Başkomiserim yukarıda Nurettin Elibol’la görüşüyor olmalıydı şimdi. Herhangi bir gariplik görmediğim için yanımdaki polis memurunu kapıda bırakıp ben de Başkomiserimin yanına çıktım. Merdivenleri tırmanırken sesler duymaya başladım, adamın biri konuşuyordu. “Dışarıdaki itlerini gönder,” diyordu. Pek hayra alamet konuşmalar değildi bunlar. Silahımı çekip yavaş adımlarla kapıya doğru yaklaştım. Camlı kapıdan içerideki her şey görülüyordu. Kısa boylu bir adam elindeki silahla Başkomiserimi, yanındaki polis memurunu ve koltuğunda oturan Nurettin Elibol’u esir almıştı.

“Dışarıdaki itlerini gönder diyorum sana! Kimsenin canı yanmasın!” diyordu adam. Sırtı kapıya dönüktü. Böyle bir tedbirsizlik yaptığına göre acemi biri olmalıydı. Eli silah tutmayan biri… Kapı yarı aralıktı yavaşça itip açtım. Gıcırdama sesi bekliyordum ama gelmedi Allah’tan. Adamın arkasından yaklaşıp silahımı ensesine dayamam birkaç saniyemi aldı. Başkomiserim’le göz göze geldik o anda, aslında başından beri odaya girdiğimin farkındaydı ama adamın omuzlarının üstünden bana bakıp onu işkillendirmek istememişti.

En sonunda silahını yere attı adam, bana doğru dönmeden hemen kelepçeledim onu. Sonra kendime doğru döndürdüm. Bu yüzü, bu fırça saçları ben bir yerden hatırlıyordum ama nereden?

“Cemal’in abisi,” dedi Başkomiserim. Tabii ya Cemal’e benziyordu. Celal Aksak’tı bu.

Nurettin Elibol’u, bütün çalışanları ve Celal’i alıp merkeze doğru yola çıktık. Muhtemel katilimiz elimizdeydi artık. Elimizde olmayan tek şey sebeplerdi. Bizim aklımıza gelen birkaç muğlak sebep vardı ama ne kadarı doğruydu? Celal’i merkezde terlettiğimizde bunları da öğrenecektik.

***

Cemal’den farkı yoktu resmen bu adamın. Yine o ukala sırıtış, o çokbilmiş tavırlar ve gereksiz bir özgüven. Sorgu odasında ben ve Başkomiserim vardık sadece. Celal tam karşımızda… Küçük ayalı ellerini ve kısa kollarını masanın üzerine uzatmış bize bakıyordu. Çipil gözlerinden zeka fışkırıyordu bu adamın. Cemal’den farklı yanı buydu bana kalırsa. Cemal’in bakışları kurnazcaydı daha çok. Kurnazlıkla zekilik karıştırılır genelde ama ben ikisinin arasındaki farkı anlayacak kadar çok insan görmüştüm.

“Neden öldürdün o adamları?” diyerek söze girdi Başkomiserim. Celal de suçunu inkâr ederek başladı. Tam da beklediğim gibi gidiyordu her şey.

“Ben kimseyi öldürmedim!”

“Ne arıyordun Nurettin Elibol’un dükkanında o zaman? Üstelik elinde bir silahla!”

“Bir anlaşmazlık vardı aramızda.”

“Biz biliyoruz o anlaşmazlığı,” dedi amirim. “Yıllar öncesinden gelen bir anlaşmazlık. Baban öldürdüğün o adamlara ve Nurettin Elibol’a olan borçları yüzünden iflas etti değil mi?”

“Babamın bu adamlarla iş yaptığını hiç duymadım ben. Ama babamın batışının sebebi kendi aptallığıydı.”

Konuşacağı yoktu bu adamın, pervasız tavırları benim de canımı sıkmaya başlamıştı. Başkomiserim hiç beklemediğim bir şey yaptı, bana kamerayı kapattırdıktan sonra ayağa kalkıp okkalı bir tokat geçirdi Celal’in yüzüne. Daha önce hiç kimseye bunu yaptığını görmemiştim. Fakat Başkomiserimin canı burnuna gelmişti anlaşılan. Ne olacak, bir taraftan müdürlerin baskısı, bir taraftan basın, bir taraftan halk… Polis beceriksiz diyenler, burası Amerika’ya döndü diyenler, güvenliğimiz kalmadı diyenler… Sosyal medyası, yazılı, görsel basını, hepsi üstüne geliyordu amirimin.

Tokat’ı attıktan sonra koca ellerini masaya koyup bütün vücuduyla Celal’in üstüne eğildi. “Nurettin öyle demiyor ama!” dedi, “Diğerleri gibi sen de gebereceksin, demişsin adama!”

Bu yalandı aslında. Çünkü Nurettin Elibol’u konuşturmamıştık henüz. Ama bu meyanda bir konuşma geçtiğine neredeyse emindi Başkomiserim. Yani daha doğrusu bana öyle görünmüştü.

“Ne yapsaydım?” diye çözülmeye başladı Celal. “Annem o ibnelerin yüzünden öldü. O aptal babamın yüzünden… Kadın meme kanserinden öldü, inanabiliyor musunuz? Meme kanserinden! Kaç kadın ölmüştür bu hastalıktan bir araştırın bakalım. En fazla göğüsleri alınır kurtulurdu. O şerefsiz babam borçlarını bahane edip götürmedi kadını adam akıllı bir doktora. Hastalığı ilerledikçe ilerledi.”

“Ne yani anneni bu adamlar mı öldürdü şimdi?”

“Bir nevi öyle! O zamanlar üniversite öğrencisiydim. Babamın borçlu olduğu o şerefsizlerin kapısını defalarca çaldım. Babam bir şey yapmıyordu ama ben yapacaktım. Annemin canı için yalvardım onlara. Borçların ödenmesini biraz ertelemelerini istedim. Üniversiteyi bitirince ben öderim, diyesiye kadar gittim. İnanmadılar bana, yardım etmediler. Çocuk yerine koyup alay ettiler!”

“Bu zamana kadar neden bekledin peki? Yani daha önce de alabilirdin herhalde öcünü.”

“Yıllarca tuttum kendimi. Tedavi gördüm, unutmaya çalıştım. Evlenmiştim, bir kızım olmuştu. Fakat buraya kadarmış.”

“Evet, Celal,” dedi amirim, “Buraya kadarmış!”

Başından beri aradığımız yüzükleri Celal’in evinde bulduk. Onlardan bir anı, öcünü aldığının nişanesi olarak sakladığını söyledi yüzükleri. Garip bir hatıra anlayışı! Celal’in sorgusu, itirafı ve bunların yazıya dökülmesi derken akşamı etmiştik. Celal ve Cemal’i aynı hücreye koyup çıktık merkezden. Artık rahat bir nefes alabilirdik.

Ertesi gün geldiğimizde ikisinin de yüzünün yara bere içinde olduğunu gördük. Nöbetçi polis memurunun uyuduğu aralıkta dalaşmış iki kardeş. Celal ekip arabasıyla savcılığa götürülürken hala bağırıyordu Cemal’e. “Aptalsın sen, aptal! Sana o kadar şans verdim, batırdın yine, eline yüzüne bulaştırdın!” Senin yüzünden yakalandım diyordu aslında Celal. Kızıma iyi bak dese daha iyi olacaktı bana kalırsa.

Celal çıkarıldığı mahkemede yargılanıp ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası aldı. Cemal ise ‘delilleri karartmak ve soruşturmayı engellemek’ suçlarından, cezası para cezasına çevrilmemek üzere beş yıl beş ay hapis cezasına çarptırıldı.

