Dedektif Dergiİpuçlarını Takip Edin!

Uykusuz geçirdiğim bir gecenin daha sabahında içim yine isyanla dolu, gözlerim yine her zamanki gibi yaşlı kalktım yatağımdan. Gece hıçkırıklar içinde sarsılmış, geçip giden gençliğime, yıkılan hayallerime, yok olan geleceğime ağlamıştım. Hemen her gece böyleydi artık benim için. Dört duvar arasında yaşamanın verdiği dayanılmaz acı ruhumu solduruyor, yaşama isteğimi de elimden çekip alıyordu. Oysaki nasıl da mutlu ve geleceğe umutla bakan bir kızdım ben. Acımasız bir şekilde çocukluğumu ve gençliğimi çaldılar benden. Üstelik bunu da ailem yaptı bana. Hiç acımadan, hiç umursamadan…

Ben artık hikâyeleri birbirine benzeyen o acınası kader mahkûmlarından biriyim. Ötekileşmiş, itelenmiş, dövülmüş, hırpalanmış, satılmış bir kadınım. Bunun sonucunda işlenmiş bir cinayet ve heba edilmiş bir hayat bıraktım arkamda. Benim de bir hikayem var içi acı dolu, ıstırap ve isyan çığlıklarıyla taşan. Aynı Ayşeler, Fatmalar gibi…

Neredeyse yıllardır hiç yüzüm gülmedi benim. Oysaki geleceğime dönük öyle güzel hayallerim vardı ki. Okuyup öğretmen olacak, aynı benim gibi babasının okutmaya bile değer görmediği kız çocuklarının eğitimine katkı sağlamak için köy okullarında gönüllü çalışacaktım. Bir de beyaz gelinlik hayalim vardı. Âşık olacak, sevdiğim adamla evlenecek ve dünya tatlısı çocuklarım olacaktı. Evet, şimdi dünya tatlısı bir kızım var ama sevdiğim adamla mutlu evlilik hayalim asla gerçekleşmedi. Öğretmen olma hayallerim de öyle. Çünkü ilkokuldan sonra babam, “Kız kısmı okuyup da ne yapacakmış, otur anana yardım et, kardeşlerine bak, tarlada çalış,” diyerek okutmadı beni. Oysa okumayı öyle çok seviyordum ki. Elime geçen her kitabı, ev işlerinden fırsat bulduğum o kısacık anlarda bile bir köşeye çekilip okurdum. Okulumuzun bir Melek öğretmeni vardı. Adı gibi bir melekti o da. Beni de çok severdi. Hayallerimi bir tek o dinler, o inanır, okuma konusunda o şevklendirirdi. Kitap okumayı da o sevdirdi bana. Bütün kitaplarımı o alıp getirirdi. Babam okuldan aldıktan sonra da sık sık kaçar giderdim okula onu görmeye. “Benim güzel kızım gelmiş,” diye bana sarılır, yanlardan iki örgü yaptığım sarı saçlarımı okşardı. “Bak sana yeni kitaplar getirdim,” derken kimi zaman gözleri buğulanır, ağlamamak için zor tutardı kendini. Böylece iki yıl geçti. Sonra onun tayini çıkıp gitti. Günlerce ağladım arkasından. Benim için öğretmenden çok öteydi. Sırdaşım, dostum, ablam. Yeri geldiğinde de annemdi.  O da ağlayarak gitti. Giderken kulağıma, “Elif, hayallerinden asla vazgeçme kızım, okumaktan da,” dedi.

Memleketine tayini çıkıp gitmişti ama bana fırsat buldukça kitap göndermeye devam ediyordu. Onunla irtibatımız birkaç yıl devam etti.  Ara ara birbirimize mektup yazıyorduk. Mektuplarımda ona günlük gibi her yaptığımı anlatıyordum. Belki de biraz fazla abartmıştım. Çünkü bir süre sonra ondan gelen mektuplar azalmaya başladı. Sonra da tamamen kesildi. O zaman anladım ki gözden uzak olan gönülden de uzak oluyormuş. Sonra bir gün tesadüfen haberleri izlerken gördüm Melek öğretmenimi. Aslında hiç de benim düşündüğüm gibi değilmiş mektuplarımın kesilmesi. Yani beni terk etmemiş.  Geçirdiği bir trafik kazasında ağır yaralanmış, bir bacağını kaybetmiş ve iç organlarında hasar meydana gelmiş. Haberlerde Melek öğretmenin yaşam savaşını kaybettiğini öğrendim. Onun mücadelesi günlerce gündem olmasına rağmen benim ancak o gün haberim olmuştu. Şoka girmiştim duyduğum haberle. Beni bırakmamış, hastanede yaşam savaşı verdiği için yazamamıştı. Hatta seyrek yazdığı zamanlarda da hastanedeymiş. Bunun farkına varmak beni daha kötü yapmıştı. Günlerce yemeden içmeden kesilmiştim. Annem ve babam da televizyonda haberi duymuşlardı ama Melek öğretmenin benim açımdan önemini bilmedikleri için, içine çekildiğim bunalımın kaynağını anlamadılar. Hatta babamın anneme bağırarak, “Bu kızın nesi var Hatçe? Bana hiç normal gelmiyor,” dediğini duymuştum.

“Heç bilmiyom bey. Bana bir şey demiyor ki,” demişti annem de.

Birkaç ay sürmüştü bu ruh halim. Sonra Yavaş yavaş toparlanmaya başladım. Bunda yine kitaplarımın etkisi vardı. Bulduğum her fırsatta okumaya devam ediyordum. Aslında bu günlerin benim için yine iyi günler olduğunu babamın bir akşam eve gelip, “Bu kızı isteyen var verelim gitsin,” dediği gün anlamam uzun sürmedi. O gün hayatımın bir daha aydınlanmamak üzere kararacağından haberim yoktu.

Annemin cılız bir sesle, “Elif daha küçük, evlenme yaşında değil,” diye itirazına babamın, “  Ne küçüğü, memeleri belli olan kız küçük mü olur?” dediğini duyduğumda utancımdan kıpkırmızı kesilmiş, bir daha babamın yüzüne bakamamıştım. On dört yaşındaydım ve ergenliğe erdikçe vücudumda meydana gelen değişimin farkındaydım fakat böyle dikkat çektiğinin bilincinde değildim. Beni evlendirmeyi kafasına koymuş olan babama itiraz edecek gücü bile bulamadım kendimde. Çünkü o dönemde maddi olarak da sıkıntı içindeydik. Bu yüzden babamın gözü, benim evlenmemle birlikte gelecek olan parada ve bize verilecek olan dört tane inekteydi. Benden küçük beş kardeşim daha vardı ve üçü okuyordu. Evimizin geliri tarladan yılda bir kere elimize geçen toplu paraydı ve yıl boyunca onunla idare etmek zorundaydık. Gerçi boğazımız dışında pek bir masrafımız olmazdı. Kıyafetlerimizi iyice eskiyinceye kadar giyerdik. Küçükler de büyüklerin temiz kalan küçülmüşlerini giyerdi. Annemin elinden dikiş geldiği için genelde kızların kıyafetini o dikerdi. İki erkek kardeşime de çok ihtiyaç duyduklarında pazardan alınırdı kıyafet. Zorunlu olmadıkça para harcamazdık ama yine de yetmiyordu kazancımız. Bu yüzden babamın aklı eline geçecek olan paradaydı.  Açıkçası beni, alacağı yirmi bine ve dört ineğe satıyordu. Hem de yetmiş beş yaşında bir adama. Üstelik gelinlik bile giymeden. Buna bile gerek görmeden.

Kocam olacak adam daha önce iki evlilik yapmış. İlk karısını boşamış, ikincisi de ölmüş. İkisinden biri üvey olmak üzere altı çocuğu varmış. ikinci eşinin ilk kocasından olan üvey oğluyla birlikte yaşıyormuş. Çocuklar içinde en küçüğü o olmasına rağmen benden neredeyse on yaş kadar büyüktü. Diğer iki oğlu daha büyüktüler. Biri evliydi, diğeri ise eşinden boşanmıştı. Üç de kızı vardı. Kızların üçü de evliydi ve beni görünce resmen acıyarak bakmışlardı. Onların babalarının evliliğini onaylamadıklarını o bakışlardan anlamıştım.

Kaderin önüne geçilmediğini de evlendiğim gün çok acı bir şekilde anlayacaktım. Yaşayacağım karanlık gecelerimin ilki gerdek gecem olmuştu. Ben neyin ne olduğunu bile bilmezken evlendiğimiz gece odama kocamla birlikte üvey oğlu da girmişti. Ben onların yüzüne şaşkınca bakarken kocam olacak aşağılık adam, “Bu gece seninle Nihat birlikte olacak. Zorluk çıkarma ona,” dedi.

“Sen… Sen ne demek istiyorsun?” diye korkuyla sorduğumda,

“Merak etme ben de burada olacağım ve sizi seyredeceğim,” demişti. O anda sanki dünya başıma yıkılıyor sanmıştım. Bir anda bütün vücudumu ateş basmış, korkuyla titremeye başlamıştım.

“Allah’ım ne olur bana yardım et!” diye içimden çığlıklar atarken, pis bir şekilde sırıtarak Nihat’ın üzerime doğru geldiğini gördüm ve kaçmak için odanın kapısına hızla atıldım. Ama o benim saçıma asılıp beni geri çekince kaçma şansım olmadı.  Üstüne üstlük bir de hem kocam olacak sapıktan hem de üvey oğlundan dayak yedim. Bir o vurmuştu yüzüme bir diğeri.

“Orospu! uslu dursana!” diyordu sapık kocam. Bir yandan da “Nihat kadın kısmı dayaktan hoşlanır. Vur şuna. Az mı para verdik şu orospu için. Uslu durmayanın hakkı kötekdir,” diye bağırıyordu durmadan. Nihat artık nerdeyse beni kum torbası haline getirmişti. Ağzımdan kan tadı alıyordum. Hem ağzımın içi hem de burnum kanıyordu. O ise buna rağmen vurmaya devam ediyordu. Bir ara gözlerim kararır gibi oldu. Bayılmak üzereydim ama ben ölmek istiyordum. Üzerime çöken karanlığa daha fazla direnemedim.  Bir anda her yer kapkaranlık oldu.

Uyandığımda bütün vücudum dayanılmaz ağrılar içindeydi. Odamdaki yatakta tek başıma çıplak bir halde yatıyordum. Yatağın üzerinde yer yer kan damlaları vardı. Muhtemelen ağzımdan ve burnumdan damlamış olmalıydı. Yattığım yerden zorlukla doğrulmaya çalıştığımda altımda kalan kanı gördüm. Ayrıca vücudumun birçok yerinde de morluklar vardı.  Aklıma getirmek istemediğim kâbusumla yüz yüzeydim şimdi. Ben baygınken Nihat bedenime sahip olmuş yani bana tecavüz etmişti. Sapık kocam da muhtemelen bunu izlemiş olmalıydı. İçim, vücudumdaki ağrılardan daha çok yanmaya ve acımaya başlamıştı. Kendimi kaybedercesine hıçkırıklar içinde ağladım. Saatlerce, akşama kadar ağladım. Odamdan hiç çıkmadım. O evde kimsenin yüzünü görmek istemiyordum. Kocam olacak sapık geldi birkaç kez odaya. “Giyin de gel yanıma,” diyordu. Hiç duymazdan geldim. Yüzünü dahi görmeye tahammülüm yoktu çünkü. Ben gitmeyince o da üstelemedi. Belki de umursamadı. Sadece bir duş alıp giyindim. Zorlukla da olsa kanlı yatak çarşaflarını topladım.  Çünkü o kirli çarşafı gördükçe yaşadığım kâbus geliyordu aklıma ve kendimi bayılacak gibi hissediyordum. Bu odadan, bu evden ve içinde yaşayanlardan ölesiye nefret ediyordum. Yatak odam bile yeni evli birinin odası gibi değildi. Eski demir başlıklı bir karyola, iki yanında üzeri çiziklerle dolu, renkleri solmuş iki ahşap etajer ve yatağın tam karşısındaki duvar dibinde bir sandık vardı ve üzeri, katlanmış ve gelişigüzel yerleştirilmiş yorgan ve yastıklarla doluydu. Yatağın yan tarafında da yine yıpranmış, rengi soluk, bir kapısı kırık, eski bir gardrop vardı. Yerdeki halı bile kim bilir kaç yıllıktı. Kirden renkleri bile tam seçilmiyordu. Böyle bir odada sığıntı gibi hissediyordum kendimi ve bir gece daha geçirmeye tahammülüm yoktu. Bu evden kaçmalı ve gidebileceğim kadar uzaklara gitmeliydim Ama bunu nasıl yapacaktım, hiç bilmiyordum.

Akşam olduğunda kâbusum girdi yine odaya. Hem de bu sefer başka bir erkekle. Öyle yılışık ve pis bir sırıtması vardı ki,  tahammül edilir gibi değildi.

“Bugün de Hasan Abin bakacak tadına,” dedi yılışık bir şekilde. Yanındaki adam da sapık kocamın dul oğluydu ve kızarmış suratına yapıştırdığı arsız bir ifadeyle sırıtıyordu karşımda. O anda ölmek istedim. Nasıl bir ailenin içine düşmüştüm böyle? Bütün bunlara dayanmam mümkün değildi. O anda aklıma intihar etmek geldi. Bu sapık insanların içinde yaşayamazdım.

“Kendimi pis hissediyorum, önce bir temizleneyim,” dedim zaman kazanmak için.  Nasıl olduysa Nihat, “Git çabuk temizlen de gel,” dedi sert bir sesle emir verir gibi. Onların yanından zorlukla geçip banyoya gittim. Beynimin verdiği komuta bacaklarım güçlükle karşılık veriyordu çünkü. Sanki bütün vücudumdan gücüm vakumla emilmiş gibiydi. Elimi yüzümü yıkayıp biraz kendime gelmeye çalıştım. Sonra mutfağa yöneldim. Salondan geçerken kocam olacak adamı gördüm. Kanepeye uzanmış, horlayarak uyuyor, açık olan ağzından da salyaları akıyordu. Öyle derin uykudaydı ki dünya yıkılsa ruhu duymazdı.

Mutfağa da ilk kez giriyordum. O kadar pisti ki. Her tarafta bulaşık vardı.  Babaları ile beraber toplam üç erkek kalıyordu bu evde. Ahlakları gibi temizlik becerileri de zayıftı anlaşılan. Bu insanlarla aynı evde yaşamam mümkün değildi. Bu düşünceyle çekmeceleri karıştırmaya başladım. Neyse ki aradığımı bulmuş ve elime aldığım bıçakla biraz rahatlık hissetmiştim. Ya kendimi öldürecektim ya da bana hayatımın kâbusunu yaşatan bu insanları.

“Bırak elindeki bıçağı da gel yanıma.”

Nihat’ın buyurgan sesini duyduğum anda olduğum yerde korkuyla irkilmiştim. Niyetimi anlamasından korkuyordum. Bana doğru hızla yaklaşıp yüzüme sert bir tokat attı. Sonra da elimdeki bıçağı zor kullanarak almaya çalıştı. Bu arada sürekli ağza alınmayacak küfürler edip duruyor, anama babama sövüyordu. Artık niyetimi anladığından yana hiç şüphem yoktu. Ben yine de son bir gücümle elimdeki bıçağı savurmaya kalkmıştım. Onun ağzından küçük bir feryat koptuğunda isabet ettirdiğimi anlayınca rahatladım. Fakat bu rahatlık uzun sürmedi. Çünkü bıçak sadece kolunu sıyırıp geçmişti. Artık daha bir güçle bana saldırıyor, yere kapaklanan bedenimi öldüresiye tekmeliyordu. Yine bayılmıştım.

O gün, keşke ölseydim dediğim günlerim de böylece başlamış oluyordu. Onlara ya da kendime zarar vereceğimden şüphelendikleri için artık evde gözetim altında tutuluyordum. Evde mutlaka yaşlı kocam dışında büyük oğlunun çocuklarından biri daha kalıyor ve beni sürekli izliyordu. Adamın on altı ve on sekiz yaşlarında iki oğlu vardı ve nöbetleşe gelip bana gardiyanlık yapıyorlardı. Gündüz hep iş yapıyordum. Ama attığım her adım izleniyordu. Özellikle mutfakta çalıştığım zamanlar gardiyanımın soluğu hep ensemde oluyordu. Geceler ise yaşamaktan tiksindiğim anlarımdı.  Nihat ile Hasan sırayla geceyi benimle geçiriyorlardı. Onlara direndiğimde ise hemen dayak yiyordum. Böylece neredeyse bir aya yakın zaman geçmişti. Ben artık o evde yaşayan bir ölüydüm. Bedenim nefes alıyordu ama ruhum artık canlı değildi. Bütün yaşama isteğimi ve arzumu kaybetmiştim. Geleceğe dair hiçbir hayalim kalmamıştı. Zaten benim için gelecek diye bir şey yoktu artık.

Adamın kızları hiç eve gelmemişlerdi. Sanırım benim neler yaşadığım hakkında ya bilgileri ya da öngörüleri vardı. Zaten onlardan çok umutlu değildim.  Gelseler de acıma dolu bakışları dışında bana bir faydaları olacağını düşünmüyordum. Artık şundan emindim ki, kendim dışında kimsenin bana faydası olamazdı. Ailem bile beni aramıyordu. Bir gün annem gelmiş, beni eli yüzü mor ve şiş bir halde görünce elleriyle dizlerini döverek ağlamıştı. Tuhaf bir şekilde içimde hiçbir şey hissetmemiştim. Annemin ağlaması bile hiç etkilememişti beni. Sonuçta onların suçuydu yaşadıklarım. O gün anneme bir daha gelmemesini söyledim. Çünkü gelmesi ona da bana da zarar verecekti. Beni görmemesi dayanmasını kolaylaştırırdı.  Polise gideyim demişti annem. Kocasından dayak diyor diye şikâyet edecekti. Çünkü kocamdan şiddet gördüğümü sanıyordu. Diğerlerinden haberi yoktu. Bunu nasıl söylerdim ki? Bu durumda bir anlamı da yoktu şikâyet etmesinin. Sonuçta kocası döver de sever de  diyeceklerdi ben şikayetçi olmadığım takdirde. Ben şikâyet etsem de inkâr eder, bütün suçu bana yıkar, kendilerini masum gösterirlerdi.  Artık bir şekilde kaderime razı gibiydim. Yol beni nereye sürüklerse oraya gidecektim. Ama iyi bir yere götürmeyeceğini de biliyordum.

Birgün kardeşlerin küçüğü başımda muhafızlık yaparken mutfakta yemek pişiriyordum. Çocuğun cep telefonu çalınca dikkatini ona vermek zorunda kaldı. Bu fırsattan istifade edip çekmeceden ekmek bıçağını kaptığım gibi eteğimin lastiğinin altına sıkıştırdım. Bluzumu da üstüne çektim. Akşama kadar da şüphe çekecek bir davranış içinde bulunmadım. Akşam Nihat eve gelince küçük oğlan kendi evine gitti. Nihat yalnızdı. Demek ki o gece ona ait olacaktım. Babasıyla ikisi hazırladığım yemeği yediler. Sonra kocam kanepeye uzanmış bir halde televizyon seyrederken yine uyuklamaya başladı. Bulaşıkları yıkayıp mutfaktaki işimi bitirdikten sonra Nihat yanıma geldi ve başıyla yatak odasını işaret etti. Şüphe çekmemek için yine her zamanki gibi sessizce boyun eğdim. Artık sessiz durmak konusunda tecrübe kazanmıştım yediğim onca dayaktan sonra.

İşte o gece esaretimin bittiği ama diğerinin başladığı gün oldu. Nihat hayvanca güdüleriyle bana saldırmadan önce arkası dönük bir halde üzerini çıkarırken, hemen bıçağı eteğimin lastiğinden çektiğim gibi sırtına sapladım. Böyle bir saldırı beklemediği için gafil avlanmıştı. Ben ise hızımı alamamıştım. Öyle nefret doluydum ki bıçağı çıkarıp tekrar tekrar sapladım. Hem hıçkırıyor hem de bıçaklıyordum. Resmen kriz geçiriyordum. Sonra kendimi kaybetmiş bir halde salona koştum. Oğlunun çığlıklarını bile duymamış ve hâlâ horul horul uyayan adama nefretle baktım ve bu sefer de bıçağı onun göğsüne sapladım. Ne olduğunu anlayamadan bir anda gözlerini açtı ve acıyla bağırırken ağzından çıkan son kelime,” Orospu!” oldu. Ölürken bile bana küfrediyordu. Bu beni daha da sinirlendirdi. Aynı oğlu gibi ona da defalarca bıçağı sapladım.  Bir süre sonra yorulmuş ve sakinleşmiştim. Üstüm, başım, elim, yüzüm hep onların pis kanlarıyla kaplanmıştı. İğrenmiştim bu halimden. Hemen banyoya gidip duş aldım ve üzerime temiz kıyafetler giydim. Bu sırada evdeki gürültüyü komşular duymuş olmalı ki kapı hızlı hızlı vuruluyordu. Hiç oralı olmadım ve telefonumu elime alıp polisi arayarak kendimi ihbar ettim.

Mahkemede hâkim planlayarak adam öldürme suçundan önce müebbet verdi sonra ise tahrik indirimiyle onu yirmi dört yıla çevirdi.

Artık mahkumiyetimin üç yılı geride kalmıştı ama acılarım burada da bitmemişti. Benim için önemi yoktu yaşadıklarımın ama kızım Asya için buradaki şartlar çok kötüydü. Gerçek dünyayı hiç görmemiş kızımın bu dört duvar arasında büyümesi içimi çok acıtıyordu.

Mahkemem bitip cezaevine girdiğimin haftasına öğrenmiştim hamile olduğumu.  Zaten her şey çabuk sonuçlanmış kısa sürede tutuklanmıştım. Hamile olduğumu öğrendiğimde başımdan aşağı kaynar sular dökülmüştü. İstememiştim hiç bu çocuğu. İlk düşüncem aldırmak oldu. Çünkü bir aşk meyvesi değildi o. Ahlaksızca bir tatminin ürünüydü ve babasının kim olduğu da belli değildi. Gerçi babasının Nihat ya da Hasan olması önemli değildi. Önemli olan ahlak yoksunu bu insanların dölü olmasıydı. Bu yüzden ilk başlarda içimde filizlenmeye başlayan bu varlıktan nefret bile etmiştim. Allah’tan koğuş arkadaşlarım içinde aklı başında birkaç kişi vardı da beni ikna ettiler aldırmamam konusunda. Onun masum bir yavru olduğunu ve benim de bir parçam olduğunu söyleyerek içimdeki olumsuz duygulardan kurtulmama yardımcı oldular. Doğumdan sonra da yardımlarını çok gördüm. Koğuşta altı kişiydik. Üçü ile güzel anlaşıyordum ama diğer ikisi her şeyi sorun ediyorlardı. Bebeğim doğduktan sonra ağlaması bile sorun oldu. Param yoktu, bu yüzden ihtiyaçlarını bile karşılayamıyordum. Ailem katil olduğumu öğrenince beni reddetmişti. Ne gelenim vardı ne de gidenim. Bu yüzden maddi hiçbir gelirim yoktu. Çocuğuma da bakacak durumda değildim.  Allah’tan gardiyanlardan Fatma abla çok iyi bir insandı. Onun çok yardımını ve desteğini gördüm. Bana cezaevinde günlük yevmiye ile çalışacağım bir iş buldu. Ücreti az da olsa en azından kızım Asya’nın mama ve bez parasını karşılayabiliyordum. Ben çalışırken koğuştaki arkadaşlarım da kızıma bakıyorlardı.

Bir gün Fatma abla beni yanına çağırdı. Kız kardeşinin çocuğu olmadığını bunun için her türlü tedaviyi denediklerini ama başarılı olamadıklarını, eğer istersem Asya’yı evlat edinebileceklerini söyledi. Duyduklarım karşısında bütün vücudum buz tutmuşçasına donup kalmıştı. Ben koklamaya dahi kıyamadığım yavrumu bir başkasına nasıl verecektim? Şiddetle karşı çıktım bu isteğine, kabul etmedim. Fatma abla bozulduysa da bir şey demedi.

Üçüncü yılımın sonunda artık bunu ben istemeye başlamıştım. İki yaşındaki yavrumun cezaevinde güneşi görmeden, sokakta koşup oynayamadan büyüyor olması içimi çok acıtıyordu. Koğuş içinde de kimi zaman sorun çıkıyordu. Asya’mı sevip kollayan kardeş kadar yakın üç dostum vardı ama diğer ikisi için aynı şeyi söyleyemezdim. Çocuğun her hareketi resmen onlara batıyordu. Bu yüzden artık çocuğumun güvenliğinden de endişe eder olmuştum.

Bu arada serbest saatlerimizi geçirdiğimiz bahçe izinlerimizde yeni mâhkumlardan biriyle tanıştım. O da genç bir kadındı. Komşusunu öldürmekten içeri girmişti. Ona göre suçsuzmuş da suçu ona atmışlardı. Ağlayarak hikâyesini anlattığında üzüntüyle dinlemiştim onu. Ama suçu ona nasıl attıklarına dair şüphe de duymamış değildim. Kavga ettiği komşusu bu kadının çocuğunu dövmüş, bu da adamın kafasına taş atmış. Kafası kanamış ama gördüğünde yaşıyormuş. Ertesi günü adamın ölüm haberini almış sonra da kapısına polis dayanmış. Böylece tutuklanmış. Bana çok inandırıcı gelmemişti ama mecburen inanmış gibi yaptım. Suçsuz olsaydı mahkemede aklanacağını biliyordum çünkü. Bu arada kadın oturduğu mahalleden bahsedince irkildim. Çünkü kocamın evine yakın oturuyordu.  Fakat kadına kendimle ilgili bir şey anlatmadım. Cezaevinde öğrendiğim bir şey varsa o da kimseye güvenmemekti.

Asya ile ilgili düşüncelerimi Fatma ablaya açtığımda onun yine anlayışla beni dinlediğini görünce daha önceki teklifinin geçerli olup olmadığını sordum. Kardeşinin henüz evlat edinmediğini öğrendiğimde de çok rahatladım. Teklifleri hâlâ geçerliydi ama sadece tek bir şartları vardı. Çocuğumu bir daha göremeyecektim. Çünkü onlar kendi evlatları gibi yetiştirmek istiyorlardı. Bu kabul edilmesi çok ağır bir şarttı. Ama içim acıya acıya kabul etmek zorunda kaldım. Yeter ki kızım mutlu bir aile ortamı içinde büyüsün, korunsun istiyordum. En azından onun bir geleceği olsun, hayallerine ulaşsın istiyordum. Teklifini kabul edince kısa sürede işlemler başlatıldı ve ben yavrumu yıllardır evlat hasretiyle yanıp tutuşan bu aileye verdim.

Çok kısa bir süre içinde de çok isabetli bir karar verdiğimi anlayacaktım.

Asya’mı gönderdikten birkaç gün sonra bahçe iznindeyken yine karşılaştım komşusunu öldüren genç kadınla.  Bana doğru hızla yürüdüğünü görünce gülümseyerek ona doğru yaklaşmamla karnımda derin bir acı hissetmem bir oldu. Ne olduğunu anlamadan bir kaç kere daha hissettim aynı acıyı. Attığım çığlıklar yüzünden bahçedeki diğer kadınlar hemen etrafımızı çevirdiler. Kadını tutup benden uzaklaştıklarında gördüm elindeki tornavidayı. Öfkeyle ve kinle bakıyordu.

“Hasan’ın selamı var sana,” dedi gülerek. “Babasıyla kardeşinin kanını yerde bırakacağını sanmıyordun değil mi?” diye aynı pişkin gülümsemesiyle konuşmasına devam ediyordu. Ben ise aldığım yaradan dolayı yere yıkılmış, sadece boş gözlerle bakıyordum çevreme. Hasan’ı o günden sonra hiç aklıma bile getirmemiştim. Onların hepsini o gün hayatımdan çıkarmıştım çünkü. Benden intikam almak isteyeceği ve bunun için adam öldürerek bir kadını hapse göndereceği aklımın bir köşesinden bile geçmezdi. Şimdi artık tek endişem kızımın peşine düşmeleri olurdu. Yanıma yardım için gelen gardiyanlar içinde Fatma ablayı gördüğümde onu iyice kendime çekip, “Kızımın benimle bağını bulamasınlar. Yoksa onun da peşine düşerler. Lütfen abla kızımı koru,” diye adeta yalvardım.

