Dedektif Dergiİpuçlarını Takip Edin!

Hüzünlü bir ayrılığın darmadağın eden sızısını kalbinde hissettiren  vedalara benzemeyen onlarca veda yaşayıp  tonlarca veda cümlesi duymuş adamın adım sesleri koridorda yankılanıyordu. Birazdan yeniden vedalaşacak olsa da bu kez durum farklıydı. Bu kez beklemenin en güzelini yaşıyordu da kendini  o ana ait hissetmiyordu. Ne o anda ne o mekânda ne de o bekleyişte onun payına düşecek gerçek bir mutluluk vardı.  Hem her veda cümlesinin sonu ayrılığa bağlanmazdı ki! Bazılarının sonu aydınlık olmaz mıydı? Sonsuz bir aydınlık…

Filmlerde beyaz bir ışığa doğru yürürdü insanlar, oysa gerçek hayatta  karanlık onlara doğru yürürdü. Kimse göremese de ölmekte olana yaklaşan, onu bir çarşaf gibi kaplayacak olan karanlığı o görebiliyordu. Son nefesini bırakırken ciğerler, kapanan gözlerde sönen ışığı onlarca kez izlemişti. O son anda, son bir kuvvetle dudakların arasından bir veda cümlesi dökülürdü bazılarının. Kimi kavuşacağına inandığı yaratıcısına yakarır, af diler, kimisi bedbaht geçirdiğine inandığı hayatına söver, kimisi de celladına; yani ona yalvarırdı. Bir umut işte affedilmeyi dilerlerdi. Ancak yüreği buz gibi olmuş adam, sesi tüm kulaklar için mahrem kılınmışçasına susar, ağzını bile açmazdı. Affedilmeyi isteyenler için verdiği cevap her zaman aynıydı: Benim ne haddime affetmek, Tanrı affetsin. Lakin bu cevap beyninde başıboş bir at gibi dört nala koşturarak dudaklarına doğru yola çıksa da dudaklarındaki mühür kırılmazdı. O son nefes de verildiğinde ciğerlere hapsolmuş hava dışarıya çıkar ve o havanın yerini yenisiyle dolduramayan bedende göğüs, havası alınmış bir balon gibi iner giderdi. O anı onlarca kez izlemenin verdiği ezberle birlikte tüm insanların bir tek ölüm anında eşitlendiğini düşünürdü. Ta ki yaşadığı şu ana kadar. İnsanlar ölümle eşitlense bile ölürken eşit olamıyorlardı. İnsanın bu âlemde eşit olabildiği tek an varsa o da son nefeste değil, ilk nefeste olmalıydı. Çarpan kapı sesini duyunca durdu adam, arkasındaki kapıdan çıkan kuvözün içindeki, avuç içine sığacak büyüklükte bir baş, başın kalanını tamamlayan el kadar  bir bedenin sahibi sanki ona gülümsüyordu. Adam kuvöze yanaşıp vaktinden çok önce gelen bebeği selamladı, incecik kemikli eline dokundu ve aynı anda gözleriyle veda etti, yine tek kelime etmeden ayrıldı hastaneden.

Türk asıllı anne babanın evladı olarak yabancı bir ülkede doğan birçokları gibi, kendini hiçbir yere ait hissedemeden büyümüştü adam. Ne yaşadığı yeri, ne tatillerde ziyaret ettiği toprakları vatanı sayamamıştı. Üç ay öncesinde ani bir kararla ülkesine dönmesinin ardında yatan temel sebep;  Amerika’da artık can güvenliği olmadığını düşünmesiydi. Kurbanlarının aileleri değişen yasadan güç almış, kimliğini ifşa etmişlerdi. Ömrünün büyük kısmını ölüm anını izleyerek geçiren adam, ölüm meleğinin bu kez kendisi için gelmesinden korkmuştu.

 

Cellat uyandı yatağında bir gece

“Tanrım”  dedi “Bu ne zor bilmece:

Öldürdükçe çoğalıyor adamlar

Ben tükenmekteyim öldürdükçe…

 

Dudaklarının arasından dökülen bu dizeleri babasından duymuştu ilk kez, sonra odasının duvarına yazmıştı, unutmamak için. Yattığı yerde, duvardaki bu yazıyı okumadan uykuya teslim olmamıştı hiç.  İstedikleri kadar memur diyerek yumuşatmaya çalışsalar da o, cellatlığını kabullenmişti. Yasa değişmiş, yaşadığı eyalet idamı kaldırmıştı. Ellilerine merdiven dayamış, ömrünün neredeyse yarısını ölüm anını izleyerek geçirmiş bu adam, lanetli işini özleyecek kadar işine alışmıştı. Tüm birikimini alıp, memlekete döndüğünde artık amacı kalmamış bir adamdı. Aylardır kocaman bir boşlukta oradan oraya savrulmaktaydı. Belki bir köşede ölüp gidecek ve isimsiz bir mezar taşı konacaktı başucuna. Bir yerlerde okumuştu: Osmanlı’da cellatların mezarına isim yazılmazdı. Ömürlerinde pek dua almamış cellat, ölümünden sonra beddua da almasın istenirdi. Başına dikdörtgen bir mezar taşı konurdu, o kadar.

Issız sokakta kendi ayak seslerini dinleyerek yürümeye başladı. Kısa bir süre sonra tanıdık gelen ikinci ayak seslerini de duydu. Hastaneden çıktığında yeniden peşine düşeceğinden emin olduğu için dönüp bakmadı bile. Korkmuyor, sadece hedefine ulaşana kadar beklemesini diliyordu. Peşindeki adam günlerdir yapamadığı şeyi eğer bugün yapmaya cesaret edebilirse, doğru yerde yapsın istiyordu. Bebeğin yüzü gözlerinin önüne geldiğinde gülümsediğini fark etti. Gülümsemek eylemine alışkın olmayan yüz kasları kısa sürede eski formunu aldı. Adımları onu birkaç saat önce  geçtiği sokağa getirdiğinde, ağarmakta olan gökyüzünün  yıldızlı gecesini  düşündü. Geceki adamla aynı kişi değildi artık, biliyordu. Bebeğin minicik eline dokunduğunda cesaretin onu kuşattığı bir büyünün etkisinde kalmış gibi hissetmişti. Evet, kesinlikle artık korkmuyordu peşindekinden.

Kolundaki saatin akrep ve yelkovanı gece yarısını gösteriyorken, adımları başka adım seslerinden hızla uzaklaşıyorken karşılaşmıştı hastaneye yetiştirdiği kadınla. İnsan çığlığındaki her türlü duyguyu adından bile iyi bilen  adam, daha kadının çığlıklarını duyduğu ilk anda, köşe başını döner dönmez acı çeken bir kadın ile karşılaşacağını da biliyordu. Bu çığlık öfke, hüzün, korku barındırmıyordu. Düpedüz acı kuşanmıştı. Doğum sancıları başlayan kadın, bileğinden tutup yardımı için yalvardığında, tüm sükûnetini yitirmiş, eli ayağına dolaşmıştı. İnsanların son anlarının şahitliği ile geçen hayatında ilk defa bir hayatın ilk anına şahit olacak olmanın acemiliğini hissetmişti. Peşindekinin ne yapacağını umursamadan kadını kucaklamış ve hastaneye doğru yola koyulmuştu. Kadın bedeni ile bebeği için korunaklı bir yuvayken, peşindekinden de adamı korumuştu bilmeden. Karnı burnunda bu kadın kimdi, neyin nesiydi, o saatte sokakta ne işi vardı bilmiyordu, öğrenmek ihtiyacı hissetmemişti bile. Soru sorsa o mucizeyi bozacakmış gibi hissetmişti. Zaten soru sormayı da sevmezdi.

Hastanenin kendine has kokusu kıyafetlerine sinmiş, gün doğumu kokusuna karışmamakta direniyor gibiydi. İnfaz odasının da kendine has kokusu olurdu. Acı, feryat ve idrar karışımı… Düşünceleri eliyle savuşturmak ister gibi salladı elini havada.  Şehrin sokakları günün ilk ışıkları ile siyah cüppesinden sıyrılırken adımlarını sıklaştırdı. Gece başlayan yürüyüşü, peşindekini atlatma telaşına dönüşmüştü ama artık başka bir amacı vardı. Kadının karşısına çıkışı ilahi bir işaret olmalıydı. Bu işareti kabullenerek de hedefini belirlemişti. Peşindeki ona ulaşmadan  – ki ulaşmak gibi bir amacı var gibi görünmüyordu-  doğru yere varmalıydı.

Kilit taşlı dar yokuşun iki yanında birbirine yaslanmış evleri; zarafetini kaybetmemiş ancak sırtı bükülmüş kadınlara benzetti. Saymayı, yarısına gelmeden bıraktığı merdivenleri ağır ağır çıkarken başka bir şiiri anımsadı. Eteklerinde bir yığın yaprak var mıydı? Ne biriktirebilmişti bu hayatta  kederden başka? Ne aile kurabilmişti ne dostluklar. Atadan yadigâr üç göz eve kaçarcasına sığınmış, üç ay içinde bir kere bile tek gözden çıkıp diğer ikisinin kapısını aralamamıştı. Tek odalı bir yalnızlıktı onunki. Varlığının  farkına varmayan insanlar yokluğunun sızısını hissederler miydi? Şiirler bu hayatın hüzünlü günceleri gibiydi. İçinde kendini bulabildiği her şiir onun konuşma biçimiydi. Her an için bir şiir bulabilirdi.

Zeminde değişen taşlar hedefe geldiklerini söylüyordu. Tarihi mezarlık,  katledilmiş şehrin en bakir tepelerinden birindeydi. Haliç ayaklarının altına serilmiş, sararan ve biçimsizce uzayan otların arasından günü kucaklamaya başlamıştı. Cellatlar mezarlığının artık yerinde olmadığını bilse de taşları incelemeye koyuldu.  Zamanın en kudretli paşalarını, güzelliği dillere destan olmuş sultanlarını ve nice ulemayı kucaklamış olan toprak acaba dünyaya tek bir iz bırakamamış, aldığı her canla ruhundan  bir parçayı da öldürmüş bu zavallıyı bağrına basar mıydı? Böylesine ruhsuz yaşamanın bir anlamı var mıydı? Lanet olası dünyaya gelmesine yardım ettiği ama ismini bile öğrenemediği  aceleci canı düşündü. Acaba adı ne olacaktı bebeğin? Canını aldığı her ismi ezbere sayabilen adam,  bazılarının  iki elinin diğer tarafta yakasında olacağından emindi. Peşindeki Azrail’in elinden değil de onlarla yüzleşmekten kaçmıyor muydu aslında? Bugün  artık bu kaçışa son verecek cesareti vardı. Yaptığı iyiliğin de heybesine konulacağına inanarak dolaştı eski ve kısmen daha yeni mezar taşlarının arasında, aradığını bulana kadar her taşa dikkatle baktı. İşte oradaydı. Dikdörtgen ve isimsiz iki dikit… Cebindeki kimliği çıkardı, ayakkabısının burnu ile açtığı ufak çukura gömerek, yok olmadan önce adını yok etti, sonra taşlardan birine verip sırtını oturdu.  Kıvrılarak ilerleyen Haliç’e çevirdi yüzünü. Bir ağaca sırtını dayamış onu izleyen celladının yüzüne, gözlerinin içine ilk defa dikkatle baktı. Bilinci hiç olmadığı kadar açıktı ve celladının yüzünü daha önce nerede gördüğünü o anda hatırladı. Kardeşinin infazını seyrederken bayılan adamın kendisine yaklaşmasına, cebindeki silahı çıkarışına tepki vermeden sırtı mezar taşına yaslı oturmaya devam etti.

Zavallı mahkûmun sedyeye yatırılırken ağladığını, suçsuz olduğunu haykırdığını, bilekleri bağlanırken celladının elini sıkıca tutup yalvardığını dünmüş gibi hatırlıyordu. Zehirli iğnenin vücuduna tesiri her zamankinden uzun sürmüş, tıpkı Oklahoma’daki Clayton Lockett adlı idam mahkûmunun kırk üç dakika çırpınarak ölmesi gibi, bu adam da dakikalarca can çekişmişti. Bu konuda kabahatli olmadığına inanıyordu, can veren mahkûmun masum olduğuna inandığı kadar… Yapabileceği bir şey yoktu. Karar merci değildi, hiç olmamıştı. O sadece bir cellattı ve emri uyguluyordu, düşünmek ve sorgulamak ona haramdı. Karşısında dikilen ve intikam ateşi ile tutuşan adama bunları anlatsa belki kendini kurtarırdı ama açıklamayı düşünmedi bile, çünkü artık ölmeyi arzuluyordu. Bir bebek dünyaya gelmişken, kendisi çekilebilir ve yeni hayatlara yer açabilirdi.

“I’m ready! Do it!” diye bağırdı. Cellatlar mezarlığında bir cellat, kendi celladına teslim olmuştu. Namludan çıkan kurşunun sesiyle havalanan kuşlardan başka kimseyi etkilemedi gidişi. O hiç öğrenemeyecekti ama “Lara”* konmuştu bebeğin ismi.

*Lara: Latin mitolojisinde, Ölüm ve sessizlik perisi

Saate baktı. Akşam tam beşti. Salondaki kalabalığa göz ucuyla bir bakış attı. Burası büyük bir sanat galerisiydi. Aybars Bey içeride yaklaşık yüz kişi olduğunu düşündü.  Biraz sonra söyleyecekleri hepsinde bir şok etkisi yaratacaktı. Zerrin kalabalığın arasında durmuş, Aybars Bey’in kürsüde yapacağı konuşmayı bekliyordu. Aybars Bey kürsüye yaklaştı. Bakışlar ona döndü. Mikrofonu eline aldı. Bu kez Zerrin bakışlarını onlara yöneltti. Acaba bekledikleri şüpheli durum şu an gerçekleşecek miydi?

Aybars Bey yüzünde bir hüzün ifadesiyle konuşmasına başladı.

“Sevgili dostlar, ben emekli polis Aybars Güntan. Biliyorum, şu an konuşma yapmasını beklediğiniz kişi ben değil, çok yakın dostum Kaya Bircan’dı. Bu haberi size üzülerek söylüyorum. Kendisi bu sabah evinde ölü bulundu.”

Kalabalıktan uğultular yükselmeye başladı. Hepsinin yüzünde korkuyla karışık şaşkınlık ifadesi belirdi. Zerrin ise bakışlarını onların üzerinde gezdiriyor, şüpheli  bir durumun gerçekleşip gerçekleşmeyeceğini düşünüyordu.

“Bugün bu güzel sanat galerisinin açılış konuşmasını yapacaktı. Fakat ne yazık ki bu mümkün olmadı. Ve şunu da belirtmek istiyorum, bu cinayeti gerçekleştiren kişi kendisine yaklaşık bir hafta önce tuzak kurmuş ve yine aynı hafta içerisinde kurduğu başka bir tuzakla zehirlenmesine sebep olmuştu. Yine aynı kişi bugün onu öldürdü. Bu cinayeti  kimin işlediğini çok iyi biliyorum ve hak ettiği cezayı alana kadar peşini bırakmayacağım.”

Sözlerini bu şekilde bitirdi Aybars Bey.  Şaşkın bakışlar arasında mikrofonu yerine koyarak kürsüden indi. Zerrin kalabalığın arasından geçerek öne çıktı. Aybars Bey’e muzipçe bir ifadeyle baktı.

“Pardon beyefendi. Bir şey sorabilir miyim?”

Aybars Bey, Zerrin’e sanki onu hayatında ilk defa görmüş bir yabancı edasıyla baktı.

“Buyrun hanımefendi”

Zerrin herkesin duymasını sağlamak için yüksek sesle konuştu.

“Biraz önce söylediklerinizi üzülerek ve endişeyle dinledim. Acaba, bize bu kişinin kim olduğunu söyler misiniz? Çünkü hepimiz kendimizi tedirgin hissediyoruz.”

Aybars Bey yüzündeki ifadeyi değiştirmedi.

“Bakın hanımefendi, size bir bilgi veremem. Çünkü bu kişi şu an aramızda olabilir. O yüzden size burayı hemen terk etmenizi öneriyorum.”

Kalabalıktan bağrışma sesleri yükselmeye başladı. Hepsi birden aynı anda hızla kapıya yöneldi. Zerrin Aybars Bey’e yaklaştı.

“Gelecek mi?” diye sordu.

“Gelecek. Mutlaka gelecek. Ama şimdi değil.”

“Ne zaman peki?”

“Bugün, gün bitmeden bir misafirimiz olacak,” dedi Aybars Bey.

Ve ikisi de diğerlerinin yaptığı gibi, hızla kapıya yöneldiler.

***

Aybars Bey, kendisini evine getiren taksiden inerek kapıyı yavaşça kapattı. Yüzünde zafer kazanmış insanlara özgü bir sevinç ifadesi vardı. Evin kapısını açtı. İçeriyi dinledi. Koridordan geçerek büyük salona geldi. Pencere kenarında ki koltuğa baktı. Misafiri orada oturuyor, meraklı gözlerle Aybars Bey’e bakıyordu. Aybars Bey pencere kenarına yaklaştı. Camdan dışarı baktı. Sonra misafirine göz ucuyla bir bakış attı.

“Zerrin birazdan gelir, arkamdakini takip ediyordu.”

“Seni kim takip etti?”

“Önemli olan bu değil mi? Merak etme. Eğer bir insanı yapmadığı bir davranışla suçlarsanız, bu davranışı yapmadığını kanıtlama gereği duyar. O da mutlaka buraya bunu kanıtlamak için gelecek.”

“Bu durumda yaptığı davranışları da inkâr edemeyecek.”

“Aynen öyle. İtiraf edecek.”

Zerrin evin önüne geldi.  Arabayı park ettikten sonra indi. Aybars Bey, Zerrin’in evin içine girdiğini görünce misafirine dönerek gülümsedi.

Zerrin büyük salona girdi. Misafire selam verdi. Daha sonra Aybars bey’e dönerek “Seni buraya kadar takip etti,” dedi.

“Biliyordum. Bu harika. Seni fark etti mi?”

“Sanmıyorum. Buraya geldiğini gördü, aşağı sokağa kadar indi. Kapıyı çalması an meselesi diyebilirim.”

“Güzel, kapıyı ben açarım. Siz ikiniz burada bekleyin. Onu küçük odaya davet edeceğim.”

Misafir yerinde kımıldamadan oturuyor. Merakla ikisine bakıyordu. Neden sonra dayanamayarak;

“Şüphelendiğimiz durum gerçekleşecekti değil mi?” diye sordu.

Aybars Bey ona döndü.

“Evet, ama kürsüye benim çıkmam her şeyi değiştirdi.”

“O zaman sana minnettarım.”

Kapı çaldı. Aybars Bey misafirine içten bir gülümsemeyle baktı.

“Bunları sonra konuşalım. Şimdi halletmemiz gereken bir durum var. Dediğim gibi dışarı çıkmayın.”

Zerrin’e baktı. Zerrin olur manasında başını sallayarak koltuğa oturdu. Aybars Bey hızla kapıya yöneldi. Kapıyı açarak karşısındaki yabancıyı süzdü. Karşısında otuz yaşlarında, genç bir adam duruyordu. Halinden tavrından endişeli olduğu anlaşılıyordu.

“Buyrun kime bakmıştınız?” diye sordu Aybars Bey.

Karşısındaki  adam, telaşını gizlemeye çalışarak “Sizinle görüşmek istiyorum Aybars Bey,” dedi.  “İçeri geçebilir miyim?”

Aybars Bey bu durumdan memnun olmuş bir tavırla, “Tabii, buyrun,” diye konuştu. “Şu karşıdaki odaya geçin.”

Küçük odaya geçince yabancı Aybars Bey’e yaklaştı. “Siz ne yapmaya çalışıyorsunuz çok merak ediyorum.  Bugün söyledikleriniz neydi öyle?”

Aybars Bey sakin bir tavırla genç adama baktı.  “Anlayamadım. Siz neyden bahsediyorsunuz?”

“Bakın bu bir tesadüf olmalı. Bugün o konuşma da Kaya Bircan’ın öldüğünü söylediniz. Bu ölüm kesinlikle bir tesadüf.”

“Doğrusu pek çok şeyin tesadüf olduğunu duydum. Ama bir ölümün tesadüf olduğunu ilk defa sizden duyuyorum.”

“Onu ben öldürmedim.”

“Öyle mi? Ben de onu sizin öldürdüğünüzü söylemedim zaten.”

“Ama ima ettiniz.”

“Peki, şunları inkâr edebilir misiniz? O açılışta onu öldürecektiniz. Aynı zamanda başına gelen zehirlenme olayı ve tuzak girişimlerinin faili de sizsiniz. Öyle değil mi?”

Genç adam donuk bir ifadeyle Aybars bey’e baktı.

Aybars Bey gülümseyerek “Yoksa bunların hepsi bir tesadüf mü?” diye sordu.

Genç adam bıkkınlıkla, “Tamam, kabul ediyorum.,” dedi. H”epsini kabul ediyorum. Ama onu öldürmedim.”

“Tabiii ki de onu siz öldürmediniz. O zaten hiç ölmedi.”

Genç adamın yüzündeki endişe ifadesi, yerini şaşkınlığa bıraktı.

“Lütfen benimle gelin. Hayatınızda bundan daha büyük bir tesadüfle karşılaşmayacağınıza eminim.”

Genç adamın önüne geçerek büyük salonun kapısını açtı. Zerrin onların içeri girdiğini görünce ayağa kalktı.  Genç adam pencere kenarında oturan misafiri gördü.

“Bu o. Siz beni oyuna getirdiniz,” dedi telaşla.

“Evet öyle. Sevgili dostum Kaya Bircan.”

Kaya Bey ayağa kalkarak genç adama yaklaştı.

“Demek o sendin, senin yüzünden aylardır korku içerisinde yaşıyorum. Bugün ben o kürsüde konuşma yapacağım sırada beni öldürecektin”

Aybars Bey koltuğa geçerek oturdu. Sakin bir ses tonuyla konuşmasına başladı.

“Dostumun bu tuzaktan haberi vardı. Dün bana gelerek benden yardım istedi. Konuşma yapacağı sırada kendisini bir tehlikenin beklediğini söyledi. Biz de oturup bir plan yaptık. Güvenliği açısından oraya gitmesi doğru değildi. Onun yerine konuşmaya ben çıktım ve onun öldürüldüğünü söyledim. Bunu yapan kişinin başına gelen diğer tuzaklara sebep olan kişi olduğunu belirttim. O sırada siz o kalabalığın arasındaydınız. Diğer tuzaklara sebep olan kişi sizdiniz ama onu öldüren kişi siz değildiniz. Bu gerçeği bana anlatmanız gerektiğini düşündünüz ve beni buraya kadar takip ettiniz. Tam da düşündüğünüz gibi oyuna geldiniz. Ayrıca suçunuzu kendi ağzınızla itiraf ettiniz.”

Genç adamın yüzünde sinirle karışık bir gülümseme belirdi.

“Siz beni bunlarla suçlayamazsınız.”

“Suçlarım ve gördüğünüz gibi de suçluyorum. Yakalandınız.”

“Böyle bir şeye hakkınız da, yetkiniz de yok. Siz emekli polissiniz.”

Zerrin cebinden kelepçeyi çıkararak hızla genç adamın koluna taktı.

“Ben emekli değilim. Sizi yakalamaya hakkım da var yetkim de.”

Aybars Bey gülerek yerinden kalktı. Dostunun yanına gelerek genç adama baktı.

“İşte tesadüf diye buna denir.”

Bakışlarını pencereye çevirdi. Evin kapısının önüne bir polis aracı yaklaştı.

Aybars Bey’in dediği gibi,  gün daha bitmemişti.

Seden, Koray’ın öğle tatilini, telefonlarına gelen mesajları cevaplandırarak geçirdiğini fark etti. Son günlerde epey dalgın görünen Koray, tamamlaması gereken raporları da yetiştirememişti. Mutlaka bir derdi vardı. Ama bunu paylaşmak istemediği sürece ona yardım edemezdi. Belki de Seden’e söylemeye cesaret edemiyordu.

“ Son birkaç gündür çok dalgınsın Koray, kendini işine veremiyorsun. Ayrıca raporları da zamanında yetiştiremedin. Hayrola! Bir sorun mu var? Eğer paylaşmak istersen, seni memnuniyetle dinlerim. Ayrıca yardımcı olabileceğim bir şey varsa, elimden geleni yaparım.”

“ Gerçekten yardım eder misiniz amirim?”

“ Sen konun ne olduğunu anlatırsan elbette, tabii.”

“ Amirim,  kuzenim evleniyor. Düğün, tanınmış bir otelde olacakmış. Dolayısıyla,  benim de çok şık bir takım elbise ya da smokin giymem gerekiyormuş. Annem her gün, hiç üşenmeyip mağaza mağaza geziyor. Ne kadar smokin ve takım elbise modelleri varsa hepsinin resmini çekip bana yolluyor. Düğüne daha iki ay var, hem sonra benim takım elbise ya da smokine ihtiyacım yok. Ne gerek var şimdi durduk yere masraf çıkarmaya? Bir de takı meselesi var tabii. Böyle söyleyince de kıyamet kopuyor. Haksız mıyım amirim?”

“ Özensiz giyindiğinizde elbiseniz fak edilir, kusursuz giyindiğinizde siz fark edilirsiniz,”[1] dedi Seden gülerek.

“ Annemi haklı buldunuz tabii!”

“ Bazı insanlar, lüksü yoksulluğun tersi olarak düşünüyor. Hâlbuki lüks, bayağılın tersidir.[2] Bence annen, senin sade ve şık olmanı istiyor. Takım elbiseni en son ne zaman giymiştin?”

“ Devrem Samet’in düğününde giymiştim, neredeyse beş yıl oluyor. Başka evlenen olmadı ki, resmi bir toplantıya da katılmadım. Biliyorsunuz, ben spor kıyafetleri tercih ederim. Tamam! Tamam anlaşıldı, smokin alınacak.  Takı işini nasıl çözeceğim peki?”

“ Bütçeni gözden geçireceksin ve sana yakışanı alıp takacaksın. Bu kadar basit Koray! Bunlar çok güzel ve anlamlı telaşlar, bakma bizler zorlaştırıyoruz.”

Seden’in cümlesi biter bitmez, telefon çaldı, Koray hemen ahizeyi kaldırdı.  Karşı tarafı dinlerken, Seden’in yüzüne hayretle bakıyordu

“ Amirim, hiçbir şey tesadüf değildir dersiniz her zaman, sizden korkmaya başladım doğrusu. Bu smokin olayı, evrene negatif enerji olarak yayıldı galiba. İldeniz Modaevi’nin sahibi Ayda İldeniz, defilede aksesuar olarak kullandığı sandığın içinde ölü olarak bulunmuş.”

“ Smokin ve takı meselesinden spritüel konulara geçme şimdi.  Olay yerinin tam adresini, ekip arkadaşlarımıza bildir de hemen çıkalım.”

***

Tunalı Hilmi Caddesindeki, Ayda İldeniz Modaevi’ne ait binanın önü gazetecilerle kaynıyordu. Seden ve Koray, görevli memurlar eşliğinde, modaevinin kapısından zar zor geçebilmişlerdi.

İçerisi ana –baba günüydü. Defileye katılan konukların, mankenlerin ve bütün çalışanların ifadeleri alınıyordu. Görevli memurlardan birisi hemen yanlarına geldi ve onları bilgilendirerek salonuna kadar eşlik etti.

Ayda’nın cansız bedeni, defilenin yapıldığı salonda, podyumun ortasındaki sedef kakmalı bir sandığın içinde yatıyordu.

“ Amirim, maktul Ayda İldeniz’in bugün defilesi varmış. Sekreteri Pınar Koç ve terzisi Belgin Şanlı’nın ifadelerine göre; maktul defileyi sürpriz bir kapanışla bitirmeyi planlamış. Sürpriz kapanış;  erkek mankenler, ellerinde sedef kakmalı bir sandıkla podyumda yürüyecek, birkaç dakika sonra da sandığı açacaklarmış. Sandığın içinden de, gece kıyafeti giymiş bir manken çıkacak…”

“ Ama sürpriz olarak Ayda İldeniz’in cesedi çıkmış!” dedi Koray, görevli memurun bitirmesini beklemeden.

“ Defile başlamadan önce, yine aynı tanıkların ifadelerine göre maktul; modacı Çiğdem Simli adlı şahısla çok kötü kavga etmiş.”

“ Kavganın sebebi neymiş peki?”dedi Seden.

“ Amirim, işte orası çok ilginç. Maktul, bu Çiğdem Simli adlı modacıya davetiye göndermediği halde şahsı kapıda görünce çıldırmış.”

“ Bunun neresi ilginç şimdi?”dedi Koray, sabırsız bir tavırla.

“ Çiğdem Simli, kendisine davetiyesi sorulunca çantasından davetiyesini çıkardığı gibi maktulun yüzüne fırlatmış. Sonra iki kadın fena halde kapışmış, zar zor ayırmışlar.  Modacı Çiğdem Simli’yi oradan uzaklaştırarak, arabasına bindirmişler.”

“ Amirim, benim iyice kafam karıştı! Kim, nerede nasıl ne yapmış? Hepsi birbirine girmiş vaziyette,” dedi Koray.

Seden, Koray’a döndü ve “ Maktulun sekreteri Pınar’ı, terzisi Belgin’i ve modacı Çiğdem Simli’yi, detaylı ifadelerinin alınması için büroya alın. Burada işim biter bitmez size katılırım,” dedi.

***

Seden, cesedin içinde bulunduğu sandığı incelemek için podyuma çıktı.  Olay yeri inceleme görevlileri cesedi henüz sandıktan çıkarmamışlardı.  Sandıktaki incelemeleri bitince büyük bir titizlikle, cesedi çıkarıp podyuma yatırdılar.

“ Amirim, herhangi bir darp izi görünmüyor. Yüzünün sol tarafındaki sıyrık ve morluklar;  ayrıca kollarında ve bacaklarında görülen sıyrıklar, ceset sandığa yerleştirilirken oluşmuş. Henüz katılaşma başlamadığı görülüyor, bu da tahminimce saat: 15.00 ila 17.30 arasında öldürülmüş olduğunu gösteriyor.  Şimdilik söyleyebileceklerim bu kadar.  Adli tıp doktoru, otopsiden sonra size ayrıntılı raporu gönderir.”

“ Peki, teşekkür ederim. Size verimli çalışmalar diliyorum.”

Seden, gazetecilerin patlayan flaşları ve burnuna kadar sokulan mikrofonların arasından hızlıca geçip aracına bindi.

***

Büroya vardığında,  Pınar ve Belgin ağlamaktan şişmiş gözlerle oturuyorlardı. Kısa bir selamlaşma faslından sonra hiç beklemeden hemen konuya girdi.

“ Pınar Hanım, önce sizinle başlayalım. İldeniz Modaevi’nde ne zaman çalışmaya başladınız?”

“ Üç yıl öce çalışmaya başladım. Ama onu ben öldürmedim yemin ederim! Be…ben..ben kapıda konuklarla ilgileniyordum. Tek suçum, Çiğdem Simli’nin geldiğini Ayda Hanım’a haber vermekti. Kavgaya ben sebep olduuum!”dedi Pınar ağlayarak.

Pınar, yirmi sekiz yaşında, üniversitenin iki yıllık moda tasarımı bölümünü bitirmiş, orta boylu esmer, genç bir kadındı. Ayda’nın kaprislerine katlanır ve bütün ayak işlerini hiç şikayet etmeden yürütürdü. Ayda’ya, en uzun süre dayanan sekreterlerden biriydi.

“ Sakin olun Pınar Hanım. Sadece ifade vermek için burada bulunuyorsunuz, kimse sizi suçlamıyor. Siz sadece sorularımıza yanıt verin olur mu?” dedi Seden, yumuşak bir ses tonuyla. “ Ayda ve Çiğdem neden kavga ettiler?”

“ Davetiyeleri, konuk sayısına göre bastırdık ve konukların arasında Çiğdem Hanım yoktu. Sonra davetiyeleri, kuryeye ben teslim ettim. Ona davetiye gönderdiğimi hatırlamıyorum.”

“ Pınar Hanım davetiye konusunu anladık, siz kavganın sebebine gelseniz artık,” dedi Koray.

“ İşte ben de onu anlatmaya çalışıyorum ya zaten! Kadın davetiyesini alıp gelmiş. Kavga, Çiğdem’in davetiyesi yüzünden çıktı. Şimdi anladınız mı?”

“ Siz,  Çiğdem’e davetiye göndermediniz ama Çiğdem elinde kapı gibi davetiyesiyle defileye geldi. Doğru mu anladım?” dedi Koray.

“ Evet, doğru anladınız. Ayda Hanım, davetiyelerin tanesine beş yüz lira ödemişti. Bir tanesi kayboldu diye, günlerce beni azarladı.”

“ Belki matbaadan eksik göndermişlerdir, olamaz mı?”

“ Bu mümkün değil! Çünkü Ayda Hanım, davetiyeleri sayılı olarak bizzat kendisi teslim aldı.”

Seden, Pınar’ın fazla üstüne gitmedi.

“ Belgin Hanım, siz ne zamandan beri İldeniz Modaevi’nde çalışıyorsunuz?”

“ On yıldır çalışıyorum. Ancak daha önce Çiğdem Simliyle birlikte çalıştım. Anlaşamayınca ben de Ayda’nın yanına geçtim.”

Belgin kırk yaşında, yalnız yaşayan, uzun boylu zarif bir kadındı. Kız meslek lisesinin, biçki dikiş bölümünü bitirmişti. Çiğdem ve Ayda ile çalışmaya başlamadan önce, hazır giyim sektöründe çalışıyordu.

“ Çiğdem Hanımın yanından neden ayrıldınız?”

“ Ayda, daha dolgun maaş teklif edince hiç düşünmeden ayrıldım. Hepsi bu.”

“ Sizce Ayda Hanımı kim öldürmüş olabilir? Düşmanı ya da ona kin besleyen birileri var mıydı?

“ Bildiğim kadarıyla yoktu. Moda dünyasında sevilen biriydi.”

“ O zaman neden öldürüldü peki? Hatta öldürmekle yetinmemiş bir de gösteride kullanılan sandığın içine tıkılmış zavallı kadıncağız!” dedi Koray.

“ Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum inanın!”

“ Peki, Ayda Hanımı en son ne zaman gördünüz?”

“ Ben, giyinme odasında mankenleri hazırlarken, güvenlik görevlilerimizden biri geldi. Ayda ve Çiğdem’in kavga ettiklerini söyledi. İşlerimi bırakıp hemen yanlarına gittim. Ayda’yı, Çiğdem’in elinden zor aldım ve hemen çalışma ofisine götürdüm. Saçı başı dağılmış vaziyetteydi, toparlanmasına yardım ettim. Ofisindeki kanepeye yatırdım ve tekrar işimin başına döndüm. Defile zamanında başladı ama Ayda ortalarda görünmüyordu. Sürpriz kapanışa kadar gelir diye düşündüm ama gelmedi. Kapanış gösterisinde kullanılan sedef kakmalı sandığın içinde ölü olarak gördüm.”

“ Bu sedef kakmalı sandık nerede duruyordu?” dedi Seden.

“ Ayda’nın ofisinde duruyordu. O sandığa, on bin dolar ödemişti ve kimsenin dokunmasına izin vermiyordu.”

“ Sandığı, Ayda’nın odasından kim aldı peki?”

“ Sahne tasarımı ekibindeki arkadaşlar aldılar. Mankenin, sandığın içinde hazır vaziyette beklediğini söylediler. Ben de hiç tereddüt etmeden podyuma çıkardım.”

“ Peki, sizleri daha fazla yormak istemiyorum, gene görüşeceğiz nasıl olsa. Bu arada, şehir dışına çıkma gibi bir planınız varsa hemen iptal edin lütfen. Gidebilirsiniz,” dedi Seden.

 

 

Seden, notlarına göz gezdirirken, Koray elinde iki kutu kahveyle içeri girdi.

“ Amirim, kahveleri alırken Çiğdem Simli’nin avukatı aradı. Müvekkili ile birlikte, yarın sabah 10.00’da burada olacaklarını söyledi. Neden avukatına ihtiyaç duydu acaba.”

“ Gelince öğreneceğiz. Neyse, Pınar ve Belgin’in ifadelerine dönelim şimdi. Pınar, davetiyelerden bir tanesinin eksik olduğunu söyledi. Muhtemel, bu kayıp davetiye Çiğdem’e gönderildi?” Ama kim veya kimler tarafından gönderildi?”

“ Ayda, gazetelere manşet olabilmek için planlamış olabilir bu davetiye işini. Biliyorsunuz, reklamın iyisi kötüsü olmaz.”

“ Olabilir. Asıl soru, Ayda İldeniz’i kim ve neden öldürdü? Ayda hakkında neler var elimizde.”

“ Asıl adı Naciye Telli.  İsmini meşhur olmaya başladıktan sonra değiştirmiş. Ankara doğumlu, elli beş yaşında ve hiç evlenmemiş. Annesi terzi,  babası, araba tamircisiymiş. Kendinden üç yaş büyük ağabeyi varmış, o da babasıyla birlikte araba tamirciliği yapıyormuş.  Kız Meslek Lisesinin biçki dikiş bölümünü bitirmiş, mahalleden ayrılana kadar Çıkrıkçılar Yokuşunda, küçük bir manifaturacıda çalışmış.  Ağabeyi ve babası, bir trafik kazasında ölmüş, hayatta kalan tek yakını annesi. O da Alzheimer hastası, özel bir bakımevinde kalıyor.”

“ Yine de araştırmaya devam edin, belki yakından tanıyan birileri çıkar.”

***

Ertesi sabah, Çiğdem Simli ve Avukatı Galip Kutlu, saat tam 10.00’da Seden’in odasında hazır bulundular. Kısa bir selamlaşma faslından sonra Avukat Galip Kutlu hemen konuya girdi.

“ Sayın amirim, müvekkilimi neden burada olduğunu anlayamadım. Çiğdem Hanım tanınmış bir modacıdır, ayrıca dürüst bir vatandaştır. Zaten bildiğiniz üzere, kendisi Ayda Hanımla üzücü bir tartışma yaşamıştır. Henüz bunun şokunu atlatamadan, Ayda Hanımın ölü bulunduğu haberiyle epey sarsıldı. Son olarak şunu belirtmek isterim, müvekkilim o üzücü tartışmadan sonra hemen İldeniz Modaevi’ni terk etmiş ve kendisini eve kapatmıştır.”

“ Galip Bey, o üzücü tartışmadan sonra, İldeniz Modaevi’nden ayrılan müvekkilinize ulaşamadık. Kendisi telefonlarımızı yanıtsız bıraktı. En nihayetinde, lütfedip aradı ve sizin eşliğinizde buraya geleceğini söyledi. Ayda İldeniz öldürülmeden önce, müvekkilinizle üzücü değil saç saça baş başa kavga etmiş. Tanıkların ifadesine göre Ayda Hanımı, müvekkilinizin elinden zor almışlar. Müvekkiliniz ifade vermek zorunda!” dedi Koray.

Çiğdem, ateş saçan gözlerle Koray’a baktı. Sonra çantasından bir fotoğraf çıkardı. Seden’in masasının üstüne bırakırken “ Güven bir ruh gibidir, terk ettiği bedene asla geri dönmez,”[3] dedi.

Fotoğraf, Ayda ve Çiğdem’in lise yıllarına aitti.

“ Benim gerçek adım, Sabriye Uncu. Naciye ve ben aynı mahallede büyüdük, aynı okula gittik, aynı hayalleri kurduk. Ama o ne yaptı? Benim hayallerimi çaldı! Lise yıllarında, elbise çizimlerine merak sarmıştım. Öyle kendi çapımda, resim defterine elbise ve gece kıyafetleri çiziyordum. Naciye, bir gün bu çizimlerle çok para kazanacağımızı söyledi.”

“ Ayda, asıl adıyla Naciye, sizin çizimlerinizle ünlü bir modacı oldu. Sizde buna daha fazla katlanamadınız. Zaten kavga da bunun bahanesiydi. Aslında evinize gitmediniz. Etrafın sakinleşmesini bekleyip, kimsenin olmadığı bir anda ofisine girip onu öldürdünüz. Sonra cesedini sandığın içine gizlediniz!” dedi Koray araya girerek.

Çiğdem, kahkahalarla gülmeye başladı. Öyle ki, gülerken gözlerinden yaşlar akıyordu.

“ Uzun zamandır hiç bu kadar gülmemiştim. Bütün bu anlattıklarınızı aklımdan geçirmedim desem yalan olur. O kavgadan sonra, aynen söylediğiniz gibi Naciye’yi öldürmek istedim! Ama o, buna değmezdi. Ben çizim yapmaya devam ediyorum, üstelik bunları çok yüksek fiyatlarla Avrupa’daki moda evlerine satıyorum. Telli Naciye’den daha iyi durumdayım!”

Avukat Galip, Çiğdem’i daha fazla konuşmaması için uyardı. Ama Çiğdem’in, Avukatını dinlemeye hiç niyeti yoktu.

“ Nerede kalmıştık?  Naciye, babasını ve ağabeyini kaybettikten sonra annesiyle birlikte mahalleden taşındı. Anlayacağınız, benim çizimlerimde Naciye ile birlikte gitti.  Bugünlere gelebilmek için, ikinci sınıf moda evlerinde terzi yamağı olarak çok çalıştım. Naciye’nin durumu da, benden farklı değildi. Bu çabalarımız, en nihayetinde meyvelerini verdi. Sonunda hayallerimize kavuştuk, ama dost kalamadık.  Onun, bir hırsız olduğunu, hiçbir zaman yüzüne vurmadım. Bir gün yaptığının bedelini çok pahallıya ödeyeceğini biliyordum. Kavga meselesine gelince;  Ayda’nın, adıma kurye ile davetiye yolladığını görünce çok şaşırdım çünkü şimdiye kadar beni, hiçbir defilesine çağırmamıştı. Bozuntuya vermedim ve davetine icabet ettim. Ama o ne yaptı? Kavga çıkardı! Maksadı beni gazetecilerin önünde küçük düşürmekti!”

“ Peki, Ayda’nın gönderdiği davetiye hala siz de mi?” dedi Seden.

“ Hayır! Neden saklamaya tenezzül edeyim ki? Yüzüne fırlattım gitti!” dedi Çiğdem, küçümseyen bir tavırla.

“ Çiğdem Hanım, evinizde olduğunuza dair size şahitlik edecek biri ya da birileri var mı?” dedi Koray.

“ Şahide gerek yok. Yüksek güvenlikle korunan bir sitede oturuyorum. Sitenin her tarafı, yedi-yirmi dört kameralarla izleniyor. Bakabilirsiniz!”

“ Siz orasını bize bırakın Çiğdem Hanım. Şimdilik bu kadar, gerekirse sizi yine ararız. Gidebilirsiniz,” dedi Seden.

 

Çiğdem ve Avukatı Galip, kapıdan çıkarken içeri teknik ekipten Nejat girdi.

“ Hoş geldin Nejat. Umarım güzel haberlerle gelmişsindir.”  dedi Seden.

“ Sen, her zaman güzel haberler bekliyorsun devrem. Ben de bu güzel haberler için deli gibi çalışıyorum. Çiğdem ve Ayda’nın kavgasına kadar olan görüntülerde güzel mankenlerden başka bir şey yok. Ama kavgayı ve sonrasındaki görüntüleri izleyin. Kolay gelsin!”

Seden ve Koray, kamera kayıtlarını izlemeye başladılar.

Giriş kapısındaki kameraların görüntülerinde, Ayda ve Çiğdem’in kavga sahneleri ifadelerle örtüşüyordu.

Ayda’nın odasındaki kamerada; Belgin’in,  Ayda’yı sakinleştirdiği ve kanepeye yatmasına yardımcı olduğu görülüyordu.  Ayrıca edef kakmalı sandığık çalışma masasının yanındaydı.  Belgin’nin ofisten çıkış Saati 14.30’du. Defile söylenildiği gibi saat 15.00’te başlamıştı. Saat 15.30’a kadar da ofisin önünde, kimse görülmedi.

Saat 15.30’da, mankenlerden birisi Ayda’nın ofisine geliyor ve kapıyı çalıp içeri giriyor. Ayda’nın kanepede yattığını görünce yanına gidip hafifçe omzuna dokunuyor. Ayda’nın tepki vermediğini görünce, onu biraz sarsıyor. Bu sarsmanın sonucunda Ayda, kanepeden yere yuvarlanıyor. Manken hemen, nefes alıp almadığını kontrol ediyor ve suni teneffüs uyguluyor. Sonuç alamayınca paniğe kapılıp sağa sola bakınıyor ve sandığı görüyor. Sandığı sürükleyerek  Ayda’nın yanına getiriyor ve onun cansız bedenini içine yerleştiriyor. Sonra başına geçip dua ediyor ve sandığı kapatıp ofisten çıkıyor.

Saat 16.30’da sahne tasarımı ekibinden üç kişi geliyor ve sandığı alıp sahne arkasına götürüyorlar. Belgin, erkek mankenlere sandığı alıp podyuma çıkmalarını söylüyor. Defile salonundaki kameralarda;  sandıkla podyumda ilerleyen mankenler, birkaç dakika sonra sandığı açıyorlar. Ayda’nın cansız bedenini görünce korkup podyumdan kaçıyorlar. Aydan’nın cesedini sandığa yerleştiren manken de, diğer mankenlerle birlikte çığlık atarak kaçıyor. Defile salonu bir anda karışıyor. Güvenlik görevlileri, polis gelene kadar durumu kontrol altına almaya çalışıyor.

“ Amirim, bu cinayet davası Matruşka bebeklerine benzedi. Ayda’nın içinden Naciye, Çiğdem’in içinden Sabriye, kayıp davetinin içinden postalanmış davetiye, manken çıkması gereken sandıktan ceset çıkıyor.  Ama katil çıkmıyor!”

 

***

Ertesi sabah, görevli memur otopsi raporunu ve laboratuar sonuçlarını Seden’in masasına bıraktı.

“ Amirim, Ayda’nın cesedini sandığa yerleştiren manken, Albina Yahantov isimli şahıs birazdan burada olur. Bu arada, Çiğdem’in oturduğu sitenin güvenlik kameralarını inceleyen arkadaşlar, Çiğdem’in ifadesini doğruladılar.”

“ Anlaşıldı,  ama yine de kendisi şüpheli listemizdeki yerini koruyor. Otopsi raporuna ve laboratuar sonuçlarına bakalım şimdi.”

Otopsi raporuna göre ölüm sebebi;  maktulun sağ kolunun koltuk altı hizasında, aksiler artere küçük uçlu enjektör kullanılarak, yılan zehri enjekte edilmesi sonucunda öldüğü tespit edilmiştir. Buna bağlı olarak, iskelet kaslarına giden sinir uçlarında bozukluk meydana gelmiş;  bu bozukluk, beyindeki solunum merkezini ve soluk alıp vermede rol oynayan kasları etkileyip solunumunu durdurmuştur.

Maktulun, yüzünün sol tarafında, kollarında ve bacaklarında görülen, sıyrık ve morluklar öldükten sonra meydana geldiği tespit edilmiştir Saç derisinde kökünden kopmalara rastlanılmıştır. Kopmaların yoğun olduğu ense kökü bölgesinde kanama olduğu tespit edilmiştir.

Toksikoloji raporuna göre; Maktulun, kanından alınan örneklerde yüksek miktarda yılan zehrine rastlanılmıştır. İncelemelerin sonucunda zehrin anavatanı Afrika ola Kara Mamba yılana ait olduğu tespit edilmiştir.

Ayda İldeniz’in odasından alınan parmak izlerinin sonucunda; sekreteri Pınar, terzisi Belgin ve Ayda’nın parmak izlerine rastlanılmıştır.

Sandıktan alınan parmak izlerinin sonucu; temiz bir ize rastlanılmadığı için sonuç alınamamıştır.

“ Amirim,  Ayda’ya yılan zehrini kim enjekte etmiş olabilir? Hadi etti diyelim, ne zaman oldu bu? Ayda’yı en son ofisinde görenler, Belgin ve manken Albina. Ama onlarında,  elinde enjektör olmadığı görülüyor.”

Seden, Koray’ın sorularını yanıtsız bırakmak durumundaydı çünkü görevli memur eşliğinde, manken Albina Yahantov gelmişti.  Albina o kadar uzundu ki neredeyse kapıdan eğilerek geçecekti. Sarışın, yeşil gözlü, beyaz tenli bir Rus güzeliydi. Albina’nın içeri girmesiyle birlikte, Koray’ın tavırları birden değişmişti.  Daha centilmen bir hava vermişti kendine.  Seden, yan gözlerle Koray’ı süzerken içinden de gülüyordu.  Kısa bir hoş geldin faslından sonra, soruları Koray’ın yöneltmesine izin verdi.

“ Bayan Yahantov, ne zamandan beri Hale Pekcan mankenlik ajansında çalışıyorsunuz?”

“ Aaaaa..şimdi ben geçen yaz geldi Ankara’ya. Once, Hale benim memleketteydi sonra aldı beni getirdi buraya. Ben çok mutlu burda, bir yıldır burda yaşıyor ben,” dedi Albina bozuk Türkçesiyle.

“ Biliyorsunuz, defilesinde mankenlik yaptığınız modacı Ayda İldeniz öldürüld…”

“ Ya ya ya… olmüş o kadin! Ben çok üzüldü! Onu sandığa koydum ve dua ettim, işiklar içinde yatsin diye.. Onu oyle bırakamazdım ben!” dedi Albina, heyecanla.

“ Peki, bize neler olduğunu anlatır mısınız?

“ Aaaaa… ben sandığın içinde podyuma çikacaktım ama sandığa sığmadı ben. Dikiş diken kadina soyledim ama beni anlamadi. Sonra ben gitti Ayda Hanim’a. O da yatiyordu, ben uyandirmaya çalıştı ama o uyanmadı. Ben biraz sarstım yuvarlandı yere, baktim nefes almiyor. Sonra ne diyorsunuz siz ona.. hah! İlk yardim. İşte ondan uyguladım, nefes almayinca oldüğünü anladım. Çok korktum ben, onu oyle bırakamazdı ben. Dua etmek lazım, saygı yapmak lazım olülere. İşiklar içinde yatsin. Ama ben oldürmedim onu, yemim ederim,” dedi Albina, göğsünün üzerinde ıstavroz çıkararak.

“ Peki, Ayda Hanımı neden gösteride kullanılan sandığa koydunuz? Neden haber vermediniz güvenlik görevlilerine?”

“ Dedi ya ben! Ona saygı olsun, son bir kez sahnede olsun diye. Ama o guvenlik,  sonra beni katil yapcakti.”

“ İfadenizi alan arkadaşlarımıza da, hiçbir şey görmediğinizi söylemişsiniz.  Bu yalan ifade verdiğiniz anlamına geliyor. Biliyorsunuz değil mi?”

“Evet, biliyorum ben. Ama doğruyu soylersem, bana kim inanacakti?

“ Ayda Hanımın terzisi Belgin, sizi sandığın içinde olmadığınızı fark etmedi mi?”

“ Ben ustümde olan elbiseyi çikardım. Sonra arkadaşlarımın arasına kariştım ben.”

Seden, Albina’nın ifadesi tamamlandıktan sonra, ona teşekkür etti ve Koray’ın kapıya kadar uğurlamasına izin verdi.

Seden tekrar, kamera kayıtlarını incelemeye başladı. Sonra, küçük bir ayrıntı çarptı gözüne, hemen adli tabibi aradı. Yılan zehrinin, küçük uçlu enjektör haricinde ona benzer başka nelerle enjekte edileceğine dair bilgi aldı. Tam telefonu kapattığı esnada Koray geldi.

“ Amirim, gelirken polis muhabiri arkadaşlardan biri aradı. Magazinciler, İldeniz Modaevi’nin Ayda’nın avukatları tarafından satışa çıkarılacağını öğrenmişler. Bilin bakalım, talipliler arasında ilk sırada kim var?”

“ Hemen Simli Modaevi’ne gidiyoruz! Ayrıntıları yolda konuşuz.”

***

Çiğdem, Seden ve Koray’ın iş yerine gelmelerinden hiç hoşlanmamıştı. Çok geçmeden, arkalarından Belgin girmişti içeri.

“ Avukatım olmadan sizinle görüşmem ne kadar doğru olur bilemiyorum,” dedi Çiğdem.

“ Bence gayet iyi idare ediyorsunuz Çiğdem Hanım. Bu arada, Belgin Hanımın da aramıza katılması ne ilginç bir tesadüf,” dedi Koray.

Koray’ın bu sözleri Belgin ve Çiğdem’de gerginlik yaratmıştı.

“ Çiğdem Hanıma iş görüşmesi için geldim. Malum, Ayda’nın bütün mal varlığı annesine kalıyor. Avukatları, en kısa zamanda modaevini satışa çıkaracaklar. Benimde hayatımı idame ettirmem gerekiyor,” dedi Belgin.

“ Vakit, nakittir tabii! Neyse biz konumuza gelelim. Şu kayıp davetiyeyi bir türlü bulamadık. Çiğdem Hanımda da değil maalesef. Belki siz bize yardımcı olursunuz,” dedi Koray.

“ Hiçbir fikrim yok.”

“ Peki, ben yardımcı olayım size. Kamera kayıtlarında,  sizin o hengamede Çiğdem Hanımın fırlatıp attığı davetiyeyi, kaşla göz arasında yerden aldığınız görülüyor.  Aslında davetiye kayıp değildi. Onu, gizlice siz aldınız ve Çiğdem Hanıma yolladınız. Neden?”

“ Evet, ben yolladım. Ne var bunda bu kadar büyütecek? İki eski dostun arasını düzeltmek ne zamandan beri suç sayılıyor?”