***

Ertesi gün telefonuma bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi. Balattaki bir meyhanede olmamı istiyordu mesajı yazan. Cemal’e gelen e-postalar geldi aklıma. Ben de onun gibi merakıma yenik düşüp evime giden yol üzerindeki meyhaneye uğradım. Tanıdık bir ses geldi arka masalardan.

“Tolgaaa!”

Tabii ki Başkomiserimin sesiydi bu. Elinde bir büyük vardı ve havada sallıyordu.

“Bir kutlamayı hak ettik,” diyordu.

Saki Reyhanlı öldü. Niçe’nin dediği gibi, onu biz öldürdük. Tanrı’yı tanrı yapan nedir? Yaratması mı, hükmetmesi mi? Yaratmasıysa en-el hakk, tanrı benim; hükmetmesiyse Saki Reyhanlı, çünkü bütün Orta Anadolu’ya hükmetti.

Söğüt gölgesine uzanmış bozkırı seyrediyorum. Uçsuz bucaksız. Ezelden ebede uzanıyor sanki. Tanrı’yı tanrı yapan nedir, diye düşünüyorum. Ezeli ve ebedi, Esma-ül Hüsna’ya dahil miydi bunlar? İlkokulda Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi dersinde öğrenmiştik sanki. Eksi sonsuzdan artı sonsuza, demişti öğretmenimiz. Mahkeme duvarı suratlı, kıçının kılları ağarmış bir hocaydı.

Eksi sonsuzdan artı sonsuza… Einstein’ın dediğine göre görelilik diye bir şey var. Kütle çekim kuvveti, bulunduğunuz konum zamanı algılayışınızı etkileyebiliyor. Mekanı da etkileyebiliyor mu acaba? Söğüt gölgesinden bakınca bozkır eksi sonsuzdan artı sonsuza uzanıyor. Benim tanrım bozkır olabilir mi? Olamaz. Benim tanrım Saki Reyhanlı çünkü. Ona şirk koşamam.

Eksi sonsuzdan artı sonsuza uzanamadı Saki Reyhanlı. Öldü. Muhtemelen öldürüldü. Eksi sonsuzdan artı sonsuza… Bunu söyleyen Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi öğretmenimi hatırlıyorum. Dindardı, evet. Peki ahlaklı mıydı acaba?

Saki Reyhanlı, dindar mıydı? Hayır. Ahlaklı mıydı? Sonuna kadar.

Ben, dindar mıyım? Hayır. Ahlaklı mıyım? Gene hayır. Sarhoş muyum? Bittabi. Saki Reyhanlı öldü. Bu bütün hüznü, bütün efkarı hak ediyor.

Saki Reyhanlı öldü, onu kim öldürdü? Biz öldürdük, hepimiz öldürdük, el birliğiyle toprak attık, onu morgdan çıkarıp mezara koyduk. Nefes alıp almadığını kontrol etmedik. Fikirlerde yaşadığını düşünmedik.

Saki Reyhanlı öldü, onu biz öldürdük. Peki biz kimiz? Bilmiyorum, en ufak bir fikrim bile yok. Size sebebini açıklayabilirim ama gerek yok.

Süslü mektuplar yazabiliyorum, süslü mektuplar yazıyorum, gönderdiğim kimse bu mektupların manasını anlamıyor. İşin kötüsü, artık kendim de mektuplarımı okumamaya başladım. Aşk mektupları, itiraf mektupları, özlem mektupları demode geliyor. Süslü mektuplar yazmak istemiyorum artık, süslü düşüncelerden kurtulmak istiyorum. Saçmalamadan, romantize etmeden yas tutmak istiyorum. Basit olmak istiyorum. Söğüt gölgesinde uzanan herhangi biri olmak istiyorum.

Herhangi biri olmak… Tınısı bile ne kadar güzel. Sıradan olmak, sıradan dertlerinin olması, bir çete liderinin, hayır hayır bir yarı tanrının veya Mehdi Aleyhisselam’ın, hatta yaradanın ta kendisinin yasını tutmamak…

Yaradan. Aradığım kelime bu. Beni Saki Reyhanlı yarattı. Hayır, Saki Reyhanlı bana hükmetti sadece. Hepimize hükmetti. Yaratmak benim işim. Sanatçı olan benim. O tanrıysa belki ben de şeytanım. Saki Reyhanlı, Karalar MK’yi yarattı, onu yoktan var etti. Hayır, o Orta Anadolu’ya dağılmış özgürlük arayışını tek bayrak altında topladı yalnızca, onlara hükmetti. Karalar MK’yi ben yarattım, zihnimde, yedi günde değil, yedi dakikada bile değil, belki yedi saniyede. Bir motor çetesini olduğundan fazlasıymış gibi gösterdim. Onları savaşa giden süvariler, doğrunun peşinde koşan şövalyelermiş gibi gösterdim. Evet evet, -miş gibi gösterdim. Aslında yaptığımızda kutsal bir şey var mıydı? Bilmiyorum. Saki Reyhanlı tanrı, ben de onun peygamberi miydim? Bilmiyorum.

Teslis, üçleme. Baba, oğul, kutsal ruh; Saki Reyhanlı, ben, sonsuz bozkır. Şirk ve ihanet. Karalar MK’yi ben yarattım ama beni Saki Reyhanlı yarattı. Sonra ben ona ihanet ettim, hayat da bana ihanet etti. Cor cordium, peri-peykerim gitti. Şimdi Saki Reyhanlı da gitti. İnanmadığım tüm tanrılara dua ediyorum ki gittiği yerde mutludur. Baba, oğul, kutsal ruh. Saki Reyhanlı, babam.

Sıradan biri olmak istiyorum baba. Orta Anadolu sıcağına rağmen bana seni hatırlattığı için sırtımdan çıkarmadığım deri ceketim, kanımda her an yükselen alkol oranı yüzünden kıpırdatmakta zorlandığım ayaklarımın dibinde bekleyen Harley’im var olmasın istiyorum. Alelade biri olmak istiyorum.

Hayat izin vermiyor. Sen babana ihanet ettin ve şimdi o öldü, diyor. Nasıl bunu düşünmeden söğüt gölgesinde keyif çatarsın? Kıçımın kenarı, sanki Saki Reyhanlı’yı düşünmeden geçen bir anım var.

Alelade biri olmak istiyorum ve hayat buna izin vermiyor. İki motor, anıra anıra gümbürdeyerek bozkırın sükunetini deliyor. Benimle aynı deri cekete sahip çam yarmaları bineklerinden atlayıp yanıma yaklaşıyor. “Sızmış,” diyor bir tanesi. “Hamit Başkan bu ayyaştan ne bekliyorsa?”

Aslında öyle ayığım ki… Beynim, kulaklarım o iki aptalın toplamından çok daha fazla çalışıyor.

Öbür çam yarması arkadaşına karşı çıkıyor. “Ayyaş dediğin, başkanın damadı. Ayrıca bir zamanlar Saki Reyhanlı’nın sağ koluydu.”