“Merak etme Asya bize emanet. Ona hiçbir şey olmayacak,” dedi bana güven vererek.

O anda iyi ki kızımı vermişim. Belki de onun hayatını kurtardım böylece, diye düşünerek rahatladım. Yaramın ağır olduğunun farkındaydım. Hayatımın sonuna geldiğimi hissederken gözüm kapanmadan önce, sadece kızımı düşündüm ve onun hayallerine kavuşmasını diledim.

 

İkinci katın merdivenlerinden aşağı inerken, bir şey unuttuğumu hissettiğim için duraksadım. Dördüncü yılını dolduran, bileklerinde küçük sıyrıkları olan yeşil montumun ceplerini yoklamaya başladım. Cüzdan, cep telefonu ve kalem… Hepsi buradalar fakat ucunda küçük maskotu olan anahtarım yok. Anahtarı almadan kapıyı çektim ve bu şimdi aklıma geliyor. Gövdemden başıma doğru olan sıcaklık hissi tüm vücudumu sardı. Mevsim kış olmasına rağmen, yazın gölgede kırk derecede gibiyim. Bu problemimi iş dönüşü mü halletsem, şu anda mı diye bütün olasılıkları düşündükten sonra, elime cep telefonumu alarak bir çilingir çağırmaya karar verdim. Çilingirin gelmesi en erken on beş dakikayı bulacağı için, dördüncü kattaki daireme çıkıp cüzdanımdan kullanmadığım bir kartla kapıyı açmaya çalıştım. En sonunda kırık bir kartla apartmanın önünde otururken buldum kendimi. Uğraşlarımın sonuç vermeyeceğini bildiğimden, ilk önce çilingiri aramakla iyi yapmıştım.

Yaşar Abi, bizim apartmanın kapıcısı, bir taraftan apartmanın önünü süpürürken bir taraftan da şarkı söylüyordu. Şarkı söylerken düşüncelere dalmış olacak ki, şarkının aynı yerlerini yineleyip duruyordu. “Kendim ettim kendim buldum. Gül gibi sararıp soldum. Eyvah, eyvah, eyyy…” Aklı kim bilir neredeydi? Çocukların okul masrafı, ev kirası, elektrik, su, eve giden ekstra masraflar sanki etrafında bir çember oluşturmuşlar, oradan çıkmasına geçit vermiyorlardı. Bu sırada birinci kattaki yaşlı teyze, elinde leyleğin gagasını andıran plastikten yapılmış sürahiyle balkondaki çiçeklerini suluyordu. Birden kendi kendine konuşmaya başladı, “Bu sene de açmadın. Kızayım mı şimdi sana? Bak, etrafındakilerin hepsi açtı. Bir tek sen açmadın…” Demek ki kendi kendine konuşmuyormuş. Açmayan bir çiçeğe ne kadar kızılabilirse, kızdıktan sonra içeriye girdi. Bu sırada beklediğim çilingir geldi. Acelem olduğunu, işe geç kalacağımı, biraz hızlı olması gerektiğini söyledim. Dördüncü kata asansörle çıktıktan sonra iki dakika bile sürmeden kapıyı açtı. Vestiyerde unuttuğum anahtarı yeşil montuma atıp kapıyı çekmek üzereydim ki, banyonun ışıklarının açık kaldığını fark ettim. Yeterince zaman kaybetmiştim. Ayakkabılarımı çıkarıp banyonun ışığını kapatmaya gidemezdim, kapıyı hızlıca çekip çıktım. Çilingir bu emeğinin karşılığında elli lira istedi. Cüzdanımda da altmış lira vardı, elli lirayı elim titreyerek çilingire verdim, on lira da bana kaldı. Saygı duyuyorum yaptığı zanaata ama iki dakikaya elli lira vermek, boğazımda kalmış olan son tükürüğü yutkunmama sebep oldu. Bugün işe gidebilirsem çilingire çalışacağım. Bu durumda eski çözüm metotları işe yarayabilir; paspas altına yahut kapı üstüne yedek anahtar bırakmakta fayda var…

Bugünün iyi bir gün olmadığına karar verdim. Otobüse yetişme çabasıyla koşturarak durağa varmak isterken, köşeden çıkan kırmızı bisikletli, sekiz-dokuz yaşlarında bir çocukla çarpıştım. Çocuk yere düşünce dizini tutarak, feryat figan ağlamaya başladı. Ben ise bir süre onu sakinleştirmeye çalıştım. Ben konuştukça o daha çok ağladı, çabalarım sonuç vermiyordu. Dizinin kanı pantolonuna çıkmıştı, bunu görünce daha da fazla bağırdı ve ağladı. Onu sakinleştiremeyeceğimi anlayınca ve de otobüsün geldiğini görünce durağa doğru koşturdum. Otobüse binen sonuncu kişi olmak, otobüste ayakta gitmekten daha kötü bir durumdu. Otobüs tıklım tıklım doluydu, nefes alacak hava kalmamıştı. İçerinin ağır havasını ben de solumaya başlamıştım. Bir sonraki durakta inenlere yol vermek adına inip tekrar bindim. Bir sonraki durakta yine aynı şekilde; önce ben indim sonra gerçekten inecek olanlar indi ve ben daha inecek olanı beklerken, otobüs hareket etti. Arkasından koşmaya başladım. Bir taraftan da, “Dur, bekle,” diye bağırıyordum fakat beni fark etmeden gaza basıp gitti, arkasından bakakaldım.

Şu anda işbaşı yapmam gerekirken, bu soğuk havada bir sonraki otobüsün gelmesini bekliyorum. Duraktaki banka oturmuş etrafı izlerken bazı tıkırtılar duydum. Nereden geldiğini öğrenmek için sağa sola bakındım ve bankın altında ters dönmüş bir kaplumbağa gördüm. Tüm gayretiyle çırpınıyordu fakat böyle çırpınmanın ona bir sonuç getirmeyeceğini anlayamazdı. Oldum olası kaplumbağa, kurbağa gibi sürüngen hayvanlardan, hatta insanlara zarar vermeyen süleymancıktan bile korkmuşumdur. Bu hayvancağızı nasıl ters döndüreceğimi düşünürken otobüs geldi ve binmek zorunda kaldım.

İkinci kez bindiğim otobüs, ilkine göre daha boştu. Yine ayaktaydım ama çok kalabalık değildi. İşe tam bir saat sekiz dakika geç kalmıştım. Bankanın genel müdürü beni görmek istemişti. Genel müdürün odasından içeri girdiğimde, bir telefon görüşmesi yapıyordu. Geldiğimi görünce eliyle otur işareti yaptı ve ben de oturmak için masanın solundaki ikinci koltuğu seçtim. Ne kadar uzak oturursam iyiydi. Telefon görüşmesi bittiğinde neden geç kaldığımı sordu. Sabahtan beri başıma gelen talihsizliklerden bahsettim. Yüz ifadesi anlattıklarıma pek inanmamış gibi duruyordu. Elindeki telefonu alarak, “Buna telefon denir, haberleşmek için kullanılır. Neden haber vermediniz?” diye sordu. Aklıma gelmediğini söylemem yine onu tatmin etmemiş olacak ki, bugünü maaşımdan keseceğini, istersem yarın işbaşı yapabileceğimi söyledi. Ben ise çareyi “Anlıyorum,” diyerek odadan çıkmakta buldum. Çilingirin parasını bile çıkartamadığım için, bankadan çıkana kadar kendime kızdım.

Bugünüm boşalmıştı. Nereye gideceğimi bilmeden yürüdüm. Bu olay beni epey yıpratmıştı. Soğuk havaya dayanamayıp damarlanan ya da sonbaharda sararan yapraklar gibiydim, dökülüyordum. İnsanların gittiği yönü takip ederek, önüme çıkan üç katlı bir alışveriş merkezine girdim. Zemin katta birkaç farklı stant vardı; kitap, oyuncak ve makyaj stantları. Giriş olduğu için iki tane de mağaza vardı. Bir çocuk, yerde olanca gücüyle debeleniyordu. Annesi ise hemen yanı başında hiç tepki vermeden oturmuş, yerde kıvranan çocuğunu izliyordu. Bu yüzden de, tıpkı benim baktığım gibi insanların bakışlarına maruz kalıyordu. Bir sonraki kata çıktığımda giyim mağazaları oldukça fazlaydı. Kendime bir şey almayalı uzun zaman olduğu aklıma geldi. İnsanlar ise kendilerinden geçmiş bir şekilde iki-üç tane hayatları varmış gibi alışveriş yapıyordu. Üst katta market ve çocuklar için oyun alanları, en üst katta restoranlar ile bir tane sinema vardı. Restoranları görünce sabahtan beri bir şey yemediğim aklıma geldi. Cebimdeki on lira ile bir mercimek çorbası içebildim. Yine insanlar iki-üç kişilik yemek yiyorlar. Kimisi vücudunda israf, kimisi tabağında israf yapıyor.

Alışveriş merkezinden çıktığımda akşam olmuş. Zamanın saçı olsa çeksem saçından ya da kolu olsa tutsam kolundan oturtsam ama ikisi de yok işte. Geçen zamanı tutamıyorum. Ancak evin yolunu tutabiliyorum. Eve varmadan önce biraz parkta oturup dinlenme gereği hissettim. Soğuk hava yüzüme çarptıkça, uyuyan hücrelerim ayıldı. Eve girdiğimde kötü bir koku vardı, dünden kalan mutfaktaki çöpü, kapıcının alması için kapının önüne çıkartmayı unutmuşum. Hemen mutfağa girip çöpün ağzını bağladım, kapının önüne koydum. Televizyonun kumandasını kanepenin üzerinden alıp açtım. Bir tartışma programı var. Tartışan iki erkek beyefendi tartışmanın dozunu aşmış olacak ki, bayan sunucu ikide bir araya girip, “İsterseniz sesimizi daha fazla yükseltmeyelim,” diye uyarılarda bulundu. Sunucunun ikazına aldırış etmeyen beyefendileri susturmak ancak bir reklamla mümkün oldu. Taraflar, reklamdan sonra gözüme biraz sakinleşmiş göründü. İzlemeye devam ettim. İzledikçe uyku bastırdı ve gözlerim kapandı. Gözlerimi açtığımda, saat gecenin üçüydü. Cep telefonumun saatini normalde yedi buçuğa kurarken, yaşadığım günün etkisiyle bu kez yediye kurup yattım.

Alarm çalmadan gözlerimi açtım ve hemen saate baktım; saatin yedi olmasına daha on dakika vardı. Telefona dokunarak, “Alarm, kalk hadi sabah oldu,” dedim. Sabah sabah eşi benzeri bulunmayan espriler yapabiliyordum. Bu on dakikalık süreyi de yatakta sağa sola dönerek geçirdim. Lavaboya gidip elimi yüzümü yıkadım. Sabah kahvaltı yapma gibi bir alışkanlığım olmadığından, kapıyı çekip çıktım. Yukarı çıkarken asansörü tercih ettiğimden dolayı, merdivenlerden inerken dünkü hissin aynısını yine ikinci katın merdivenlerinde yaşadım. Unutmuşluğun verdiği o hisle ceplerimi yokladım; küçük maskotu olan anahtarım yine yok… İnsan aynı hatayı üst üste yapar mı hiç? Üstelik cüzdanımda para da kalmadı. Buna rağmen cüzdanıma açıp bakma ihtiyacı hissettim. Şaşılacak şey doğrusu, altmış lira para cüzdanımdan bana göz kırpıyor… Dün elli lirayı çilingire verip kalan on lirayla da mercimek çorbası içtim. Bankamatikten falan da para çekmedim. Bugün altmış lira param cüzdanımda yine duruyor. Hayretler içerisinde dünkü çilingiri tekrar aradım, “Abi, ben yine anahtarı almadan kapıyı çektim, sen dünkü adrese yine geliversen,” dedim. Adam sanki beni hatırlamamış gibi, “Hangi adres? Adresi alabilir miyim?” diye sordu. Ben de daha fazla üstelemeden adresi verdim. Sonuçta insanların günlük kaygılarla kafası meşgul oluyor, hatırlayamaması normal. Dünkü tecrübeme dayanarak kartla falan uğraşmadım. Direkt apartmanın önüne çıktım. Yaşar Abi, bir taraftan apartmanın önünü süpürürken bir taraftan da şarkı söylüyor, “Kendim ettim kendim buldum. Gül gibi sararıp soldum. Eyvah, eyvah, eyyy…”  Şarkı söylerken yine düşüncelere dalmış. Hatta aynı şarkıyı söyleyip, şarkının aynı yerini yineleyip, aynı yeri süpürüyordu. Tıpkı dünkü gibi… Acaba her gün bu saatlerde aynı şeyi mi yapıyordu? Ben Yaşar Abiyi izlerken, birinci kattaki yaşlı teyze elinde yine aynı sürahiyle balkondaki çiçeklerini sulamaya başladı ve çiçekleriyle yine aynı konuşmayı yaptı. “Bu sene de açmadın. Kızayım mı şimdi sana? Bak etrafındakilerin hepsi açtı. Bir tek sen açmadın…” Bu yaşlı kadın niye her gün aynı konuşmayı yapıyordu? Ya ben dejavu yaşıyordum, ya da bu yaşlı teyzede bu çiçeğe kızmak alışkanlık olmuştu. Ben bunları düşünürken çilingir geldi. Bugün de anahtarı içerde unuttuğumu, tekrar nasıl böyle bir hata yaptığımı anlayamadığımı söyledim ama adamın söylediklerime anlam veremediği yüz ifadesinden okunuyordu. Beni ilk defa görüyor gibiydi, sanki hiç karşılaşmamıştık. İki dakika bile sürmeden kapıyı açtı. Ben de vestiyerdeki anahtarımı alırken banyonun ışığının açık kaldığını fark ettim, yine kapatmadan kapıyı çekip çıktım. Çilingir yine elli lira istedi ve altmış lira olan paramın elli lirasını verdim.

Otobüse yetişmek isterken, köşeden çıkan kırmızı bisikletli çocukla yine çarpıştım. Çocuk yine olanca gücüyle ağlamaya başladı. Benim konuşmalarım yine sonuç vermedi ve gelen otobüsü gördüğüm gibi durağa koşturdum. Otobüs yine hınca hınç doluydu. Sanki bu yüzleri ikinci kez görüyordum. İnenlere yol vermek adına inip bindim. Bir sonraki durakta tekrar inip binecekken otobüs hareket etti. Arkasından ne kadar bağırıp koştursam da otobüs gaza basıp gitti. Durakta otobüsün gelmesini beklerken tıkırtılar duydum. Bu kez direkt bankın altına baktım ve ne göreyim? Ters dönmüş bir kaplumbağa. Kaplumbağanın sonuç vermeyecek olan hareketlerini izlerken otobüs geldi ve ben otobüse bindim. İşe yine geç kalmıştım. Konuşurken ağzından tükürükler saçan genel müdür, bu kez beni işten atacaktı. Genel müdürün odasının kapısını iki kez çaldıktan sonra odaya girdim, telefon görüşmesi yaptığı için eliyle otur işareti yaptı. Ağzından çıkan tükürüklerin yüzüme isabet etmemesi adına ikinci koltuğu seçtim. Telefon görüşmesi bittiğinde neden geç kaldığımı sordu. Dünkü yaşanan talihsizliklerin aynısının bugün de başıma geldiğinden bahsettim. Bu kez yüz ifadesi anlattıklarıma pek inanmamış gibi değil de, “Bu ne saçmalıyor?” der gibi duruyordu. “Hep dünden bahsediyorsunuz, pazar gününüzün nasıl geçtiği beni ve bankamızı ilgilendirmez. Haftanın ilk iş gününde geç kalmak da ne demek oluyor? Buna telefon denir. Haberleşmek için kullanılır. Neden haber vermediniz?” diye sordu. Ben ise bir gafletle, “Müdürüm bugün günlerden pazartesi mi?” diye sorma cesaretini gösterdim. O ise daha da sinirlenerek, “Bir de bugün günlerden pazartesi mi diye soruyor! Daha hangi gün olduğundan haberi yok, biz de böylelerine bankayı emanet ediyoruz,” diye esip gürledi. Ne vardı bu kadar kızacak? Alt tarafı bugünün hangi gün olduğunu sormuştum. Bu kadar sinir iyi değildi, insanın sağlığına zararlıydı. İşe geç kalmak değil de, sırf şu adamla yüz yüze gelmek beni geriyordu.

Sahi bugün günlerden neydi? Yolda birisini durdurup bugünün hangi gün olduğunu sordum. Beklemediği anda yumruk yiyen boksör gibi yüzüme baktı ve “Pazartesi,’ dedi. Bu kez ben yumruk yemiş gibiydim. Daha dün pazartesiydi, bugün nasıl oluyor da pazartesi oluyordu? Hemen akıllı telefonumu çıkarıp bugünün tarihine baktım; dünün tarihiydi, yani pazartesiydi. İnanılmaz bir şeydi bu! Dün nasıl oluyor da hiç yaşanmamış gibi oluyordu? Rüya falan değildi, yaşadıklarım bugünün aynısıydı. Dünkü gittiğim alışveriş merkezine gittim. Aynı çocuk olanca gücüyle aynı yerde debeleniyordu. Annesi de onu izliyordu. Sonuncu kata kadar çıkıp indim. Hiçbir yerde oyalanmadan evin yolunu tuttum. Televizyonu açtım. Dün tarihli haberleri izledim. Sonra dünkü izlediğim program başladı. İki erkek beyefendi yine programın konuklarıydı. Tartışmaya başladılar. Bayan sunucu ikide bir araya girip uyardı. Aklıma birden dün attığım çöp geldi. Mutfağa girip baktığımda çöp sanki hiç atılmamış gibi yerinde duruyordu. Tüm bu şaşkınlıklar beni yormuştu, olanları tekrar zihnimden geçirdim ama değişen bir şey yoktu. Kesin deliriyordum, bu hayat bana yavaş yavaş kafayı yediriyordu ya da ben bir süper kahraman falandım da, bugüne kadar haberim yoktu. Soğuk bir duşa girip kendime gelmek istedim ama o da kâr etmedi. Bu kez de bir esrime hali almış başını gidiyor, gözyaşlarıma engel olamıyordum. Güç toplamak isteyen bir duvar örücüsünün deliksiz hafta sonu uykusuna yattığı gibi, ben de pazar uykusuna yatıyorum.

Uyuyup uyanınca geçecek hissiyle yataktan fırladım.  Odanın penceresini açıp kendime gelmeye çalıştım. Lavaboya gidip elimi yüzümü yıkadım. Elbise dolabını açtım, özensizce bir şeyler seçip giydim ve kapıyı çekip çıktım. Merdivenlerden inerken ikinci katta yine anahtarı unuttuğum aklıma geldi ve bu kez sanki başımdan aşağı kaynar sular döküldü. Kendime söylene söylene, nasıl bunu yaptığıma şaşırdım. Bu kez çilingir falan çağırmadan apartmanın önüne indim. Cüzdanımı çıkarıp baktığımda altmış liranın durduğunu gördüm. Yaşar Abi yine apartmanın önünü süpürüyor ve yine o şarkı, “Kendim ettim kendim buldum. Gül gibi sararıp soldum. Eyvah, eyvah, eyyy…” Sonra birinci kattaki yaşlı teyze, yine aynı konuşmalar… Koşturmaya başladım. Köşede yine aynı çocukla çarpıştım. Otobüse yetiştim yine aynı insanlar… Sonra ikinci durakta bankın altında kaplumbağa var mı diye baktım, hâlâ orada. Bir sonraki otobüse binip bankaya gittim. Direkt genel müdürün odasına çıktım. Kapıyı çalıp içeri girdiğimde yine aynı tavrı vardı. Telefon görüşmesi bittiğinde yine aynı azarlamayla karşılaştım. Ama ben bunları yaşamıştım zaten. Oradan çıkıp alışveriş merkezine gittim, yine debelenen çocukla annesi. Telefona baktım; pazartesi günü. Alışveriş merkezinde birisini durdurup sordum. Cevap, “Pazartesi.” Eve gidip pazartesi günkü haberleri izledim. Sonra o tartışan iki erkek. Kronik hale gelen bir pazartesi ya da kapana sıkışmış bir fare ya da delirmek üzere olan ben. Ertesi sabah direkt telefondan ve televizyondan tarihe baktım. Tarih pazartesinin tarihi… Nasıl oluyor da aynı günü defalarca yaşayabiliyorum? Bu kez evden çıkarken anahtarı unutmadan çıktım. Kapıcı aynı yerindeydi sonra yaşlı teyzeyi balkona çıkarken gördüm ve yürümeye devam ettim. Bu kez, yürürken kafasının üzerinde meyveler taşıyan Afrikalı bir kadın kadar dikkatliydim. Köşeden çıkan kırmızı bisikletli çocukla çarpışmadan durağa gittim. Tam otobüse binecekken kendi kendime, “Ben niye işe gidiyorum ki?” dedim. Ya da bankaya gidip şu genel müdürü görmeliydim. Genel müdürün odasında bilmiyorum kaçıncı kez aynı azarı yerken bir dakika deyip konuşmasını yarıda kestim, “Şimdi yüzüme bakın, iyi bakın,” dedim ve hemen bir nanik işareti yapıp dil çıkardım. Madem pazartesiden çıkamıyorum, madem yarın yine bugün, bunu yapmamın da bir sakıncası yok bence… Şu güvenliği severim, sağ olsun beni kapı önüne kadar geçirdi. Lüks bir restorana gidip menüdeki en pahalı şeyleri söyledim, masayı donattım. Sonra da azar azar hepsinden afiyetle yedim. Nasıl olsa yarın hiç harcamamış gibi olacaktım. Param vardı, yemek de yemiştim ama mutlu değildim. Yine düşünceler silsilesiyle fikirler girdabının içine girmiş, bilinmezlik çemberinde patinaj çekiyordum. Benden üstün bir güç beni mi yönetiyordu? Ya da uzaylılar falan mı kaçırdı beni? Oynadığım oyunlardan birisinin içine hapsoldum… Yahut bir simülasyonun içindeyim… Neredeyim ben? Ne yapıyorum? İyi değilim ben… Nasıl iyi olayım? Sokağın ortasına oturup ağıt yakmaya başladım, “Bugün kalktım pazartesiii, yarın yine pazartesiii, ondan sonraki gün pazartesiii, zaten dün de pazartesiydiii, hep pazartesiii… Napıcam ben şimdiii, pazartesiii…”

Ağlamaktan gözlerimin şiştiğini, başımın dayanılmaz bir şekilde ağrıdığını hissedebiliyorum. Bir karınca sürüsü kafamın derisini aynı anda ısırmış gibi uyuştuğunu, seslerin uğultu şeklinde kulağıma gelip kulak kepçemde bir-iki tur atıp geri çıktığını ve ancak etrafıma toplanan kalabalığı bir müddet sonra fark edebildiğimi söyleyebilirim. Herkes bana deliymişim gibi bakıyor ve bunda da haksız sayılmazlar. Ama kalabalığın içinden bir kadın bana doğru geliyor sanki sıcacık ellerini alnıma koyarak ve belli belirsiz fısıldayarak, “Durakta bekleyen diğer iki yolcuyu kaybettik,” diyor.

Başka bir ses şöyle diyor, yine aynı kesik kesik cümlelerle: “Hızlı ve Öfkeli’yi aratmayan kaza anı gibiydi güvenlik kamerası görüntüleri, iyi mücadele ediyor.”

Burnuma keskin, aynı zamanda da mide bulandırıcı o hastane kokusu ve kulaklarıma, kalabalığın arkasına saklanmış gibi yapan ve ortaya çıkıveren o bip bip bip sesi misafir olarak geliyor.

Gözlerimi hafif aralıyorum ve ilk gördüğüm şey, yoğun bakım ünitesinin kapısı oluyor. Hayatla ölüm arasındaki o kapıya bakarken göz kapaklarım ağırlaşıyor ve derin bir uykuya dalmadan önce şu cümleleri işitiyorum: “Bugün on üçüncü günü, günlerden pazartesi…”

Şık bir takım elbise giymiş sinekkaydı tıraşlı oldukça ciddi bir adam odaya girince tam karşı duvar dibinde sıralanmış sandalyelerde oturan yaklaşık on kişilik topluluk heyecanla kımıldandı. Adam oturan insanların suratlarına bile bakmadan iki isim söyledi ardından da tekdüze bir sesle mırıldandı.

“İsmi okunanlar lütfen benimle gelsin. Üzgünüm ama diğerleri gidebilirler.”

Kalabalık ayaklanarak yavaşça dağılırken esmer, iriyarı, dört köşe suratlı genç bir adam yerinden hiç kımıldamadı. İsmi okunmamıştı. Demek ki bu iş yerine de kabul edilmemişti. Nedenini çok iyi biliyordu.

Dayanamadı. Yanındaki iki kişiyle çıkışa ilerleyen takım elbiseli adama iki adımda yetişerek adamın omzuna dokundu. Şaşkınca dönen adam nedenini öğrenmek için bekledi.

Dört köşe suratlı genç adam önce cesaretini toplamak için yutkundu sonra çekingen bir sesle meramını dile getirdi.

“Şey, af edersiniz. Benim adım Gazi, Gazi Kodaman. Mehmet Akbıyık’ın referansı ile gelmiştim ama. Bana işin tamam demişti.”

“Güvenlik için miydi?”

Gazi hevesle söylendi. “Evet.”

Adam elindeki kâğıda baktı bir süre. Sonra üzgün yüzünü Gazi’ye çevirdi.

“Evet, sizi alacaktık aslında. Mehmet Bey’in sözleri bizim için değerlidir ama şey… Maalesef, sabıkanız varmış.”

Gazi’nin aklına gelen başına gelmişti işte. Biliyordu zaten. Sabıkası yüzünden arada tanıdık olsa bile iş bulamıyordu. Üzgünce kafasını sallayarak başını eğdi. Hiç konuşmadı.

Takım elbiseli adam birşeyler söylemek için, “Şirket politikası Gazi Bey” dedi. “Kusura bakmayın.” Az önce seçilen iki elemanla beraber odadan çıktı.

Her şey dört sene önce olmuştu. İki serseri arkadaşının gazına gelmiş, soygun için bir eve girmişlerdi. Kendisi tam olarak hırsızlık yapmamıştı bile aslında ama evde ellerinde paralar ve elektronik eşyalarla beraber polis tarafından suçüstü enselenmişlerdi. Kime ne anlatacaksın ki? Tek celsede suçu sabit görülmüş üç sene içeride yatmıştı. Hapisten çıkalı sekiz aydan fazla olmuştu ancak doğru dürüst bir iş bulamıyordu. Sabıkası hep engeldi.

Akşama kadar orada burada dolaştıktan sonra Ümraniye’deki mahallesine döndü. Tek katlı annesinden kalma basit bir gecekonduda yaşıyordu. Allah’tan evi kira değildi. Yoksa bu kadar zamana kadar dayanması imkansızdı. Nevşehirliydi. Memlekette dededen kalma bir arsası vardı. İmar, iskân izni falan da vardı. Şehre ve Kapadokya’ya da yakındı aslında. Oraya bir butik otel yapabilse… Şöyle on odalı bir yer, yeter de artardı bile. Ah ulan ah! Hep hayaliydi bu. Tabii sermaye lazımdı. Semt kahvesine giderek biraz oturdu. Dertleştiler, konuştular. Gazi sabahki reddedilmeyi anlatırken sinirlerine hâkim olamadı. Güçlü elleriyle masaya bir yumruk indirdi.

“Ulan şeytan diyor yine git hırsızlık yap!”

Yaşlı bir adam hemen müdahale etti. “Aman oğlum, getirme aklına öyle şeyler. Geçti gitti artık, aman.”

“Ne yapayım peki Remzi dayı, kimse iş vermiyor. Bırak iş vermeyi kimse adamdan bile saymıyor!”

“Olsun evladım Allah büyük, geçer bu günler de.”