Belgin’in, sorusu havada kalmıştı. Herkesin gözü, bir anda kapıyı çalmadan içeri giren Avukat Galip’e çevrilmişti. Çiğdem ve Belgin’in gerginliği, Galip’in gelmesinden sonra iyice artmıştı.

“ Ne iyi ettiniz de geldiniz Galip Bey. Çiğdem Hanımın gözleri yollarda kaldı,” dedi Koray.

“ Avukatınızda geldiğine göre başlayabiliriz artık. Çocukluk arkadaşınız ve aynı zamanda rakibiniz olan Ayda Hanımın, sizin tasarımlarınızla ünlü olmasını daha fazla kaldıramadınız. Çünkü siz, sadece çizim yapabiliyordunuz, geri kalan bütün yaratıcı fikirler Ayda’ya aitti. Başarısının sırrı buydu. Şu anda gelirinizin tamamı, Avrupa’daki modaevlerine sattığınız çizimlerden geliyor. İçinizde giderek büyüyen intikam hissini Belgin’le paylaştınız. Ne de olsa onu, Ayda’nın yanına siz yerleştirdiniz. Böylelikle İldeniz Modaevi’nin bütün sırlarını, rahatlıkla öğrenebiliyordunuz. Aslında amacınız, Ayda’yı moda dünyasından silmekti. Ama fikrinizi Belgin değiştirdi. Öyle değil mi Belgin Hanım?” dedi Seden.

Çiğdem, yine gözlerinden yaşlar gelerek gülmeye başladı.

“ Hayal dünyanız ne kadar geniş Seden Hanım. Kanıtları görelim lütfen!”

“ Ben bu planın yürümeyeceğini başından beri biliyordum. Defalarca söyledim sana. Ayda’yı öldürmek,  beladan başka bir şey getirmez diye!” dedi Galip, bağırarak.

“ Evet, ben de kanıtları görmek istiyorum!” dedi Belgin, Galip’in hemen arkasından.

“ Kesin sesinizi beceriksizler! Görmüyor musunuz bizi birbirimize düşürüyorlar!” dedi Çiğdem çığlık çığlığa.

Ortalık bir anda karışmıştı. Koray, hemen ekip arkadaşlarını içeri çağırdı. Sonunda herkesi sakinleştirebilmişlerdi.

“ Belgin Hanım, elinizdeki yüzüğü lütfen görevli arkadaşımıza teslim edin!” dedi Seden.

“ Hayır, teslim etmeyeceğim. Özel bir tasarım o, üstelik çok pahallı.”

Belgin, istemeye istemeye titreyen eliyle, yüzüğü çıkardı ve görevli memura verdi. Sonra, ağlamaya başladı. Ortalık bir anda sessizleşti. Sessizliği bozan Çiğdem oldu.

“ Biliyor musun Galip? Avukat olarak ilk kez doğru bir şey söyledin. Ayda’yı öldürmek, beladan başka bir şey getirmez. Bu salak Belgin’i dinlediğime bin pişmanım!”

“ Sen de, en az benim kadar ölmesini istedin! Eteğimizdeki taşları dökelim o halde. Ayda, benim tasarımlarımı da çalıyordu. Kaç kere aldattı beni. Yaz defilesinde adını duyururuz Belgin, kış defilesini bekle Belgin! On yıllık emeğim heba oldu gitti. Ben de bir plan yaptım ve Çiğdem’e anlattım. O da Galip’e anlattı. İşin ucunda paradan çok, şöhret vardı. Davetiyeyi, Ayda’nın dalgın bir anında gizlice aldım ve Çiğdem’e gönderdim.  Böylece bütün gözler Çiğdem’in üstünde olacaktı. Bu basit bir şaşırtmacadan ibaretti. Böylece işin içine gazeteciler girecek, ortalıkta dedikodular dönecekti. Çiğdem dedikodularla uğraşırken, ben de  yurt dışına kaçacaktım. Bugün buraya, Galip’in hazırlattığı sahte pasaportumu almaya gelmiştim. Yüzüğü özel olarak yaptırdım. İçinde enjektör görevi gören bir mekanizma var ve içi yılan zehri ile zehir dolu. Kara Mamba, dünyanın en zehirli yılanlarından bir tanesi ve zehri neredeyse bir servet değerinde. Sağ olsun onun parasını da Çiğdem ödedi. Ayda’yı ofisine götürdükten sonra, yüzüğü elimde ters çevirdim ve kapağını açtım. Sonra onu kanepeye yatırma bahanesiyle koluna batırdım. İşte bütün hikaye bundan ibaret!”

Belgin’in itirafından sonra Koray, Galip ve Çiğdem’e de haklarını okudu ve görevli mamurlar tarafından kelepçelenip götürüldüler.

“ İstedikleri şöhrete, şimdi kavuştular amirim!”

“ Hayatın bize bahşettiği en büyük hazine, lekesiz bir ündür,” [4] dedi Seden.

[1] Coco Chanel

[2] Coco Chanel

[3] William Shakespeare

[4] William Shakespreare

Hayatımızın içinde ‘Keşke’ olmasaydı nasıl olurdu, hiç düşündünüz mü? Geri dönülmez hataların ardından hepimizin keşke şöyle yapsaydım ve ya yapmasaydım dediğinizi duyar gibiyim. Beş harf iki heceden oluşan ‘keşke’, kısa ama bir o kadar da anlamlı kelime. Her insanın zihninden birilerini öldürmek ya da ne bileyim ona zarar vermek geçmiştir. Aslında öyle bir niyetim yoktu aslında bencilce düşüncenin tahammülsüzlüğüne kapılıp, bir anlık öfkeyle cinayet işleyeceğimi hiç düşünmemiştim.

Keşke o gece o kapıyı çarpıp evden çıksaydım…

İzmir yazının bunaltıcı sıcağına nem de eklenince daha da çekilmez haldeydi. Cinayet Büro’nun tek kadın komiseri Banu, güzelliği kadar uçuk kişiliğiyle de ün yapmış biriydi. Asayiş şube ekipleri karşılarına çıkan komiserin kadın olduğunu öğrendiklerinde fazla dayanamayacağını düşünmüşlerdi fakat zaman geçtikçe inatçı ve savaşçı ruhuyla herkesin takdirini kısa sürede kazanmayı bildi.

İhbar, güneşin gökyüzünü yeni aydınlatmaya başladığı saatlerde gelmiş Banu’da ayağına geçirdiği kot ve askılı bluz ile vakit kaybetmeden yola koyulmuştu. Cinayet mahalline vardığında, dört katlı binanın çevresi güvenlik bandıyla çevriliydi. Görevli memurlar meraklı kalabalığı uzak tutmaya çalışırken aralarından sıyrılıp içeri girdi. Rutubetli eski yapının girişinde ilaca maruz kalmış hamam böcekleri vardı, bazıları ters dönmüş hareket ederken bazıları cansızdı. Ne yılan ne fare, hayatında tiksindiği tek canlı türüydü.

Asansör olmadığı için merdivenlerden çıktı, dairenin kapısında iki memur duruyordu, ayağına galoşları geçirirken başıyla selam verdi.  Yardımcısı Orkun, geldiğini duyar duymaz koşup geldi.

“Durum nedir?” amiri etrafı incelerken Orkun anlatmaya başladı.

“Maktul yirmi dokuz yaşında, Umut Yakın, ilaç firmasında çalışıyormuş. Yalnız yaşıyor, ailesi Eskişehir’de. Ölüm sebebi, bıçak olduğunu tahmin ettiğimiz bir cisim doğrudan kalbine denk gelmiş. Boğuşma yaşanmamış. Ekipler, koltuk üzerindeki saç ve kıl kalıntılarını topluyor. DNA taraması için laboratuvara gönderilecek. Umut’un haricinde farklı üç kişiye ait parmak izi tespit edildi, kimlikleri araştırılıyor amirim. Cep telefonundaki tüm veriler silinmiş, bilgi işlemde incelemenin ardından içinde neler olduğunu öğrenebiliriz. Kapıda zorlamaya dair bir iz de yok. Maktul ve olay hakkında bilgi almak için komşularla görüşeceğim.”

“İhbarı yapan kim?”

“İş yerinden, eski ev arkadaşı Gürkan, İstanbul’a bu öğlen uçakları varmış, onu almak için gelmiş ama telefonlara cevap vermeyince eve girip kontrol etmek istemiş.”

“Peki, Gürkan eve nasıl girmiş?”

“Eski anahtarlar hâlâ kendisindeymiş. Gürkan evlendikten sonra ne olur ne olmaz diye Umut anahtarının onda kalmasını söylemiş.”

Bir yandan etrafı inceleyen Banu diğer yandan da yardımcısını dinliyordu. Apartman girişindeki o tanıdık parfüm kokusunu dairenin içinde de duyuyordu; kendisinin de bir zamanlar kullandığı Channel Coco Mademoiselle. Parfüm sıkmayı, Cinayet Büro’ya geçip kan kokusu ile tanıştığı günden bu yana kullanmayı bırakmıştı.

Evdeki düzensizlik ve yayıntıdan bekâr birinin yaşadığı olduğu açık şekilde anlaşılıyordu. Eşyalar eski ve sadece işe yarar mobilyalar vardı. Duvarlara asılı tablo, saat ve benzeri hiçbir obje yoktu. Oturma odasının tek aksesuarı izmaritlerin dağ gibi biriktiği kül tablasıydı.

Mutfağa giderek inceledi, beyaz parlak dolapların kulplarının altında kırmızı çizikler göze çarpıyordu. Diğer odaları kontrol ederken mırıldanmaya başladı.

Küçük ve apartman boşluğuna bakan oda karanlıktı, yerde dağınık yatak, yanı başında komodin olarak kullanılan sehpa vardı. Bezden giyim dolabında asılı gömlek ve pantolonların dışında birkaç çift kotla beraber tişört dürülüydü. Evin tamamı diğer oda gibi az eşyalarla döşeliydi.

Tekrar dairenin girişine geldi, ayakkabılığın üzerinde duran bakır anahtarlığın içini kurcaladı.

‘Chemex Coffee’ kabartmalı anahtarlık, bozuk paralaralar ve aynı kahve markasına ait tükenmez kalemden başka bir şey yoktu.

Banu, cesedin olduğu odaya döndü. Maktul son nefesini vermeden önce bir şeyler anlatmak istercesine parmağı ile bir yeri işaret ediyordu. İşaret ettiği noktada sehpanın üzerinde eczane poşeti duruyordu. İçinde ne olduğunu öğrenmek için açıp baktı.

Sadece iki ilaç vardı. Ocean Mummy ve siyah, göz alıcı Ocean Methyl Balance adlı ürün duruyordu. Ekiplere incelemeleri için delil poşetine koyup verdi.  İlaçların kutuları açılmamıştı.

Önündeki sehpada biri bitmiş, diğeri yarım iki bira şişesiyle soğumuş patates kızartması duruyordu. Ketçaba bulanmış çatallar kirliydi. Memurların işlerini daha rahat yapmaları için dairenin önüne çıktı. Apartmanın içinde, komşularla konuşan Orkun’un sesi yankılanıyordu. Arada da sönen ışığı düğmeye basarak yakmayı ihmal etmiyordu.

Yardımcısına katılmak için Banu merdivenleri hızlı adımlarla çıktı. Orkun bir üst katta yaşayan yaşlı bir kadınla görüşüyor, elinde defter ve kalemle söylediklerini not alıyordu. Yaşlı kadın Banu’yu görünce sustu.

Orkun, “Nesime Teyze de bildiklerini anlatıyordu Amirim,” dedi.

Yaşlı kadın şaşkınlık içinde itirafta bulunacağını söyleyince Banu ile Orkun birbirleriyle bakıştılar.

“Hayatımda ilk defa böylesine güzel bir komiser görüyorum. Bekâr mısın kızım sen?”

Tebessüm eden Banu başını evet anlamında salladı,

Muzipçe gülümseyerek konuşmasına devam etti, “Benim oğlum var, kendisi yurt dışında yaşıyor, işi de maddi durumu da güzel. Ben seni çok beğendim, sizi tanıştırayım mı?”

“Teşekkür ederim Nesime Teyzeciğim; bana yapacağınız en güzel iyilik bildiklerinizi anlatmanız. Ben hayatımda bir kez kısa çöpü çektim, şansımı tekrar denemek istemiyorum. On altı yaşında oğlum var, birlikte gayet iyiyiz.”

Önce suratını yaramaz çocuk gibi asan kadın sonra gülümsedi.

Sert mizaçlı görünmesine rağmen konuşmaya başlayınca cana yakın aynı zamanda şakacı kimliği ortaya çıkıyordu. Kibar hareketleri, nezaketi ve insanın ruhunu okşayan ses tonu karşısındakini etkiliyordu. Yaşına rağmen dimdik duruyordu.

“Apartmanın zil ve otomatları iki haftadır bozuk. Yöneticiliğimizi yapan Gökhan Bey’den rica ettim bir an önce yapılması için, artık bu zamanda yabancılara güvenilmiyor. Apartman kapısını kapatmaları konusunda sıkça ricada bulunmama rağmen pek dinleyen olmadı. Sanırım beni yaşlı ve kuruntulu biri olarak gördüklerinden olsa gerek. Bakın, gördünüz mü başımıza neler geldi? Zavallı oğlan.”

“Dikkatinizi çeken bir olay yaşandı mı dün gece Nesime Teyzem?”

“Saat on iki sularıydı sanırım, bir ara Umut’un sesinin yükseldiğini duydum, telefonla konuşuyor diye düşündüm, uzun sürmedi bağırması.”

“Neler dediğini duydunuz mu?”

“Net anlaşılmıyordu, kulaklarım yaşıma göre iyi duyar, maşallah.” Genç kız edasıyla gülerek devam etti. “Efendi, saygılı bir çocuktu. Ev arkadaşı Gürkan’la birlikte neredeyse üç yıldır oturuyorlar, ikisinin de terbiyesizliklerini görmedim.”

“Komşulardan, mahalle sakinlerinden tartıştığı biri oldu mu hiç?”

“Ben duymadım kızım.”

Teşekkür eden Banu yardımcısına baktı, sıra zemin katta oturanlar ile görüşmeye gelmişti. Merdivenlerden inmeye başladılar. Umut’un kapısının önünden geçerken içeride hareketlilik devam etmekteydi.

“Başka kalemin var mı?”

Hazırlıklı dolaşan Orkun cebinden çıkardığı diğer kalemi Banu’ya verdi. Siyah, uzun saçlarını toplarken onu izledi. Topuz yapıp boynunu açığa çıkardığında güzelliğine hayranlıkla baktı.

Bunu fark eden Komiser, “Hayırdır Orkun, bana mı yürüyeceksin?”

“Valla amirim, inanın başka şartlarda tanışmış olsaydık peşinizden koşardım.”

“Emin ol ben de gözümü kırpmaz bacağına sıkardım.”

Orkun’un kendisine içten içe yıllardır hayranlık beslediğini biliyordu. Belki âşıktı, belki kardeş, dost gibi görüyordu ama gözlerindeki parıldamayı her bakışında yakalıyordu. Tanıştıkları günden beri ters bir davranışı, söylemi olmamıştı. Olsaydı zaten ağzının payını verirdi fakat buna hiçbir zaman gerek kalmamıştı. Her daim birbirleriyle sırdaş olmuşlardı, belki de aralarındaki ilişkiyi farklı kılan da buydu.

Geçen uzun yıllar sayesinde iş arkadaşlığının çok ötesinde bir yakınlıkları olmuştu.

Sıcaktan bunalan ve ellerini yelpaze gibi yaparak kendini serinletmeye çalışan Banu’ya yardımcısı, “Nem çok, nem,” diyerek takıldı.

Öğlen olmak üzereydi. Tüm apartman sakinlerinin ifadeleri alınana kadar bir yere ayrılmamaları gerektiği söylenmişti.

Her geçen dakika tepede yükselen güneş yüzünden sıcak iyiden iyiye kendini hissettiriyor nefes almayı bile güçleştiriyordu.

Banu ile yardımcısı zemin katın kapısına geldiler. Dairenin çelik kapısı, koyu ahşap rengindeydi. Zaten karanlık olan apartman katına daha da kasvetli bir hava katıyordu. İlaçtan nasibini alan böcekler en çok bu kattaydı.

Tiksintiyle böcek ölülerine bakan Banu, insanların bu yaratıkların içinde nasıl rahatça yaşadıklarını düşünürken kapıyı kırk yaşlarında kadın açtı. Hemen arkasından gelmekte olan kocası da karısının yanında yerini aldı. Kalelerini koruyan savaşçıları andırıyorlardı.

Mustafa ve Gizem çifti dün akşam saat yediye doğru işten geldiklerinde kendilerinden önce siyah şapka takan genç birini gördüklerini ama onun kim olduğunu söylediler.

“Gece yarısı yüksek ses, şüpheli bir durum fark ettiniz mi?”

“Hayır, o saatte televizyon izliyorduk, klimayı açıp camı çerçeveyi kapattığımız için haberimiz yok,” dedi Mustafa. Henüz iki aydır apartmanda oturan çiftin Nesime Hanım dışında kimseyle merhabaları yoktu. Sabah iş, akşam da ev, monoton hayat sürenlerdendi.

Tam ayrılmak üzereydi ki aklına bir soru daha takılan Banu, “Sizden önce giren kişi nasıl girdi, apartman kapısı kapalı değil miydi?”

“Net göremesem de anahtarları vardı sanki Nesime Teyze tembihlediğinden beri dış kapı hep kapalı duruyor.”

Orkun, son görüşme de bittikten sonra çatı katında yaşayan aile ile yaptığı ilk konuşmadan bahsetti, “Gökhan Bey ve Eşi Asuman Hanım kızları Buket ile birlikte yaşıyorlar. Kızları muhasebe bürosunda çalışıyormuş, dün haftanın son günü olduğundan mesai bitiminden hemen sonra kızları arkadaşları ile Çeşme’ye gitmiş. Cinayet saatinde evde değilmiş. Karı koca da baş başa kalma fırsatı yakalayınca akşamüzeri dışarı çıkıp yemeklerini balık restoranında yemişler. Eve geldiklerinde saat gece yarısını geçiyormuş. Alkollü olduklarından Asuman Hanım hemen yatarken, Gökhan Bey duş alıp öyle uyumuş. Hiçbir şey bilmiyorlar. Bu sabah olayı öğrendiklerinden beri tedirginler.

Diğer komşulardan Gökhan Bey, Umut hakkında Nesime Teyze’den biraz farklı şeyler anlattı. Gürkan evlenip evden ayrılmadan önce herhangi vukuat yaşanmamış. Genç komşularının ikisinin de yardımsever olduklarını söyledi. Umut yalnız kaldıktan sonra da fazla ortalarda görünmemiş. Fakat bir gece sigara içmek için balkona çıktığında Umut’un telefonla konuştuğunu duymuş. Her kimle konuşuyorsa üzerine ne giydiğini soran ve tenini özlediğini belirten müstehcen muhabbete tanık olmuş. Genç ve bekâr olduğundan üzerinde durmamış ama kızını ondan uzak durması için de uyarmadan edememiş.”

Orkun’un telefonu çaldı, arayan numara yabancıydı. Kaşlarını çatarak cevapladı. Oldukça kısa süren konuşmada karşıdaki kişiye “Bekleyin birazdan geliyoruz,” dedi. Banu’ya dönüp,  Umut’un müdürünün ve iş arkadaşlarının dışarıda beklediklerini söyledi.

Banu ve yardımcı apartmanın kasvetli havasından kurtulup kendilerini sıcağın koynuna attı. Güneşin parlak ışıkları yüzünden görmekte kısa süreli zorluk yaşadılar.

Asfalta yumurta kırsalar buharı bile pişirmeye yeterdi.

Bir grup kalabalığın önünde zayıf, kır saçlı, uzun boylu bir adam bekliyordu. Arkasında bekleyen ekibi gibi yüzü endişeliydi aynı zamanda meraklı bir ifadesi vardı.

Elini Orkun’a uzatıp, “Ben Metin, Orzaks İlaç Bölge Müdürüyüm.”

Uzatılan eli Orkun’dan önce Banu sıktı, “Ben Cinayet Büro’dan Komiser Banu, öncelikle başınız sağ olsun. Umut hakkında size sormamız gereken sorularımız var, arkadaşlarla da teker teker görüşmemiz gerekiyor.”

Hem meraklı komşuların taciz eden bakışlarından hem de güneşin kavurucu sıcağından kurtulmak için, “En yakın karakola gidip ifadelerinizi alalım,” dedi.

Küçük yalanlarınız başınıza hiç büyük işler açtı mı? Yalancının mumu yatsıya kadar yanarmış, benim de öyle oldu. Sevdiğim iki erkeğe de yalan söyledim. Şaşırdığınızı görür gibiyim, gözlerinizi patlatmış bakıyorsunuz değil mi? İki erkek!

Arayı bulmak için söylediklerim pembe yalanlardı, anladım ki yalanın pembesi, yeşili yok. Yalan yalandır. .

Gücüm tükendiği için yalanları sonlandırmak, arada kalmamak istiyordum. Size gerçekten değer veren birileri iyiliğiniz için bir şey söylüyorsa sakın onları yargılamayın. Yoksa siz de benim gibi kaybedenlerden olursunuz.

Prefabrik karakol binasının içinde on iki kişi vardı, Banu ve Orkun sorgulara ayrı ayrı başladılar.

Banu Bölge Müdürü Metin Bey ile görüşürken aynı zamanda hareketlerini gözlemliyordu. Orkun başka bir odada Umut’un iş arkadaşlarından biriyle birlikteydi. İş yeri hakkında, çalışma şartlarından ve işleyişle ilgili merak ettiklerini öğrendi.

“Umut’un nasıl bir karakteri vardı?”

“İyiydi, hoştu ama çok çabuk parlardı. Anlık öfke patlamaları yaşardı, ama sorumluluğunu bilen ve çalışkan biriydi. İş yüzünden çok sık tartışsak da özel hayatında saygısızlığını görmedim.”

“Ekip içinde uyumu nasıldı?”

“Gürkan ile çok samimiydi, diğer arkadaşlarıyla da anlaşıyordu ama Gürkan’la uzun süredir aynı evde yaşadılar. Şirkete yeni birini alacağım zaman da referans olup onu önerdi. Sahadan tanıyordum zaten Gürkan’ı, işe aldık. Evlenip kendine düzen kurdu, Umut yalnız yaşamaya devam etti. Ara sıra diğer arkadaşlarıyla atışmaları oldu, gerçi Umut’a has bir durum değil, çalışanlar arasında ufak tefek çatlak sesler çıkabiliyor. Bunlar da normal.”

“Anlaşamadığı birileri var mıydı çevresinde?”

“İşine son verdiğim Ejder diye çalışanımız vardı. Bizim yaptığımız işte spot diye tabir ettiğimiz ecza depolarının haricinde depo gibi eczanelere ürün gönderen yerler vardır. Ejder’in buralara mal sattığını tespit eden Umut durumu bana anlattı. Yaptığı satışları kontrol edip araştırdık, bizim tasvip etmediğimiz bir davranış olduğu için yollarımızı ayırdık.

Tabii o günün gerginliği ile Ejder Umut’u arayarak tehdit etmiş. Telefonda kavga etmişler, dedim ya Umut da çabuk parlar, Ejder ile görüşmemesini, uzak durmasını söyledim. Düşündüğüm gibi anlık öfke ile hareket ettiği için ikisi arasında telefon konuşmasındaki kavgadan başka bir olay yaşanmadı.”

“Bu olay ne zaman oldu?”

“Beş ay önce.”

“Ocean Methyl Balance ve Ocean Mummy adlı ürünler sizin firmanızın sanırım.”

“Evet, biri yeni çıkardığımız diğeri de gebelere önerdiğimiz multivitamin içerikli bir ilaç.”

“Ocean Methyl Balance ne işe yarıyor bahseder misiniz?”

Metin Bey şaşırdı, cinayetin ilaçla olan ilişkisini anlamaya çalışıyordu.

“Metilasyon döngüsü denilen, vücudumuzun genetik şifrelemesi olan DNA yapısını düzenlemeye yarıyor. Vücudumuzda oluşan toksinlerin ve zararlı diğer maddelerin vücuttan temizlenmesini sağlayan bir ilaç… Aynı zamanda canlıların hayati faaliyetlerini yerine getirmesi için enerji kaynağı olan ATP (Adenozin Tifosfat) üretimini de arttırıyor. ATP dediğimiz, hareket edip yaşamımızı sürdürebilmemiz için hücrenin kullanabileceği bir enerji şeklidir. Vücutta meydana gelen yaralanma, tahriş ve iltihap gibi inflamasyonları,  kronik hastalıklara karşı metabolizmayı yani vücudun sistemik işleyişini düzenliyor. Biz tıp dilinde homosistein seviyesini düzenler diyoruz. Gıdalarda bulunan vitamin ve mineraller vücudun ihtiyacını karşılayamadığından içeriğindeki bileşenlerle takviye edilmesini sağlıyoru. Kolin, dışarıdan alınması mutlak gerekli olan besin maddelerinden bir tanesidir. Sessiz organımız olan karaciğer sağlığını ve beyin fonksiyonlarımızı korur. Betain ve Serin de aynı Kolin gibi birer besin maddeleridir. Bu maddeler de metabolizmamızın düzenlenmesinde kilit rol oynar. Aktif B6, B12 ve B2 vitaminleri mutluluk hormonu salgılamamıza yardım ediyor, uykumuzu düzene sokuyor. Daha sayamadığım birçok olumlu etkisi var.”

“Siz mucizevi ilacı keşfetmişsiniz, haberimiz yok.”

Çalıştığı firma ile gurur duyarcasına göğsü kabaran Metin Bey gülümsedi.

“Bu ilaçları hangi eczanenin aldığını öğrenmemizde yardımınız olur mu?”

“Ocean Methyl Balance olmasaydı samanlıkta iğne aramaktan farksızdı ama yeni olduğu için işinizin kolay olduğunu düşünüyorum, depo çıkışlarını hemen yarım saate alır size bilgi veririm.”

Gürkan ile yapılan sorgu sırasında öğrenmek istedikleri Umut’un özel hayatıydı. O uzun süredir birlikte olduğu kişiyle evlilik planları yaparken öldürülen ev arkadaşının küçük çapkınlıkları olduğunu anlattı.

On dört kişiyle biten sorgu sonrası karakoldan ayrıldılar. Banu, Metin Bey’den gelen bilgiye göre eczaneleri araştırıp o ilacı kimin aldığını öğrenecekti. Umut’un o ilacı işaret etmesinin bir sebebi vardı.

Bölge müdürü saat altıya doğru bilgi vermek için geri dönebilmişti. Eczaneler de saat yedide kapanıp araya hafta sonu girdiğinden soruşturmayı pazartesi sürdürmekten başka şanları yoktu.

“Amirim ilaçları neden öğrenmek istediniz?”

“Maktulün ölmeden önce bize bir şeyler anlattığını düşünüyorum, ilaçların hangi amaçla kullanıldığını o yüzden sordum.”

Kendinizi nerede görüyorsunuz diye sorsam ne cevap verirdiniz? Ben ne yazık ki bir yerde göremiyorum, karanlıkta kaybolmuş hissediyorum. Yaptığıma inanamadığım gibi bu kâbustan uyanmaya çalışıyorum.

  Banu’nun olay yeri inceleme raporlarından beklediği sonuç çıkmamıştı. Eşleşen parmak izlerinden birinin Gürkan’a ait olduğu tespit edilmişti, zaten eve girip çıktığını da saklamamıştı eski ev arkadaşı. Cinayetin işlendiği saatlerde de eşiyle birlikte olduğunu söylemişti. Sırf merak ettiği için Gürkan’ın karısıyla tanıştı. Asıl amacı onun kullandığı parfümü öğrenmekti. Ölüm gecesi duyduğu o koku ile alakası yoktu kadının kullandığı parfümün. Zaten aklından geçen bir acaba ile hareket etmişti, durmaktansa kafasındaki şüpheyi sonlandırmanın peşindeydi. ‘Olur ya’ dedi içinden, içeceği sütü döktü diye yirmi yedi yerinden babasını bıçaklayanından tut, eşinin babasıyla birlikte olabilmek için kocasını öldüren kadınlarla bile karşılaşmıştı. Meslek hayatında insanoğlunun yapacaklarının sınırı olmadığı gibi, bazı istek ve arzularına akıl sır ermiyordu.

Her gözümü kapattığımda dehşet anlarını tekrar tekrar yaşıyorum. Hıçkırıklarımı içime bastırmaya çalışsam da vicdanımın isyanı her geçen gün daha da büyüyordu. Sırf insanlarla yüz yüze gelmemek için bir yalan daha uydurup çevremdekilere hasta olduğumu söyledim. Bu halde dışarı çıkmamın imkânı yoktu, cinayetin üzerinden iki gün geçmesine rağmen zamana hapsolmuş hissediyordum.  

Haftanın ilk günüydü, bahsi geçen Ocean Methyl Balance adlı ürünü henüz piyasaya çıkalı birkaç gün olmuştu ve şimdiden İzmir’de beş eczane almıştı. Üç eczaneden ikisi Çiğli biri Karşıyaka’da diğerleri Bornova ve Göztepe’deydi. Yine de kendini şanslı hissediyordu. Banu, araştırmaya Çiğli’de bulunan iki eczane ile başlamaya karar verdi, uzaktakilere ekip gönderip bilgi aldırarak işleri hızlandıracaktı. Saat daha sabahın sekiziydi ve insanlar işe yetişme telaşındaydı. Yardımcısı ile buluştu.

Orkun, “Ne yapıyoruz amirim?”

“Bir fırın bulup sıcak boyoz yiyoruz. Eczaneler saat dokuzda açılıyor, karnımızı doyuralım.”

Yaklaşık altı yüz yıllık geçmişe sahip boyoz, İzmir’e has, incecik yufkaların bir araya gelmesi ile meydana gelen hamur işiydi. Unlu mamuller satan fırın bulup kahvaltılarını yapmaya başladılar. Bir yandan dumanı tüten küçük, yuvarlak boyozları yerken bir yandan da Umut’un iş arkadaşları hakkında konuşuyorlardı.

“Amirim, bu çalışanların ortamı mübarek cadı kazanı. Kimse birbirinin arkasından atıp tutmaktan çekinmiyor. Aslı denen kız, Umut’un eski eleman olduğu için bir taraflarının kalktığından bahsediyor. Ali ise, adamın uzun zamandır deli gibi çalıştığını ve ufak tefek sorunların onu gerçekten yorduğunu anlattı. Aslı’nın söylediklerinden bahsedince ne dese beğenirsin? ‘Bırak o kızı amirim, her şeyi bildiğini sanıyor. Satışları iyi diye kendini bulunmaz Hint Kumaşı zannediyor’  dedi. Kendisi gibi zor bölgede çalışsa da görse diye veryansın ediyor.” Güldü.

Banu ciddiyetini bozmadan, “Komik bir tarafı yok bunun Orkun. Satış işi zor iştir. Kotalar, baskılar, zamanla yarışmak insanı başka birilerine dönüştürür. Görüştüğümüz bu ekip yine iyi, bunlar ufak atışmalar. Daha beterlerini de gördüm, bölge müdürleri de gayet içten ve babacan bir adam. Cinayetin işle alakalı olduğunu düşünmüyorum.”

Orkun amirini iyice süzdü, söylediklerinde şaka yapmadığını anlayınca uzatmadı. Saat dokuza gelmek üzereydi. Hesabı ödeyip ilk eczaneye doğru hareketlendiler.

Ellili yaşlarda top sakallı bir adam kepenkleri kaldırıyordu. Masmavi gözleri, kırışmış cildi çil çildi. Saçları dökülmüş olduğundan daha yaşlı gösteriyordu. Yardım eli uzatan Orkun kendini tanıtırken son kepengi de birlikte kaldırdılar.

Teşekkür eden adam kendini tanıttı, “Eczacı Fehmi.”

İçeri geçtiklerinde Fehmi Bey birer çay söyledi. Banu uzatmadan konuya girip sorusunu sordu. İlacın adını duyan eczacı buruk bir gülümsemeyle cevapladı.

“Depolara girdiğini duyunca o ilacı kendim için sipariş verdim. Ben kullanacağım. Ailede Alzheimer riski var. Malum yaş ilerliyor, kendimizi korumamız gerek.”

Çaylarını hızlı bir şekilde yudumlayan ekip diğer eczaneye gitmek üzere ayrıldı.

Güneş gözlüklerini delip geçen sabah ışınları kör edercesine parlaktı. Fehmi Bey’in yerini tarif ettiği diğer eczane yüz metre ilerideydi. Park yeri aramak istemedikleri için aracı yerinden kıpırdatmayıp yürümeye karar verdiler. On adımda terlemişlerdi bile.

Beyaz önlükleri giymiş iki kişiden biri paspas yapıyor diğeri de rafları düzenliyordu. İlk eczaneye göre daha büyüktü, daha çok market havası vardı. Kadın ve bebek sağlığı için kocaman bölmeler, hemen yanında da vitaminler, diğer gıda takviyeleri adı altında envaiçeşit ürünler yer alıyordu. Büyük çoğunluğunu oluşturan ilaçların üzerinde artık aşina olduğu logo vardı; Orzaks İlaç.

Temizlik yapan genç, kafasını kaldırıp nasıl yardımcı olabileceğini sordu. Banu rafta duran ürünlerden Ocean Mummy ardından da Ocean Methyl Balance’ı alıp kabartmalı kutusunun üzerinde parmaklarını gezdirdi. Gerçekten insanın ilgisini çeken görselliği vardı, “Dün hastalarınızdan bu ilaçları alan oldu mu?”

Genç, rafları dizmekte olan kumral adama çevirdi başını, “İlhami Abi, bakar mısın?”

İlhami taburenin üzerinden sıçrayarak Banu’nun yanına geldi. “Evet, buralarda çalışan biri sanırım, sık sık görüyorum.”

“Adını biliyor musun?”

“Hayır, ilk defa geldi. İlaç da reçete ile satılmıyor. Cep telefonundan fotoğraflarını gösterdi, para vererek aldı.”

“Tarif eder misin, nasıl biriydi?”

“Ensesine kadar inen kısa, kıvırcık ve siyah saçları vardı. Sanırım gözleri elaydı. Boyu bir yetmiş civarındadır.”

“İyi düşün, belirtebileceğin başka fiziksel bir özelliği var mıydı?”

“Bileğinde ay üzerine oturmuş peri kızı dövmesi vardı.”

Kamera olmadığından gelen kişiyi de teşhis etmelerine imkân yoktu, tek tek iş yerlerini de gezemezlerdi. Diğer eczaneye de telefon etmeye karar verdiler. İlk eczanede olduğu gibi eczacının ürünü kullanmak için kendisinin aldığını duyunca, “Ne ilaçmış arkadaş!” dedi Orkun.

Yine de kısa bir mola sonrası eczaneye uğramaya karar verdiler.

Görevlendirilen memurlardan da bilgi gelmişti, birini doktorun kendisi sipariş etmiş, diğer eczane de çalışan mümessilin hatırı için depodan sipariş verip rafında bulunduruyordu.

Yaz sabahı benim için karanlık ve buz gibi soğuktu. Yaşadığım pişmanlığın tarifi yoktu, geriye döndüremeyeceğim, özür dileyemeyeceğim büyük bir hata yapmıştım. Bu hata sadece beni bağlamıyordu üstelik. Vicdanımla yaptığım muhasebede zararlı çıkan hep biz oluyorduk. Elimi sevdiğimin kanına bulamanın hiçbir şekilde ne özrü ne de açıklaması olabilirdi.

Saatini kontrol eden Banu, “Kahve zamanı,” dedi. Araca doğru yürürken küçük, butik bir kafe gözüne çarptı. İçerisi oldukça hoş ve sade döşenmişti. Sanayinin içinde böylesine güzel bir yer bulmayı beklemiyordu. Pastel renklerin tercih edildiği ortamın havasında huzur vardı. Kafenin kapısını açtıkları anda serin havayla birlikte buram buram boyanmış kahve kokusu onları karşıladı.

İkisi de orta şekerli Türk kahvelerini sipariş ettiler, makinenin sinyal sesini duyduklarında sabırsızlıkları biraz daha arttı. Günün ilk kahvesiydi bu. Ahşap, oyulmuş ağaç kovuğundan tepsi ile servis edildiğinde o ana kadar Banu’nun fark etmediği ayrıntı gözüne çarptı. ‘Chemex Coffee’ kabartmalı ve koyu şekilde işlenmişti. Adeta buz kesen Banu mırıldanırcasına, “Orkun burada çalışanların isim listesini al, servis yapan kızı da buraya çağır, hemen!”

Banu kızın adını öğrendikten sonra, kimliğini gösterip kendini tanıttı ve yetkili birini çağırmasını istedi. Korkudan titreyen kız arka tarafa koşar adım gitti ve bir adam ile geri döndü.

Top sakallı, zayıf, saçları uzun olan adam yaylanırcasına yürürken merakı gözlerinden okunuyordu. Kendini tanıttı. “Merhaba ben Caner, nasıl yardımcı olabilirim?” Bariton ses tonuna sahipti.

“Ben cinayet Büro’dan Banu,” diyerek girizgâh yapıp, özellikle kıvırcık saçlı çalışanı olup olmadığını sordu.

Kafede servis yapan kız haricinde başka kadın çalışanı yoktu. Sahada da dağıtım yapan iki elemanı da erkekti.

“Anahtarlık, kalem ve fincan gibi eşantiyonları kimlere dağıtıyorsunuz?”

“Anahtarlıklar az sayıda, çevremizdeki eşe dosta verdik, kalemleri bizden toptan mal alan müşterilerimize dağıtıyoruz, fincanlar da sadece burada satılmakta. Onlar promosyon olarak dağıtılmıyor.”

Raflarda Umut’un evinde gördüğü fincanların benzerini aradı ama bulamadı. Aklında kaldığı kadar tarif etmeye çalıştıysa da Caner hatırlayamadı. Komiser onu suçlayamazdı, yüzlerce müşteri, insanın yüzüne bakıp da alışveriş yapanların cinayet işleyeceğini anlayacak değildi ya.

“Orkun ben olay yerine gidiyorum tekrar. Sen sanayinin merkez bürosuna git, bu civarları gösteren güvenlik kameraları var mı öğren. Ben Gökhan Bey’in muhasebeci kızıyla da tanışıp görüşmek istiyorum. Belki onun Umut’la ilgili bir bildiği vardır.”

 

Aracı Orkun’a bırakan Banu taksi ile geldi cinayet mahalline, saat altıyı geçiyordu ve hava bir nebze olsun serinlememişti. Apartmanın önüne geldiğinde demir kapı kapalıydı. Zillerin çalışmadığını söylemişlerdi, doğru olup olmadığını tümüne basarak denedi. Ses yoktu, beklemeye başladı içeri girmenin yollarını düşünürken elinde poşet ile karşıdan gelmekte olan Gökhan Bey’i gördü. Yaşadığı apartmanda cinayet işlendiğini öğrendiğinde bile yüzü bu kadar solgun değildi, yürümekte güçlük çekiyor gibiydi. Yanına geldiğinde, “Hayırdır Gökhan Bey? Bir rahatsızlığınız mı var?” diye sordu.

Cevap verirken gözlerini kendisinden kaçırmasına anlam veremedi komiser. Onun tuhaf hareketlerini izliyordu.

“Dünden beri keyfim yok Komiser Hanım, eve çıkıp dinleneceğim. Sizi hangi rüzgâr attı, yoksa bir gelişme mi var? Buldunuz mu katili?”

“Ne yazık ki, arkasında hiç iz bırakmamış. Uğraşıyoruz.”

Banu dava ile ilgili bilgileri paylaşmayı sevmezdi. Bildiklerini kendine ve meslektaşlarına saklamayı yeğlerdi.

Gökhan Bey kapıyı açıp geçmesi için yol verdi. Merdivenleri çıkarken ikisi de konuşmadılar. Adamın yanından geçerken ilk anda insanın burnuna çalınan meyve kokularından sonra ardından çiçek notalarını barından zarif ve seçkin parfümü tanıdı. Yabancı olmayan bu koku Gökhan Bey’in üzerine nasıl sindiğini düşündü.  Koku, cinayet gecesi evde hissettiği o yoğun tazelikteydi. Banu’nun kalp atışları birden hızlandı. Umut’un katında durdu. Gökhan Bey’in dairesine girmesini bekledi. Işıklar söndüğünde karanlığın içinde yalnızdı. Sessizliği dinledi. Derinlerde, oldukça derinlerde ölümün fısıltısını duyabiliyordu.

Ardından apartmanın ışığını yakıp Banu da cinayet mahalline girdi. Delil niteliği taşıyan eşyalar incelenmek üzere alınmıştı ama her ayrıntı kafasının içinde saklıydı. Bakır vazonun içinde ‘Chemex Coffee’ marka anahtarlık ve kalem duruyordu.

Parfümün apartmandaki kadar etkili olmasa da Cuma akşamından kalan aroması ölüm kokusuna karışmıştı; hassas burnu sayesinde iki kokuyu birbirinden ayırt edebiliyordu. Mutfak dolaplarına baktı, kulpların altında bir kadına ait oje izleri duruyordu. Yeni olduğu anlaşılan bu izler sadece iki dolap ve bir çekmecedeydi. İşaretleri takip ederek kapakları araladı, aynı kahve firmasına ait kupa bardaklar temizlenmiş duruyordu, ikinci dolapta salata ve aperatif yiyecekler koymak için tabaklar vardı. Cinayet gecesi patates servisinin yapıldığı tabağın diğer eşi de yerindeydi. Çekmeceyi açtı, büyük bıçaklar, takım olmayan çatal, kaşık ve kahvaltı bıçaklarıyla doluydu içi. Umut’u buldukları salona gitti. Koltuğun üzerindeki kan kurumuştu. Tekrar gözlerini kapatıp kafasının içinde komşuların anlattıklarını dinledi.

Nesime Teyze gece birisine bağırdığını duymuş ama ne dediğini anlamamıştı; telefonla konuşuyor zannetmişti fakat o sırada katili ile tartıştığını bilmiyordu. Gökhan Bey karısı ile dışarıdaydı, gece yarısı dönmüştü. Zemin katta yaşan Mustafa ve Gizem çifti işten geldiklerinde şapka takan bir yabancının apartmana girdiğini görmüşlerdi. Apartmanda başka kimse olmadığından esrarengiz kişinin geldiği adres belliydi, Umut’un evi. Anahtarı olduğu için zorlanmadan içeri girmeyi başarmıştı. Yüzünü saklamasının sebebi de çevresindekiler tarafından tanınmak istemiyordu. Bu kişi Umut’un beklediği biriydi ve ölmeden önce poşeti işaret etmesinin bir amacı vardı. Banu cinayet gecesi tahmininde haklı çıktı. İlaçların ne için kullanıldığını biliyordu. O parfüm kokusu. Evin içerisindeki izler, maktulün duyulan telefon konuşmaları, eczaneden Umut’un çalıştığı ürünleri alan esrarengiz kadın. Parçaları birleştirmeye çalışıyordu ama bir eksiklik vardı.

Orzaks İlaç’ın Bölge Müdürüne ait kartviziti çıkardı ve numarayı tuşladı. Meşguldü. Şansını tekrar denedi. Bu sefer başka biriyle görüştüğünü söyleyen GSM operatörüne ait telesekreter konuştu. Telefonu kapattığı anda Metin Bey zaman kaybetmeden dönüş yaptı. Banu, Umut’un hangi bölgelerde çalıştığını sordu. Çiğli’de gördükleri Chemex Coffee’nin bulunduğu lokasyonda da görevliydi.

Telefonu çalmaya başladı, Orkun arıyordu. Cevap vermeden önce,  “Seni yakaladım!” dedi.

Hatalarımızın sonuçlarını çocuklarımıza yükleyebilir miyiz? Sanmıyorum, tüm sorumluluğu üstleniriz, onları korumak için elimizden ne geliyorsa yaparız. Ben de hataların kıyısında gezinirken buluyordum kendimi, kararım ne olursa olsun insan kendinden önce çocuğunu düşünüyormuş.

Öğle molalarımda Umut’la sınırlı vaktimizi Chemex Coffee’den aldığı kahveleri yudumlayarak geçirirdik. Her zaman benimle daha fazla zaman geçirmek istediğini söylerdi. O gece, her zamanki kaçamaklarımızdan çok farklıydı.  İlk defa geceyi onunla geçirmek için aileme yalanlar söylemiştim.

Yoğun tempo ile çalıştığından, bağışıklık sisteminin çökmek üzere olduğundan şikâyet edip duruyordu. Yeni çıkaracakları üründen bahsetmişti vakti zamanında, ilacın çıktığını öğrenir öğrenmez bir koşu eczaneden alıp sürpriz yamak istemiştim. İkimiz için de unutulmaz olmasını istiyordum. Aklımdakileri, kalbimdekileri ona açmak için can atıyordum.

Heyecanlıydık o gece. Geleceğimizden bahsetmeye başladığımda neşesinin kaçtığını fark ettim. Sadece kaygılarımı bilmesini, bana destek olup güç vermesini istiyordum.

Ben içimi ona açarken umursamaz bir şekilde sadece patates yiyordu. Herkesten sakladığımız ilişkimizi artık insanlar bilsin istiyordum.

İkimizin beklentilerinin birbirinden farklı olduğunu geç de olsa anladım. Ben gelecek hayalleri kurarken o günlük eğlencesini yaşıyordu.

Kararlı konuşmalarım yüzünün iyice düşmesine sebep oldu. Kurduğu ilk cümlesinde kulaklarım uğuldamaya başladı, bağırıyordu,  Umut için öncelik ben değildim, kariyeriydi. Gözyaşlarıma hakim olmaya çalışıp tuvalete gitmek üzere kalktım. Söyledikleri beni darmadağın etti, nasıl toparlanırım bilemiyordum. Sadece kaçmak istedim. Aynadaki yansımama baktım, aklımdakini yapabilir miydim? Eğer kararını değiştirmezse düşündüğümü gerçekleştirmek zorunda olduğuma ikna ettim kendimi.

Salondan önce mutfağa gittim, bıçak setlerinin içinden orta boy olanı seçtim, canımın yandığı gibi ben de onun canını acıtmak istiyordum. Her şey geride kalmış gibi davranarak döndüm geri, suratıma bakmıyor yokmuşum gibi davranıyordu. Yüzüm gülüyor ama yüreğim kanıyordu. Sorumu yineledim, “Biz ne olacağız?” beklediğim cevap her şeyin geçtiğini söylemesiydi ama ağzından çıkan gerçekler beni yerle yeksan etti.

Söyledikleri sürekli kulaklarımda çınlıyordu, “Ben sorumluluk almaya hazır hissetmiyorum kendimi, bu senin hatan, sen sorumlusun! Bu ilişkiye başlarken sana gelecek vaat etmedim.”

İşittiklerim şaka gibiydi, hayatıma girmiş, kalbimde yer etmişti. Kırık, zamanı geçmiş bir oyuncak gibi benden vazgeçmek üzereydi. Dudaklarından dökülen her sözcük gururuma dokundu. Nefesimin kesildiğini hissettim. Ben, herkese karşı durmayı göze almışken o benden bir anda vazgeçebilmişti. Ben kendimi ona adamışken o sadece kendini önemsiyordu.

İlk defa bu kadar hızlı düşünüyordum, hayatım film şeridi gibi gözlerimin önünden geçti derler ya, işte öyle oldu benimde. Zaman durmuştu, her taraf sessizleşmişti, hayat bile akmıyordu o saniyelerde. Saniyeler dediysem bakmayın, bana o an asırlar gelmişti.

Sakladığım bıçağı çıkarıp tam kalbine nasıl denk getirdiğimi bile hatırlamıyorum. O an dünya olduğundan daha hızlı dönmeye başladı. Cinayet işledim, o adamdan uzak dur diyen babamı dinlememiş koynuna girmiştim. Son pişmanlık fayda etmiyordu işte, keşke dememin de anlamı yoktu. Bana ömrünü adayan babam, yerini hiç kimsenin alamayacağı adamı dinlememiştim. Meğer ne kadar da haklıymış, yaptıklarımı öğrendiğinde yaşayacağı hayal kırıklığını her düşündüğümde bin kere öldüm.

Diğer tarafta son nefesini veren, hayatımı paylaşmayı düşündüğüm adam cansız bir şekilde yanımda duruyordu. Gözleri açık, beni görmek istemiyormuş gibi başı aksi yöne dönüktü.

Öfke krizini atlatıp kendime geldiğimde pişman olup olmadığımı bile idrak edemiyordum. Aklımda başka bir düşünceyle, cinayet aletini yok etmek için geri çıkardım.

Ailem beni Çeşme’de bilirken hâlbuki ben çok yakınlarındaydım. Bana bol gelen kot pantolon ve tişört giyip saçlarımı da şapkanın altına gizleyerek girdiğim evden işimi bitirdiğimde aynı şekilde sessizce ayrılacaktım. İki sokak arkaya park ettiğim aracıma atlayıp kaçacaktım. Akşamüstü Ufuk Abi ve eşine az kalsın yakalanıyordum, bu sefer daha dikkatli hareket etmeliydim. Bu bekleyiş sırasında aynı evde ceset ile nasıl soğukkanlı bir şekilde durdum bilemiyorum. Nabız atışlarım normale döndüğünde parça parça aklıma yapmam gerekenler geliyordu. Telefonu alıp mesajlaşmaları ve son görüşmelerimizi sildim. Her ihtimale karşı işi sağlama almak için telefonu fabrika ayarlarına geri döndürdüm.

Evde parmak izim çıksa, Umut’un çevresinden birine ilişkimiz hakkında bir şey söyleme ihtimaline karşı beni herkes Çeşme’de sanıyordu, oradaki arkadaşlarımın arasına katıldığımda da geç kaldığım için bir yalan uydurabilirdim. Saat on ikide apartmanda babamın sesini duydum, anneme Müzeyyen Senar’dan Benzemez Kimse Sana adlı parçayı söylüyordu, keyiflilerdi. Eve girip kapının kapandığını duyunca dikkatli ve sessizce dışarı attım kendimi.

İlk defa İzmir’in bir yaz gecesinde soğuk soğuk terliyordum.      

Orkun telefonla geldiğini haber verince Banu anahtarları kapıyı açması için pencereden aşağıya attı. Kapının önünde beklerken, Orkun’un merdivenleri ikişer ikişer atlayarak çıktığını duyabiliyordu. Karşısına dikildiğinde soluk soluğa nefeslenmeye çalıştı. Onu izleyen Banu sinsice gülüyordu, “Oğlum iki merdiven çıktın mort oldun, gerdek gecesi ne yapacaksın?”

Duymazdan gelen Orkun, “Önemli bir ipucu yakaladım.”

“Oğlum beni yakalamak istiyorsan bisikletle değil uçakla gelmen gerektiğini söylemedim mi? Birazdan ben katilin kendisini yakalayacağım.”

Eliyle içeri girmesini işaret edip tüm ayrıntıları en ince noktasına kadar anlattıktan sonra peşinde oldukları katilin Gökhan Bey’in muhasebeci kızı Buket olduğunu söyledi.

Ağzı bir karış açık kalan Okan, “Nasıl?” diyebildi.

“İlişkilerini uzun süredir gizli yürütüyorlardı yoksa Gürkan’ı sorgularken mutlaka bize yakın arkadaşının bir ilişkisi olduğunu anlatırdı. Uzun süre aynı evi paylaştığı arkadaşının katilinin bulunması için sessiz kalamazdı, Umut özel hayatıyla ilgili biraz ketum bir tipmiş. Başta müdürü olmak üzere her arkadaşı karakteri hakkında yüzeysel konulardan bahsettiler. Çabuk sinirlenen, çalışkan ve sorumluluk sahibi işkolik bir tip. Özünde gerçek kimliğini Gökhan Bey gördü. Fakat kızının ondan uzak durmasına engel olamadı. Umut, Buket’le olan ilişkisini sır gibi saklıyordu. Son nefesini vermeden önce ilaçları göstermesinin sebebini tam çözemesem de bizi eczanelere yönlendirdi. Umut’un gittiğimiz kafede çokça zaman geçirdiğini evdeki malzemelerden anladım. Oraya sık gitmesinin başka bir sebebi daha olmalı. İlhami’nin tarif ettiği kıvırcık saçlı kadın, bahse girerim Buket bu tanıma uyuyor!

Dahası var, evin içindeki parfüm kokusu, apartmanda karşılaştığımızda Gökhan Bey’in üzerinde hissediliyordu. Belli ki kostümüne kızından sinmiş. Eğer bu dediklerimden yanılmıyorsam Umut’u öldürme sebebini onun ağzından dinleyebiliriz.”

Kapı çaldığında hâlâ yataktaydım, keşke kaybolmanın bir yolu olsaydı ve herkesi geride bırakıp beni kimsenin tanımadığı yerde hayatıma yeni bir başlangıç yapabilme şansım olsaydı. Gerçi zil sesi hayatımın bu saniyesinden sonra değiştiğinin sinyaliydi, sadece nelerin beni beklediğini bilmiyordum.

İçeride, hayatımın kahramanı olan babamın sesini duyuyordum. Yorgun ve üzgün olduğunu konuşma tarzından anlıyordum artık. Babaların, kız çocukların dünyasında ayrı bir yeri vardır. Normalde kapımıza gelen misafirlere neşe ve coşkuyla ‘Hoş geldiniz’ diye karşılayan canım babam hissiz bir tınıyla, “Buyurun,” dedi.

Konuşan kadını hayalimde canlandırmaya çalıştım, otoriter ve katı mizacı vardı, benim için geldiklerini biliyordum. Birini öldürmüş olsam bile biraz olsun merhametli olmasını diledim. Bu isteğim sadece kendim için değildi.

Gerginliği arttıran sessizlik biraz uzun sürünce aynı kadın tekrar konuştu, “Kızınız muhasebeciydi değil mi?”

Babam tereddütle, “Evet,” dedi.

“İş yeri nerede?”

“Çiğli.”

“İçeri girebilir miyiz?”