“Sonra onu sattı. Birine ihanet eden herkese ihanet eder. Rahmetli Peri’yi de koruyamadı. O zamandan beri bu halde, işe yaramaz.” Dikkatimi çekmek için ayağımı tekmeliyor. Sanki burada olduğunun farkında değilim, ayı. Fazla gürültülüler, rahatsız ediciler. Yine de tepkilerim çok yavaş. Kafamı kaldırıp boş gözlerle suratına bakıyorum. Onu tanıdığımı fark ediyorum. Adı Raif, beyin yerine patates püresi taşıyan gerzeğin tekidir. “Şair!” diye bağırıyor. Bana böyle derler. Asıl ismimi unuttum neredeyse. Belki onu bilincimin bodrumuna sakladım ve olduğum kişiden utanmamaya başladığım güne kadar orada kalacak. Bir ismi hak ettiğimden emin değilim. Ev köpeklerinin ismi olur mesela, sokak köpeklerinin olmaz. Kendimi sokak köpeği gibi hissediyorum. Gelen geçenden tekme yiyen tırsak bir şey gibi. Kucakta taşınan finolardan olmak isterdim, şımarık bir şey. Gel deyince gelen, git deyince giden, sokaktakilerin bana acıdıkları için önüme koyduklarını sorgulamadan, zehir mi diye bile düşünmeden yiyen bir it değil. “Hamit Başkan seni istedi. Kalk hadi! Yürü gidiyoruz.”

“Böyle motor kullanamaz bu.”

“E herhalde kullanamaz. Bir de altındaki motora bak pezevengin. Bende böylesi olacaktı var ya…”

“Ne yapacağız?”

“Bende sissy bar var, arkama oturturum bunu.”

“Düşer.”

“Düşerse geberdi gitti, vatan sağ olsun deriz.”

“Olmaz öyle. Motor çantasında yük bağlamak için kullandığın bir şey var mı?”

“Var, n’olcak?”

***

Şu anda Raif’in sırtına bağlı olsam da motor her zaman bana özgürlük duygusu veriyor, yaşadığımı hissediyorum. Saki Reyhanlı’nın bana bıraktığı en büyük miras bu, yaşadığını hissetmek. Kendisinin toprak altında olduğunu düşününce tuhaf bir ironi. Daha ironik olansa Saki Reyhanlı’nın bütün hayatı boyunca yeraltını ele geçirmek için çabalamış olması. Aslında bunu başarmıştı da… Söylediğim gibi, bütün Orta Anadolu’ya hükmetmişti. Ancak sonunda, elbette, yer altı onu ele geçirdi. Hepimizi ele geçirdiği gibi… Ben inanmam ama tasavvuftan anlarım. Topraktan geldik, toprağa döneceğiz. Hayy’dan geldik, Hu’ya gideceğiz. Küller küllere, tozlar tozlara karışacak. Perde kapacak, Saki Reyhanlı’ya olduğu gibi…

Fırtına İzcileri’nin mekanına varınca motordan iniyoruz. Arkada grotesk bir emniyet kemerine bağlanmış halde otursam da sürüş iyi geldi, tamamen ayıldım sayılır. Kulaklarımda uğuldayan, suratıma vuran rüzgarı seviyorum. Manzarayla, bozkırla aramda herhangi bir engel olmamasını seviyorum. Ne bir cam ne bir pencere ne bir kapı… Yalnızca ben (bu vakada Raif) ve dış dünya. Çok güzel. Büyü gibi, büyüleyici. Romantik makineler motorlar. Özellikle de bizim chopperlar. Tehlikeli ama bütün zararı kendine. Macera dolu. Byronesk, kısaca.

Kayınpederim mekanın bar kısmında bizi bekliyor. Kendisi Fırtına İzcileri Motor Kulübü’nün başkanı. Peri öldüğü için artık kayınpederim sayılır mı emin değilim. O bana hala “Damat,” diyor. “Hoş geldin. Tüm yaşananlara rağmen Saki Reyhanlı’ya çok değer verdiğini biliyorum. Başın sağ olsun.”

Başın sağ olsun… Eski Türkçe’de baş, yara; sağalmak da iyileşmek demekmiş. Yani bu sözün aslı, başın sağalsın, yaran iyileşsin anlamına geliyormuş. En azından Facebook’ta öyle okudum, gerçekliğinden emin değilim. Fırtına İzcileri grubunda bile paylaşılmış olabilir. Benim yaramın iyileşeceğini sanmıyorum. Aynı yıl hem karımı hem de manevi babamı kaybettim. Saki Reyhanlı’yla vedalaşamadım bile, yıllar önce sildi beni. Belki öldüğümde huzur bulacağım, tabii öteki dünya diye bir şey varsa ve o ikisine kavuşabilirsem.

“Baba,” diyorum ben de karşımdakine. “Başımız sensin.”

“Eyvallah.”

“Sen mi yaptın?”

“Hayır,” diye cevap veriyor sakinliğini bozmadan. Muhtemelen bu soruyu bekliyordu. “Biz Saki’yle görüşüyorduk. Barış için. Peri’den sonra bir kaybı daha kaldıramazdım. Birimizin uyuşturucu, birimizin silah ticaretini alacağı bir anlaşmaya varıyorduk.”

“Sonra ne oldu?”

“Sonrasını biliyorsun. Saki Reyhanlı öldü. Biri onu zehirledi ve o biri biz değiliz.”

Saki Reyhanlı hep edebimle içmem gerektiğini söylerdi. Onu pek dinlediğim söylenemez. Ben unutmak için içiyorum ama unutmak bir yana, hatıralarım daha da belirginleşiyor. Peri-peykerim öldüğünden beri alkol sonumu getirecekmiş gibi geliyor ama benim yerime babamın sonu oldu. Az içerdi, öz içerdi, keyif için içerdi. Koskoca Saki Reyhanlı, yaşayan efsane, şarabına atılan birkaç damla ne idüğü belirsiz maddeyle göçtü gitti. Teşbihte hata olmaz, takipçileri ona tapardı. Ben, ona tapardım.

Aslında Saki Reyhanlı’ya yakışan bir son oldu bu. Roma imparatorları gibi zehirle, suikastla, ihanetle öldü. Eminim ne ölümden korkmuştur ne de herhangi bir ihanet onu benimki kadar yaralamıştır…

“Saki Reyhanlı’yı kim öldürdü?” diye soruyorum.

“Bilmiyorum, kimse bilmiyor. Ancak şunu biliyorum ki Karalar bizi suçlayacak. Şu dünyada onu senin kadar iyi tanıyan kimse yok. Katilini bulmak zorundasın. Yoksa üzerimize gelecekler, sonra cevap vermek zorunda kalacağız ve bütün Orta Anadolu kana bulanacak. Lütfen, şair. Peri’nin ardından bir kaybı daha kaldıramam.”

Ona cevap veriyorum, ne dediğimin önemi yok, elimden geleni yapacağımı söylüyorum özetle. Zaten seçme şansım yok. Kayınpederimin de söylediği gibi zorundayım. Aksiyon almazsam herkes ölecek, ahlaki bir sorumluluk bu. Tanrı bütün kötülükleri engelleyebilir ama bunu yapmaz. Nedenini bilmiyorum. Tanrı’yı anlayamıyorum, ona güvenmiyorum, ben tanrı değilim, bir şeyler yapmalıyım. Belli ki Saki Reyhanlı da tanrı değildi. Roma imparatorlarının tanrı olarak görüldüğünü okumuştum. Bu tüm o suikastlara, ihanetlere, entrikalara engel olmamış ama…

Fırtına İzcileri’nin mekanından çıkıyorum. Fırtına İzcileri, izciler… Çocukken gerçekten izciydim. Altı-yedi yaşlarındayken. Anne-babamı kaybedip sokaklara düşmeden önce, Saki Reyhanlı’nın beni yanına almasından çok önce… Ormanda hayatta kalmayı öğretirlerdi bize. Vahşi doğanın küçük ve güvenli bir kopyasını yaratmışlardı galiba. Vahşi doğa ama cam kavanozun içinde gibi. Kamplarda mutluydum. Keşke hiç büyümeseydim. Veya birileri bizi büyümeye de hazırlasaydı. Ağaçların arasında yol bulmanın yanında cinayet davası çözmeyi de öğretselerdi izci oğlanlara.