“Vallaha geçmiyor be dayı, artık dayanacak gücüm kalmadı.”

Masada oturan kendi yaşlarında iki adam ve Remzi dayı sustular. Gazi’ye verecek cevapları yoktu.

Ertesi gün de diğer günlerden farksızdı. Sabah aynı kahveye giderek iş ilanlarını inceleyen Gazi öğleden sonra iyice sıkıldı. İki sokak ötedeki ganyan bayiine gitmeye karar verdi. Belki atlardan yana şansı olurdu, kim bilir?

Daha yarışların başlamasına vardı. Boş bir masaya oturarak bülteni inceledi, diğer atçılarla muhabbet etti biraz. Sigaradan sararmış sapsarı dişleri olan bıyıklı bir adam üçüncü ayakta beş numara tek diye yırtınıyordu. Yanındaki kelli felli adamsa saçmalama ulan diyordu. Asıl iki Numara favori, belki beş de gelebilir ama iki numarayı yazmazsan yatarsın…

Gazi bir iki tane kupon doldurdu sonra sıkıldı, yırtıp attı. Nasılsa yine tekten yatacaktı. Zaten iki kuruş parası vardı o da cebinde kalsa daha iyiydi. Tuvalete gitti. Ganyan bayiinin tuvaletinde kapalı bir bölme, bir de dışarıda pisuar vardı. Gazi pisuarda yapmasını hiç sevmezdi sanki herkes onu izliyor gibi gelirdi. Bu yüzden kapalı bölmeye girdi. Kapısını kilitledi. Biraz sonra dışarıdan sesler geldi. Birisi daha tuvalete girmiş olmalıydı. Gazi önemsemedi. İşini görmüş tam çıkacakken bir telefon melodisi çalındı kulağına. Dışarıdaki adamın telefonu çalmış olmalıydı.

Aynı anda sinirli ama fısıltıyla konuşan bir ses, “Ne var ulan yine!” diye söylendi. “Ne oldu ne var yine niye arıyorsun? Bak sana bunu yapmayacağımı söyledim artık ben bu hırsızlık işlerinde yokum.”

Gazi’nin eli kapının kilidine gitmişken durdu. Konuşma ilgisini çekmişti.

Adam devam ediyordu. “Evi soymanın kolay olduğunu biliyorum be salak! Tamam Kamuran Poyraz’ın müstakil evi Yeşilköy’de tamam ilk kattaki mutfak penceresi bozuk hiç kapanmıyor. Biraz ittirince hemen açılıyor, biliyorum bunları herhalde ben de. Oradan kolayca girebileceğimin farkındayım elbette ama yapmak istemiyorum kardeşim Allahallah ya? Yokum bu işlerde diyorum sana artık.”

Sessizlik… En fazla on saniye sonra adam konuşmasına devam etti. Gazi pür dikkat dinliyordu. Adam kendisinin burada olduğunu fark etmesin diye adeta nefes bile almıyordu.

“Hayır daha fazla. Yatak odasındaki kasada iki milyondan fazla nakit var. Ayrıca kasanın şifresini de biliyorum, adamın doğum yılı… Tabii ki eminim. Sen beni aptal mı sanıyorsun? Kamuran Bey yarın, yani Cuma günü memleketine gidecek. Hafta sonu ev boş. Vallahi beni sayma sen ne istiyorsan yap ama ben yokum bu işte… Tabii bensiz yapamayacağını sen de iyi biliyorsun değil mi?”

Adam yine susmuştu. Gazi yutkundu. Bu konuşma çok ilginç bir hal almaya başlamıştı. Biraz sonra aynı ses yine duyuldu ama bu sefer artık baştaki kadar sinirli değildi.

“Üff tamam ya… Bak o zaman bunu yarın akşam konuşalım eve gireceksek cumartesi günü girmeliyiz. Ama bak söz vermiyorum yarın akşam konuşuruz. Sakın benden habersiz bir salaklık yapmaya kalkma!”

Ardından bir küfür duyuldu. Biraz sonra da su sesleri. Galiba telefon konuşması sona ermişti. Adam hâlâ kısık sesle söylenerek tuvaletten çıkıp gitti. Kilit ve kapı sesleri duyuldu sonra tamamen sessizlik…

Gazi bir süre daha bekledi. Artık dışarıdan hiç ses gelmiyordu. Yavaşça kapıyı kilitten kurtararak açtı ve tuvaletin içindeki kapalı bölmeden çıktı. Evet, kimse yoktu adam gitmişti. O da hemen aceleyle tuvaletten çıktı. Ganyan bayiinde etrafı incelemeye başladı. Adamın sesini duymuştu ama kendisini görmemişti ki? Kim olduğunu hatta neye benzediğini bile bilmiyordu. Ne önemi var diye düşündü? Adam nasıl olsa onunda tuvalette olduğunu ve herşeyi duyduğunu bilmiyordu.

Aceleyle ganyan bayiinden çıktı. Düşünmesi gerekiyordu. Müthiş bir fırsattı bu. Adam Yeşilköy’de oturan Kamuran diye birinden bahsetmişti. Hafta sonu evde kimse olmayacaktı. İlk kattaki mutfak penceresi bozuktu, itince açılıyordu ve kasada nakit iki milyon Türk lirası vardı. İki milyon! Gazi’nin neredeyse ağzının suyu akacaktı. Kasanın şifresi de adamın doğum yılıydı. Heyecanla yutkundu. Derin bir nefes alarak sağına soluna baktı.

Çok kolaydı Allah kahretsin çok kolay…

Oturamadı. Kalkarak yürümeye başladı. Son bir defa diye düşünüyordu. Son bir iş daha yaparım. İki milyon bu ya! İki milyon Türk lirası… Alıp hemen memlekete giderim. Butik otel de açarım hatta istersem apartman bile alırım o parayla memlekette. Uzun zamandan sonra yine gülümsemeye başlamıştı. Hayali bile insana umut veriyordu. Terleyen avuçlarını pantolonuna sildi. Heyecandan mıdır, korkudan mıdır yoksa umuttan mıdır bilinmez ağzı kurumuştu. Bir büfeden yarım litrelik plastik şişede su alarak yaklaşık yarısını içti.

Kararını vermişti, yapacaktı…

Son bir defa…

Telefondaki adam cumartesi girmeliyiz demişti, o zaman o erken davranmalıydı. Evet Cuma akşamı girebilirdi. Bugün perşembeydi. Yani güzel bir plan yapıp hazırlık yapabilmek için önünde koskoca tam bir gün vardı. Önce mahalledeki arkadaşının internet kafesine giderek Kamuran Poyraz’ı arattırdı. Adam oldukça yaşlı, Yeşilköy’deki evinde yalnız yaşayan emekli bir ağır ceza hâkimiydi. Yazmış olduğu hukuki bir kitabı da vardı. Bu suretle izini bulması daha kolay olmuştu. Açık ev adresi yoktu ama semte gidip herhangi birine sorarsa bulacağından emindi. Öyle bir adamı semtinde herkes tanırdı. Türkçe ansiklopedik bilgiler yayınlayan bir sitede adamın kısa yaşam öyküsünü okuyunca ağzı kulaklarına vardı. Kamuran Poyraz 1931 doğumluydu.

Ertesi gün erkenden Yeşilköy’e gitti. Bütün hazırlığı tamamdı. Trenden indi ancak fazla uzaklaşmadı. Hemen istasyonun yakınlarındaki bir büfeye ve biraz ilerideki bir markete Kamuran Poyraz’ı sordu. Ancak tanımadıklarını söylediler. Biraz hayal kırıklığı olmuştu ama yılmadı. Parkta oturup gazete okuyan yaşlı bir adamın yanına banka oturdu. Bu tür yaşlı adamlar muhabbet etmeye bayılırlardı. Üstelik adam belli ki emekliydi ve buralarda oturuyordu. Bilse bilse bu amca bilir diye düşündü.

Konuyu açmasına gerek kalmadı. Yaşlı amca önce selam verdi, sonra parktaki ağaç eksikliğinden bahsetmeye başladı. Banklar da azdı. Belediye çalışmıyordu canım, biz emeklileri düşünen yok diye şikâyetlere başladı. Tam çocuklarının sorumsuzluğuna geçmişti ki Gazi araya girmek zorunda kaldı.

“Buralarda Kamuran Poyraz diye bir adamın evi varmış amca siz tanıyor musunuz? Emekli hâkimmiş.”

Yaşlı adam toparlandı. Bu iriyarı genç adama biraz da şüpheyle bakmaya başlamıştı şimdi. “Hayırdır delikanlı?”

“Bahçıvan arıyormuş sanırım. Bir arkadaşım bahsetti. Ben de iş arıyordum, onun için gelmiştim ama adresini almayı unutmuşum.”

“Doğrudur, arıyordur ya… İhtiyar kurt. Kocaman bahçesi var, artık sarmaşıklar yabani otlar bürümüş her tarafı.”

“Siz tanıyorsunuz galiba Kamuran Bey’i?” diyen Gazi heveslenmişti.

“Tabii tanırım. Yeni yetmeler bilmez ama eskiler tanır. Yeşilköy’ün en eskilerindendir. Doksanına merdiven dayadı ama sağlıklıdır. Eski toprak derler ya o türden. Şeyde oturuyor, Yeşilköy sosyete pazarı vardır meşhur onu geç, Köse Raifpaşa sokakta evi. Zaten hemen fark edersin kocaman arsası ve bahçesi var. İki katlı konak gibi bir evdir.”

“Sağ ol amca. Ben geç kalmadan gideyim.”

İşleri yolunda gidiyordu. Evi de kolaylıkla buldu. Hakikaten geniş bir bahçesi vardı. Duvarlar bir metre betondu. Üzerinde demir pimler uzuyordu ama Gazi için bu duvarı aşmak çocuk oyuncağıydı. Evet, ilk kat mutfak penceresi hakikaten açıksa bu iş çok kolay olacaktı.

Kendi kendine gülümseyerek oradan ayrıldı. Fazla dikkat çekmeden o civarlarda dolaşarak akşamı etti.

***

Komiser Fırat kıvırcık siyah saçlı esmer başını sallayarak cesede eğildi. Maktul, suratı kırışık içinde çok yaşlı bir adamdı. Üzerinde pijaması vardı, ayakları da çıplaktı. Belli ki uyuyorken sesler duymuş ve iki katlı evinde aşağıya inince katille karşılaşmıştı. Herhalde katil buraya hırsızlık amacıyla girmişti. Yaşlı adamın ölüm sebebi bıçaklanmaydı. Tam kalbinin üzerinde bir yara vardı. Başka bir yara da gözükmüyordu. Katil işini tek bıçak darbesi ile halletmişe benziyordu. Bıçak da bulunmuştu zaten. Hemen cesedin yanındaki kanlı bıçak olay yeri ekibi tarafından delil torbasına konup götürülmüştü.

Cinayet aletinin bulunmasından daha da ilginci katilin de yakalanmış olmasıydı. İhbar üzerine eve gelen polis ekipleri evde Kamuran Poyraz adlı emekli ağır ceza hâkiminin cesedinin hemen yanında iriyarı, uzun boylu, siyahlar içindeki bir adamı baygın yatarken görmüşler ve adamı hemen kelepçelemişlerdi. Adam bağlandığını ve tutuklandığını ancak uyanınca öğrenmişti. Adamın kafasının arkasında ve alnında iki yara izi vardı. Muhtemelen yine bıçak, ceset ve faille beraber yerde bulunan ağır, geniş gövdeli demir şamdanla adamın kafasına vurulmuştu. Katilin bayılma sebebi bu olmalıydı. Demir şamdan da olay yeri tarafından götürülmüştü.

Patlıcan burunlu, birbirine yakın ufak siyah gözlü geniş suratlı bir polis Fırat’ın yanına geldiğinde Fırat da cesedin başından ayağa kalkıyordu.

“Ne diyorsun devrem bu işe? Adam emekli ağır ceza hâkimiymiş. Yandık yine! Başkomiserim gelen telefonların acısını bizden çıkartacak.”

Fırat komiser derin nefes alarak kafasını salladı. “Bu iş bana saçma geliyor.”

“Neden ki? Herşey açık. Kamuran Bey uyuyormuş, herhalde aşağıdan sesler duydu ve alt kata indi. Hırsızla burun buruna geldiler. Adam da onu bıçakladı.”

“Bıçaklandıktan sonra da doksan yaşında, bir altmışlık adam o ağır şamdanla hırsızın kafasına vurdu yani? Hem de iki defa…”

“Olabilir devrem. İnsanlar can havliyle yapamayacakları yoktur. Sonra adamın kimliğini bulmuş bizim çocuklar. Gazi Kodaman, sekiz ay öncesine kadar hırsızlıktan hapisteymiş. Adam sabıkalı yani. Cebinde de beşbin Türk lirası nakit para bulundu. Ayrıca yukarıdaki kasa açılmış, içi de bomboş. Alt kattaki mutfak penceresinden girmiş olabilirmiş. Plastik pencere üzerinde parmak izi arıyor bizim çocuklar. Belli ki pencereyi iterek aralayıp içeri girdi. Yukarıda, adamın yatak odasındaki kasayı da açtı, içindeki parayı aldı. Giderken yakalandı, panik olunca adamı bıçakladı. Bıçak da hırsızın olabilir. Sustalı bir şey çünkü. Bilirsin genelde hırsızlar kullanır bu tür bıçakları. Bıçakta ve kasada parmak izleri varmış. Sonuçlar çıksın, veririz savcıya gider.”

Fırat sıkıntıyla derin bir nefes aldı. Arkadaşı haklı gözüküyordu ama ona göre bu işte yanlış bir şeyler vardı. Beyazlar içindeki olay yeri elemanları nefes almadan çalışıyorlardı. Biraz ileride kapıya yakın bir yerde amiri İlhami Tuna ve savcı konuşuyorlardı. Alpay’ın dediği gibi Gazi adlı sabıkalı hırsızı tutuklarlar ve bu iş en geç öbür güne biterdi.

Tam bu sırada içeriye genç bir adam girdi. Aşırı heyecanlı olan adam hızlı adımlarla salona girmek isteyince İlhami Başkomiser tarafından tutuldu. Yanında da bir memur vardı. Fırat hemen yanlarına gitti. Hafif sarıya çalan kumral saçlı, sakalsız bıyıksız uzun burunlu bir adamdı. Eliyle koluyla konuşarak birşeyi anlatmak istiyordu.

Beş dakika içinde durum aydınlandı. Adamın adı Oktay Yıkılmaz’dı. Kamuran Beyin torunuydu. İlhami başkomiser adamı hemen ayaküstü sorguya aldı.

“Öncelikle başınız sağ olsun. Maalesef dedeniz hırsızı fark etmiş ve müdahalede bulunmak istemiş. Hırsız da onu bıçaklamış.”

Adam sesini çıkarmadı. Üzgünce başını eğmişti. “Buna hâlâ inanamıyorum. Yani dedem, nasıl anlatayım bilmem ki… Dedem bana hiçbir zaman ölmezmiş gibi gelirdi.”

“Burada mı yaşıyorsunuz?”

“Hayır, şey… Hayır, ben evliyim Bakırköy’de oturuyorum. Dedem yalnız yaşardı.”

“Bakıcısı veya hizmetçisi yok mu?”

“Günlük gelip ev işlerini yapan bir kadın vardır ama akşam kalmaz. Hemşire de istemiyordu. Ben yatalak hasta mıyım deyip kızardı bize.”

“Gazi Kodaman adlı bir adamı tanıyor musunuz?”

“Hayır efendim. Şey… Katil yani hırsız o muymuş?”

Başkomiser adamın üzgün suratına bakarak kafasını salladı ancak konuşmadı.

“Ne istedi ki dedemden? Allah kahretsin, ne istiyorsan al git be adam!”

“İlk kattaki mutfak penceresi açık kalmış. Kilitte zorlama yok. Gündelikçi kadın veya dedeniz açık bırakmış olabilir mi?”

“Belki de olabilir, bilemiyorum.”

“Dedeniz çok zengindi sanırım. Mirasçıları kimler? Vasiyetname yapmış mıydı?”

“Asla. Böyle şeylerin uğursuzluk getirdiğine inanırdı o. Vasiyetname yaparsam ertesi gün ölürüm derdi. Biz de güler geçerdik. Gerekten hâlâ inanamıyorum onun öldüğüne. Sapasağlam adamdı, hastalık nedir bilmezdi.”

“Mirasçılarını sormuştum?”

“Ah pardon Komiser Bey. Ben varım tabii. Annem vefat etti geçen sene. Babam da öldü uzun yıllar önce. Kamuran dedem benim annemin babasıdır. Teyzem yok, bir tane de dayım var. Herhalde ben ve dayım arasında bölüştürülecek miras. Doğrusu pek anlamam bu işlerden.”

“Dayınız nerede oturuyor neden gelmedi?”

“Gelir herhalde. Haber verdim ben. Karşıda oturuyor o, belki trafiğe takılmıştır. Dedemle pek araları yoktur onların. İkisi de biraz aksi ve inatçı adamlardır.”

“İsmi nedir dayınızın?”

“Necati Poyraz yani o da genç sayılmaz artık, 66 oldu.”

Başkomiser İlhami Tuna iri kafasını sallayarak ellerini belinde birleştirdi. “Tamam Oktay Bey. Arkadaşlar yazılı ifadenizi alacaklar. Ayrıca tükürük ve parmak izi örneği de alacağız sizden.”

“Tabii nasıl isterseniz.”

Burada yapılacak bir şey kalmamıştı. Fırat Komiser ve amiri Alpay’ı olay yerinde bırakarak Oktay Beyi de alarak merkeze döndüler. Kamuran Beyin tek oğlu Necati Poyraz da ertesi gün merkeze gelip ifadesini verecekti.

***

İki gün sonra Fırat yakın arkadaşı Tolga’nın evinde caddeyi gören pencerenin kenarında dışarı bakıyordu. Tolga Ateş iki sene öncesine kadar İlhami Başkomiserin emrinde cinayet masasında bir komiserdi. Ancak karısının öldürülmesi ile sonuçlanan o uğursuz olaydan sonra kısa süreli bir travma geçirmiş ve istifa etmişti. Şu sıralar da polislerin tıkandığı olaylarda bir tür danışman olarak çalışıyordu. Müşterileri de genelde isminin duyulmasını istemeyen kimseler olurdu.

“Bu kadar yüksekte tırsmıyor musun oğlum sen?” diye sordu Fırat.

“Üzerimde üç kat daha var,” diyen Tolga gülümseyerek salona geçti. Fırat’ın keyfi yoktu hiç bugün. Sıkıntılı bir nefes alarak pencerenin kenarından ayrılıp o da Tolga gibi salona geçti. Tekli bir koltuğa oturup kafasını arkaya dayadı.

Tolga elindeki fincanı arkadaşının önüne bıraktı. “Ne oldu, keyfin yok?”

Fırat boşver gibisinden bir el hareketi yaptı ancak konuşmadı. Tolga sırıtarak devam etti. “Acemi hırsızı tutuklamışsınız?”

Fırat Tolga’nın ikram ettiği sade kahvesinden büyük bir yudum alırken dayanamayarak sırıttı. “Acemi hırsız ha? Evet hakikaten de güzel isimmiş.” Sonra yine ciddileşerek devam etti. “Çoktan tutukladık zaten. Başkomiser olaya inanmadığı için savcıyı oyalayıp duruyor ama artık kaçacak yer kalmadı. Ek gözaltı süresi de yarın bitiyor.”

“Amirim olaya inanmıyorsa kesin arkasında başka bir şeyler vardır.”

“Vardır, belki vardır da öldürülen adam eski ağır ceza hâkimi. Yukarıdakiler durmadan baskı yapıyorlar adama. Her gün telefon geliyor. Dosyayı verin savcıya kapansın bu konu diye. Televizyonlara çıkıp katili bulduk diye hava atacaklar ya!”

“İlhami amirim pabuç bırakmaz onlara.”

Fırat aklına geldiğinden midir bilinmez gülmeye başladı. Tolga, arkadaşının kısa da olsa kahkahasının bitmesini bekledi. Fırat’ın gülmesinden olsa gerek o da sırıtıyordu.

“Ne oldu yine?”

“Yahu aklıma geldikçe… Dün müdürü azarlıyordu oğlum adam. Vallahi korkuyorum artık ben bu adamdan.”

“Biliyorum ben o müdürü. Amirimin alt sınıfındaymış. Arkasından demediğini bırakmazdı. Hatta bir sürü şeyi ben ona öğrettim derdi ya, bilmezmiş gibi sen de. Ayrıca İlhami Başkomisere iki defa müdürlük verdiler kendisi gitmedi. Yani o kadar da olsun artık.”

“İyi de basbayağı azarlıyordu adamı. Koskoca müdür ne de olsa.” Susarak biraz daha kahve içti. “Neyse aslında son çare sana geldim kardeşim. İlhami Başkomiserim de onayladı. Belki bize yardım edebilirsin.”

Tolga kaşlarını çatarak kafasını salladı. “Acemi hırsız davası değil mi? Size yardım etmek isterim tabii. Hatta olayı da biliyorum az çok ama dünden beri düşünüyorum. Eğer Gazi’nin masum olduğuna inanıyorsak o zaman başka birisi adamı öldürmüş olmalı.”

“Evet bunu çok düşündüm. Adam zengindi. Miras yüzünden iki şüpheli var. Biri adamın oğlu Necati Poyraz ve torunu yani ölmüş kızının oğlu olan Oktay Yıkılmaz. Necati Bey 66 yaşında huysuz ihtiyarın teki ama sağlıklı gözüktü bana. Babamla anlaşamazdık hiç dedi, araları iyi değilmiş. O da babası gibi hukuk fakültesi mezunu ancak avukatlık yapmış zamanında. Şu anda emekliymiş. Ancak pek paraya ihtiyacı yok gibiydi. Adamın evine bizzat ben gittim, lüks bir evde yaşıyor. Karısı ölmüş. Bir oğlu ve gelini iki de torunu var ancak oğlu Selim Poyraz ve ailesi İngiltere’de yaşıyorlar. Onları listeden silebiliriz. Necati Bey cinayet gecesi evdeymiş. Yalnız yaşadığı için ispatı yok. Torununa gelince, Oktay Yıkılmaz Bakırköy’de oturuyor. Evli ancak çocuğu yok. Genç, temiz yüzlü bir adam. O da evdeymiş ancak şahidi yok. Karısını birkaç günlüğüne kayınvalidesinin yanına göndermiş. Cinayet gecesi evde yalnızmış o da.”

“Başka şüpheli var mı?”

“Bir de yakın zamanda kovduğu bir bahçıvanı var. Adı Nihat Yağlı. Genç bir adam dediğine göre Kamuran Bey durduk yerde buna bağırıp çağırmış ve kovmuş. Parasını da vermemiş. İki hafta önce olmuş bu olay. Nihat iki defa adamın evine gelmiş parasını istemeye ama Kamuran Bey kapıyı bile açmamış. Adamı merkeze alıp sorguladık her ihtimale karşı. Ödü patlamıştı. Sorgu odasında kekeleyip durdu.”

“Onun şahidi var mı?”

“Yok sayılır. Zeytinburnu’nda yaşlı annesiyle beraber oturuyor, bekâr. Gece dışarı çıkmışsa bile annesine duyurmadan yapmış olabilir. Kadın yaşlı ve hasta zaten. Her akşam erkenden de yatarmış genelde.”

Fırat dikkatle arkadaşını izlerken Tolga işaret parmağını dudaklarına vurarak düşünüyordu. Yaklaşık yarım dakika sonra işin muhakemesine geçti.

“Deliller tarafından bakarsak işe başka birinin karıştığını gösteren bir işaret yok ortada, değil mi? Kamuran Bey’in ölüm saati belli, ölüm nedeni belli, kalbinden bıçaklanmış, ne bileyim başka bir yerde öldürülüp salona getirilmemiş, salonda öldürülmüş… Bıçağın üzerinde Gazi’nin parmak izleri var. Üzerinde Kamuran Bey’in kanı var. Şamdanın üzerindeki kan ve saç da Gazi’nin. Öyle değil mi, sen söylemiştin. Sonra şamdanın üzerindeki parmak izleri de Kamuran Bey’in.”

“Evet, tamamen öyle. Kamuran elindeki o ağır şamdanla Gazi’ye iki defa vurmuş, Gazi de onu bıçaklamış. Öyle gözüküyor ama parmak izleri ayarlanabilir biliyorsun. Katil zaten baygın olan adamın eline sustalıyı tutturabilirdi.”

“Parmak izlerini ayarlayabilir ama kan izlerini nasıl ayarlayacak?”

“Evet, o imkânsız gibi. Gazi’nin hastane kayıtlarında kafasının filmi çekilmiş. Kafadaki zedelenme şamdanın çıkıntılı yüzeyiyle bire bir örtüştü.” Fırat derin bir nefes alarak devam etti. “Evde herhangi bir boğuşma da olmamış. Etraf dağılmamış sadece telefon ahizesi yerinde değildi, kablosunun ucunda yere doğru sallanıyordu. Ayrıca Kamuran’ın kanı hemen yanındaki telefonun üzerinde durduğu sehpaya sıçramış. Kanın fışkırmasına göre bulunduğu yerde bıçaklandığı kesin. Ayrıca ölüm saati neredeyse dakikası dakikasına belli. Biliyorsun yaşlı adam evimde biri var diyerek polisi aramış.”

“Sizinkiler ihbarı saat kaçta almıştı?”

“Polis ihbar hattına saat gece biri kırk bir geçe ihbar gelmiş. Konuşma kısa sürmüş. Telefondaki adını vermiş evimde biri var demiş sonra kapanmış. Adresini vermemiş sadece Yeşilköy’deki evimdeyim demiş. Bizimkiler kısa bir araştırmada Kamuran Poyraz adlı emekli bir hâkimin hakikaten de Yeşilköy’de yaşadığını öğrenmişler. Karakol polisine haber vermişler. Polis eve gidip kapıyı kırıyor ve saat iki olmadan adamı ölmüş, Gazi’yi de yerde baygın olarak buluyorlar işte.”

“Şöyle yapalım. Kafamıza takılan sorulara mantıklı cevaplar arayalım. Bulduklarımızı geçelim, bulamadıklarımız üzerinden düşünelim.”

“Tamam kardeşim, burada patron sensin. Başla bakalım?”

“Birincisi doksan yaşında, bir altmış beş boyunda ve zayıf, naif bir adam olan Kamuran Bey; iriyarı, 1.85 boyunda ve genç bir adamın kafasına o ağır demir şamdanı nasıl indirmiş olabilir? Üstelik iki defa bıçaklanmışken.”

“Alpay can havliyle vurmuştur diyor.”

Tolga sırıtarak elini şöyle bir salladı. “Her zamanki Alpay işte… Neyse ikinciye geçelim. Madem Kamuran Bey evde birinin olduğunu duydu neden odasındaki cep telefonundan polisi aramadı da aşağıya indi. Neden aşağıdaki telefondan aradı? Ahizenin üzerinde parmak izi var mıydı?”

“Hayır silinmişti.”

“Silinmişti demek, ilginç. Bak bunu bilmiyordum ben. Sana da saçma gelmiyor mu?”

“Hangi birinden bahsediyorsun ki? Olay baştan aşağıya saçma zaten.”

“Katil ya da Gazi neden ahizenin üzerindeki izleri sildi? Ayrıca ne zaman sildi? Zamanı yoktu ki! Kamuran onu görünce veya Gazi Kamuran’ı görünce ona doğru hamle yapmış ve bıçağı saplamış olmalı. Herhalde oturup muhabbet etmediler. Bıçağı yiyen Kamuran da eline geçirdiği demir şamdanı alıp adamın kafasına iki defa vurdu. Gazi düşüp bayılırken Kamuran da öldü… Adam uyanmadan zaten polisler eve baskın yaptı. Parmak izleri ne ara silindi peki?”

“Evet, saçma gözüküyor. Belki de Kamuran Bey farkında olmadan silmiştir. Pijaması telefona sürtünmüştür silinmiştir belki, olamaz mı?” Fırat saçmaladığını düşünerek sustu.

“Başka yerde paralel hat yok, değil mi?”