Adım atarken topuklarını yere vuran, sırtı dimdik, biraz da küstah birini canlandırdım gözümün önünde ama yüzünü hayal edemiyordum. ‘Bayan Ukala’ dedim içimden, babam ismini telaffuz edince adının Banu olduğunu öğrendim.

Oturma odasından yayılan boğuk konuşmaları anlayabiliyordum.

Bayan Ukala, Banu demektense takma adını daha çok sevdim, evde olup olmadığımı soruyordu, ilk kez annemin konuştuğunu duydum.

Hemen ardından adım sesleri odama doğru yaklaştığını gösteriyordu, kapımı tıklatıp içeri girdi. Temmuzun ortasında olmamıza rağmen yatağın örtüsünü boğazıma kadar çekmiştim, yaptıklarımdan bu şekilde korunabileceğimi sanıyordum. Artık benim için her şey çok geçti.

“Kızım, polisler seni soruyor.”

Annem ağlamamak için kendini zor tutuyordu, o da polislerin ne için geldiklerini biliyordu sanki. Yatağımdan kalktığımda tahmin etmediğim bir güç vardı içimde, dimdik ayaktaydım. “Geliyorum anne,” dediğimde sert çıkan ses tonuma ben bile şaşırdım.

Odaya doğru yürümeye başladığımda elimden geldiğince dik durmaya çalıştım. Evin duvarları üzerime hücum ediyor gibi hissediyordum, Umut’un çığlıklarını duyuyordum. Pişman mıydım? Belki evet, belki de hayır, gerçekten buna karar vermek zordu. Hayatımı alt üst eden ve sonrasında hiçbir şey olmamış gibi arkasını dönüp gitmek üzere olan birine siz de sinirlenmez miydiniz? Kabul ediyorum ben öldürecek kadar ileri gittim, hak etmedi de değil.

Keşke, ah keşke! Öldürmek yerine canını yaksaydım, vicdan azabını ömrü boyunca ben çekeceğime o çekseydi. Bir kere değil, bana yaptığı aklına her geldiğinde kendi kendine defalarca ölseydi. Keşke!

Kapıdan içeri girdiğimde tüm gözler üzerimdeydi. Kadın düşlediğimden çok daha güzeldi. Ne yapacağımı, ne diyeceğimi bekliyordu herkes. Bayan Ukala bana gözleriyle ateş ediyordu resmen, nedense artık canımı tek şey acıtabilirdi. Evet, tek şey, birazdan ailemin öğreneceği ve nasıl tepki vereceğini bilemediğim gerçek olan tek varlık.

Ellerimi karnıma koydum, gözyaşlarım akmaya başladı, aktıkça sanki daha da güçleniyordum, “Umut’u ben öldürdüm,” diyerek itirafla başladım sözlerime.

Komiser bana doğru bir adım daha attığında beklemesini işaret ederek durdum onu. Böyle tepki vermemi beklemiyordu besbelli. Neden yaptığımı ailemin anlaması, bilmesi gerekiyordu.

Kalbimi kıran adamı öldürmüştüm, acaba benim kalbini paramparça ettiğim hayatımın tek erkeği, babam beni affedecek miydi?

Banu kadının gözlerinin içine bakarken onun için üzüldüğünü, kalbinin sızladığını hissetti. Evin her köşesi Buket’e ait parfümün izlerini taşıyordu. Bakışlarını onun üzerinden ayırmadı. Kıvırcık saçlarını düzeltirken acı içinde kıvrandığını gördü. Bir an kısa saçlarını şapkanın altına saklamaya çalıştığını hayal etti.

Artık her şeyden emindi. İlaç poşetinin neden işaret edildiğini de biliyordu. Gösterişli, mucize niteliğindeki Ocean Methyl Balance Umut’a, gebelik döneminde kullanılan Ocean Mummy ise Buket’e aitti. Ses tonunu ayarlamaya çalışarak, “Cinayet gecesi kaçarken eczane poşetinin içinden ilacını almayı unutmuşsun.”

Bayan Ukala güzel olduğu kadar zekiydi. Evet, Umut’a o ilacı alırken kendime ait olanı poşetin içinde unutmuştum, son sözcükler dudaklarımdan dökülürken babamın gözlerinin içine baktım, çünkü ben onun kızıydım, af dilemeye utansam da kalbimi ısıtmasını bekleyerek açıkladım, “Ben çocuğumu doğurmak istiyorum!”  

“Biliyor musunuz, on dokuz sene sonra ilk defa onsuz bir güne uyandım. İlkokula başladığımız günden düne kadar hiç ayrılmadık, bir an bile. Biliyorum, söylediklerim kulağınıza abartı geliyor fakat bunların hepsi hakikat emin olun. Şair İsmet Özel’in de dediği gibi ‘sevmek; mübalağa sanatıdır…’ gerçekten. O yüzden birini seviyorsanız abartabildiğiniz kadar abartın, sevdiğiniz kişi dünyada nefes almaya devam ederken. Biz Şahin ile bunun bilincindeydik. Bize verilen sürenin kısıtlı olduğunu, bu kısıtlı süreyi birbirimizi severek doldurabileceğimizi çok iyi biliyorduk. Dolu dolu yaşadık, her anı, her boşluğu sevgimizin yüceliğiyle doldurarak.”

Başkomiser Tekin masasından kalktı, gözleri üzerine yaz yağmuru yağmış toprağı andıran genç kadının karşısına geçerek bir ayağı aksayan sandalyeye oturdu. Etkilenmişti karşısındaki insandan. Ne yani, Cinayet Büro Başkomiseri diye insan değil miydi? Ömrünü katiller ile maktuller arasında geçirerek tüketse de, soğukkanlıyım diye geçinse de o da bir insandı sonuçta. Bu meslek onun soğukkanlı olmasını istemiyor, emrediyordu. Bunun bilincindeydi. Akademi günleri geldi aklına bir an. “Soğukkanlı olacaksın Tekin, istesen de istemesen de bu meslek seni başka bir insana dönüştürecek. Ya içindeki canavarın ortaya çıkıp benliğini ele geçirmesine izin vereceksin ya da içindeki canavarı öldürerek benliğinin önündeki en büyük engeli ortadan kaldıracak ve gerçek bir insan olacaksın. Unutma, bizler de birer insanız,” demişti suç sosyolojisi dersinde Hakan hoca.

“Tekin Bey! Tekin Bey!” diye ses tonunu azıcık yükselten Zeynep Hanım’ın kendisini dürtmesiyle daldığı geçmiş zamandan çıktı Başkomiser Tekin.

“Kusura bakmayın, Zeynep Hanım. Dün geceden beri uykusuzum. Haberlerden görmüşsünüzdür. Nişanlınız hariç nişanlınızın katili ya da katilleri tarafından, şu anlık böyle düşünüyoruz, iki cinayet daha işlendi dün. Üç tane cinayet dosyasının içinde rotasını kaybetmiş kaptandan farkım yok şu anda anlayacağınız. Nişanlınız Şahin Ertürk, üzerine katilin bıraktığı nottan anladığımız kadarıyla nişanlınızın öldürülmesine şahit olduğu için  öldürülen temizlik işçisi Recep Akoğlan ve gece yarısı Madalyon Psikiyatri Kliniği’nde katledilen Hemşire Feride Yalman. Bu üç cinayeti de bir an önce aydınlatmamız gerek.” Masanın üzerindeki A4 kâğıdını işaret ederek devam etti. “Sabah geldi. Emniyet müdürü bir insanı daha öldürmeden bu canavarı bulmamızı istiyor acilen. Acınızı anlıyorum fakat bize yardımcı olmazsanız birbirini seven bir insan daha birbirinden sonsuza dek ayrılmak zorunda kalabilir.”

Nemli gözlerini terlemiş avuç içleriyle silerken cılız bir sesle konuştu genç kadın. “Sizi anlıyorum. Zor da olsa metanetimi koruyup size elimden gelen desteği sağlayacağım. Ne istiyorsunuz benden?”

“Öncelikle sizi koruma altına almamız gerekecek. Bunun için savcı ile iletişime geçtik. Katilin sizinle de bir derdi olabilir. Bunu bilmediğimizden hayatınızı riske atamayız. İsteklerime gelecek olursak sizden şu anda istediğim, size eşlik etmesi için yanınıza vereceğim memur arkadaş ile Adli Tıp’a gidip nişanlınız Şahin Ertürk’ü teşhis etmeniz. Biliyorum sizin için oldukça zor bir durum ama bunu yapmak zorundayız. Diğer ve son isteğim ise kendinizi iyi hissettiğiniz bir vakit buraya uğrayıp nişanlınız ile ilgili soracağımız sorulara cevap vermeniz.”

Sesindeki titreme biraz azalmıştı genç kadının.

“Pekâlâ, Tekin Bey. İsteklerinizi yerine getireceğim. Kendinize iyi bakın tekrar görüşeceğimiz zamana kadar.”

“Siz de hanımefendi.”

Başkomiser Tekin, karşısında oturan genç kadından daha önce ayaklandı. Masasının üzerinde duran yıllanmış telefonu çevirdi ve tekdüze bir sesle konuştu. “Zeynep Hanım’a Adli Tıp’a kadar eşlik edin Cemal, sonra da evine bırakırsınız.”

***

Başkomiser Cengiz Ankara Emniyet Müdürlüğü’ne C kapısından giriş yaparken vakit akşama evriliyordu. Asayiş Şube Müdürü Kadir Koç yol haritalarını çizecek toplantıda yer almasını kendisinden istemiş o da apar topar soluğu müdürlükte almıştı. Bir günde aynı şekilde işlenen üç cinayet meşhur ülke gündemimizin zirvesine oturmuştu. Durum oldukça acildi. Bu dosyada yer almasını İl Emniyet Müdürü bizzat arayarak kendisinden rica etmişti. Durumun aciliyeti ve emniyet müdürünün ricası üzerine tedavisini yarıda kesip dosyaya sahadan destek verecekti. Bu desteğin ilk ayağı olan Asayiş Şube Müdürü, Başkomiser Tekin ve kendisinden oluşan üçlü toplantıya katılmak için adımlarının ritmini bir kademe daha artırıp Asayiş Şube Müdürü’nün odasına doğru yöneldi.

***

“Bir kişiyi daha öldürmeden bu o. çocuğunu bulmamız lazım Tekin. Eğer bir kişi daha ölürse müdürün karşısına istifa dilekçem ile çıkacağım bir daha ki sefere. Sınırsız yetki sana, ne yapıp edip ölü ya da diri bu manyağı bulun!”

“Emredersiniz müdürüm. Cengiz başkomiserim ile birlikte bu gece başlıyoruz araştırmaya. Umarım bir ceset ile daha karşılaşmadan katili buluruz.”

Asayiş Şube Müdürü Kadir Koç durduğu yerde sıkıntıyla kıpırdandı.

“Cengiz nerede?”

Başkomiser Tekin, “Gelmek üzeredir müdürüm,” şeklinde kendisine yöneltilen soruyu yanıtlarken yeni döşenmiş odanın kapısı tıklatıldı. İçeriden “Gel,” komutunu duyan Başkomiser Cengiz, kalın ahşap kapıyı hafifçe araladı, içeridekileri kafasıyla selamlayarak Başkomiser Tekin’in karşısındaki deri koltuğa doğru ağır adımlarla yöneldi.

“Cengiz iyi görünmüyorsun. İstersen bugün dinlen. Biz başlarız. Yarın sen de katılırsın bize.”

“Hayır müdürüm, gayet iyiyim. Ayakta duramayacak kadar kötü olsam bile varımla yoğumla katili yakalamak için şu andan itibaren çalışmaya başlıyorum. Elimizdeki bilgileri bir düzene koyarak bir an önce yakalayacağız bu aşağılığı.”

Asayiş Şube Müdürü Kadir Koç, Başkomiser Cengiz’in bu cevabı üzerine masasının üzerinde duran gece mavisi desenli paketten bir dal çekti, dalı yavaş bir hareketle dudaklarının ucuna yerleştirdi ardından son derece profesyonelce bir hareketle dudaklarının arasındaki zehir yumağını clipper marka çakmağıyla yaktı ve ilk dumanı içine çekmenin verdiği hazzı bir kez daha yaşadı, dumanı ağzından dışarı verirken yüzüne sahte bir gülümseme yerleştirerek konuşmaya başladı.

“Kararlı olmana sevindim Cengiz. Şu aşamada bize senin gibi kararlı, ne yaptığını bilen insanlar lazım.”

Müdürünün bu teşvik edici sözleri üzerine Başkomiser Tekin’de bir şeyler söyleme ihtiyacı duydu kendisinde.

“Cengiz başkomiserimle hemfikirim. Vakit kaybetmeden bir an önce araştırmaya başlamalı ve yeni bir cinayet işlemeden katili ya da katilleri bulmalıyız.”

Asayiş Şube Müdürü yarıya gelen sigarasını söndürmeden yenisini yaktı ve odadaki üçlü diyalogu gür sesiyle sonlandırdı.

“Haydi, o zaman. Bir an önce diri ya da ölü bulun şu manyağı.”

***

“Adli Tıp’tan gelirken yolda her üç maktulün de otopsi ve diğer raporlarını inceledim, fazla bir şey yok abi, üç maktulün de yapılan doku analizi karşılaştırması sonucunda aynı kesici aletle öldürüldüğünü biliyoruz. Yapılan kan ve toksikoloji analizlerinde maktullerin kanlarında herhangi bir etken maddeye rastlanılmadığını da raporlarda açıkça belirtmişler. Üç maktulün de yanına bırakılan aynı içeriğe sahip notlar ve aynı gün içerisinde birbirinin tıpatıp benzeri biçimde işlenen cinayetler, üç cinayetin de failinin aynı kişi ya da kişiler olduğunu gösteriyor.”

Başkomiser Tekin ve Başkomiser Cengiz Cinayet Büro’nun karanlık odasında araştırmaya başlamadan önce son kritiklerini yapıyorlardı.

“Bu bilgiler oldukça kritik ve değerli Tekin. Şu anda elimizdeki bilgiler ışığında üç cinayet için de aynı katil ya da katillerin peşinde olacağız. Ayrıca cinayet aleti olarak ta üç ayrı alet aramayacağız. Bunlar bu dosyada elimizi hem güçlendirecek hem de bizi hızlandıracak.”

Başkomiser Tekin, Asayiş Şube Müdürü’nün odasındaki üçlü toplantıdan beri içinde bir çıbana dönüşen soruyu Başkomiser Cengiz’e sordu sonunda.

“Cengiz abi sana bir şey söylemek daha doğrusu sormak istiyorum. Geçen gün klinikte bize anlattığın dosya ile bu cinayetler birbirinin aynısı. İşleniş biçimleri, maktullerin üzerlerine bırakılan notlar… O dosyanın rafa kalktığını, cinayetin failinin de bulunmadığını biliyoruz. Soracağım şey, eğer katil ölmediyse o günden bugüne kadar tekrar ortaya çıkmış olabilir mi?”

Meslektaşından beklediği soruyu alan Başkomiser Cengiz, karşı tarafı tatmin edici bir cevap verdi.

“Tekin, klinikte beni ziyarete gelip dosyayı incelemem için dosyayı bana verdiğiniz andan itibaren bu ihtimali ben de düşünüyorum. Biliyorsun ki cinayet demek ihtimaller zinciri demektir. Cinayeti çözen her kimse dedektif, başkomiser vs. bu ihtimallerin hepsini, birini dahi atlamadan her birerini teker teker gözden geçirip her birinin üzerinde ayrı ayrı kafa yormak zorundadır. Ayrıca bu ihtimallerin bazıları kuvvetliyken bazıları da zayıftır. İhtimallerin zayıflığını veya kuvvetliliğini ise kanıtlar ve olayı çözenlerin görüş açıları, bir diğer deyişle perspektifleri belirler. Soruna gelecek olursak dediğin duruma bu açıdan bakarsak oldukça kuvvetli bir ihtimal, katilin tekrar ortaya çıkması tabii eğer hala yaşıyorsa. Bu ihtimali kuvvetlendiren ise kanıtlar ve bizim bu kanıtlardan yola çıkarak yaptığımız saptamalar. Tüm bunlara ek olarak en son diyeceğim şu ki, bu ihtimal üzerinde atlamamamız gereken bir nokta var ki bu nokta oldukça önemli. Katilimiz yıllar önce işlenen bu cinayeti kendisine paravan olarak kullanıp işlediği cinayetleri diğer katilin üzerine yıkmak niyetinde de olabilir.”

Başkomiser Tekin, sorusunu mesleki ve hayat tecrübelerini harmanlayarak cevaplayan meslektaşına bir kez daha hayran oldu içten içe. Oturduğu yerde biraz daha gerinerek ağrıyan ayaklarını bir ileri bir geri oynattı, daha sonra koltuğunda geriye doğru adamakıllı yaslanarak konuşmaya başladı.

“Doğru söylüyorsun abi, hem de çok doğru. Umarım katil ya da katiller aynı çıkar da o minik yavruya kıyanları da yakalayabiliriz. Bence rafa kaldırılan dosyayı raftan indirmenin zamanı geldi. İstersen bu işi ben yapabilirim.”

Meslektaşının gözlerinin içinde yanan birer kor gibi iki mavi lekeye baktı Başkomiser Cengiz. “İyi çocuk, iş yapmaktan geri durmuyor,” diye geçirdi. Ardından aklına gelen bir diğer ihtimali de söyleme gereksinimi duydu kendisinde.

“Kesinlikle bakmalıyız Tekin. Aklıma gelen bir diğer ihtimali de yeri gelmişken söyleyeyim. Katilimiz eğer aynı kişi ise yıllar önceki cinayete benzer olarak kurguladığı cinayetleriyle bize bir mesaj da vermek, istiyor olabilir.”

“Ne gibi bir mesaj?”

“Şöyle, o dosya rafa kaldırıldı. Yani bir anlamda faili meçhul olarak kaldı o cinayet. Katilimizin tüm bu olanlardan haberi var ise, katilin aynı kişi olduğunu varsayıyorum, işlediği cinayetler aracılığı ile bize o dosyayı tekrar açtırmak istiyor olabilir ki bu da oldukça kuvvetli bir ihtimal. Geçmişte birçok defa karşılaştık bu tarz vakalarla.”

Başkomiser Tekin, hem karanlık odada akmakta olan koyu sohbetten hem de ayaklarındaki sızının biraz azalmasından memnun, odanın her geçen an artmakta olan ısısına paralel yüzündeki kızarıklığın da artmasıyla birlikte iyice mayışmış bir hal içerisinde konuştu.

“Bu da doğru abi. Emniyet müdürü tarafından aranıp dosyaya dahil edilecek kadar kıymetli bir polissin gerçekten. Bu iki ihtimal benim aklıma gelse bile hemen gelmezdi. Bu işi bir an önce bitireceğiz anlaşılan.”

“Umarım Tekin. Tecrübemin yanına senin çaylaklığını ekleyerek bu işin üstesinden geleceğiz. Peki, nereden başlıyoruz?”

“Abi, Şahin Ertürk’ün kredi kartı siliplerine baktığımızda gündüz Dost Kitabevi’ne girdiğini gece ise öldürüldüğü yere çok yakın olan bir kafeye gittiğini anlıyoruz. Ben o kafeye gideyim. İstersen sen de gel ama bence ikiye ayrılsak daha çabuk sonuç alırız bence. Tabi yine de sen bilirsin.”

“Doğru söylüyorsun Tekin. İkiye hatta üçe, dörde ayrılalım. Hızlı sonuç almamız lazım dediğin gibi. Ben de Feride’yi araştırayım o zaman ilk başta. Sonra yine bir araya gelip topladığımız bilgiler dahilinde akıl yürütürüz.”

“Tamamdır abi. Bizim Selçuk’ta temizlik işçisi Recep Akoğlan’ı araştırıyordu zaten. Hastaneden çıkmış, söyleriz yarın daha da yoğunlaşır maktul üzerine.”

“Anlaştık Tekin. Yolumuz açık olsun.”

“Yolumuz açık olsun abi.”

Başkomiser Tekin’in yüzündeki hafif gülümseme odada bulunan diğer başkomiserin de yüzünde ince bir tebessüme yol açtı. Ankara Cinayet Büro’nun emektarı Başkomiser Cengiz ile çaylak polis Başkomiser Tekin uzun gecenin uzun sabahı öncesinde katil ya da katilleri yakalamak için hazırlardı.

***

Ankara…  Frigler’in Gordion’u, Romalılar’ın Anadolu’daki vazgeçilmez kalesi… Kral Midas’ın mezarı, Hattiler’in Güneş Kursu… Cumhuriyet’in kadim başkenti, Mustafa Kemal Atatürk’ün sevgili yâri… Ankara…

Bu liste gittikçe uzardı ama Çorbacı Halil Usta’nın dükkânındaki duvarda asılı olan halıda yazanlar bu kadarla sınırlı idi. Başkomiser Tekin, Şahin Ertürk’ün ölmeden önce en son bulunduğu mekâna gitmiş, elle tutulur birkaç bilgiden sonra kendisini Ankara sokaklarına vurmuş, soluğu Çorbacı Halil ustada almıştı. Halil Usta’nın meşhur paça çorbasını kaşıklarken kafasındaki bilgileri düzene koyuyor, boşlukları birer birer kapatıyordu. Aslında pek te işe yarar bir şey öğrenememişti esmer tenli garsondan. Maktulün ölmeden önce içtiği sütle karışık sodayı Adli Tıp’ın tecrübeli cerrahı Haldun iki gün önce söylemişti kendisine. Gecenin en kritik bilgisi, maktul Şahin Ertürk’ün telefonunu kafede unutmasıydı. Şahin Ertürk’ün evi Karanfil Sokak elli iki numaradaydı. Başkomiser Tekin, maktulün yol güzergâhını gözünün önüne getirdiğinde Şahin Ertürk telefonunu kafede unuttuğunu fark etmiş, telefonunu almak için kafeye geri dönmeye karar vermiş ve geri dönüşe geçtiği sırada karşısına çıkan katili tarafından öldürülmüş olabilir ya da Şahin Ertürk telefonunu kafede unuttuğunu fark etmemiş, evine doğru giderken yine aynı şekilde karşısına çıkan katili tarafından öldürülmüş olabilirdi. Ayrıca Şahin Ertürk’ün kafeden ayrılma saati ile cesedinin evinin güzergâhında bulunması başka bir yerde öldürülüp kendisini buldukları yere cesedinin bırakılmasının önüne geçiyor, bu ihtimali oldukça zayıflatıyor hatta çürütüyordu. Birçok ihtimal vardı yine her cinayette olduğu gibi bu vakada da ama her zaman olduğu gibi bütün bilinmezleri teker teker yok ederek sonuca ulaşacaklardı. Ender de olsa sonuca ulaşamadıkları olurdu. Bunun bilincindeydi dosyayı yürüten her iki başkomiser de ama inanmak zorundaydı her ikisi de cinayetleri aydınlatıp katil ya da katilleri yakalayacaklarına. İnanmamak gibi bir lüksleri yoktu. İnanmak demek yolun yarısı demekti, inanmak demek katile giden yol demekti.

Düşüncelerine fonda çalmaya başlayan Müslüm baba eşlik etmeye başlamıştı. Yorgun başkomiserin gözlerindeki uyku parıltılarını fark eden Halil usta radyonun sesini biraz kıstı. Başkomiser Tekin, Halil ustaya kafasıyla eyvallah dedikten sonra saatine baktı. Üst üste uykusuz geçen ikinci gecesinin sabahına fazla bir şey kalmamıştı. Kalksa iyi olacaktı. Şahin Ertürk’ün nişanlısı Zeynep Korkmaz ile görüşecekti sabah. Genç kadına soracağı oldukça önemli soruları vardı. İki gündür eve uğramadığı için banyo yapmadığını anımsadı bir an. “Kadınla görüşmeden önce eve gidip bir duş almalı,” dedi kendi kendine. Masanın üzerine bir yirmilik bıraktı, ardından kendinden emin adımlarla dükkânın kapısına doğru yöneldi. Dükkânın kapısına sevdiği kadına dokunan bir erkek gibi uzun ve sert elleriyle usulcacık dokundu, mandalı devam eden bir müziğe giriş yapan ikinci şarkıcının diğer şarkıcıyı umursamazlığıyla çevirdi ve Anadolu’dan zorla evlendirilmemek için İstanbul’a kaçan taze genç fidanların umuduyla kapıyı arkasındakilerle birlikte sonsuza dek kapattı. Dışarıda keskin bir Ankara ayazı karşıladı kendisini. Ankara ayazı… İnsanın en ücra köşelerine kadar giren yüzsüz, ruhsuz ve korkusuz canavar… Bir katilde bulunması gereken özelliklere hatta daha fazlasına sahip diye düşündü içinden. Deri ceketinin yakasını biraz daha kaldırdı ayaza küfrederek ve ağır ağır yürümeye başladı şehre meydan okurcasına. Yolları süpüren temizlik işçilerine rastladı Kocatepe Camii’ne yaklaşırken. İşçilerin kendisine; geceden kalma, bakalım hangi hatunun koynundaydı, kendisini kime, kaç paraya satmış, tipini s.ktiğim, o.çocuğu gibi fırlattıkları bakışlardan rahatsız olmamıştı. Bütün bu bakışlara ve daha fazlasına alışkındı. Kendisi de ara sıra insanlara böyle bakışlar atıp yargı dağıtırdı. Bütün insanlar böyle değil miydi? Kendimiz hariç Dünya’daki canlı ve cansız bütün her şeyi amipten tutun da çok çeşitli hücrelerin bir araya gelip ahenkli bir bütün oluşturması sonucu teşekkül eden İnsan! a kadar her şeyi yargılamıyor muyduk? İçsel diyaloguna hemen cevabı yapıştırdı Başkomiser Tekin. “Evet, hem de dibine kadar.” Kızılay’a doğru yürüyüşünü sürdürürken uzun zamandır sigara içmediğini kafatasının içindeki canlının yaptığı baskıdan anladı ve bu reaksiyona paralel olarak sağ eli deri ceketinin yan cebine gitti. Yoğun bir arama sürecinden sonra hoşlanmayacağı bir manzara ile karşılaştı. Mavi Winston paketi her zaman olduğu yerde yoktu. Sabahın ilk ışıklarına dakikalar kala dışarıdaki keskin ayazla ahenk oluşturacak bir şekilde sunturlu bir küfür savurdu Başkomiser Tekin.

“Hay s.keyim, çorbacıda unuttum galiba.”

Bu, bir yerde unuttuğu kaçıncı paketti. Yakında unuttuğunu da unutacaktı bu gidişle. Bu mesleğin gecesi gündüzü yoktu. Gece ve gündüzün izlediği mutlak sıra değişince, bir günün iki yarısı birbirlerinin yerine geçince sürekli denge sıkıntısı yaşayan homo sapiens’in olmayan dengesi hepten gidiyordu bir daha hiç gelmeyeceksine. Son yıllarda unutkanlığı artsa da akademi yıllarını ezbere bildiği bir kitabın yapraklarını çevirircesine hatırlıyordu her zaman. Gelişim Psikolojisi dersinde Müge Hoca Piaget’in Bilişsel Kuramı’nı anlatırken şöyle demişti: “Bilişsel gelişimde dengeleme, bireyin özümleme ve düzenleme yoluyla çevremize uyum sağlayarak dinamik bir dengeye ulaşması sürecidir. Gelişen bireyin çevresiyle tüm etkileşimlerinde dengeleme süreci yer alır. Dengeleme süreci bireyin çevreye uyumunu ve dengeye ulaşmasını sağlar. Ancak, bireyin denge durumu durağan (statik) değildir. Dolayısıyla ortaya çıkan yeni uyarıcılarla, bireyin denge durumu bozulur. Bu dengesizlik, özümleme ve düzenleme yoluyla giderilir ve yeni bir denge durumu sağlanır. Öğrenme, büyük ölçüde organizmanın denge durumunun bozulmasına ve dengenin, yeniden daha üst düzeyde kurulmasına bağlıdır.”

İnsan yaşamının özeti niteliğindeydi bu cümleler. Hayatımız denge ve dengesizlik arasında kurulu bir düzenekti ve yaşanan her dengesizlik yeni bir şeyler öğrenmemize kapı aralıyordu. “Geçmişin tozlu sahifelerinde bu kadar gezinmek yeterli,” diyerek kitabın kapağını içindekileri rahatsız etmemek istercesine yavaş ve sessiz bir şekilde kapattı, başucu kitabını belleğinin uzun süreliler rafına yerleştirdi. Adımlarını bilinçsizce hızlandırdığından kan ter içinde kalmıştı. Deri ceketinin fermuarını yarıya kadar açtı, içinden gelen yoğunluğu oldukça yüksek isteği bastıramadı ve olanca gücüyle haykırdı; bir daha hiç uyanmayacaksına uyuyanlara, gözlerini açtığı günden beri hiç uyumayanlara ve yeni bir Ankara sabahına uyanmaya hazırlananlara.

“İnsanlar masum doğarlar fakat masum ölmezler.”

***

Başkomiser Cengiz arşivde sabahın erken saatlerine kadar çalışmış, siyah kaplıklı defterine bazı önemli notlar çiziktirmişti. Yıllar önce soğuk bir Aralık gününde, aldığı yoğun göçün etkisiyle yozlaşan başkentin kenar semtlerinin birinde buldukları küçük kız çocuğunun üzerine bırakılan nottaki yazı ile dün işlenen cinayetlerdeki yazıları karşılaştırmış, yazı stillerinin yazıların benzerliğini fark etmiş, detaylı incelenmesi için Farah Naz Koçyiğit dosyasındaki delili dosyadan çıkartıp diğer üç delil ile birlikte kriminale yollamıştı. Kriminal, adli grafolog aracılığı ile iki olayda da yazıları aynı el mi yoksa başka bir el mi yazdı? Yazılar hangi elle yazıldı? Sağ mı? Sol mu? Yazılar hangi pozisyonda yazıldı? Oturarak mı? Ayakta mı? Gibi dosyada yol almalarını sağlayacak oldukça önemli bilgileri içeren sorulara cevaplar arayacaktı. Ayrıca yazı stillerinden yola çıkarak karakter analizi de yapacak, katilin karakteri hakkında bilgilenmelerini sağlayacaktı.

Ağır adımlarla binanın en alt katından en üst katındaki Cinayet Büro’ya doğru yol alırken gözleri kapanmak üzereydi Başkomiser Cengiz’in. Bugün de dünü aratmayacak kadar oldukça yoğun bir gün olacaktı. İlk önce Madalyon Psikiyatri Kliniği’ne gidecek, maktul Feride Yalman’ı en son gören kişi olan Ahmet Susuz ile görüşecek – eğer görüşebilirse tabii, en son aklını kaybetmişti- daha sonra diğer maktul Recep Akoğlan’ın Erzurum’dan cenazeyi almak için gelen ailesiyle görüşecekti. Gün içerisinde ayakta durması için biraz kestirmesi gerekiyordu. Odasının önüne geldiğinde eli kapının koluna uzandığı anda kapı kendiliğinden açıldı. Kapıda buğday tenli, bıyığı yeni terlemiş bir polis memuru gözleriyle bastıramadığı bütün heyecanını belli ediyordu. Başkomiser Cengiz’in bakışlarının yavaş yavaş sertleşmeye başladığını görünce hemen atıldı genç polis.

“Başkomiserim, Feride Yalman’ın annesi geldi. Sizinle görüşmek istiyor. Ben de hanımefendiye işinizin olduğunu söyledim ve siz gelene kadar da odanızda beklemesinin uygun olacağını düşündüm.”

Aldığı yanıttan memnuniyetini dile getirmek için “Tamam Yunus. İyi yapmışsın,” diyerek sözcüklerle ifade ettiği takdiri bedeniyle daha da pekiştirmek istercesine genç polisin omzuna dokundu Başkomiser Cengiz ve ardından ekledi.

“Bana orta şekerli bir kahve ama önce hanımefendiye sor bakalım kahvesini nasıl içermiş?”

***

“Hemşerim oradan kalk da altını süpüreyim. Alo! Sana diyorum. Kalksana lan!”

Bankta yatmakta olan kişi kendisini ilk başta nazikçe uyaran daha sonra bu nazikliğin altını hafifçe kazıyarak uyarılarına devam eden temizlik işçisine herhangi bir tepki vermedi ve istifini bozmadan yapmakta olduğu uyuma eylemini sürdürmeye devam etti. Bunun üzerine çileden çıkan temizlik işçisi elindeki süpürgeyi hızlıca yere bıraktı ve “Sen şimdi görürsün şerefsiz,” diyerek banktaki kişinin insan olduğunu bir anlığına unutup şerefini az önce tayin ettiği Başkomiser Tekin’e tabiri caizse saldırdı.

Başkomiser Tekin, bedenine dokunan iri ellerin yaptığı etkiye tepki olarak kendisine uzanan elleri çevik bir hareketle kavradı, elin sahibi olan bedeni ters bir şekilde sabah sabah bu tatsızlığa sebep olan bankın üzerine yatırdı ve kükrercesine konuşmaya başladı.

“Ne dedin lan sen? Devletin polisine ki polisliği geçtim bir Türkiye Cumhuriyeti vatandaşına hakaret ettin. Bu suç. Bilmiyor musun lan?”

Ne olduğunu anlamlandırmaya çalışan işçi bedenini gittikçe saran korku ve endişe içerisinde mırıldandı.

“Kusura bakma abi. Senin polis olduğunu nereden bileyim. Polis olduğunu bilseydim ekmek mushaf çarpsın böyle bir şey yapmazdım. Affet abi.”

Başkomiser Tekin, on iki rauntluk bir boks maçını henüz otuzuncu saniyesinde kazanmış bir boksör edasıyla erken zaferini kutlarcasına kükremeye devam etti.

“Sus lan. Sen benim ne olduğuma göre mi davranacaksın. Polis olmuşum, doktor olmuşum, bakan olmuşum… Ne fark eder? Hepimiz insanız. Hepimiz ölümlüyüz. Öldükten sonra dünyadayken ne b.k olduğumuza bakmayacaklar. Ama sen merak etme, ekmekten önce seni ben çarpacağım.”

Başkomiser Tekin’in gözlerindeki koyulaşmaya başlayan kızıllık daha da korkmasına neden oldu temizlik işçisinin. Yavaş yavaş durumu kabullenmeye başlamıştı.

“Keşke bizim Dilsiz’i dinleseydim. ‘Sen dengesizsin, dikkat et Ankara’da çok sivil polis var. Bir gün başına bela alırsın,’ demişti. Ah salak kafam.”

Başkent’te güneş çoktan doğmuş, insanları yakmaya başlamıştı. Gittikçe artan ısı dengesini yavaş yavaş bozarken temizlik işçisinin bu son söyledikleri bir anda dengesini kaybetmesine sebep oldu Başkomiser Tekin’in.

“Ne dedin sen? Dilsiz mi dedin?”

Bileklerine her geçen dakika uyguladığı baskıyı artıran adamın az çok deli olduğunu anlamıştı işçi ama iş işten geçmişti. Sabretmezse daha kötü sonuçlar onu bekliyor olabilirdi. Son derece sakin bir şekilde kendisine yöneltilen soruyu yanıtladı.

“Evet abi. Bizim Dilsiz Recep. Bakma lakabının dilsiz olduğuna çok iyi konuşur köftehor.”

“Bu dilsizin tam adı Recep Akoğlan mı?”

“Evet abi, kimliğinde görmüştüm. Abi, sen nereden tanıyorsun Dilsiz’i?”

“Şimdi seni de… Dilsiz’i de… Abini de… Bi sus lan. Sana sorduğum zaman konuş.”

Aldığı yanıt beyninden kaynar sular dökülmesine sebep olmuş, içinden hem Uzun Mustafa’ya hem de Dilsiz Recep’e iyi bir sövmüştü Başkomiser Tekin. Demek Dilsiz konuşuyordu. “O zaman neden gizledi bu yavşak Uzun Mustafa adamın konuştuğunu bizden?” diye içinden geçirirken sıcağın artmasıyla birlikte alnından terler dökülmeye başlayan işçi düşüncelerini böldü.

“Abi gözünü seveyim, bırak gideyim. Tövbe bir daha hiç kimseye bulaşmam.”

Başkomiser Tekin tuttuğu bilekleri biraz daha sıktı.

“Yok öyle yağma koçum. Seninle biraz sohbet edeceğiz Merkez’de,” dedi ve ardından belinden çıkardığı kelepçeyi büyük bir ustalıkla temizlik işçisinin ellerine bileklik takar gibi taktı ardından cebinden telefonunu çıkardı, rehberinin Komiser Yardımcısı Doğan yazan bölümüne parmaklarıyla hafifçe dokundu.

Aranan numara ikinci çalışta telefonu açtı.

“Buyrun başkomiserim, sizi dinliyorum.”

“Doğan sana atacağım konuma yanına bir ekip al, hemen gel. Bir de geçen sorguladığımız temizlik işçisi Mustafa Karakaya’nın evine de bir ekip yolla, adamı Merkez’e alsınlar, ben gelene kadar da hiçbir şey yapmasınlar ona…”

***

Cinayet Büro’nun karanlık odasında karşılıklı olarak oturmuş, ev sahibi orta şekerli misafir ise sade kahvesini yudumluyorlardı. Bu sırada ilk kez karşılaşan iki insanın farkında olmadan yaptıkları birbirini tartma eylemini gerçekleştirmişti odadaki her iki kişi de. Feride Yalman’ın annesi ellili yaşlarını süren, yüzündeki hafif makyajdan ve kısa kesilmiş saçlarından anladığı kadarıyla bakımlı oldukça hoş bir kadına benziyordu. Acaba kendisi hakkında ne düşünüyordu bu güzel kadın? Yaşlı ama gözleri alev gibi… Kendi kendine tebessüm etmesine neden oldu bu içsel diyalogu Başkomiser Cengiz’in. Bu tebessüm odadaki diğer kişinin de gözünden kaçmamış fakat herhangi bir tepki vermemiş, sessizce kahvesini içmeye devam etmişti kendisini görmek isteyen kadın. Artık konuşmaya başlama zamanının geldiğini düşünen Başkomiser Cengiz elindeki kahve fincanını sehpanın üzerinde duran altlığa bıraktı, boğazını temizledi, oturduğu koltukta geriye doğru yaslandı ve ne sesli ne de sessiz kendisine has ses tonuyla konuşmaya başladı.

“Gülçiçek Hanım’dı değil mi?”

“Evet, sizinki de Cengiz Bey olmalı.”

Odadaki her iki tarafta hoşnuttu konuşmanın başlangıcı açısından. Başkomiser Cengiz söz hakkının kendisine geçtiğini fark ederek konuşmasına kaldığı yerden devam etti.

“Kızınız Feride söylemişti adınızı. Çok akıllı ve oldukça çalışkan bir kız yetiştirmişsiniz hanımefendi. Toprağı bol olsun. Kısa sürede çok şey paylaştık kendisiyle.”

Sözlerine eşlik etmek üzere kadının gözlerinden birkaç iri damla hafif makyajlı çehresine doğru yavaş yavaş süzülüyordu. Bunu fark eden Başkomiser Cengiz masasının üzerinde duran rulodan bir peçete koparıp konuşmaya hazırlanan kadına uzattı ve ekledi.

“Kendinizi iyi hissetmiyorsanız başka müsait olduğunuz bir zaman da görüşebiliriz Gülçiçek Hanım. Takdir sizin. Ne dersiniz?”

Gözyaşları iri damlalardan bir yaz yağmuruna dönüşürken kısık sesle konuştu Gülçiçek Yalman.

“Şimdi konuşalım Cengiz Bey. Ankara’dan ayrılıyorum bu gece. Bu şehir, kızımdan sonra bana çok ağır gelmeye başladı artık. Nefes almakta zorlanıyorum her geçen dakika.”

Karşısındaki kadının çektiği acıyı daha doğrusu ızdırabı çok iyi anlıyordu Başkomiser Cengiz. Kendinin de ruhsal durumu gözleri birer nemli toprağı andıran karşısındaki kadından farksızdı fakat Feride’ye ve diğer maktullere olan insanlık borcunu katil ya da katilleri yakalayarak ödemesi için kelimenin tam anlamıyla direnmek zorundaydı. Direnmek… Bu kelime ağır koşullarda çalışan bir emekçi gibiydi. Nasıl o emekçi hayata karşı amansız bir mücadele içerisindeyse ‘direnmek’ te aynen öyleydi. Başkomiser Cengiz’in hiç uyanmak istemezcesine bir rüyaya daldığını fark eden Gülçiçek Hanım elini Başkomiser Cengiz’in elinin üstüne koydu ve uyandırmak istemezcesine konuşmaya başladı.

“Siz iyi bir insansınız Cengiz Bey. Feride her telefon konuşmamızda mutlaka sizden bahsederdi. Onunla yaptığınız sohbetlerle açılan ufku ve genişleyen ruhundan, yeni bir günün beraberinde taze umutlar ya da hayal kırıklıkları getirmesinin değişmez bir kural olduğunu naif bir dille anlatışınıza, yetiştirdiğiniz ve ona hediye etme nezaketi gösterdiğiniz begonvile kadar sizinle geçirdiği her anın içinde saklı olan güzellikleri anlatırdı. Sizden bir anne daha sonra bir insan olarak isteyeceğim şey, Feride’nin ölümünden dolayı kendinizi asla suçlu hissetmeyiniz, o gün Feride’nin öleceğini onu öldüren katili ve bu ölümü ezelde yazıya geçiren Tanrı’dan başka kimse bilmiyordu. Bu yüzden müsterih olunuz Cengiz Bey. Gözlerinizin içine bakınca bu cinayetin sorumlusu benim duygusunu okuyorum. Sizden rica ediyorum, şu dakikadan itibaren bu duygudan kurtulunuz ve size anlatacağım olaya kendinizi konsantre ediniz.”

***

Maktul Şahin Ertürk’ün nişanlısı Zeynep Taner’in Yenimahalle 462/2 sokaktaki evine varmak üzereydi Başkomiser Tekin. Olaylı bir sabah geçiriyordu. Sabaha doğru Çorbacı Halil Usta’nın dükkanından çıkmış, Kızılay’a doğru yürürken açık bulduğu tekelden iki şişe bira almış, içtiği bankta sızıp kalmıştı. Sabahın ilk saatleriyle yerleri süpürmeye başlayan temizlik işçisinin gayet insani bir uyarısıyla uyanmış devamında işçiyle yaptıkları sohbette arayıpta bulamayacağı bir bilgi elde etmişti. Uzun Mustafa’nın konuşmuyor dediği Recep Akoğlan namı diğer Dilsiz Recep meğer dilliymiş.

Bu işin aslını astarını bizzat Uzun Mustafa’ya sormak için Komiser Yardımcısı Doğan aracılığıyla Mustafa Karakaya’yı namı diğer Uzun Mustafa’yı ve kendisini yeni güne uyandıran temizlik işçisi Fuat Gülüşügüzel’i Merkez’e aldırmıştı ama ilk önce Zeynep Hanım’ı ziyaret edecek, geçen gün soramadığı ve dün gece elde ettiği bilgilerden kafasında oluşturduğu soruları kendisine yöneltecekti.

Bu düşünce deryası içinde son anda araçlar için yanan trafik lambasının içindeki parlak kırmızılığı fark etti. Yanan kırmızı ışık zihnine de biraz durmasını söylüyordu. Başkomiser Tekin kendisine gelen bu çağrıya kayıtsız kalmayarak zihninin de fren kısmına bastı ve bir buçuk dakika sonra yanacak yeşil ışığı beklemeye başladı. Kırmızıdan yeşile dönen ışık geçmesi için izin veriyordu fakat yukarıdan gelen araç kendisi için yanan kırmızı ışığı dikkate almamış olacak ki Başkomiser Tekin’in kullandığı Hyundai Accent’e neredeyse sıfır geçerek gitmek istediği yöne doğru kırdı direksiyonunu. Başkomiser Tekin ülke sınırları içerisinde çok sık rastlanılmayan alışılmışın dışında son derece sakin ve kontrollü bir şekilde kaza ile sonuçlanabilecek duruma herhangi bir tepki göstermeden yoluna devam etti,  direksiyonu 462/2 sokağa hızlıca kırdı ve gözleriyle Zeynep Hanım’ın mesajda yazdığı apartman ismini aramaya başladı. Bu arayışı fazla sürmedi, aradığı Menekşe Apartmanı’nın önündeki boşluğa Hyundai Accent’i park etti.

***

“Cengiz Bey, bu anlatacağım olay, cinayetleri aydınlatmanızda size nasıl bir fayda sağlar bilmiyorum. Kızımın cinayeti aydınlanırsa diğer iki cinayette çözülür diye düşünüyorum. Gazetelerden okuduğum ve televizyonlardan izlediğim kadarıyla her üç cinayetin de faili aynı. Öyle değil mi?”

“Gülçiçek Hanım size şunu söylemeliyim öncelikle. Ülkemizde yazılı ve görsel basını iki defa okumanız, farklı materyalleri okuyarak karşılaştırmanız ve en önemlisi de bu araçlara yüzde yüz itibar etmemeniz gerekli. Kesinlikle yanlış anlamayın beni bu konuda. Yaşanan acı tecrübelerden yola çıkarak bunları size söylüyorum. Maalesef medya Dünya’nın neresinde olursa olsun bir takım yönetim mekanizmaları tarafından ideolojik olarak propagandalarını yaymak amacıyla kullanılır. Yine aynı şekilde bazen de gündemi meşgul etmek amacıyla bazı olaylar kasıtlı olarak ön plana çıkarılır. Örneğin bir seri katil, bir terör saldırısı ya da devam etmekte olan çok önemli bir adli vaka.”

Masasının üzerinde duran bardağı yavaşça eline aldı, sehpanın üzerinde bir vazo gibi duran plastik şişenin kapağına sert elleriyle hafifçe dokunarak şişenin ağzını açtı, taşmayacak şekilde suyu pet bardağa boşalttı, bardağı usulca dudaklarına götürdü, bardaktaki su önce kuruyan dudaklarına ardından boğazına temas etti, bardaktaki sıvının tamamını bir sonraki sefere saklamak için bitirmedi, pet bardağı sehpanın üzerine bıraktı, cebinden çıkardığı mendili suyun bedeninde bıraktığı kalıcı olmayan izleri yok etmek için dudaklarında aşağı ve yukarı olacak şekilde iki tur gezdirdi, mendilini katlayıp cebine koydu ve konuşmasını sürdürdü.

“O yüzden demek istediğim şey; kızınız ve diğer iki maktulün üzerinde bulduğumuz deliller ve içerikleri, ayrıca her üç otopsi raporundan anladığımız kadarıyla her üç cinayetin de işlendiği keskin alet, henüz ne olduğunu tam olarak bilmiyoruz, aynı gözüktüğüne göre emin olmamakla birlikte katil ya da katillerin aynı kişi veya kişiler olduklarını düşünüyoruz.”

Karşısındaki ellili yaşları sürmekte olan adama içten içe duyduğu hayranlığı gizlemek için kendini zor tutan kadın, Başkomiser Cengiz’in bardaktaki kalan suyu boğazını temizlemek için kullandığını görünce söz sırasının tekrar kendisine geçtiğini anladı ve konuşmasına kaldığı yerden devam etti.

“ Haklısınız Cengiz Bey. Bu açıdan hiç bakmamıştım.”

Başkomiser Cengiz bakışlarını önce duvardaki saate sonra karşısındaki kadına çevirdi. Bakışları anlatacağın şeyi bir an önce anlat, çözmem gereken bir seri cinayetler dosyası var diyordu. Başkomiser Cengiz’in gözlerindeki mesajı okuyan Gülçiçek Yalman kızının öldürülmeden bir gün önce telefonda anlattığı hadiseyi tane tane ince sesiyle anlatmaya başladı.

“Feride rutin olarak her akşam saat yedide klinikte nöbetçi olsa da olmasa da beni arardı. O gün, geçtiğimiz pazartesi akşam saat yedide bir kulağım televizyonda diğer kulağım da çalmasını beklediğim telefondaydı. Dakikalar birer birer geçiyor, beklentim artıyor fakat beklenen telefon bir türlü gelmiyordu. Daha fazla dayanamayıp kızımı aradım. İkinci çalışta telefonu açan kızımın sesi her gün ki sesinden uzak, ruhsuz, can çekişir bir haldeydi.”

 

Kadının eli pet şişeye uzanınca Başkomiser Cengiz ayağa kalkıp camın önündeki dolaba doğru seğirtti, dolaptan bir kupa alıp yeri henüz soğumamış koltuğuna geri döndü, bardağı kadının önüne bıraktı. Kadın, kendisine yapılan bu incelikten memnun, yaklaşık beş dakika önce Başkomiser Cengiz’in uyguladığı su doldurma ve içme seremonisini aynen tekrar etti. Daha sonra yarım bıraktığı konuşmasına kaldığı yerden devam etti.

“Kızımın bir sıkıntısı olduğunu anlamış, fazla üzerine gitmemiştim. Havadan sudan konuşarak telefonu kapatmış, sorunun ne olabileceği üzerine kafa yormuş, geçmişin karanlık dehlizlerine dalmak istememe rağmen dalmıştım. Tek başına bir kız çocuğu yetiştirmek nedir bilir misiniz Cengiz Bey? Ona hem ana hem baba olmak. ‘Hep bir tarafım eksik anne,’ derdi ara ara dertleştiğimizde. O yüzden aklıma ilk gelen bu sıkıntının nüksetmiş olabileceğiydi. O geceyi bu düşünceler eşliğinde tamamlayıp ertesi gün akşam yediyi beklemeye başladım. Akşam yediyi bir şekilde etmiş, saatler yediyi gösterirken bütün dikkatimi çalmasını beklediğim telefonuma vermiştim fakat telefonum yine çalmamıştı. Artık gerçekten bir sorunun varlığına hem kalbim hem aklımla ikna olmuş, çoktan kızımın telefon numarasını çevirmiştim. İlk çalışta açılan telefonun ucundaki sesin korktuğunu bir insan olmaktan ziyade anne içgüdüsüyle anlamıştım. Anlat demeden anlatmaya başladı. İzinli olduğu gün Kızılay’a kadar yürümüş, Dost Kitabevi’ne uğramış, kitaplara bakmış, birkaç tane de almış. Daha sonra kitapçının bulunduğu sokağın sola açılan kolunda yer alan Ardıç Kafe’de arkadaşıyla buluşmak üzere kitapçıdan çıkıp ağır ağır kafeye doğru yürümeye başlamış. Elinde tuttuğu kitap poşetini düşürmüş, eğilip yerden onu almak isteyince oldukça uzun boylu, yüzünün gözleri hariç her tarafı siyah peçeyle kapalı üzerinde de yüzündekini tamamlayan simsiyah bir kıyafet olan birisiyle karşılaşmış. Erkek mi yoksa kadın mı olduğunu anlayamamış ilk başta bu garip varlığın. Daha sonra kaba ve uzun ellerine dikkat ederek erkek olduğunu anlamış. Bu uzun boylu garip adam kızımla yüz yüze gelince bir anda koşmaya başlamış ve ortadan kaybolmuş. Feride’de delinin biri diyerek yoluna devam etmiş. Ertesi gün Feride tekrar kitapçıya gelmek zorunda kalmış. Çünkü arkadaşına doğum gününde hediye edeceği kitabı almayı unutmuş. Sadece o kitabı hediye ederdi sevdiği insanlara benim masum çocuğum. Kitabı alıp kitapçıdan çıkmış, kliniğe doğru yürümeye başlamış. İlk başta birinin onu takip ettiğini anlamamış. Yürüyüşünü sürdürürken arkasına dönmüş bir anlığına ve eli ayağı tutulmuş, olduğu yerde donmuş adeta. Dün kitapçıdan sonra karşılaştığı yüzü siyah peçeyle kaplı garip adammış arkasındaki kişi. Vakit akşama yaklaştığı için normal zamanda tenha olan sokak daha da tenhaymış. Kızım ani bir hareketle caddeye doğru koşmaya başlamış, tabi arkasından da bizim garip varlık. Bir an arkasından bir ses işitmiş Feride, arkasına dönüp bakınca uzun boylu garip adamı yere çömelmiş bir halde akşam karanlığında parlayan oldukça uzun bir şeyi almaya çalışırken görmüş. Garip adam yerdeki cismi eline almış, havaya kaldırmış. Feride olduğu yerde mıhlanmış bu sahne karşısında. Garip adamın elindeki garip cismin üç başı olan bir yaratık olduğunu görmüş. Bu bir kılıçmış. Üç başı olan bir ejderhanın üzerinde yer aldığı bir kılıç…”

***

Başkomiser Tekin iki bin on dört model resmi araç ile emniyetin otoparkına elli kilometre hızla girdiğinde güneş yükselişini tamamlamış, inişe geçmişti. Bir an önce Başkomiser Cengiz ile konuşmak istiyordu. Feride Yalman ve Şahin Ertürk cinayetlerinde üzerlerine bırakılan not harici bir ortak nokta daha yakalamışlardı. “Çalıkuşu.” Şahin Ertürk’ün nişanlısı Zeynep Taner, kitaplığını kendisine gösterdiğinde ağzı açık kalmıştı Başkomiser Tekin’in. Kadının kitaplığı boydan boya Çalıkuşu’nun ilk baskı yılından olduğumuz aydaki yeni baskısına kadar doluydu. Daha sonra Şahin ile aralarındaki ilişkide bu kitabın oldukça önemli bir yeri olduğunu, nişanlısının her yeni baskıda kendisine mutlaka bir adet Çalıkuşu hediye ettiğini gözyaşlarıyla birlikte anlatmıştı güzel kadın. Başkomiser Tekin yanında getirdiği, Şahin Ertürk’ün öldürülürken yanında olan poşeti kadına uzattığında üzerinde Dost Kitabevi yazan pakaetin içinden çıkan kitap her ikisini de şaşırtmamıştı. “Çalıkuşu.” Kadın, “Şahin her hediye edişinde mutlaka ilk sayfaya bir not yazar,” demiş ve ilk sayfayı açmıştı hemen. Notta şöyle yazmıştı yeryüzünde artık var olmayan aşık. “Benimle 12 Ekim’de evlenir misin sevgili?”