Sanırım tamamen ayıldım. Beni motoruma götürmesini söylüyorum Raif’e. Yirmi dakika sonra Harley’ime kavuşuyorum. Güzel, tatlı bir kız o. Bozkırın ortasında, söğüt gölgesinde sakince beni bekliyor. Huzurlu gibi, mutlu… Keşke ben de öyle olabilsem.

Benimle uğraşmak istemeyen Raif basıp gidiyor. Ayyaş olduğumu düşündüğüne eminim. Sanırım biraz öyleyim gerçekten. Lakin Raif’in benden nefret etme sebebi bu değil. Sadece bu değil en azından. Beni bir Fırtına İzcisi olarak görmüyor. Hala Karalar MK’ye bağlı olduğumu düşünüyor. Bir bakıma haklı. Karalar MK’yi ben yarattım. Evet, kulübü Saki Reyhanlı kurdu ama ben yarattım. Karalar’ın doktrinini, felsefesini ben yazmadım mı? Özgürlük arayışını, mutluluk avını ben başlatmadım mı?

Karalar MK’yi yarattım, sonra da ona ihanet ettim. Aşk için, peri-peykerime kavuşabilmek için. Maalesef onlar da bunun farkındalar. Karalar’ın yerine sürüyorum. Sırtımda Fırtına İzcileri ceketiyle içeri giriyorum. Benim dışımda bütün erkeklerin deri ceketinde Karalar MK yaması var. Burası artık benim motor kulübüm değil, onların.

Beni öldürecek gibi bakıyorlar. Burası bir cenaze evine dönmüş. Motorcular eşlerini, sevgilerini, evlatlarını alıp Saki Reyhanlı’yı anmaya gelmişler. Ben de geldim, kim olduğumu saklamama gerek yok, bir hain olduğumu, sokak köpeği olduğumu saklamaya gerek yok. Hepsi bunun farkındalar, kim olduğumu farkındalar. Ceketimi çıkarsam bile suratımdan tanıyacaklardı beni.

İnanılmaz bir umursamazlık halindeyim. Artık eski arkadaşlarımın bakışları bile canımı yakmıyor. Peri’nin ölümüyle yüreğim dağlandı belki de. Hissetmiyorum. Saki Reyhanlı’yı özlüyorum. Keşke burada olup bana birkaç bilgece tavsiye verseydi. İyi bir külhanbeyiydi o.

İnanılmaz bir umursamazlık halindeyim. Sert ve üzgün görünümlü, yas tutan bu motorcular hemen şuracıkta ümüğüme çökse gıkımı çıkarmam. Ölmek istiyorum zaten. Varoluş acı veriyor, yok olmak istiyorum. Hiç yaşamamış gibi olmak…

Bozkırda, söğüt ağacında aralıksız geceler geçirdim. Orası benim için bir mabet gibi, kutsal bir inziva yeri. Kutsal kavramı benim için çok karışık ama söğüt ağacıma saygı duyuyorum. Orada yalnız yetişmiş, kurağın içinde bir başına duruyor. Benim gibi… Yine de aramızda bir fark var. Onun kökleri var, yalnızlığa doğdu, doğduğu noktaya hapsoldu. Belki ben de yalnızlığa doğdum ama benim köklerim yok. Kendime bir aile bulmuştum, Karalar MK benim ailemdi, keşke köklerim olsaydı da onları bırakmasaydım. Maalesef bacaklarım var benim, ayaklarım var. Kulübümü, ailemi bırakıp gittim. Peri’yle yeni bir aile kurabileceğimi sandım. Peri öldü, beni hedef alan bir mermiye kurban gitti, Peri’yi koruyamadım.

Söğüt ağacında aralıksız geceler geçirdim. Ahmet Kaya’nın dediği gibi: Üstüm başım toz içinde, önüm arkam pus içinde, sakallarım pas içinde. Hırpani görünüyorum, buraya uymuyorum, Saki Reyhanlı’ya saygısızlık ediyor gibiyim. Ben ona ihanet ettim, affetmesi için inanmadığım tüm tanrılara dua ediyorum. İhanetimi affederse bu saygısızlığımı da affeder.

Düzgün görüneceksin, derdi. Sen benim oğlumsun. Sana bakanlar saygı duyacak, bir sıkıntımız olduğunda Bekir’e gelebiliriz diyecekler. Bekir, evet adım bu. Tuzsuz Deli Bekir’in Bekir’i. Kullanmaya yüzümün olmadığı bir ad.

Düzgün görüneceksin, derdi. Düzgün görünmüyorum. Mağara adamına benziyorum. Üstüm başım toz içinde, önüm arkam pus içinde, sakallarım pas içinde.

Gönlümle aklım yas içinde.

Murat yaklaşıyor. Hıyarın tekidir. Ekibin kafası çalışan adamı gibi takılır ama kafası sadece kendi menfaatleri için çalışır. Ben gittiğim için babamın yerine o geçmiş olmalı. Beni boş bir odaya çekiyor. Cenaze evinde ortalık karışmasın istiyor sözde, yersen. İşi gücü şov yapmak. “Burada ne işin var?” diye soruyor.

“Babam öldü, katili bulmak için iş birliği yapmak istiyorum.”

“Saki Başkan senin hiçbir şeyin değil şair, Hamit denen ite baba de. Şimdi siktir olup git.”

Bir motor çetesinin lideri öldürülmüş, katilini bulmak onun hain evlatlığına kalmıştır. Eğer başarısız olursa savaş çıkacak ve ortalık kan gölüne dönecektir. Film gibi amına koyayım, gel şimdi bunu karşımdaki dangoza anlat. Benim yas tutmam gerekirken uğraştığım şeylere bak. “O burada zehirlendi,” diyorum. “İçinizden biri yapmış olabilir.”

“İzcilere yamanmaya çalışan bir dönek yapmış olabilir mesela, değil mi? Kaybol, şair. Ailemizden kimse burada bir Fırtına İzcisi görmek istemiyor.”

“Yardımcı olmaya çalışıyorum.”

“Senin yardımına ihtiyacımız yok. Nasılsa diğer izcilerle birlikte boğazını keseceğiz.”

“Sakın… Fırtına İzcileri pek çok günah işlemiş olabilir ama bu konuda masumlar. Hamit, barış için Saki Başkan’la görüşüyormuş.”

“Ondan şüphelenmememiz için görüşmediği ne malum?”

“Beni katili bulmam için gönderdi.”

“Dediğin tek kelimeye bile inanmıyorum şair. Ama doğru söylediğini varsaysalım, Hamit itinin ayyaşın tekini görevlendirmesi çok şüpheli değil mi? Senin hiçbir sikim bulamayacağını biliyor.”

“Mantıklı ol Murat, gece burada Karalar hariç kimse var mıydı? Zehir doğrudan Saki Başkan’ın kadehine konulmuş. Fırtına İzcileri’ni suçlaman saçmalık.”

“Saçmalığı yakında göreceksiniz.”

Gerçek bir geri zekalı. Patlamamak için, kemirilmiş tırnaklarımı avuçlarıma geçiriyorum. Yetmiyor. “Aptal!” diye bağırıyorum. “Babam, liderliğini görse utancından tekrar ölürdü.” Anında pişman oluyorum. Burnuma yediğim yumrukla gözlerimde ışıklar çakıyor. Odanın kapısı açılıyor, bir yığın üzgün motorcu içeri doluşup beni tekmelemeye başlıyorlar. Kendimi dışarı atıyor, canımı zor kurtarıyorum.