“Hayır sadece salonda bir tane sabit hat var. Ayrıca şunu da söyleyeyim konuşmayı Telekomdan sordurduk. Gece saat 01.41’de Kamuran Bey’in sabit hattından 155 aranmış. Kesin bu.”

“Bu da olayı daha da ilginç bir hale getiriyor. Neyse bunu da sonradan düşünmek üzere şimdilik geçiyorum. Üçüncüsü baştan beri kafama takılan bir soru. Gazi’nin eldivenleri yok muydu? Artık 5 yaşındaki çocuk bile eldivensiz hırsız olmadığını bilir.”

“Bunu Gazi’ye sorduk. Adam elimde eldiven vardı diye ısrar ediyor. Hatta başında da siyah beresi varmış. Eve girince bereyi çıkarıp cebine atmış. Aslında doğru olabilir çünkü mutfak penceresinde hiç parmak izi bulamadık.”

“Yani içeri girerken beresi ve eldiveni vardı. İçeride mi çıkarmış?”

“Beremi çıkardım ama eldivenlerimi çıkarmadım diyor. Polisler geldiğinde eldivenleri yokmuş ama. Bizim Musa adlı memur adamı ben kelepçeledim ağabey elinde eldiven falan yoktu diye yemin etti bana. Gazi yalan söylüyor da olabilir.”

“Bu konuda yalan söylemesi için bir sebebi var mı sence?”

“Yok gibi duruyor.”

“Neyse devam edelim dördüncü önemli nokta da şu: Kamuran’ın odasındaki kasa açık olduğuna göre hırsız işini bitirmiş parayı almıştı. Zaten cebindeki para bunu doğruluyor. Peki neden evden hemen gitmedi? Kamuran onu yatak odasında fark ettiyse yanındaki komodinin üzerindeki cep telefonuyla neden aramadı da salona inip sabit telefondan aramaya kalktı?”

“Belki de evde başka değerli bir şeyler bulurum diye hemen gitmemiş olabilir. Bu sırada gürültü yapınca Kamuran uyandı. Kasayı açık ve boş görünce aşağıya indi.”

Tolga arkadaşının lafını sertçe kesti. “İşte bu! Uyandı kasayı boş ve açık gördü. Bu durumda hemen yanındaki komodinin üzerinde duran cep telefonundan polisi veya oğlunu araması gerekmez miydi?”

“Emin olamamış olabilir. Bir kontrol edeyim diyerek aşağıya inmiştir.”

“Aşağıda emin oldu o zaman. Çünkü biri kırk geçe sabit telefon hattından 155’i arayarak ‘Evimde biri var, Ben emekli ağır ceza hakimi Kamuran Poyraz çabuk gelin’ deyip telefonu birden kapattığına göre.”

Fırat dudaklarını büzerek başını yana eğdi. Bu hareket, herhalde olabilir demekti. Tolga üzerinde durmadı.

“Beşinci önemli nokta kasadaki olmayan parmak izleri… Gazi akıllılık edip kasadaki numaralar üzerindeki parmak izlerini silmiş. Veya onun da iddia ettiği gibi elinde eldiven olduğundan kasada parmak izi bırakmadı.”

“Senin bir konuya kafanı takmanı iyi bilirim Tolga. Çoğu zaman da haklı olduğun ortaya çıkar ama bu konuyu fazla uzattın gibi geliyor bana. Bence Gazi’nin eldiveni vardı. Pencereyi iterken de kasayı soyarken de eldivenliydi. Sonra aşağıya inince bir şey oldu ve eldivenini çıkardı. Bize de çıkarmadım diyerek yalan söylüyor. Tamam yalan söylemesi için bir sebep yok haklısın ama bazen bilirsin işte suçlular akla hayale gelmeyecek saçmalıklar, hatalar yaparlar.”

“Tamam işte ben de onu diyorum. Adamın doğru söylediğini varsayalım. Ne oldu da eldivenleri çıkardı? Neyse o zaman bunu da aklımızın köşesine yazalım. Sırada ne var?”

“Sanırım bütün olayları konuştuk. Aklıma başka bir şey gelmiyor.”

“Ya adamın sorgusu? Gazi ne diyor?”

Fırat hiç itiraz etmedi. “Sorgusunu bizzat ben yaptım. Adam herşeyi inkâr etti. Hırsızlık için eve girdiğini kabul ediyor ancak kimseyi öldürmedim ben diye tekrarlayıp durdu. Ne yaptıysak da bir itiraf alamadık. Paradan haberi olmadığını söyledi, adamın yatak odasına hiç çıkmamış bile. Salona girmiş etrafa bakarken biri başına sert bir şeyle vurmuş. Vuranı görmemiş ama hemen de bayılmamış. Sendeleyip yere düşmüş, sonra başına bir kere daha vurulmuş. Gözünü açtığında kelepçeli bir haldeymiş.”

Tolga kaşlarını alnının ortasına kadar kaldırarak kollarını birleştirdi ve arkasına yaslandı. “Ne inanılmayacak bir hikâye.”

“Yani…”

“İşte bu yüzden de doğru olabilir,” Tolga sırıtıyordu.

Fırat da gülümsedi. “Yine başlama Allah aşkına ya. Yarın son gün diyorum. Öbür gün vereceğiz savcıya artık adamı.”

“Belki de o öldürmüştür.”

“O da olabilir tabii ama nedense bana o değilmiş gibi geliyor.”

Tolga ayaklandı. “Bana da!” Sonra Fırat’ın bir şey demesine kalmadan devamını getirdi. “Gazi ile görüşmem mümkün mü?”

Fırat’ın gözleri büyüdü. “Manyak mısın oğlum sen?”

“Haydi ama… İlhami Başkomiserimin haberi var dedin ya. O isterse görüşebilirim. Merak etme sadece tek bir soru soracağım.”

Fırat da ayaklanarak montunu kaptı. “Kahve için teşekkürler. Amirimin haberi var tabii buraya geldiğimden ama resmi bir kurumda suçlu ile görüşme ayarlamanın imkânı yok. Bir duyulursa hepimizi açığa alırlar. Ne soracaksan bana söyle ben ileteyim?”

Tolga düşündü bir süre. Sonra kafasını salladı. Bu sırada gitmek için kapıya doğru yürüyen arkadaşına yetişerek omzuna dokundu.

“Tamam anlaştık. İyi dinle. Gazi’ye Kamuran Bey’in varlığını nasıl duyduğunu, eve nasıl bu kadar kolay girdiğini, kasada nakit parasının olup olmadığını nasıl bildiğini sormanı istiyorum.”

Fırat kaşlarını çatmış kapının dibinde dikiliyordu. Birkaç defa gözlerini kırpıştırdı. Tekrar etti. “Ona Kamuran Bey’den nasıl haberinin olduğunu mu soracağım?”

“Evet, adam Ümraniye’de oturuyor. İstanbul’un diğer ucu Yeşilköy’de oturan Kamuran Bey’in evde yalnız yaşadığını, kasada nakit parası olduğundan nasıl haberinin olduğunu, hatta mutfak penceresinden girmesi gerektiğini nasıl bildiğini soracaksın, bu kadar.”

Fırat bir süre daha düşündü. Sonra dudaklarını büzerek omuzlarını silkti. Kapıyı açan arkadaşına yalapşap bir selam verdikten sonra asansöre yürüdü.

“Nasıl istersen, benden haber bekle.”

***

Ertesi gün öğlen saatlerinde telefonu çalan Tolga ekranda Fırat arıyor yazısını görünce hemen açtı.

“Alo? Evet söyle bakalım sordun mu?”

“Evet sordum. Gazi bunları tesadüfen duyduğunu söyledi. Semtindeki ganyan bayiinde tuvaletteyken bir adamın sesini duymuş, adam telefonda konuşuyormuş. Kamuran Bey’in adını adresini, mutfak penceresinin bozuk olduğunu ve hep açık kaldığını, yatak odasındaki kasada iki milyon nakit olduğunu ve kasanın şifresinin de adamın doğum yılı olduğunu söylemiş konuştuğu kişiye. Şansa duydum ben dedi Gazi. Hatta telefonla konuşan kişi, Kamuran Bey’in cuma günü memleketine gideceğini evin boş olduğunu da söylemiş. Telefondaki, karşısındaki adama ben bu işlerde yokum diyormuş, eve girmek istemiyormuş sanırım. Ancak karşısındaki adam zorlamış herhalde, tamam o zaman cuma akşamı bu konuyu konuşalım, cumartesi gecesi için bir plan yaparız demiş en sonunda. Gazi de bu yüzden ben de elimi çabuk tutup onlardan önce eve girmeyi düşündüm dedi. Bu yüzden cuma gecesini seçmiş.”

“Telefondaki Kamuran’ın memleketine gideceğini ve kasasında iki milyon nakit tuttuğunu söylemiş demek…”

“Evet ama bu konularda yanılmış. Kasada iki milyon falan yoktu. Adam son aylarda hiç nakit çekmemiş hesabından. Araştırdık. Zaten genelde nakit çekmezmiş, ancak ihtiyacı olanını çekermiş. Adamın bankada hakikaten iki milyondan fazla nakdi var. Sonra adamın oğlunun ve torununun da Kamuran Bey’in hafta sonu için bir yerlere gitmeyi planladığından falan haberleri yokmuş. Hatta oğlu, babasının bir yere gitmeyeceğinden emin olduğunu söyledi.”

“Yani babasıyla hiç anlaşamayan şu huysuz Necati Poyraz?”

“Evet. Herhalde adamdan şüphelenmiyorsun? Adam 66 yaşında.”

“Ama sağlıklıymış, sen dedin.”

“Evet ama… Yani…”

“Tamam, tamam kendini zorlama. Necati Poyraz emekli avukat dedin, torunu Oktay Bey ne iş yapıyor?”

“Derici Holding’te İnsan kaynakları bölümünde çalışıyormuş adam.”

“Yani zengin değil.”

“Evet, değil. Kendi yağında kavrulan biri.”

“Tamam Fırat, bir yere uğramam gerekiyor görüşürüz.” Fırat bir  şeyler daha soruyordu ancak Tolga onu dinlemeden kapatmıştı telefonu. Düşünmesi gerekiyordu. Ufak bir ipucu yakalamıştı. Eğer düşündüğü gerçekten olmuşsa katili biliyordu. Akşama kadar sağda solda dolaştı. Gece boyunca da düşündü. Olmayacak bir şey değildi ama Allah kahretsin kanıtı yoktu.

Ertesi gün erkenden Vatan Caddesi’ndeki İstanbul Emniyet Amirliği’ne geldi. Kapıda tüfekle nöbet bekleyen memurlar biraz şüpheyle yaklaşsalar da İlhami Tuna’nın ismini verip yukarıdan da onay aldıktan sonra ancak içeri aldılar.

Tolga eski amirinin odasına girdiğinde saat daha on bile olmamıştı. Gür bir ses “Geeeel!” diye bağırınca odaya girdi.

Kocaman kıpkırmızı suratlı, beyaz tenli, sarıya çalan beyaz saçlı, iri yarı bir adam kafasını kaldırarak gelene baktı. Tolga’yı tanıyınca açık mavi gözleri büyüdü.

“Bir şey bulamadıysan çizerim seni! Bugün acemi hırsızı savcıya veriyorum artık!”

“Amirim, olayı çözdüm sanıyorum ancak kanıtım yok.”

İlhami’nin kaşları alnının ortasına kadar kalktı bu sefer de. “Gel ulan gel, siktir et şimdi kanıtı. Anlat çabuk…”

“Katil Gazi değil. Adamın dedikleri doğru. Yani Kamuran’ın evine hırsızlık amacıyla girmiş ama onu öldürmemiş, imkânı yok bunun. Katil Gazi’nin o akşam Kamuran’ın evine gireceğini biliyordu. Peşinden gitti. Mutfak penceresi bozuk falan da değildi. Katil onu mahsus Gazi içeri girebilsin diye açık bıraktı.”

“Nasıl yani, ortaklar mıydı?”

“Hayır, hayır alakası yok. Katil Kamuran’ın evine girip çıkan biriydi. Büyük ihtimal anahtarı bile vardı. Pencereyi açık bıraktı, Gazi’nin oradan gireceğini biliyordu.”

“Lan manyak mısın nereden bilecek bunu?”

“Çünkü ona söyledi…”

İlhami mavi gözlerini kırpıştırarak karşısındaki heyecansız bir sesle konuşan adama baktı. Yıllarca emrinde çalışmış bu hafif uzun saçlı yeşil gözlü adamı zaten polisken de hiç anlayamazdı.

“Ne demek ona söyledi? Nasıl söyledi?”

“Durun amirim, anlatıyorum. Gazi’nin ganyan bayisinin tuvaletinde duydukları, planın bir parçasıydı. Yani Gazi’nin yüzünü hiç görmediği tuvalette konuşan adam katildi.”

“Ha siktir lan!”

“Evet. Katil Gazi’yi seçti çünkü adam eski sabıkalıydı üstelik hırsızlıktan. Yakalanınca kimsenin ona inanmayacağını biliyordu. Düşünsenize hırsızlıktan hüküm yemiş adama kim inanır? Böylece planını yaptı. Gazi’nin duyması için mahsus adamın peşinden tuvalete girdi ve o ilginç konuşmayı yaptı. Kamuran’dan, yalnız yaşadığından, kasasındaki nakit paradan ve mutfak penceresinin itilince hemen açıldığından bahsetti. Sadece adamın hafta sonu evde olmaması ve kasadaki paranın miktarı konusunda yalan söyledi. Bilerek kasada iki milyon nakit var ve de evde kimse yok dedi ki Gazi’yi iyice iştahlandırdı. Gazi, tesadüfen duyduğunu sandığı konuşma yüzünden hakikaten de umutlandı. Son bir iş daha yaparım diye düşündü. Ve eve girmeye karar verdi. Katil de bunu istiyordu zaten.”

“Yani suçu Gazi’ye atmak için mi?”

“Evet. Ortada bir ceset ve cinayet olması demek bir katil olması gerektiği sonucunu doğurur öyle değil mi? Katil de bir şüpheli yarattı. Bu da Gazi’ydi.”

“Ulan nefret ediyorum böyle karışık cinayetlerden be! Bana bak Tolga şu işi baştan tane tane anlat bana çıldırtma adamı!”

“Emredersiniz. Şimdi katil suçu atacağı adamı seçmişti, onu eve getirtecek peyniri de kapana koymuştu. Yapması gereken en zor işi halletmişti. Gece Kamuran’ın evine gitti. Adamın yatmasını bekledi. Zaten adam en geç on bir buçukta yatıyordu. Yattıktan sonra eve girdi, anahtarı vardı sanıyorum. Mutfak penceresine giderek açık bıraktı ve Gazi’yi beklemeye başladı. Gazi, saat 01.30 civarında geldi. Mutfak penceresini iterek açtı ve içeri girdi. Elinde eldivenler vardı bu yüzden parmak izi bırakmadı. Gazi salona girince katil arkasından yaklaştı. Demir şamdanla kafasına vurdu fakat Gazi oldukça sağlam ve yapılı bir adam. İlk vuruşta yıkılmadı. Sersemledi, arkasını dönmeye çalıştı. Bunun üzerine katil bir defa daha vurdu. Bu seferki vuruş kulağının üzerinde alnına yakın bir yere geldi. Gazi nihayet bayıldı.

Katilin ilk işi adamın eldivenlerini çıkartarak cebine atmak oldu. Sonra yukarı çıktı. Kamuran Bey uyuyordu. Adamın cep telefonunu aldı cebine attı. Sonra bir yere gizlenip kapıya vurdu, ses çıkardı. Kamuran’ı uyandırdı. Telaşla yataktan kalkan yaşlı adam, cep telefonunu aradı ancak bulamadı. Komodinin üzerinde yoktu. Bir yerlerde unuttuğunu sandı. Son çare yatak odasından çıkıp aşağıya indi. Ve salonda yerde siyahlar içinde, hiç tanımadığı, baygın bir adam buldu. Bu sırada katil birden ortaya çıkarak emekli hakimi bıçakladı. Kanı telefon sehpasına sıçrayan Kamuran hemen öldü.”

“Sonra da polise telefon etti öyle mi?”

“Aynen öyle.”

“Neden peki?”

“Çünkü Gazi uyanmadan polisin gelmesi gerekiyordu ki Gazi, suçüstü yakalanabilsin?”

“Vay uyanık kereste!”

“Evet, katil gerçekten iyi bir cinayet planı yapmış. Neyse devam edelim. Elinde eldivenler vardı, telefon ahizesinin üzerindeki izleri bozmayacağını düşündü. Ama aynı gün gündelikçi kadının telefonun tozunu iyice aldığını bilemezdi tabii. Telefonda önceden Kamuran Beyin bıraktığı izler temizlenmişti. Katil eldivenli elleriyle telefona dokunduğu için telefon tertemiz kaldı. Bu yüzden telefon ahizesinde veya numaraların üzerinde parmak izi bulamadınız.”

“Devam et.”

“Polis imdat hattını arayıp, ‘Ben emekli ağır ceza hâkimi Kamuran Poyraz, Yeşilköy’deki evimdeyim. Burada biri var hemen gelin çabuk’ dedi ve telefonu kapattı. Sesi anlaşılmasın diye mendille telefonun ağızlığını kapatmış olabilir. Polisin Kamuran’ın izini bulup gelmesi en fazla on dakika sürerdi. Bu yüzden acele etti. Yukarıya çıkarak önce Kamuran’ın cep telefonunu aldığı yere bıraktı, sonra şifresini bildiği kasayı açtı içindeki paraları artık ne kadar varsa hepsini aldı. Beş bin Türk lirası vardı. Zaten katil kasada ne kadar olduğunu bilmiyordu önemli değildi miktarı. Gazi kasada iki milyon olduğunu duymuştum dese bile kimsenin ona inanmayacağını biliyordu. Paraları Gazi’nin ceplerine sıkıştırdı. Sonra Gazi’yi hafifçe sürükleyerek telefonun yanına, Kamuran’ın yakınına bıraktı. Ahizeyi de açık halde yere doğru sallandırdı. Sanki Kamuran Bey telefon ederken Gazi onu görmüş ve bıçaklamış, ahize de yere yuvarlanmıştı. Olup bitenlerin bu şekilde gerçekleştiğinin kabul edileceğini düşündü. Tek hatası da bu oldu sanırım. Nasıl olsa ahizede daha önceden kalan Kamuran’ın parmak izi vardır diye tahmin etmişti. Şamdanı ve bıçağı sildi. Şamdanı Kamuran’ın eline, bıçağı da Gazi’nin eline tutuşturdu. Sonra da evden çıkıp gitti.”

İlhami Başkomiser uzun bir süre Tolga’nın kararlı yüzüne baktı. Bir iki defa yutkundu. Tolga’nın söylediklerini kafasında tartıyordu. Sonunda konuştu.

“Haklı olabilirsin ama hiç kanıt yokmuş.”

“Bunu da çok düşündüm amirim. Birkaç ihtimal var. Mesela ihbar kayıtlarını incelettirebilirsiniz. Derin ses analizinde belki Kamuran’ın sesi olmadığı anlaşılır. Salonun ortalarında detaylı bir kan araması yapabilirsiniz. Belki katil adamın kafasına vurduğunda kanı yere sıçramış olabilir. Sonra belki kâğıt para üzerinde de parmak izi ve DNA taraması yapmalısınız. Gazi’nin izlerini asla bulamayacaksınız. Bir şey daha var ama bilmiyorum işe yarar mı?”

“Nedir?”

“Belki Gazi, katilin sesini tanıyabilir. Yani ona dinletirseniz…”

“Adam güvenilmez. Cinayet suçundan kurtulacağını düşünerek emin olmasa bile duyduğu ilk sesin sahibinin o tuvaletteki adam olduğunu söyleyebilir.”

“Evet maalesef böyle bir ihtimal de var.”

“Peki katil kim?”

“Sizce katil Gazi’yi nasıl seçti amirim? Nerede buldu?”

“Lan oğlum yorma beni, sinirleniyorum bak! Güzel güzel söyle şu katili…”

“Zaten bu iki soru birbiriyle bağlantılı amirim. Yani katil Gazi’yi nasıl buldu, nasıl seçti sorusunun cevabını bulunca katili de buldum.”

Başkomiser derin bir nefes alarak dişlerini sıktı. Mavi gözlerini kocaman açmıştı. Tolga onun bu hallerini bildiğinden hemen lafa girdi.

“Tamam, tamam anlatıyorum amirim sinirlenmeyin. Gazi bir hafta kadar önce Derici Holding’e iş başvurusunda bulunmuş, güvenlik görevliliği için ancak kabul edilmemiş.”

“Ee ne alaka?”

“Kamuran’ın torunu Oktay Yıkılmaz aynı holdingin insan kaynaklarında çalışıyor. Katil o. Adamın eski sabıkalı bir hırsız olduğunu da bu sayede öğrenmiş. Bunu öğrenince bu planı kurdu. Büyük ihtimal uzun zamandır dedesini öldürmeyi düşünüyordu. Adamın mirasına ihtiyacı vardı. Bu iş başvurusu ona belki de aylardır beklediği fırsatı karşısına çıkardı o da bunu değerlendirdi.”

“İş başvurusu sebebiyle adını, adresini öğrendiği adamı izledi, yalnız bir anını yakalamayı bekledi. Tuvalete girdiğini görünce de peşinden girip önceden planladığı konuşmayı yaptı, adamın duymasını sağladı.”

“Aynen öyle, sonrası zaten kolay. Uzun zamandır işsiz ve paraya ihtiyacı olan, üstelik yapacağı işin çok basit olduğunu düşünen eski hırsız Gazi’nin zayıf tarafı ağır bastı. Hemen eve girmeyi düşündü.”

Başkomiser derin bir nefes alarak arkasına yaslandı. “İyi de tüm bunları nasıl ispat edeceğiz?”

“Dediğim gibi bazı şeyler yapılabilir ama en sağlamı Oktay’ı sıkıştırıp itiraf etmesini sağlamak.”

Başkomiser olmayan sakallarının çevrelediği çenesini ovuşturarak kafasını sallıyordu. Sonunda birden sırıtmaya başladı. Tolga bu gülümsemeyi iyi bilirdi.

“Tamam. Sen bu işi bize bırak artık,” dedi Başkomiser. “Ben halledeceğim.”

Tolga, amirim hallederim derse halleder diye düşünerek gönül rahatlığıyla ayrıldı merkezden. Hakikaten de işin kokusu üç günde çıktı. Fırat’tan öğrendiğine göre, İlhami Başkomiser önderliğinde polis, en sonunda sağlam bir itiraf almayı başarmıştı. Tolga, önce sorguda konuşturmuş olabileceklerini düşündü ama İlhami amiri her ne kadar biraz küfürbaz ve sert bir adam olsa da sanıklara sorguda çizgiyi aşan şekilde davranmazdı. Yine Fırat’tan öğrendiğine göre, telefon kaydına derin bir ses analizi yapmışlar ve sesin Kamuran Bey’e ait olmadığını kanıtlamışlardı. Ayrıca büyük tesadüf eseri Kamuran Bey’in komşusu bir adam o gece uyuyamamış, balkona çıkmış ve gece iki sularında Oktay Bey’i evden çıkarken görmüştü. Komşu, Oktay Bey’i daha önceden de birçok kez gördüğü için o olduğundan emindi. Bu son sarsılmaz delilden sonra da Oktay Bey suçunu itiraf etmişti.

Gazi de yargılanacaktı elbette ama bu olayda asıl mağdur olduğu ispatlanabilirse az bir ceza ile kurtulur diyordu Fırat. Bu işten de alnımızın akıyla çıktık kardeşim diyerek de konuşmayı sonlandırmıştı.

Evet bir kere daha adalet yerini bulmuş masumlar aklanmış suçlular cezasını çekmişti. Ama bu ne ilk ne de sondu. Bu şehrin ne suçu biterdi ne de olayı.

Tolga’nın düşünceleri telefonunun melodisiyle bozuldu. Oldukça heyecanlı ve sinirli olduğu anlaşılan bir kadın, biraz da tiz bir sesle, çok müşkül durumda olduğunu ve ne yapacağını bilemediğini anlatıyordu. Bu iş ayyuka çıkmadan halledilmeli diyor ve acil bir randevu talep ediyordu. Yaklaşık iki dakika aynı tiz sesle bağırarak ve söylenerek konuştuktan sonra, “Bunu ancak siz çözebilirsiniz Tolga Bey!” diyerek laflarını bitirdi.

Tolga derin bir nefes alarak gözlerini kapattı.

Evet, bu şehrin suçu da bitmezdi, olayı da…

Bilgisayar ekranında hizmet verdiği kişi ve kurumların finansal tablolarını hazırlıyordu Halil İbrahim. Babasından kalma mesleği ve ofis katını muhafaza edip müşterileri dağıtmadan, muhasebecilik işini yapmaya devam ediyordu. Babası gibi değildi, üniversiteyi bitirmişti. Bir türlü veremediği Mali Müşavirlik sınavını bir geçse işlerini daha da büyütecekti. Muhasebe işlemlerini yaparken, müşterilerinin benzer küçük yolsuzluklarla tenezzül edilmez küçük rantlar için nasıl maymunluk yaptığını görüyordu. İnsanlar maymundan gelme diyorlar ya, çok zaman öyle olmalı diye düşünüyordu. Gördüklerini tekrar etmekten başka hayatına ne katabiliyordu ki insanoğlu. Çoğu yeniliklere açık olduğunu söylemesine karşın hiç de öyle değillerdi.

Bunları düşünerek çayını yudumladı Halil İbrahim. Elindeki çay bardağını şöyle gözünün hizasına kaldırıp bir rengine baktı, bir de bardağından dumanlar çıkıp çıkmadığına göz attı. Aklına televizyondan seyrettiği çay reklamları geldi. Bordo kahverengi yarı saydam rengi ile sanki ocak üstünden alınmışçasına üstünde dumanı tüten baş döndürücü bir ahenk içindeydi bu görüntü. Aslında çayı o kadar sıcak içemezdi. Aklından bunu geçirdi. Bir de kocaman kupalar ile çay içiyorlardı. Ona da çok kızıyordu. Bu da televizyonda gördüklerini taklit eden kişilerin davranışlarındandı. Halbuki yabancılar bile çayı ince belli Türk bardağı ile içmeye bayılırlardı.

Önünde duran dokümanlara bakıp “Ahh işte,” dedi kendi kendine. “Yapılmışını görmedi ya, kırk kere anlatsan defalarca tarif etsen beceremez.”

Şurada kaç tane sayıyı bir araya getirip adam gibi sıraya sokup enine boyuna birbiriyle ilişkilendirecekti ki?

“Ahh ben bu Hüseyin’i nereden buldum,” diyerek hayıflandı.

Sonra böyle dediğine pişman oldu. Bir an durup düşündü, diğer başvuruların yanında en düzgün giyimlisi, kendisine en dikkat edeni Hüseyin olmuştu. Sanki dergi sayfasından çıkmış gibi görünümü dikkat çekiciydi.

Ofiste konsantre olmaya çalışıp düşünmekten çok çalışmaya doğru evrilirken, sokaktan kuvvetli bir otomobil kornası sesi duyuldu. Ses öyle beklenmedik bir anda ve öyle yüksek bir tınıda duyulmuştu ki olduğu yerde neredeyse zıpladı. Oturduğu yerde döndü, arkasındaki camın güneşliğini aralayıp ne olup bittiğini anlamaya çalıştı. Aşağıdaki adam durmadan kornaya basıyordu. Sokakta herhalde korna sesini duymayan kalmamıştı.

Kornaya sürekli basan adam, elinde bir beyzbol sopasıyla arabadan indi. Neler oluyor diye irkildi birden. Beyzbol sopalı adam bağırmaya başladı aynı anda. Üstelik ağza alınmaz küfürleri fütursuzca sıralıyordu. Sokakta adamdan başka kimse yoktu. Halil İbrahim’in penceresinden sokak tam olarak da gözükmüyordu. Adam, Halil İbrahim’in arabasının olduğu yöne doğru yürüdü.

Dikkatle adamı izlemeye devam etti.