***

“Yoğun bir gün oluyor abi, şu temizlik işçilerini çapraz sorguya aldıktan sonra gidip bir tek atalım. Ne dersin?”

Cinayet Büro’nun karanlık odasında ruhları da kararmak üzere olan iki başkomiser sabah getirilen iki temizlik işçisini sorgulamadan önce iki çay eşliğinde sohbet ediyordu.

“Olur Tekin. Ben de ne zamandır içmiyorum. Feride’yi öldürülmeden önce en son gören Ahmet Susuz’u görmeye gidecektim kliniğe aslında. Neyse yarın giderim. Tedavi, ilaç falan derken üç ay olmuş şu mereti ağzıma sürmeyeli. Üç ay… Nereye gideceğiz? Benim bildiğim bir yer var istersen oraya gidelim. Adı da manidar aynı zamanda.”

“Adı ne abi mekanın?”

“Çalıkuşu.” Başkomiser Cengiz’in ağzından dökülen harfler birleşmiş, ortaya bir cadı çıkmış ve bu kötü kalpli varlık odadaki iki kişiye de katıla katıla gülme büyüsü yapmışçasına her iki başkomiser de mekanın adı üzerine güldüler. Gülmek ne kelime, haykırdılar.

Büyünün etkisinden kurtulup ilk kendine gelen Başkomiser Tekin oldu.

“Oraya da gideriz abi ama ben seni bugün başka bir mekana götüreceğim. Ayrıca ben götürdüğüm için de içkiler benden. Yalnız ikiden fazla içmek yok. Hesabı ödeyemeyebiliriz sonra.”

Cadı, değneğini iki başkomisere bir kez daha dokundurdu ve ilkinden daha şiddetli bir biçimde güldü her ikisi de.”

Bu sefer Başkomiser Cengiz büyüden kurtulup söz aldı.

“Doğru söylüyorsun Tekin. Paradan ziyade uzun süredir içmeyen bu bedeni pert eder iki bardak ve daha fazlası.”

Başkomiser Tekin konuşmak üzere oturduğu yerde doğrulduğunda içeri Komiser Yardımcısı Doğan girdi ve tok sesiyle devam eden güzel sohbetin bitişini ilan etti.

“Cengiz başkomiserim, her iki temizlik işçisinin sorgusu için de hazırız.”

***

Sorgu odası bir… Interrogation room one… Odanın girişinde içeriden dışarıyı göstermeyen camın yanında yer alan bu levhayı görünce Başkomiser Cengiz eğitim için Amerika’ya gittiği günleri anımsadı bir an. Drug Enforcement Administration kısacası DEA, Türkçesi Uyuşturucu ile Mücadele İdaresi olan kurumda görevli bir ajan olan Sam –asıl adı Samuel- ile ahbaplık etmişti kongre boyunca. Çalıştaylardan fırsat buldukça sert birer Brezilya kahvesi eşliğinde bolca sohbet etmişler, Türkiye’de ki ve Amerika’da ki güvenlik güçlerini masaya yatırmışlar, yaptıkları sohbetlerden her ikisi de çokça keyif almıştı. Bu sohbetlerin birisinde Sam ilk girdiği sorguyu anlatmış, Başkomiser Cengiz karşısındakinin cesaretine hayran, çılgın Amerikalıyı dinlemişti. Sam, tam bir yıldır peşlerinde oldukları büyük bir uyuşturucu kartelinin üst düzey karar organlarından birini Amerika’nın Meksika sınırında yer alan Türkiye’de ve Dünya’da aşırı şiddetiyle nam salmış meşhur Teksas eyaletinde yakalamış ve sorgulama için DEA’in ülkenin Kuzeydoğu kanadında yer alan Springfield, Virginia’ya da ki merkezine getirmişti. Yakalanan şahıs Marcel Dumas adında nam biri, kartelin Avrupa operasyonlarını yürüten bir şahsiyetmiş. Sam, bu zatı kendisinin yakaladığını ve Marcel’i sorgulamayı kendisinin hak ettiğini dolayısıyla da sorgulamak istediğini Şef’e bizzat kendisi iletmiş fakat Şef onun bu isteğine karşı çıkarak yakalanan şahsı kendisinin sorgulayacağını bizim zavallı Sam’e usturuplu bir dille küfredercesine söylemiş. Bunun üzerine Sam içinden Şef’e “Sen görürsün,” diyerek kafasında müthiş bir plan kurgulamış.

Ertesi sabah sorgulanması için sorgu odası bire getirilmiş Marcel Dumas. Onu sorgulamak için de Şef beklenilmeye başlanılmış fakat saatler geçmesine rağmen ortalıkta ne Şef varmış ne de yerine vekil tayin ettiği biri…

Akşama doğru telefonla sekreterliği arayarak çok rahatsız olduğunu, bugün Merkez’e gelemeyeceğini, sorguyu da Sam’in yapacağını bildirmiş muhterem Şef. Sam sohbet esnasında hiç gülmemiş ta ki Başkomiser Cengiz’in Şef’e ne yaptın sorusuna dek. Sorusunu katıla katıla gülerek cevaplamıştı Amerikalı. “Kahvesinin içine öyle bir şey kattım ki iki gün midesi onu rahat bırakmadı.” Sam’e sorguyu kendisinin yapacağı iletilince halinden memnun bir hal içerisinde uyuşturucu tacirinin sorgusuna girmiş ve sorguyu tamamlamış. Bu da böyle bir anıydı işte. Yaşam bu değil miydi zaten. ‘An’ ların birike birike oluşturduğu büyükçe bir yığın. An vardı, an vardı… Ne diyordu Danirmarkalı Sokrates? “Felsefi hipotez açısından hakikatin kavrandığı an, hatırlama tarafından tekrar yutulduğu için hayati bir öneme sahip değildir. Ancak koşulun Tanrı tarafından öğrenciye verildiği an, kişi için adeta bir yeniden doğum anıdır ve onda asla unutulamayacak bir dönüşüme neden olur. O andan sonra kişi daha önceden olduğu şey değildir artık. Bu dönüşüm anı sadece iman ile gerçekleştirilen bir sıçrama anıdır.” Kierkegaard’ı okumayı severdi Başkomiser Cengiz. Kierkegaard’ı okurken, okumanın verdiği hazzı tadar, keyif alırdı. Henüz kırk iki gibi oldukça erken bir yaşta doğduğu ‘an’ dan itibaren anlamlandırmaya çalıştığı dünyaya ve hayata veda eden bu genç Danimarkalı ‘an’ ı çok güzel tasvir etmişti. Kierkegaard’ tan yola çıkarak şöyle bir şey söylenebilirdi. Her ‘an’ ın insanı dönüştürdüğü muhakkak fakat hangi yöne ve neye dönüştürdü o ‘an’ lar seni? Bu noktada sorulacak soru tam da buydu. ‘An’ seni bir katil de yapabilirdi, bir kahraman da ya da yine Kierkegaard’ın deyimiyle bir iman şövalyesi de. Bu insanın elinde olan bir şeydi işte. İrade diğer adıyla istenç denen güçlü varlık seni ‘an’ etrafında yönlendirip şekillendirirken buna müdahale edebilirsin. Kafasının içinde Kierkegaard, “Doğru düşünüyorsun Cengiz, beni çok iyi anlamışssın,” şeklinde yeni bir nutka başlarken Başkomiser Cengiz’in bakışları kolundaki saate kaydı. Saatiyle olan bu ‘an’lık bakışma on dakikadır sorgu odasının asfalt renkli kapısının önünde elinde dosyasıyla dikilmekte olduğunu fısıldıyordu kulağına. Başkomiser Cengiz bu fısıltıya kulak verip yavaş hareketlerle kapıyı açtı. Bu ‘an’ ı sonlandırmanın yeni bir ‘an’ı başlatmanın zamanı gelmişti.

***

“Sana sadece ve sadece iki soru soracağım.”

Sorgu odası ikinin karanlık atmosferini biraz aydınlatmak adına masanın tepesinde sallanan lambayı eliyle temizlik işçisi Mustafa Karakaya’nın başının üzerine gelecek şekilde ayarladı Başkomiser Tekin ve soracağı soruları ardı ardına sıraladı.

“Neden yalan söyledin?”

“Recep Akoğlan kim?”

Sorgu odasının kendine has havası tüm bedenine sinen Uzun Mustafa yutkunarak konuşmaya başladı kesik kesik.

“Amirim, biliyorum yanlış yaptım yalan söyleyerek. Başına bir bela daha almasın istedim garip. Bu bizim Dilsiz memleketi Erzurum’dan bir kız sevmiş. Çocukluğundan beri gözü başka birini görmezmiş. Sevdalandığı bu kızı babası yüklü bir başlık parasına dedesi yaşında bir adama satmış. Kız düğününden bir gün önce gelip Dilsiz’e beni kaçır demiş. Bizim garip de ne yapacağını şaşırmış, o gün anne, babasıyla helalleşip sevdiğini de yanına alarak Ankara’nın yolunu tutmuş. İlk başlarda işsiz, aylak gezinip durmuş başkent sokaklarında. Kuruyemişçide çalışmış, simit satmış, otoparkçılık yapmış. Belediyeye yolu düşmesi için bir sene beklemesi gerekmiş. On beş Temmuz’da darbe girişimi olduğunda ilk sokağa çıkanlardanmış. O gece sabaha kadar eve girmemiş. Daha sonra dönemin Ankara Büyükşehir Belediye başkanı o gece gösterdiği büyük fedakarlık –kendisi böyle diyordu- için kendisini belediyeye temizlik işçisi olarak almış. İki sene sonra da Çankaya Belediyesi kadro açınca bizim buraya geldi.”

Başkomiser Tekin sorduğu ilk sorusuna aldığı cevaptan tatmin ayağa kalktı, daracık odada bir ileri bir geri gitti sonra sandalyeye oturup ikinci sorusunun cevabını almak üzere bakışlarını karşısındaki uzun boylu adama dikti.

Karşısında oturmakta olan sert polisin sert bakışlarının yüzüne dikildiği fark eden Uzun Mustafa konuşmaya devam etmesinin gerektiğini anlayıp anlatmaya devam etti.

“Tabi burada bu hayatlar yaşanırken Erzurum’da da kızın babası çıldırmış, kızın iki abisini de kız kardeşlerini temizlemek için başkente salmış. İşin acı tarafı burası. Dilsiz lakabını anlatacağım bu olaydan sonra kazandı garibim. Kızın iki abisi de Ankara’ya ayak basar basmaz resmi bir kurumda çalışan eniştelerinin adresini hemencecik buluvermişler. Bir gün işteyken telefon geldi Recep’e. Bizimkinin yüzü kireçten de daha açık bir renge büründü bu kara telefon üzerine. Koşa koşa bizlere bir şey söylemeden eve gitti. Biz de başında bela olduğundan ne olur ne olmaz diye arkasından gittik iki arkadaşla beraber. Gitmez olaydık. Evlerine vardığımız da kollarının arasında kanlar içinde sevdiceği kapının önüne oturmuş, gözlerini belertmiş boş boş bakıyor.  Onu son görüşüm o oldu ta ki bir hafta öncesine kadar. Bir hafta önce tekrar aramıza katıldı. Ağzını bıçak açmıyordu amirim. Dilini ağzında fazlalık diye kesmişlerdi sanki…”

***

“Ankara’nın bağlarında üzüm var. Yaşım on beş efelikte gözüm var. Eylen gözel sana bir çift sözüm var. Bura meydan değil sokak arası. Hem kurşun hem kama yarası.”

Ankaralı İbo sahnede, Başkomiser Cengiz ile Başkomiser Tekin en ön masada, garsonlar masaların arasında, müşterisinin peşinde olan hayat kadınları Anason’un önünde, katiller dışarıda, maktuller mezarda, düşünceler içeride…

Hafif bayıklaşan gözlerle Ankaralı İbo’nun sahneden inişini, Ayaşlı Emine’nin sahneye çıkışını izliyordu Başkomiser Tekin. İçinden sahneden konukları selamlayan kadın için “Ne güzel hatun,” diye geçirirken misafiri Başkomiser Cengiz kafasındaki bütün düşünceleri dağıtırcasına konuşmaya başladı.

“Tekin, elimizdeki bilgileri masaya yatırmanın tam zamanı. Katil ya da katiller şu an bir kişiyi öldürmüş ya da öldürmek üzere ya da öldürmenin planını, planlarını yapıyor olabilirler. Biliyorum bu işin tiksindirici daha doğrusu vicdanen huzursuz edici noktası tam da bu ucu açık ihtimaller. Biraz değil bayağı bir yol aldık dosyada.”

Başkomiser Cengiz’i zihnen yarı açık bir şekilde dinleyen Başkomiser Tekin, gelen sohbet çağrısına kayıtsız kalmayarak konuşmaya katıldı.

“Doğru söylüyorsun abi.  Katil ya da katiller dışarıda ve bu durum beni hem çok rahatsız hem de çok huzursuz ediyor. Ayrıca ölmüş olanlara ve onların yakınlarına olan vicdani borcumu ödeyemediğim için her gün biraz daha ufalıyorum o insanların karşısında. Neyse, şimdi bu faslı geçelim abi. Benim elimde maktul Şahin Ertürk’ün nişanlısı Zeynep Taner’in evinde gördüğüm bir kitaplık dolusu Çalıkuşu kitabı var öncelikle. Adam, nişanlısına her yeni baskısında bu kitabı hediye ediyormuş ve her hediye edişinde de mutlaka bir not yazıyormuş kitabın ilk sayfasına. Notların birçoğuna baktım. Çoğunda şiir, kitaplardan alıntılar var. Onun haricinde kadın nişanlısının her gün mutlaka saat yedi gibi evde olduğunu ve kendisini düzenli olarak akşam o vakitlerde aradığını söyledi. Öldürüldüğü gün ise maktulün kredi kartı silipinden anladığımız, gece yarısından birkaç dakika önce kendisini bulduğumuz yere çok yakın bir kafede soda içiyor oluşu da oldukça tuhaf. Her gün düzenli olarak evinde olan bir adamın gece vakti orada ne işi var? Bu sorunun cevabı için çok beklememiz gerekmedi. Şahin Ertürk’ün öldürülmeden bir gün öncesinin Dost Kitabevi’nin yer aldığı sokağın Meşrutiyet çıkışı ve Karanfil girişi mobese görüntülerini izleyince Şahin Ertürk’ün karşıdan karşıya geçerken dikkatsiz bir şekilde hareket ettiğini, bu dikkatsizliği sebebiyle hafif sıyrıklarla atlatılan can kaybı olmayan bir kazaya neden olduğunu gördük. Ayrıca esmer tenli garsonda maktulün çok gergin olduğunu, midesinin iyi olmadığını ve bu yüzden de kendisinden sodayla karışık süt istediğini söyledi. Maktul bu karışımı içmiş fakat midesi tam tersi bir reaksiyon göstererek istifra etmiş. Bunlara ek olarak şimdi anlatacağım olay ise oldukça önemli abi. Şahin Ertürk, Dost Kitabevi’nden çıktığı andan itibaren görüntülerden eşkalini tam olarak belirleyemediğimiz ama üzerinde siyah bir kıyafet olduğunu anladığımız bir şahıs kendisini kaza anına kadar takip ediyor. Belki katilimiz bu şahıs olabilir. Kazadan sonra ortalıktan kayboluyor. Kazanın olduğu saat yedi buçuk. Şahin Ertürk’ün kafede hesabı ödediği saat gece sıfır yirmi. Bu, şu demek olabilir. Maktulümüz takip edildiğinin farkına vardı ve bilinçsiz bir biçimde koşmaya başladı. Beynin kaygı anında bedene ilk olarak sunduğu kaç refleksi. Daha sonra izini kaybettirmek adına kafeye girdi ve beyni rahatladığına hükmedince evine gitmek üzere kafeden ayrıldı ve evinin yolu üzerinde öldürüldü. Ha bir de kafedeki garsonun hatırladığına göre saat sekiz otuza doğru giriş yapmış kafeye maktul. Maktulün kafeye sekiz otuzda girdiğini varsayarsak ki öyle, gece yarısında da ayrıldığını bildiğimize göre oraya kendi isteğiyle değil, günlük rutinlerinin dışına çıkarak, yaşadığı büyük kaygı ve korku nedeniyle ve peşindeki kişiyi atlatmak adına girdiğini söyleyebiliriz.”

O kadar uzun konuşmuştu ki eli hemen masadaki ağzına kadar beyaz sıvıyla dolu olan kadehe uzandı Başkomiser Tekin’in. Kadehi bir dikişte bitirdi. Kuruyan dudakları tekrar konuşması için eski nemliliğine kavuşmuştu.

“Şahin Ertürk cinayetinin öncesi ve sonrası bu abi. Sen de ne var?”

Başkomiser Cengiz’de önündeki kadehten bir yudum aldı ve konuşmaya başladı.

“Tekin, Şahin Ertürk cinayeti için yürüttüğün akıl yürütmelerine katılıyorum öncelikle. Ben de Feride Yalman’ın annesi Gülçiçek Yalman ile görüştüm bugün.  Feride’nin annesi de kızının az önce dile getirdiğin Şahin Ertük’ü takip eden kişiye benzer bir kişi tarafından iki gün üst üste takip edildiğini, bu takiplerinin sonuncusunda Feride’yi tenha bir sokakta öldürmek üzereyken belinden kılıcını düşürdüğünü ve Feride’nin kaçarak ölümden kurtulduğunu anlattı. İşin ilginç tarafı Feride Dost Kitabevi’ne arkadaşına doğum gününde hediye için Çalıkuşu’nu almaya gittiği gün iki gündür kendisini takip eden kişi Feride’yi öldürmeye kalkıyor. Feride’nin Çalıkuşu’na olan tutkusunu biliyordum zaten. Bana da hediye etmişti kinikte yatarken. Hatta birçok sohbet yapmıştık kitap üzerine, kitaptan yola çıkarak hayat üzerine. Şahin Ertrük’ün de Çalıkuşu ile münasebetini bildiğimize göre katilimizin bu kitap ile bir derdi var. Ona kim dokunduysa ölüyor Tekin.”

Başkomiser Tekin, Başkomiser Cengiz’i dinlerken masadaki şişenin boşaldığını fark etmiş, eliyle garsona işaret ederek yeni bir şişe istemişti. Garson atik davranmış, kendisi konuşmaya başlamadan önce şişeyi getirmişti. Boşalan iki bardağı da yarı yarıya su ve rakı ile doldururken bir yandan da konuşmaya başladı çaylak başkomiser.

“Abi, katilin Çalıkuşu ile bir derdi olabilir ki olduğu da aşikar. Katil diyorum. Eğer bir suç ortağı yoksa bu iki insanı da takip eden kişi büyük olasılıkla aradığımız katil. Cinayet aleti de her üç maktulün otopsi raporlarına ve maktul Feride Yalman’ın gözleriyle gördüğüne göre bir kılıç hem de oldukça derin kesen bir kılıç. Bunlar da hem fikirim seninle ama bence katilin maktullerde gördüğü başka bir şey var. Bir detay. Nasıl söylesem cinayet aleti, cinayetlerin işleniş tarzları… Sanki katil garip bir ritüeli uyguluyor ve bize de alın izleyin diyor gibi.”

Başkomiser Cengiz, içkiden hafif yanmaya başlayan midesi ve kızarmaya başlayan yüzü eşliğinde sohbeti kaldığı yerden devam ettirdi.

“Evet, katilin maktullerde bizim göremediğimiz bir şeyi gördüğü muhakkak. Az önce söylemeyi unuttum. Feride, peşindeki kişinin belinden düşürdüğü kılıcı görmüş dedim ya, kılıç üç başlı bir ejderha işlemeli bir kılıçmış. Bizim Yusuf’a araştırmasını söyledim. Mitolojik bir anlamı olabilir. Eğer cinayet aleti o kılıç ise katil bize tarihsel bir gönderme de yapıyor olabilir. Sen detay dedin ya az önce. Aklıma ne geldi biliyor musun?

“Ne?”

“Katil, maktullerin üzerine bıraktığı notlarda ne yazmıştı?”

“Şahin Ertük ve Feride Yalman’ın üzerine bırakılan notlarda, ‘İnsanlar masum doğarlar fakat ölmezler,’ Recep Akoğlan’ın üzerinde bulduğumuz notta ise “Beni bir canlıyı öldürürken gördün, sen de artık masum değilsin, bu dünyayı kirletmene izin veremem,’ yazıyordu.”

“İşte bu Tekin. Dediğin, bizim göremeyipte katilin maktullerde gördüğü şey bu. ‘Masumiyet.’ Katilimiz yeryüzündeki masumiyetini kaybetmiş insanları öldürüyor. Onları ortadan kaldırarak yeryüzündeki masumiyeti koruyacağını düşünüyor.”

“Tamam abi, bu konuda haklı olduğunu varsayalım. Şahin Ertürk ve Feride Yalman’ın masumiyetlerini yitirdiğine nasıl karar verdi o zaman katil?”

“Güzel soru Tekin. Bunu da sana Çalıkuşu ile açıklamaya çalışayım. Katilimizin bu kitapla bir derdi olduğu konusunda hemfikiriz. Yine aynı şekilde Recep Akoğlan dışında iki maktul de Dost Kitabevi’nden Çalıkuşu’nu alıp çıktıktan sonra takip ediliyorlar. Feride öldürülmekten son anda kurtuluyor ta ki onu öylece yerde cansız yatarken bulana dek. Şahin’de ilk başta kurtulsa da ertesi günü göremeden öldürülüyor. Cinayetlerin bu kitapla olan bağlantısına gelirsek Çalıkuşu kitabındaki ana temalardan biri masumiyettir. Reşat Nuri bizlere kurguladığı Feride öğretmen karakteriyle bir diğer ismiyle kitaba da adını veren Çalıkuşu aracılığıyla dünyada her geçen gün kirlenen, hor görülen bir şeyi anlatmaya çalışıyor. Bu anlatmaya çalıştığı şey, ‘masumiyet.’ Katilimiz Çalıkuşu’na her dokunan kişinin onun içindeki masumiyeti yok ettiğini düşünüyor. Ayrıca cinayet aleti de mitolojik ve tarihsel ögeler barındırıyorsa eğer ki bence barındırıyor katilimiz kendisine tarihi bir misyon yüklemiş bir koruyucu ya da muhafız olabilir ya da kendisini tarihte bu görevi üstlenmiş kişinin yerine koymuş olabilir.”

Başkomiser Tekin’in bayıklaşan gözleri Başkomiser Cengiz’in muhteşem akıl yürütmesi karşısında dört açılmıştı adeta. Bir dikişte doldurduğu kadehi kafasına dikerken içinde kalan son bir soru olduğunu hissetti ve dayanamayıp sordu.

“Recep Akoğlan sırf Şahin Ertürk cinayetine şahit olduğu için mi öldürüldü o zaman? Şahit olmasa yaşayacaktı yani.”

Başkomiser Cengiz’de kadehini bir dikişte yuvarladı ve kendisine yöneltilen cevabı oldukça acı olan soruyu yanıtladı.

“Maalesef öyle gözüküyor Tekin. Umarım öbür dünyada kavuşmuştur sevdiğiyle bir daha ayrılmayacaksına.”

Ayaşlı Emine söylediği Ankara havasını az önce tamamlamış, nefeslenmek için iki dakikalık su molası vermişti. İki başkomiser de devam eden sohbetlerini karşılıklı anlaşarak tamamlamış, rakının verdiği hafif uyuşukluk ile baygınlaşan bakışlarını sahnedeki kadına çevirmiş bir sonraki parçayı beklemeye başlamışlardı.

                                                                                                                Mersin, Temmuz’19

Canını alırken öyle ürktü, öylesine felç oldu ki pembe ipek çamaşırlarıyla büründüğü sahte asaletini bir anda yitiriverdi. Altına kaçırdı. “Yapma, kıyma bana!” derken yalvarıyor, ağlıyordu. Oysa  ilk tanıştığımızda çok afili, çok mağrur bir ruh halindeydi. Ona fuhuş bedelini sorduğumda, “Beni kiralamaya paran yetmez, ufaklık” demişti bana. “Zengin bir dayın falan yok mu senin?”

Etme bulma dünyasında küçümsemelerin, aşağı görmelerin bedeli ödenir. Bütün o günahları bilip kaydeden ölüm meleğinin yeryüzündeki vekili olarak kötü kadınların birikmiş kötülüklerinin karşılığını tahsil ederim. Maneviyatın yanında bir de maddiyat tarafı var tabii. Peşin ödediğim parayı geri almak üzere —işimi görür görmez— ölü fahişelerin çantasındakileri hacılarım bir güzel. Kadının paraya ihtiyacı yoktur artık. Tahtalıköy’de bakkal çakkal bulunmaz.

Gerdanından söküp aldığım uykuluğu iri bir ceviz büyüklüğünde ve çok lezzetliydi. Şimdiye kadar yediklerimin en güzeliydi. Kibir yükseldikçe büyüyen uykuluk onu yiyen kişiye inanılmaz bir zihin açıklığı, bitmez tükenmez bir enerji ve en âlâ eroin kafasının ötesinde bir sarhoşluk verir. Etkisi hiç geçmesin istersin.

Bir taşla üç kuş avlıyor olsam da esas olarak öldürmenin şehvetine tutkunum ben. Bundan vazgeçemem; siz de bir kez tadını alsanız kesinlikle bağımlı hale gelirsiniz. Bir daha ve bir daha saldırmak, incecik tenin altındaki iç organları deşmenin peşine düşersiniz.  Öldürmenin tadını aldıktan sonra başka hiçbir şey sizi bu kadar tatmin etmez, uykuluğun kafasını yaşadıktan sonra alkollü içki bile içmezsiniz bir süre. Cinsel hazdan katbekat yüksektir, uçurur adamı.

Kurban olarak fahişeleri seçmemin nedeni, onları avlayabilmenin zahmetsizliği ve aleyhte kanıt oluşturabilecek iz bırakmamanın kolaylığıdır. Yoksa —eğer mümkün olsaydı— hanımefendi pozlarında dolaşan sosyetik kaltakları da paramparça eder uykuluklarını yerdim. Öyle nefret ediyorum kibirli orospulardan…

Anam da bunlardan biriydi. Onu ben öldürmedim; hastalanıp kendi eceliyle öldü ama bedenini sattığı adamlara hep üstten bakar, onları aşağılık eğlencesinin bir aracı, sağmal para makineleri olarak görürdü. Bir gün bile analık yapmadı bana, hep sarhoş, hep eğlence düşkünü, hep egoistti. Zaten istenmeyen bir bebek olarak yanlışlıkla dünyaya gözlerimi açmış; horlanmış, nefret edilmiş, hep bir ayak bağı olarak görülmüşüm. Babam mı? Bilmiyorum, onu hiç tanımadım.

Öldürmeye başladığım günden bu yana geçen iki buçuk yıldan beri her iş bitiminde uyguladığım olay yeri temizliğini sürdürdüm bir yandan. Köhne otel odasındaki üzeri lekelerle dolu pis çarşafların kan, sidik ve dışkı gölüne dönmesi ve etrafın darmadağın olması fazla önemli değildir. Bu görüntü bana zevk verir.

Fahişenin karnını deşmekte kullandığım uzun bıçağımı çarşafın ucuyla temizleyip deri kınına yerleştirdikten sonra ceketimin iç cebine attım. Takma bıyığı ve başımdaki perukayı çıkartıp sırt çantama tıkıştırdım. Tersyüz edince rengi değişen bu küçük çanta benim gardırobumdur.

Kıyafetimi yenilemiş,  makyajımı yapmış ve görüntümü değiştirmiştim. Hep böyle yaparım: Fahişelerin yanında içeri girer ve sonra alâkasız bir şahıs olarak otelden çıkıp giderim. Gazetelerde faili meçhul haberi okurum sonra; kimse aleyhimde tanıklık yapamaz, kimliğimi bulamaz, eşkâlimi belirleyemez. Fuhuş için kullanılan otellerden çıkmak için çoğunlukla kalabalık akşam saatlerini seçer, resepsiyon görevlilerinin meşgul olduğu anları kollarım. Kimi otel odalarının pencereleri yangın merdivenlerine açılır, işim kolaylaşır; aşağı inip arka sokakların karanlığında sır olurum.

İçi pislikten yosun bağlamış lâvabonun üstündeki kırık dökük aynanın önünde durup ifadesiz yüzüme baktım bir süre… Her zaman sinekkaydı tıraş olur, takma saç-sakal-bıyık ve makyaj malzemesi taşır, seçtiğim tipe göre inceltilmiş kaşlarımı özel kalemle boyarım. Temizliği ve kıyafet değişimini bitirir bitirmez paslı sac yangın merdiveninin çöple kaplanmış basamaklardan aşağıya kimsenin beni bulamayacağı kötü şöhretli yere yelken açmadan önce arkamda bıraktığım odaya son kez baktım.

Berbattı manzara…

Otel odasından içeri girdiğimizde vaziyet fecaatti, evet, bunu detayıyla anlatıp midenizi bulandırmak istemem. Zavallı kadın on dakika kadar önce katledilmişti ve bizler de o pislik herifi yakın takibe almış olmamıza rağmen cinayeti engelleyememiştik. Ahh, nasıl bir gaflete düşmüş, onu birkaç dakika farkla elimizden kaçırmıştık. Uykuluk Canavarı’nı içeri tıkacak kanıtları bulamamanın bedelini yeni bir cinayetle ödemiştik.

Bu sadist manyağın nasıl biri olduğuna dair profil çalışması, kamera görüntüleri ve —adresini bilmesek de— nerelerde takıldığına dair bilgi derlemek bizleri sonuca götürecek seviyelere ulaştıramamıştı. Mahkemeye sunulacak iz ve —DNA analizi için— doku kalıntısı bırakmıyordu, zira öldürdüğü kadınlara tam olarak cinsel saldırıda bulunmuyor, tecavüz etmiyordu. Belki hastalık korkusuyla, belki de erkekliği olmadığı için yapmıyordu bunu. Kim bilebilir?

Vatandaşın ‘Uykuluk Canavarı’ adını verdiği ve yirmili yaşlarının sonlarında olduğunu düşündüğümüz bu azılı seri katil çok kurnaz bir şahıstı. Kılık değiştirme, sahte isim ve adreslerle aldığı kontörlü telefon hatlarını kullanma gibi her türlü iblislikte ustalaşmış biriydi. Onu tanıyor ama kimliğini tespit edemiyorduk

Dosyaya bakan savcının şekilci pasifliği de onu yakalayıp içeri tıkmamızı engelliyordu, ama aslına bakarsanız bu korkunç caniyi gerçek anlamda tanımlayıp yaptıklarının farkına varmamız neredeyse yirmi ay sürmüştü, çünkü faili meçhul cinayet tahkikatları farklı savcılıklarla yürütülmüş ve bizler cinayetlerin işlenme biçimlerindeki benzerliklerin farkına ancak dördüncü cinayette varabilmiştik.

Daha da ötesi, ilk kurbanların otopsi raporlarından yola çıkıp kadınların timüs bezlerinin kesilip alınmış olduklarını anlayamamıştık. Adlî tabipler katilin kurbanın boynunu ince uzun bir fileto bıçağıyla kestiğini belirtmişlerdi. O kadar! Oysa katil bir operasyon yapıyordu ve gerçek imzası buydu: Bir cerrah kadar ustaca kesilip yerinden çıkarılan timüs bezleri… Bunları ne yapıyordu? Yiyor muydu bilmiyorum, o yüzden peşinde olduğumuz caniye ‘yamyam’ diyemeyeceğim.

Bilmeyenler için söyleyeyim, adına timüs denen ve soluk borusunun önünde bulunan esrarengiz bez insana yaşam enerjisi veren acayip kimyasallar ve hormonlar üretirmiş. Ben de adlî tabipten öğrendim. Neden öyle yaptığını anlayabilmek için haftalarca kafa patlattık, cevabî bir sonuca ulaşamadık amma ve lakin, bu döl kaçağına ilişkin pek çok ipucunu değerlendirerek anlamlı neticelere ulaştık esasında.

Evet, işimiz çok zordu belki, ama imkânsız değildi. Katilin kadınları nerede avladığını ve bu avlaklarla ilişkisi olanları biliyorduk. Onu tanıyanları öttürmüş ve —gerçek adını ve kimliğini öğrenemesek de—hakkında ayrıntılı bir veritabanı oluşturmuştuk. Bulgular tam olarak delil niteliği taşımıyordu, ancak doğru bir tamamlayıcı oyunla kanıta dönüşecek önemli karineler vardı elimizde. Sesini ve konuşma tarzını biliyor, tanıyorduk. Telefon konuşmalarından alınmış ses kayıtlarına sahiptik.

Olay Yeri İnceleme ekibi otel odasındaki işlerini sürdürürken, Fatmanur yanıma geldi. “Çok üzgünüm âmirim” dedi içten bir tonda. “Yeter artık! Mahkemeyi, savcıyı dinlemeyip infaz edelim artık şu pisliği yaa! ‘Bizi öldürmeye çalıştı, silâhla saldırdı’ deriz. Tanıklık yaparız. Caninin dosya konusu cinayetlerin tamamını işlediğine eminiz, öyle değil mi?”

Teskin etmeye çalıştım onu. Yargısız infaz yapamayacağımı gayet iyi biliyordu; yüz defa konuşmuştuk. Yirmi yıllık meslek hayatımda kanunların dışına taştığımı gören olmamıştır. Yasal prosedürü tam olarak uygulamazsan, başın belâya girer bizim işlerde.

Yaklaşık üç yıldan beri Cinayet Büro’da komiser yardımcısı olarak çalışan Fatmanur saldırgan erkeklere ve kadın katillerine karşı büyük bir hınç duyar. Feministtir biraz. Asker gibi giyinir, hatta üniformayı tercih eder, toplanmış saçları ekseriyetle kapalıdır ve makyaj yapmaz. Genç, güzel ve bekâr olmasına rağmen, kıskanç karımın en sevdiği elemandır.

Kafamdaki B plânından bahsettim ona. “Şerefsiz’i bu gece mutlaka gagalayacağız, göreceksin” dedim. Kelimeler ağzımdan öyle döküldü. “Kuvvetle hissediyorum bunu. Cinayeti işledikten sonra nereye gittiğini biliyoruz ve o bizim peşinde olduğumuzu bilmiyor.”

Fatmanur’a yaptığım plânı ve katili yakalamak için kurduğum düzeneği izah etmeye çalıştım. “Sen fahişe, bense kadın satıcısı kılığında onu yemleyip köşeye sıkıştıracağız” dedim. “Zokayı yiyince küt diye içeri atacağız.”

Ayrıntıya girince Fatmanur’un da aklına yattı bu iş. “Nasıl yapacağımızı anladım” dedi. Peşine düştüğümüz caniye karşı o kadar büyük bir nefretle dolmuş ki adamdan zerre kadar korkmadığını söyledi. “En küçük yanlışında kafasına sıkarım kurşunu!”

“Seni tehlikeye atar mıyız hiç, Fatmanur, deli misin?” dedim. “İş asla oraya kadar varmayacak. Allah muhafaza… Çözülüp konuşmasını sağladık mı, suç âletini veya çantasındaki malzemeleri tespit ettik miydi iş biter. Suçüstü şartları yerine gelmiş olur.”

Konuşurken birlikte aşağı indik, araca binip yardımcımın evine doğru yola çıktık. “Giyin, süslen şimdi” dedim.  Açık saçık kıyafetler giymesini, abartılı makyaj yapmasını sıkı sıkıya tembih ettim. “Seni arabada beklerken ben de tebdili kıyafet için bir şekil yapacağım.”

Talimatımı on beş dakikada yerine getiren Fatmanur aşağı indiğinde gözlerime inanamadım, neredeyse tanıyamayacaktım bizim erkekten bozma çaylağı. Siyah mini etek ve metal bantlı çizmeler, göğüslerini açıkta bırakan kırmızı bir blûz giymiş, koyu kırmızı ruju, parfümü ve takma kirpikleriyle tahrik edici şuh bir kadına dönüşmüştü. İnanılmaz! Gözümle görmesem tarif etmek mümkün değil… Hakikaten de şahane bir imitasyon fahişe olmuştu.

Evdeki haytaların etkisiyle ve on beş yılda yirmi kilo alan bizim demirbaş hatunun sayesinde yıllardır ölü bir kuşa dönüşen nefsim bile uyandı ne yalan söyleyeyim. Onu yanıma alıp bizdeki kod adı Şerefsiz Şeref —takıldığı yerlerde Şeref olarak tanıyorlardı onu, ama isim sahteydi— olan zanlımızın en gözde mekânı Turşu’ya doğru yola çıktık.

Liman’daki en sefil batakhane olan Turşu’dan içeri girer girmez gördük adamımızı. Oradaydı. Yanında gençten bir oğlanla bar tezgâhına yaslanmış, yüzü sanki maske takmış gibi ifadesiz, göz kapakları yarı kapalı içkisini içiyordu. Ahlâk zabıtası tarafından günaşırı mühürlenip kapatılan, ama ne hikmetse her kapatıldığı gecenin sabahında yeniden açılan tekinsiz bir kulüp olarak nam salmıştı burası. Şerefsiz’in avlağıydı. İçinde hiçbir dekoratif malzeme olmayan bir eğlence yeri olduğu halde, hıncahınç dolup taşıyordu her gece.

İçeri girer girmez Fatmanur’un farkına vardı, gözleri kızın üzerine kilitlendi. Böyle olacağını biliyorduk. Mağrur bir edayla kalçalarını sallaması, göz süzüp gerdan kırması gerektiğini arabada konuşmuştuk. Daha önce burada bizim çocuklarla ihtiyatlı bir tespit gerçekleştirmiş, mekânı ve personeli fotoğraflamış, Şerefsiz Şeref’le ilgili istihbarat toplamış, velhâsıl bu operasyona önceden hazırlanmıştık.

Peşinde olduğumuz şahsı kolayca teşhis etmiştik orada. Zayıf, ufak tefek bedeni, —saçları dökülmediği halde kazınmış— dazlak kafası, cımbızla alınarak inceltilmiş kaşları ve basık zenci burnuyla tipik bir suçluydu. Yanına ilişen Torbacı Selo’yla mırıl mırıl bir şeyler konuşuyor, muhtemelen esrar alışverişi yapıyordu. Narkotik Şube vasıtasıyla tanıyorduk Selo’yu. Bizim kim olduğumuzu anlamışlar mıydı acaba? Sanmıyorum, çünkü hiç istiflerini bozmadılar.

Yolda Fatmanur’a dilimin döndüğünce aktarmıştım: Turşu’nun tuvaletlerinin bittiği koridordan geçilen ve arkadaki küçük salonda —içinde barbut ve poker seansları düzenlenen ve her türlü uyuşturucu madde satışının döndüğü— bir kumarhane bulunduğunu izah etmiştim.

Şerefsiz Şeref’in oturduğu tezgâh köşesinin az yanındaki boşluğa geçip derme çatma bar koltuklarına iliştik. Birer bira söyleyip ortama ısınmak üzere on dakika kadar oyalanmıştık ki, bizimki hesabını ödeyip kalktı, tuvaletlerin ve kumarhane kısmının bulunduğu koridora doğru yöneldi.

Hemen hareketlenip koluna girdim. Kulağına eğilip reddedemeyeceği bir teklifim olduğunu söyledim Şeref’e. “Arkamdaki hatunun ismi Yosma” dedim. “Senden çok hoşlanmış ve eğer anlaşabilirsek… Anlarsın işte…”

“Bu akşam karnım aç değil” dedi umursamaz gözlerle. “Canım kadın çekmiyor. Kâğıt oynayacağım içeride, beni bekliyorlar.”

Yosma’nın yatakta çok mahir olduğunu, hiç nazlanmadan her numarayı çektiğini ballandıra ballandıra anlatıp para yerine bir ufak torba esrara da razı olduğumuzu söyleyince ilgilenir gibi oldu.

“Kaliteli mala benziyor” dedi Fatmanur’u süzerek. “Pezevengi sen misin?”

Tipe bak sen ya!

Başını salladı. “Evet benim” dedi. Salonda uzun süre takılmamıştım. Hesabımı kapatıp oradan uzamak üzere toparlandıktan hemen sonra kumar kısmına geçer gibi yapıp arka kapıdan tahliye olmak üzere hamle yapmıştım ki herifçioğlu yapıştı yakama. Yanındaki kızı pazarlama ayaklarında ağzımı arayacak şekilde dil dökmeye başladı. Fazla nazlanmak olmaz. Hele kaçmaya kalkışmak çok tehlikelidir böyle bir durumda.

Neyse, başa gelen çekilir. Bu herif birkaç aydır beni sağda solda sorup duran rütbeli aynasız olmalı. Turşu’dan içeri girer girmez çakozladım işi. Elli yaşlarında, ayı gibi kıllı ve iriyarı, göbekli, acemice jöleleyip atkuyruğu yaptığı saçları epeyce dökük, teni koyu esmer… Bir de kırmızı fular takmış, şahken şahbaz olmuş salak… Tam tarif ettikleri gibi hem korkak hem de kendini kurnaz sanan bu kokuşmuş moruğu atlatmak kolay olmasa da Turşu’dan tüymek için elimden geleni yapacağım.

Yanındaki şuh bakışlı manitayı —ki muhtemelen Şube’de görevli bir polis— yem olarak kullanıp beni enseleyecekler hesapta. Yer miyim bu numaraları? Kız da şahaneydi hani, ne yalan söyleyeyim. Operasyonun heyecanından dudakları titriyordu. Belli ki çaylak, el değmemiş bir bakire…

Üzerimde mal bulunduğunu hiç çaktırmadım. “Esrar karşılığı yapmam o işi” dedim. “Uyuşturucu kullanmıyorum.”

Bunlar başka suçlardan içeri alamadıklarını böyle tuzaklarla taklaya getirirler. Sık kullanılan bir polis dümenidir. Soygundan ispat yolu tıkanmış bir hırsızın cebine atarlar bir çıtır, hop, ayıkla nohudun taşını…

“Para da olur. Bir yüzlük attın mıydı, hatun senindir.”

Bir şey söylemediğim halde pazarlığı bitirdiğine karar veren heveskâr müdür, zokasıyla kucaklaştırdı beni oracıkta. Sarmaş dolaş olduk. “Hadi bakalım gençler!” diyerek gaz veriyordu bir yandan. “Kesin koliyi, göreyim sizi…”

Yosma kalçalarını önüme sürttü. Nasıl eğreti bir sırnaşmak, anlatamam. “Benim otele gidelim, kocacığım” dedi en ucuz numaraları çekerek. Ağzına yakışmayan cilveler yapıyordu. “Seninle sevişmek için sabırsızlanıyorum.”

Kumpasa bakın hele; suçüstü düzeneğine çekip ümüğüme çökecekler, hesapları bu… “Dur biraz ağabey. Beni burada küçük bir odam var, dışarı çıkmadan bitiririz işi” dedim. Kumarhanenin bitişiğinde kaldığım ardiyeden söz ediyordum, kimse bilmez bunu. Dışarıda aynasızlarla dolu kontrolsüz bir pusunun içine dalacağıma kendi yerimde zaman kazanıp kızı rehin tutmak bin defa daha iyidir.

Yapmam gerekeni yaptım ve parayı ödedikten sonra hatunu kapıp, geri durmasını söyledim gavata. “Senin işin buraya kadar” dedim. “Yarım saat sonra döner geliriz.”

Turşu’nun şef garsonu Azman Nuri’ye bizim aynasıza göz kulak olmasını işaret ettim. “Ağabey içerinin havasından zehirlenebilir” dedim. “Kendisine benden ikramda bulunun.”

Mesajı aldı Nuri. Lâfımı dinlerler burada, çünkü benim bitirimhanenin gizli ortağı olduğumu ve içerideki mal trafiğini idare ettiğimi bilirler. Barın önünde öylece kalakaldı lavuk. Kızla el ele arka tarafa geçtik. Burası benim en sık kullandığım sığınaklarımdan biridir. Barbut seanslarına katıldığım gecelerde döşekte kıvrılır, yatar uyurum. Bu penceresiz odada bir karyola, minik bir masa ve bir iskemleden başka eşya bulunmaz.

Kumarhane salonunun kenarından doğru sıyrılıp kaçmaya yeltenmedim; başımı daha fazla belâya sokmamın bir anlamı yoktu. Her hâlükârda gümbürtü kopup arıza çıkma ihtimali yüksek olsa da uslu durduğum sürece beni kolay kolay içeri atamayacaklarını biliyordum.

Odaya girince bizim çaylak orospunun gerginliği, dudak titremesi arttı, yüzü gözü seğirmeye başladı. “Korkma yahu, tipim değilsin zati, yemem seni” diyemedim ona. Yatağın kenarına ilişince onunla sevişmek istemediğimi, sohbet etmeyi tercih ettiğimi belirttim. Zararsız şekilde dertleşecektik. Nereden geldiği, bu işlere nasıl bulaştığı gibi pavyon klâsiklerine de hiç girmedim. Palavra dinleyecek halim yoktu.

“Senden tek bir şey istiyorum” deyince çok heyecanlandı. “Blûzunu, eteğini ve sutyenini çıkartacaksın, öyle sohbet edeceğiz. Seks olmasa da göz banyosu zevkinden mahrum kalamam.”

Duraksayıp bin dereden su getirdi, ama yemedim tabii. Israr etim. “Parasını verdim, ne dersem yapacaksın, şımarma!” diye bağırınca kendine geldi sahte orospu. Hemen soyundu tabii, hatta sutyeninin kopçalarını ben açtım. Miss! El değmemiş süt gibiydi teni, şahane çizgilerde bir kızdı, hakikaten böylesine hiç rastlamamıştım.

Soyundukça kokusunu aldığım şeffaf teninin altında, göğüs kafesinin ortasından çenesine doğru çıkan bölgede minik bir kalp gibi çırpınan o tazecik uykuluğunu görür gibi oldum. Tahrik oldum, ağzım sulandı. Bezesi büyümüş kabarmıştı, zira güzellik kadınları asilleştirir, asalet mağrurluk verir, kibirse uykuluğu şişirir.

Anadan üryan kalınca, üzerinden ne kayıt cihazı, ne silâh çıktı, ama yanında taşıyıp elinin altında sıkı sıkıya tuttuğu çantasında mutlaka bir altıpatlar gizlenmiştir, bilmez miyim bunları. Neyse, faça vermeden işimi görmenin peşindeyim nasılsa, arkamda iz bırakmadıktan sonra önemli değil hiçbir şey. Birazdan oda boşmuş gibi olacak ve onlar nereye gittiğimizi anlamak için koridorlarda koşuştururken, ben hoop…

Lüzumsuz bir iş gibi görünüyor, öyle değil mi?

Birbirine bağlı cep telefonlarından içeriyi dinliyor, sesleri kaydediyordum bir yandan. Şerefsiz Şeref’in —Narkotik Şube tarafından sürekli dinleme altındaki— Torbacı Selo’yla yaptığı ve işlediği cinayetlere gönderme yaptığı telefon konuşmaları vardı elimizde. Bu delillerin sağlam kanıtlara dönüşebilmesi için Savcı Bey’in bizlere verdiği talimatı yerine getirmeye çalışıyorduk. Katilin ses kayıtlarındaki bazı ayırt edici terim ve tabirleri kullanması aleyhine olan bulguları güçlendirecek ve namı diğer Uykuluk Canavarı’nın kimliği kesin olarak belirlenecekti.

Fatmanur’un ne halde olduğunu ve içeride neyle karşılaştığını tam olarak bilememek rahatsız edici bir tedirginlik bırakmıştı üzerimde. Bizim kısımdan en sağlam adamları acil kaydıyla yardıma çağırdım. İlk grup zaten daha önce ön ve arka kapıdaki güvenlik önlemlerini almıştı.

İyi ki yazmışım mesajı. Etrafı kolaçan edince, başta Torbacı Selo ve Turşu’nun iflâh olmaz rezillikteki patronu Kesik Kamil’in fedaîleri olmak üzere tüm bitirimlerin beni ateş çemberine almış olduklarını fark ettim. Belimdeki makineye davrandım. Allahtan ki bizimkiler tam zamanında içeri dalıp heriflerin marizine kaydılar, yoksa içeride neler döndüğünü kaçırabilirdim.

Ses kaydına geri döndüğümde Şerefsiz mütemadiyen anlatıyor, Fatmanur onu dinliyordu. “İnsanın babasını tanımamış olmasından ve kim olduğunu bilmemesinden daha kötüsü, babalığın ne demek olduğunu ve ne işe yaradığını öğrenmemektir.”

“Baban yok muydu senin?”

“Yoktu. Sarhoş birileri evimize gelip hem anamın hem de benim koynuma girerdi. Para ve lüks hayat peşinde onlara yol veren anam bu iğrenç adamlara baba dememi beklerdi üstelik…”

Hikâye mi uyduruyordu, yoksa sahiden mi kendi hayatından pasajlar anlatıyordu bilmiyordum, ama bir süre daha devam edip de Fatmanur’un sesi tamamen kesilince pirelenmeye başladım. Oyuna son vermek üzere koridora dalmıştım ki, istediğimiz repliği verdi. “Tut kedinin perçemini” dedi birden Şerefsiz. Lâfı tekrarladı üstelik. İşte savcının duymak istediği tanımlanmış özgün tabirlerden biri buydu!

İmzasını almış ve Uykuluk Canavarı’nın ses kimliğini tanımlayabilmiştik sonunda. Adı sanı önemli değildi. Zaten onu gözaltına alır almaz onu öyle bir öttürecektim ki elimizdeki ses kayıtları itirafnamesinin yanında yalnızca destekleyici vazife görecekti.

Harekete geçtim. Tuvaletlerin bulunduğu koridorun sonundaki kör duvar görünümündeki kapı kilitliydi. Bir tekmede indirdim aşağı. Kumarhanede telâşlı bir çözülme oldu. Bizimkiler arka kapıdan daldılar. Silâhına davrananları ufalayıp kelepçeledikten sonra dışarıda bekleyen araçlara götürmeye giriştiler.

Şerefsiz’in gizli garsoniyerinin kapısını da kırıp içeride kimsenin olmadığını görünce başımdan aşağı kaynar sular indi. Neredeydi bunlar? Kaşla göz arasında nereye kaybolmuşlardı? Dışarı çıkmış olamazlardı, çünkü her yeri çevirmiştik ve daha otuz saniye öncesine kadar dinlemedeydim. İçeriyi duyuyordum.

Panik halinde odanın duvarlarını yumruklamaya başlayınca belli belirsiz bir hıçkırık sesi işittim. Yatağın sol tarafındaki kenarı çıtalı duvarın arkasından geliyordu. Elimdeki on dörtlüğün emniyet mandalını açıp bodoslamadan içeri daldım. Duralit levha darmadağın oldu ve o pisliğin tam üzerine yıkıldım. Ellerini-ayaklarını-ağzını paket bantlarıyla sarıp sarmaladığı Fatmanur’un boğazına dayadığı uzun fileto bıçağını kullanamadı bile.

Çekip alıverdim her şeyi elinden, değil rehinesine sahip çıkmak, kendi canını zor kurtardı. O kadar hiddetlenmiştim ki gövdemin sırtına binmesiyle yere çöken Şerefsiz’in ağzını burnunu kırdım, kafasını patlatıp bayılttım orada. Ağzından kırık diş parçalarıyla beraber akan kanlı salyalarını toplayamayacak kadar aciz kalan Uykuluk Canavarı’nın bileklerine kelepçeleri de taktıktan sonra, ensesinden tutup bir patates çuvalı gibi odanın ortasına fırlatıp attım.

“Gelin, zabıt tutun burada!” diye haber edip bizimkileri hemen oraya çağırdım.

Ellerindeki bağları kestikten sonra giysilerini yanına getirdiğim Fatmanur’cuk çıplak memelerini kapamaya bile çalışmadan sarıldı bana. O küçücük dolapta kan, ter, tükürük ve pisliğin ortasında kucaklaştık. Teşekkür etti, olup biteni anlattı. Dışarıdan gelen gürültü patırtıyı duyunca gömme dolaba saklanmak üzere zorlamış bizimkini. “Siz gelmeseydiniz boğazımı kesecekti” dedi. “Korkup çantamı açınca, bıçağını çekip üzerime saldırdı, bağladı beni sonra…”

Dilim tutulmuştu, bir şey söyleyemedim. Ya zavallımın başına bir iş geleydi? Düşünmek bile istemiyordum bunu. “Aman Allah muhafaza!” dedim. “Fatmanur sana en küçük bir zarar gelseydi kendimi öldürürdüm.”

Sözlerim Fatmanur’un çok hoşuna gitti. Kollarını boynuma sardı, dudaklarını yüzüme doğru uzattı. Orada ilk ve son kez öpüştük ve ben bundan daha mutlu edici, daha baş döndürücü bir haz yaşamadım ömrü hayatımda. Kelimeler yetmez; o an hissettiklerim belki ancak Şerefsiz’in kızları öldürmekten aldığı zevkle karşılaştırılabilir.

Şaka yapıyorum tabii canım, yalnızca Uykuluk Canavarı’nı kıskıvrak yakalamanın zaferini kutladık orada. Hadi Şerefe!

“Birinin ölmesini istemek çok vahşice öyle değil mi?”

“Kesinlikle öyle.”

“Peki ya birini öldürmeyi istemek?”

Nefes almalıyım. Oturduğum sandalye hiç rahat değil. Terlediğimi hissediyorum. Hayatım boyunca en nefret ettiğim şey, gömleğimin koltuk altı kısmında oluşan su kabarcıkları olmuştur. Bunu biri görecek diye çok korkuyorum ve utanıyorum. Tenime yapışan gömlek kumaşındaki ıslaklığı hissediyorum. Bu gömleği giymemeliydim. Bu ışıklar beni yakacak. Bir yudum su, sonra cevap vereyim.