***

Motor sürmek yalnızca suratınızda hissettiğiniz rüzgar veya özgür olmakla ilgili değildir, meditatif bir eylemdir. Otobana çıkıp saatte 130-140 kilometre hızla gittiğinizde her bir hücreniz yola odaklanır. İki aylık ömrümün kaldığını öğrensem ve hız konusunda şansımı zorlamaya karar versem de böyle olurdu. Çünkü bu odaklanma yalnızca kaza yapmamak veya hayatta kalmak için değildir, bir çeşit trans halidir. Yola devam edebilmek içindir.

Meditasyon, gündelik hayatın yoğunluğuna ara verip zihninizi rahatlatmak değil mi? Motor sürmek de benim için aynı işe yarıyor. Odaklanıyorum. Kirli bilinçaltımdaki düşünceler açığa çıkıyor. Unuttuğumu bile unuttuğum müzikler dışarı taşıyor bazen, mırıldanmaya başlıyorum. Size anlattıklarımı genelde motor sürerken düşünüyorum.

Ankara-Niğde Otoyolu 308 kilometre, elimi gazdan çekmemeye devam edersem benim için 2 saat. Bu şehirlere gitmiyorum. Harley’ime atladığım gibi Karalar’dan uzaklaşmaya çalıştım. Neyse ki peşime düşmediler. İlk sapakta otoyoldan çıkıyorum.

Hâlâ canım acısa da yolla baş başa kalmak yediğim dayağı unutmamı sağladı. Düzgün düşünebiliyorum. Belli ki Murat beni mekana sokmayacak. Samimiyetime inanmadı mı? Bir şeyler saklıyor olabilir mi? Babamı gerçekten seviyor muydu? Peki başkan olmayı ne kadar istiyordu? Peki Murat haklı olabilir mi? Babamı gerçekten kayınbabam mı öldürdü? Barış görüşmeleri şüpheyi üstünden atmak için bir kılıfsa… Ve beni beceriksiz bir ayyaş olduğum için görevlendirmişse… İyi de Saki Reyhanlı’nın bu şekilde ölmesi Fırtına İzcileri’nin hiçbir işine yaramadı ki! Bir motorcu savaşında iki tarafın topyekun birbirini katletmesini engelleyen şey, adamlarının alayının hapse düşmesini istemeyen akıllı çete liderleridir. Cinayet işlenecekse polise yakalanmadan işlenmelidir. Saki Başkan’ın faili meçhul şekilde zehirlenmesi, İzciler’in Karalar üzerinde herhangi bir baskı kurmasını sağlamadığı gibi onların kana susamış şekilde üstümüze hücum etmesine sebep olacak. Ya Hamit bunu kulübün bekası için yapmamışsa? Kişisel intikamının peşinde olabilir mi? Peri-peykerimin öcünü almak istemiş olabilir mi? Öyleyse niye bana da haber vermedi? Beni yetiştiren adama kıyamayacağımı mı düşündü? Gerçekten de kıyamam. O da bana kıyamaz, yani kıyamazdı. Ölüm emrimi o vermedi. Beni hedef alıp karımı vuran kurşun onun rızası olmadan, gözü dönmüş bir kulüp üyesi tarafından atıldı. Hamit Başkan yine de babamı suçlamış olabilir mi? Neden olmasın?.. Ama kızının intikamı peşinden koşacak biri değildir o. Peri-peykerimi hiçbir zaman gerçekten sevmedi. Gülüm, hayatımın sönmüş ışığı, sevgiyi ilk kez benimle tattı. Hamit, evladını çalıp Saki Reyhanlı’nın canını yakabilmek için evlenmemize izin verdi.

Gerçekten tuhaf bir vaka bu. İz üstünde miyim? Hayır. Debeleniyorum, boşa kürk çekiyorum. İpucum yok. İpucu arayabileceğim bir yer de yok, Karalar MK’ye giremiyorum. Zaten ben de dedektif değilim amına koyayım. Ben bir şairim. Bu işi bildiğim gibi çözeceğim, bir sanat eseri ortaya koyacağım.

***

“Nasıl geçti?” diye soruyor kayınpeder.

Omuz silkiyorum. “Kötü. Bizi suçluyorlar.”

Suratını ekşitip ileri geri yürüyor. Saçma bir hırıltı geliyor boğazından, daha çok hayvanlara yakışacak bir ses. “Aptallar…” diye mırıldanıyor. Aileme böyle demesi hoşuma gitmese de susuyorum. Hala Karalar’a bağlılık hissediyorum. Keşke bunu anlayabilseler. Belki ben anlatamıyorum. Muhtemelen…

Kayınpeder sakalını kaşıyor. Çok karikatür bir görüntü. Yakın zamanda babamı kaybetmemiş olsam kıkırdardım. Kıkırdardım… Eskiden olur olmadık zamanlarda kıkırdardım. Peri-peykerim uyarırdı beni, güzel sevgilim… Korkardı babasından. Onu kafamdan çıkaramıyorum. Hayatımdaki en, hayır tek, masum şeydi. Babam bir motor kulübü yarattı, ben de onu bir mite çevirdim. Pişmanım. Belki ben olmasam bu kadar içlerinden gelerek savaşmazlardı. Belki ben olmasam bu kadar kan akmazdı. Belki ben olmasam Peri ölmezdi. Keşke onun yerine ölebilseydim.

Peri’nin babası kaşına kaşına düşünmeyi bırakıp gözlerini bana dikiyor. Berbat göründüğümü biliyorum. Genelde berbat görünürüm. Peri öldüğünden beri yani… Sanırım şimdi normalden de berbatım. “İyi misin?” diye soruyor.

Değilim. İyi değilim. Bunu söylemek için ağzımı açıyorum, konuşamıyorum. Çirkin hıçkırıklar duyuluyor sadece. Ağlamaya başlıyorum. Dizlerimin üstüne devriliyorum.

“Oğlum,” diyor Hamit. Bana oğlum deme! Bana oğlum deme! Sen babam değilsin! Benim babam öldü! Benim babam öldü ve ben kimin yaptığını bulamıyorum.

“İyi misin oğlum?”

Değilim, Allah kahretsin. İyi değilim. Nasıl olabilirim ki? İyi değilim dedim ya!

Diyemedim. Hiçbir şey diyemedim. Hıçkıra hıçkıra ağlamakla meşgulüm. Babam öldü ve onun yasını bile tutamadım. Sadece içtim. Sevdiğim kız, kadınım benim yüzümden öldü ama intikamını alamadım. Ben berbat bir adamım.

Gözlerim kararıyor, ben berbat bir adamım.

***

Bir sanat eseri ortaya koyuyorum, adına rüya deniyor. O kadar kötü durumdayım ki rüyalardan medet umuyorum.

Karşımdaki adamı tanıyorum, adı Torbacı Necip. Yeterince paranız varsa size aradığınız her türlü maddeyi temin edebilir.

Torbacı Necip’e bir tomar para uzatıyorum. Çok saçma. Sınır tanımaz bir alkolik olsam da henüz uyuşturucuya düşmedim.

Necip gülümsüyor. Piç nasıl da mutlu… Onun için karlı bir alışveriş olmalı.

Nasıl saçma sapan bir rüya bu? Torbacı Necip’ten ne aldım?

Cebinden küçük bir şişecik çıkarıp uzatıyor. Uyuşturucu değil bu. Yani, sanırım… Benden beklemezsiniz biliyorum ama uyuşturucu kültürüm o kadar gelişmiş değil.