Bu adam da kesin televizyondan etkilenmiş diye düşündü. Elindeki beyzbol sopasına bakıyordu. Amerikan serserisi olmak istemese o beyzbol sopası ne arayacaktı adamın elinde? Adam kısa sayılacak bir boydaydı. Belki de kilolu oluşu adama bakınca boyunun kısa algılanmasına sebep oluyordu. Beyzbol sopasının dibinden tutmuş, yere doğru sallayarak arabasının olduğu yere kadar gelmişti.

Kendi aracının aynısından aynı renkte, aynı modelde bir tane daha hemen peşi sıra park edilmişti. Yoksa hemen arkasında mıydı? İki aynı renk, aynı model, peş peşe park etmiş iki araca dikkatle bakmaya devam etti. Öndeki mi onun aracıydı, yoksa arkadaki mi?  Araçların plakaları, bulunduğu yükseklikten ve dahası arabaların çok yakın park edildiğinden okunmuyordu. Ayırt edilemeyecek şekilde birbirine benzeyen iki araç peş peşe sokak içinde park halindeydiler.

Hangisi onun arabasıydı? Uzaktan kumandalı anahtarı aklına geldi. Ne yazık ki anahtarın işe yaramayacağını biliyordu. Yine de bir umutla anahtarın düğmelerine bastıysa da “tık” yoktu. Geçtiğimiz gün pili bitmişti. Her aklına geldiğinde geç saatte ofisten çıktığı için kimseye söyleme fırsatı ya da kendisi bir yere uğrayıp yaptırma fırsatı bulamamıştı. Aslında nereye uğrayacağını bilse böylesine çaresiz kalmayı beklemez, tamirini yaptırırdı. Şimdi arabanın uzaktan kumandalı anahtarı çalışsa, ışıkları yakıp söndürüp hangi aracın kendi aracı olduğunu şıp diye anlardı.

Gözünü ayırmadan aşağıda ne olduğunu anlamaya çalışıyordu. Ne tartışmanın başını görmüştü; ne de tartışmanın neden çıktığını anlayabilmişti. Elinde beyzbol sopası tutan adam, sopasını kaldırdığı gibi park halindeki aracın ön camına indirdi. Halil İbrahim, içine buz gibi bir bıçak saplandığını hissetti. Ya benim arabamsa, diye geçirdi içinden. Bu onun arabası olabilirdi. Adam hangi arabaya sopayı indireceğini nereden biliyordu? Biliyor muydu? Bilmeden mi indiriyordu sopayı? İçi daraldıkça daraldı. Etrafa görebildiği kadar bakındı, sokakta kimseler yoktu. Herkes saklanmış gibiydi. Kimse de çıkıp “Ne yapıyorsun hemşerim?” demiyordu. Elinde beyzbol sopasını tutan adam az önce ön camına vurduğu aracın yan camına da sağlam bir vuruş yapıp yan camı da tuz buz etti.

Halil İbrahim’in aklına masa çekmecesinde bulunan beylik tabancası geldi. Şimdi silahı alıp adama, yok ne adamı havaya iki kurşun sıksa belki ortalık durulurdu. Önce davranıp pencereyi açmak için hamle yaptı. Pencerenin kulpunu öyle hızla çekmişti ki, kulp elinde kaldığında küçük bir şaşkınlık yaşadı.

Bulunduğu beşinci katta bunlar olurken aşağıdan başka bir bağırış sesi geldiğini duydu. Sesi duyuyor ama henüz sesin kimden geldiğini göremiyordu. Parmak uçlarında yükselerek biraz daha açı yakalayıp sokaktan daha geniş bir kesit görmeye çabaladı. Sesi, elinde beyzbol sopası olan adam da duymuştu. Pervasızca elindeki sopayı bir kez daha kaldırıp bu defa arabanın ön kaputuna şiddetle vurdu. Küfürler havada uçuşmaya başlamıştı artık. Halil İbrahim de duyulur duyulmaz bir sesle onlara eşlik ediyor, hâlâ gidip tabancasını almayı ve gerekirse pencerenin camını kırıp ateş etmeyi düşünüyordu. Kararsızlığı had safhaya ulaşmışken aşağıda diğer sesin sahibini gördü. Elinde bir samuray kılıcı sallayıp koşturan gençten bir adamdı. Aşağıda gördüğü yüzlerin hiç biri tanıdık gelmemişti. Kendisine yabancı olan bu insanlar, beyzbol sopası ve samuray kılıcı ile uluslararası bir gösteri sergiliyorlardı.

Aklına telefonu geldi. Telefon, odasının öteki ucunda şarjdaydı ve bir an olsun olanı biteni kaçırmamak için gidip odanın öteki ucundan telefonunu almaya üşendi. Yine de telefona göz ucuyla baktı. İşte tam o anda samuray kılıcını sallayan genç adam, beyzbol sopasını sallayan diğer adamın yanına doğru koşmaya başlayınca telefonu unuttu gitti. Nasılsa biri bu görüntüleri çekerdi. Üstelik nasıl olsa biri de polise haber vermiştir, diye düşündü. İçi rahatladı. Samuray kılıcı beyzbol sopasına doğru sallanıyordu. Bu iki savaş aracının kapışması iki insandan hangisinin daha güçlü olacağını belirleyecekti. Aklına çocukluk arkadaşı Mustafa’nın tekvando hamlesi ile oluşan çözümü geldi.

Şiddetli kar yağışlı bir İstanbul akşamında Mustafa işten dönmekteydi. Otobüsün içi öyle kalabalıktı ki kıpırdamak imkansızdı. Bu durum tatlı bir itiş kakışa sebep oluyordu. Bu itişmeler bazen rekabetçi bir üstünlük arayışına meylediyor, bazen sözlü sataşmalara kadar varıyordu. O gün de böyle bir tartışmanın ortasında Mustafa kalmıştı. İnince görüşeceklerdi. Nerede ineceklerini sormuşlardı birbirlerine, otobüsün içinde konuyu çözememiş fakat daha uzatmadan susmuş, inince görüşmek üzere karşılıklı birbirlerine sırtlarını dönmüşlerdi. Halbuki çözüm, sadece birbirlerine sırtlarını dönmeleri kadar basitti. Mır mır inene kadar her ikisi de öfkelerini beslemeye devam etmiş, öfkelerinin sıcaklığını kaybetmekten imtina etmişlerdi. İki adam da son durakta inecekti. Son durağa geldiklerinde otobüsün içinde on kişi ancak vardı. Otobüsten, önce Mustafa inip son durağın hemen yanındaki çimenlik bir alan olan parka doğru iki adım atıp hasmını bekledi. Karşısına dikilen genç, zayıftan çelimsiz bir tipti. Karşısına gelen bu genç adam, öne doğru eğilip tekvando ritüelinde bir selam verince Mustafa şaşırmıştı. Kendisi de aynı ritüel ile cevap verince iki hasım oldukları yerde donup kalmışlardı. Kısa süren şaşkınlık hali yerini diğer ritüellerin yerini almasıyla sonlanmıştı. Mustafa hızla bir hamle yapıp bir ayağını yere sabit basıp diğer ayağını rakibine doğru salladığı anda zeminin kar ve buzdan dolayı kaymasından ötürü sırt üstü yere düşmüştü. Tekvando nedeniyle birbirlerine ancak ayakları ile müdahale edebileceklerinden Mustafa ayağını sallamıştı. Kendisini sırt üstü yerde bulunca yüzü asılmıştı. Sonra rakibi gelip elini uzatıp kendisini yerden kaldırdı. Karşılıklı geçip tekrar selam verdiler ve Mustafa yenilgiyi kabul edip rakibinin elini sıkıp her ikisi de ayrı yönlere doğru ilerleyip ayrıldılar. Bir başka araç ile temassız bir çözüm bulmuşlardı. Saygı ve kurallar çerçevesinde sonuca ulaşmışlardı.

Sokaktaki adamların ise böyle bir kaygıları yoktu. Hâlâ birbirlerine samuray kılıcı ve beyzbol sopası sallayıp duruyorlardı. Şaşkınlık içinde olup biteni izliyordu Halil İbrahim. Ardından az önce kornasına uzun uzun basılan aracın arka camının yavaş yavaş aşağıya doğru inip açıldığını gördü. Bulunduğu yerden aracın arka camının olduğu yerde biri olup olmadığını tam göremiyordu. Cam aşağı doğru inince cama doğru odaklandı. Camdan yavaşça bir kolun uzandığını gördü. Elinde bir on dörtlü tutuyordu. Silah tüm haşmetiyle parlıyordu. İki el silah sesini duyduğu anda silahın namlusunda bir kıvılcım ve ardından bir duman gördü.

Silahın ateşlendiği yönde elinde samuray kılıcı sallayan genç adam istemsizce önce dizlerinin üzerine çöktü sonra da yana doğru yattı. Bu sırada elindeki samuray kılıcını bırakmıyordu. Elinde beyzbol sopası tutan adam hiçbir şey olmamış gibi yerinde döndü ve aracın bagaj bölümüne de iki kez sertçe sopasıyla vurdu. Öylesine rahat hareket etmesi insanın kanını donduruyordu. Sopasını yere doğru indirip geldiği aracın sürücü koltuğuna doğru ilerledi, diğer tarafına geçip araca bindi. Sokaktaki büyük sessizliği aracın patinaj çekerek sertçe kalkışı bozdu.

Halil İbrahim mafya özentiliğinin tamamen televizyondan insanların benliklerine sirayet ettiğini düşündü. O goril kılıklı adamın televizyonda gördüklerinden başka bir şeyi taklit etmediğinden emindi. Elbette yalnızca bunları düşünmüyordu. Orada kırık dökük arabanın kendi aracı olmamasına dua ediyordu. Eli telefona gidip iş hanının girişindeki odabaşının telefonunu tuşladı. Heyecandan eli titriyordu.

“Hayrullah Bey, aşağıda darp edilen araç benimki mi?” dedi sesinin titrediğini saklamaya çalışarak.

“Yok değil İbrahim Bey, sizinki onun hemen arkasındaki araç. Sizin aracınızda bir şey yok.”

“Haa, iyi tamam. Teşekkür ederim. Ben de sandım ki; neyse teşekkür ederim. Hadi kolay gelsin.”, dedi. Sesi rahatlamıştı. Tekrar bilgisayarını açıp sistemin kendisini güncellemesini bekledi. Nasıl olsa diğer olay için birileri polisi aramıştır diye düşündü yeniden işinin başına dönerken.

[bctt tweet=”Bu hikâyedeki kişi ve kurumlar ve de yaşanan olaylar tamamen hayal ürünüdür -gerçek olsaydı hatırlardınız, kolay unutulacak şeyler değil çünkü-.” username=”dedektifdergi”]

Her şey bir Bakanlar Kurulu kararıyla başladı. Memleketteki bazı üniversitelerin bölüneceğiyle ilgili bir karardı bu. İlgili üniversitelerini bölünmek istemeyen öğretim görevlileri ve öğrencileri çeşitli eylemler yaptılar. ‘’Ne alaka?’’ dediler. Ben de katıldım bu eylemlere zira İktisat Fakültesinde öğrencisi olduğum Songül Şendoğan Üniversitesi de bölünecekti ve artık Kadı Timuçin Üniversitesi öğrencisi olacaktım. Bu bazı öğrenci ve hocalar dışında memlekette bu olaya bir ses eden olmadı. Ve okul bölündü.

Bu mezuniyetimden bir yıl önceydi. Mezun olacağımız zaman bize, ister SŞ Üniversitesinden istersek de KT Üniversitesinden diploma alabileceğimizi söylediler. Elden ne gelir. Bari dedim SŞ’den alayım diplomayı.

Haziran ortasında diploma istem dilekçemi verdim. Belirtmem gerekirse, kamu yönetimi okumuştum. Hedefim ise, ilk KMSS’ye (Kamu Memuru Seçme Sınavı) girip kamu memuru olmaktı. Hayır, KMSS-A’ya girip üstü düzey bürokrat olmak gibi bir hedefim yoktu, sadece 3.000 lira maaşlı bir memur olacaktım. Belki sonraki yıllarda şansımı denerdim. Ancak şimdi bir an önce bir işe girmek, maaş almak tek gayemdi. Zira zengin bir aileden gelmiyordum ve okul bittiği zaman bursum kesilecekti. 17 yaşında imzalamak zorunda olduğum bir kredi yüzünden devlete 36.500 lira borçlu olacaktım. Devlete göre, ehliyet almak, evlenmek vb. için yaşım küçüktü, reşit değildim ama 36.500 lira KVK kredisi alabiliyordum. Üstelik buna mecburdum. Neyse. Seneye borcumu ödemeye başlamazsam, sürekli faiz binecekti. İşe girmekte acele etmemin sebebi buydu.

Bir yığın korsan KMSS kitabıyla memlekete döndüm. Yalan söylememe gerek yok.

[bctt tweet=”O kadar adamı öldürdükten sonra haberlere korsan kitap aldığım için çıkmayacağım kesin.” username=”dedektifdergi”]

Sınav Ağustos sonundaydı. Başında da başvuruları başlıyordu. Sıkı bir çalışmayla sınavı kazanmam hiç sorun olmazdı.

Nitekim çalışmalara başladım. Temmuz ortasına kadar günde yaklaşık 15 saat ders çalıştım, matematik, Türkçe, vatandaşlık. İlginç bir şekilde, düz KMSS kamu yönetimi okuyanlar için tasarlanmıştı sanki. Mesela Matematik öğretmeni, Türkçe ve vatandaşlık testlerinden çakabilirdi, bir sözelci de matematikten. Oysa bir kamu yöneticisi bunların üçünü de yapabilirdi, bunun için yetiştiriliyordu, üç beş muhasebe iktisat yapacak kadar matematik, kamuyla iletişime geçebilecek kadar düzgün Türkçe, kamuyu yönetecek kadar vatandaşlık.

14 Temmuz’da İ-Ülke’ye (İnternet Ülkesi, Ülkenin dış kapısı…) girdim. Mezuniyetim hala YÖMSİS’e (Yüksek Öğretim Merkezi Sistemi) yüklenmemişti. Hâlbuki bir haftaya yüklenir demişlerdi. Bir ay olmasına rağmen hala giriş yapılmamıştı.

Üzerinde çok fazla durmadım, başvurulara neredeyse bir ay vardı. Bu arada yüklenirdi. Bir hafta sonra sisteme tekrar girdim, hala olan biten bir şey yoktu. Aklıma okulun sistemini kontrol etmek geldi. SŞ’ye girmeye çalıştım, giremedim. Kadı Timuçin’i denedim, oldu. Hala öğrenci görünüyordum. Üstte yazan adrese e-posta attım, hala öğrenci olarak göründüğümü, YÖMSİS’e mezuniyetimin işlenmediğini söyledim.

Üç iş günü geçmesine rağmen bir cevap alamadım. Her gün sistemi kontrol etmeye başlamıştım. Üçüncü günün şafağında sistemden kaydım düştü. Sisteme giremedim. Oh iyi diye düşünerek hemen YÖMSİS’i kontrol ettim. Kaydım daha işlenmemişti. Herhalde 24 saat falan geçmesi gerekiyordur diye düşünerek ertesi günü bekledim.

Olmadı. İki gün, üç gün derken Ağustos başı gelip çatmıştı. Bu arada daha önce e-posta attığım yere yeniden e-posta attım, durumumun sürdüğünü belirttim. Ama yine cevap yoktu. Öğrenci işlerine telefon etmeye karar verdim. Okul bölündüğü için numaralar değişmişti, güç bela yeni fakülte sekreterinin numarasını buldum. Sabah ve öğleden sonra aradım, ikisinde de meşgule atıldı.

Ertesi gün tekrar aradım, sonraki gün de… Sonraki gün, gün boyunca aradım. Açan olmadı. Başka numaraları da denedim, diğer sekreterler de açmadılar. Bir sonraki gün KMSS başvuruları başlamıştı. O gün yine tek tek bütün numaraları aradım. Bu sefer birisi açtı, kendi bölüm sekreterimle görüşmem gerektiğini söyleyerek yüzüme kapattı. ‘’Açmıyor,’’ bile diyemedim.

Başkaları ne âlemde diye merak edip, mezun olan birkaç arkadaşı aradım, hepsi almıştı diplomalarını. İstem dilekçesinden bir hafta sonra hem de. Fakültenin sitesindeki bütün numaraları aradım, bütün e-posta adreslerine mesaj attım, dönen olmadı.

Danışman hocama sormak aklıma geldi. Kendisine durumumu anlatan bir e-posta attım. Sağ olsun, bana bir cep telefonu numarası verdi, bunu ara bu kişi senin sorununu çözecek diye. Hemen aradım, sesi hemen tanıdım, daha önce telefonu yüzüme kapatan öğrenci işleri personeliydi bu. Ama o beni tanımamış olduğundan, bozuntuya vermeden durumumu anlattım. Araştırıp döneceğini söyledi.

Elbette dönmedi. Artık sınava falan çalışmıyordum. Başvuruların bitmesine bir hafta vardı ve ben mezun görünmediğim için başvuru yapamıyordum. Sinirlerim bozulmaya başlamıştı. Başvuruların bitmesine üç gün kala tekrar aradım, bizim iş ne oldu diye. Adam sanki daha önce hiç konuşmamışız gibi davrandı. Tamamen aklından çıkmış! Yine ilgileneceğini söyleyerek kapattı. Ben de diğer numaraları aramaya devam ettim.

Böylece sınav başvurusunu kaçırdım. Sonra tamamen para tuzağı olan geç başvuruları da kaçırdım. Aynı sınav için başvuru açıyorsun -tamamen bilgisayar üzerinden-, sonra kapatıp iki gün tekrar açıyorsun ve iki katı fiyat kesiyorsun. Zaten 30 sayfa kâğıdın neden 400 lira olduğunu da anlamış değilim. Neyse.

Öfkeden ve üzüntüden ne yapacağımı bilemedim. Elimden hiçbir şey gelmiyordu. Ankara’ya gitsem de değişecek bir şey yoktu. Ne yapacaklardı ki? Telefonda söylediklerini bir de yüzüme söyleyeceklerdi o kadar. Bir sürü yol parası… Orada kalacak yerim de yoktu, gittiğim günün akşamı geri dönmem gerekiyordu.

Bir şekilde biraz rahatlamıştım da. Zira bir sonraki sınava kadar olurdu herhalde. Sınav ocaktaydı. Ocağa kadar diplomam çıkardı. Bir ay kadar bekledim. Eylül’ün ortası oldu. Benim meselede hiçbir ilerleme olmadı.

Yeniden telefonlara başladım. Bu sefer bir ilerleme kat ettim, kendi bölüm sekreterime ulaşmayı başardım. Görevli değişmiş. Yeni gelen bir şey bilmiyormuş. Durumumu anlattım. Döneceğini söyledi. Dönmeyeceğini bildiğimden üç gün sonra aradım. Bu sefer gerçekten bir şeyler yapmışlardı. Diplomamı Songül Şendoğan’dan almak istediğim için gerekli belgeleri onlara göndermişlerdi, onlar sisteme giriş yapacaklardı ama yapmamışlardı. Onlarla konuşmamı söyledi.

Hemen SŞ Üniversitesi diploma birimini aradım. Yok, gerekli belgelerin bize gönderilmedi Kadı Timuçin’i ara dediler. Kadı Timuçin’i tekrar aradığımda ise görevli bir önceki söylediğini tekrarlayıp, yapabileceği bir şey olmadığını söyledi. Ne yapmam gerektiğini sordum, ‘’ne yaparsan yap bana ne?’’ dedi. Ana arat dümdüz küfrederek telefonu kapattım.

Ertesi gün İ-Ülke’den Cumhurbaşkanına şikâyet ettim. Anladım ki kendi diplomamı savcılık emriyle, polis zoruyla almam gerekecekti. Cumhurbaşkanı iki gün sonra dönüş yaptı. Üniversitemle görüşmem gerektiğini söyledi. Bu neden benim aklıma gelmemişti ki!

Bu iş buradan olmayacaktı. KMSS için biriktirdiğim 400 lirayla Ankara’ya yola çıktım. Bu işi çözmeden dönmeyecektim. İlkin Kadı Timuçin’e gittim. Telefonda konuştuğumuz diyalogun aynısı tekrarlandı. 5 aydır ulaşmayan dosyanın hesabını sormak için sokağın karşısındaki SŞ Üniversitesine gittim daha sonra. SŞ’dekiler dosyamın gelmediğini, gelse hemen yapacaklarını söylediler. Tekrar öbür tarafa geçtim. Dedim, bu dosyadan bir tane daha çıkarın, ben götürüp vereyim. Tamam, yarın gel dediler.

Geceyi Aşti’de geçirdim. Sabahleyin hemen öğrenci işlerine gittim. Dosyanı çıkaramadık çünkü öğrenci kaydın yok dediler. Nasıl yok dedim hiddetle. Kaydın silinmiş dediler. Tabii silinecek, mezuniyet için bu gerekli değil mi dedim. Aman ne bileyim ben, git SŞ’ye sor onlarda kaydın vardır dedi. SŞ’ye gittim. SŞ’dekiler senin kaydın Kadı Timuçin’de, hangi okulda okuduğunu bilmiyor musun dediler.

Çıldırmak üzereydim. Kapıdan çıktığımda dayanacak gücüm kalmamıştı. Kapının önüne çöktüm ağlıyordum. İçeridekilerin kahkahalarını duydum. ‘’Gitti mi?’’ ‘’Gitti gitti, geri zekalı ha ha ha.’’ ‘’Bu iş daha ne kadar sürecek?’’ ‘’Merak etme delirmesine az kaldı.’’ ‘’Sıkıldım ben bundan, başkasını bulalım, 6 ay oldu deney başlayalı belli ki patlamayacak.’’

Tam olarak böyle konuşuyorlardı. Kulaklarıma inanamadım. Bir an sonra her şeyi anladım. Bu bir komploydu. Üzerimde deney yapıyorlardı. Allah bilir daha kaç kişinin üzerinde de! Buna bir son vereceğim dedim. İçeri daldım, hepsi şaşkın şaşkın bana bakıyorlardı. İlk masanın üzerindeki makası alıp, üçünü de öldürdüm. Hızla binadan çıkıp sokağın karşısına geçtim, asansöre binip, yedinci katta indim, kapıyı çalıp Kadı Timuçin’in öğrenci işlerine girdim. İçeride altı kişi vardı. En yakındakinden başlayarak hepsini öldürdüm. Kimsenin kaçmasına izin vermedim. Her yerim kan olmuştu. Koridora çıktığımda sağdan soldan insanlar koşarak bağırış çağırışa gelmeye başlamışlardı. ‘’Koşun koşun yardım edin!’’ diye bağırdım. İçeri bakan çığlık atıyordu. Asansörü binip, otoparka indim, oradan kaçtım.

Bir haftadır OTTÜ (Oran Tetkik Tedavi Üniversitesi) ormanında saklanıyorum. Geceleri kampus çöplerinden bulduklarımla karnım doyuyor. Biri gelip, ormandan yol geçirmezse, on yıl buradan çıkmadan saklanabilirim.

***

Bu sırada Ankara’da başka bir yerde, karanlık bir adam, karanlık bir masada, karanlık bir mektup yazıyordu: ‘’Lordum, Kadı Timuçin Deneyi başarılı oldu.’’

“Çabuk buraya gel seni piç kurusu, yakalarsam kemiklerini kıracağım!”

Top oynarken zemin kattaki Ayten teyzenin camını kıran Ahmet, arkasına bakmadan kaçmaktaydı. Topallayarak takip eden kadından kurtulmak için çareyi, yılladır yarım bekleyen inşaatın içine girmekte buldu.

Soluklanmak için durduğu yerlerde sayamayacağı kadar sigara izmariti, kırık şişeler, ısınmak amacıyla içinde ateş yakılmış teneke vardı. Keskin idrar kokusu nefes almayı güçleştiriyordu. Beklemesine gerek yoktu, Ayten teyzeden kurtulmuştu. İnşaatın öteki ucundan çıkabilir, top oynarken kırdığı camın kaza olduğunu ablasına anlatabilirdi.

Ayten teyze yaşlı, huysuz ve geçimsiz biriydi. Bahçeden konuşarak geçenlere bile söylenir, içindeki öfkeyi kusacak neden arardı. Henüz on yaşında olan Ege, vurduğu topun falso alıp kadının camını kıracağını hesap edememişti.

Nemli ve ürkütücü inşaattan bir an önce uzaklaşmak istiyordu küçük çocuk.  İki adım attıktan sonra varillerin orada karşılaştığı sahne yüzünden çığlık çığlığa bağırmaya başladı.

***

“Ne var ne yok Orkun?”

“Cinayet var siz yoksunuz Komiserim.”

“Zevzeklik etme, olay ne?”

“Müteveffanın ismi Rıdvan, yirmi altı yaşında. Cinayet işlendikten birkaç saat sonra Ege adında on yaşında bir çocuk tarafından bulunmuş. Maktulün göğsünde, kollarında ve bacaklarında derin morluklar var. Bunlar, zemin katta varilin içinde bulduğumuz vücudundaki izler. Kafası ise çatı katındaydı. Kafasını bulunca anlaşıldı ki yediği dayaktan dolayı şişen gözleri kapanmış. Ön dişlerinden birini olay sırasında yutmuş, otopside diş, midesinden çıktı. Öldüren kişi ya da kişilerin adamla işi bittiğinde kafasını bedeninden ayırmışlar. Çocuk da birinden kaçarken şans eseri inşaata girmiş, varilin içinden sarkan eli ve kan gölünü görünce çığlık atmış. Polisi, çığlıkları duyan mahalle sakinleri aramış. Detayları araştırıyoruz, iş temiz halledilmiş, delil yok. Bilgi alır almaz haber veririm. Sizin orada durumlar nasıl?”

“Burası da karışık, Fatma’nın biraz sıkıntısı var, bu konuda yardımını isteyebilirim.”

“Yedi yirmi dört emrinize amadeyim.”

 

İzmir, 15.07.2019

Orkun bir hafta tek başına idare edebileceğini söylediğinde Banu uzun bir aradan sonra izin alarak yakın arkadaşı Fatma’nın yanına gitmişti. Cinayet mahallinde esnaf ve semt sakinleriyle görüşmüş ama herhangi bir sonuca varamamıştı. Öldürülen adamı tanıyorlardı ve hiç kimse onun için üzülmüşe benzemiyordu.

Herkes ağızları bir olmuşçasına aynı şeyleri söylemişti: tam bir pislikti, uyuşturucu satıp gençleri zehirlerdi, mahallede terör estirirdi, kavgası gürültüsü bitmezdi, su testisi suyolunda kırıldı…

Orkun mahallelinin takıldığı kahveye gittiğinde ikindi olmak üzereydi. Emeklilerle birlikte işsiz tayfasından okey oynayan gençler de takılıyordu kahveye. Ahaliye selam verip şöyle bir göz attığında ceset dün akşam bulunmuş olmasına rağmen olayın çabuk unutulduğunu gördü. Köşeye çekilmiş, kendi halinde gazete okuyan kahvenin sahibini görünce yanına doğru hareketlendi. Olayı soruşturmaya başladığında daha önce buradaki çoğu kişiyle görüşmüştü fakat cevabını aradığı farklı sorular vardı.

“Dayı, selamünaleyküm. Oturabilir miyim?”

Gazeteden başını kaldırıp gözlüklerinin üzerinden bakan yaşlı adam Orkun’u hemen tanıdı, “Ne demek Amirim buyur, istersen ben kalkarım.”

Eliyle oturmasını işaret etti, “Seninle laflayalım biraz.”

“Reşat! Bak hele şuraya, Amirim ne ister sor bakalım.”

“Tamam Remzi Abi!” dedi çay ocağının başındaki genç çocuk.

Orkun bardakları sıcak sudan geçiren gence çay işareti yaptı.

“Çaylar iki!” diye bağırdı kahvehane sahibi. “Buyur Amirim, nasıl yardımcı olabilirim?”

“Öldürülen şu Rıdvan, mahallede at koşturuyormuş. Her boku da yiyormuş. Hiç polise şikâyet etmediniz mi zamanında bu adamı?”

“Etmez miyiz Komiserim, hem de defalarca. Bir şekilde polisten paçayı kurtarıyor, şikâyet edeni öğreniyor, biniyordu tepesine deyyus!”