“Bu ciddi bir karar. Bu isteği yerine getirmek için, üzerinde uzun uzun düşünüp planlar yapılıyor, sonucunu düşünmeden, bir anlık öfke ile sınırın öbür ucuna geçiliyor.”

Benim burada ne işim var? Neden bu teklifi kabul ettim, neden bu kadının karşısındayım? Dudakları, her ağzını açtığında beni içine hapsedecekmiş gibi. Ona teslim olmak istiyorum aslında. Göz göze gelmemem lazım. Ama gözünden başka, vücudunda bakacağım herhangi bir yer, bedenimde aynı etkiyi yaratıyor.  Neden bu yayını canlı yapıyorlar ki? Gözlerimi kaçırmak, beni tam bir salak gibi gösterir.

“O an, hani şu plansız olan, birden bire gerçekleşen ve suçu işlemeye neden olan o an, insan aklı nasıl çalışıyor, ruhumuz ne hissediyor?”

“Bir karar verme anı. Sabahtan akşam kötü geçirdiğiniz günlerden birini hayal edin. İş stresi, özel hayatınızdaki can sıkıcı şeyler. Hepsi bir yerlerde birikiyor. Ruhunuzda, beyninizde ve kalbinizde. İşte tam o sırada, bardağı taşıran bir damla, kulağınıza yüksek gelecek bir ses, ayakta beklerken sırtınızda hissedeceğiniz bir omuz darbesi, içinizde biriken tüm sıkıntıların bir merkezde toplanmasına neden oluyor. Öfke, böyle bir anda tepkiyle dışarı çıkıyor. Öfkesini bastıranlarımız, hâlâ sokaklarda özgür bir biçimde gezebiliyor, evlerinde eşleri ve çocuklarıyla mutlu bir şekilde yaşayıp gidiyor. Bastıramayanlarsa… Öfke, onlar için bir silahtan çıkan kurşun, bir elden savrulan bıçak, atılan yumruk ve dökülen kandan ibaret oluyor. Neyse ki, pek azımız bu karar verme anında, o sınırı geçip öfkesine yenik düşüyor.”

Bu teknik işe yarıyor, cümleleri olabildiğince uzatıyorum, ben konuşurken o önündeki kağıtlara bakıyor. Böylesi daha iyi ama soru sorarken yine gözlerini bana dikecek, gözlerine bakmamak için başımı öne eğiyorum ve bu sefer bacaklarına bakmış oluyorum. Ne olur kameralar bu anı yakalamamış olsun.

“Kitabınızın ismi, Gel De Katil Olma. Bu ikinci kitabınız. Kitabın içinde ilginç suç hikayeleri, katil profilleri ve onlar hakkında yaptığınız araştırmalar var. İlk kitabınız ise bir aşk romanıydı ve sanırım umduğunuz sayıda okuyucuya ulaşamadınız. Bu kitapla haftalardır en çok satanlar listesinden inmiyorsunuz. Bu nasıl oldu?”

“İlk kitabım aşk üzerine kurgulanmış bir romandı. İstediğim etkiyi yaratmadı, doğru. Bu kitabım ise gerçek olayları araştırdığım ve gün yüzüne çıkardığım bir kitap ve bu yaşanmış hikayeler insanların daha çok ilgisini çekti. Bundan dolayı memnunum.”

Yarım saat olmadı her halde. Neyse ki, iyi gidiyor. Bu kadın için; çok zorlar, çok sıkıştırır derlerdi. İlk romanım başarısızmış, peh, daha ne kadar zorlayıcı soru sorabilirsin? Bu su bitince yenisi nasıl isteyebilirim acaba?

“Peki, Engin Bey, bu kitapta benim en çok ilgimi çeken hikayeden biraz bahsetmek istiyorum. Belki daha çok detay verebilirsiniz.”

Hangi hikaye acaba? Banka soyup çaldığı paralarla camii yaptıran adamın hikayesini sorar her halde. Her yerde onu anlatıyorum. Dua edin, hacca gitmeden yakalandı esprisini yapıp güzel bir tebessüm alırım hem.

“Tabii, memnuniyetle.”

“Kitapta anlattığınıza göre, yirmi yedi yaşında bir erkek, bir gece annesi, kız kardeşi, en yakın arkadaşı, yan komşusu ve yan komşusunun iki çocuğunu öldürüp kaçıyor. Polis kısa süre sonra adamı, evinin yakında bir arazide alnına silah dayamış ve kendi canına kıymak üzereyken buluyor. Polis adamı ikna etmeye çalışsa da adam tabancasını ateşleyip intihar ediyor.  Bu hikayeyi biraz anlatabilir misiniz?”

Bu iyi olmadı işte. Son bir yudum su, çok kısa anlatıp buradan çıkıyorum.

“E, tabi. Bahsi geçen kişinin profili biraz ilginç. Küçük yaşta bir travma yaşamış.”

“Çocuk, gözlerinin önünde babasının ölümüne tanık oluyor sanırım, travma derken bunu kastediyorsunuz değil mi?

Buna daha ne kadar devam etmem gerekecek? Konuyu uzatacak belli. Sakin olmam lazım. Sakin ol. Alt dudağımı ısırmayı bırakmalıyım.

“Şey, doğru. Babası o gün eve erken gelmiş. Çocuğu da alıp parka gitmek için dışarıya çıkmış. Evden iki sokak aşağıda, iki adam önlerini kesmiş. İçlerinden biri bıçak çekip baba ile oğulun üzerine yürümüş. Adamların derdi, tiner almak için para istemekmiş. Çocuğun babası, cebinde ekmek almaya yetecek kadar parası olduğunu söyleyip yanındaki evladının hatırına onlara yol vermelerini istemiş. Elinde bıçak olan adam, babanın üstüne yürümüş ve oracıkta altı bıçak darbesiyle babayı öldürmüş. Çocuk ne yapacağını bilememiş, adamlar oradan koşarak uzaklaşırken, çocuk da tersi istikamete doğru korku içinde kaçmaya başlamış.”

Kadın hiç tepki vermiyor, insan hiç mi duygulanmaz? Kameranın arkasındaki kalabalık nedir acaba? Seçemiyorum. Neyse, neyse az kaldı.

“Çocuk büyüyor ve yıllar içinde bu olay onun ruhunda kalıcı bir iz bırakıyor değil mi?

“Evet, bu kişi etrafında sevdiği ne kadar insan varsa hepsinin o hayattayken öleceğini ya da öldürüleceğini düşünüyor. Düşünmek az kalır doğrusu. Sürekli kurguluyor ve kaygı duyuyor. Bir an geliyor, annesinin, evdeki ocağın gaz sızdırması sonucu ölü bulunduğunu, kız kardeşinin bir arabanın altında kalıp can verdiğini hayal ediyor.”

Onlar polis mi? Ne oluyor ya, polislerin burada ne işi var? Bu dava kapandı bitti. Bu kadın ne yapmaya çalışıyor? Nefes almam lazım. Derin derin nefes.

“Kaygı bozukluğu ile yaşamak zor olmalı. Tedavi görüyor sanırım değil mi?”

“Evet, bir dönem tedavi görüyor. Benim de hikayeyi öğrenmem bu sayede oldu zaten. Şey, ben, ben ruh ve sinir hastalıkları hastanesinde çalışan bir arkadaşımı ziyaret etmiştim. O sırada bu kitap üzerinde çalıştığımı arkadaşıma anlattım. O da bana bu adamdan bahsetti. İyileşmek üzere olduğunu söylemişti, hatta benim ziyaretimden bir iki gün sonra hastaneden ayrılmıştı. Ondan bir ay sonra da malum olay yaşandı. Ben bir bardak su rica edebilir miyim?”

Allah kahretsin ter içindeyim.

“Tabii suyunuz geliyor. Biz devam edelim. Bu adam, tedaviyi tamamladıktan sonra hayatına devam ediyor. Bir gün, nasıl karar verdiği bilinmeyecek şekilde ailesi ve komşularını, evde topluyor ve hepsinin canına kıyıyor. Yaptığı şey büyük bir vicdan azabına sebep olmuş olmalı ki, ardından kendini öldürüyor. Sizce onu bunları yapmaya iten dürtü neydi? Hem hastane kayıtları hem de onunla en son iletişime geçenler, iyileşmiş olduğunu, ilaçlarını muntazam kullandığını söylerken.”

“Sanırım artık dayanamadı. Bu kaygı bozukluğu, herkesin öleceği endişesi hayatını yaşanmaz hale getirmiş olmalı. Herkes ölür, dünya üzerinde herkes ölecek, en çok sevdiğimiz de sevmediğimiz de.”

“Siz ölmekten korkuyor musunuz?”

Bu ne demek şimdi ya? Su hala neden gelmedi? Buradan böyle apar topar çıksam gitsem ne olur? O polisler neden bekliyor? Ben yanlış bir şey yapmadım. Bunu biliyorum.

“Ben, aslında, yani, herkes kadar ama daha çok, nasıl desem, öhö, ölmemekten korkarım. Ben az önce kaldığım yerden devam edeyim isterseniz. Adam, bence bir karar vermesi gerektiğini hisseti. Yani benim fikrim tabii. Her gün, birilerinin öleceğini ya da öldürüleceğini hayal etmektense, onları öldürüp bu kaygıların nedenini ortadan kaldırmak istedi. Bir anlığına, öhö, bir anlığına rahatlama hissetmiş olabilir ama sonrasında vicdan azabına yenik düştü.”

O monitöre verdikleri fotoğrafı iyi seçemiyorum. Bu gözlükler de bir işe yaramıyor artık, güvenlik kamerası görüntüsü gibi. Hassiktir. Olamaz.

“Engin Bey, şimdi size bir iki fotoğraf göstereceğim ve bazı sorularım olacak. Bu güvenlik kamerası görüntülerindeki kişi siz misiniz? Bu görüntüler M.T.’nin evinin etrafında çekilmiş, olay gününden birkaç gün önce. Orada ne yapıyordunuz?”

“Ben anlamıyorum, bu ne demek oluyor şimdi? Siz bana ne anlatamaya çalışıyorsunuz? Beni bir şeyle mi suçluyorsunuz? Yayını kesebilir miyiz acaba? Bu, bu çok tuhaf bir yere gidiyor? Polis falan çağırmışsınız ne oluyor?”

“Gitmekte özgürsünüz Engin Bey ama insanların bazı gerçekleri öğrenmesi lazım bence. Mesela, sizin hastanede çalışan bir tanıdığınız yok ve o hastaneye ziyaretçi olarak hiç gitmediniz. M.T. hakkında nasıl bilgi sahibi oldunuz bilmiyorum ama o hastaneden çıkınca onu takip ettiniz. Bakın elimde polis kayıtları var. Siz, bu olaydan kısa bir süre önce, kendisinin iş yerinin ve evinin yakınlarında en az iki ya da üç kez bulunmuşsunuz. En son göründüğünüz andan iki gün sonra bu vahim olay yaşanmış. Tesadüf o ki, bu olaydan kısa bir süre sonra kitabınız yayınlandı ve siz bu olayı anlatarak ün sahibi oldunuz.”

Ben artık gidiyorum. Buradan hemen çıkmam lazım. Polisler bana dik dik bakıyor. Bu dava kapandı ve ben de ifade verdim. Bunu eşelemek, böyle yönlendirmek nereden akıllarına geldi? Manyağın biri, hasta ruhlu psikopat herif, üç beş kişiyi öldürüyor, onunla olaydan önce biraz karşılaştım, onu biraz izledim diye suçlu mu oluyorum? O aptal polis, neydi adı, Can mı ne, o da böyle düşünüyordu. Sorgu odasında üstüme yürümüştü. Metin’e ne dedin, söyle diye bağırıyordu. Polisler sadece bakmakla yetindi, yanlarından öylece geçtim. Tuzak mı bu, hile mi? Allah’ım ne kadar aptalım. Şu kapıdan çıkmalıyım, hemen bir taksi bulmam gerek. Olay yayılmadan evde olmalıyım. Ben bir şey yapmadım, gerçekten bir şey yapmadım.

“Sevgili izleyiciler, Engin Bey stüdyoyu terk etti. Kendisi hiçbir zaman kabul etmese de kitabının en can alıcı hikayesini yazmak için M.T.’yi manipüle etti. Bu durum polis kayıtlarında da az önce bizim yaptığımız görüşmede de iddiadan öteye geçmedi.  Engin Bey’in M.T.’ nin ruhsal bozukluğundan nasıl haberdar olduğu bilinmiyor.  Ancak bildiğimiz bir şey var. O da M.T.’ nin annesinin, cep telefonuna gelen tehdit mesajları, kız kardeşinin yolda başına gelen taciz olayı ve üst kat komşularının yaşadığı hırsızlık olayları. Bunların hepsi birleşince M.T. için, kaygılarının cinnet getirme noktasına geleceği bir zemin oluşmuş oluyor. Engin Bey’in, sağlam bir hikaye elde etmek için M.T. üzerinde ruhsal zayıflığını kullanarak baskı kurduğu az çok ortada ve sonuç vahşet. Dediğim gibi, bu durum iddiadan öteye geçemedi. Şimdi kısa bir ara vereceğiz ve sonrasında Emniyet Teşkilatı’nın narkotik şube ekiplerinden iki polisi burada konuk edeceğiz, konumuz ise uyuşturucu ile okullarda yürütülen mücadele. Bizden ayrılmayın.”

***

Gece güne dönmek üzereydi. Telefon acı acı çaldı, ezan sesi ile karışarak. Leyla, gözlerini ovuşturdu, pencereden süzülen gün ışığını aradı, acil bir şey olmazsa bu saate hiçbir akıl sahibinin aramayacağını düşündü ve telefonuna uzandı.

“Leyla, günaydın. Ben Can, cinayet bürodan, önemli olmasaydı bu saatte aramazdım seni.”

Leyla, ellerinden destek alıp sırtını yatağının başlığına yasladı. Can ile kısa süre önce tanışmıştı ama değil sabahın dördünde, normal zamanlarda bile çok fazla konuşma şansları olmamıştı.

“Hayırdır Can, ne yapabilirim senin için?”

Can gergindi, bu hali sesine de yansıdı. İçinde hissettiği pişmanlık duygusunu nasıl ifade edebileceğine dair henüz herhangi bir fikri yoktu.

“Engin, yazar Engin, evinde ölü bulundu. İntihar etmiş, kendini asmış Leyla, yani…”

Sözcükler kesik kesik gelemeye başladığında Leyla, sesi hoparlöre verdi. Midesine bir acı saplandı. Bacaklarını karnına doğru çekti. Başını ellerinin ve bacaklarının arasına sıkıştırdı.

“Yani, ne diyeceğimi bilmiyorum, Leyla beni duyuyor muşunu? Bu bizim yüzümüzden oldu.”

Gözyaşını, kirpiğine bile değmeden elinin tersi ile sildi. Anlaşılan bu konuşmada, soğukkanlı davranması gereken kişi Leyla olacaktı.

“Can, Can, beni dinle şimdi. Biz bir şey yapmadık. Anlıyor musun?”

Can, yazarın binasının önündeydi. Ayakta durabilmek için elektrik direğini yaslanmıştı. Bundan bir ay önce adaleti sağlayamadığını düşünüp kendine duyduğu kızgınlık, şimdi pişmanlık hissiyle yer değiştirmişti.

“Adamı bütün gece linç etmişler. Sosyal medyada, internette, her yerde. Biri ev adresini bulup, sosyal medyada paylaşmış. Farklı zamanlarda buraya gelenler bir grup oluşturmuş. Bağır, çağır bir sürü gürültü çıkarmışlar. Engin, bir an camda görünmüş. O sıralarda mahalledekiler polisi aramışlar.  Polis yarım saat sonra gelip kalabalığı dağıtmış. Sonra yukarı çıkıp Engin iyi mi diye bakmak istemişler, kapıyı çalmışlar ama Engin açmamış. Korktuğu için açmıyor belki diyerek beş-on dakika beklemişler ve yine çalmışlar ama Engin yine açmamış. Şüphelenip kapıyı kırmışlar ve içeri girdiklerinde, hasiktir ya, adamı öyle kendi asmış bir halde bulmuşlar.”

Can, gevşeyen sinirlerinden doğacak gözyaşlarını gizleyebilmek için, olduğu yerden uzaklaşmaya başladı. Zor nefes alıyordu.

“Can, dinle beni. Sen bu adamın suçlu olduğunu düşünüyordun, yanılmıyorum değil mi? Engin, aylarca Metin’in peşinde dolaşmamış mı? Ne anlattı da o hasta adam, cinnet getirme noktasına geldi. Annesine, kız kardeşine olanlar peki? Olay gününden önce Engin’i, etrafta görenler yok muydu? Delilleriniz net değildi ama sen de bu ölümlerden Metin kadar Engin’in de suçlu olduğunu biliyordun, inanıyordun. Ben de sana inandım. Bana geldiğinde adalet yerini bulsun istiyordun. Sen elinden geleni yaptın ama Engin ceza almadı, bir de üstüne kitap yazdı ve şöhret oldu. Bu zoruna gittiği için bana geldin. Bunu yayınlamamı istedin. İnsanlar gerçekleri bilsin, kendileri karar versin istedin. Sonunun böyle olacağı belliydi. Dua et onu başkası öldürmedi, yoksa şu an uğraşacak daha büyük bir derdimiz olurdu.”

Leyla’nın söylediklerinde haklılık payı vardı. Can, Metin’in işlediği cinayetlere, kitabı için ilgi çekici bir hikaye arayan Engin’in sebep olduğunu biliyordu. Öyle tahmin ediyordu. Nefesini bile kaygı içinde alan bir adamın, aklıyla oynamak o kadar zor olmasa gerek diye düşünürdü hep.

“Leyla, sana gelebilirler, muhtemelen bu hikayeyi neden gündeme getirdiğini, yalnızca bizim bildiğimiz ve hatta dosya içinde bile olmayan bazı bilgileri nasıl bulduğunu soracaklar.”

“Merak etme Can, kaynağımın kim olduğunu söylemem. Hem, kamu vicdanında ben suçlu değil, suçluyu ifşa edenim, bana bir şey olmaz.”

İkisi de derin bir nefes aldı. Leyla, bilgisayarını açıp sosyal medyada neler yazıldığını görmek istemiyordu. Can, telefonu kapattığında uyumaya devam edecekti. Uyandığında bir şekilde her şeyi yoluna koyacağından emindi. Adaletin öyle ya da böyle yerini bulduğunu düşündü. Ben işimi yaptım, dedi içinden.

O sırada Can’ın boğazını temizleme sesi duyuldu.

“Ruhumun dinlenmeye ihtiyacı var.”

“Anlamadım.”

“Polisler, Metin’i alınana silah dayamış bir şekilde bulduklarında, son olarak bu sözleri söylemiş. Ve sonra silah ateş almış. Ruhumun dinlenmeye ihtiyacı var.”

 

 

Kapı yumruklandığında ablam pazardan aldıklarını dolaba yerleştiriyordu, ben de odamda üzerimi değiştiriyordum. O kadar terlemiştim ki üzerimden çıkardığım tişörtün sıksam suyu çıkardı. Ablamın, “ Bu evde benden başka kapı açan yok,” diye söylenerek kapıyı açtığını duydum. Ben de kim geldi diye meraklanıp aceleyle temiz tişörtü başımdan geçirdim, koridora çıktım.

Kapının açılmasıyla içeriye ok gibi daldı Hasan. “Anne!” diye bağırdı, “Caminin önünde adamın birini vurdular.”

Çocuğun yüzü bembeyazdı titriyordu. Ablam oğluna sarıldı, bana bakarak, “Çok korkmuş bu Hülya, buz gibi olmuş şuna biraz nişasta kaynat,” dedi sonra da çocuğu koltuğunun altına alıp salona götürdü.

Salondan, “Anlat bana oğlum, anlat hadi ne gördün?” diyen sesi geliyordu.

Aceleyle mutfağa geçip cezvede nişastayı kaynattım, sulu bir paluze yaptım içine biraz şeker atıp karıştırdım salona götürdüm fakat Hasan içmedi. On bir yaşındaki çocuk bebek gibi annesine sokuluyor kesik hıçkırıklarla ağlıyordu.

“Ne olmuş?” diye sordum ablama.

“Saray camisine Kuran kursuna gidiyor ya. Hocanın namazdan çıkmasını bekliyormuş, camiden çıkan yaşlı bir adama biri ateş etmiş. Kanları falan görmüş çok korkmuş.”

“Ölmüş mü?” dedim heyecanlanarak.

Ablam, “Öldü mü adam, oğlum? Gördün mü?” diye sordu Hasan’ı dürterek.

Çocuk kesik kesik hıçkırdı, korku dolu gözleriyle bana doğru bakıp  “I ıh, eli kolu oynuyordu,” dedi.

Ablam oğluna tekrar sarıldı yanağından, alnından öptü. Başını saçlarına gömüp, kokladı.

“Hoca bunu camiye almış su falan içirmiş ama çıkınca yerde yatan adamı, polisleri görünce koşarak eve gelmiş. Korkmuş işte çocuk Hülya, kim olsa korkar.”

Hasan’ ı elinden tutup kaldırdı, “Gel yavrum, biraz yat odanda. Gitme bugün okula falan,” diyerek oğlunu odasına götürdü. Arkasından seslendim, “ Abla ben bilet almaya gideceğim sen evde misin?”

Ablamın başı odanın kapısından uzandı, “Sonra gidersin, akşama yemek yok. Enişten kalkınca ne yiyecek, pazardan aldıklarım da daha ortada. Sen mutfağa bak, ben biraz oğlanın yanında uzanacağım hâlâ titriyor çocuk.”

İçimden sunturlu bir küfür salladım, bunun için gitmek istiyorum işte. Bıktım artık bu evin hizmetçisi olmaktan. Mutfak yerine odama geçtim dolabın üstünden valizimi indirip ne kadar eşyam varsa hepsini içine doldurmaya başladım. Gitmeliyim buradan diye düşünüyordum ne yapıp edip bir an önce gitmeliyim. Eniştemin öfkeli sesini duyduğumda kendimi valiz yerleştirmeye o kadar kaptırmıştım ki yerimden sıçradım.

“Bu mutfağın hali ne?” diye bağırıyordu eniştem.

Koşarak mutfağa gittim. “Ablam pazardan geldi de enişte, ben de yerleştiriyorum şimdi,” dedim telaşla.

“Ablan nerede?” dedi yine terslenerek.

Kısaca olanları anlattım.

Polisti ne de olsa, ilgisini çekmişti olay ama uykusu ağır bastı, “Neyse, akşam karakolda öğrenirim ne olduğunu,” deyip bir bardak su istedi sonra tuvalete girip tekrar yatmaya gitti.

Gürültüsüne ablam kalktı, “Çocuk uyuyor, korkmuş zaten ses etmeyin” diye uyararak yanıma geldi. Ne kadar ısrar etsem de o gün evden çıkmama izin vermedi. Akşama kadar mutfakta temizlik yap, yemek yap, oyalandık.

Eniştemin akşam yemeğini hazırlıyordum ki sokak kapısı yine çalındı. Kapıyı ablam açtı. Duyduğum seslerden gelenin tanıdık biri olduğunu anladım. Hakan, eniştemin mesai arkadaşı toy bir polis memuru, bütün ailesi Trabzon’da olduğundan burada kimsesi yok. Eniştem, acıyor, ev yemeği yesin aile arasında olsun diye sık sık bize getiriyor. Benden küçük olmasa aramızı mı yapmaya çalışıyor diye şüpheleneceğim ama neredeyse sekiz yaş büyüğüm ben Hakan’dan, zaten bana da abla diyor, Hülya abla. Mutfak masasına hazırladığım tek kişilik sofraya bir tabak daha koydum yemeğe çağırmak için salona gittim. Vakit akşam yemeği için erken ama eniştem mesaiye gideceğinden şimdiden yiyecek, biz çocuklarla daha sonra yeriz nasıl olsa.

Salona girince bir tuhaflık olduğunu sezdim ama ne olduğunu anlayamadım.  Eniştem odanın ortasında sinirli sinirli dolaşıyor bir yandan da, “Bu nasıl olur oğlum? Ben sabahtan beri evdeyim dışarı çıkmadım ki hiç.  Mutlaka bir yanlışlık var bu işte…” diye söyleniyordu. İçim bir tuhaf oldu, kesin bir şey olmuştu.

Hakan durumdan sıkılmıştı anlaşılan, içini çekti. Çekingen ama ısrarlı bir sesle, “ Haklı olabilirsin Emin abi ama valla ben de bilmiyorum. Hemen haber ver gelsin dedi Komiserim. Bence gidip durumu orada izah edelim abi? Yoksa…”

“Ne yoksası Hakan, ne yoksası?” diye gürledi eniştem. “Kendim gitmezsem tutuklayıp mı götüreceksin yoksa beni? Yapar mısın bunu, yapabilir misin bana?” diye bağırdı.

Sesinin şiddeti her kelimede biraz daha artmıştı. Korkuyla kapının yanındaki sandalyeye çöktüm, ablam koltukta büzüldü. Hakan da sararmıştı ama cesur davrandı çocuk.

“Aşk olsun Emin abi, olur mu öyle şey. Sen benim babam gibisin, o yüzden beni gönderdi Komiser. Git haber ver, al getir dedi. Onlar da bu işin bir an önce açıklığa kavuşmasını istiyorlar. Vakit kaybetmeyelim bir an önce gidelim yolumuz uzun. Hadi abiciğim.”

Hakan’ın bu akıllı, alttan alan konuşması üzerine yumuşadı eniştem. Suratının kızarıklığı geçmemişti ama en azından bağırmadı tekrar. Hepimiz rahat bir soluk aldık, yoksa çok pistir eniştemin öfkesi. İyi adamdır, hoş adamdır falan ama bir kızarsa önünde kimse duramaz. Yıkar geçer, laf da dinlemez.  Kaç kere ablama sudan sebeplerle vurduğunu gördüm hatta ben de yedim bir tokat bir gün. Korkunçtu. Çocukların yediği dayakları saymıyorum bile.

“İyi hadi gidelim,  nasıl olsa mesaiye gidecektim bir saat önceden giderim,” deyip kapıya yöneldi eniştem.

“Yemek ne olacak? Hazırdı, yiyin de gidin bari…” dedim ama beni dinleyen olmadı.

Uzun bacakları ile iki adımda koridoru geçen eniştem çoktan sokak kapısına varmıştı bile.

Onlar gidince ablamı bir sessizlik aldı. Televizyonu açıp ha bire haber kanallarını seyrediyor, bir ona bir buna çevirip duruyordu.

Sonunda dayanamayıp sordum. “Abla neler oluyor Allah aşkına? Niye gitti şimdi eniştem? Yemek bile yemedi, sen ne arıyorsun?”

Ablam yüzüme anlamsızca baktı önce söylediklerimi kavramaya çalıştı. Kafası o kadar karışıktı ki beni anlamakta zorlanıyordu. Neden sonra, “Hasan’ın gördüğü adam var ya? Ölmüş,” dedi.

Gözlerimin büyüdüğünü hissettim, “Sözüm ona çıkan kurşunlar eniştenin silahına aitmiş. İşte sorun bu. Ben de bununla ilgili bir haber var mı diye arıyorum.”

Şoka girmiş olmalı diye düşündüm, yoksa bu kadar sakin nasıl konuşabilir çok feci bir durum bu.

“Allah Allah nereden anlamışlar onun silahından çıktığını?” dedim merakla. Sesim endişe doluydu.

“Demi ya! Bu kadar çabuk nasıl anlaşılır ki?”  diye atladı umutla, kocası ne de olsa korkmuştu tabii.

“Neyse abla üzülme sen, eniştem halleder nasıl olsa,” dedim hem kendimi hem de onu yatıştırmaya çalışıyordum.  “Koskoca polis onu suçlayacak halleri yok ya? Yemek sıcakken yiyelim mi, bir daha ısıtmayalım istersen?”

Niyetim onu konudan uzaklaştırmaktı nitekim her zaman olduğu gibi söz konusu yemek olunca hemen dikkati dağıldı ablamın. Benim canım ablam nasıl da sever boğazını ama o yedikleri nereye gidiyor hiç anlamıyorum vallahi, o yiyor ben şişmanlıyorum sanki. Antalya işi yattı bugün. Ablamı bu halde bırakamam.

Bir haber çıkmadığı gibi sabaha karşı mesaisinden de dönmedi eniştem. Ablamın söylediğine göre telefonunu da açmıyormuş.  Çocukları okula geçirir geçirmez, “Ben karakola gidiyorum daha fazla duramayacağım. Ne oldu bu adama öğrenip geleyim,” dedi. “Sen evde dur Hülya. Ne olur ne olmaz, gelir falan birimiz evde olsun,” diye de talimat verdi hırkasını giyerken.

“İyi ama abla…” diye itiraz ettim. “Ben bilet almaya gidecektim, Antalya’ ya gidiyorum ya…”

“Antalya’nın sırası mı şimdi kızım? Bakalım Emin’in başına ne geldi? Öğrenmeden bir yere gidemezsin otur oturduğun yerde, Antalya kaçmıyor ya?”

İşte bu olmadı, bütün planlarım suya düştü, hevesim kursağımda kaldı. Oysa kaç zamandır bu seyahate hazırlanıyordum ben, her şeyi ona göre ayarlamıştım. Hata yaptım, şimdi anlıyorum dün gidecektim. Karşılayanım bile hazırdı Antalya’ da. İlkokul arkadaşım Sena alacaktı beni otogardan sonra ver elini güneş, deniz ve özgürlük. Bütün bunlardan haberim bile olmayacaktı. Birkaç dakika kapıyı çekip gitmekle, kalıp ne olduğunu öğrenmek arasında bocaladım. Ümidimi kaybetmemek için odama geçip bavulumu kontrol ettim, her şeyimi koydum mu diye tek tek baktım. Sıkıntıdan terlemiştim,  önce duşa girmeye karar verdim. Çıktığımda ablamı arayacak, ne olduğunu öğrenip sonra da gidecektim.  Duştan sonra biraz rahatladım, giyinmeden üzerimde havlularımla telefonumu elime alıp ablamı aradım.

“Abla, neden bir haber vermiyorsun? Meraktan öldüm burada…“ diye çıkışıyordum ki sözlerim ablamın hıçkırıkları ile kesildi.

“Ah Hülya, enişteni tutuklamışlar, hem de adam vurmaktan,” diyerek daha yüksek sesle ağlamaya başladı.

“Ne demek tutuklamışlar? Sen şimdi neredesin?” diye adeta haykırdım. Boğazım kurumuş ellerim titriyordu.

“Karakoldayım. Beni de bırakmadılar şimdiye kadar. Hakan sağ olsun çok yardımcı oluyor.”

“Neden tutuklamışlar abla söylesene eniştemin ne alakası var vurulan adamla?” diye tekrar bağırarak sordum.

Ablam hıçkırıklar arasında anlattı “ Şu işte Hasan’ın gördüğü adam. Vurulan o. Bunun bizimle ilgisi ne dersen adamı vuran kurşunlar eniştenin beylik silahına aitmiş. Nasıl oldu, kim aldı bilmiyorum ama biri Emin’in silahı ile adamı vurmuş.”

“İyi ama adam ölmemiş, eli kolu oynuyor demişti Hasan,” dedim itirazla

“Sonra hastanede kalp krizinden ölmüş,” diye devam etti ablam. “Silah eniştenin olduğundan henüz silahı alan başkası da bulunmadığından zanlı olarak enişteni tutuklamışlar. Ah gitti memuriyeti, ah gitti hayatımız…”

Tekrar ağlamaya başlamıştı. Elimde telefon sırtımda havlularla kalakaldım.

***

“Vallahi Komiserim benim hiç bir şeyden haberim yok. Ben gece dizi bitince yattım, sabah da her zamanki gibi sekizde kalkıp kahvaltıyı hazırladım. Eniştem çoktan gelmiş yatmıştı,  ayakkabıları portmantonun önünde duruyordu oradan biliyorum. Sonra ablam kalktı, sonra da çocuklar. Eniştem akşama kadar uyudu. Öğlen ağlayarak Hasan geldi. Caminin önünde adamın birini vurmuşlar, olayı görmüş çok korkmuş, bize anlattı. Ablam korktu diye okula göndermedi onu. Akşamüzeri eniştem tam kalkmış yemek yiyecekti ki; Hakan geldi, eniştemi aldı götürdü.”

Burada sustum. Önümdeki pet şişeden bir yudum su içtim. Polis hepimizi soruşturuyordu. Eniştem silahı kendisinin kullandığını şiddetle reddetmişti. Fakat adama sıkılan kurşunların eniştemin silahından çıktığı bir gerçekti ve polis bunu çoktan tespit etmişti. Bu nedenle silaha erişebilecek durumda olanları yani çocuklar dâhil hepimizi sorguya aldılar. Polis bizi almaya geldiğinde daha yeni giyiniyordum saçım başım ıslaktı, onu bahane edip odama geçtim valizimi kapattım. Karakoldan döner dönmez çekip gideceğim. Ablamsa ablam, n’apayım bu da benim hayatım.

“Seni anlıyorum Hülya,” dedi sevecen bir ses tonuyla beni sorguya çeken Mete Komiser.

Yakışıklı adamdı ama ne yazık ki evli. Benim neyimi anlıyor acaba diye düşünürken onun ne dediğini kaçırdım, “Afedersiniz Komiserim, ne dediniz tam anlayamadım,” dedim.

Yorgunlukla derin bir nefes çeken Komiser Mete dediklerini tekrarladı.

“Diyorum ki, kimsesiz olmak, ablanın eniştenin yanında yaşamaya mecbur kalmak zor olmalı. Doğru mu?”

Doğruydu tabii, başımla evet anlamında bir işaret yaptım. Ev, ev üzerine olmaz derdi rahmetli annem çok haklıymış tek başınaydım ben ama o aileye ait değildim. Sonradan gelmiş hatta yamanmıştım. Benim de bir evim vardı bir zamanlar, bin bir umutla evlenmiş üç yıl boyunca bu evliliği yürütmek için uğraşmıştım ama nafile. Enişteme Kazım’ın uyuşturucu kullandığını söylediğim anda çekti aldı beni, bir daha da göndermedi. Polis olduğundan Kazım da korktu, yanaşamadı enişteme, hemen boşandık. Hiç pişman olmadım. Uyuşturucu denen illetin ne bela bir şey olduğunu iyi bilirim, onunla yaşamak cehennemde yaşamak gibi bir şey. Sağ olsunlar ablam da, eniştem de sahip çıktılar bana. Bir daha da bırakmadılar beni ama burası da başka bir âlem.  Eniştem iyi adam ama bir o kadar da sert, namusa takıntılı, üstelik kıskanç. “Polislerin çoğu böyle olur,” dedi bir gün bir komşu. Çok şey gördüklerinden evhamlı olurlarmış ama bizimki biraz fazla evhamlı. Zavallı ablam ne yapsın, tahsil yok, iş yok, kaderine razı eğiyor başını. Sürekli azarlansa da arada dayak yese de sesini çıkartmıyor katlanıyor.

“Ablanın evliliği nasıl?” diye birden konuyu başka bir tarafa çevirdi Komiser Mete.

“Nasıl, nasıl?” diye sordum şaşkınlıkla.

“İyi gidiyor mu yani, mutlular mı eniştenle diye soruyorum.”

“Benim bildiğim bir sorun yok. Mutlu olmalılar iki tane çocukları var,” dedim şaşkınlığım devam ederek.

“Hiç ablanın hayatında başka biri olabileceğinden şüphelendin mi?”

Bir yerime iğne batırılmış gibi sıçradım.

“Benim ablam öyle şey yapmaz. Çok namuslu kadındır benim ablam. Hem eniştemi de çok sever. Eve gelmedi diye deliye döndü dün, ne yapacağını şaşırdı,” diye bağırdım.

“İyi ama Hülya kardeş,  mobese kameraları cinayetten bir gün önce ablanı adamın öldürüldüğü Saray Mahallesi’nde tespit etmiş. Ne işi vardı ablanın orada? Ayrıca ölen adam da sık sık sizin mahalledeki kahveye gelip gidiyormuş, sakın adamı tanıyor falan olmasın? Ablanın bir ilişkisi olabilir mi bu adamla? İyi düşün”

“Kesinlikle yok,” deyip kestirip attım. Sinirden elim ayağım titriyordu. Zavallı ablam kocasıyla çocuklarıyla uğraştığı yetmiyor gibi bir de bu dedikodularla mı uğraşacaktı şimdi? Bunlar eniştemin kulağına bir gitse valla yaşatmaz öldürürdü onu.

Birden önüme bir CD fırlattı Komiser Mete.

“Bu CD de ablan ölen adamla aynı karede. Saray Mahallesi’ndeki şu küçük parkta ablan ve maktul yan yana aynı bankta oturuyorlar. Hem de adamın ölümünden bir gün önce.”

“Olamaz,” dedim tıslayarak ama beni dinlediği yoktu adamın.

“Benim tahminim ablan ilişkisini sonlandırmak istedi ama adam kabul etmedi. Kocasına yani polis memuru Emin Tünemiş’ e gitmekle tehdit etti, ablan da son çare onu vurdu”

“Hayır!” diye bağırdım. “Yanılıyorsunuz ablam asla böyle bir şey yapmaz. O ablam değildir yanlış görmüşsünüzdür siz, hem belki hırsız girmiştir eve silahı çalmıştır belki de eniştem vurmuştur ama ablam yapmaz!” diye veryansın ettim.

“Enişteni eledik,” dedi sakin sakin Mete Komiser. “Çünkü silahın üzerindeki parmak izleri tamamen temizlenmişti. Bir polis, silahıyla bir suç işlemiş bile olsa silah üzerindeki parmak izlerini niye silsin? Silahta onun parmak izinin olmaması anormal olur ki şimdi durum tam da böyle. Hırsız girmiş olma ihtimalini de değerlendiriyoruz tabii ama şu ana kadar bunu gösteren hiçbir ipucu bulamadık, ayrıca hırsız çaldığı silahı şarjörünü doldurup yerine neden koysun değil mi? Bu işte bir tuhaflık var Hülya. Şu ana kadar ölen adamla ilgisini ispatlayabildiğimiz tek aile üyesi ablan bence…”

Daha devam edecekti galiba ama kapı açıldı. Başka bir polisin başı uzandı, “Komiserim gelebilir misiniz?” dedi.

Komiser Mete bana burada beklememi söyleyerek çıktı. Saçmalık, sanki gitmeme izin verirler de, onu artık o kadar da yakışıklı bulmuyorum.

Neredeyse yirmi dakikadır bekliyorum ne gelen var ne giden, pet şişedeki su da bitti, tuvaletim de geldi. İnşallah ablama musallat olmazlar zavallı kadın delirir valla. Doğru mu acaba görüştü mü ki adamla? Yok, canım ne diye görüşecek imkânsız, bence zarf atıyor Komiser benim ağzımdan laf alacak aklınca.  Aptal mıyım ben, yedirir miyim size ablamı? Of, bitse şu sorgu da eve bir gitsem çok bunaldım diye düşünürken Mete Komiser gülümseyerek içeri girdi.

“Çok özür dilerim Hülya Hanım sizi beklettik ama gidebilirsiniz artık. Katili bulduk,” dedi

İçime bir ferahlık çöktü ama “Kimmiş?” diye sormadan da edemedim.

“Hasan Tünemiş olduğunu düşünüyoruz.”

“ Ne!” diye haykırdım. “Yeğenim Hasan’ mı?”

Komiser bir kaşını kaldırarak dudağını evet anlamında büktü.

“İmkânsız!” diye tekrar bağırdım. “Hasan karıncayı bile incitemez çok saygılı çok sakin bir çocuktur O.”

“Olabilir ama annesi maktulle görüntülendiği gün O da o civardaymış, kameralar onu da yakalamış. Cinayetten hemen önce ise camideymiş, ayrıca henüz itiraf etmedi ama çok çelişkili ifadeler veriyor, bir katili görünce tanırım ben. Hasan’a baktıkça onun katil olduğuna daha çok inanıyorum,” dedi gıcık gıcık Komiser

“Ya!  Bakın, öğlenleri Kuran kursuna yazdırdı ablam onu, o yüzden oradaydı. Saray Mahallesi’ne de o yüzden gitmişlerdir kurs aramak için. Olayı görmüş zaten korkmuş, ağlayarak geldi eve. Yeminle Komiserim, O daha çocuk silahı nasıl tutacağını bile bilmez,” dedim yalvararak.

“Bakın Hülya Hanım, çocuk on bir yaşında.  Bu yaşlardaki erkek çocukları aile kavramına çok bağlı olurlar, aslında onu anlıyorum, ben de annemi yabancı bir erkekle görsem bozulurum. Bu sadece biraz daha ileri gitmiş üstelik silaha erişimi çok kolaydı. Babası uyurken odaya girdi, silahı aldı, gidip adamı vurdu. Parmak izlerini temizleyip şarjörü doldurdu silahı yerine koydu.”

Hiç durmadan olumsuz anlamında başımı sallıyordum. Ne diyordu bu adam yahu? Hasan, benim aslan yeğenim hiç öyle şey yapar mı? Evlerine geldiğimde daha küçücüktü. Geceleri korkar koynumda yatardı, oğlum gibidir benim. Asla olmaz, buna izin veremem, hayır Hasan olmaz. Bütün gücümle tekrar itiraz etmek için ağzımı açıyordum ki Komiserin konuşmaya devam ettiğini fark ettim.

“Şarjörü boşaltmış ama atışlar amatörce ve çoğu isabetsiz. Maktule sadece dört tanesi isabet etmiş. Onlardan biri göğsünü sıyırmış,  ikisi bacaklarına, biri de kaba etine. Yani silahı kullananın profesyonel olmadığı çok açık, zaten çocuk daha önce silah kullanmadığını sadece bir iki kere babasının ona nasıl ateş edileceğini gösterdiğini söyledi. Ayrıca kurşunların geliş istikametine göre silahı ateşleyenin boyu kısa olmalı. Neresinden bakarsan bak Hasan buna cuk oturuyor. Neyse,  olay çözüldü, senin artık burada beklemene gerek yok gidebilirsin.”

Komiser Mete oturduğu sandalyeden kalktı elindeki dosyayı sallayarak odadan çıkmaya hazırlanıyordu ki dayanamadım. “Dur!” diye bağırdım. “Hasan yapmadı. Ben yaptım.”

Komiserin gülümseyerek bana dönüşünden onun bunu çoktan bildiğini amacının bunu benden duymak yani bana itiraf ettirmek olduğunu anladım. Oyuna gelmiştim ama pişman değilim. Bu yük benim taşıyamayacağım kadar ağırlaşmaya başlamıştı.

“Neden?” diye sordu Komiser, bense ezelden anlatmaya hazırmışım gibi anlattım.

“Eniştemin son zamanlardaki takıntısı benim ne olacağım. Benim dul oluşum adama dert oldu.  Her yaptığıma karışıyor azıcık kısa bir elbise giysem olay oluyor, biraz fazla gülsem kıyamet kopuyor. Neymiş efendim ben dulmuşum, herkes ne düşünürmüş, beni yollu sanırlarmış. Elinden gelse beni eve kapatacak hiç dışarı çıkarmayacak. Ablam da kocasının izinde, evde bile soluk aldırmıyor bana. Bir iş bulabilsem her şey daha kolay olacaktı ama yok işte kör olası iş. Temizliğe gideyim dedim eniştem göndermedi. Bir terzinin yanında iş buldum gibi oldum eniştem herif sana sulanır diye kıyameti kopardı. Bana tek çare, tekrar evlenmek kaldı.  Bir komşumuz var gizlice ona söyledim çünkü eniştem kendi bulduğundan başkasıyla evlenmeme de karşı. Kendi de bulmuyor çünkü kimseye güvenmiyor. Neyse bir müddet sonra komşu bu adamı bulup getirdi. Karısı ölmüş, iki oğlu bir kızı varmış oğlanlar Almanya’da yaşıyorlarmış kendisi ise kızının yanında kalıyormuş, damat torun hep birliktelermiş işte.  Öyle yaşamaktan bıkmış evlenmek istiyormuş. Zenginmiş evi arsaları dükkânları varmış beni rahat ettirirmiş de; adam yetmiş yaşında Komiserim ben daha otuz beşime bile girmedim, önce olmaz demek istedim ama kolsuz bluz giydim diye akşam eniştemden tokadı yiyince başka çarem kalmadı, kabul ettim. Ah benim kara talihim rahat yüzü gösterir mi hiç bana.  Komşu, adama benim telefonumu vermiş. Bana bir mesajlar atıyor inanamazsınız böyle resimli videolu falan, evlenince neler yapacağımızı gösteriyormuş. Komşuya söyledim bu adam sapık olmasın dedim güldü geçti. “ İyi işte her gece bir fantezi yaşarsınız,” dedi.  Adamdan çoktan vazgeçtim ama adam benden vazgeçmiyor sakız gibi yapıştı. Eniştem bir duysa öldürür beni. Düşündüm taşındım tek kurtuluşumun buradan gitmek olduğuna karar verdim. Antalya’da bir arkadaşım var onun beni davet etmesini sağladım ama bir hata yapıp adama bunu söyleme gafletinde bulundum. Adam delirdi “bırakmam” diye tutturdu. “Eve geleceğim eniştenle konuşup hemen nikâh kıyacağım,” diyor da başka şey demiyor. Bizim evin az ilerisinde bir kahve var oradan çıkmaz oldu. O gün sabah,  telefon etmiş, karakolu aramış eniştemin evde olduğunu öğrenmiş, “Gelip konuşacağım,” diye ısrar ediyor. “Eniştem şimdi uyuyor sonra gel,”dedimse de kandıramadım. “Öğlen namazını kılıp geleceğim hazır ol eniştenle anlaşıp bu hafta içinde alacağım seni nikâhıma,” demesin mi? Adam ciddi, ne yapacağımı şaşırdım. Ablamın korkusu, eniştemin korkusu, adamın baskısı canıma yetti. Sonunda aklıma böyle bir şey geldi. Aptalca olduğunu şimdi anlıyorum ama o zaman tek çarem sanmıştım. Panik insana olmaz şeyler yaptırıyor. Silahla korkutursam belki adam biraz uzaklaşır, ben de fırsattan istifade kaçar gider izimi kaybettiririm diye düşündüm. Adamın yaralanabileceği, hele hele öleceği hiç aklıma gelmedi. Ben kim, adam öldürmek kim Komiserim. Vallahi maksadım sadece biraz korkutmaktı. Neyse, eniştem uyuyunca ablam pazara gitti. Ben de usulca odalarına girdim. Eniştem silahını kılıfıyla birlikte her zaman kapının arkasındaki askılığa asar. Silahı aldım adamın camide olacağını biliyordum, sokak arasındaki çeşmenin yanına gizlendim. Hafta arası camiye gelen yok zaten. Üç beş ihtiyar, onlar da çıkışta dağıldılar. Etrafta kimse yok, herkes öğlen vakti evinde barkında. Camide bir tek bizim adam kaldı o da hocayla bir şeyler konuştu sonra çıkışa yöneldi.  Adamın bahçeden çıkışını bekledim sonra da ateş ettim. O stresle bütün şarjörü boşaltmışım, ardından sokak aralarından giderek eve döndüm. Beni kimsenin görmediğinden emindim. Parmak izlerimi silip eniştemin her zaman hazır tuttuğu yedek şarjörünü taktım silahı yerine koydum. Niyetim hemen o gün Antalya’ya gitmekti fakat ablam eve erken döndü, sonra Hasan ağlayarak geldi yetmezmiş gibi siz eniştemi tutukladınız. Doğrusu silahın eniştemin silahı olduğunun bu kadar kolay anlaşılacağını hiç tahmin etmemiştim,”  dedim. İstemeden ağlamaya başladım.

Komiser Mete kaşının birini kaldırarak baktı. “Bir şey soracağım,” dedi. “Hepsi iyi hoş da biz bu telefon mesajlarını ya da senin adamla yaptığın görüşmelerin hiç birinin kaydını adamın telefonunda bulamadık. Doğru söylediğini nereden bileceğim?”

Güldüm, “Adam sapıktı ama akılsız değildi,” dedim. “Kızı, damadı bir şey anlamasınlar diye torununun telefonundan arıyordu beni. O telefona bakarsanız hepsini bulursunuz, benim telefonumdakileri sildim ama siz onları da bulmanın bir yolunu biliyorsunuzdur herhalde.”

Bir müddet sustum.  Başım dönüyor, içim bulanıyordu. Sonra nereden geldiğini anlamadığım bir cesaretle, “Şimdi de ben bir şey sorayım o zaman,” diyerek başımı dikleştirdim. “Ben olduğumu nasıl anladınız?”

“Hasan,” dedi Komiser. “Görmüş seni ama elinde silah var mıydı yok muydu bilemiyordu. Bir de karakola edilen telefon var tabii, biraz araştırınca adamın senin peşinde olduğunu anladık. Ablanın ve oğlanın parkta oluşları tamamen tesadüf, dediğin gibi Kuran kursu için oradalarmış, ben sadece bunu sana karşı kullandım.”

Kapı açıldı içeriye iki polis daha girdi. Mete Komiser başıyla beni işaret etti, onlar bana kelepçe takmaya uğraşırken ben kapıdan çıkan Komiserin ardından seslendim.

“Herhalde çok ceza almam değil mi Komiserim? Sonuçta onu ben öldürmedim adam kalp krizinden öldü, benimki sadece yaralama.“

“Korkarım öyle değil Hülya Hanım,” dedi. Acıyarak bakıyordu yüzüme. “Göğsünü sıyıran kurşun kalbi tetiklemiş ve otopsiye göre kalp krizine bu sebep olmuş. Taammüden adam öldürmekle yargılanacaksın.”

I

Başkomiser sorgu odasına girdi. İri yarı, kısa saçlı ve esmer tene sahip bir adamdı. Az evvel arkadaşlarının tutuklamış olduğu zanlının karşısına oturdu. Önüne bir dosya aldı. Bir süre hiç konuşmadan bekledi. Ardından, sessizliği oldukça rahatsız edici bir biçimde bozdu.

“Neden burada olduğunu biliyorsun, değil mi Cemal?”

“Hayır.”

Loş bir ışıkla aydınlanan sorgu odasına yeniden bir sessizlik çöküverdi. Başkomiser, bu defa sessizliği hışım içerisinde yerinden kalkarak ve bağırarak bozdu.

“Bana maval okuma lan!”

Cemal titredi. Korkmuştu. Bunu belli etmemek gibi bir kaygısı yoktu. Başını öne eğdi. Koca insanlıktan merhamet dilemek ister gibi bir hali vardı. Bu bağırış karşısında sessiz kalmayı yeğledi. Tam bu anda ne söylerse söylesin, dinlenmeyeceğinden emindi. Başkomiser, yeniden esas meseleye döndü.

“Bal gibi biliyorsun neden geldiğini. Hatta hayret ediyorsun değil mi? Hayret ediyorsun. ‘Nasıl buldular beni?’ diyorsun. Yemezler oğlum! Harbi yemezler!”

“Neden bahsettiğinizi anlamıyorum.”

Başkomiser, dosyayı açtı,  içinde bulunan birkaç fotoğrafı gösterdi. Sarışın ve güzel bir genç kadın, ihtiyar bir adam ve genç bir delikanlıya aitti bu fotoğraflar. İhtiyarın cesedi, sarışın ile delikanlının ise emniyette çekilmiş fotoğrafları görünüyordu. Cemal, pek çok şeyi anlayıverdi.

“Ama oradan ayrılmıştım ben. ‘Bu işe ortak olmayacağım.’ demiştim. Bulut yaptı bütün bunları. Onu neden yakalayamadınız?”

Başkomiser, bu sözün ardından dışarı çıktı. Yardımcısını orada bulacağını biliyordu.

“Şu kadınla adamın dedikleri doğru galiba. Bulut diye birinden bahsediyor.”

Yardımcısı es geçilmemesi gereken önemli bir noktayı yakalamış olmanın iştahıyla atıldı.

“Evet, Başkomiserim. Kendi kendine tartıştığını dahi söylediler.”

Başkomiserin canı sıkılmıştı. İş saçma sapan bir noktaya gidiyordu. Herkesin masum olduğunu rahatlıkla iddia edebileceği bir noktaya.

“Kamera kaydı falan çıktı mı bahsettikleri yerden?” diye sordu, henüz aklına gelmiş gibi bir tavırla.

“O işle Volkan ilgileniyor amirim,” şeklinde bir cevapla karşılaştı. Bu da can sıkıcıydı. Beklemesi gerekecekti.

Bir süre bekledikten sonra Volkan geldi. Cemal ise hâlâ odada tutuluyordu. Volkan, ayak işleri yaparak yükselebilme ümidi taşıyanlara has bir heyecanla, “Kamera kayıtları var amirim,” dedi. “Hem de içeride. Şüphelinin kendisi almış kayıtları.”

“Nasıl lan? Getirin, izleyelim.”

Başkomiser kayıtları izledikten sonra yeniden  Cemal’i bıraktığı sorgu odasına döndü.

Cemal, ağlamaya başlamıştı. “Her şeyi anlatacağım,” dedi. “Ne kadar anlatabilirsem, o kadar.”

Sonunda anlatmaya başladı.

II

 Ben esasında iyi bir insandım. Herkes öyledir ya! Neticede herkesin ardında bıraktığı, akça pakça bir çocukluk vardır. Kısacası, elimde beni aklayabilecek tek bir dayanak dahi yok. Kötülere yaraşır işler yaptım. Çocukluğuma ihanet ettim. Bir çocuktan bir alçak yarattım. Bu durumda, büyüdükçe, çocukluk yıllarında sahip olunan değerlerin hiçbirinin bir önemi kalmıyor geriye. Herkes bir çocuk olup yaşam serüveninde bu çocuğun şahsiyetini şekillendirmekle mükellefken ve bu kurala dayalı bir yaşam akıp giderken; bozuk bir şahsiyet meydana getirip,  yeniden başlamak için fırsat bulmayı dilemenin hiç de öyle affedilecek bir yanı yoktur. Siz, kendinizi affedecek olsanız dahi bir başkası tarafından asla affedilemeyeceğiniz gerçeği ortada, gözünüzün önünde duruverir. Bu gerçek, yaşamın yahut en azından bir kısmının bir rüya olduğunu dilemenize neden olur. Ben de bu arzu içerisindeyim. Dolayısıyla, ben kötü bir insanım. Ancak en başında, bu yolculuğun en şuursuz vakitlerinde budalalara taş çıkartır derecede iyi bir insandım.