Her zamanki gibi sarhoşum. Yalpalayarak oradan ayrılıyorum.

Her şey çok gerçek. O kadar gerçek ki…

Allah kahretsin. Rüya değil. Bir anı bu…

***

Gözlerimi açtığımı gören Hamit Başkan, “Oğlum…” diyor yeniden. Artık buna o kadar da takılmıyorum. “İyi misin?”

Beni bir sandalyeye oturtmuşlar. Muhtemelen en fazla beş dakikadır baygınım. “İyiyim. Kusura bakma. Ne oldu bilmiyorum.”

“Seni sağlam marizlemişler, ondandır. Bizimkiler seni hastaneye götürsün mü?”

Hastaneye gidersem beni iyileştirirler. Ben iyi olmak istemiyorum. Babamın katilini istiyorum. Bir sanat eseri ortaya koyuyorum, adına tiyatro deniyor.

Vodvil… Bütün Orta Anadolu iki düşman için bir sahneydi. Saki Reyhanlı öldü. Tek kişilik bir oyun değil bu. Hamit Başkan orada yalnız başına dikilemez. Ya perdeler kapanacak ya da… Sahneye çıkıyorum, oyuna giriyorum. Hamit Başkan karşımda durmuş sorusuna cevap beklerken elimi onun beline atıp emektar lüververini çalıyorum. Kimseyi öldüremeyecek kadar naif ben, tabancayı kayınpederimin kafasına dayıyorum. Oynuyorum, rol yapıyorum. Blöf yapmayı pokerden, pokeri Saki Reyhanlı’dan öğrendim. Babamdan.

Vodvil… Bağırıyorum: “Beni Torbacı Necip’e sen mi gönderdin?”

Kayınpederim şaşırıyor. “Sakin ol. Ne yaptığını sanıyorsun şair?”

“Cevap ver bana!”

“Ne torbacısı, ne Necip’i? Ne aldın o itten?”

“Zehir tüccarından ne alınır? Zehir aldım. Tesadüfe bak ki Saki Reyhanlı aynı zehirle öldü. Babamın cinayet silahını bana mı taşıttın kansız?!”

Oradaki diğer İzciler beni indirmek için yaklaşırken Hamit eliyle durmalarını işaret ediyor. “Sonunda tamamen sıyırdı kafayı. Oğlum ben seni hiçbir yere göndermedim! Zehir falan da bilmiyorum.”

“Yalan!” diye haykırıyorum Kadir İnanır gibi. “Yalan söylüyorsun!”

Hamit Başkan yaşından beklenmeyecek bir çeviklikle silahı elimden kapıyor. Ya blöfü yemedi ya da hızından emin. Şimdiye fark etmişsinizdir ama fiziksel olarak güçlü kuvvetli bir adam değilim ben. Aklıma da her an daha az güvenmeye başlıyorum.

Fırtına İzcileri üstüme çullanıp ben bağlıyorlar. Sonrası tamamen benim kontrolüm dışında gelişiyor. Siren seslerini duyunca Hamit’in üstüme bir suç yıktığını sanıyorum ama ambulansmış gelen. Zebella gibi tipler her yerimi kesen urganı çözüyor, tam kurtuldum derken ipin yerini kayışlar alıyor. En azından yumuşaklar. Canım yanmıyor. Yine de esaret hissi sinirime dokunuyor. Gururum zedeleniyor. Keşke sarhoş olsaydım, o zaman umursamazdım. Çok susadım ama suya değil.

***

Hastaneye yatalı birkaç gün oldu. Tımarhane-rehabilitasyon merkezi-cezaevi karışımı bir yer burası. Beni tutmaya hakları olduğunu düşünmüyorum. İlk dakikada kaçmaya çalıştım. Sanırım zebellalardan birinin burnunu kırdım. Ya da çenesini… Umarım aylarca çorbayla beslenmek zorunda kalır. Şiddete meyilli davranışlarımdan dolayı beni diğer hastalardan tecrit etmişler. Eğer tedaviye yardımcı olursam birkaç ay içinde salınırmışım. Birkaç ay bekleyemem. Babamın öldürülmesine dahlim olduğu şüphesiyle yaşayamam.

Yine de galiba verdikleri ilaçlar işe yarıyor. Artık alkol almak istemiyor canım. Bunun sebebi ilaçların beynimi içkiye ihtiyaç kalmayacak kadar uyuşturması olabilir.

Hücremde yalnızım. Bazen Peri-peykerimin hayaleti ziyaret ediyor beni. Hüzünlü görünüyor. İntikamını alamadığımız için olabilir. Hamit, kızının katilini öldürtmeyi denedi birkaç kez. Saki Reyhanlı, çocuğun yaptığını onaylamasa da onu bizden korudu. Ben hiçbir şey yapmadım mı? Yaptım. İçtim. Kendimi kaybettim. Kendimi Peri-peykerimin aşkına kurban ettim. Şimdi rezil bir alkolik olarak tımarhanede yatıyorum.

Özsaygımı kaybedeli çok oluyor ama bu aşağılanma benim için bile fazla. Kaçmalıyım. Ben güçlü kuvvetli biri değilim ama her şeyinizi kaybettiğinizde yapamayacağınız şey kalmaz. Harry Houdini’yi tanıyor musunuz? Kaçış sanatının kurucusu. Kaçış sanatı…

Bir sanat eseri ortaya koyuyorum, adına kaçış deniyor.

İğne saatimde bir hemşire ve iki zebella hücreye geliyor. Elimde pikeyle onları bekliyordum. Örtüyü suratlarına fırlatıp bacaklarının arasından kayarak hücreden çıkıyorum. Bu numarayı Saki Reyhanlı’dan öğrendim.

Hastaneden çıkabilmek istiyorsam kendimi tehlikeli hale getirmeliyim. Yoksa beni döve döve hücreme sokarlar. Yakınlarda tehlikeli olabilecek hiçbir şey yok. Çatal bıçaklar plastik. Bardaklar da kırılmamaları için kağıttan.

Koşuyorum. Tüm doktorlar, hemşireler, zebellalar peşimde. Nefesim tükeniyor. Bunu çok sürdüremem. Neyse ki koridorda asılı duvar saati dikkatimi çekiyor. Zıplayıp onu yere düşürüyorum. Zemine değdiği anda dağılıyor. Bir cam parçası kapıyorum.

Kollarımı en yakınımdaki hemşirenin boynuna doluyorum. Cam, şahdamarının üzerinde. Elimi azıcık oynatırsam ölür. Bir anda herkes olduğu yerde kalıyor. Dramatik etkiyi arttırmak için boynuna ölümcül olmayan bir kesik atıyorum. Zavallı kadın.

“Ben buradan gidiyorum! Engel olmaya çalışırsanız o ölür.”

Her kafadan ayrı bir ses çıkıyor. Sakinleşmemi söylüyorlar. Sakinleşemem, buradan kurtulup babamın katilini bulmalıyım. O zehri neden satın aldım? Kimin için satın aldım? Hatırlamıyorum. Hatırlayamıyorum.

Ben, rehinem, doktorlar ve delileri kafeslemekle sorumlu zebellalardan oluşan kafilemiz adım adım hastanenin bahçesine ilerliyor. Burası tellerle çevrili. Henüz kurtulmadım. Kurtulamayacağımı söylüyorlar. Camı bırakmamı söylüyorlar.

“Hayır! Kapıları açın!”