“Hiç ceza almadı yani?”

“Almadı, arada ortalardan kaybolurdu. Döndüğünde mahallede sigara satardı, burada da birkaç kişiye sattıydı. Güya kaçak ve kaliteliymiş, soranlara öyle diyordu. Son zamanlarda yanında iki tane çapulcu takılır olduydu. Rıdvan’ı son gördüğümde o adamlarla kahvenin önündeydiler, bir şeyler konuşup ayrıldılar. Sonra Memurlardan Ferdah geldi, üstünü arayıp araca bindirip gittiler.”

Reşat çayları masanın üzerine bırakırken, masalarda oyun oynayanların dikkati de Orkun’un üzerindeydi. Ne olup bittiğini, Remzi ile ne konuştuklarını anlamaya çalışıyorlardı. Orkun saklama gereği duymadığından herkesin işiteceği şekilde yüksek sesle soru sorarak olayla ilgili bilgisi olanın oltaya gelmesini bekliyordu.

“Bu çapulcuların adını sanını, nerede kaldıklarını bilir misin?”

“Bilmem amirim, o çakallar bu sokağın itleri değillerdi. Baş köpek ölünce başsız kaldılar. Onları en iyi Mehmet dayı tanır.”

“Kim bu Mehmet dayı?”

“Mahallenin eski kabadayılarından, sabahtan beri ortalarda görünmedi.”

Bardağındaki son yudumu da içen Orkun kartını uzattı. “Mehmet dayı mutlaka beni arasın, onunla da görüşeyim. Nerede oturuyor?”

Remzi Mehmet dayının evini tarif etti. “Yolda kime sorsan gösterirler.”

 

Orkun, Buca’nın Göksu Mahallesi’ne doğru metruk evleri geride bırakarak yürürken, Mehmet dayı denen adamı düşündü. Cesedin bulunmasından sonra hemen hemen herkesle görüşmesine rağmen böyle biriyle konuştuğunu hatırlamıyordu. Belediye otobüsleri, özel dolmuşlar ve araçların işgal ettiği caddelerde ayakları çıplak çocuklar korkusuzca koşturuyorlardı. Hayat buradaki insanların yaşam biçimine göre akıyordu. Özellikle yürümeyi tercih etmişti, gözleriyle bu semtin florasını canlı şekilde görmek istiyordu. Orkun’un adı bu semtin sahipleri tarafından artık biliniyor olacak ki, yabancılara müsamaha gösterilmeyen sokaklarda onlardan biri gibi rahatça dolaşıyordu.

Remzi’nin tarif ettiği adrese gelince şaşırdı, tam da cinayetin işlendiği inşaatın karşısındaydı Mehmet dayının evi. O sırada devriye gezen meslektaşlarını görüp yanlarına gitti, adlarını öğrendi. Mahalle sakinleri ve cinayet hakkında sorular sordu. İçlerinden eski olan memurların ilgisiz tavrı canını sıktı. Ortağı izinli olduğundan geçici olarak başka biriyle görevdeydi.

 

Bursa, aynı gün…

Çarşı ve hanlar bölgesi, 15. yüzyılda Fatih Sultan Mehmet’in Sadrazamı Mahmut Paşa tarafından İstanbul’daki Mahmutpaşa Külliyesi’ne gelir kaynağı olarak inşa ettirilmişti. Büyükçe avlusu, avlu ortasında şadırvanı ve mescidi ile artık turistlere ve gezmeye gelenlere hizmet veriyordu.

Banu’nun karşısında oturan Fatma’nın elleri titriyordu. Banu, gözyaşlarını tutamayan arkadaşının sakinleşmesini bekledi. Bursa’ya dün gece yarısı gelmişti. Fatma ile konuşmalıydı ama yanında eşi Kaan varken mümkün değildi.

Kaan evden gider gitmez Fatma ile evdeki dağınıklığı öylece bırakıp kendilerini dışarı atmışlardı. Sabırsızlık içinde neler olup bittiğini öğrenmek için can atan Banu, arkadaşının derdi ile uğraşmaya fırsat bulamadan İzmir’den cinayet haberini almıştı.

Banu uzanıp Fatma’nın ellerini tuttu. “Hayatım ilk önce sakin ol ve bana neler olduğunu tane tane anlat.”

“Ortaokula gittiğimiz zamanları hatırlıyor musun? Toy dönemlerimizdi. Pazar günleri pazar kurulurdu. Biz de çiçek satmaya gelen sarışın çocuğu izlerdik.”

Banu hatırlıyordu, Çiçekçi Gürbüz. Fatma ondan öyle hoşlanıyordu ki, gözünü ayırmadan izlerdi onu. Bir gün işi bittiğinde tezgâhı toplayıp yanlarına gelmişti ve Fatma ile tanışmışlardı. O zamanlar cep telefonları çocukların elinde oyuncak değildi.

Aynı günün akşamı arabayla kapının önüne gelip ‘Seni deli gibi seviyorum Fatma!’ diye haykırmış ve ailesinin Fatma’yı göz hapsine almasına sebep olmuştu. Gürbüz’ün sık sık mahalleden geçmesi başlarda sorun olmamıştı fakat Fatma’nın babası Şükrü amcanın karşısına çıkıp kızıyla evlenmek istediğini söylediğinde kıyamet kopmuştu.

Şükrü amca Gürbüz yüzünden Fatma’yı okula bile göndermemişti uzun süre. Maalesef Gürbüz pes etmek nedir bilmiyordu. Polise bile şikâyet edilmişti ama genç adam yaşa dışı bir şey yapmamıştı. Polisin yapabildiği adamı nezarete çekip korkutmaya çalışmak olmuştu, o da sonuç vermemişti.

Bu olayların üzerinden iki yıl geçmişti. Genç ve cahillerdi. Fatma unutmaya, uzak kalmaya çalışsa da Gürbüz her fırsatta varlığını hissettirmeye devam ediyordu. Aldıkları bir haberle rahatlamışlardı, Gürbüz cinayetten hüküm giymişti. Adamın hapse giriş sebebini bilmiyorlardı ama bir daha rahatsız edilmeyecekleri kesindi. Gürbüz’ün tutuklanmasıyla okula geri dönmüştü Fatma. Yıllar geçtikçe Gürbüz’ün adını bile unuttular. O olay kötü bir anı olarak kalmıştı hafızalarında.

Banu’nun geçmişi hatırladığını anlayan Fatma anlatmaya devam etti. “En son cinayetten hapse girdiğini biliyorduk, içerideyken birini daha öldürmüş fakat nefsi müdafaa olduğu için cezası çok uzamamış.”

Şaşıran Banu’nun gözleri fal taşı gibi açıldı. “Sen bunları nereden biliyorsun?”

“Gürbüz anlattı.”

Ses tonuna hakim olamayan Banu’nun sesi çığlık atarcasına çıktı. “Nasıl?”

“Hapisten çıktıktan sonra iş yerimin adresini bulmuş. Mesai bitiminde karşıma çıktı, konuşmak istediğini söyledi. Kabul etmek zorunda kaldım, etmeseydim evimin kapısına dayanmakla tehdit etti.”

“Bunca yıl sonra senden ne istiyormuş?”

“İlk cinayetini benim yüzümden işlemiş. Biliyorsun babam beni okula göndermediği dönemde sürekli evdeydim. Gürbüz bu durumu bilmiyordu ve aynı zamanda mahalleye giremiyordu. Beni görebilmek umuduyla okul çevresinde dolanırken okul kantinlerine simit servisi yapan çocuğun bizim kantini işleten Vejdin abiyle konuşmasına denk gelmiş. Simit taşıyan adam benim hakkımda ileri geri konuşunca Gürbüz atılmış ‘Hangi Fatma’dan bahsediyorsun?’ diye. Sonrasında aralarında yumruklaşma başlamış, çevredeki insanlar araya girip ayırmışlar. Olay kulağımıza kadar geldi, babamdan sağlam dayak yemiştim o gece. Beni ertesi gün evime ziyarete gelen arkadaşıma da babamın bana yaptıklarını yazarak Gürbüz’e bulup vermesini istedim. İçinde artık beni rahat bırakması için kısa bir not vardı. Yazdıklarımı okuyan Gürbüz adamı sıkıştırıp bıçaklayarak öldürmüş.

Hapis yattığı süre boyunca hep beni düşündüğünü söyledi. Karşılaşacağımız günün hayalini kurmuş. Evlendiğimi ve çocuğum olduğunu söylediğimde bunun bir önemi olmadığını söyledi. Geçmişteki kâbus geri geldi Banu. Adam hasta ruhlu, Kaan’a söylersem delirir, onun başına bir şey gelmesinden korkuyorum ama bu manyağın gözü dönmüş. Ben ne yapacağım?”

Arkadaşının gözyaşlarına kıyamayan Banu neşelendirmek istercesine, “Hiç merak etme, adaş olduğumuzu unuttun mu? Karşında İzmir Cinayet Şube’nin Erkek Fatma’sı var. Buradaki meslektaşlarımın yardımıyla izini bulur paketleriz. Ben biraz okşarım onu, yumuşattıktan sonra salarım. Sen rahat ol.” dedi.

 

İzmir, aynı günün akşamı…

“Soruşturmada ilerleme kaydedemediniz mi?”

Orkun, tek başına olduğu için, Amirinin şikâyet olarak algılamaması için sözcüklerini özenle seçiyordu cevap verirken. “Sağ olsun Başkomiser Cengiz, İlker’i görevlendirdi. Yardımcı oluyor.”

“Vay, Başkomiserime bak sen, kıyamamış sana.”

“Bana değil size kıyamadı. Mızmızlık yapar, ağlarım falan diye baştan koydu postayı. Sakın kızı arama, kırk yalın başında izne çıktı, bok etme, dedi.”

“Esaslı adam Başkomiser. Ben seni ne için aradım, bu kadar işinin arasında senden bir isteğim olacak, Gürbüz Akbaş diye birini araştırmanı istiyorum. Detaylı bilgileri mesaj olarak atarım ama en kısa zamanda bana dönüş yapmalısın.”

“Elbette, ne demek Amirim. Sesiniz beni endişelendirdi. Ters bir durum mu var?”

“Açık konuşayım, evet…” Banu arkadaşı Fatma’nın başındaki sıkıntıyı özetledi.

“Anlaşıldı Amirim, en kısa zamanda sizi bilgilendiririm.”

 

İzmir, ertesi gün…

Başkomiser Cengiz, gözlerinin altı morarmış ve çökmüş görünen Orkun’a takılmadan edemedi. “Ne o len gece beşik mi salladın?”

“Keşke sallasaydım Başkomiserim. Bir yandan dava ile ilgilenirken bir taraftan da amirim için küçük bir araştırma yaptım.”

Orkun detaya girmeyince Cengiz sorma gereği hissetmedi, “Bugün İlker’le birliktesin. Bana bakın ikinizin de aklı bir karış havada bu aralar, akıllı olun.”

“İlker’in adına konuşamam ama ben zaten uslu adamım Başkomiserim.”

“Biliyorum, o kadar uslusun ki geçenlerde meyhanenin işletmecine sırf ayar oldun diye milleti alakasız bir dava ile ilgili sorguya çektin.”

“Başkomiserim, lavuk beş liralık şişeye elli lira yazınca tepem attı. Ukala bir de bana Paran yoksa gelme kardeşim! diyor. Dua etsin daha fazlasını yapmadım.”

“Hadi uzatma. Akıllı durun yoksa döve döve akıllandırırım.”

 

İlker geldiğinde pek keyifli görünmüyordu. “Ne yapıyoruz kardeş?”

“Buca Polis Merkezi’ne gidelim. Gediz bölgesine bakan ekip hakkında bilgi almak istiyorum.”

“Hayırdır, meslektaşlara neden kafayı taktın?”

“Rıdvan öldürülmeden önce hakkındaki suçlamalar ile ilgilenen memurlar biraz işi savsaklamış gibi. İçlerinden biri de izinliydi. Ayaküstü konuştuk sadece. Rıdvan denen adamla husumet yaşamayan kalmamış. Son zamanlarda yanında iki de zibidi takılıyormuş. Kimliklerini teşhis edersek belki bir ipucu yakalarız. Bir de Mehmet dayı denen eski kabadayı varmış, onun hakkında da bilgi alalım.”

 

Buca Polis Merkezi’nde Rıdvan hakkındaki şikâyetlerle ilgilenen iki polis memurunun adını öğrenen Orkun, içlerinden birinin izinde olduğunu biliyordu. Diğerinin de devriyede olduğunu duyunca telefon açıp ikisiyle görüşmek istediğini söyledi.

 

İlker’le onların bulundukları yere gittiler. Daha önce Remzi ile çay içtikleri kahvede buluştular. İki polis memuru da o muhitin insanı gibi davranıyordu. Orkun çaycıya selam verdikten sonra meslektaşlarının masasına oturdu. İçlerinden zayıf, esmer, mavi gözlü olan uzattı elini, izinli olduğu sivil giyiminden belliydi. “Ben Ferdah.”

Gırtlaktan konuşan ve isminin anlamını merak eden Orkun sordu, “Nerelisin Ferdah, adının anlamı ne?”

“Tunceliliyim, ismimin anlamı da güçlü olan demek.”

Yanındaki adama dönen Orkun “Peki, ya sen?” diye sordu.

“Benim adım Ömer Amirim. İzmirliyim ama yıllar içinde de Bucalı olduk.” Gülümserken diğer arkadaşına göre daha toy görünüyordu. “Siz bizimle konuşmak isteyince, diğer ekip arkadaşım beni buraya bırakıp göreve devam etti.”

Kahvede oturanların tüm dikkati polislerin olduğu masadaydı. Yakınlarda bir kavganın olduğu telsizden anons edilince Ömer çağrıya cevap vermek üzereydi ki İlker durmasını işaret etti. “Aslanım başka ekip mi yok, sizinle biraz işimiz var.”

Orkun, İlker’in üslubundan kendisi gibi onun da bu adamlardan hoşlanmadığını anladı.

O sırada telefonu çalan Ferdah kimin aradığına bakıp meşgule attıktan sonra cebine koydu.

Bu hareketinin ardından İlker meslektaşı ile uğraşmaya devam etti, “Vay, iPhone mu o? En son modeli sanırım, bakabilir miyim?”

Ferdah cebinden çıkardığı telefonu isteksizce uzatırken Orkun soruları sormaya başladı.

“Sürekli Rıdvan hakkında şikâyet geliyormuş. Adam karakolu market gibi kullanmış, girdiği gibi elini kolunu sallayarak çıkıyormuş. Ne diye şikâyet ediyorlardı onu?”

Bir gözü telefonunu kurcalayan İlker’de olan Ferdah anlatmaya başladı. “Adamın uyuşturucu sattığını söyleseler de bir türlü delil bulamadık. Adam ya çok zeki ya da mahalleli tarafından sevilmediği için ona böyle bir yakıştırmada bulunuyorlardı. Dediğim gibi, adamı hiç uyuşturucu ile yakalamadık. Sadece kaçak sigara satarak yolunu buluyordu, onu biliyoruz.”

“Mahallenin eski kabadayısı olduğunu duydum. Adı Mehmet dayı. Kimdir? Kimin nesidir?”

Ferdah ile Ömer birbirine baktı, konuşan kişi yine Ferdah’tı. “Zamanın bıçkın delikanlılarındanmış, nerede kirli bir iş varsa bu adam da oradaymış. Mahalledeki insanlar, o ne derse inanıyorlar. Biraz da bu sıkıntılar onun başının altından çıkıyor gibi.”

“Nasıl?”

İlker’in uzattığı telefonu alıp cebine koyan Ferdah devam etti. “Gereksiz yere üst üste Rıdvan hakkında şikâyetler gelmeye başlayınca dayanamayan Rıdvan şikâyet edenleri öğrenip kapısına dayanmaya başladı. Milleti galeyana getiren de bu Mehmet dayı işte.”

Gözünü bir an Ferdah’tan ayırmayan Orkun, “Bu arada hayırdır? Sen neden izinlisin? Hasta falan değilsin inşallah.” dedi.

Bir süre sessiz kalan Ferdah’ın yutkunurken âdem elması belirgin şekilde hareket etti. “İnşaatın içinde arama yaparken omzumun üstüne düştüm, birkaç günlüğüne ağrılarım geçsin diye izin aldım.”

 

Kahvehaneden ayrıldıktan sonra Orkun İlker’e ne düşündüğünü sordu.

“Kardeşim adamlarda kıllanmakta haklısın, ben kıçımdaki yırtık donu değiştirecek para bulamıyorum herifçioğlu on bin liralık telefonla geziyor. İsimlerini öğrendiğimiz iki ayakçıyla Mehmet dayıyı bir araştıralım.”

“Ferdah’ı senin de gözün tutmadı değil mi?”

“Aynen, diğeri zaten süt oğlan, Ferdah’ın dediklerinden dışarı çıkmıyordur. Baksana sakar herif düşüp kendini yaralamış.”

Gülüştüler.

 

Bursa, aynı gün…

Banu Orkun’dan Gürbüz hakkındaki her şeyi öğrenmişti. Hapse girmeden önce sokak serserisi olan, berduş tipli psikopat, hapis yattığı süre içerisinde palazlanmış, suç dünyasının karanlık isimlerinden, Kara Bekir lakaplı suç makinesi İhsan Cengiz ile yakınlaşmıştı. Bu iyiye işaret değildi.

Bursa Cinayet Büro Amirliği’ndeki meslektaşlarının da desteğiyle Gürbüz Akbaş’ı yakalayarak sorgu odasına getirmişlerdi. Adam hiçbir suç işlemediğini söyleyerek kendisini savunmuştu.

Gürbüz’ün gözünü korkutmak niyetindeydi ama adam karakolun abone müşterisi gibi alışıktı. Tabiri caizse kaşarlanmıştı.

“Bana bak, bir daha değil Fatma’nın karşısına çıkmak adını anarsan seni hadım ederim. Anlıyor musun beni?”

Gürbüz cevap vermedi, gözlerini dikmiş meydan okurcasına bakıyordu.

“Fatma’nın senden ayrı bir hayatı var artık, onu unutacaksın ve bir daha karşısına çıkmayacaksın.”

“Kadere inanır mısın polis? Seni hatırlıyorum, Fatma’mla tanıştığımda sen de vardın yanında, küçüktün o zamanlar. Ben onu nasıl sevdim sen bilir misin? Adı sadece kalbimde yazılı değil, varlığı tüm hücrelerimde dolaşıyor. Ondan vazgeçemem anlıyor musun? Ha, uzak dur dersen ben durmasına dururum ama bu saatten sonra rahat durmam onu bilesin.”

“Ne demek istiyorsun sen?”

“Ne anladıysan onu diyorum. Fatma’ya yaklaşmayacağım.”

 

İzmir, günün devamı…

Orkun İlker’in yanına geldiğinde arkadaşı kahve içiyordu. “Bizim bebeleri almışlar. Mehmet dayı denen adamdan iz yok.”

“Hangi ara Angaralı oldun len? Neredelermiş?”diyerek takıldı İlker.

“Ankara ikinci memleket oğlum, bilmiyor musun? Yoldalar, on dakikaya burada olurlar.”

“Gel otur, ben de sana bomba bir haber vereyim. Zibidiler geldiğinde iyice sıkıştıralım.” diyen İlker bilgisayarın ekranını Orkun’a doğru çevirdi. “Bizim çocuklar Ferdah ve Ömer’i araştırdılar. İkisinin de sicilleri temiz. Ferdah şark görevini Diyarbakır’da yapıp buraya tayin olmuş. Uzun süredir de Ömer’le birlikte çalışıyorlar. Herifçioğlunun telefonunu görünce kıllandım. Üzerine ev ya da araba falan yok fakat internette onların adına açılmış sayfalara göz attığımda gördüklerim şaşırttı beni. Altlarında son model araçlarla gezip lüks mekânlarda takılıyorlar. Boy boy fotoğrafları var, Ömer de hep yanında. Yapışık ikiz gibiler adeta. Ömer’i de araştırdım, onun da ekip arkadaşından kalır yanı yok. Bu değirmenin suyu nereden geliyor bilemedim.”

İlker devam etti. “Şu bebeler gelsin ifadelerini alalım bakalım. Mahalleli Rıdvan’ın uyuşturucu sattığını söylüyordu fakat Ferdah ve Ömer onu satarken hiç yakalayamadıklarını belirttiler. Abiye anlattım, o uyandı işe. Pahalı telefon, lüks araba falan bizim meslekte çalışarak sahip olamazsın bunlara. Vardır bir bit yeniği, avanta mı alıyorlar acaba? Dedi. Biraz yakından takip edelim, anlarız ne ayak bunlar…”

 

Polis memurlarından biri kapıyı çalıp iki zanlıyı getirdiklerini haber verdi. Orkun sorgu odasına girdiğinde İlker dışarıda kalıp izlemeyi tercih etti. Yirmili yaşların ortalarında görünen adam kafasının yanlarını kazıtmış, kazınan derisine de enteresan şekillerin olduğu dövme yaptırmıştı. Dik dik jölelediği saçlarını da sarıya boyamıştı.

Orkun dosyasına baktı, Levent Bonkör. Suç dosyasında gasp ve uyuşturucudan oluşan bir dizi suç vardı, sabıkası oldukça kabarıktı. Adamın ensesini sıkan Orkun, “Anlat lan! Rıdvan’la ne dolaplar çeviriyordunuz?”

Bakışlarından bela akan adam “Çevirdiğimiz bir şey yoktu.” dedi.

“Bana maval okuma lan! Rıdvan’la uyuşturucu satıyormuşsunuz, öldürüldükten sonra kayboldunuz. Sen mi öldürdün len yoksa, Rıdvan paranızı mı vermedi?”

“Yok, öyle bir şey! Ben niye öldüreyim Rıdvan ağabeyi? Melek değiliz tamam da katil de değiliz.”

“En son sizi Buca çevresinde onunla görmüşler Rıdvan öldürülmeden yarım saat önce?”

“Rıdvan abi işi olduğunu söyleyince ben de Beto’yla mahalleye döndüm. Bizim elemanlarla sabaha kadar takıldık. Rıdvan ağabeyle ayrıldık, sonra haber alamadık kendisinden.”

“Beto kim lan?”

“Benimle birlikte getirdiğiniz arkadaşım, Beytullah.”

 

Orkun Levent’in yanından çıkıp Beto denen serserinin yanına girdi. Onu da sıkıştırmasına rağmen elle tutulur bir sonuç elde edemedi. Levent’in dediği gibi kahvehanenin önünde dağılmışlar bir daha görüşmemişlerdi.

Beklenmedik anda çalan telefonda yabancı numarayı gören Orkun şaşkınlık içinde cevapladı. Arayan Mehmet dayıydı, doğrudan konuya girdi.  “Beni arıyormuşsunuz, bekliyorum.”

“Neredesin?”

 

Bursa, öğleden sonra…

Telefonuna cevap veren Banu, Fatma’nın ağlamaklı aynı zamanda telaşlı sesini duyunca Gürbüz’ün rahat durmadığını anladı. Fatma’nın eşi telefonlarına cevap vermiyordu, Kaan iş yerinden müşteri ziyareti için çıkmış ama geri dönmemişti.

Banu, Bursa emniyet birimlerine Gürbüz Akbaş hakkında suç duyurusunda bulunup görüldüğü yerde tutuklanmasını istedi. Fatma’nın kocasının gittiği yer tespit edildi. Telefonunun son sinyal verdiği noktaya ait tüm güvenlik ve MOBESE kameraları incelendiğinde beyaz Kartal marka araçla Kaan’ın kaçırıldığını gördüler.

Bu haberle Fatma’nın dünyası yıkıldı. Banu ne kadar arkadaşına kocasını bulacağını söyleyip güç vermeye çalışsa da kendi de emin değildi. Gürbüz Fatma’dan uzak duracağına söz vermişti ama onun ailesi hakkında herhangi bir söz vermemişti. Banu böyle tipleri iyi biliyordu. Tehdit edip insanları sindirerek, kendi rızalarıyla ayaklarına gelmelerini sağlayıp sonra onların üstünde hüküm sürerlerdi.

Banu’nun telefonu çaldığında Fatma pürdikkat arkadaşının konuşmasını dinledi. Kapattığında merakla ne olduğunu anlamaya çalışan Fatma’ya, “Gürbüz’ü almışlar, sorguya ben de gidiyorum. Evden ayrılma, çocuğunla kal. Kapıda sizi korumak için görevli iki polis memuru var. Merak etme hepsi geçecek.”

 

İzmir, aynı saatlerde…

Dayının karşısına gelir gelmez Orkun, “Seni her yerde arıyoruz, nerelerdesin dayı?” diye sordu.

Mehmet dayı anlatmaya koyuldu. “Bir işim vardı onu halletmeye çalışıyordum. Beni neden aradığınız tahmin ederim. Durun size her şeyi baştan anlatayım hele. Bu gün sabah namazını kılmak için hazırlık yapıyordum, tıkırtı duyunca işkillendim. Emaneti, yatarken bile ayırmam yanımdan. Sesi duyunca, kalkıp şöyle bir ortalığı kolaçan edeyim derken gördüm kansızı, maske takmıştı. Bizde adettir, destursuz mahreme dalan, niyeti bozuk birine silah doğrulttun mu o namludan mermi çıkmadan inmez aşağıya. Neyse, vurdum şerefsizi omzundan.”

Bu sözler üzerine Orkun ve İlker birbirine baktılar ama dayının sözünü kesmediler. Adam anlatmayı sürdürdü. “Sendeledi ama kaçmayı başardı it oğlu it. Kim olduğunu bilmiyorum. Benimle kimin ne hesabı var eş dosttan bir öğreneyim demiştim. Sizin de beni aradığınızı öğrenince tez ulaşayım dedim.”

İlker biraz sinirli şekilde karıştı söze. “Bize neden gelmedin?”

“Yanlış anlamayın, polislerin başım üstünde yeri var. Boynumuz kıldan ince fakat bu zamana kadar bu itlere bir çözüm bulunamayınca, üstüne birileri evime girmeye kalkışınca kendi işimi kendim çözeyim dedim. Cinayet işlendiğini bile dönünce öğrendim. Kırk yılı aşkındır burada yaşarım, ilk defa biri bana kafa tutmaya cüret etti.”

Kafasını kaşıyan Orkun düşünürken İlker girdi araya, “Dayı bu vurduğun adamın boyu posu nasıldı? Anlat bakayım sen bana bir.”

Eski toprak hafızasındaki tüm ayrıntıları anlatsa da eşkâl çıkarmak imkânsızdı.

Sorma sırası Orkun’daydı. “Rıdvan’ın cesedi bulunmadan bir gün önce çevreyi rahatsız ettiğine dair isimsiz ihbar gelmiş.”

Konuşmanın ucunun kime dokunacağını anlayan Mehmet dayı dinlerken gözlerini kocaman açtı.

“Şikâyeti senin yaptığını öğrendik, o it sana da musallat oldu değil mi?”

Başını öne eğen Mehmet dayı “Benim kendisini şikâyet ettiğimi öğrenmiş it oğlu it ama yemez bir tarafları bana bulaşmaya. Af buyur amirim, bakma yaşlı olduğumuza namımız Dayıysa elbet boşuna Dayı olmadık. İte uğursuza selam çakmışlığım çoktur gençliğimde ama boğazımdan haram lokma geçmedi, yanlış yola sapmadım bilesin. Neyse, derim ki Rıdvan iti benim şikâyet ettiğimi öğrenmiş, mahallemizi koruyup kollayan memur kardeşler geldi kapıma, Aman dayı bulaşma bu ite! dediler.”

“Ferdah ile Ömer mi?”

Kafasıyla onayladı Mehmet Dayı.

“Sonra ne oldu?”

“Ne olacak, her zamanki muamele yapıldı, göstermelik aldılar. Güle oynaya binip gitmelerini izledim. Bilirim o kansızı! Tövbe tövbe ölünün arkasından sürekli kötü konuşuyorum. Af buyurun, sinirden ağzımın ayarı kaçtı.”

“Devam et.” dedi İlker.