Her şey, onun yüzünden oldu. Yaşam serüveninin şuurlu ve oldukça dolu vakitlerini kirleten o iblis olmasaydı, bu halde olur muydum, bilmiyorum. Bu iblis, kutsal kitaplarda sözü edilen İblis değildi elbette. Şayet o olsaydı; İblis’in varlığına en samimi duygularıyla inanan fakat onun oyunlarını, masumiyeti kanıtlamak için bir dayanak olarak görmeyi reddeden onlarca kimse, beni de rahatlıkla reddedebilirlerdi. Benim sözünü ettiğim iblis, bir insandı, belki de değildi, ancak her şeye karşın metotları kutsal kitaplardaki benzerine göre oldukça farklıydı.

Onu, ilk kez kapımı çaldığı gün görmüştüm. Tanımadığımı, daha evvel yüzünü dahi görmediğimi düşündüğüm bir insan kapımı çalmıştı. Akşam saatleriydi. İşsizliğin ve günün çoğunu evde geçirmenin verdiği yorgunlukla indim merdivenlerden aşağıya. Buna yorgunluk değil de belki, miskinlik demek daha doğru olacaktır. -Miskinliğimden işsiz kalmadım elbette. İşsizlik miskinleştirdi.- İşte bu hal içerisinde kapıyı açtım. Temiz yüzlü, traşlı, kısa saçlı, esmer bir adam gördüm. Üzerinde bir takım elbise vardı. Önce tanıyamadım. “Beni hatırlamadın mı?” dedi. “Ben Bulut. Mahalleden. Buraları ziyarete geldik, gelmişken de sana uğrayayım dedim.” Şaşırmıştım. Söylediklerinin sonucunda, suratı yavaş yavaş şekillendi zihnimde. Çocukluğumda gördüğüm yüz, kısa bir süre içerisinde, ilk defa gördüğümü düşündüğüm yüz ile eşleşti. İçeriye davet ettim. Oturduk. Kalıcı olmayacağını sanıyordum fakat durum hiç de öyle olmadı.

“Takım elbiseyle mi geldin ziyarete?”

“Yok, hayır. Buralarda bir işim vardı. Karışık meseleler, sonra anlatırım. Sen ne yapıyorsun? Hiç evden çıkmıyor dediler.”

“Doğrudur.”

Garip bir biçimde, bu onun günlük rutiniymişcesine mutfağa yöneldi. Dolaptan bir şişe bira aldığını işittim. Yanıma geldi. Birayı kafasına dikmiş, odanın içinde dolanıyordu. Pencereden dışarıyı seyretmeye başladı. Tahta pencerelerin yıkık dökük olması onu neredeyse hiç ilgilendirmiyordu. Nereye baktığını sordum. “Bir şeyler yapman lazım.” diye karşılık verdi. Ne demek istediğini anlayamadım. Yine de bir şey söylemedim. Ben de dolaptan bir bira alıp içmeye başladım.

Bulut, o gece bende kaldı. Ertesi gece de. Sonraki gün, ailesinin gittiğini ve kendisinin bir müddet daha burada kalacağını söyledi. Bu haber beni sevindirmişti. Yıllar sonra, yeniden iyi bir arkadaşlık bağı yakalayabilmiştik. Benim bir şeyler yapmıyor oluşum dışında önemli hiçbir meselemiz yoktu. Esasında bu, ilk vakitlerde hiç de mühim değildi. Zamanla önem kazandı meselemiz.

III

 Sonraki sabahlardan birinde, bir kaç kabus gördüm. Sonuncusu ancak uyandırabildi. Bu kabuslar, korkulardan çok saçmalıklar üzerine kurulu kabuslardı. Bazısı ise korku ile saçmalığı bir araya getiriyorlardı. Ancak halimden hoşnuttum. Neticede bir kabus görmek insanı fazlasıyla rahatlatır. İlk saatler için insanın tüylerini diken diken etse de, sonraki saatleri ve hatta günleri, daha ferah geçirmeye yarar. Ne de olsa bu,  insanın  günlerini endişelerle ve kısır döngü haline gelmiş düşüncelerle geçirmesinden iyidir.  Bu kabusların hemen sonrasında içimde müthiş derecede korkunç bir soğukluk hissettiysem de bu soğukluğun bir kaç saat içerisinde geçeceğini ve rahatlayacağımı biliyordum. Gerçekten de böyle olmuştu. Rahatlamamda Bulut’un da payı olmuştu. Uyanışımın iki saat sonrasında kapıyı açmış ve eve girmişti. Artık bir anahtarı bile vardı. Eve yerleşmişti. Bunun yanında, her güne böyle erken başlıyordu. Ne yaptığını bilmiyor olsam da sabahın erken saatlerinde çıkıyor ve yüklerini hafifletmiş, dahası kazanç sağlamış kimselere mahsus bir neşe içerisinde eve geri geliyordu.

Bulut, beni, yatağın kenarına oturmuş, dalgın bir vaziyette görünce doğrudan yanıma oturdu. Bir sigara uzattı. Sigaramı kendisi yaktı. İçimde oluşmuş olan soğukluğun, sigara ile birlikte oldukça leziz bir his haline geldiğini hissettim. Bulut, yalnızca yanımda oturuyor ve hiçbir şey sormuyordu. O da bir sigara yakmıştı. Biraz sonra, yerinden kalktı. Balkonun kapısından dışarıyı süzmeye başladı. İçeriye oldukça kavurucu bir güneş ışığı değiyordu. O, buna aldırmıyor ve dışarıyı seyretmeye devam ediyordu. Gözleri hiç kamaşmıyormuşçasına ilk andaki duruşunu bozmuyor ve başı dik bir biçimde karşılıyordu güneşi. Ellerini arkaya attı ve belinde birleştirdi. “Ne yapacağını biliyor musun?” diye sordu. İlk gündeki gibi bir tavırla söylemişti bunu. Yalnız arada bir fark vardı. Bu defa daha kendinden emindi ve ne söyleyeceğini bildiği rahatlıkla görülebiliyordu. Belki daha evvel düşünmüştü her şeyi ve söyleyeceklerini dile getirmek için uygun bir an bekliyordu. Ellerini belinde birleştirmesinden, güneşe inat kararlı duruşundan bu anın geldiğini çabucak anladım. Söyleyeceklerinden korkuyordum. Neden korktuğumu ise bilmiyordum. Nihayetinde teklifini yahut fikrini reddedebilirdim. Fakat Bulut konuştukça, garip bir biçimde, bunun mümkün olmadığını ve başımı eğip  söylenenleri kabul etmem gerektiğini hissediyordum. İkna edici ya da tehditkâr bir biçimde emredici tarzda bir konuşma değildi bu. Yine de çok tuhaftı; peşinden sürüklenmek arzusunu uyandırıyordu.

“İnsanın ne kadar kötü bir varlık olduğunu biliyor musun? Peki onu bu denli kötü kılanın ne olduğunu biliyor musun? Ben söyleyeyim. Düşünce! Ucu bucağı olmayan bir eylem. Her yere varabilir anlıyor musun? Bir insanı en iyi yine kendisi ikna edebilir. Hemen hemen her şeye.”

“Ne demek istediğini anlamıyorum.”

“Anlatayım. İnsan kötü bir varlıktır dedim ya! İşte! Bu kötülüğü ortaya çıkarmak için mutlaka bir anahtar işe yarar. Her insan için farklı bir anahtar söz konusudur. Belki ödül, belki ceza. Ama dilersen iyi bir insandan çok kolay bir biçimde bir zalim yaratabilirsin.”

“Yapmamı istediğin şey bu mu yani? Ne yapabilirim ki? Ayrıca neden yapayım?”

“Keyif almak için ya da gerçekleri kanıtlamak için. Hiç işine yaramayacak sanıyorsun ama çok işine yarayacak. Şu yaşamdan kurtulmanın vakti gelmedi mi? Ablandan para istemekten bıkmadın mı artık?”

“Sen bunu nereden…”

“Biliyorum işte! Yarın akşam şu adrese gel!” Bir kağıt uzattı.  “Ben her şeyi hazırladım.”

Bu lafının üzerine evden çıktı ve gitti. O gece eve de gelmedi. Muhtemelen yarın için bir hazırlık yapıyordu. Ne yapmak istediği hakkında en ufak bir fikrim yoktu. Ancak o denli kendinden emin konuşmuştu ki, normal şartlarda ciddiye dahi almayacağım bir teklifi kabul edip etmemek arasında gidip geliyordum. En önemli olanı da ne olacağını merak etmemdi. Özellikle de hayatımın değişeceğine yönelik sözü, beni hem korkutuyor, hem de harekete geçmem için isteklendiriyordu. O gece sabaha kadar düşündüm. Bir sonuca varamadım. Sabah uyudum. Uyandığımda akşam olmak üzereydi. Bir karar verememiştim ancak nedense, bir dakika dahi düşünmeden evden çıktım ve Bulut’un verdiği adresin yolunu tuttum.

Burası, İstanbul’un kıyıda kalmış köşelerinden birinde bulunan müstakil bir evdi. Çevresinde ancak bir ya da iki ev vardı. Evin gözden uzak olması kuşkumu arttırıyorsa da adımlarımda hiçbir biçimde yavaşlama olmadı. Kapı kapalı değildi. Eve rahatça girdim. Ben içeri girdikten sonra evin ışıkları açıldı. İçeride bir kanepeye dizilmiş, elleri, ayakları ve ağızları bağlı üç kişi ile karşılaştım. Bunlardan biri kadın, ikisi ise erkekti. Kadının bana göre solunda bulunan adam, gençti ve oldukça sade kıyafetleri vardı. Kadının öteki tarafında bulunan adam ise yaşlı, şık giyimli biriydi. Kadın ise sarışın, şık giyimli, güzel bir genç kadındı. Üçünün de gözlerinde birbirinden pek de farkı olmayan korku ifadesi, rahatlıkla görülebiliyordu. Bu üç kişinin başında ise elinde tabanca, bana bakarak gülümseyen Bulut vardı. Gözleriyle kanepeye dizdiği insanları gösterdi. “Nasıl ama?” der gibi gülümsüyordu.

“Gelir misin benimle?” dedim.

Bir köşeye geçtik. Rehinlerimiz bunun üzerine daha fazla korktular. Ortadaki kadın çığlık atmaya çalıştı ama başaramadı.

“Ne yapıyorsun lan sen?”

“Ne yaptığım gayet açık değil mi?”

“Oğlum bu ne?”

“Senin için bir fırsat. Keyif alacaksın, gerçeği göreceksin ve zengin olacaksın.”

Bu andan itibaren, Bulut’un hazırlamış olduğu bu oyunun içinden asla çıkamayacağımı anladım. Başımı öne eğip rehinlerimizin yanına geçtim. Onlara çaresizce bakıyordum. Kime karşı rehin almıştık onları? Kendimize mi? Yaşamımıza mı? Cevabı her ne olursa olsun, bu manzaraya tanıklık etmektense teslim olmayı yeğlerdim, kendime ya da yaşama. Ancak elimden bir şey gelmeyeceğini de biliyordum. Dost olsak da silah Bulut’taydı ve öyle neşeliydi ki, oyunun bozulmasını isteyeceğini sanmıyordum.

IV

Oynanacak olan oyun basitti. Şık giyimli ihtiyar, ödüle sponsor olmak üzere buradaydı. Müthiş bir servete sahipti ve serveti, Bulut’un daha evvel sarf ettiği çabalarla çoktan elimize geçmiş vaziyetteydi. Sarışın kadın da ödül konumundaydı. Yoksul genç ise sınanacak olan kişiydi. Esasında sarışın da sınanacaktı. Tam olarak Bulut’un planı şuydu: Yoksul adama, ihtiyarı öldürmesi karşılığında kadına sahip olma şansı sunuluyordu. Bunun yanında yaşamının sonuna kadar kendisine ve müstakbel eşine yetecek parası da hazırdı. Tek yapması gereken ihtiyarı öldürmekti. Sarışın kadın ise bir fahişeydi. Ona sunulan teklif ise yoksul adamı bu cinayete ikna etmesi karşılığında, aynı işi bir daha yapmak zorunda kalmadan ömrünün sonuna kadar zengin bir yaşam sürmesi yönündeydi. O, teklifi çoktan kabul etmişti. Etmek zorundaydı çünkü adamı ikna edememesinin cezası ölümdü. Buraya, genç adamı, ona kendisini sunarak ikna etmek için gelmişti. Yaşamının sonuna dek sevmediği bir adamla olmayı ise çoktan kabul etmişti. Zaten bugüne kadar hemen hemen her gün bir başkasıyla birlikte oluyordu. Sayının bire inmesi, onun için de iyi olacaktı. Yalnız, tereddüt içindeydi. Çünkü yaşlı adama, dilediği kadar yalvarması için izin vermiştik. Bu yalvarışlar, hatta yalnızca yalvaran bakışlar, kadının tereddüt içine girmesine yol açıyordu. Genç adamın ise buraya tıkılana dek hiçbir şeyden haberi yoktu. Bu şekilde, insanın içindeki kötülüğün, insanın özünü teşkil ettiğini ispatlamaya çalışacaktık. Tarafların her birini, diğeriyle saatler boyunca baş başa bırakacaktık. İlk olarak, her biriyle, toplu halde konuşmak gerekecekti. Bunu, yoksul genç ile ihtiyarın görüşmesi takip edecekti. Sonra ise ihtiyarı, genç kadına yalvartacaktık. Son, vurucu darbe ise genç adamla genç kadının buluşması olacaktı. Muhtemelen ciddi bir tereddüt hali içinde olacak olan genci, bu güzel kadının sözcüklerine teslim edecektik. Suçun üzerinin kesin bir biçimde örtülecek olması ise ikisi için de bir mükafattı. Bu, yüksek ihtimalle suça giden yolu açacak en önemli etken olacaktı. Son olarak ise bütün bunları, kameralar vasıtasıyla an be an izleyebilecektik. İhtiyarın servetinden kalanlar ise Bulut ile beni doyuracaktı. Pek iğrenç bulduğum bu oyuna, nedenini anlayamadığım bir histen dolayı ortak olmaya mecbur hissediyordum kendimi.

Bulut, üçünün de ellerini çözdü. Şimdi, biraz daha rahatlardı.

“Tek tek kendinizi tanıtın!” dedi.

Üçü de birbirlerine şaşkınlık içinde baktılar.

“Başlasanıza lan!” denmesiyle kendilerine gelebildiler ancak.

Önce kadın başladı.  “Adım Selda.”

“Yaşını ve mesleğini de söyle!”

“Söylemiştim ya!”

“Ne diyorsam onu yap!”

Sonra bana döndü ve gülerek “Neymiş bak!” dedi.

Kadının o an için suratında oluşan dehşet ifadesini hala unutamıyorum.

“Ben, Selda Sevinç. 26 yaşındayım. Fahişeyim.”

“Güzel, sıradaki!”

Selda’dan sonra genç adam sözü aldı. Bütün bunlardan bıkmış bir hali vardı. Ancak yine de olan bitenin ne olduğunu anlamadığı da belliydi. Bitkin düşmüştü ama tabanca, konuşmak zorunda olduğunu gösteriyordu ona.

“Ben, Feyyaz Deniz. 24 yaşındayım. İşsizim.”

Bulut yine bana döndü. “Bir bok olamamış da değil he!” dedi. “Öğretmenmiş ama gel gelelim sahip olduğun statüyü gösteremedikten sonra, gerisi boş. Bak, hiç öğretmene benzer bir hali var mı? Saygın biri gibi görünüyor mu? Hayır. O halde öğretmen olmasının da hiçbir önemi yok. Bak bu aklında bulunsun! Ne olduğunun hiçbir kıymeti yok. Ne gösterdiğin önemli.”

Bu arada bu üç rehine de  Bulut konuştukça bana doğru, korku dolu gözlerle bakıyorlardı. Bunun nedenini anlayamıyordum. Durumdan o denli rahatsız oldum ki, ihtiyarı bizzat ben uyardım kendisini tanıtması için. O da tereddüt içinde, epey zaman harcayarak “Fazlı Konak. Yaşım 65. İşadamıyım.” deyiverdi.

Bulut kahkaha atarak çıktı odadan. “Çok eğleneceğiz Cemal!” dedi giderken.

O gittikten sonra rehinlerle baş başa kaldım.

“Her şey için özür dilerim.” dedim. “Böyle olmasını ben de istemezdim.”

Bulut geri dönene kadar bekledim. Sonra da bu oyuna ortak olmak istemediğimi söyleyip dışarı çıktım. Bundan sonrasını hatırlamıyorum.

V

 “Ben sana anlatayım,” dedi Başkomiser.  “Hatırlamıyorsun çünkü oradan hiç ayrılmadın. Bulut diye biri yoktu. Bu, kamera kayıtlarında görünüyor. Olayın başından sonuna kadar tek başınaydın. İstediğin oldu. Amacın, insanın kötü bir varlık olduğunu ispatlamaksa, bunu başardın. Kadın, adamı öyle bir ikna etti ki!”

Başkomiser sorgu odasının kapısına yöneldi. Tavrı, Cemal için fazla küçültücüydü. Genç adam, acınacak halde olduğunu, Başkomiserin yürüyüşünden rahatlıkla anlayabiliyordu.

Başkomiser, bir an duraksadı ve yeniden Cemal’e döndü.   “Ama sorun şu; kadın gelip teslim oldu ve her şeyi anlattı. Kurgun muhteşem ama bir hata var. Adam bu işi ödül için yaptı ama kadın, cezadan kaçındı. Hesap edemediğin tek şey, bu kadının vicdanıydı.”

Gecenin bir yarısı gelen ihbar üzerine Komiser Murat, ısmarladığı çorbayı yarım bırakıp olay yerine intikal etti. Telsizden duyduğu adres çok yakındı. Olay yeri inceleme ekibi bile henüz gelmemişti. Devriye polisinin çektiği sarı bandın arkasında bir süre dikildi. Cinayet mahalli, ardına kadar açık kapının gerisinden bile az çok seçilebiliyordu.  Bir yandan memurun bilgilendirme konuşmasını dinlerken bir yandan da binada oturanların halini inceledi. Yataklarından kalkmış, uyku mahmuru insanlar topluluğunun yüzlerinde aynı ifade vardı: Merak. Murat, odada kanlar içerinde yatan maktulün komşuları tarafından çok sevilmediği ya da tanınmadığını düşündü. İhbarı yapan adam durmadan başını kaşıyordu. Burnunun iki kenarındaki ezilmiş deri, normalde gözlük taktığının belirtisiydi. Arada bir sanki o gözlük hala burnunun üzerindeymiş de itmesi gerekiyormuş gibi eli yüzüne gidiyordu. Murat, adamı bir süre daha uzaktan izledikten sonra yanına çağırdı.

“Maktulü siz bulmuşsunuz sanırım. Karşı komşusuymuşsunuz.”

“Evet, efendim. Karşı dairede oturuyorum ama üst kattaki Raşit Bey’le birlikte bulduk adamı.”

“O saatte bina boşluğunda ne işiniz vardı peki?”

“İşimiz yoktu da Komiserim, biri; galiba şu kaçan adam, zilimize bastı. Gece vakti korkuyla fırladım yataktan. Üst komşunun da ziline basılmış. Baktım karşı komşunun kapısı da aralık, sandım ki biri onun da ziline bastı. Ancak komşu görünürde yoktu. O ara Raşit Bey de yanıma indi. Kendi aramızda konuşurken gözüm iyiden iyiye kapıya takıldı.”

“Siz de içeriye girelim dediniz.”

“Yok, önce seslendik, ses gelmedi. Akşamki olay yüzünden iyice şüphelendim.”

“Ne olayı?”

Huzursuzca başını kaşıyan adam cevap vermeye kalmadan olay yeri inceleme ekibinin beyaz kıyafetli memurları merdiven basamaklarında birer ikişer görünmeye başladılar. Murat, yaprak gibi titremeye başlayan adama bir yere kaybolmamasını, Raşit’i de bulup beklemelerini söyledi. İlk incelemede olay yerinde bulunmak istiyordu. Ayaklarına ve başına geçirmesi için verilen galoşları alelacele taktıktan sonra güneşin ilk ışıklarıyla aydınlanmış evin içine daldı. Bekâr bir erkeğe ait olduğu her halinden belli olan evde fazla eşya yoktu, içeriye yayılan parfüm, kan kokusu ile birbirine girmişti. Otuzlarının başlarında olduğunu tahmin ettikleri bir erkek, yerde, demode bir halının üzerinde biçimsizce yatıyordu. Açılan yaranın boyutlarına bakınca suç aleti maktulün yanı başında duran makas olmalıydı. Odaya saçılmış kâğıtlardan bazıları kan gölünün içindeydi, devrilmiş bir sehpa ve fışkıran kanla boyanmış bazı defterlerin yerdeki biçimleri şiddetli bir kavganın yaşandığını gösteriyordu. Daha fazla ayakaltında dolaşmak istemeyen Murat, fotoğraflar çeken memurun omzuna arkadaşça dokundu.

“Raporunuzu bekleyeceğim. Şimdilik dışarıdayım, bir şey olursa seslenin.”

Murat, kapının önünde kendisini bekleyen iki adamı da alıp binadan çıktı. Bir sigara yaktı. Paketi adamlara doğru uzattı. Diğerinden yaşça daha büyük olan Raşit Bey paketten bir sigara aldı.

“Anlatın bakalım, kimdir necidir bu komşunuz? Ne kadardır tanıyorsunuz?”

Raşit, sigaradan peş peşe nefesler aldıktan sonra diğer adama, Süleyman’a baktı. Kimin konuşmaya başlayacağına sessizce verilen karardan sonra anlatmaya başladı:

“Adı Erdem’di. Soyadını bilmem, zilinde de yazmaz zaten. Taşınalı çok olmadı. İçine kapanık bir tipti. Çok çalışıyor olmalı ki eve pek erken gelmezdi. Komşularla çok merhabası da olmadı, değil mi Süleyman? Sen karşı komşususun, sana bile pek selamı olmamıştır.”

Sigarayı içmekten öte sömüren adamın sözlerini başını sallayarak onayladı Süleyman. Murat derin bir nefesi havaya dumanla karışık bıraktıktan sonra; “Eve girişinizden itibaren anlatmaya başlayın o halde,” dedi.

“Dedim ya kapı aralıktı, seslendik ama cevap gelmedi. Akşam da evinden çıkan bir arkadaşı ona, başındaki beladan kurtulacaksın gibi laflar söylüyordu. Aklıma o sözler gelince eve girmeyi teklif ettim Raşit Bey’e. Ev karanlıktı, sadece oturma odasında bir masa lambasının cılız ışığı yanıyordu. Odaya doğru giderken mutfak tarafından bir hareketlenme oldu. Biri koşar adımlarla uzaklaştı. Adamın yüzünü ben görmedim.”

Raşit’e doğru bakan Murat’a, yaşlı adam da başını sallayarak ve ellerini iki yana açarak yanıt verdi:

“Bir şeye dokunmadığınızı söylemişsiniz gelen polis memuruna, cesede dokundunuz mu?”

“Komiserim ben emekli bir doktorum. Zamanında adli vakalarla karşılaştım. Az çok ne yapmak gerektiğini de bilirim, o şekilde yara almış birinin çabucak öleceğini de… Süleyman’ı da alıp çıktım hemen evden. Polisi aradık ve kapıdan ayrılmadık.”

“Binanın güvenlik kamerası var. Kayıtlar nerede tutuluyor?”

“Bina görevlisi Sadık Efendi size izletebilir kayıtları.”

Komiser Murat, yanaşan arabadan inen Savcı’yı karşılarken, omuzları birbirine değecek kadar yakın duran iki adama yazılı ifadelerinin alınacağını söyledi. Savcı çok babacan bir adamdı. Murat’ın hayatının kadını ile evlenmesine vesile olmakla kalmamış, aynı zamanda nikâh şahitliğini de yapmıştı. Onu gören Komiserin gözleri ışıldadı. Bu davada protokole dayalı sıkıntılar yaşamayacağından emin olmuştu.

ÖZGÜR SAVRAZ

Babam ilkokul öğretmeni, annem ise muhasebeciydi. Meslek icabı kalem, kağıt ile fazla haşır neşir olduklarından bana da bulaştı bu özellik. Yazmayı, çizmeyi hep sevmişimdir. Matematik hesabım da iyidir, annemi çalışırken hayranlıkla izlediğim çok olmuştu ama tercihim babamın da tutkunu olduğu edebiyattan yana oldu. Her ikisini yaklaşık beş sene önce iki ay arayla verdim toprağa. Annem kansere yenik düştü, onu ölümüne seven babam onsuzluğa dayanamadı. O da ardından göç etti annemin yanına.

Polisiye hikâyeler ve makaleler yazarım internet ortamında, okurlarım da sosyal medya hesapları üzerinden yazarlar bana. Erdem de sadık okurlardan biriydi, polisiye üzerine geçen yazılı sohbetler kısa zamanda sıkı bir arkadaşlığa dönüştü. Çok kez buluşup polisiye edebiyatı üzerine konuşmuşluğumuz vardır. Bazen de dertleşirdik. Erdem, kurumsal bir firmada finans işlerinden sorumluydu.  Tüm imza yetkisi Erdem’de olduğundan sorumluluğu büyüktü. Geç saatlere kadar çalışıyordu. Beni doğum gününe çağıracak kadar yakınlaşmıştık Erdem’le. Meryem ile tanışmak o gece kısmet oldu, görür görmez aklımı başımdan aldı. Erdem’in çalıştığı şirkette tahsilat bölümüne bakıyordu. Aradığım kişinin o olduğuna karar verdim. Belki de rahmetli annem gibi rakamlarla arasının iyi olması beni etkiledi, bilemiyorum. Bakışlarımı alamıyordum ondan, bakışlarımla rahatsız da etmek istemiyordum. Bir fırsat bulup sohbet ortamı yarattım. O gece havadan sudan konuşup bolca da kahkaha attık. Kaşla göz arasında telefon numarasını da almıştım. Yazar olmam epey dikkatini çekti. Bana bakan bir çift kahverengi gözün içinde adeta kayboluyordum. Gözümün içine baktığında ona olan duygularımın bedenimi ele geçirdiğini hissediyor, Meryem’in de bu durumu fark edip etmediğini merak ediyordum. Gülerken o kadar doğal ve içtendi ki kelimelerle onun güzelliğini anlatacak sözcükler bulamıyordum. Arada bir de Erdem’in bize attığı kaçamak bakışları yakalıyorduk. Çok önemsemedik aslında ikimiz de.

Peki, uzatmayayım ama her şey o gece başladı. O yüzden buradan başladım. Kalkmak üzereydik, heyecanlıydım çünkü Meryem ile kalabalıktan sıyrılıp baş başa kalacaktık. Kısmet değilmiş kapının önünde bir arkadaşına denk geldik. Adam oldukça kaslıydı, kolları neredeyse gömleği parçalayacakmış gibi duruyordu. Dev cüssesinden kuvvet alıyor olacak ki bakışlarında meydan okuma vardı. Meryem’le selamlaşırken bana kaçamak bir bakış attı. Kızı kolundan tutup çekiştirdi, işin ilginç tarafı Meryem’in ses çıkarmamasıydı. Uzaklaşırken bana dönüp bakmadı bile. Aralarında geçen fısıldaşmaları duyamadım. Adamın kim olduğunu ve ne istediğini bilmiyordum ama Meryem’in bu karşılaşmadan hoşlanmadığı ortadaydı.

Göt gibi öyle ortada kaldım ya neyse. Sinirim bozuldu, içerledim de aslında. Belli etmemeye çalışıp ayrıldım mekândan. Yaz gecesinin serinliği yüzüme vurup içeride kafa şişiren müzikten uzaklaşınca bir rahatlama hissettim. Arabama doğru yürürken Meryem’i uzaktan da olsa, sokak lambasının yaydığı parlak ışık sayesinde giydiği kıyafetten tanıdım. Adamla hararetli bir konuşma geçiyordu aralarında. Omuzlarını sergileyen beyaz bir bluz, altında da siyah, bol bir pantolon vardı. Uyumlu giyimi ve mükemmel fiziği ile aklımı başımdan alıyordu Meryem. Yanlarına gitmemek için kendimi zor tuttum. Kendimde ona karışma hakkını bulamıyordum. Alkol başımı döndürmüştü. Arabamı bırakıp, bir taksi ile evime döndüm.

Aradan iki saat nasıl geçti, ben haber alamadan nasıl dayandım ne siz sorun ne ben anlatayım. Merakıma yenik düşüp mesaj attım. İyi olup olmadığını öğrenmek istiyordum. Mesajı gördü ama cevap yazmadı. Hâlâ o adamla birliktedir, diye düşündüm. İçim içime sığmıyordu. Daha tanışalı birkaç saat olmuştu ama onun için endişe ediyordum. Aramaya karar verdim ama ilk çalışta meşgule attı. Beklemekten başka çarem yoktu. Sabah çalan telefonla uyandım. Cumartesi, hava sıcak, masmavi ve berrak gökyüzü, benim içimde ise kara bir fırtına vardı. Yabancı bir numaraydı beni arayan, ‘hayırdır’ diyerek açtım. Açtım açmasına da içimden bir ses gelen aramanın Meryem ile ilgili olabileceğini söylüyordu. Yanılmıştım, su arıtma cihazı kampanyası için arıyorlardı. Yaşadığım kısa süreli heyecanın ardından gelen hayal kırıklığıydı. Erdem’in instagram hesabında takip ettiği isimler arasından Meryem’i buldum. Arkadaşlık isteği yolladım, beklemediğim kadar hızlı kabul etmesi şaşırttı beni. Hâlbuki dün mesajlarıma ve aramalarıma cevap vermemiş, geri dönmemişti.  

Gece aracımı bıraktığım yerden almak üzere evden çıktım, sıcakta yürüyecek mecalim yoktu, işin kolayına kaçıp taksiye bindim. Yolda dayanamadım tekrar mesaj attım. Bu sefer kısa bir cevap geldi, özür dileyen bir mesaj… Hafta sonu yarım gün çalıştığını ve oldukça yoğun olduğunu söyledi. Kahvaltımı dışarıda yapmaya karar verdim, bu süre zarfında yapacak başka işim olmadığından ben de tüm fotoğraflarını beğendim, gülerken sergilediği dişleri ayrı bir hava katıyordu ona.

Neyse, fırsat buldukça yazışmayı sürdürdük. Sosyal medya hesapları insanların hayat hikâyeleri, zevkleri, karakterleri hakkında ipuçları verir size, tek yapmanız gereken fotoğrafın tamamına bakmaktır. Meryem de eğlenmeyi ve gezmeyi seven pozitif bir görüntü çiziyordu.

Birkaç gün böyle sohbet ederek geçirdik, o gece karşısında çıkan adam hakkında hiç konuşmadık. Onun anlatmasını bekliyordum, konuyu açmadığı sürece ben de sormadım zaten. Yine de merak ettiğim için cevabı Erdem’den öğrendim; “Meryem takıntılı sevgilisinden kurtulmaya çalışıyor,” dedi. Adam ayrılmak istemiyormuş. Canımı sıktı bu konu.

Meryem’in hesabını incelemeye devam ederken zihnimin derinliklerinde bu sorunu nasıl çözebilirim diye düşünüyordum. Eski fotoğraflara tekrar bakarken Meryem’in iş yerinde kutlanan doğum gününe ait bir kare dikkatimi çekti. Dedim ya dikkatli adamımdır diye, arka tarafta duran aynadan yansıyan kişi Meryem’i kolundan tutup sürükleyen adamın ta kendisiydi. Demek o zamanlarda birlikteydiler, tarihe baktığımda çok da eski değildi. Geçen seneydi. Adamı araştırmalıyım diye düşündüm.

Meryem’in burcunu da öğrenmiş oldum. İkizler burcuymuş, mantığa önem veren, her şeyi dengede tutmaya çalışan, anlık ve uç değişimler ile insanları şaşırtan bir özellikleri vardır İkizlerin. Bu özellikleri de yansıtıyordu. İlişki açısından zor bir kadına âşık olduğumu biliyordum. Telefon elimden düşmez oldu, internet üzerinden sürekli takip ediyor, onun da yaptığım paylaşımlara bakıp bakmadığını kontrol ediyordum. Onunla ilgili bir olayda aptal bir gülümseme yerleşiyordu suratıma. Arkadaşlarım bile bendeki değişimin farkındaydı. Fakat zaman ilerledikçe aramızdaki belirsizlik huzursuz etmeye başladı. Meryem’e karşı beslediğim duyguları açma zamanı gelmişti. Erdem de biraz beklememi öneriyordu. Sanki ilişkimizi istemiyor gibi geliyordu bazı söylemleriyle.

Meryem’e buluşmak, konuşmak istediğimi söyledim. Olur dedi ama iş yoğunluğundan fırsatımız olmadı bir türlü. Artık tahammülüm kalmadı ve biraz daha ısrarcı davranınca benden önce kendisi açıldı. Ona karşı ilgim olduğunu fark etmişti, Erdem’in bana söylediklerini düşünerek o malum gece hakkında bazı imalarda bulunuyordum. Konuşma biraz gerginleşince sebebini söyleyip kendimi açtım artık. Meryem’in bu kadar açık olmasını beklemiyordum. Neyse, uzatmıyorum. Çok mutlu olduğunu belirtse de yeni bir ilişki için erken olduğunu zamana bırakıp beni tanımak istediğini belirtti. Erdem’le de bu konu hakkında konuşmamam konusunda beni uyardı. Şaşırdım. Meryem’in kafası eski sevgilisi yüzünden rahat değil diye düşünüyordum, bu sorunu halletmeden de bize huzur yoktu. Meryem’in son yazdıklarından sonra içime şüphe düştü.

***

Komiser Murat, ekibine gerekli görev dağılımlarını ivedilikle vermişti. Bilişimcilerin o saatte binaya giren ve koşarak uzaklaşan iri kıyım adamın eşkâlini belirlemeleri uzun sürmedi. Katil zanlısının aksine zillere basan suç ortağı, uzun siperlikli bir şapka ile yüzünü iyice gizlemişti. Diğerinin geniş omuzları, gösterişli kasları; yüzünü gizleyen adamın ise sıradan bir vücut yapısı vardı. Kamera kaydından, ikisinin de çeşitli açılardan çekilmiş fotoğrafları bastırılmış ve dağıtılmıştı. Kriminal ekip, odanın her yanına dağılmış raporlardan ve defterlerden Erdem’in çalıştığı şirketle ilgili bazı ilginç bilgilere ulaşmıştı. Ortada büyük bir dümen dönüyordu. Şirket çalışanları ile yapılan görüşmelere bizzat katılan Komiser Murat’ın aklını karıştıran bir başka bilgi de çalışanlardan biriyle ilgiliydi. Genç kadın birden bire sırra kadem basmıştı.

Cinayetten hemen önce ortadan kaybolan başka bir çalışan, Murat’a bu olayın düşündüklerinden daha detaylı olabileceğini hissettiriyordu. Kadının en yakın iş arkadaşlarından biri ifadesinde; “Meryem son zamanlarda iş yerinde çok gergindi. Erdem’le aralarında bir sıkıntı olduğuna eminim. Meryem’in yüzünü güldüren tek şey; şu yazardan gelen mesajlardı. Evet, adamla tanıştım Komiserim. Erdem’in doğum günündeydik. Sonunda Meryem’in kendine uygun birini bulduğunu düşünmüştük. Bu yazarlar, sanatçılar biraz uçuk fikirlidirler ya belki de işi gücü bırakıp, onunla kaçmıştır,” demişti.

Yazarın kimliğini not alan Murat, “Şu yazara ulaşmaya çalışalım,” dedi.

Gösterilen iki fotoğraftan, kaçan katil zanlısını teşhis eden çıkmamıştı. Sadece şirkette getir götür işlerine bakan bir eleman, fotoğraftaki zanlıya benzeyen birini daha önceden şirket otoparkında gördüğünü anımsar gibi olduğunu söylemişti.

Personelden sorumlu müdürün de aynı fotoğrafta görünen adam için, “Bir yerde gördüğüme eminim ama nerede şu an emin olamıyorum,” şeklindeki ifadesi üzerine Murat, hatırlarsa araması için adama kendi telefon numarasını vermişti. Çalışanları bir kere daha ziyaret etmesi gerekebileceğini düşünerek şirketten ayrılırken aklında, bu işin kolay olmayacağı düşüncesi vardı.

 

 ÖZGÜR SAVRAZ

Ben yazarak hayatımı kazanıyorum. Polisiye romanlar kazandırmasa da aldığım ek işler, çeviriler az çok geçimimi sağlıyor. Biz polisiyeciler biliriz ki, küçük ayrıntılar önemlidir, insanların es geçtikleri detayları biz cebimizde sonrasında kullanmak üzere biriktiririz.

Meryem ile mesajlaşmalarımız aynı şekilde devam etti, buluşmaya bile başlamıştık. İlişkimizin adı konmasa da aramız oldukça iyiydi. Zamana bırakmıştım, böyle ne kadar sürecekti bilmiyordum. Fazlasını isteyip Meryem’i kaybetmekten korkuyordum.  

Yine bir buluşmamızda barda oturup biralarımızı yudumlarken konuşmamız döndü dolaştı Erdem’e ve tanıştığımız geceye geldi. Olanlar hakkında konuşmak istemiyordu, halledeceğini söyleyip durdu. Üstelemedim fazla, neler olduğunu kendim bulmaya çalışacaktım. Eski sevgili olup olmadığını sordum o adamın, bana gözlerini patlatarak baktı. Hiç alakası olmadığını sadece çalıştığı sorunlu firmalardan biri olduğunu söyleyerek, geçiştirdi. Erdem’in söyledikleri ile Meryem’in bana anlattıkları arasında farklılıklar vardı. Taşlar yerine oturmuyordu. Sorunu çözmek için yardımcı olmak istediğimi söylediğimde korku içinde bulaşmamam konusunda uyardı beni. Bu adamın adını bile söylemiyordu bana. Konuyu değiştirme çabasındaydı. Uzatmadım. İstediği olsun, dedim ancak yazdım bir kenara.

Keyifli bir gece geçirdik, bir yandan da mevzuyu düşünüp duruyordum. Kafam takılmıştı bir kere. Erdem’e o adamı sordum, tanımadığını söyledi. Ama Meryem’in fotoğrafında aynada yansıyan kare? Ayna yalan mı söylüyordu? Erdem’e şüpheyle yaklaşmaya başladım.

Folkart Towers’da çalışıyordu Meryem. İstanbul’daki iki yüz iki metrelik Spine Tower ve iki yüz otuz beş metrelik Sapphire Tower’dan sonra Folkart Towers da iki yüz metre yüksekliğinde üçüncü sırada olduğunu biliyor muydunuz? Bu gereksiz bilgiler hayat kurtarmasa da benim ilgimi çekiyor işte.  

Uzatmayalım, şirketin faaliyet yürüttüğü iş alanını ve çalıştığı firmaları araştırmaya başladım. Bir dedektif gibi… Erdem’le görüşmüştüm, o gün özel işleri olduğu için çalışmayacaktı. Bunu da fırsat bilip Meryem’e sürpriz yapacaktım. Belki de ağzından laf alabilirim, diye düşünüyordum. Tek tek parçaları toplayıp olayı çözüme kavuşturacaktım.  Neyse, öğle saati oldu, mesai bitimiyle çalışanlar dağılmaya başladı. Kalabalığın içinde onu gördüğümde kalbim heyecandan göğüs kafesimi parçalayacak gibi atmaya başladı. Bir an beni gördü sandım ama bakışları başka birine kitlenmişti. Dalgın görüntüsü dikkatimden kaçmadı, önceden planlanan rotaya göre yürüdü. Olduğum yerde takip ettim, eski sevgilisi olarak bildiğim gizemli kas yığını ofislerin altındaki Starbucks’ta bir masada oturmaktaydı. Meryem de karşısına kuruldu.

Karşılıklı oturup sohbet ediyordu. Daha doğrusu adam konuşuyor Meryem dinliyordu.  Ne konuştuklarını duymuyordum ama adam Meryem’e karşı parmağını tehditkâr şekilde sallıyor, Meryem de kafasıyla onaylıyordu. Adam bileğini sıkıca kavrayınca, Meryem korkudan olduğu yerde küçülüp korunmaya çalıştı. Adam bildiğin gözdağı verip tehdit ediyordu. Daha fazla seyirci kalamayacağım için yanlarına gittim. İkisi de beni karşılarında görmenin şaşkınlığı içindeydi, adam ayağa kalktı ve gitmemi istedi. Tabii bunu kibar bir dille söylemedi. Kafedeki herkes bize bakıyordu. Meryem’in elini tuttum, önüne geçip siper olduğum anda yediğim yumrukla arka masada oturanların üzerine düştüm.

Adam, beni kaldırmak için eğilen Meryem’e cevap vermesi için yirmi dört saat mühleti olduğunu, yoksa sonuçlarına katlanması gerekeceği konusunda tehditler savurup gitti.  Neye cevap vermesi gerektiğini bilmiyordum.

İnsanların meraklı bakışları arasında bulunduğumuz kafeyi terk ettik. Sinirimden sesime ayar veremeyerek, yüksek sesle neler döndüğünü sordum. Gözlerinden akan yaş yüreğimi parçaladı ama sadece neler olduğunu bilmek istiyordum. Dudakları titredi ve konuşmaya başlamak için o ilk kelimeyi aradı. Ne söyleyeceğini bilemiyordu, ağzını açtıysa da bir türlü beklediğim konuşma gelmedi. Koşarak uzaklaştı yanımdan.   

***

Şirkette yolsuzluk yapıldığına dair bulguları içeren dosya Murat’ın masasında duruyordu. Dosyada bir ismin altı, suça bulaşanların mali işleriyle ilgili dosyalarda uzmanlaşmış polis memuru tarafından birkaç defa çizilmişti. Komiser, sabah ilk iş olarak ekibini toplantıya çağırmıştı. Ekiptekiler, Komiserin zamanlama konusundaki hassasiyetini bildiklerinden ve normalde pamuk gibi olan adamın kızdığında nasıl yakıp yıkmaktan çekinmediğine pek çok kez şahit olduklarından, tam zamanında toplantı odasındaki yerlerini almışlardı.

Murat, masanın başındaki sandalyeyi çekerken,  “Herkes heybesini masaya boşaltsın bakalım millet! Dünden beri neler buldunuz, anlatmaya başlayın,” dedi. Komiserin ekibindeki en kıdemli yardımcısından başlayan ve kendiliğinden ilerleyen hiyerarşiye göre herkes söz almaya başlamıştı.

“Emrettiğiniz gibi, kamera kayıtlarını didik didik ettik Komiserim. Sadece binanın birkaç günlük kaydı değil, sokağınkilere de göz attık. Trafik kameralarına da bugün bakılacak ve şüphelinin arabası tespit edilmeye çalışılacak.  Şu karşı komşunun ifadesi doğru çıkıyor. Maktul akşam erken saatlerde bir misafir ağırlamış. Adını verdiğiniz yazarı da araştırdık. Akşam erken saatte geldiği söylenen misafirimizi de bulmuş olduk böylece. İlk ifadesini almaya bizzat gittim, cinayet saatinden epey önce Erdem’in evine geldiğini ve yaklaşık bir saat sonra ayrıldığını onaylıyor.  Meryem’i merak ediyormuş, onu sormaya gitmiş, öyle diyor. O, evden ayrılırken Erdem’in sağ olduğunu komşular da onaylamıştı zaten. Yine de isterseniz buraya aldırırız ama bana olayla bir alakası yokmuş gibi geldi.”

“Erdem’e, başındaki bela gibi birkaç laf etmiş onları sordun mu?”

“Sordum ama iş yoğunluğu için söylediğini, gerçek bir belayı kastetmediğini söyledi. İfadesini detaylı olarak masanıza bırakırım. Daha sonra kimliğini teşhis etmekte zorlandığımız şüpheli şahıs geliyor, bu sefer elinde siyah bir poşetle. Otopsi sonuçlandığında poşette tahmin ettiğimiz şeyin olup olmadığını anlarız. Erdem’in yanında ortalama kırk beş dakika kalıyor, konuşmanın tartışmaya dönmesi ve cinayetin işlenmesi için yeterli bir süre aslında. Aynı adamı, koşarak kaçan zanlımız eve girdikten birkaç dakika sonra zillere basarken görüyoruz yine kayıtlarda. Bu kaçan zanlı maktulün ev arkadaşı olabilir diye düşünmüştük ama maktul yalnız yaşıyormuş. Şimdilik bu ikisi baş şüphelilerimiz.”

“Ben Erdem’in ailesi ile akşam görüşme fırsatı buldum. Yaşlı bir çift… Köyde yaşıyorlar. Oğullarını çok sık görmüyorlarmış. Ancak yine de sitemkâr değiller. Özellikle son bir yıldır oğulları onlara düzenli bir şekilde yüklü miktarda yardımda bulunuyormuş. Başka da bir şey bilmiyorlar.”

“Kriminal, cinayet aletinin büro tipi bir makas olduğunu doğruladı. Her yerde bulunabilecek türden. Üzerinde parmak izi bulmuşlar. Bence bir tartışma yaşandı ve katil, eline geçen makası sinirle sapladı. Evde hırsızlık yapıldığına dair bulgu yok. Diğer odalarda bir şey bulamadılar. Kapıda bulunan dört parmak izinden ikisi komşulara ait çıktı. Diğerleri için veri tabanında arama yapıyor çocuklar. Biri makastaki izle de örtüşüyor. Varsa bir kimlikle eşleşme, kısa sürede haber getiririm Komiserim.”

“Meryem’in memleketi Adana’ya gitmek için bilet ayırttığını ama otobüse hiç binmediğini öğrendik. Arkadaşlar uçak şirketlerine bakıyor olmalılar şu ara. Haber verecekler efendim.”

Murat herkesi sabırla dinliyordu, cinayetin işleniş biçimi ve şüpheliler arasında kuramadığı bir bağlantı vardı. Erdem’in geçmişine bakıldığında sicilinin temiz olmadığı aşikârdı ancak şüphelilerin kimliklerine ulaşılamamış olması onu sinirlendirmeye başlamıştı.

Ekipteki tek kadın olan Elif, ısırmaktan boyasını kavlattığı kalemi ağzından çıkarıp ense hizasında yaptığı topuza sapladıktan sonra elindeki dosyayı sallayarak konuşmaya başladı. Sanki bir bomba patlatmak üzereymiş gibi hınzırca sırıtıyordu. Elif, erkek meslektaşlarından hep bir adım önde olmak ister, bunu başardığında da anın tadını çıkarmaktan keyif alırdı.

“Maktulün telefon kayıtları… Son mesajlar ilginizi çekecektir. Ama önce söylemem gereken bir şey var. O da katil zanlımızın adı,” diyerek sustu ve zaferinin diğerlerinin yüzlerinde oluşturduğu ifadeyi görmek için sandalyesinde geriye yaslandı.

 

ÖZGÜR SAVRAZ

Aradan sadece üç saat geçti, Meryem’e ulaşamadım. Telefonunu, internetteki hesaplarını kapatmıştı. Sanki kendisine ulaşılmasını istemiyordu. Onun için korkmaya başladım. O adamın Meryem’e bir şeyler yaptığını düşünüyordum. Yaptığım araştırmalar sonucunda hiçbir veriye de ulaşamamıştım. Öykülerdeki gibi bilgilere ulaşmak o kadar kolay olmuyordu. Çevremizde tanıdık polis de yoktu ki yardım etsin. Uzayan bekleyiş canımı sıktı, Erdem’e artık hesap sormam gerekiyordu.

Arkadaşımı görmek için çat kapı giden misafir edasıyla Erdem’in evinin yolunu tuttum. Konuşmaya ihtiyacım olduğunu söyleyip konuya girecektim. Alaybey’in dar sokaklarında park yeri bulmak zordur, genelde uzak noktalara bırakıp yürümeniz gerekir. İlk bulduğum boşluğa aracımı park edip yürümeye başladım. Apartman bahçesinin önünde iki kişi hararetli bir şekilde konuşuyordu. Batmakta olan güneşin kızıllığında sadece iki siluet görünüyordu. Fakat yaklaştıkça seslerinden tanıdım, fark edilmeden biraz daha sokuldum, akşamın berraklığı ve hafif esen meltemle konuşmaları duyabiliyordum. Karşılıklı konuşanlar Erdem ve beni yumruklayan adamdı.  

Erdem elini dostça karşısındaki adamın omzuna atıp merak etmemesini söylüyordu. Konuşmalarının arasında benim de ismim geçiyordu. Erdem, Meryem’in sorun yaratmayacağından emin olduğunu söyleyerek karşısındakini ikna etmeye çabalıyordu. Konuştukları konunun ne olduğunu anlamamıştım ama bir dolap döndüğü belliydi.

Neyse, adam arabaya binip giderken Erdem eve çıktı. Bir süre ne yapacağımı düşündüm. Kararımı verdikten sonra tekrar Erdem’in evine gittim, kapıda beni gördüğünce abartılı bir sevinçle karşıladı. Odaya girdiğimizde bir defteri aceleyle saklamaya çalıştığını fark ettim, görmemiş gibi yaptım. Oturup havadan sudan konuşurken yerimden kıpırdamadım. Konumuz tabii ki Meryem’di. Erdem’in o defteri ortadan kaldırmasına fırsat vermek istemiyordum. Bana Meryem’in nerede olduğunu bilip bilmediğimi sordu. Ben de ulaşamadığımı söylediğimde, eski sevgili yalanını uydurdu tekrar. O adama karşı beni kışkırtmaya çalıştığının farkındaydım. Anlaşılan Meryem’e olan aşkımı kullanıp beni üzerine salacaktı.

Kafaya koymuştum. Neler olduğunu öğrenecektim. Erdem’in tuvalete gidişi benim ekmeğime yağ sürdü. Apartmanın içinde sesler yankılanıyordu. Karşı daire sakinleri misafirlerini geçiriyordu belli ki. Bunu fırsat bilip kalktım ayağa, defteri saklı olduğu yerden alıp hızla sokak kapısına doğru yöneldim.

Erdem’in duyduğu sesler sonrası paniklediğinin farkındaydım. Sifonun sesi duyuldu, koşarak geldi kapıya. Ne olduğunu sorduğunda Erdem’e başındaki sorunu çözmesinde yardım edeceğimi söyledim. Kafası karıştı, ne demek istediğimi kavrayamadı. Ne diyeceğini de bilemedi, bana bakarken komşularını da huzursuz bir şekilde selamladı. Şaşkınlığından faydalanıp uzaklaştım, ne yaptığımı anlamamıştı. Anlaması uzun da sürmeyecekti.

Kafamın içindeki soru işaretlerini noktalayan cevaplar defterin içindeydi. Açıp incelemeye koyuldum, şirket isimleri, satış yapılan ürünler, miktarları ve tutarlar işliydi. Ayrı bir parantez açılmıştı satır sonuna. Satış yapılan tutar ile tahsil edilecek tutar arasında cüzi farklar vardı.  Birçok satıştan ufak meblağları kendi hesabına aktardığını anlamam zor olmadı. Dedim ya muhasebe işlerinden rahmetli anam sayesinde anlarım diye. Erdem çalıştığı şirketten çalıyordu. Yakup’la – konuştuğu adamın adı bu olmalıydı- şimdiye kadar kaldırdıkları tüm para kalem kalem bu defterde yazılıydı. Bu adamları hemen polise vermeli, diye düşündüm önce. Ama ya Meryem? Ya ona bir şey yaptılarsa? Ya da belki bu adamlardan kurtulursak kendiliğinden çıkıp gelecekti. Kafam karıştı anlayacağınız. Lakin bir edebiyatçının hayal gücüne bir yandan da genlerinden gelen sayısal zekâ eklendiğinde benim formül yazmam uzun sürmez efendim.

 

*

Tüm ekip Elif’in telefon kayıtları sayesinde ulaştığı bilgileri dikkatle dinledi. Katil zanlısı Yakup Sönmez eski bir sabıkalıydı. Dolandırıcılıktan hüküm giymişti. Bir süredir kendi şirketinin başında, temiz bir iş adamı gibi görünüyordu. Erdem ile birlikte onun çalıştığı şirketten epey para kaldırmışlardı. Telefon kayıtları, defterdeki bilgileri de onaylıyordu. Maktul son mesajında zanlıyı evine çağırmıştı. Muhtemel aralarında alacak verecek kavgası çıkmış olabilirdi. Ekibin en kıdemlisi Sedat, Elif’i takdir ettiğini ifade edercesine başıyla selamladıktan sonra;

“Bence planlı bir cinayet bu… Kamera kayıtlarında zillere basan kişinin eşkâlini bile tam belirleyemedik. Yakup’un ortağı olduğunu düşündük. Bu herif yanında birini getirmiş, orası kesin de adam neden zile basıp ortayı ayağa kaldırıyor, işte ben orasını anlamıyorum.”

“İşte, bu güzel bir nokta… Belki de şapkalı adam, kavga çıkmasından, olayın büyümesinden falan korktuğu için ortalığı ayağa kaldırmıştır. Olamaz mı? Aynı adamı gece binaya girerken de gösteren kamera kayıtları var. Belki asıl kavgayı onlar yaptı da cinayeti Yakup işledi.”