Kapılar açılmıyor. Karşılıklı bekliyoruz. Kollarımın arasındaki kadın kan kaybından değil korkudan ölecek. Sürekli ağlıyor. Yüzüne sürdüğü boyalar, makyaj ya da artık her ne haltsa, bütün suratına akmış. Çirkin görünüyor. Belki gençliğinde güzel bir kızdı. Peri-peykerim gibi. Çırpınıyor. Onu öldürmeyeceğim. Peri işte böyle kollarımda öldü. Bu kadının da yitip gitmesini istemiyorum. İnleyip durma, lütfen… Bırakacağım seni. Gideceksin. Sadece şimdilik bana yardım etmen gerekiyor.

Bekliyoruz, bekliyoruz, bekliyoruz. Güvenlik etrafımızı kuşattı. Eminim polis de yoldadır. Planım başarısız oldu, diye düşünüyorum. Beni yeniden hücreye tıkacak ve bu defa yıllarca salmayacaklar.

Yanılmışım.

Chopper sesleri göğü dolduruyor. Bir sürü deri ceketli havaya sıkarak, telleri yıkıp geçerek geliyor. Fırtına İzcileri beni kurtarmaya mı geldi? Tabii ki hayır. Beni bu deliğe atanlar zaten onlar.

Hemşireler, doktorlar, güvenlik, kim varsa çil yavrusu gibi dağıldı. Zavallı rehinemin de gitmesine izin veriyorum.

Karalar MK, eski ailem, karşımdalar. Onlara Murat yolbaşçılık ediyor. Arkalarda karımın katilini görür gibi oluyorum, suratını seçer gibi, belli belirsiz. Önemsiz biri zaten o çocuk. Asıl suçlu yıllar boyunca bu savaşı kızıştıranlar. Bendeniz, mesela.

Motorlar, avını kıstırmış bir kurt sürüsü gibi etrafımı sarıyor. Namlular beni işaret ediyor. Kontaklar kapanınca canavar kükremeleri yerini fırtına öncesi sessizliğe bırakıyor.

“Anlat!” diye bağırıyor Murat. Suratında öyle bir ifade var ki elindeki tabancanın tetiğine azıcık daha basınç uygulasa ve beni alnımın çatından vurup yere serse şaşırmam. Kimsin sen Murat? Niye bu kadar öfkelisin?

“Saki Başkan’ı sen mi öldürdün?” Bunu o soruyor, ben değil. Şaşırıyorum. Aynı şeyi ben de Murat için düşünüyordum.

“Saçmalama!” diyorum. “Kendi babamı öldürecek halim yok.”

Murat, bineğinden atlayıp ağır adımlarla bana yaklaşıyor. Tüm gücüyle suratımı yumrukluyor. Aldığım darbenin etkisiyle sağ gözüm kapanıyor, sanırım kaşım patladı. “O gece mekanın arkasında ne işin vardı?” diye soruyor.  Telefonunu çıkarıp benim Saki Reyhanlı’yla konuştuğum bir video izletiyor. Videoda ben de babam da gergin görünüyoruz, tartışıyoruz. Ben yalpalıyorum, muhtemelen sarhoşum.

“Bilmiyorum… Hatırlamıyorum.”

“Yalan söyleme! Sen gelip beni şüpheye düşürdükten sonra araştırmaya başladık. Bu görüntü, sokaktaki bir dükkanın güvenlik kamerasından.”

“Ben yapmadım.”

“Yalan söylüyorsun!” diye haykırıyor. Kadir İnanır’ı taklit ettiğini zannetmiyorum. “Tımarhaneye kapatıldığın haberi yayılınca Torbacı Necip bize gelip Saki Başkan’ı öldüren zehrin aynısından satın aldığını öttü.”

“Aldım ama zehre ne olduğunu bilmiyorum. Ne kadar çabalasam da hatırlayamıyorum.”

“Yeter…” diyor Karalar MK’nin yeni başkanı yılgın bir sesle. Bir anda diğer gözüm de görmemeye başlıyor. Motorcuların kafama çuval geçirdiğini fark ediyorum. Elimi-ayağımı bağlıyor; beni sürükleyerek, yanlarında getirdikleri arabanın bagajına atıyorlar ve yola çıkıyoruz.

***

Tekrar söğüt gölgesindeyim, galiba son kez. Bozkırın ortasında, yalnız başına dikilen ağacımın gölgesinde. Bu ağacı neden böylesine seviyorum? Birbirimize benziyoruz. İkimiz de yalnızız. Çok yalnız. Tabii o benden iyi durumda. O yalnız bir şekilde varlığını sürdürebiliyor, ben her gün ölüyorum. O dimdik duruyor, ben eğilip bükülüyorum. Onun kökleri derinlere uzanıyor, kurakta olmasına rağmen yerin çok altındaki suya ulaşıp hayatta kalıyor. Bense uzun zamandır köklerimden kopuğum. Evet, işte bu yüzden dik duramıyorum.

Neden?.. Neden böylesine seviyorum bu ağacı? Çünkü bu ağaç benim mirasım. Bu ağacı çorak bozkıra Saki Reyhanlı dikti. Bu ağacı severdi. Söğüdüm susuzluktan ölmedi çünkü Saki Reyhanlı her gün suladı onu. Saki Reyhanlı böyle bir adamdı. Mucizeler yaratırdı, bir tanrıya has mucizeler… Sevdiklerini korurdu, onları yaşatmak için elinden geleni yapardı.

Peki ben ne yaptım? Babama ihanet ettim. O tanrıysa ben de şeytan oldum, seher yıldızı. Şimdi de onun gerçek halefi tarafından cehenneme sürüleceğim. Hak ettiğim yere. Ergenliğimin delidolu yıllarında Saki Reyhanlı beni bu ağaca getirirdi. Sakinleşip kafa toplamak için iyi bir yer olduğunu söylüyordu.

Murat bunu biliyor. Beni infaz etmek için hatıralarımın hayaletleriyle dolu söğüt ağacımı seçti, beni cezalandırmak için… Babamı öldürdüğümü söylüyor. Ona ihanet ettim, peki onu gerçekten de öldürdüm mü?

Bilmiyorum. Artık hiçbir şey bilmiyorum.

Başıma çuval geçirilmeden önce gördüğüm son şey Murat’ın yüzüydü. Öfkeli görünüyordu, çok öfkeli. Söğüt gölgesinde çuvalı çıkardılar. Artık öfkeli görünmüyor. Hüzünlü ve zayıf görünüyor. Silahını suratıma doğrultmuş. Tetiği çekmek istemiyor. Bir zamanlar aileydik. Beni o zaman bile sevmediğini düşünüyordum. Belki yanılmıştım. Belki de Murat, Saki Başkan’a gerçekten sonuna kadar bağlıydı. O kadar bağlıydı ki benim için bile iyi şeyler hissediyordu. Belki ihanetimle Murat’ı bile yaraladım.

Belki, belki, belki… Belki babamı öldürdüm. Neden yapmış olabilirim? Bir anlık öfke? İntikam? Saki Reyhanlı’ya öfkelenemem. Peri’nin kanı da onun elinde değil. İntikam alacağım bir şey yok. Ya da var mı? Katili koruyan o değil miydi? Bu yüzden yapmış olamaz mıyım? Olamaz! Babamı öldürmüş olamam!

“Ben yapmadım,” diyorum. “Kafama sıkarsan bana iyilik yapmış olursun. Yaşamak istemiyorum. Ama Saki Reyhanlı’nın katili ben değilim.”