“Eve girmelerinden önceki gece, uyku tutmadı. Çay demleyip oturup keyif çatayım dediydim o sıra camdan bakarken yabancı bir araba gördüm. Siyah son model bir araba yanaştı inşaatın oraya. Camları koyu olduğundan karanlıktan içindeki görünmüyordu. Rıdvan indi, arkasından da şapkalı, siyahlar içinde biri takip etti bunu. Ne olacak diye bekledim, şapkalı adam elinde siyah poşetle geri döndü. Bagaja koydu elindekini ve arabaya binmeden önce benden tarafa baktı.  Sonra gittiler ama Rıdvan görünmedi ortalarda. İnşaatın diğer tarafından çıkmıştır dedim kendi kendime. Çayı tazeleyip uzunca süre oturdum televizyon karşısında, dalmışım. Sabah namazı için kurduğum alarm sayesinde uyandım. O sırada duydum sesi, arka odanın bahçeye açılan kapının sesiydi işittiğim. Silahı alıp bakmak için giderken o şapkalı adamı karşımda görünce beklemeksizin sıktım bir tane, paslanmışım ıskaladım namussuzu. Kaçtı. Evime hırsızlık için girmediler bence, amaçları başkaydı. Bir gece önce gördüğüm, arabaya binen siyahlı adamdı karşıma çıkan. Mahallede Rıdvan’ı aradım, ne olup bittiğini sorayım dedim. Göremeyince sokakların eski sahiplerinden birkaç tanıdık vardı, onlara durumu anlatayım, kulakları açık olsun, kim olduklarını öğrenirlerse haber etsinler diye gitmiştim. Kendimce sordum soruşturdum lakin bilen, eden çıkmadı. Eve döndüğümde mahallemizdeki veledin Rıdvan’ın cesedini bulduğunu öğrendim. Sonra Remzi gelip aradığınızı söyledi, numaranızı verdi aramam için.”

“Neyse olan olmuş, ifadeni almamız gerek, bu olay önemli. Sen asıl şu lüks aracın marka ve plakasını biliyorsan onu söylesene.”

“Yaşam mücadelemiz hayatta kalmakla, hayatımız tabanvayla geçti, otomobil markası bilmem de plakasını almayı akıl ederim, işte burada, ne olur ne olmaz diye cüzdanımın arasında taşıyordum yazdığım kağıdı.”

Önemli bir ipucu yakaladığını düşünen Orkun hafif tebessüm etti.

 

Bursa, akşam saatleri…

Banu yumruklarını şıkmış masadan destek alarak alev saçan gözlerle Gürbüz’e bakıyordu fakat adam oldukça rahattı.

“Söyle lan, Kaan nerede?”

“Ben nereden bileyim? Benim aldığımı nerden çıkardın?”

“Külahıma anlat sen onu!”

Kapı açıldı, Bursa Asayiş Şube Komiseri Olcay kafayı uzattı. “Banu iki dakika yanıma gelir misin?”

Sorgu odasından çıkan Banu sinirlerine hakim olamıyordu. “Ne oldu Olcay? Bir şey buldunuz mu?”

Üzgün ifadeyle kafasını iki yana salladı. “Beyaz Kartal’ı Jandarma ekipleri bulmuş. Araba çalıntı çıktı. Üzerinde inceleme yapılıyor, iş bitince sahibine teslim edeceğiz. Üzerine taktıkları plaka da sahte, şahısların kimliklerini şapka taktıkları için tespit edemiyoruz. Tam çıkmazdayız.”

Sorgu odasını işaret eden Banu “O iti ne yapıp edip konuşturmamız gerek, bu işin arkasında o var, bundan eminim.”

“Seni anlıyorum fakat olayın gerçekleştiği sırada Gürbüz arkadaşlarıyla oturmuş yemek yiyordu. Kanıtı sağlam.”

Banu parmaklarını saçlarının arasından geçirirken bağırdı. “Kahretsin!” Kendisini çakmazsa hissediyordu.

“Sen biraz sakinleş, arkadaşının yanına git, ben Gürbüz’le ilgilenirim. Çevresindeki adamları da araştırırız. İşin peşini bırakmayacağız emin ol.”

 

İzmir, akşamın ilerleyen vakitlerinde…

Orkun ile İlker Pasaport tarafında denize nazır kafenin birinde oturmuş birer soğuk bira, yanında da fıstık yerken Mustafa dayının anlattıkları üzerine konuşuyorlardı. İkisinin de ortak buluştukları nokta Ferdah denilen polis memurunda garip bir işler olduğuydu.

“Dur bakalım, dayının bize söylediği plakayı araştırıyor çocuklar. Kısa zamanda bu işi ne çözeriz.”

 

Geçen bir saatin ardından bekledikleri telefon geldi, “Komiserim bahsettiğiniz araç Ulukent tarafında görüntülenmiş.”

“Tam olarak nereye gittiği belli değil mi?”

“Hayır.”

“Ekip gönder, o civarı didik, didik gezsinler, arabayı bulmalarını istiyorum.”

“Emredersiniz.”

 

 

MOBESE kameralarından bahsi geçen aracı tespit ettiklerinde sürücüsünün 35. Sokak Villaları’na girdiklerini öğrendiler. Tüm camlar filmli olduğundan içindeki şahıslar görünmüyordu fakat artık ellerinde somut deliller belirmeye başladı, aracın plakası ve ziyaret ettikleri adres.

Bir yandan yardım etmek için yoğun çaba harcayan İlker edindiği bilgileri Orkun’la paylaşmaya başladı. “Araç Selim Kırdemir adına kayıtlı.”

“Selim Kırdemir de kim?”

“Tanıştırayım, bir hayalet. Adam üç sene önce sizlere ömür. Sicilinde kaçakçılık, uyuşturucu satıcılığı altın harflerle işlenmiş. Sağlam mafya babalarından. Adam, yüksek doz uyuşturucu yüzünden evinde ölü olarak bulunmuş. Bulan kişi de karısı.”

İlker sorunu çözmüşçesine sırıtırken kafası karışan Orkun’a anlatmaya devam ediyordu, “Asıl bombaya hazır mısın? Selim’in eşinin adı Lamia Sürer, Polis Memuru Ömer Sürer’in ablası.”

“Hass…”

“İlk öğrendiğimde ben daha okkalı bir küfür savurmuştum. Hazırlan çıkıyoruz, Selim Kırdemir’in uzun zamandır yanında çalışan eski bir adamına ulaştım, Davut Biçer. Alalım şu zat-ı muhteremi, bakalım bize neler anlatacak?”

 

Bursa, 17.07.2019, gün ağarırken…

Bursa Asayiş Şube’nin telefonu çaldı, arayan Fatma’ydı. Komiser Olcay ile görüşmek istediğini söyledi.

“Buyurun Fatma Hanım, eşinizin durumunu soracaksanız herhalde, çalışmalarımız devam ediyor.”

Hıçkırıklara boğulan Fatma konuşmakta güçlük çekiyordu, kekeleyerek söyleyebildiği tek şey, “Bbb.. Ba… nu…” oldu.

“Sakin olun, Banu yanınızda değil mi?”

“Hayır, o… o… onu da aldı… laf.”

Olcay beyninden vurulmuşa döndü. Gürbüz, Banu ayrıldığı sırada nezaretteydi. “Banu’yu aldıklarını nasıl öğrendiniz Fatma Hanım?”

Ağlama krizine tutulan Fatma daha fazla konuşamadı, arkadan panik halinde yayılan kadınların bağırışlarını duydu. İki ya da üç kaldın aynı anda “Fatma!” diyerek feryat etmişlerdi.

Kadınlardan biri ahizeyi alıp Fatma’nın bayıldığını söyledi.

 

Olcay zaman kaybetmeden Fatma’nın yanına gitti, Banu’nun başına gelenler yüzünden kendini suçluyordu. Kendine gelen kadına bakıp gülümsedi. “Geçmiş olsun Fatma Hanım, kocanızı bulduk. Hastanede müşahede altında, doktorlar durumunun iyi olduğunu söylediler, en kısa zamanda Banu’yu da bulacağız. Şimdi, sakin olup bana neler olduğunu anlatmanızı istiyorum.”

Başını sallayan Fatma konuşmaya başlamadan önce yanı başında duran sehpaya baktı. Bir bardak su vardı, tek nefeste bitirmişti fakat acıdan dağlanan yüreğini söndürmeye yetmemişti. “Biri kapımın önüne Banu’nun kimlik kartını koyduktan sonra zile basarak kaçtı, kapıyı açtığında koşan birini vardı fakat yüzünü göremedim. Durmayacak, istediğini elde edene kadar durmayacak. İlk önce Kaan’ı aldı, sonra Banu’yu. Eğer arkadaşıma bir şey olursa kendimi asla affetmem.”

Hayalet görmüş gibi kaskatı kesilen Fatma’nın bakışları donuklaştı, birden kötü bir sahne izliyormuşçasına boş duvara sabitlendi gözleri. “Ya oğluma bir şey yapmaya kalkışırsa? Yaşayamam, ölürüm!”

“Sakin olun, istediği de bu, sizin çaresiz kalmanızı istiyor. Bizden habersiz sakın bir şey yapmaya kalkışmayın. Anlaşıldı mı? Tekrar etmeme gerek var mı? Sakın!”

Olcay Fatma’nın aptalca bir işe kalkışmasından korkuyordu. Banu’nun kaybolmasından Olcay gibi Fatma da kendisini sorumlu hissediyordu. Arkadaşının serbest kalması için o psikopatın kollarına kendi isteğiyle gidebilirdi.

 

 

İzmir, yeni günde Güneş yüzünü göstermeye başlamıştı…

Davut’u iyice sıkıştıran Orkun ve İlker adamın ağzından tüm bilgileri almayı başarmışlardı. Adam sütten çıkma ak kaşık sayılmasa da eski patronuna oldukça sadık biriydi. İlker, normalde böyle adamları eski muhbiri sayesinde eliyle koymuş gibi bulunduğu delikten alıp çıkartırdı fakat ölüm korkusundan Lamia’dan saklanan adamı bulmak biraz zaman almıştı.

Lamia’nın uyuşturucu baronu olan kocası Selim Kırdemir’i başka biri ile aldattığını ileri Süren Davut, çarpıcı açıklamalarda bulundu. Patronunu işlerin başına konmak isteyen kadının öldürdüğünü iddia ediyordu ve bu iddiaları doğrulamak için Selim’in cesedini mezardan çıkartmak gerekebilirdi. En has bilgileri verdi: Lamia’nın uyuşturucuyu nerede ve nasıl sattıklarını. Uyuşturucuyu İzmir’e taşınmasını sağlayan isim Ferdah’tı. Özel bir sigara firmasının araçları gibi görünmesi için firma logosu ile giydirilen transit araçlar ile gün içinde dağıtıma çıkıyorlardı. Sigara paketlerinin içindeki uyuşturucu, insanlar tarafından kolay fark edilmediğinden satış oldukça kolay gerçekleşiyordu. Bu sistemi çok önce sigara firmasında çalışmış olan Selim kurmuştu. İşleyişi öğrenen Lamia, onun ölümünden sonra dümenin başına geçip kardeşiyle birlikte hareket ediyordu.  Ömer ve Ferdah’ın yaşadığı şaşalı hayata bakıldığında Davut’un cinayet teorisi kulağa mantıklı geliyordu.

 

İzmir Emniyet Müdürlüğü’nde son zamanların en hareketli anları yaşandı. Narkotik’in peşinde olduğu çetenin Orkun ve İlker’in çözmek için uğraştıkları cinayet davasıyla bağlantılı olduğunu öğrendiklerinde İzmir genelinde eş zamanlı operasyonlar düzenlendi.

Uyuşturucu çetesinin lideri, polis memuru Ömer Sürer’in ablası Lamia Sürer’di.  Çetenin elebaşı olarak yakalanan Lamia’nın evinde yüklü miktarda döviz ve para sayma makineleri bulundu. Aynı zamanda uyuşturucu taşıyan, özel şirkete ait gibi görünen araçlar da tespit edildi.

Narkotik Şube’nin üç aydır izledikleri çete ele geçirilmişti. Harekâtın sonunda Lamia, Ömer, Ferdah ve içlerinde market işleten on yedi zanlı tutuklandı. Lamia, Ferdah’ın anlattıklarından sonra suçunu itiraf ederken, Ömer sessiz kalmayı seçti.

Ferdah, soğukkanlılıkla olanları tüm çıplaklığı ile anlattı, “Uzun zamandır mallarımızdan ufak ufak birileri tırtıklıyordu, bunu yapanın kim olduğunu araştırıyorduk Ömer’le. Bir gece karakola telefon gelmişti, şikâyet edilen kişi yine Rıdvan’dı. Şu adamı takip edeyim dedim. Yanında iki kişi vardı onu takip ettiğim sırada. Buluşmamız gerekiyor dediğimde adamlar yanlarından hemen uzadı. Peşinde olduğumu anlaması için çıktım karşısına, kahvede oyun oynayanların gözleri önünde göstermelik üst taraması yapayım dedim. O sırada cebinde bizim sigara paketlerinden birkaç tane çıktı. Kelepçeleyip arabaya bindirdim. Karakol yerine Şahin Tepesine çektim arabayı. Issız, kimsenin olmadığı bir yere. Ellerimde iz kalmaması için deri eldiven giyip yer misin yemez misin, dağıttım gerçeği öğrenene kadar ağzını burnunu. İtiraf etti. Malı çalıp yanındaki o iki adama sattırıyormuş. Patronculuk oynamaya başlamış bizden habersiz. Diğer malları sakladığı yeri sordum, inşaatın içinde gizlemiş. Nöbet bittiğinde gelip hepsini alacağımı bir daha yaparsa onu öldüreceğimi söyledim. Olay Lamia Hanımın kulağına gidince Rıdvan’ın işini bitirmemizi söylemiş. O gece, Ömer rahmetli eniştesinin arabasıyla gelip beni aldı. Eniştesi ölünce onun arabasını ara sıra kullanıyordu. Rıdvan’ı alıp inşaata gittik. Ben mahallelinin tanımaması için şapka taktım. Rıdvan bana poşeti verdiğinde boynunu kırarak öldürdüm. Çeteler arası hesaplaşma gibi görünmesi için kafasını kesip en üst kata, bedenini de varilin içine attım. Daha sonra cesedin icabına bakarız diye düşünmüştüm. Arabaya binerken pencerede bize bakmakta olan Mehmet dayıyı fark ettim. Beni tanıyıp tanımadığını bilmiyordum, işimi şansa bırakamazdım. Sabahları namaz kıldığını biliyordum. Savunmasız anında öldürecektim, ama evine girdiğimde zamanlama da hata yaptım ve beni gördü. Ateş edip yaraladı. Karakolda da durum fark edilmesin diye düştüğümü söyleyip birkaç gün izin aldım.”

Orkun ve İlker hikâyenin geri kalanını zaten biliyorlardı. Baştan beri o iki polisten de hiç haz etmemişlerdi.

Asayiş Şube ekiplerinin gerçekleştirdiği operasyon sonrası, 70 kilo metamfetamin, 15 kilo esrar ve 30 kilo uyuşturucu ele geçirildi. Sorguların ardından adliyeye sevk edilecek suçluların işlemleri sürerken Orkun ve İlker davayı çözdükleri için rahat nefes almışlardı.

Lamia kardeşi Ömer sayesinde arkasında iz bırakmadan işlerini yürütüyordu. Saf olarak gördükleri Ömer ise aslında şeytanın en yakın yardımcısı çıkmıştı, İzmir’e tayini çıkan Ferdah’ı da ayartan oydu. Ekip arkadaşının bağlantılarını kullanarak uyuşturucuyu Tunceli’den daha kolay taşımaya başladılar, Buca ve civarında konuşlanan çete üyeleri diledikleri gibi hareket edebiliyorlardı. Ferdah ve Ömer’in asayişi sağladıklarını sandıkları vatandaşlar aslında çetenin işini rahatça yapabilmesi için çalışıyorlardı.

Yıllar içinde iki polis memuru da lüks hayat yaşamaya başlamıştı. Memurluklarının haricinde meslektaşlarının bilmediği ikinci hayatları vardı.

Düğümün çözülmesi Mehmet dayının Rıdvan’ı şüpheli biri ile inşaata girerken görmesi olmuştu. Şahit olduğu olay neredeyse hayatına mâl oluyordu fakat korkusuz, eski kurt şanslıydı.

Dava kısa süre içerisinde çözülmüştü. Narkotik ve Cinayet Şube Ekipleri başarılı bir operasyona imza atmışlardı. Şimdi sıra Orkun’un, amiri Banu’yu arayıp müjdeyi vermesindeydi.

 

 

Davanın çözülmesinden sonra…

Defalarca amirini arayan Orkun ona ulaşamıyordu. Aramalarını sürdürdü, sonuna biri cevapladı ama beklediği kişi değildi cevaplayan.

“Siz kimsiniz? Banu Komiserim nerede?”

“Ben Fatma,” kadının sesi ağlamaklı çıkıyordu. Güçlükle yaşadıklarını anlattı. Görüşme bittikten sonra Orkun zaman kaybetmeden aracın anahtarlarını alıp yola koyuldu.

 

Ortalama üç saatlik yol Orkun’a üç gün gibi gelmişti. Yol boyunca telefon trafiği de hiç durmamıştı. Komiser Olcay ile buluştuğunda tüm bilgileri ondan öğrendi. Amiri yer yarılıp içine girmişti sanki arkasında hiç iz yoktu. Banu’yu kaçırmak için Kaan’ın bulunduğu yeri ihbar eden kişilerin asıl amacının tüm birimleri o sırada oyalamak olduğunu düşünüyordu.

Orkun oturduğu sandalye tepesinde avucunun içinde tuttuğu telefonu sıkarken istemsiz şekilde ayaklarını hızla sallıyordu.

Bursa kazan emniyet güçleri kepçe her noktayı karış karış aramaya devam ediyorlardı. Banu’nun Emniyetten çıktıktan sonra nereye gittiğine dair kimsenin fikri yoktu, Komiser Olcay onu Fatma’nın yanına gittiğini sanıyordu.

Daha fazla dayanamayan Orkun “Kaan’la konuşmam gerek.” dedi.

“Kaan’la konuştuk, bildiği hiçbir şey yok.”

Komisere öfkeli gözlerle bakan Orkun suratını öyle bir yaklaştırdı ki, Olcay onun nefesini yüzünde hissediyordu. “Kaan’la görüşeceğim dedim! Bir sıkıntı var mı?”

“Sen ne saçmalıyorsun Orkun? Git konuş! Ben sakin kalmamız gerektiğini söylüyorum, bu şekilde fevri hareketlerle sonuç alamayız.”

Orkun onu dinlememişti bile, arkasını dönüp çoktan aracına doğru hareketlendi.

 

Hastaneye vardığında kapısının önünde polis memuru bekliyordu. İçeri girince ağlamaktan bitap düşmüş Kaan’ın karısı, neler yaşandığını anlayamayan bir çocuk ve üzgün ailesinin diğer üyeleri ile karşılaştı.

“Geçmiş olsun.” dedi içeri girer girmez. Kendisini tanıtıp Kaan’a neler hatırladığını sordu.

Kaan zaten tüm bildiklerini anlatmıştı, kendisini kaçıran iki kişi de maskeliydi. Ne istediklerini ya da ne yapacaklarını söylememişlerdi Kaan’a.

“Aralarında konuştular mı?” diye sordu Orkun ve ekledi “İyi düşün çünkü vereceğin en ufak ayrıntı Banu’yu bulmamıza yardımcı olabilir. Senden ne istediklerini değil ne yapacakları ve nereye gidecekleriyle ilgileniyorum.”

Kaan düşünmeye çalıştı. Gözlerini kapatıp adamların konuşmalarını bir yandan mırıldanırken bir yandan da aklında kalanları Orkun’a söylüyordu. “Yol boyunca neredeyse hiç sohbet etmemişlerdi. Yani ayıldığım andan itibaren demek istedim, baygınken neler olduğunu bilmiyorum. Bir saatten fazla sürdü sanırım yolculuğumuz. O sırada, ‘Bu iş bittiğinde ne yapacağız’ diye sordu biri.” dedi, duraksadı. Kısa sessizlikten sonra “Arkadaşı cevapladı: ‘Şu araçtan kurtulur Çınar’ın oraya kaçarız.’ dedi. Kafama bir şey geçirmişlerdi nerede olduğumu göremiyordum. Ellerim ve ayaklarım bağlıydı. İçlerinden biri arkadaşına beni kontrol etmesini söylediğinde başıma sert bir şeyle vurunca bağırdım. Kendime geldiğimi görünce karga tulumba arabadan atıp uzaklaştıklarını duydum, hepsi bu kadar.”

“Seni kim buldu?”

“Yoldan geçmekte olan insanlar, jandarmaya haber verdiler.”

“Kim bu insanlar daha fazla bilgi gerekli Kaan! Buldukları yer neresiydi?”

“Karacabey. Boğazköy yakınlarında motosikletli iki köylü genç buldu. Jandarma gelip beni Karacabey Devlet Hastanesi’ne götürdüler. Sonra Komiser Olcay buraya, Bursa Devlet Hastanesi’ne naklettirdi.”

Adı geçen yer Orkun’a yabancı gelmedi. Hemen telefonuna sarılıp Olcay’ı aradı, “Komiserim, Gürbüz hala elinizde mi?”

“Evet ne oldu? Bir şey mi öğrendin?”

“O orospu çocuğu Gürbüz Akbaş, Danışment Köyü’nden. Orada doğup büyümüş. Ailesi ölünce amcasının yanına yerleşmiş. Yıllarca pazarcılık yaptığı zamanlarda başı bir türlü beladan kurtulmamış. Uzun zamandır da hapisteydi. O ev çok uzun zamandır boşta olduğunu biliyorum. O adam hakkındaki tüm araştırmayı yapıp amirime ben bildirmiştim. Bizi oyalamak için Kaan’ı verdiklerinde Banu ellerindeydi ve hepimizi uyuttular. O evi kontrol etmeliyiz. Umarım hâlâ hayattadır!”

Polisiye öykü ve romanlar, ilk başlarda ayrı bir tür olarak kabul edilmese de uzun yıllardan beri edebiyatın köşe taşlarından birisini oluşturmakta ve özellikle son yıllarda giderek artan bir ilgiyle okunmaktadır.

Katil kavramı, suçun bir cinayet olduğu polisiye edebiyatın olmazsa olmazıdır. Sayfalar boyunca olaylar gelişir, kader ağlarını örer ve dedektifimiz türlü zorlukların üstesinden gelerek bir şekilde emeklerinin karşılığını alır. Bizler de okurlar olarak bu düğümün çözümüne büyük bir hayranlıkla tanıklık ederiz. Kitabın arka kapağını kapattığımızda katilin kim olduğunu öğrenmiş oluruz. Hatta tahminimiz doğru çıkmış ise büyük bir keyif ile bir sonraki macera için sabırsızlanırız.

Yazmak, zeka gerektiren bir iştir. Olayın kurgusu, karakterlerin gelişimi ve zaman döngüsü gibi kavramlar birbiri ardına cümlelerle dizilir ve zihnimizde adeta bir sinema perdesi gibi canlanır.

Yazar, çoğunlukla büyük bir ustalıkla katili okuyucudan gizler. Kitabın son satırlarına dek bu sır perdesi aralanmaz. Peki, okurlar olarak hiç düşündünüz mü; yazar bu olayları kurgulayıp sözcüklere dökerken nasıl bir hissiyat içerisinde olur? Cevabınızı duyar gibiyim; adeta yaşar gibi değil mi? Ya bu yaşamak olayı, gerçekten deneyimlenen bir hâl alırsa nasıl olurdu?

Çok ilginç bir biçimde, edebiyat dünyasında zaman zaman bu gibi olaylara rastlamak mümkün. Geniş kitlelerce okunan, olumlu eleştiriler alan, bazıları milyonlarca satmış eserlerdeki katilin, aslında  yazarın ta kendisi olduğuna ilişkin haberler, zaman zaman tüm dünyayı derinden sarsmıştır.

Birçok insan şiddete karşı olduğunu söyler. Doğal olan da budur. Ancak, hepimizin, içimizdeki kötülüğün dışa yansımasına engel olamadığımız anlar olmuştur, olmaktadır ve daima da olacaktır. Önemli olan, bu düşüncelere, eyleme geçmeden evvel engel olabilmektir.

Katillerin kirli tarihi, bizlere bu kişiler hakkında pek çok ortak çıkarım yapabilme imkânı verir. Bazı kişilerce, özellikle seri katillerin oldukça zeki olduğu dile getirilmektedir. Yazmak kavramının da zeka gerektiren bir eylem olduğundan bahsetmiştik. Bu durumda, karmaşık cinayet kurguları yaratabilen bir yazarın, pekâlâ bunları hayatının bir anında yaşayıp tecrübe etmiş olması da imkan dahilindedir.

Ben de bu yazıda, yakın tarihte buna benzer durumlara verilebilecek iki örneği sizlere sunmak istedim.

Liu Yongbiao

İlk örneğimiz Çinli yazar Liu Yongbiao. Kendisi 2010 yılında Günahkar Sır (The Guilty Secret) isimli bir kitap yazmış ve bundan üç sene sonra, 2013 yılında Çin Yazarlar Derneği’ne kabul edilmişti. Uzun yıllar boyunca yazarlık kariyerine devam eden yazar bu alanda yerel ödüller de kazanmıştı. Takvimler 2017’yi gösterdiğinde altmış dört yaşında olan yazar, Çin polisinin gelişen teknolojinin nimetlerinden yararlanarak çözdüğü bir cinayet soruşturmasının sonucunda, dört kişinin ölümünden sorumlu tutuldu. 29 Kasım 1995’te bir pansiyonda öldürülen bu dört kişinin katili, altmış bin parmak izinin analiziyle yazar Liu ile suç ortağı Wang çıktı.

Yazar, polis onu almaya geldiğinde “Uzun süredir sizi bekliyordum. Nihayet yıllardan beri çektiğim ızdıraptan kurtulacağım!” diyerek herkesi şaşırtmıştır.

Krystian Bala

Bu konudaki bir diğer örnek ise Polonya’dan. Polonya polisi takvimler 2007’yi gösterirken, 2000 yılında işkence edilerek öldürüldükten sonra nehre atılan bir işadamının katil zanlısı olarak polisiye roman yazarı Krystian Bala’yı tutukladı. Yazar, bir gazetede okuduğu cinayet haberinden etkilenerek kaleme aldığını belirttiği ve 2003’te yayınlanan Amok adlı romanında, işadamı Dariusz J’nin cinayetini, en ince ayrıntısına kadar anlatmıştı.

Polis soruşturmasında herhangi bir delil elde edilememişti. Faili meçhul cinayet, televizyonlarda bile aktüel programlara konu olmuş, kanala telefon eden ve Uzakdoğu’dan aradığını belirten bir kişi, cinayetin çözülmesinin pek mümkün görünmediğini bile söylemişti.

Ancak gelen bir ihbar işin seyrini tamamen değiştirdi! Kimliğini açıklamayan itirafçı, cinayetin çözümü için yazar Bala’nın Amok adlı romanını işaret ediyordu. Yapılan incelemede, kitaptaki cinayetin işadamı Dariusz’un olayı ile tamamen örtüştüğü saptandı. Soruşturmada ayrıca, Bala’nın boşandığı eşinin işadamını tanıdığı da ortaya çıktı.

Bala mahkemede, mükemmel cinayet kurgusu yaratma tutkusunun olduğunu ve romanını da gazete haberinden yola çıkarak yazdığını söyleyerek suçlamaları reddetti. Ancak kitapta, kurbana ait kimsenin bilemeyeceği bilgiler de yer alıyordu. Polis baskını ile gözaltına alınan yazarın evindeki notlardan, başka bir cinayeti daha planladığı ortaya çıktı. Ayrıca cinayetin incelendiği televizyon kanalını arayan kişinin de o olduğu anlaşıldı! Mahkeme sonucunda Bala, yirmi beş yıl hapse mahkum edildi.

Halen cezaevinde cezasını çekmekte olan yazarın, katil olduğu medyaya yansıyınca, ilk zamanlarda çok fazla satmayan Amok romanı, başta Polonya olmak üzere tüm dünyada satış rekorları kırdı.