Murat olmayan sakalını sıvazlar gibi elini çenesinde gezdirerek, “Ölüm saati çok önem kazanıyor bu noktada. Gerçi ben olay yerine hemen ulaştım. Ölüm katılığı başlamamıştı. Olay yeniydi. Şu rapor bir gelsin hele, bakarız. Elif. Şu son mesajı bir kere daha okusana…”dedi.

Elif dosyadan son mesajı buldu ve işaret parmağıyla satırı takip ederek okumaya başladı:

“Acil bana gelmelisin! İşler karıştı, büyük bir sorun var. Tüm yaptıklarımız ortaya dökülebilir. Ben artık bu işte yokum…”

Elif, mesajın sonundaki küfrü sansürlemiş, okumadan geçmişti. “İkili arasındaki tüm mesajlar hatta silinenler bile dosyada Komiserim,” dedi Elif.

Sedat, “Sanal âlem öyle bir çöplük ki hiçbir şey ama hiçbir şey aslında kaybolmuyor. Ne sildim sandığınız yazışmalar ne fotoğraflar… Söz uçar yazı kalır, dememiş mi zaten atalarımız? Şimdi Komiserim hemen aldıralım mı adamı, ne dersiniz? ”diye sordu Murat’a.

Murat, “Beklemeniz hata. Ben yazışmaları detaylı incelemek istiyorum. Sanki hala yerine oturtamadığım bir şey var gibi. İşlerin karıştığını söyleyen mesajlar, şapkalı adam, basılan ziller…” dedikten sonra bir süre daha sessiz kaldı, “Şu yazar olan adam, Erdem’i en son gören kişi o. Onu da getirin bir de ben görüşeyim. ”

Herkes işinin başına dönerken Murat, şapkalı adamın fotoğrafına uzun uzun baktı. Tüm düğüm o adamla ve şu kayıp kızla çözülecek gibi hissediyordu.

Geçen üç günün ardından şüphelilerden Yakup Sönmez bir çalışanının köydeki evinde saklanırken bulundu. Merkeze getirilirken de ifade verirken de kendine son derece güvenli bir tavrı vardı. Önüne dosyalar konana kadar tüm suçlamaları reddetti. Mali Şubeden gelen Komiser ona ecel terleri döktürünce avukatını istedi. Avukatı ile görüştükten sonra, kamera görüntüleri ile telefon mesajlarının incelendiğini öğrenince eve gittiğini kabul etti. Ancak cinayeti işlediğini ısrarla reddediyordu. Ukala bir biçimde konuşmaya başladı.

“Ya amirim, kabul ediyorum birkaç dolap çevirdik ama cinayetle bir alakam yok. Gittim ama kapıyı açan olmadı.”

“Siktir lan! Eve girmemişmiş. Cinayet aletinde parmak izlerin ne geziyor o halde şerefsiz!” diye çıkıştı Murat.

Yakup çaresizlik içinde başını ve yelkenleri yere indirdi.  “Tamam, mesaj gelince eve gittim, kapı aralıktı. Erdem kanlar içinde yatıyordu. Aptallık edip Erdem’i kontrol etmeye kalktım, o sıra panikle makası da ellemiş olabilirim. Binada peş peşe çalan zilleri duyunca saklandım. Biri bana suçu yıkmaya çalışıyor,” dedi. Şapkalı adama dair hiçbir fikri yoktu, Erdem’in evine yalnız geldiğini söyledi. Meryem’in de nerede olduğunu bilmediğini iddia ediyordu.

Murat sorgu odasından çıkarken, bu adam ya çok iyi bir oyuncu ya da bu işin içinde başka bir iş var, diye düşünüyordu. Odasına dönerken sessize aldığı telefonuna baktı. Elif’ten dört cevapsız arama vardı. Geri arama yaparken odasından gelen telefon zil sesini duydu. Elif, aranan kızla birlikte odada bekliyordu.

Meryem Ersoy, gerçekten çok duru bir güzelliğe sahipti. Ağlamaktan şişmiş olsa da gözleri, bakışları insana huzur veriyordu. Başı öne eğik konuşmaya başladı.

“Korktum. İnanın bana çok korktum. Biliyorum, hemen polise gelmem gerekirdi. Bildiklerimi anlatmalıydım, onlara pabuç bırakmamalıydım ama o adam, beni sürekli tehdit ediyordu. Aileme zarar vereceğini söylüyordu. Hesaplardaki tutarsızlıkları ilk fark ettiğimde Erdem’e danıştım. Onu dostum sanıyordum, meğer o da işin içindeymiş. Yakup, şirkete benim sayemde yanaştı. Arkadaşımın kuzeniydi. Geçen yılki doğum günümde şirkete gelip bana sürpriz yapmışlardı. O gün Erdem’le kaynaştılar. İş çıkışı birlikte bir şeyler içmeye bile gittik. Ta o gün gözüm tutmadı onu. Arkadaşım da evlenip şehir dışına taşınınca bir daha onu da görmem sandım ama şirkete gelip gitmeye devam etti. Yakın zamanda Erdem sayesinde iş de bağladı. Meğer ikisi birlikte planlamışlar her şeyi. Erdem’in ölüm haberini alınca daha da korktum.  Elimde deliller var. Yakup’u köşeye sıkıştırabilecek deliller…”

“O iş çözüldü zaten. Personel müdürünüz de epey yardımcı oldu. Tüm suçunu kanıtlayabiliyoruz. Ancak cinayeti işlemediğini söylüyor. Siz bu konuda bir şey biliyor musunuz?”

Meryem başını iki yana salladı.

“Size bir fotoğraf göstereceğim. Burada yüzü pek belli değil ancak dikkatli bakmanızı istiyorum. Daha önce Yakup’un yanında böyle birini görüp görmediğinizi bilmek istiyorum. Suç ortağı olabilir. ”

Komiser Murat, şapkalı adamın fotoğrafını Meryem’e uzattığında kızın kaşları çatıldı. Tüm dikkatini fotoğrafa yoğunlaştırdığı belli oluyordu. Başını iki yana sallayınca Komiser diğer fotoğrafı koydu önüne. Erdem’in aracının polis kontrolü için durdurulduğu ana ait bir fotoğraftı bu. Birden elini ağzına götürdü.

“Ama bu… Bu mümkün olamaz!”

 

 

ÖZGÜR SAVRAZ

Öykülerimi yazarken ciddi araştırmalar yaparım, ilaçlar hakkında da bilgiye sahibim. Aramızdan su sızmayan bir arkadaşı arayıp SOJOURN adlı ilaca ihtiyacımın olduğunu söyledim. Nedenini ve ne yapacağımı sormadı bile, gidip aldım. Anestezi ilacı olan bu çözelti, ameliyatlarda kullanılıyordu ve pahalı bir maddeydi. Pahalı olması sorun değildi ama bulmak oldukça zordu. Doğru kaynakları bildiğiniz takdirde istediğiniz yasaklı ve nadir olan her şeye belirli bir ücret karşılığında sahip olabilirsiniz.  

Uzatmayayım, Erdem defterin yokluğunu hissettiği andan itibaren ısrarla aramalarını sürdürdü, şüphesiz o bu eksikliği fark edene kadar da benim çoktan uzaklaştığımı tahmin ettiği için peşime düşmedi. İlk önce tehdit dolu bir mesaj yazdı, cevap vermeyince her şeyi anlatacağına dair bir mesaj daha attı. Ardımda iz bırakmak istemediğim için cevap vermedim. Bu mesajları inceledikten sonra polisin bana ulaşacağını biliyordum.

Saat ondan sonra alkol satışı yasak olduğundan tekel bayiinden kavga dövüş aldım diyebilirim dört birayı. Bir şişeyi açıp kalan diğer biraların içine enjektörle ilaçtan enjekte ettim. Bu sayede refleksleri zayıflayacaktı. Neyse, sabırsızlıkla bekliyordu beni. Ben açtığım birayı yudumlarken sessizce çıktım merdivenlerden. Üstümü değiştirmiş yüzümün görünmemesi için de şapka takmıştım. Apartmanın ışığını yakmak istemedim görünmemek için. Kapıyı tıklattım. Kapıyı açan Erdem’e elimdeki bira poşetini uzattım. Yüzündeki kararsız bir ifadeyle karşıladı beni. Tepkilerime göre hareket edecekti kesin.

Oturduk, derin bir iç çekişten sonra başladı sıralamaya, defterdeki kayıtlarla neler yaptığını bir bir anlattı. Artık kartlarımızı açık oynuyorduk. Yaptığı hırsızlığı Meryem fark etmiş ve hesapları düzeltmesi için şans vermişti. Erdem özellikle ortaya attığı eski sevgili yalanıyla Meryem ve benim aramı uzak tutmaya çalışıyordu çünkü eski sevgilisi sandığım Yakup denen adamla büyük dolap çevirmeye hazırlanıyordu. Vurgun büyük olacaktı, bunu fark eden Meryem’i, Yakup korkutup sindirmeye çalışıyordu.

Tek kaşını kaldırıp ne tepki vereceğimi bekledi Erdem. Ona doğru eğilip bu işten yüzde otuz istediğimi ayrıca Meryem’i rahat bırakmalarını söyledim. Tereddütsüz başını salladı. Ortaklığımıza kadeh tokuşturduk. Erdem rahatladı, tuvalete gitmek üzere ayaklandığında ilacın etkisiyle sendeliyordu. El çabukluğu ile küçük şişedeki kalan ilacı cebimdeki beze boca edip Erdem’in arkasından yaklaştım ve yüzüne bastırdım. Aynı filmlerdeki gibi…

Kendinden geçmesi beş saniye, bilemediniz yedi saniye sürdü. Araba ve ev anahtarlarını, cüzdanını da alıp çıktım. Gecenin biriydi. Evime uğrayıp vücut hatlarımı gizleyecek kıyafetler seçtim. Yüzümü de gizlemeliydim. Her yerde güvenlik kameraları vardı. Polis elbette kayıtlara bakardı. Erdem’in çalıştığı ofisin yolunu tuttum. Bayraklı yolunda polislerin alkol muayenesine takıldım. Açtığım birayı öylece bıraktığımdan alkol çıkmadı.  

Aracın hangi şirkete ait olduğunu soran polise bilgi verip GBT kontrolü sonrası devam ettim. Elimden geldiği kadar soğukkanlı davranmaya çalıştım şüphe çekmemek için. Folkart personellerine ait olan giriş kartını kullanarak otoparka aracı park ettim. Saat epey geç olduğundan ortalıkta kimse yoktu. Erdem yetkili olduğundan ofisin anahtarları da vardı. İki denemeden sonra doğru anahtar ile açtım kapıyı. İçeriye şöyle bir göz atıp masasını buldum. Aradığım tahsilatlar ile ilgili dosyalar bir çekmece içindeydi. Şöyle üstünkörü göz atıp Yakup’a ait olan dosyaları, hesap makinesi, kalem ve makası alıp çıktım.

Çok heyecanlıydım, hayatımda hiç sigara içmemiştim ama canım istedi nedense. Erdem’in evine geri döndüğümde sakin kalıp dosyalara daha dikkatli baktım. Yakup’un firmasına ait sipariş föylerini tahsilat makbuzlarıyla birlikte bir kargaşa havası yaratmak için etrafa saçtım. Erdem’in de telefonundan önce bana attığı mesajları ve aramaları sildim. Yakup’a acil gelmesi gerektiğini, Meryem ile ilgili büyük sorun olduğunu söyleyen mesajı attım. Mesajı gören Yakup hemen aramıştı. Telefonu sessize alıp yastığın altına attım. Baygın halde yatan Erdem kendine gelmek üzereydi. Duvardan destek alıp doğrulduğunda elimdeki eldiven, takmış olduğum bone ve üzerime geçirdiğim muşambaya benzer önlüğün ne anlama geldiğini çözmeye çalışıyordu. Ofisinden getirdiğim makası, aort yayından ayrıldıktan sonra boyundan geçerek beyne doğru çıkan ‘arteria carotis communis’ adında, halk dilinde şah damarı diye bilinen damara sapladım ve ölümü hızlandırması için çektim.

Gırtlağından hırıltı çıkarıyordu sadece, bağıramıyordu. Yerde kandan bir göl oluşmaya başlarken üzerimdekileri çıkardım, sırt çantama tıktım kapıyı aralık bırakıp çıktım.  Apartman sakinlerinin hepsi uyuduğundan derin bir sessizlik hâkimdi. Karşı sitenin bahçesinde ağaçların arasına saklandım. Son hızla yaklaşan arabanın Yakup’un aracı olduğundan emindim. Yanılmamıştım, alelade kenarda park edip koşturmaya başladı. Yakup’un eve girmesini bekleyip Erdem’in komşularının zillerine ısrarla basıp kaçtım. Uykusu bölünen öfkeli birkaç kişinin küfürlerini duyabiliyordum.

Evet, Ofisindeki eşyaları evinde çalışıyor gibi göstermek için aldım. Erdem’in işlediği suçu ayan beyan ortaya dökmek için tüm dokümanları saçmıştım. Geçimsiz ve kavgacı olarak bilinen Yakup’un telaşla Erdem’in yanlışlıkla karşı dairesinin ziline bastığı düşünülecekti.  Aynı zamanda ikisinin bu soygunu nasıl yapacakları konusunda Erdem’in telefonundan attığım mesajlar delilleri kuvvetlendirecekti. Uyanan komşular cinayet mahallinde Yakup’u göreceklerdi, saatler önce beni evden çıkarken gören komşular söylediklerimden Erdem’in büyük bir sorunu olduğuna şahit olmuştu ve bu yüzden de öldürüldüğünü düşünecekler ifadelerini de o yönde vereceklerdi. Kayıp olan Meryem’i de bulmak polise kalıyordu.

Hiçbir zaman hırsızlık yapmadım, yapmam da Komiserim. Ama sevdiğim biri uğruna gözümü kırpmadan birini öldürebilirim. Öldürdüm de, başrolde olduğum kara öyküde kusursuz bir cinayet yazmak üzereyken trafik polisi kalemimi kırdı amirim.

*

Adamın ifadesini verirken sergilediği sakinlik, sanki bir hikâye anlatıcısıymış gibi tane tane konuşması, lafı uzatmaması için yapılan uyarılara aldırmadan kendi hayal dünyasında kaybolması gözlerinin önünden gitmiyordu. Hele hele sevdiği kadının kahramanı olduğunu düşünerek böbürlenişi yok mu, gören bir katil değil de bir süper kahraman konuşuyor zannederdi. Komiser Murat, Özgür Savraz’ın resmi ifadesini dosyaya koyup, dosyayı kapattı. Bürodan çıkıp yürümeye başladı.   Savcı Kenan Alıç ile öğle yemeğinde buluşmak için sözleşmişlerdi. Hasır tabureleri ile yıllar boyu her türlü değişime ayak direyen mekânın sahibi onu dostça selamladı. Şehrin en güzel ciğer sotesini yapan mekân her daim manevi babası ile birlikte geldiği bir yerdi. Savcı her zamanki gibi ondan önce gelmiş, alçak masalardan birine kurulup siparişi vermişti bile. Murat oturur oturmaz, Kenan; “Anlat bakalım nasıl gidiyor soruşturma?” diye sordu.

“Bitti bile. Artık top sizde… Dosyayı size ulaştıracaklar.”

“Güzel, fazla uzamamasına sevindim.”

Murat, siparişleri getiren garsonun uzaklaşmasını izledi. Garson yıllardır bu salaş mekânın demirbaşı gibiydi. Başka hiçbir yerde işini bu kadar ciddiye alan bir garson görmemişti. Saç tavada gelen yemeğinden ilk lokmayı üfleyerek ağzına atarken;

“İşini iyi yapan insanlara hayranım. Bizim katilimiz beceriksiz bir yazarmış. Kendince güzel bir plan yapmış ama  klasik polisiye romanların yazıldığı dönemde yaşamadığımızı unutmuş, hesaba katmadığı kameralara gülümsemiş,” dedi.

Alpaslan Başkomiser, arabasını meyhanenin önüne çekip araçtan indi. Kapıdan içeri gireceği sırada telefonu çaldı. Bermutat Suavi’nin Tükenme şarkısının melodisiyle ötüyordu telefon. Arayan kızıydı. Masada kendisini bekleyen narkotikten Ziya’ya eliyle biraz daha bekleteceğini söyledi. Sonra telefonu açtı.

“Alo?”

“Nasılsın babacığım?”

“İyiyim kızım, sağ ol, sen nasılsın?”

“Ben de iyiyim. Şimdi yurda dönüyorum da, arayayım dedim. Sen hiç aramıyorsun!”

“Haklısın kızım, işlerden dolayı ihmal ediyorum,” dedi, üzünçlü bir ses tonuyla. “Nasıl İspanya bakalım?”

“Bildiğin gibi be baba!”

Alpaslan tebessüm etti.

“Sıkıcı yani.”

“Çok!” deyip güldü kızı da.

“E gel kızım, sıkılmadın mı artık, özledim seni.”

“Sabret babacığım biraz daha. Erasmus’u herkes kazanamıyor.”

“İyi bakalım, öyle olsun. Kızım, hani sana bahsettiğim Ziya amcan var ya, biz onunla rakı içeceğiz, beni bekliyor. Seni sonra arasam olur mu?”

“Rakı içeceksin demek! Sana Antalya pek yaramadı herhalde babacığım…”

Alpaslan kızının takılmasını anladı, normalde olsa o da katılırdı, ama sırası değildi. “Yok kızım, kaygılanma, çoğaltmadım,” dedi.

“İyi madem… Öyle olsun. Tamam, ben seni yarın öğlen ararım. Hadi iyi akşamlar, öptüm.”

“Sana da iyi akşamlar, kızım.”

Telefonu kapatıp pantolonunun cebine koydu. Üç masa ötede oturan meslektaşının yanına doğru yürüdü.

Sandalyeyi çekip oturdu masaya. Ziya garsona el kaldırıp hemen bir büyük ile meze getirmesini söyledi. Garson Ziya’yı tanıyordu. Gide gele Alpaslan’ı da tanımıştı artık. İsteklerini hazırlamak üzere mutfak bölümüne geçti.

Alpaslan iyice yerleştikten sonra da konuşmaya başladılar.

“Ne iyi ettin de geldin be Alpaslan,” dedi dertli dertli.

“Hayırdır?”

“Çok canım sıkılıyordu. Anlatırım. Sen ne yapıyorsun? İşin yoktu ya?”

“Yok be devrem. Bir aydır işler kesat.”

“Aman böyle olsun. Kimse kimseyi öldürmesin,” dedi Ziya. Sonra düşünceli tavrını koruyup sordu: “En son stadyum çıkışındaki cinayet miydi?”

“Evet,” dedi başkomiser. “Kardeşim, eğer öyle sonu ahmakça bitecek olaylar olacaksa hiç olmasın daha iyi. Her şeyi yapmışız, tamam mı, katile ulaşabilmek için gereken her şeyi yapmışız: Kime sorduysak, yok ben yapmadım, diyor. En sonunda artık ümidimizi kesmiş, bekliyoruz, hop bir hata, yakalıyoruz. Yani iki gün sonra, bir hafta sonra yapsa o hatayı belki bilemeyeceğiz.”

“Ne yapacaksın Alpaslan. Kader.”

“Orası öyle Ziya da… İnsanın aklıyla dalga geçiyor bu katil milleti.”

Garson istekleri masaya getirip bıraktı. Sonra yalnız bıraktı iki polisi de. Alpaslan ters durumdaki bardakları çevirdi, sonra rakı şişesini bir hızla aldı, ağzını açıp bardakların yarısına kadar doldurdu. Ziya da buzlu suyu doldurdu, bembeyaz bir görüntü çıktı ortaya. Diğer bardaklara da su doldurdu. Sonra sürahiyi bıraktı. İkisi de kadehlerini en çok değer verdikleri şeye kaldırdılar, yudumladılar. Kadehler yerlerine konunca meze olarak gelen haydariden birer kaşık aldılar.

“Anlat bakalım,” dedi Alpaslan. “Neye içiyoruz?”

Necati Coşkunses’in Gayrı Dayanamam’ı çalmaya başladı.

“Çok mutsuzum be Alpaslan. Makam mevki boş.”

“Hayırdır?”

“Çok üstüme geliyorlar. Dürüst olmak çok zor. Sana bunu söyleyebilirim. Belki çok beylik bir söz. Evet. Ama dürüst olanın götünden kan alıyorlar. Ulan ben miyim narkotiğin müdürü siz mi? İşimi bana niye yaptırmıyorsunuz? Çok meraklıysanız buyurun. Değil mi ama Alpaslan? Birisi senin işine karışsa ne yaparsın?”

Cinayet masasının başkomiseri birden savcıyı düşündü. Kendisini rahatsız edecek şekilde takip ediyordu. Bu kadar da olmazdı ama! Karşısında kendisinden yanıt bekleyen arkadaşını “Bozulurdum,” deyip geçiştirdi.

“Bozuldum işte kardeşim ben de,” dedi Ziya.

“Kimden bahsediyorsun? Kim senin işine karışıyor? Teşkilattan mı?”

“Başka nerede ola…”

“Ziya Müdür!”

Gür bir ses meyhanenin girişinden tüm müşterilerin dikkatini çekti. Herkes kapıya bakıyordu, iki polis de oraya baktılar.

“Müdürümüzün selâmı var.”

Belinden tabancasını çıkarıp nişan aldı ve hepsi beş saniye süren işlemlerle Ziya’yı iki karşının ortasından vurdu. Alpaslan’ın masadan kalkmasına yahut silahına davranmasına fırsat tanımadan tabancasını şakağına dayayıp sıktı. Alpaslan sandalyeden kalkıp Ziya’nın yanına gitti, nabzını kontrol etti, ölmüştü. Sonra kapının önünde yatan katile baktı, o da ölmüştü. Kapıdan çıkıp sağına soluna bakındı. Etrafta kimseler yoktu. Meyhanede bir ölü sessizliği hâkimdi. Her şey birdenbire olmuştu. Adam birdenbire. Tabancadan çıkan ses Necati Coşkunses’ten sadece kısa bir ân etkili olmuştu.

Türkü hâlâ devam ediyordu.

Abide’nin karşısındaki kulübenin camını taşlarcasına vuran yağmura bakarak; “sanki gök yarıldı da bütün suyunu yarımadaya döküyor,” dedi Necmi.

“Yağmur dinene kadar kapıdan dışarıya adımımı bile atmam, kontrole de yağmur durunca çıkarız,” dedi Selin.

Sabah beşe kadar yağmur hiç durmadı. Ne dalgalar kıyıya vurmaktan  ne de rüzgâr ağaç dallarını dövmekten bıktı. Güneş ilk ışıklarını utangaç bir eda ile gösterirken, yağmurun da dinmesiyle Selin, Abide ve çevresini kontrole çıktı. Necmi de yeni gelecek ekiple değişim için hazırlık yapmaya başladı, ta ki Selin’in çığlığını duyana kadar. Necmi sesin geldiği yöne, Abide’ye doğru koşmaya başladı. Merdivenlere geldiğinde Selin’i dizleri üstünde şoka girmiş halde gördü. Hızla merdivenlerden çıktı ve gördükleri karşısında dehşete düştü.

“Yaşıyor mu?” diyebildi sadece.

Telefonun o iğrenç melodisi yine çalmaya başlamıştı. Soner yataktan doğrulup “Bir gün seni duvara fırlatacağım,” diye kükredi. “Sabahın köründe kim bu?”

Söylenerek telefonunu açtı. Arayan Uzman çavuştu.

“Komutanım, Abide’de bir cinayet olayı var, hemen gelmeniz emredildi.”

“İyi  de güzel kardeşim, ben görevli değilim bugün.”

“Komutanım, İl Jandarma Komutanı bizzat olay yerine geliyor, İlçe Jandarma Komutanı da sizin gelmenizi emretti. Sizi almaya araç yolladık,” dedi.

 

Soner kendisini almaya gelen araçla olay yerine giderken telefonu çaldı. Arayan İlçe Jandarma Komutanı’ydı. Cinayet hakkında yüzeysel bilgi vererek çok hızlı Abide’ye gelmesini emretti. Bu işte bir gariplik var da hadi hayırlısı diye içinden geçirdi Soner. Araç, ‘Jandarma Girilmez’ şeritlerine yakın durdu. Soner araçtan inerken yardımcısı Kerem Astsubay’ın kendisine doğru koştuğunu gördü.

“Hayrola çömez, senin ne işin var burada?”

“Komutanım, İlçe Jandarma Komutanı arayıp Soner Astsubay’ın timini topla acil Abide’ye gel dedi. Şimdi İl Jandarma Komutanı ile İlçe Jandarma Komutanı olay yerinde sizi bekliyorlar.”

Soner İl Jandarma Komutanın yanına geldiğinde selam verdi ve “Astsubay Kıdemli Çavuş Soner Hatcı” diye kendini tanıttı.

İl Jandarma Komutanı,  “Gel Soner Astsubayım, bu cinayet olayı senin ve timinin sorumluluğunda.”

Soner kekeleyerek “Anlaşılmadı Komutanım,” diyebildi.

İl Jandarma Komutanı,  “Soner, sen suçlu profilleme üzerine yüksek lisans yapmışsın. Genel Komutanlık,  olayın bu şekilde çözülmesini istiyor. Yani iş beni de aşıyor. Tabii bu süreçte olayın çözülmesine yönelik her türlü talebin yerine getirilecek, hadi kolay gelsin,” dedi ve gözden kayboldu.

“Patlamaya hazır bombayı kucağıma bıraktı, kaçtı” dedi Soner kendi kendine.

İlk şaşkınlığı atlattıktan sonra olaya odaklanmaya çalıştı. Abide’nin merdiven çevresiyle sınırlandırılan emniyet şeridini giriş meydanındaki Türk bayrağına kadar genişletmelerini emretti. Yardımcısı Kerem Astsubay’ı yanına çağırdı, emniyet şeridine kimseyi sokmaması için uzman çavuşlara talimat vermesini söyledi. Katilin halen buralarda olabileceğini hesaba katarak Şehitlik turu için gelip  emniyet şeridine yaklaşanları kameraya aldırmasını istedi. Ardından cesedi incelmek için tekrar Abide’ye yöneldi.

Olay Yeri İnceleme Tim Komutanı Serdar Başçavuş, Soner’e “İşin zor kardeşim,” dedi. “Gece, şiddetli yağmurluydu. Varsa bile, delil falan kalmamıştır.”

“Çok moral verdiniz komutanım sağ olun.”

“Şaka bir yana, üzerinden kimlik çıkmadı. Boynunda morluklar var. Ölüm sebebi kalın bir iple boğulma olabilir.”

“Ya eli? Elini nasıl bu şekle sokabilmişler? Baksanıza adeta asker selamı veriyor. Bulunduğu yerde verdiği selam için manidar doğrusu.”

“Muhtemelen kuvvetli bir yapıştırıcı kullanılmış. Ayrıca ceset daha yeni, tabii kaç günlük olduğu otopsi sonrası netleşir.”

Soner’in aklına takılan “Ceset nasıl buraya geldi?” sorusuydu. Yarımadanın her yeri kameralarla çevriliydi. Her yerde güvenlik görevlisi vardı ve Jandarma devriyeleri de cabasıydı. Çanakkale’de en riskli yer burası. İyi de neden burada ceset? Ve neden selam veriyor?

“Ahh kafam çatlayacak,” dedi.

Öğleden sonra ancak bitmişti Abide’deki incelemeler. Ceset otopsi için morga kaldırılmış, Olay Yeri İnceleme’den de bir şey çıkmamıştı. Soner, karakolda masasına oturmuş, aklındaki bin bir soruyla cebelleşirken yardımcısı Kerem Astsubay girdi içeriye. Telaşla Soner’e baktı ve “Kimliği tespit edildi komutanım” dedi.

Soner Kerem’deki telaşı görünce “Sakın maktul yabancı deme bana çömez.”

“Maalesef komutanım, İngiliz’miş. Adı John Brooks. 34 yaşında. Bundan yaklaşık iki ay önce Türkiye’ye turistlik amaçlı giriş yapmış. Elimizdeki bilgiler şimdilik bunlarla sınırlı. Hakkında araştırmalar devam ediyor komutanım.”

“Olay zaten medyatikti, şimdi bir de diplomatik sıkıntılar çıkacak. Abide’ye gidelim, tekrar görmek istiyorum olay yerini. Belki gözden kaçırdığımız bir şeyler vardır.”

Soner, Saroz Körfezi ile Boğaz arasında kalan bölgeye dalmış bakıyordu.

Kerem, “Komutanım ne olacak şimdi?” dedi.

“Bak çömez, hemen şu sağımız Morto Koyu. 25 Nisan’da İngiliz’ler Alçıtepe Köyü’nü almak için beş çıkarma noktası belirlediler. Onlardan birisi de Morto Koyu’ydu. İlerleme, kahraman askerlerimiz tarafından durdurularak başarısızlığa uğratıldıktan iki gün sonra koy, İngilizlerden Fransızlara devredildi. Topçularımızın attığı üç torpido Fransız gemisi Goliath’ı 570 denizcisiyle sulara gömdü. Fransızlar o günden sonra buraya Morto Koyu dediler. Çömez, Morto ne demek biliyor musun?”

“Hayır Komutanım.”

“Ölüm kardeşim, ölüm demek. Abide’ye yani 59.408 şehidimize ve bayrağımıza asker selamı veren bir İngiliz. Evet, görünürde ırkçı bir saldırı.”

“Desenize komutanım, başımız fena ağrıyacak.”

“Evet, ağrıyacak çömez. Genel Komutanlık olayı biran önce çözmemiz için baskı yapacak. Diplomatik sıkıntılar baş gösterecek  ve olay seri cinayete dönerse işte o zaman işin içinden çıkamayacağız.”

Kerem’in telefonu çaldı, müsaade isteyerek ayrıldı Soner’in yanından. Az sonra döndüğünde kamera incelemelerinin bittiğini ama kayda değer bir şey çıkmadığını söyledi.

Soner, “Kayda değer bir şey çıkmadı,” diye mırıldandı kendi kendine.

“Çömez, karadan değil de ya denizden geldiyse?”

“Olabilir Komutanım. Ama aşırı yağış ve rüzgârla denizden gelmesi bayağı zor olmamış mıdır? Geldiyse bile geldiğini belli eden bir iz kaldığını sanmıyorum.”

“Evet, ama bakmaya değer,” dedi Soner.

Karış karış, sahile inen tüm yamacı kontrole başladılar. Soner özellikle yanaşması kolay olduğundan Morto Koyu yani Ölüm Koyu’na inen yamaçla ilgileniyordu. Hava kararmak üzereydi. Neredeyse her yere bakmışlardı. Ümitsizce geri dönerlerken bir iz fark etti. Çalılığın dibinde bozulmamış ancak numarası okunmayan bir ayakkabı izi. Önce kendi ayakkabısıyla sonra da Kerem’in ayakkabısıyla karşılaştırdı. Tahmin ettiği gibi farklı bir ayakkabı iziydi.

Kerem’e,  “Hemen Olay Yeri İnceleme’yi çağır, alçı ile ayakkabı numarasını öğrenelim,” dedi.

Olay Yeri İnceleme ayakkabı numarasını kırk beş olarak tespit etti.

“Çömez, eğer bu ayakkabı numarası gerçekten katile ait ise katil iri yarı birisi olmalı. Ayrıca emin olmak için bugün görevli herkesin ayakkabı numarasını öğren. Umarım bizim çocuklara ait değildir. Ha bir de şu güvenlik görevlileri bekliyorlar mı karakolda?”

“Bekliyorlar Komutanım”

“Tamam. Güvenlik amiriyle görüş, tüm güvenlik görevlilerinin listesini iste.”

Gece görevli güvenlik görevlisi Selin ve Necmi akşam en son saat 24.00’da kontrole çıktıklarını, cesedin bulunduğu saat 06.15’e kadar da yağmur nedeniyle hiç çıkmadıklarını, araçlı güvenlik görevlilerinin ise iki saatte bir gelip güvenlik kulübesinin önünden tekrar döndüklerini söyledi. Ayrıca göreve başladıkları saat 20.00’dan cesedin bulunduğu ana kadar şüpheli hiçbir şey görmediklerini söylediler. Soner ayrıca ayakkabı numaralarını kontrol etti ama ikisininki de kırk beş numara değildi. İfadeleri kamera kayıtlarıyla uyuşuyordu. Kerem’e tüm güvenlik görevlilerinin ayakkabı numaralarını kontrol ettirmesini söyledi. Hiçbirinin ayakkabı numarası kırk beş çıkmayınca, numaranın katile ait olabileceği şüphesi kuvvetlenmeye başladı. Soner saat 23.00 olmasına rağmen masa lambasının altında, elinde not defteri, profil çıkarmaya çalışıyordu. Ancak hem otopsi raporu gelmediğinden hem de elinde maktul hakkında yeterli bilgi bulunmadığından profil oluşturmakta sıkıntı yaşıyordu.

 

Kapının çalmasıyla irkilerek uyandı Soner. Daha sonra “Gir” diye seslendi. Gelen Kerem’di.

“Komutanım otopsi raporu çıktı. Ayrıca maktul ile ilgili yeni bilgilere ulaştık.”

“Çok iyi. Saat kaç çömez?”

“ Sabahın yedisi Komutanım.”

“Uyuya kalmışım. Önce maktulle ilgili bilgileri ver bakalım.”

“İstanbul’da Moon adlı otele rezervasyonu varmış. Beş günlük ödemeyi peşin yapmasına rağmen burada hiç kalmamış. Geldiğinden bu yana, yani iki aydır nerede kaldığı belli değil.”

“O zaman Türkiye’de bir tanıdığı olabilir ya da gediğinden beri katilin elinde esirdi.”

“Olabilir Komutanım. Mesleği gemi kaptanıymış.”

“İşte bu ilginç.”

“Komutanım adam tam bir maceraperestmiş. Durmadan ülke ülke geziyormuş. Bekâr, hiç evlenmemiş. Anne ve babası vefat etmiş. Tek çocukmuş. Bu kadar Komutanım.”

Soner otopsi raporunu incelemeye başlamıştı. Kerem de henüz raporu incelemediğinden merakla Soner’e bakıyordu.

“Yok artık!”

“Ne oldu Komutanım?”

“Maktulün midesinde Çanakkale Savaşı’ndan kalma boş kovan ve kuş tüyü bulunmuş.”

“Ne alaka bunlar Komutanım?”

“Bilmiyorum ama bizimki ilk maktul olmayabilir. Ölüm sebebi kalın bir iple boğma. Elinde adını okuyamadığım bir çeşit tutkal tespit edilmiş. İlginç olan, hiçbir yerinde darp, yara, morluk yok. Sanki her şeyi kendi rızası ile yapmış gibi. Ölüm zamanı,  maktulün bulunmasından on beş saat önce. Kerem, hemen Genel Komutanlık’a ve Emniyet Genel Müdürlüğü’ne yazı yaz. Ellerinde buna benzer dava var mı öğren. Olsa şimdiye kadar duyardık ama sormakta fayda var.”

Eldeki verilerle profilleme yapmaya karar verdi Soner.

1-Suç yerinin sembolik olması ve şahsın İngiliz olması, maktulün özel olarak seçildiği.

2-Türkiye’ye girişinden bu yana rezervasyon yaptırdığı otelde kalmaması ve kaldığı yerin tespit edilememesi nedeniyle, katilin maktul tarafından tanındığı ya da maktul Türkiye’ye girmeden önce katil tarafından takip edilerek seçildiği.

3-Failin cinayeti işlemek için ciddi hazırlıklar yaptığı ve maktulde herhangi darp izi olmadığından kandırarak ya da tehdit ile etkisi altına aldığı.

4-Olay yeri, güvenlik açısından denetimin yüksek olduğu ve yakalanma riskine rağmen tercih etmesi ile bölgeyi iyi tanıdığı ya da bölge halkından biri olduğu.

5-Tespit edilen kırk beş numara ayakkabı izinin katile ait olması durumunda katilin maktulü denizden getirdiği, bu sebeple denizcilik bilgisinin yüksek olduğu, şahsın iri yarı, maktulü taşıyabilecek kadar kuvvetli olduğu.

6-Maktul Türkçe bilmediğinden, katilin şahsı etkisi altına alabilmesi için İngilizce konuşuyor olabileceği, bu sebeple katilin iyi eğitim almış, kültürlü, dikkat çekmeyecek kadar iyi görünümlü bir erkek şahıs olduğu ve muhtemelen Türkçe bildiği.

7-Vermek istediği mesaj ise Çanakkale Savaşı’nda yaşamını yitiren 59.408 şehidimize karşılık bir İngiliz’in kurban edildiği.

Soner profili tekrar tekrar gözden geçirdikten sonra ya hiçbir şey göründüğü gibi değilse diye düşündü. Kerem, benzer bir dava olmadığı haberini getirince Soner, “Ya henüz olaylar açığa çıkmadı ya da….” dedi ve sustu. “Ya da diğer suçlar Türkiye’de işlenmedi.”

Kerem şaşırmış halde bakarken, Soner internette sembolik yerlerde işlenen suçlar hakkında araştırma yapmaya başlamıştı. Maktulden dolayı özellikle İngilizce’nin konuşulduğu ülkelere bakmaya çalışıyordu. ‘Faili Meçhul Cinayetler’ adı altında bir listeye ulaştı. Aralarındaki bir cinayet dikkat çekiciydi. ‘Amerika’nın Güney Dakota eyaletinde Black Hills de, Crazy Horse Dağ anıtında bulunan ve elleri birbirine tutkalla yapışık bir İngiliz cesedi’ açıklamasını gördü. Ceset bundan üç yıl önce bulunmuş ve faili meçhul olarak kalmıştı. Maktulün adı Mark Turn‘dü. Crazy Horse Dağ anıtı neydi? Bu anıta neden bir İngiliz kurban edilmişti? İnternette araştırmaya devam edince cevaplar bir bir ortaya çıkmaya başladı. Crazy Horse Dağ anıtı bir Kızılderili kabilesi olan Lakotaların ünlü lideri Crazy Horse anısına inşa edilmeye başlanmış ve henüz tamamlanmamıştı.

Soner, Kerem’e dönerek “Kızılderililere kurban edilen bir beyaz adam. Çömez, hemen bakanlık vasıtası ile Amerika’dan Crazy Horse Dağ anıtı cinayeti ile ilgili bilgi talep edelim. Olay bizimkine neredeyse bire bir uyuyor. Otopside adamın içinden bir şey çıkmış mı orası çok önemli. Umarım taklit cinayet değildir. Devamı ise, en azından elle tutulur bir şeyimiz olacak. Konsolosluktan da Mark Turn hakkında bilgi talep edelim. Ayrıca Sahil Güvenlik’le iletişime geçelim. Sanmıyorum ama belki GPS üzerinden olay günü tekne ya da benzer bir şey tespit edilebilir. Bir de o saat aralığında devriyeleri var mı onu öğrenelim. Ben de Çanakkale’de ve Eceabat’ta tekne kiralayan ve satanları araştırayım. Amerika’dan cevabın gelmesi zaman alabilir, cevap gelene kadar her yolu deneyelim. Unutuyordum, bir de Liman Başkanlığı’ndan kayıtlı vasıtaların listesini alalım.”

 

 

Üç Gün Sonra

 

Zaman geçtikçe Soner’in üzerindeki baskılar daha da artıyor, basında ise durmadan komple teorileri üretiliyordu. Soner’in bütün ümidi, Amerika’dan gelecek haberdeydi. Ne Sahil Güvenlik’ten ne de Liman Başkanlığı’ndan işe yarar bir bilgi çıkmıştı. Elle tutulur tek delil kırk beş numara ayakkabı iziydi. Dördüncü gün, sabah bakanlık vasıtası ile Amerika’dan gelen rapor herkesi umutlandırdı. Çünkü raporda otopside cesedin midesinden kuş tüyü çıktığını öğrendiler. Maktulün cesedi, Amerika’ya turistik gezi için girdikten iki ay sonra bulunmuştu. Bekâr, hiç evlenmemiş, ana babası ölmüş ve tek evlattı. Daha da ilginci ise mesleğinin gemi kaptanlığı oluşuydu. Abidedeki maktul ile Amerika’daki maktulün özellikleri tıpa tıp uyuyordu.

Soner, “Çömez, katil yabancı olabilir. Hatta İngiliz olma ihtimali çok yüksek. Cesedin Abide’ye bırakılması, sanki ırkçı bir saldırı gibi gösterilerek soruşturmayı saptırmaya çalışmak içindi. John Brooks ve Mark Turn’nün hangi üniversiteden mezun olduklarını bul. Muhtemelen aynı üniversite çıkacaktır. Aynı dönem mezunların fotoğraflı isim listesine ulaşmaya çalış. Ayrıca John Brooks’un Türkiye’ye girişinden geriye doğru üç aylık dilimde, Türkiye’ye giriş çıkışların hepsini, cinayet gününden bu güne yine giriş çıkışların hepsini bul. Aynısını Amerika için de talep et,” dedi.

İngilizlerin ve Amerikalıların davanın çözülmesine yönelik işbirliği, taleplerin hızla yerine getirilmesini sağladı. Tahmin edildiği gibi maktuller aynı üniversiteden mezundular. Elde John Brooks ve Mark Turn’nün mezun oldukları döneme ait liste, Türkiye’ye ve Amerika’ya giriş çıkış yapanların listesi olmak üzere üç ayrı liste vardı. Uzun uzadıya giden listelerden ortak tek bir isim çıkmıştı ve isim ‘Ronald Waynen’ dı. John Brooks ve Mark Turn ile aynı okuldan mezun bir gemi kaptanı. Mark Turn’nün ölümünden iki ay önce Amerika’ya giriş, ölümünden iki gün sonra ise çıkış yapmıştı. John Brooks’un ölümünden iki ay önce Türkiye’ye giriş yapmıştı ama hâlâ çıkış yapmamıştı.

“Çömez hemen Ronald hakkında mahkemeden yurtdışı yasağı ve yakalama talebinde bulunalım. Konsolosluktan da hakkında detaylı bilgi talep edelim.”

 

Yakalama kararından iki gün sonra yurt dışına çıkmaya çalışırken İstanbul Havalimanı’nda yakalanıp gözaltına alındı Ronald. Soner, sorguyu tek başına yapmaya karar verdi. İlçe Jandarma Komutanı, Kerem ve meraklı kalabalık camın arkasındaydı.

Soner sorguya girdiğinde Ronald Waynen’in gözaltına alındığını haber alınca İl Jandarma Komutanı köpürerek gelmişti karakola. İlçe Jandarma Komutanı’na dönerek “ Bu Soner neyine güvenip de gözaltı kararı çıkarttırıyor? Savcı aptal mı da buna izin veriyor?  Türkiye’ye ya da Amerika’ya girip çıkması veya maktullerle aynı okulda okumuş olması suçlamaya yeterli delil mi sanki? Neymiş efendim kırk beş numara ayakkabı iziymiş, e ne olacak bu adamın ayak numarası kırk beş numara ise?” diye söylendi durdu.

“Ben de bilmiyorum Komutanım,” demekle yetindi İlçe Jandarma Komutanı.

Kerem ise çıt çıkarmadan sorguya odaklanmıştı.

Soner,  “Merhaba Bay Ronald,” dedi. “Nasılsınız?”

“Beni buraya nasıl olduğumu sormak için getirmediniz herhâlde?”

“Olur mu canım? Sadece bunun için rahatsız eder miyiz sizi?”

Kapı çalınıp içeriye avukat girince Soner, “ Vayy, doğrusu bayağı hızlısınız Bay Ronald. Avukatı ne ara ayarladınız? Biz size barodan isterdik bir tane. Neden masraf ettiniz kendinize?” dedi.

Ronald küçümser bir tavırla, “ Para mühim değil,” diye tısladı.

Soner tebessümle, “ Bay Ronald, ilk defa ne zaman Türkiye’ye giriş yaptınız?” diye sordu.

“Yaklaşık üç yıl önce.”

“Peki, Çanakkale’ye ilk defa ne zaman geldiniz?”

“Çanakkale’ye yaklaşık iki yıl önce geldim sanırım. Atalarımın savaştığı toprakları görmek için.”

“Evet haklısınız. Atalarınızın savaşmaya gelip hezimete uğrayarak döndüğü torakları görmeye geldiniz.”

Cevap vermedi Ronald.

“Doğrusu ayaklarınız da epeyce büyükmüş. Ayrıca iri yarı, bayağı kuvvetli birisiniz. Kaç numara ayakkabı giyiyorsunuz?”

“Lütfen sadede gelebilir miyiz?”

“Hemen sinirleniyorsunuz siz de. İki sohbet edelim dedik. Peki, son zamanlarda Çanakkale’ye geldiniz mi Bay Ronald?”

“Hayır gelmedim. Hep İstanbul’daydım.”

“Son zamanlarda hiç gelmediniz. Anladım. John Brooks adında birini tanıyor musunuz?”

“John Brooks mu, tanımıyorum.”

“Aaa, insan hiç üniversite arkadaşını tanımaz mı?”

“Üniversite arkadaşı mı?”

“Evet, tanımıyor musunuz?”

“Neredeyse mevcudumuz 300 kişiydi, her birini tanımam imkânsız sonuçta.”

“O zaman siz Mark Turn’ü de tanımıyorsunuzdur?”

“Mark Turn? Yok tanımıyorum. O da mı benimle aynı dönem mezun olmuş?”

“Evet, o da sizin üniversite arkadaşınız.”

“Peki, benim bu insanlarla ne alakam var?”

“İşte onu siz söyleyeceksiniz Bay Ronald.”

“Ne demek istiyorsunuz?”

“Şu an sizi John Brooks’un katil zanlısı olarak ağırlıyoruz Bay Ronald.”

“Ben kimseyi öldürmedim. Saçma sapan iddialarda bulunmayın lütfen.”

“Şimdi size John Brooks’un öldürüldüğü günden iki gün önce, Abide’de kamera kayıtlarından görüntünüzü göstersem kesin ben değilim dersiniz. Buyurun, bakın.”

“Bu görüntü bana ait değil.”

“Haklısınız Bay Ronald. İlk etapta ben de sizin gibi dedim. Bu arada söylemeden edemeyeceğim, çok güzel Türkçe konuşuyorsunuz.”

“Şu saçmalıkları artık sonlandırır mısınız?

“A tabii, itiraf ederseniz hemen biter. Ama inkâr etmeye devam ederseniz biraz uzayacak maalesef.”

“Bakın son kez söylüyorum, benim bu cinayetle hiçbir alakam yok.”

“Tabii tabii. Ama size bir hikaye anlatmak istiyorum. Yalnız, lütfen üzerinize alınmayın. John Brooks’un cesedinin bırakıldığı gece aşırı yağmur vardı. Neyse, bizim katil bindirmiş bunu tekneye, getirmiş Morto Koyu’na. Oradan da sırtlamış Abide’nin ortasına bırakmış. Ama işte biraz salak bizim bu katil, her yer çamur, kayar mıyım diye düşünmemiş. Şu Allah’ın işine bak, bir de kayıp düşmesin mi?”

“Bana hikâye anlatmayı bırakın, çıkmak istiyorum.”

“Tamam tamam. Ben de sıkıldım zaten senden. Bir an önce göndereceğim seni içeriye. Ama hikâye bitmeden vallahi olmaz. Çok uğraştım bu hikâye için, lütfen ama. Nerede kalmıştık? Ha evet, bizim salak katil düşmüştü. E tabii düşünce yaralanmasın mı? Bakın size ne göstereceğim Bay Ronald. Bu elimde gördünüz dosyada salak katile ait doku ve kan numuneleri var.”

Camın arkasında Kerem dışında herkes böyle bir delilin varlığından haberdar olmadıkları için şoke olmuşlardı.

“Sizce Bay Ronald, bu salak katil kim acaba?”

“Salak deyip durma!” diye bağırdı Ronald.

“Bak yine sinirlendiniz. Neden üzerinize alındınız ki?”

Ronald birden bir kahkaha attı. “Gerçekten şaşırttın beni Soner. Peki, ben seni sonuna kadar dinledim. Şimdi sıra sende. Ama beni sonuna kadar dinlemek zorundasın.”

“Merak etme Ronald, zevkle dinleyeceğim.”

“Çıkarın şu salak avukatı,” dedi Ronald.

“Seni dinliyorum”

“Haklısın. Ben bir salağım. Yaralandım ama yağmura güvenerek salaklık ettim. Fakat yanıldığın bir nokta var Soner. Çok şaşıracaksın, çünkü fark edemedin. Bu cinayeti tek başıma işlediğimi mi sanıyorsun?”

Soner şaşkınlığını gizleyemeden “Suç ortağın mı vardı?” dedi.

“Sözümü kesme ve sonuna kadar dinle. Tabii ki vardı. Tek başıma nasıl cesaret edebilirdim ki? Benim suç ortağım Tanrı. O emretti, öldürdüm. Öldürdükten sonra aferin Ronald, aferin Ronald dedi. Nasıl haz aldığımı bilemezsin. Tanrı ilk kez benimle konuştuğunda Mark’ı öldür, o büyük bir günahkâr dedi. Ne yaptığının önemi yoktu, ne günah işlediğinin hiçbir önemi yoktu. Tanrı benimle konuşmuş, öldür onu demişti. Daha ne olabilirdi ki? Emri aldıktan sonra çok düşündüm. En ince ayrıntısına kadar planlamaya başladım. Nasıl öldürürsem benden şüphelenmezler diye çok sordum kendime. Sonunda Mark’ı Amerika’da öldürüp Crazy Horse Dağ anıtına bırakmaya karar verdim. Eğer anıta bırakırsam Kızılderililerin onu öldürüp Crazy Horse’a kurban ettiklerini düşünecek ve soruşturmanın seyri değişecekti. Tabii cinayeti Kızılderililerin yaptığına inandırabilmek için tek başına yeterli değildi bu. Mark’ı öldürmeden önce kuş tüyü yutmasını sağladım. İşte kusursuz bir cinayet planıydı. Evet kusursuzdu. Çünkü öldürdükten sonra Tanrı aferin Ronald demiş, takdir etmişti beni. Ama dikkatli olmalıydım. O yüzden hemen ayrıldım Amerika’dan. Yakalanabilirdim. Eğer yakalanırsam Tanrı’nın vereceği emirleri yerine getiremezdim. Amerika’da herkes seferber oldu. Sözde benim profilimi çıkardı salaklar. Bütün özel birimler, akademisyenler, ünlü dedektifler, hepsi görevliydi. Ama yüzlerce salak yığını, bir adım bile ilerleyemediler. Artık Tanrı’nın yeni emrini beklemeye başladım. Ta ki Tanrı John’u öldür diyene kadar. İkici kez Amerika’ya giremezdim, riskli olurdu. Daha kolay, faili meçhul olayların çok ve kanunların esnek olduğu bir ülke lazımdı bana. Ve Türkiye’de öldürmeye karar verdim. Mark’ı öldürdükten bir ay sonra Türkiye’ye geldim. Bir yıl burada yaşadım. Şehir şehir gezdim, Türkçe’yi öğrendim. Televizyonda 18 Mart törenini görünce, işte tam o an karar verdim. John’u Abide’ye bırakacak, Türk’ler atalarına Çanakkale Anıtı’nda bir İngiliz’i kurban etmiş olacaktı. E tabii soruşturma bu yönde ilerleyecek ve kimse bir İngiliz’in başka bir İngiliz’i öldürdüğünden şüphelenmeyecekti. Ama yine tek başına yeterli değildi. John’u öldürmeden önce Eceabat’ta bulduğum, savaştan kalma boş bir kovanı yutmasını sağladım. Şimdi sen tüyü neden yutturduğumu merak ediyorsundur. Bu cinayet bana ait, kimsenin üstlenip kahramanlık etmesine müsaade edemezdim. O yüzden Mark ile bağlantılı olmalıydı. Biraz da medyatik olsun diye selam verdirdim işte. Neyse benim tek hatam, yok hayır, ilk hatam salak gibi düşmekti. İkincisi ise seni küçümsemek oldu Soner. Öldürdükten sonra hemen çıkmalıydım Türkiye’den. Ama soruşturmaya senin gibi basit, tecrübesiz bir memuru atadıklarını duyunca, biraz daha kalıp hiç bir şey yapamayışını izleyerek eğlenmeye karar vermiştim. Havaalanında yakalanıncaya kadar, yeterince eğlenmiştim aslında. Bunca şeyi, neden bu kadar kolay anlattığımı merak ediyorsundur. Bu da Tanrı’nın, çabalarına karşılık sana hediyesi. Ben ise artık Tanrı’nın talimatlarını uygulamaya içeride devam edeceğim.

Soner ayağa kalktı “Tanrı dediğin şeytana söyle, bundan sonra sana verebileceği tek emir Ronald delisinin kendisini asmasıdır,” dedi.

Kapıdan çıkarken dönerek “ Duydun mu Ronald?” diye sordu.

“Neyi?”

“Şeytanın, çürüyene kadar tek kişilik hücrede yat Ronald diyor. Sanırım şeytan seni kullanmış Ronald.”

“Savcı az önce ayrıldı,” dedi Olay Yeri İnceleme Şubesi’nden Oktay Komiser. “Söylenip durdu geciktiğiniz için.”

“Keyfimizden gecikmedik ya!” diye cevap verdi Amirim. “Konya yolunda kaza vardı.”

Yol kenarına park edilmiş, sürücü kapısı açık bir aracın yanında yatan, üzeri beyaz bir çarşafla örtülmüş cansız bedeni işaret etti Oktay Komiser. “Muttalip Gürdoğmuş. Sabah işine gitmek üzere arabasına binmek üzereyken, sokağın aşağısında bakkal dükkanı olan Bedri adlı şahıs tarafından öldürülmüş.”

Çarşafı kaldırmış, maktulün üzerindeki kurşun yaralarına bakmakta olan Amirim, “Tanık var mı?” diye sordu.

Önünde bulunduğumuz apartmanı işaret etti Oktay Komiser. “Maktulün karısı cinayeti balkondan görmüş.”