Murat ikna olmuyor. “Bitti,” diye mırıldanıyor. O kadar sessiz mırıldanıyor ki onu duymuyorum. Bitti. Başarısız oldum. Babamın katilini bulamadım. İstediğim sanat eserini ortaya koyamadım.

Saatte 160 kilometre, yani süratli bir motorla aşağı yukarı aynı hızla hareket eden merminin namludan çıkmasıyla kafama ulaşması arasındaki saniyede hayatım film şeridi gibi gözlerimin önünden geçiyor. Klişe ama gerçek.

Görelilik, Einstein. Zaman bükülüyor. O saniye bitmek bilmiyor. Trajikomik bir film bu. Anamın rahminden çıkıp kundağa sarılıyorum. Mutlu bir çocukluk yaşıyorum. İzci kampına gidiyorum. Anne-babam ölüyor, ben büyüyor muyum? Sokakta hayatta kalmaya çalışıyorum. Saki Reyhanlı, Hazreti Yezdan ile tanışıyorum. Beni farklı biri haline getiriyor. Peri’ye aşık olunca ona ihanet ediyorum. Peri-peykerimi, hayatımın anlamını kaybediyorum. Dağılıyorum.

Bu noktada film yavaşlıyor. İçiyorum, her zamanki gibi. İntikam istiyorum. Karım öldü ama katili nefes almaya devam ediyor. Dayanamıyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum. Onu kendi ellerimle gebertemem. Ne dövüşmekte ne de silah kullanmada başarılıyım. Bu işi gizlice yapmalıyım. Torbacı Necip’ten hızlı ve fark edilmeyecek bir zehir istiyorum.

Karalar MK, benim yuvam. Mekana çıkan tüm gizli yolları biliyorum. Fark edilmeden mutfağa sızabilirim. Peki karımın katilinin içkisini nasıl bulacağım? Sarhoşum, bunu planlayamayacak kadar sarhoşum. Hava karardı mı kulübün yolunu tutuyorum.

Mekanın sokağında babamı görüyorum. Beni fark etmedi, istersem planımı sürdürebilirim. Fakat Saki Reyhanlı’yı görmek zihnimde karmaşık duygular uyandırıyor. Onu seviyorum, kesinlikle, beni o yetiştirdi. Her melek, düşmüş bir melek bile yaratıcısına muhabbet duyar. Bu muhabbet, beynimdeki salgı bezlerini tetikliyor. Mutlu oluyorum. Aynı zamanda da üzgün. Çünkü kişisel tarihimde Peri ve babam iç içe geçmiş durumdalar. Babama ihanetim Peri’yle, Peri’nin ölümü babamla ilgili. Onu suçlamıyorum. Veya suçluyorum. Bilmiyorum. Bu film beni geriyor. Katil ben değilim, değil mi? Babamı öldürmüş olabilir miyim? N’olur, n’olur olmasın.

Kimi kandırıyorum ki? Bütün ipuçları beni gösteriyor. Murat kafama sıkmakta haklı. Hatıraların arasında köpek gibi gebermem adil bir ceza. Babamı öldürdüm. Hatırlamıyorum ama yaptım. İyi de neden? Kahpe kader. Tabutta bile peşimi bırakmayacak keder. Vicdan azabı.

Saki Reyhanlı’yla karşı karşıyayım. Öfkeliyim. Aynı zamanda da derin bir huşu içerisindeyim. Bağırıp çağıracak oluyorum, beni susturuyor. Hala beni düşünüyor. Karalar sesimi duyarsa oradan cesedim çıkar.

Yapma! Yapma kahrolası şair. Baban o senin!

Onu suçluyorum. Peri’yi anlatıyorum. Sarhoşum. Rahmetli karımdan başka şey düşünemiyorum. Peri-peykerimin mis kokulu saçlarından, kalemle çizilmişe benzeyen kaşlarından, kömür karası gözlerinden, yumuşacık ellerinden, masum bakışlarından, mey gibi dudaklarından, insana huzur veren konuşmasından, büyüleyici duruşundan, güzel çehresinden, temiz ruhundan bahsediyorum. Konuştukça ağlamaya başlıyorum.

Babamla tartışıyoruz. Ama o benim için üzgün, ben de ona ihanet ettiğim için it gibi pişmanım. Zamanında aramıza öyle bir duvar örmüşüm ki aşıp birbirimize ulaşamıyoruz. Sözlerimizle kavga ediyoruz. Bir hiddet anında ağzından kaçırıyor. Her şeyin fitilini ateşleyen, ikimizin de bu dünyadan göçüp gitmesine sebep olan o sözleri söylüyor. Onun izni olmadan Karalar’ı beni öldürmeye azmettirenin Murat olduğunu söylüyor.

Peri’nin katilini biliyordum, artık asıl suçluyu da biliyorum. Murat’ı öldüreceğim. Oradan uzaklaşıp Saki Reyhanlı’yı atlatıyorum ve geri dönüyorum. İçimdeki kin öyle büyük ki damarlarımda kan yerine alkol akmasına rağmen odaklanabiliyorum. Görünmemeye dikkat ediyorum. Artık mutfaktayım. Saklanıp izliyorum. Anladığım kadarıyla Murat şarap içecek. Parçaları birleştirmek önemli. Dediğim gibi, ben dedektif değilim. Ayyaşın tekiyim sadece.

Görülmeden kadehe zehir katıp oradan kaçıyorum. Fark edilmemem mucize. Sanırım hiç kimse sarhoşken benim kadar hızlı olamaz. Dışarıda, gösteriyi izleyebileceğim bir nokta buluyorum kendime. Murat’ın cenazesini bekliyorum.

Evet, babamın ölüm haberi geliyor. Ben bir aptalım. Koca Saki Reyhanlı benim aptallığımın kurbanı oldu. Karalar, ruhani olarak öyle yaralandı ki fiziksel acı duyuyormuş gibi inliyorlar. Başkanlarının ölümünü mantıksal bir düzleme oturtmaya çalışıyorlar. Mekanın dışına taşıp katili arıyorlar. Beni arıyorlar.

Deliriyorum. Karnım ağrıyor. Galiba kusacağım. Sadece beynim değil, vücudumdaki tüm organlar Saki Reyhanlı’yı, beni yaratan adamı öldürdüğüm gerçeğini reddediyor. Kusacağım, halbuki alkolün tüm etkisi geçti. Midemdekine ağrı denemez, sanki işkembem ikiye kıvrıldı. Bu korkunç his diyaframıma yükseliyor. Almaya çalıştığım nefes yutağımda takılıyor. Canım yanıyor.

Bu şekilde yaşayamam. Apaçık ortada olan gerçeği reddediyorum. Oradan kaçıyorum. İçmeliyim, unutmalıyım. Başka şeyler düşünmeliyim. Gece saat ondan sonra alkol satışı yasak. Tabii kanunsuz motorcular için problem değil bu.

Söğüt gölgesine sığınıyorum. İçip sızıyorum. Sabaha, babamı kaybettiğimizi duymayan kalmayacak Orta Andolu’da. Ve ben unutmuş olacağım. Yoksa teker teker tüm hücrelerim, dokularım, organlarım çalışmayı bırakacak. Saki Reyhanlı öldü, diye düşünüyorum. Niçe’nin dediği gibi, onu biz öldürdük.

Film buradan sonra absürt bir hal alıyor. Dedektif rolüne soyunup kendimi arıyorum. Belki de babası ölen her erkek kendini aramaya başlıyordur.

Murat’ın tabancasından çıkan mermi sonlandırıyor filmi. Alnımdaki delikle çok sevdiğim ağacın gölgesinde yatıyorum. Ölüyorum ama kan kaybından değil, vicdan azabından.