Görüyorsunuz, kimi zaman polisiye yazarları da akıl almaz bir şekilde olayların gerçek faili olabiliyor. Kim bilir; şu anda okumakta olduğunuz polisiye kitabın faili de yazarıdır, olamaz mı?

Cinayetlerin yalnızca kitap satırlarında kalması dileği ile, iyi okumalar dilerim.

Unutmayın; iyi polisiye iyi edebiyattır!

Bir zamanlar Adana’da…

Temmuz ayında yapışkan bir sıcak Adana’nın tozlu sokaklarından dört katlı bir binanın üçüncü katında yer alan evin içine kadar giriyordu. Contası çürümüş musluktan akan su damlaları, mermeri çatlamış mutfak lavabosuna çarparak aralıklarla pat, pat diye ses çıkarıyordu. AEG marka eski buzdolabının uzaktan gelen araba motoru sesine benzeyen sesi, musluk suyunun damla seslerine karışıyordu. Üzerinde birkaç yırtık da bulunan eskimiş, beyaz bir tül ile kaplı mutfak penceresindeki bir karasineğin camdan dışarı kaçma denemelerinden kaynaklanan vızıldamaları, cama çarpma anlarında yükseliyor ve yeni bir denemeden önce, bir aralık sessizce cama konması ile son buluyordu. Eski buzdolabı bir ara büyük bir gümbürtü ile çalışmaya başladı. Sonra aniden sanki hiç çalışmıyormuş gibi bir sessizliğe gömüldü. Karasinek, camdan çıkamayacağını anlamış olacak, tülün kenarında bir boşluk bulup damlayan mutfak musluğunun üzerinden uçarak artık kirliliği nedeniyle sarıya dönmüş, eskiden beyaz olan ahşap mutfak kapısının üzerine kondu.

Salondan gelen belirli belirsiz televizyon sesi, yerel bir müzik kanalının açık kaldığını duyuruyordu. Siyah saçlı, esmer, tombul bir kadın, yarı açık dekoltesi ve arkasında biri sonradan sarıya boyanmış saçları ile esmer genç bir kadınla, diğeri uzunca, kumral, sivri burunlu genç bir adamın dansları eşliğinde şarkı söylüyordu. Karasinek mutfak kapısından havalanıp salonun kapısını da geçerek koridorun sonunda aralık duran yatak odası kapısının dikey, dikdörtgen koyu sarı renkte buzlu camına kondu. Yatak odasından gelen ağır sarımsak ve ter kokusunu, ucuz bir kadın deodorantına karışan, yine ucuz bir erkek parfümünün kokusu bastıramamıştı. Karasinek, aralık kalan yatak odasının kapısından içeri doğru tekrar uçtu. Yatakta yatmakta olan kadın ve erkeğin üzerinde bir tur attıktan sonra, kadının bir tarafı hafif morarmış yüzüne kondu.

Üzerinde çiçek figürleri olan pembe gecelikli, yarı uykulu kadın, eli ile sineği kovaladı. Sinek, kadının yüzünden havalanıp kahverengi giysi dolabının üzerine kondu. Saçlarının sarı olan boyası geçmiş, siyah saçları açığa çıkmış, esmer, dolgunca ve yapılı bir vücudu olan genç kadın, sağ gözünü açmaya çalıştı. Yanında beyaz iç çamaşırı ile yatmakta olan, ince, uzun, kara kuru, ağır sarımsak kokusunun geldiği otuzlu yaşlardaki kocasına baktı.

Belli ki gece yine eve sarhoş geldi diye düşündü. Kocası ölü gibi uyuyordu. Keşke ölse diye geçirdi içinden bir an, sonra utandı kendi düşüncesinden. Dün geceki tartışmaları sonrasında suratına yediği yumruk nedeniyle yüzünün sol tarafı hâlâ acı içindeydi. Yataktan doğruldu ve gözlerini ovaladı. Kocasının sağa, sola fırlattığı gömleği, pantolonu ve çoraplarını gördü. Çoraplardan gelen ekşi ter kokusu ile keskin sarımsak kokusu midesini bulandırdı. Yataktan kalktı ve koyu kahverengi perdeyi aralayıp, zaten açık olan pencerenin önünü tümüyle açtı. Sokaktan bir arabanın geçtiğini duydu.

Kadın yatak odasından çıkıp, koridordan geçerek banyoya gitti. Banyo musluğuna uzandı ve musluğu açıp yüzünü yıkadı. Bir ara aynada yüzüne bakarken sol yanağındaki şişkinliği ve morluğu gördüğünde yine kendisine engel olamadı. “Geber e mi?” dedi.

Yüzünü kurulayıp saçlarını toparladıktan sonra salondan gelen televizyon sesine doğru yöneldi. Yerel müzik kanalında bu sefer siyah bıyıklı, göbekli bir adam, gömleğinin üstten iki düğmesi açık, göğüs kılları dışarı fırlamış, bir sandalyede oturarak sazı ile türkü söylüyordu. Gece televizyonu kapatmayı bile becerememiş. Televizyonu kapattı ve mutfağa geçti. Buzdolabından soğuk su şişesini, mutfak dolabından da üzerinde kedi çizimleri olan kupayı aldı. Soğuk suyu kana kana içti. Kendisine her sabah yaptığı gibi bir Türk kahvesi yapmaya karar verdi. Mutfak tezgâhına elindeki kupayı bıraktı. Üst mutfak çekmecelerinden bir tanesi açtı, cezveyi, fincanı ve Türk kahvesini çıkardı. Cezveye, elindeki soğuk su şişesinden fincana döktüğü suyu boşalttı. Alt tarafındaki mutfak çekmecesinden bir çay kaşığı aldı. Türk kahvesini koyduğu kavanozu açıp, üç kez çay kaşığını kavanoza daldırıp cezveye boca etti. Ocağın en küçük olanını yaktı ve cezveyi üzerine koydu. Çay kaşığını da lavabonun içine attı. Mutfak masasının üzerinde olan sigarasına ve hemen yanında, gazı bitmek üzere olan kırmızı çakmağa uzandı. Masanın pencereye yakın sandalyelerden birine oturdu. Bir sigara yaktı ve içmeye başladı.

Gözü mutfak masasının üzerinde duran bir önceki günün gazetesine takıldı. Gazeteyi hızlıca çevirdi ve resimlere baktı uzun uzun. Dün akşam da bakmıştı gazeteye biraz. Siyasetçiler, magazin ünlülüleri, sporcular hepsinin fotoğrafına baktı uzun uzun tekrar. Okumadığı haberlere göz gezdirmeye başladığı sırada kahvenin taşmakta olduğunu gördü. Gazeteyi masaya bıraktı. Ayağa kalkıp kahve cezveden ocağa taşarken ocağı söndürdü. Kahvesini fincana boca edip sandalyesine oturdu. Sigarasının külü sandalyeye otururken geceliğine döküldü. Geceliğin üzerine düşen külü eliyle alarak kül tablasına attı. Elinde kalan kısmını yine geceliğine sürterek temizledi. Gece yatmadan başlayan ve uzunca bir süre, ağrı kesici almadan kendisini uyutmayan baş ağrısı daha hafiflemiş de olsa hâlâ devam ediyordu. Bir şeyler atıştırdıktan sonra bir tane daha ağrı kesici almaya karar verdi. Biraz önce bıraktığı gazeteye tekrar uzandı. Gazetenin sayfalarını çevirmeye başladı. At yarışları ile ilgili bölüme gözü takıldı. Üzerine tükenmez kalemle bazı notlar alınmıştı. İçindeki nefret duygusu bir volkan gibi patlamaya hazırdı. Yazıları görünce “Adı batasıca, yine maaşını alır almaz, gidip ata para yatırmış,” diye kısık sesle söylendi.

Derin derin nefes alarak kahvesini yudumladı ve sigarasından bir nefes aldı. Gazetenin sayfalarını çevirmeye devam etti. Ünlü pop yıldızı kadının fotoğraflarının olduğu sayfaya gözü takıldı. İstanbul’da bir mekândan çıkan, üzerinde kırmızı mini elbise olan kadının yanında sevgilisi ile lüks arabalarına binerken fotoğraflarını çekmişlerdi. Haberde “Birlikte yaşamaya karar verdiler,” şeklinde bir manşet vardı. Dikkatlice yazıyı okumaya koyuldu. Bir yandan da pop yıldızı kadının üzerindeki elbisenin güzelliğini inceliyordu. Yazıyı okumayı bitirdikten sonra diğer sayfalara bakmak için gazetenin sayfalarını çevirmeye devam etti. Gözü Adana ile ilgili bir habere takıldı. Bir kadın kocasını öldürmüştü. Kocasından gördüğü şiddete dayanamayan, polise şikâyet etmesine rağmen herhangi bir sonuç alamayan kadın, en sonunda kocasının kendisini fuhuş yapmaya zorlaması sonucu, yine kocasına ait bir tabanca ile adamı altı yerinden vurmuştu. Bir de kızları olduğunu okudu. Kadının elleri kelepçeli, yanında iki kadın polis varken çekilen fotoğrafında omuzları geride, kafası dik bir şekilde iken yüzündeki gülümseme dikkatini çekti. Habere göre, kadın bir de “Hep kadınlar mı ölecek, biraz da erkekler ölsün,” diye bir şeyler söylemişti. Helal olsun kadına diye geçirdi içinden önce. Ne kadar zulüm gördüyse artık kocasından, kavat bir de karısını satmaya kalkmış. Erkek milleti değil mi, soyları kurusun. Kadının kocasını öldürmesini kendisine bir zafer nişanı olarak görüp keyifle sigarasından bir nefes aldı. İçindeki sinir harbi biraz olsun yatışmıştı ki sağ eli ile hafifçe yanağına dokundu. Suratındaki şişliğin acısı ile bir anlık keyfi yeniden kaçtı. Kafasının içinde yeniden dün gece Kemal ile yaşadıkları dönmeye başladı.
Bana orospu dedi ibne. Allah korusun ya, babam bana böyle küfür ettiğini duysa, rezil rüsva olurum. Köpek herif telefonumu karıştırmış yine, Cemal’in “Merhaba, nasılsın? Bir görüşelim mi?” yazan mesajını okuduktan sonra, telefonumu alıp duvara çarptı. Bana da orospu diye bağırdı. Ben de kendimi tutamayıp “Ne atıyorsun lan ibne!” diye küfrettim.
Küfrettiğim için de vurdu. Küfür etmesem vurmazdı belki. Ama bu kaçıncı kez beni dövmesi kıskançlığından? Ben de ağır bir şey söyledim gerçi, insan kocasına öyle şey söyler mi? Ama o karısına orospu diyor? Ne, yalan mı yani? Karı gibi cır cır konuşması yok mu, sonra da salya sümük ağlaması? Katlanamıyorum artık bu herife. Sinirlendiği için kapıyı çekip çıktı. Arkadaşları ile içmeye gitmiş demek ki cehennem olasıca…

Evleneli iki yıl olmuştu. Liseyi ikinci sınıfta terk ettikten sonra, üç kız kardeşten en büyüğü olduğu ve yaşlandığı için artık eskisi gibi inşaat işçiliği yapamayan babasına destek olması gerektiğinden, Yeni Adana’nın merkezinde bulunan Saray Züccaciye dükkânında çalışmaya başlamıştı. Züccaciye dükkânına babasının bir tanıdığı vasıtası ile girmişti. Hâlâ da orda çalışmaya devam ediyordu. Annesi, Esra ortaokula giderken kanserden ölmüştü. Bu yüzden evdeki tüm işleri ve kardeşlerinin bakımını o üstlenmişti. Zor ve parasız bir hayat yaşamıştı. Evlendiğinde rahata kavuşacağını umuyordu.

Önceleri birlikte çalıştığı kocası ile Saray Züccaciye’de tanışmışlardı. Kemal, sonradan bir gıda firmasında satış elemanı olarak çalışmaya başlamıştı. Altına araba bile vermişlerdi. İşinde de başarılı sayılırdı. Belki bir gün müdür bile olabilirdi. Gıda firmasında çalışmaya başladığında her Allah’ın günü arabasını züccaciye dükkânının önüne çekiyor, takım elbisesi ile havalı havalı dükkâna geliyordu. Hatta akşamları Esra’yı iş yerinden alıp, eve bırakıyordu. Esra birlikte çalışırken hiç düşünmemişti, bu adamla bir gün evlenebileceğini. Kemal iyi bir insandı ama uzak dururdu, pek konuşmazdı. İş ile ilgili konuşurlar, zaman zaman da öğle yemeğine çıkıp diğer arkadaşları ile çay içerlerdi. Gıda firmasına girdikten sonra bir gün Esra’yı arabası ile eve bırakırken, “Seyhan’ın kenarında bir çay içelim mi?” diye sormuştu. Esra da “İçelim,” demişti. Zaten tavırları değişmişti Esra’ya karşı, daha bir kendinden emindi hareketleri eskiye nazaran. Esra da anlamıştı ya, anlamazlığa veriyordu. Sonra evlenme teklif etmişti Esra’ya. Esra çok mutlu olmuştu.

Kemal ilk zamanlar çok anlayışlı ve kibar davranıyordu. Evlenmeden önce küçük kıskançlıklar yapsa da fazlaca bir sorunları yoktu. Evlendikten sonra başladı, Esra’nın telefonlarını kontrol etmeye, erkeklerle konuşmasından rahatsız olmaya, her konuştuğu erkeğin şeceresini sormaya.

Esra boğulacak gibi hissediyordu böyle zamanlarda. Bunları düşünürken kahvesini bitirdi. Telefonun ekranı kırılmıştı ama hâlâ çalışıyordu. Kırık camdan zar zor da olsa isimler okunuyordu. Gece telefonuna birkaç reklam mesajı gelmişti. Mesajlarına bakıp, sildi. Daldığı düşünceler nedeniyle ikinci sigarasının kül tablasında bittiğini fark etti. Bu sırada yatak odasından sesler geliyordu. Uyandı benimki dedi içinden.

Kemal dört çocuklu memur bir ailenin en küçük çocuğuydu. Diğer üçü kendisinden büyük ablalarıydı. Kendisine en yakın olan ablası ile arasında on yaş fark vardı. Çocukluğu boyunca annesinden ve en büyük ablasından dayak yiyerek büyüdü. Ortanca ablaları Kemal’i severlerdi. Hatta bazen dayak yememesi için annesi ve en büyük ablaları ile Kemal’in arasına girerlerdi. Ancak onlar için de bir şey lazım olduğunda bakkala falan gönderilecek küçük kardeşti. Ergenliği döneminde kadınlardan hep uzak durdu. En büyük yakınlaşması platonik olarak âşık olmaktı. Yirmili yaşlarda birkaç kısa süreli, yüzeysel ilişki yaşamıştı. Liseden sonra Saray Züccaciye’de çalışmaya başladı. O da arkadaşları gibi evlenmek, çocuk sahibi olmak istiyordu. Yaşadığı bir aşk bunalımından sonra askere gitti. Askerliğini İzmir’de denizci olarak yaptı. Acemilikte aldığı eğitimi bitirdikten sonra yazıcı oldu. Nöbet defterlerini yazmak dışında bir sorumluluğu yoktu. Bütün gün askeri tesiste çay içip, gelen-gidenle muhabbet ediyordu. Komutanları sözlerini harfiyle dinleyen, yerine getiren Kemal’i severlerdi.

Esra’dan önce bir tane ciddi ilişkisi olmuştu uzatmalı. Uğruna intihara bile kalkmıştı. Eski sevgilisi başkası ile evlenmeye karar verdiğini Kemal’e söylediğinde bütün gün barda votka içmiş, sonrasında Eski Toros Bulvarı’nda bulunan, ailesi ile yaşadığı eve gidip buzdolabındaki tüm ilaçları içmişti. İlaçları içtikten sonra eski sevgilisini aramış, ağlamış ve “Benim yüzümden,” diye kendisini suçlamıştı. Kızcağız telefon konuşmasından hemen sonra mahallede bir komşularına misafirliğe giden ailesine haber verdi. Ailesi de Kemal’i Acil Servis’e yetiştirdi de hayatı kurtuldu. Midesi yıkandı, karaciğere kömür verildi. Birkaç gün yoğun bakımda kaldı. Yoğun bakımda zaman zaman “Benim yüzümden,” diye ağlama krizlerine giriyordu. Ailesi perişan olmuştu. Sonrasında psikiyatri bölümüne sevk ettiler Kemal’i. İki hafta sonra hasta olduğu için gitmediği Saray Züccaciye’deki işine geri dönmüştü. İş yerindekilere midesinde bir rahatsızlık olduğu, bir operasyon geçirdiği söylendi. Doktorlar Kemal’e ağır antidepresanlar ve anti-psikosomatik ilaçlar verdiler. İşe gitmediği bu iki haftanın çok büyük bir bölümünü uyuyarak geçirmişti. Bu süre zarfında babası çekti bir gün Kemal’i. “Bir kadın için bu yapılmaz ki!” dedi sert bir üslupla. Annesi “Hayırlısı değilmiş,” diye teselli etti. Birkaç ay sonra askere gitti.

Askerliği bitirdikten sonra bir yıl kadar iş aradı. Bu dönemde parasız pulsuz kaldığı için ufak tefek işlere koşturuyor harçlığını çıkarmaya çalışıyordu. Sonra bir gıda firmasında satış temsilcisi olarak işe başladı. Kısa bir süre sonra da Esra ile evlendi. Her ay şefleri önlerine bir satış hedefi koyuyordu. Kemal de diğer satış temsilcileri gibi bütün bir ay at gibi bu hedefi tutturmaya çalışıyordu. Altında arabası vardı ya, arabası olmasa çekilecek iş değildi doğrusu. Bütün gün bakkal-market sipariş topluyor, siparişlerin gelmesini, ürünlerin raflarda düzgün dizilmesini sağlıyordu. Çok fazla olmasa da fena olmayan bir maaş alıyor, Esra’nın maaşı da eklenince geçimlerini sağlıyorlardı.

Kemal yatağın sağ tarafında ağzından salya akarken uyanmıştı. Eliyle ağzını sildi. Beyaz yastık kılıfının üzerine kadar akmıştı salyaları. Yastık kılıfı ıslanmıştı. Kemal’in bunu görecek hali yoktu. Yataktan doğruldu. Dün geceyi hatırlamaya çalıştı. Arkadaşları Hasan ve Kaya ile eski Adana’nın merkezinde her zaman gittikleri Yeni Onbaşılar meyhanesinde rakı içmişlerdi. İkisi de yeni iş yerinden kendisi gibi satış temsilcisi olan kişilerdi. Kemal, Esra’nın kendisine küfretmesine sinirlenmiş ve onları rakı içmeye çağırmıştı. Canının sıkkın olduğu her halinden belliydi. Gece boyunca alınan rakının etkisi ile Kemal, kafasının içinde Esra ile yaptığı kavgayı daha fazla içinde tutamayıp arkadaşlarına anlattı. Bugüne kadar Esra’yı ne kadar çok sevdiğini, onun için nelere katlandığını anlattı durdu. Esra’nın kendisine küfür ettiğinden ve kendisini aldatıyor olabileceğinden bahsetti. Zaman zaman sesi yükseliyordu, “Öldüreceğim hem Esra’yı hem de Cemal denen o piçi, o olacak!” diye hiddetleniyordu.

Kaya ve Hasan kendisini sakinleştiriyorlardı, “Olmaz öyle şey,” diye. Ama Kemal’in içinde büyük bir hınç vardı. Arkadaşları ne derlerse desinler, bozuk plak gibi birkaç duble sonra yeniden Esra’ya küfürler savuruyordu. Arada da kafasında dönen düşünceler nedeniyle uzun uzun dalıyordu.

Ya gerçekten Esra beni aldatıyorsa, ya ben gerçekten bir ibneysem? Bu nasıl mümkün olabilir? Nasıl yaşarım bununla? Ben nasıl bir ibne olabilirim. Yoksa tüm bunlar Esra’nın fikirleri mi sadece? Baksana, erkek arkadaşlarım bana hiçbir zaman böyle bir şey söyleyemez. Kesin beni aldattığı için kendince bana laf sokuyor orospu! diye hiddetleniyordu.

Dün gece yavaş yavaş gözlerinin önüne gelmeye başlamıştı. Kalbi hızla ve düzensiz bir şekilde çarpıyordu. Kafasını tutarak ayağa kalkmaya çalıştı. Bir an için gözü kararsa da elinin yardımıyla duvara tutunarak ayağa kalktı. Etrafına şöyle bir göz gezdirdi. Sonra yine ellerinin yardımıyla yürüye yürüye banyoya kadar gitti. Hemen suyu açıp duşa girdi. Önü beyaz üzerine kırmızı renkli çiçekli bir naylon duş perdesi olan, beyaz küçük bir küvetin içindeydi. Kalbi hızla çarpmaya devam ediyordu. Son zamanlarda iş yerinde de birkaç kez kalp çarpıntısı ile nefes darlığı yaşamıştı. Böyle zamanlarda hemen kendini dışarı atıyor ve derin derin nefes almaya çalışıyordu. İçindeki suçluluk hissinin altında, bir hamalın sırtındaki yükün ağırlığında ezilmesi gibi eziliyordu. Burada olmak istemiyordu. Banyoları sevmezdi. Annesi çocukken birkaç kez banyoda hortum ile kendisini dövmüştü. Bu yüzden banyoda gerektiğinden fazla zaman geçirmezdi. Şampuana uzandı ama yanlışlıkla vücut jelini eline döktüğünü ancak jeli kafasına sürdüğünde ve elindeki kutuya baktığında anladı. Huzursuzluğu daha da arttı. Bir an önce çıkmak istiyordu duştan. Suyun soğuk tarafını açtı sonuna kadar, kafasını soğuk suyla yıkadı iyice ayılmak için. Birkaç dakika soğuk suyun altında kalınca biraz olsun rahatladı. Yine de içinde huzursuzlukla duştan çıktı. Banyo kapısının arkasındaki askıda sadece Esra’nın pembe havlusu asılıydı. Onu aldı, sarındı ve dışarı çıktı. Esra sigarasını bitirmiş, çayı koymuştu. Kahvaltı hazırlamak için, sebzeleri lavabonun içinde yıkamış ve bir yemek bıçağı ile patatesleri doğruyordu. Kemal mutfağa girip doğruca buzdolabındaki soğuk suya yöneldi. Soğuk suyu ve raftan cam su bardağını alıp birkaç bardak arka arkaya içti. İçi yanıyordu hâlâ. Başının ağrısı azalsa da devam ediyordu. Bir tane ağrı kesici aldı buzdolabından attı ağzına, içtiği soğuk suyla yuttu. Esra, Kemal’in üzerindeki havluya bakıp gülümsedi. Kemal rengine takılmadan üzerine almıştı, ama Esra’nın gülmesine sinirlendi.

“Neye gülüyorsun kızım sen?’’ diye bağırdı.

Esra ‘Havlumu giymişsin, ona güldüm,” dedi biraz ciddi, ama hâlâ muzip bir tavırla.

“Yoktu başka temiz havlu banyoda, yıkamıyorsun ki!” diye bağırdı yeniden Kemal

“Temiz havlular banyo dolabının içinde, oradan alsana!” diye bağırdı Esra da dayanamayıp. Ne kadar unutmak isterse istesin Kemal’e olan siniri bir türlü geçmiyordu. Sinirden ellerinin titrediğini fark etti.

Kemal sinirle çıktı mutfaktan, yatak odasına gitti. Üstüne bir şort geçirdi. Sabah saatleri olmasına rağmen duvarlardan dahi sıcaklık geliyordu ve yapışkan sıcak insanın yüzüne çarpıyor, nefes almasını zorlaştırıyordu. Kafasının içinde hâlâ Esra’nın kendisini aldattığı ve kendisine ibne demesi dönüyordu.

“Geberteceğim ben bu orospuyu, o olacak sonunda!” diye homurdandı odadan. Yerde oraya buraya saçılan eşyalarını toparlarken düşüncelere daldı.

Geçenlerde de yanımda süslenip, püslenip bana nispet yaparcasına, ilk zamanlarda benimle yaptığı gibi Hasan ile kıvırtarak konuşmuştu orospu. Yine beni çileden çıkarmıştı. Hasan çok sevdiğim bir arkadaşım benim, yapmaz öyle şey. Ama kadın milletine de güven olmaz ki anasını satayım diye kendisini haklı çıkartmaya çalıştı düşüncelerinde.

Bu sırada Esra’nın cep telefonu çaldı. Arayan Cemal’di. Cemal parasızlık nedeniyle Esra’dan borç isteyecekti ama bunu telefonda direk istemeye çekiniyordu. Esra ile birlikte bir yerlerde bir kahve içip öyle istemeyi düşünüyordu. Kemal telefonun çaldığını, Esra’nın “Merhaba Cemal,” dediğini duydu. Bir kafeden bahsediyordu Esra, bahsedilen saatte kafeye gelemeyeceğini geveliyordu…
Kemal’in Cemal ismini duymasıyla kan beynine sıçradı. Elindeki eşyaları bir kenara atıp hiddetle mutfağa doğru koşar adım gitmeye başladı. Esra, Kemal kızmasın diye Cemal’e kendisi ile görüşemeyeceğini anlatmaya çalışıyordu. Cemal’in ısrarları üzerine mecburen “Olur görüşelim,” deyivermişti ki Kemal mutfağa girdi. Mutfak tezgâhının üzerinde duran yemek bıçağını aldı. Esra, Kemal’in elinde bıçakla kendisine doğru geldiğini görünce bir çığlık atarak elindeki telefonu Kemal’e fırlattı. Kemal telefondan sakınmak için sağa çekilse de telefon göğüs kafesine çarptı ve canını epey yaktı. Bunun siniri ile elindeki bıçağı daha bir kuvvetle kavradı. Esra korku içinde çığlık atarken kendisine uzanan bıçaktan kaçabilmek için bir adım geri çekildi. Bu sırada Kemal’in savurduğu bıçak Esra’nın sol kolunu kesti. Esra kolundan damlayan kanları ve kesiği görünce can havliyle Kemal’in üzerine çullandı. Kemal bıçağı kısmen boşluğa savurduğundan dengesini kaybetti. Esra’nın tüm gücü ile itmesiyle dengesini tümüyle kaybetti ve arkası üstü yere yapıştı. Düşerken kafasını sandalyelerden birine çarptı ve sersemledi. Bu sırada bıçak elinden düştü. Esra gözü dönmüş gibi yerde duran bıçağa doğru hamle yaptı ve bıçağı kavrayıp tüm gücüyle Kemal’in sol göğsüne sapladı. Kemal’in acı bağırışları ve güçsüz kolları ile Esra’dan kurtulma çabası işe yaramıyordu. Esra, Kemal’in üzerine tamamen yüklendi ve bıçağı sonuna kadar soktu. Sonra da Kemal’in çıplak göğsünde bıçağı bırakarak geriye doğru kendini attı. Ne yaptığını bilmez bir şekilde etrafına, Kemal’e ve göğsündeki bıçağa bakıyordu. Yaptığına inanamıyor, ancak nedenini bilmediği bir rahatlama yaşıyordu aynı zamanda. Derin bir nefes aldı oturup kaldığı mutfak zemininde.
Kemal şaşkınlıkla bıçağa bakıyordu. Ağzından ‘Orospu’ diye bir inleme çıktı. Kan bıçağın üzerinden ve Kemal’in çıplak, kara kuru vücudundan süzülerek yerdeki kilime ve mutfak fayanslarına akmaya devam ediyordu. Kemal bir yandan göğsünden akan kanı eli ile tutmaya çalışıyor, diğer yandan acıyla haykırıyordu. Bir zaman sonra gözleri kararmaya ve içi geçmeye başladı. Sonra da hareketsiz şekilde yerde kalakaldı.

Esra şoka girmiş bir şekilde uzun uzun Kemal’i izledi oturup kaldığı mutfak zemininde. Kendine geldiğinde Kemal’e yardım etsem mi diye düşündü bir an. Sonra Kemal’in acı içinde karşısında inlemesini ve hareketsiz kalışını ses çıkarmadan, büyük bir kayıtsızlıkla izledi.

Karasinek uçarak geldi ve Kemal’in kanlı göğsünün üzerine kondu. Sonra da açık olan mutfak penceresinden uçup gitti.