Ayağa kalkan Amirim, “Adamın üzerine bütün şarjörü boşaltmış,” dedi, “paylaşamadıkları neymiş acaba?”

“Maktulün oğulları ikili arasında herhangi bir husumet olmadığını söylüyorlar.”

“Vardır bir şeyler. Çıkar ortaya.”

“Bu Bedri’nin uyuşturucu kullandığını herkes bilirmiş mahallede.”

“Uyuşturucu kullanmayan var mıymış bu mahallede?”

“Olay anında yine kafası iyiymiş belli ki. Maktulün karısının söylediğine göre, adama sıkarken, ‘Bu babam için şerefsiz, bu da çaldığın gençliğim için!’ diye bağırıyormuş.

Soru dolu gözlerle yüzüne baktığımızı gören Oktay Komiser, “Bedri’nin babası on üç yıl önce öldürülmüş,” dedi.

“Muttalip mi öldürmüş?”

“Yok,” dedi Oktay Komiser, “daha doğrusu belli değil. Katili yakalanamamış.”

“Muttalip zanlılar arasında mıymış?”

Oktay Komiser ellerini iki yana açtı. “Değilmiş öğrendiğim kadarıyla.”

Maktulün karısıyla görüşmek üzere apartmana doğru yürümeye başlamıştık ki, az ileride duran ekip aracından gelen sesleri duyunca durduk. Aracın arka koltuğunda oturan iki adam camlara vuruyor, bağırıp çağırıyorlardı.

Amirim Oktay Komiser’e döndü. “Bunlar da kim?”

“Maktulün oğulları.”

“Neden kelepçeliler?”

“Babalarının ölümünü duyunca bir hışımla geldiler. Büyük olanda silah vardı. Bedri’nin peşine düşmeye kalkınca aldım ben de.”

“İyi yapmışsın,” diyen Amirim aracın yanına gidip arka kapıyı açtı. “Hayırdır beyler? Derdiniz nedir?”

Tek kaşlı, kafası hariç her tarafından kıllar fışkıran, elindeki kelepçeleri gösterdi. “Burada babamızı öldürdüler, siz bizi tutukluyorsunuz. Sizin gibi polisin ta amına koyum!”

O anda, sanki bir film izliyormuşum da, film makinesi birkaç kareyi atlamış duygusuna kapıldım. Amirimin eli ne zaman kalktı, o tokat ne zaman herifin suratına indi göremedim.

Tek kaşın yediği tokadın şiddetiyle arkaya doğru giden kafası, kardeşinin yüzüne gelmiş, burnunun kırılmasına yol açmıştı.

Ağızlarından burunlarından kan fışkıran, şaşkın gözlerle bakan kardeşlere doğru eğildi Amirim. “Şimdi burada efendi gibi bekleyin, sesinizin çıktığını duyarsam geri gelir, kırk üç numara ayakkabılarımı bir tarafınıza sokarım.”

 

***

Maktulün dairesi girişin üzerindeydi. Kapı açıktı ve görünüşe bakılırsa sekiz daireli apartmanda yaşlı, genç, ne kadar kadın varsa hepsi oradaydı. Büyük bir bölümü, salondaki üçlü kanepeye uzanmış, on yedi-on sekiz yaşlarında, ağlayan bir genç kızın başına üşüşmüştü. Kimi kızın elini ayağını ovuyor, kimi de elindeki ıslak bezi alnına, yanaklarına sürüyordu.

İçeri girdiğimiz fark edince toparlandılar.

“Başın sağ olsun kızım,” dedi Amirim, “biz annenle görüşecektik.”

Genç kızın yaşlar akan gözlerinde bir an bir şaşkınlık ifadesi belirdi. Yanağından süzülen gözyaşlarını ince, narin parmaklarıyla silerek, “Annemle mi?” diye sordu.

“Evet,” dedi Amirim, “Muttalip beyin hanımıyla?”

Genç kız kanepeden doğrulurken, “Muttalip beyin hanımı benim” dedi.

Muttalip beyin hanımı Gülbahar, beyinin şirkete gitmek üzere sabah dokuzda evden çıktığını söyledi.

“Ne şirketi bu?” diye sordu Amirim.

“İnşaat şirketi,” diye cevap verdi Gülbahar, “beyim mütahittir.” Durakladı, tekrar ağlamaya başlamamak için kendini tuttu. “Yani mütahitti.”

“Her sabah aynı saatte mi çıkardı evden?”

“Evet,” dedi Gülbahar, “iki oğlu var, onlar erken gidip açarlar şirketi.”

“Anladım,” dedi Amirim, “kocanın vurulduğunu balkondan görmüşsün.”

Gülbahar’ın kara gözlerinde yine yaşlar birikti. “Gördüm,” dedi gözyaşlarının inmesine engel olmaya çalışarak. “Yeni çıkmıştı evden. Birkaç dakika sonra silah sesleri duydum. Çok yakından gelmişti. Merak edip balkona koştum. Beyim yerde yatıyordu, gömleği kan içindeydi. Bedri elinde silahla başında duruyordu. Sonra birkaç kere daha ateş edip kaçtı.”

“Bu arada Bedri bir şeyler söylemiş.”

“Söyledi. Bir yandan ateş ediyor, bir yandan da ‘Bu babam için, bu mahvettiğin hayatım için,’ diye bağırıyordu.”

“Beyinle bu Bedri arasında bir anlaşmazlık, düşmanlık var mıydı?”

“Yok abi, ben duymadım öyle bir şey.”

“Sen bu Bedri’yi tanır mıydın?”

“Sokağın aşağısında bakkalları var. Mahallenin çocuğu.”

“O tamam,” dedi Amirim, “senin onunla arkadaşlığın filan var mıydı?”

Gülbahar’ın yanakları al al oldu. “Yok abi, ne arkadaşlığım olacak!”

“Yani bakkala alışverişe filan gittiğinde…”

Gülbahar, Amirimin cümlesini tamamlamasına fırsat vermedi. “Ben dışarı çıkmam hiç. Alışverişi beyim yapardı.”

***

Bedri yirmi bir yaşındaydı, sekiz yaşındayken babası öldürülmüş, katil ya da katilleri yakalanamamıştı. Geçen sene de annesini kaybetmişti. Mahalleli, uyuşturucu kullandığı bilinen gencin annesinin ölümünden sonra iyice sapıttığını söyledi. Artık kafasına göre açtığı dükkana mal bile almıyor, sabah akşam kafası dumanlı dolaşıyor, orda burda yıkılıp kalıyordu.

Bakkal dükkanı açıktı. Raflarda mal yerine bir parmak toz vardı.

“Ortalığı bok götürüyor,” dedi Amirim. Dip tarafta, depo olarak kullanılan yere inen demir merdivenler vardı. Silahlarımızı çekip, ses çıkarmamaya çalışarak indik merdivenlerden. Boş bira ve şarap şişeleri, ortaya serilmiş bir şilte, hemen yanı başında sehpa niyetine kullanılan, üzerine gazete kağıdı serilmiş bir plastik kasadan başka bir şey yoktu içeride. Kasa/sehpanın üzerinde duran şarap şişesini ve hemen yanındaki, küçük bir poşetin içindeki az miktardaki esrarı işaret etti Amirim. “Dükkanda çekiyormuş. Sabah sabah kuruyu suluyu karıştırırsan olacağı bu.”

İçeride çalınacak bir şey yoktu ama yine de çıkarken kapıyı kapadık.

Mahalle kahvesindeki gençler, Bedri’nin pek arkadaşı olmadığını, ara sıra eski mahallesinden arkadaşı Cengiz’le takıldığını söylediler.

Cengiz’i garsonluk yaptığı lokantada bulduk. Bedri’yi cinayetten aradığımızı öğrenen Cengiz’in gözleri açıldı. “Emin misiniz Amirim? Bedri adam öldürecek biri değildir.”

Çocukluklarında aynı sokakta, yan yana evlerde oturduklarını, beraber büyüdüklerini söyledi. Cengiz altı yaşındayken babası çalıştığı inşaatın beşinci katından düşerek ölünce Bedri’nin babası ona da babalık yapmıştı. Üç sene sonra da Abdullah amca öldürülünce iki arkadaş okulu bırakmak, yaşıtlarının okula gittiği, oyun oynadığı çağda eve ekmek getirmek için çalışmak zorunda kalmışlardı.

“Dükkanda olmadığı zamanlar nerelere takılır bu Bedri?” diye sordu Amirim.

“Maltepe’deki birahanelere gider çoklukla,” diye cevap verdi Cengiz.

***

Tahir’le Zübeyir’in burunlarına tampon yapılmıştı. Gömleklerinin önü ve pantolonları kurumuş kan lekesi içindeydi. Sorgu odasında uslu uslu oturuyorlardı.

Karşılarındaki sandalyelerde yerlerimizi alırken, “Ne oldu burunlarınıza?” diye sordu Amirim.

Tahir, altları mora kesmiş gözlerini devirdi. “Kapıya çarpmışız! Memur beyler öyle söyledi.”

“Geçmiş olsun, daha dikkatli olun” dedi Amirim. “Şimdi söyleyin bakalım, bu Bedri’yle alıp veremediğimiz nedir?”

Tahir duyduklarına inanamıyormuş gibi bir an dondu kaldı. Hah, yine dellenecek diye düşündüm ama birkaç saat önceki anısı aklına gelmiş olmalı ki, kendine hakim oldu.

“Şerefsiz herif babamızı öldürdü Amirim, daha ne olsun? Babamızın kanını yerde mi koyacağız?”

“Daha önceden olanları soruyorum. Sizin aileyle Bedri arasındaki düşmanlığın nedenini.”

“Düşmanlık filan yok Amirim. Allahın eziğiyle ne işi olur bizim gibi adamların?”

Amirim la havle çekti. “O ezik de siz kraliyet soyundan geliyorsunuz amına koyum! Babanızı hiçbir sebep yokken, durup dururken mi öldürdü lan bu herif?”

“Yeminle öyle oldu Amirim. Mahallenin soytarısı olmuş bir keşle ne derdimiz olur!”

Kapı açıldı ve içeri giren bir polis memuru Amirimin kulağına bir şeyler fısıldadı. Amirimin işaretiyle sorgu odasından çıktık.

“Bedri’yi parkta sızmış vaziyette bulmuşlar,” dedi. “Biraz kendine gelmesini bekleyip sorgusunu yapalım.”

“Cinayet silahı?”

“Üzerindeymiş.”

“Kardeşler ne olacak?”

“Ruhsatsız silah taşımaktan işlem yapıp savcılığa sevk et. Bedri yakalandığına göre artık dışarıda olmalarının bir sakıncası yok.”

***

Bedri’nin uyuşturucu bulundurma suçundan sabıkası vardı. Maktul ve oğullarının ise bir arazi meselesi yüzünden birkaç yıl önce hasımlarıyla silahlı çatışmaya girdiklerini öğrendik.

***

Bedri yirmi değil de otuz yaşındaymış gibi görünüyordu. Bakımsızlıktan avurtları çökmüş, gözlerinin altında torbalar oluşmuştu. Bir deri bir kemikti.

“Niye öldürdün lan adamı?”

Bedri kanlı gözleriyle boş boş baktı. “O da benim babamı öldürmüştü.”

“On üç sene olmuş baban öldürüleli. Yeni mi aklın başına geldi?”

“Katilinin kim olduğunu yeni öğrendim.”

Bedri’nin kendine gelmesini beklerken babasının cinayetiyle ilgili dosyayı incelemiştik. Abdullah Şenkal, bir akşam evine dönerken bıçaklanarak öldürülmüştü. Cinayetin soygun amaçlı olduğu üzerinde durulmuşsa da katili/katilleri yakalanamamıştı.

“Allah allah, nereden öğrendin peki?”

“Kendisi söyledi.”

Amirim bir an durakladı.

“Kendisi derken?”

“Babam.”

Amirimle göz göze geldik. “Anlaşıldı,” dedi, “daha ayılmamış bu.”

Bedri gayet sakin, “Koca adam yalan söyleyecek değil ya Amirim,” dedi.

Amirimin masaya inen yumruğunun çıkardığı ses odanın boş duvarlarında yankılandı. “Taşşak mı geçiyosun lan sen benimle!”

Bedri’nin zayıflıktan incecik kalmış boynu omuzlarının arasında kayboldu.

“Estağfurullah Amirim, vallaha doğruyu söylüyorum.”

Odada kamera olduğundan, yeni bir kapıya çarpma durumu olmaması için araya girdim.

“Rüyana mı girdi baban? Rüyanda mı söyledi sana katilinin kim olduğunu?”

“Yok,” diye cevap verdi Bedri, “geçen gün oturuyorduk, o zaman söyledi.”

“Nerede oturuyordunuz lan!” diye tısladı Amirim. “Sırat köprüsünün üzerinde mi?”

“Dükkanda,” dedi Bedri sakin sakin, “yeniden doğdu babam.”

Amirim derin bir nefes aldı. “Hay bağını bahçesini siktiğimin adamı! Otla bokla olacak kafa değil bu! Ne içtin lan sen?”

Konu nereye bağlanacak iyice merak eder olmuştum. “Nasıl yeniden doğdu?” diye sordum.

Bedri’nin alnı kırıştı, masanın üzerinde birleştirdiği elleri çaresizlik içinde devindi, söyleyeceği şey sanki dilinin ucundaydı da, ızdırap çekiyor, çıkartamıyordu bir türlü. “Şey oldu babam… reanstorasyon oldu.”

Amirim bana döndü. “Ne olmuş?”

“Reenkarnasyon mu demek istedin Bedri?” diye sordum.

“Hah,” dedi Bedri, “ondan oldu işte. Yeniden doğdu.”

Kafası karışmış görünen Amirime döndüm. “Babasının enkarne olduğunu söylüyor.”

Amirimin kaşları çatıldı, gözleri kısıldı, sağ kaşı havaya kalktı.

“Yani?”

“Yani; ruhu bir başka bedende tekrar dünyaya gelmiş… Yani, Bedri öyle söylüyor.”

Amirimin kelime tasarrufuna önem veren bir yapısı vardır. Gevezeliği sevmez. Kısa ve öz konuşur. Her düşündüğünü de kelimelere dökmez, çoğu zaman mimikleriyle, küçük jestlerle anlatır söylemek istediklerini. Şu anda da bakışlarıyla bana, “Ben de seni kafası çalışan bir adam sanırdım, böyle zırvalara inanıyor musun yoksa?” diyordu. Gerçi bu kadar kibar kelimelerle kompozisyonlamamış olabilirdi yüzüme karşı içinden geçirdiklerini, ama ana fikir buydu.

“Yani,” diye açıklamaya çalıştım, “kesin olarak kanıtlanmış bir şey yok, fakat dünyanın bir çok yerinde bu türden vakalara rastlanmış. Bazı üniversitelerde bu konuda araştırmalar halen yapılıyor.”

Amirimden ses çıkmadı.

“Peki,” dedim Bedri’ye dönerek, “babanı nasıl buldun? Yoksa o mu seni buldu?”

“Televizyonda gördüm,” diye cevap verdi Bedri. “Bir çocuk çıkarmışlardı programa. Babamın ve ailemizin bütün özelliklerini sayıp döküyordu çocuk.”

Amirim masaya dayadığı kolunun yumruğunu yanağına dayamış, bana bakıyordu. “Devam edecek misin bu saçmalığa?” bakışını yakaladım hemen. Ben de boynumu büküp kaşlarımı Küçük Emrah biçimi yaptım. O da benim, “Amirim lütfen, izin verin devam edeyim,” demek istediğimi anladı.

“Ben dükkandaydım,” diye devam etti Bedri. “Cengiz diye bir arkadaşım var eski mahalleden. O telefon etti, ‘filanca kanalı aç’ diye. Çalıştığı lokantanın televizyonunda denk gelmiş. On-on iki yaşlarında bir çocuk konuşuyordu kanalı açtığımda. Stüdyoda sunucudan başka çocuğun anası, psikolog filan da vardı. Çocuk daha önce de dünyaya geldiğini, o zamanki adının Abdullah Şenkal olduğunu, Mücella adında bir karısı ve Bedri adında bir oğlu olduğunu söyledi. Çocuk benim ve ailem hakkındaki her şeyi biliyordu. Sunucu karı telefon numarası verdi, eğer çocuğun bahsettiği bu kişilerden birini tanıyan varsa programı aramalarını söyledi.”

“Aradın sen de…”

“Evet. Kim olduğumu söyleyince hemen bağladılar. Babamla benden başka kimsenin bilemeyeceği şeyler sordum çocuğa. Beni nerelere götürürdü, ölmeden önceki doğum günümde bana ne almıştı… Evi, dükkanı, babamın arkadaşlarını, hatırladığım ne varsa sordum. Çocuk bütün sorularıma doğru cevap verdi. Ertesi gün beni de çıkardılar televizyona. Yine sorular sordum çocuğa, onları da bildi. Annemin geçen sene öldüğünü öğrenince de gözyaşlarını tutamadı.”

“Bu çocuğun babanın yeniden dünyaya gelmiş hali olduğuna ikna oldun yani?”

“Sadece ben değil, programdaki herkes oldu. Psikolog da bunun mümkün olabileceğini, Amerika’da araştırmalar filan yapıldığını söyledi. Ertesi gün dükkana geldi. Daha kapıdan girer girmez, ‘Benim yeşil bir minderim vardı. Nerede o? Attın mı yoksa?’ diye sordu.”

“Görüşmeye başladınız yani?”

“Okuldan çıkınca bazı günler dükkana uğruyordu. Eski günlerden söz ediyorduk.”

“Sonra da sana katilinin kim olduğunu mu söyledi?”

“Ben ilk günden beri bunu soruyordum kendisine ama ‘Olan olmuş oğlum, başını belaya sokmanı istemem,’ deyip söylemiyordu. Bir gün ısrarlarıma dayanamayıp söyledi.”

“Muttalip miymiş kendisini bıçaklayan?”

“Evet, oymuş. Memlekette dedemin bağı bahçesi vardı. Ölümünden sonra babam onları satıp kendi payına düşen parayla eve dönerken bu Muttalip önünü kesip babamı öldürmüş. Paraları da bir daha gören olmamış tabii.”

***

“İfadesini bu şekilde alır da savcılığa gönderirsek bütün teşkilatın maskarası oluruz,” dedi Amirim. “Bedri için birkaç gün daha gözaltı süresi isteyip şu işi biraz kurcalayalım.”

“Sözünü ettiği televizyon programına bir göz atsak mı Amirim?” diye sordum.

“İyi olur,” dedi, “kanalı ara da program bandını göndersinler.”

Hangi çağdayız Amirim! Bant mı kaldı! Kanalın internet sitesine girip programın videosunu buldum.

Sarı boyalı, eski arabeskçi dişlek bir kadın sunuyordu programı. Kadının açılış konuşmasından sonra program psikoloğu olarak takdim edilen genç bir kadın konuştu, dünyada daha önce yaşanmış olduğu iddia edilen reenkarnasyon vakalarından örnekler verdi.

Bedri’nin babası olduğunu iddia eden Gürsel on iki yaşındaydı. Görünüş olarak çocuktu ama konuşması ve tavırları yaşından çok büyüktü. Klasik tabirle; çocuk büyümüş de küçülmüş gibiydi. Hiç sevmem böyle çocukları. Ulan çocuksan çocukluğunu bil, yaşının çocuğu ol!

Gürsel, babası olduğunu söyleyip sorularına gayet mantıklı cevaplar verdikçe Bedri önce şaşırdı, sonra duygusala bağladı, gözyaşlarını tutamaz oldu. Sunucunun da gazıyla, program sonunda Gürsel ve Bedri birbirlerine sarılmış, alkışlar arasında salya sümük ağlıyorlardı.

***

Çocuk savcılığına müracaat ettik. Ertesi gün yanında annesi ve bir pedagog da bulunması koşuluyla çocukla görüşmemize izin verildi.

Oğlan nuh dedi peygamber demedi. Papağan gibi, televizyonda söylediklerini burada da tekrar etti durdu. Anlaşılan televizyon ekranında görünmek, çevresinde popüler bir çocuk olmak hoşuna gitmişti. Sık sık, “Televizyon programımda da belirttiğim üzere…” gibisinden cümleler kuruyordu.

“Bak evladım,” dedi Amirim, “burada televizyon programı çekmiyoruz. Çok ciddi bir durumla karşı karşıyayız. Senin söylediğin bir şey yüzünden bir insan öldürüldü.”

“Bu suçlamayı kabul etmem mümkün değil,” dedi velet, “ben Bedri’ye kimseyi vurmasını söylemedim.” Bir elinin üstünü diğer elinin avuç içine vurdu. “Ah şu çocuk! Küçüklüğünde de böyle laf dinlemezdi.”

Büroya dönene kadar ikimiz de tek kelime etmedik.

***

Sabah büroya gelince Bedri’nin savcılığa sevki için gerekli kırtasiye işlerine giriştim. Tam işimi bitirmek üzereyken, polis memuru Hacer elinde tuttuğu telefon almacını salladı. “Amirim, çocuk tacizi şikayeti varmış.”

“Bize niye bağlamışlar kızım,” dedi Amirim, “Çocuk Şube’ye yönlendir.”

“Arayan Çocuk Şube zaten Amirim. İlginizi çekeceğini düşünmüşler.”

***

Çocuk Şube’den bir elemanla birlikte çaldığımız kapıyı Gürsel’in annesi açtı.

“Hah Amirim, siz mi geldiniz? Şikayetçiyim o Cengiz denen puşttan!” dedi.

Kadına sakin olmasını söyleyip içeri girdik. Gürsel ortalıkta görünmüyordu. Annesi kapısı kapalı odayı işaret etti. “Kapattım odaya. Okula da göndermedim,” dedi bir hışımla.

“Tamam,” dedi Amirim, “şimdi sakince anlat bize neler olduğunu.”

Kadın elbisesinin cebinden bir cep telefonu çıkardı. “Sabah Gürsel’in elinde yakaladım bunu.”

“E?” dedi Amirim.

“E’si var mı Amirim! Bizim evin dört aylık kirasıymış bu telefonun fiyatı!”

“Nereden bulmuş peki?”

“Ben de onu sordum, söylemek istemedi.” Sağ elinin avucunu gösterdi. “Söylettim ben de! Az ilerde oturan Cengiz diye oğlan var, çarşıdaki lokantada garsonluk yapar. O hediye etmiş. Niye diye soruyorum, söylemiyor, etti işte diyor. Sonunda ‘Ben ona bir iyilik yapmıştım, o yüzden hediye etti,’ dedi. “Bu kadar pahalı bir şey hediye edecek ne yaptın diye soruyorum, söylemiyor. Şikayetçiyim ben bu Cengiz’den. Oğlumun da doktor kontrolüne götürülmesini istiyorum.”

“Tamam, sakin ol, götürürüz,” dedi Amirim. “Sen çağır hele şunu.”

Kadın, Gürsel’i çıkartmak için oda kapısının kilidini açarken ben de belki taciz konusunda bir şeyler bulabilirim umuduyla, sehpanın üzerine bıraktığı telefonu aldım.

Odadan çıkan Gürsel’in yanakları kıpkırmızıydı. Alt dudağını sarkıtıp annesinin ite kaka yönlendirdiği sandalyeye oturdu.

“Cengiz mi verdi sana bu telefonu?” diye sordu Amirim.

“Evet,” diye cevap verdi ağlamamak için kendini zor tutan Gürsel.

“Neden verdi peki?”

“Arkadaşım da ondan.”

“Arkadaşın olmak için biraz büyük değil mi? Sen daha çocuksun, o kocaman adam.”

“Ben de kocaman adamım, adım Abdullah,” demesini bekledim bir an, ama demedi.

Biz sessiz kalıp vereceği cevabı beklerken, annesi bir hışımla yerinden kalkıp çocuğun üzerine yürüdü. “Doğru söyle lan! Bir şey yaptı mı sana o it?”

Amirim kadını kolundan tutup yerine oturttu. “Sakin ol,” dedi, “anlatacak şimdi Gürsel bize neler olduğunu. Öyle değil mi evladım?”

Elimdeki telefondaki WhatsApp mesajlarını Amirime gösterdim. “Anlatmasa da olur Amirim.”

***

Lokantadan içeri girdiğimizi gören Cengiz, elindeki kuru fasulye ve pilav tabaklarıyla dondu kaldı. “Biraz konuşalım seninle,” dedi Amirim, “çıkmadan patronuna da kendine yeni bir garson bulmasını söyle istersen.”

***

“Babası sana sahip çıkmış, babalık yapmış. Ekmeklerini yemiş, sularını içmişsin. Neden yaptın bunu Bedri’ye?” diye sordu Amirim. “Katil oldu çocuk senin yüzünden.”

“Yakında uyuşturucudan kendini öldürecekti zaten,” diye cevap verdi Cengiz.

“Sen de, gitmeden bana bir kıyak yapsın bari, dedin.”

Cengiz cevap vermedi.

“Muttalip’le ne alıp veremediğin vardı? Neden öldürttün adamı?”

Cengiz anlayış bekler gibi baktı yüzümüze. “Çocuklarından daha küçük kızı karı diye aldı kendine sapık herif!”

“Mesele şimdi anlaşıldı,” dedi Amirim, “En başından başla bakalım anlatmaya.”

“Askere gitmeden önce, çalıştığım lokantanın bitişiğindeki markete kasiyer olarak girdi Gülbahar. Bir süre sonra yakınlık başladı aramızda. Yakınlık dediysem, öyle gezip tozmuyoruz. Müşterilere ve diğer personele çaktırmadan küçük notlar, mektuplar filan alıp veriyoruz. Buluşalım diyorum, babam seni de beni de öldürür, diyor. Bir kere bile bir pastaneye oturup sohbet etmek, elini tutmak nasip olmadı.”

“Romantik bölümleri sonra hatıra defterine yazarsın, sadede gel,” dedi Amirim.

“Sonra askere çağırıldım,” diye devam etti Cengiz. “Askerden dönünce kendisini babasından isteyecektim, vermezse kaçacaktık. Babası cep telefonu kullanmasına izin vermediğinden mektuplaşıyorduk. Birkaç kere yazdı bana, sonra mektupların arkası kesildi. Meraktan çıldıracaktım. Sürekli onu düşünüyordum, gözüme uyku girmez olmuştu.”

Amirim derin bir nefes aldı. “Oğlum sıçtırtma gagana! Uzatmadan anlat şunu!”

“Bir ay kadar operasyonda kaldık. Birliğe döndüğümüzde Gülbahar’dan mektup vardı. Babasının kendisini nişanladığını, on beş güne kadar düğünlerinin yapılacağını, eğer kendisini seviyorsam gelip kaçırmamı yazıyordu.”

“Sen operasyondan dönene kadar kız çoktan gitmişti. Güneydoğuda yaptığın için askerliğin zaten zordu, bir de üstüne aşk acısı eklenince daha da çekilmez oldu.”

“Aynen Amirim, nöbette olsun, gece ranzama yattığımda olsun Gülbahar’ın yüzü bir an bile gözlerimin önünden…”

“Evladım ben işin o kısmını özetledim senin anlatmana gerek kalmasın diye. Askerden sonra ne oldu? Gülbahar’la tekrar bağlantı kurdun mu?”

“Yok Amirim, nerde!.. Kocası olacak herif kızın balkona çıkmasına bile izin vermiyormuş. O namusuna çok düşkün babası, kızını iki odalı bir daire için otuz yaş büyük adama satmıştı resmen.”

“Bedri’yi nasıl alet ettin bu işe?”

“Bir gece dükkanda içerken babasını çok özlediğini, onun öldüren adamın yalnız babasını değil, kendisini de öldürdüğünü, geleceğini çaldığını söyledi. ‘Köydeki tarlalardan kendi hissesine düşen parayla işi büyütecekti babam, büyük bir market açacaktı. Eğer öldürülmeseydi şimdi bir marketler zincirinin sahibiydim. Katilinin kim olduğunu bilsem hiç tereddüt etmeden gider kafasına sıkarım,’ dedi. İyice kafayı bulunca da, ‘Babam bir gece rüyama girse de katilinin kim olduğunu söylese bana keşke’ diye zırvalamaya başladı. O günlerde televizyonda reenkarnasyonla ilgili bir film izlemiştim.”

“Eşeğin aklına karpuz kabuğu oradan düştü yani” dedi Amirim.

Kompozisyonu iyi olan ama anlaşılan deyimlerle pek arası olmayan Cengiz, “Nasıl Amirim?” diye sordu boş bakışlarla.

“Yok bir şey,” dedi Amirim, “Gürsel’i nasıl bulaştırdın bu işe”

“Mahallenin en uyanık çocuğudur o. Velette doğuştan liderlik özellikleri var ve zerre kadar utanması, sıkılması yok. Peynir ekmek yer gibi, rahatlıkla yalan söyleyebilme yeteneğine sahip.”

“Tam siyasete girip kitleleri ardından sürükleyecek çocukmuş desene,” diye mırıldandım. Amirim bıyık altından gülerek kaşlarıyla kamerayı işaret etti.

“Elimdeki telefona göz koymuştu hergele,” diye devam etti Cengiz. “Bir kere internete girip oyun oynamasına izin vermiştim. O günden sonra tebelleş oldu, ‘Cengiz abi bu telefonu bana sat,’ diye. İki bin liralık telefonu elli liraya almaya çalışıyordu uyanık.”

Tam Amirimin sinirleri ne zaman dingildeyecek diye düşünürken topa girdi. “Çocuğa telefonu kendisine vereceğini fakat karşılığında bir iyilik yapması gerektiğini söyledin.”

“Balıklama atladı teklifime. Eğer söylediklerimi harfiyen uygularsa televizyona bile çıkabileceğini söyledim.”

“Bedri’yle birlikte büyüdüğünüz, evlerine girip çıktığın için de ailesi hakkında her şeyi biliyordun. Bunları Gürsel’e bir güzel ezberlettin.”

“Gürsel orda burda ‘Ben Abdullah’ım, benim böyle böyle bir ailem var,’ filan diye konuşmaya başladı. Mahallelinin bir kısmı çocuğun geri zekalı olduğunu söylerken, bir kısmı da böyle bir şeyin mümkün olabileceğini söylüyordu.

“Televizyoncuların nerden haberi oldu bu olaydan?”

“Ben aradım. Bizim mahallede böyle böyle bir çocuk var, dedim. Hemen atladılar.”

“Maksat reyting olsun! Gürsel’in televizyona çıktığı gün de Bedri’yi arayıp programı izlemesini söyledin.”

“Hemen aradı kanalı, bahsettiğiniz Bedri benim diye. Ertesi gün onu da aldılar programa, görmeliydiniz.”

“Gördük,” dedi Amirim. “Bedri, babasının ruhunu taşıdığına ikna olduğu çocuğu görmeye başladı. Sonra bir gün babası kendisini kimin öldürdüğünü ağzından kaçırıverdi.”

Masadan dosyayı alıp ayağa kalktı. “Gürsel’e bizimle konuşurken söylemesi gerekenleri whatsApp mesajlarıyla göndermeseydin belki de birkaç ay sonra Gülbahar’a kavuşacaktın. Bu durumda vuslatınız on-on beş yıl kadar uzayacak!”

Cengiz, “Ne Amirim? Neyimiz?” diye sorarken sorgu odasından çıktık.

Serin bir yaz akşamında, Aybars Bey’in haberi alır almaz binmiş olduğu taksi, ara sokaklardan geçerek küçük bir pastanenin önünde durdu. Takside şoförle birkaç kelam ettikten sonra araçtan indi ve kapıyı sertçe kapattı. Gökyüzüne daha akşam karanlığı çökmemişti. Sokağa dikkatli bakınca kendisini pastanenin önünde bekleyen Zerrin dışında başka hiç kimsenin olmadığını gördü.

Zerrin, Aybars Bey’in yanına yaklaştığını görünce, “Umarım bir işinden alıkoymamışımdır. Burada ilgileneceğini düşündüğüm bir olay var,” dedi.

Gözleriyle bir Aybars Bey’e, birde pastanenin içindeki kalabalığa bakıyordu.

Aybars Bey düşünceli bir şekilde Zerrin’e baktıktan sonra gülerek, “Ne yazık ki beni alıkoyacağın bir işim yok Zerrinciğim. Biliyorsun ki evde ahşap boyama ve bahçe işleriyle uğraşmaktan başka bir şey yapmıyorum. O yüzden sen haber verir vermez hemen geldim,” dedi.

Zerrin bu durumdan memnun bir şekilde, “O zaman harika… Mahalleliye senin geleceğini haber verdim. İçeride seni bekliyorlar,” dedi.

Bunları söylerken gözleriyle içeridekileri işaret ediyordu. Aybars Bey biraz yaklaşarak pastanenin içindeki kalabalığa baktı. Küçük bir pastane olmasına rağmen içerisi oldukça kalabalıktı. Masalar tamamen dolmuştu, hatta ayakta duranlar vardı. Konuştukları konuya kendilerini o kadar kaptırmışlardı ki, kendilerini dikkatli bir şekilde izleyen Aybars Bey’i fark etmiyorlardı.

Aybars Bey, Zerrin’e döndü, yüzünde ciddi bir ifadeyle, “Cinayet mi?” diye sordu.

“Evet, dün gece bu sokağın aşağısındaki durakta, genç bir adam silahla öldürülmüş”

“Silah sesini duymuşlar mı?”

“Birkaç kişi duyduklarını söylüyor. Onların söylediklerine göre de saat gece birmiş.”

Aybars Bey dikkatli bir şekilde dinliyordu. Zerrin bir ara durduktan sonra devam etti

“Aslında bu durumu ilginç kılan şey şu ki; geçen hafta da burada, aynı durakta bir cinayet işlendi.”

Aybars Bey başını kaldırarak merakla baktı. “Bir hafta arayla iki cinayet öyle mi?”

“Evet, fakat geçen hafta işlenen cinayetin suçlusu yakalandı.”

“O cinayetin sebebi neydi?” diye sordu Aybars Bey.

“İki kişi arasında yaşanan bir intikam meselesi. Bahsettiğim durakta beklerken, diğeri gelip iki el ateş etmiş. Olayın üzerinden iki gün geçtikten sonra yakalandı zaten. Yani bu kişi dün gece aynı durağa gelip başka bir kişiyi aynı şekilde öldüremez,” dedi Zerrin.

“İki cinayet arasında bir bağlantı var mı, yok mu, bunu anlamamız lazım. Şu mahalleliyle bir konuşalım bakalım neler söyleyecekler?”

İçeri girince pastanenin sahibi olduğunu düşündüğü kişi Aybars Bey’e bakarak gülümsedi. Otuz yaşlarında, orta boylu, esmer bir adamdı. Gözünde gözlük, kolunda da sargı vardı. Tek başına herkese hizmet ediyordu. Aybars Bey’e oturması için bir sandalye getirdikten sonra gülümseyerek “Hoş geldiniz,” dedi.

“Teşekkür ederim. Burada mahalleliye birkaç soru sormamın bir sakıncası yoktur umarım”

“Hayır, hiçbir sakıncası yok. İşinizi rahatlıkla yapabilirsiniz. İstediğiniz bir şey olursa ben buradayım.”

Aybars Bey, “Nezaketiniz için teşekkür ederim” dedikten sonra bakışlarını mahalleliye çevirdi. Mahalleli de meraklı bir şekilde ona bakıyordu.

Aybars Bey içtenlikle konuşmaya başladı.

“Sevgili Dostlar. Size öncelikle kendimi tanıtmak istiyorum. Ben emekli polis Aybars Güntan. Kızım Zerrin Başkomiserden aldığım bilgilere göre bu mahallede bir hafta arayla aynı yerde iki cinayet işlenmiş. Bildiğiniz üzere son cinayet dün gece gerçekleştirilmiş. Size bu işlenen cinayetler hakkında birkaç soru soracağım. Çok vaktinizi almayacağım. Öncelikle. Şunu sormak istiyorum; öldürülen şahısları tanıyor musunuz?”

Yan masada oturan genç bir kadın atıldı. “Hiç birimiz bu şahısları tanımıyoruz. Sanırım bu mahalleden değiller.”

Zerrin araya girdi. “Dün gece öldürülen şahıs bu sokağın bir arkasındaki sokakta oturuyormuş. Daha yeni taşınmış. O yüzden tanımıyor oluşunuz çok normal, oturduğu apartmanda da pek tanıyan yokmuş.”

Arka masalardan birinde oturan yaşlı bir adam, “Aybars Bey!” diye seslendi.

Aybars Bey başını bu adamdan yana çevirerek “Buyurun beyefendi,” dedi. “Söylemek istediğiniz bir şey mi var?”

“Evet. Ben yıllardır bu mahallede yaşıyorum. Emekli bir Öğretmenim. Fakat bu kadar senedir, bu mahallede böyle bir olaya hiç denk gelmedim. Yakın zamanda yine bir cinayet gerçekleşmeyeceğinin garantisini bize kim verebilir?”

Aybars Bey kesin bir tavırla “ Bunu bilemeyiz,” dedi. “Umarım böyle bir olay gerçekleşmez. Peki ya siz, gece saatlerinde silah sesi duydunuz mu?”

“Evet duydum.”

“O sırada saatin tam olarak kaç olduğunu bize söyleyebilir misiniz?

Yaşlı adam bir an düşündükten sonra tereddüt ederek “Açıkçası tam olarak bilemiyorum,” diye mırıldandı. “Zannediyorum ki gece on ikiyi geçmişti.”

Bir diğer masada oturan kadın, “ Ben biliyorum. Saat gece bire yaklaşıyordu.” dedi.

Mahallelinin hepsi bu kadının söylediğini onaylayarak başını salladı.

Aybars Bey bir an bu meraklı kalabalığa baktıktan sonra, “Anladığım kadarıyla mahalleli arasında güçlü bir bağ var. Bu pastaneye çok sık gelir miydiniz?” diye sordu.

Zerrin bu sorunun sebebini anlayamayarak Aybars Bey’e baktı.

Kapıya yakın masada oturan yaşlı bir kadın, “Doğrusu ben kaç yıldır bu mahallede yaşıyorum. Aslında çoğumuz burada bir pastane olduğunu yeni öğrendik,” dedi.

Bu kez mahalleli yaşlı kadının söylediklerini onayladı.

En önde oturan genç bir adam izin isteyerek konuştu. “Aybars Bey, işinize yarar mı bilmiyorum ama o gece ben de bir fren sesi duydum. Silah sesinden yaklaşık on dakika falan sonraydı. Sanırım birine araba çarptı.”

Aybars Bey buna şaşırmıştı.

“Bu doğru mu? Siz de böyle bir ses duydunuz mu?” diye herkese sordu.

En arkada oturan emekli öğretmen “Ben duydum,” dedi

Diğerleri de bunu onayladılar.

“Eğer böyle bir kaza olduysa bunu mobese kayıtlarından tespit edebiliriz. Kayıtlara bakalım,” dedi Zerrin. Bu durum onu da şaşırtmıştı.

Aybars Bey bir an düşünceye daldıktan sonra ayağa kalktı. Mahalleliye bakarak, her zamanki güler yüzüyle “Pekâlâ dostlar,” dedi. “Size çok teşekkür ederim. Yardımlarınızdan dolayı minnettarım. Zaten olayla ilgili bilgi kısıtlı, geri kalan her şeyi kendi imkânlarımızla öğreneceğiz. Umuyorum ki, mahalleniz en kısa zamanda eski huzuruna kavuşacak.”

Mahalleli yine kendi aralarında konuşarak, sırayla pastaneden ayrıldı.

Zerrin herkesin çıkmasını bekledikten sonra Aybars Bey’in yanına geldi.

“Bu araba olayıyla ilgili ne düşünüyorsun? Cinayetle bir alakası olabilir mi?”

“Bana kalırsa cinayetle bir ilgisi var. Ama kesin sonucu mobese kayıtlarından sonra öğreniriz,” diye cevapladı Aybars Bey.

“Öyleyse ben Emniyet’e gidiyorum. mobese kayıtlarına bakalım, dün öldürülen genç çocukla ilgili bir araştırma yapalım. Bir yakını var mıdır? Yok mudur? Bir de geçen haftaki olayla ilgili bir sorgulama yapalım,” dedi.

Aybars Bey buna memnun oldu. “Harika.. Beni de yeni gelişmelerden haberdar et olur mu?”

“Sen ne yapacaksın?”

“Ben de, biraz mahallede dolaşacağım. Bir de pastanenin sahibiyle konuşmak istiyorum.”

Pastane sahibi o sırada içerideki dağınıklığı topluyordu. Zerrin ekiple beraber mahalleden ayrıldı. Aybars Bey pastanede hiç kimsenin kalmadığını görünce, “Sizle tanışamadık” dedi pastane sahibine içten bir gülümsemeyle bakarak.

Genç adam da aynı şekilde gülümsedi.

“İsminiz neydi?”

“Orhan,” dedi genç adam.

“Orhan Bey kaç yıldır bu sevimli pastaneyi işletiyorsunuz?”

“Yaklaşık dört yıldır.”

“Dört yıl çok iyi bir süre. Fakat sanırsam bu pastaneye pek bir talep yoktu.”

Aybars Bey’in yüzünde muzipçe bir ifade vardı.

Orhan Bey bu durumdan memnun olmadığını belirtir bir halde, “Maalesef,” dedi. “İnsanlar eskisi kadar pastanelere gitmiyorlar. Ama bu yaşanan olaylardan sonra çok fazla kişi geldi. Bu mahalleli, biraz meraklıdır.”

“Bazı İnsanlar cinayet olaylarına karşı meraklı oluyor,” dedi Aybars Bey.

“Kesinlikle. Bana kalırsa aralarından biri bu cinayeti işlemiş olabilir. Sırf oturup bunun dedikodusunu yapabilmek için.”

Aybars Bey güldü. “Doğrusu bu farklı bir bakış açısı. Genelde çok meraklı insanlar bu huylarından dolayı öldürülebiliyorlar. Fakat henüz bir meraklının cinayet işlediğini görmedim. Ama neden olmasın, şu hayatta her şey mümkün.”

Genç adam da aynı şekilde güldü.

“Zannediyorum ki gece geç saatlere kadar açık değildir bu pastane,” dedi Aybars Bey.

“Hayır, gece dokuzda kapatıyorum.”

“Anladım. Peki, gün boyu pastanenin önünden geçen şüphelendiğiniz birileri oldu mu? Durak buraya çok yakın.”

“İnsanlar bu sokağı çok kullanmazlar. Burası çok işlek değil. O yüzden şüpheli birini gördüğümü anımsamıyorum.”

Aybars Bey bir an genç adama baktı, sonra merakla “Kolunuzda sargı var. Umarım çok ciddi bir durum yoktur,” dedi.

Orhan Bey koluna baktıktan sonra yüzünü buruşturdu. “Evet, maalesef kolumda kırık var.”

“Öyle mi? Çok büyük geçmiş olsun.”

“Sağ olun.”

Gözündeki gözlüğü göstererek, “Bende ileri derece miyopluk var,” diye açıkladı. “Dün gece su içmek için kalktığımda gözlüğümü bulamadım. Bir şey olmaz diye umursamadım, ama merdivenden aşağı inerken önümü göremediğim için düştüm. Sağ kolum kırıldı. Aslında bu tarz yaralanmalara alışığım. Başıma hep böyle şeyler gelir.”

Aybars Bey üzüntüyle, “O halde biraz dikkatli olmakta fayda var,” dedi.

“Doğru söylüyorsunuz.”

Bu sırada içeri genç bir hanım girdi. Elindeki kâğıdı Orhan Bey’e uzatarak “Şu adrese arıyorum. Neresi olduğunu biliyor musunuz?” diye sordu.

Orhan Bey kâğıdı alarak baktı. Aybars Bey çok dikkatli bir şekilde onu izliyordu. Elindeki kâğıdı okuyuşunu ve masanın üstünde duran gözlüğüne baktı. Orhan Bey kâğıdı geri verdi.

“Bu yolu takip edin. Yüz metre kadar ileride.”

Genç kadın teşekkür ederek pastaneden ayrıldı.

Orhan Bey başını çevirince Aybars Bey’in kendisini izlediğini gördü.

“Aslında benim bildiğim pek bir şey yok. Ne yazık ki bu konuda daha fazla yardımcı olamayacağım.”

“Peki, o zaman, her şey için teşekkürler. Size kolay gelsin,” dedi Aybars Bey.

O, pastaneden çıkarken içeri bir grup genç girerek masalara oturdu. Sokağa çıktıktan sonra pastanenin dışarıdan görünümüne baktı. Orhan Bey yeni müşterilerine çoktan hizmet etmeye başlamıştı. Ve gözlüğü hâlâ masanın üstünde duruyordu.

Aybars Bey yürüyerek olayın yaşandığı durağa geldi. Taksisi gelen kadar orada bekledi. Gökyüzüne baktı, hava çoktan kararmıştı. Ve şu an düşündüğü tek şey, bu pastanenin o kadar da masum olmadığıydı.

 

Zerrin ekip aracından inerek kapıyı kapattı. Aybars Bey ondan önce inmiş, sokağı kontrol ediyordu. Yüzünde ciddi bir ifadeyle Zerrine dönerek “Her şey yaptığımız plana uygun olmalı,” dedi.

“Merak etme. Her şey tam da düşündüğümüz gibi olacak,” dedi Zerrin. Yüzünde büyük bir sevinç vardı.

Pastanenin içerisi yine kalabalıktı. Aybars Bey ve kızı, kapıya yakın olan masaya geçerek oturdular. Orhan Bey onların geldiğini görünce yanlarına yaklaştı.

“Hoş geldiniz. Yine bir sorun mu var?”

Endişeli görünüyordu.

Aybars Bey yumuşak bir ses tonuyla “Yok hayır. Biz öylesine uğradık. Hem haberiniz yoksa söyleyelim; Katil yakalandı,” dedi.

Orhan Bey şaşkınlıkla Aybars Bey ve Zerrin’e baktı.

“Nasıl yani. Benim haberim yoktu. Kimmiş?”

Zerrin kendinden emin bir şekilde “Kim olduğunu boş verin. Gördüğüme göre pastane yine kalabalık. Sanırım bu durum sizi yeterince memnun ediyordur,” dedi.

Orhan Bey’in yüzündeki endişe ifadesi yerini korkuya bıraktı.

“Ayrıca gözlüğünüzü takmamışsınız. Yoksa bana gözlerinizin bozuk olduğu yönünde yalan mı söylediniz?” dedi Aybars Bey. Sesi hâlâ sakindi.

“Bu durumda kolunuzu kırma sebebiniz merdivenden düşmek değildi herhalde. Belki de araba çarpmıştır,” dedi Zerrin.

Aybars Bey heyecanla, “Ha şu araba! Silah sesinden yaklaşık on dakika sonra bir fren sesi duyduklarını söylüyordu mahalleli. Sanırım o araba size çarptı beyefendi. Çünkü mobese kayıtlarından öyle gözüküyor,” dedi.

Orhan Bey bir şey söylemiyor, sadece dinliyordu. Başını kaldırarak kapıya baktı.

Zerrin, “Zannediyorum ki, gözünüzde gözlük olmadığı için bu cinayeti işlediniz,” dedi. “Çünkü ne yaptığınızı görmüyordunuz öyle değil mi?”

Orhan Bey bu sözleri duyduktan sonra kapıya yönelerek hızla koşmaya başladı.

Zerrin telsizi eline alarak “Yakalayın kaçıyor” diye haber verdi.

Pastanenin içinde ki kalabalık şaşkınlıkla olanları izliyordu.

Aybars Bey onları sakinleştirdi. “Merak etmeyin, sokağın dört bir yanında ekipler var. Etrafı sarılmış bir durumda, kaçacak yeri yok.”

Zerrin masadan kalktı. “Bu kadar kolay olacağını tahmin etmemiştim. Gidip şuna bakalım.”

Dışarı çıkınca pastane’nin önünde durdular. Zerrin sokağın ilerisine baktı.

“Yakalamışlar bile. Benim anlamadığım, bu kadar zaman niye kaçmadığı. Yeterince vakti vardı. Ayrıca böyle bir sebepten dolayı cinayet işlendiğini de ilk defa görüyorum.”

Aybars Bey “Çünkü, bu oyunu biraz daha sürdürmeyi düşünüyordu,” diye açıkladı.

“Nasıl anladın?” dedi Zerrin babasına gülümseyerek.

“Açıkçası bu cinayetin, geçen hafta işlenen cinayetle bir bağlantısı olduğunu düşünmüyordum. Ama olayın aynı yerde yaşanmış olması biraz kafa karıştırıyordu. Gözünde bir sorun olmadığı gerçeğini içeri adres sormak için gelen müşteri sayesinde anladım. Kolunu kırmıştı ama nasıl? Mahallelinin bahsettiği fren sesi bu noktada devreye giriyordu. Cinayeti işledi ve o an hızla kaçarken araba çarptı. Bu gerçeği de mobese kayıtlarından anladık. Geriye bu cinayeti neden işlediği kalıyordu. Bunu da şöyle açıklamak gerekirse; Mahalleli bu cinayetlerden önce bu Pastaneye pek gelmiyordu. Bu durumda işleri biraz kesattı. Fakat ne zaman ki bu sokakta bir cinayet işlendi. İşte o zaman bu meraklı mahalleli pastaneye gelerek bunun hakkında konuşmaya başladılar. Yani cinayetten sonra bu pastanedeki müşteri sayısı artmıştı. Bu da onun işine geldi tabii ki. Fakat ilk cinayetin etkileri kaybolmaya başladı. O an şöyle bir plan yaptı. Eğer bu sokakta bir cinayet daha gerçekleşirse, insanlar bu pastaneye gelmeye devam edeceklerdi. O yüzden kimin öldüğünün bir önemi yoktu. Birinin durağa gelmesini bekledi ve ateş etti.”

“Fakat bu ona çok pahalıya mal olacak.”

“Ama bunun bir önemi yok. Mahalleli artık bir ömür boyu bu Pastaneyi konuşacak,” dedi Aybars Bey.

Başını çevirerek etrafındaki insanlara baktı. Sokaktaki kalabalık artmıştı. Ama küçük pastanenin içi bomboştu.

“Yeryüzündeki masumiyetin ebedi koruyucusu”

“Yıllar boyunca yüce imparatorumuzu koruma vazifemi şerefimle yerine getirdim. Büyük savaşta sol kolumu kaybetsem de imparatorumuz kutsal vazifem olan kendisini koruma görevimden beni uzaklaştırmadı, ta ki o güne kadar. O lanetli, uğursuz güne kadar. Yüce imparatorumuz büyük hasat başlangıcında bir gün beni huzuruna çağırdı. İmparatorumuzun haşmeti karşısında başım yerde katanam(1) kınımda sürüne sürüne huzuruna çıktım. Huzuruna girdiğimi gören Büyük Higashiyama(2) ayağa kalktı, ağır adımlarla bana doğru yaklaştı. Yanıma geldiğinde nefesinin soğukluğunu yüzümde hissettim. Gözlerim istemsizce imparatorumuzun yüzüne kaydı. Gözleri bir şah kartalınınki kadar keskin, burnu bir atmacanınki kadar sivriydi. Yıllardır aşina olduğum bu yüzde farklı bir şeyler vardı bu sefer, bunu hissetmiştim. Kutsanmış elleriyle bana dokundu, ayağa kaldırdı. Ardından son derece zarif bir hareketle katanasını kınından çıkardı. Daha önce başıma böyle bir olay gelmediğinden ne tepki vereceğimi bilmiyordum. Ani bir hareketle yere kapanıp yüce imparatorumuzun eteklerini öptüm. İmparatorumuzun “Ayağa kalk Samuray!”(3) diye bir aslan gibi kükremesiyle tekrar ayağa kalktım. Bedenim iradem dışında tepkiler vermeye başlamıştı. Titrediğimi fark eden Yüce İmparator Higashiyama kollarımdan tutarak beni sarstı ve tok sesiyle konuşmaya başladı.”

“Artık benim korumam değilsin. Sana daha özel bir vazife vereceğim. Verilen görevleri büyük bir itina ve sadakat ile yerine getirdiğini biliyorum. Artık sarayda bulunmayacak, halkın arasında bir münzevi gibi yaşayacaksın. Senin görevin yeryüzündeki masumiyeti muhafaza etmek bundan sonra.”

“Yüce imparatorun karşısında bir sinekten farkım yoktu. O kadar küçülmüştüm ki bir an önce yok olmak istiyordum. Büyük Higashiyama elinde tuttuğu katanayı bana uzattı ve konuşmasına kaldığı yerden devam etti.”

“Bu kılıç artık senin Samuray. Yetiştireceğin çocukların, onların yetiştireceği çocuklar ile o da yaşamını nesiller boyu sürdürecek. Son olarak unutma ki yeryüzünde masumiyeti canlı olarak görmek istiyorsan bakacağın iki yer var. Bu iki yer; kadınların ve çocukların yüzleridir.”

“Yüce imparatorumuz tahtına ağır ağır yönelirken konuşmanın tamamladığını huzuru terk etmenin vaktinin geldiğini anladım. Elimde duran üç başlı ejderhalı katanama baka baka yüce imparatorumuzun huzurundan çekildim.”

***

“Benim adım Son Samuray. Ön görüşlü ve son derece dirayetli olan yüce imparatorumuz tarafından sonsuza dek yeryüzündeki masumiyeti korumakla görevlendirildim.”

***

BİRİNCİ BÖLÜM

-Ankara Ayazı-

“İyi ki gelmişsin buraya, iyi ki tanımışım seni. Sen gelene, seni görene kadar bu hayatı yaşamamışım, daha doğrusu yaşadığımın farkına varmamışım… Seni her geçen gün daha çok seviyorum…”

“Ben de Feride, ben de. Bu yüzü… Bu burnu… Bu gözleri… Bu kaşları… Bedeninin sıcaklığını… Terlemiş ellerinin soğukluğunu… Dudağındaki hafif kıvrımları… Elmacık kemiğinin yüzünde yarattığı çıkıntıyı… Kaşlarının aynı anda yaptığı kavisli ahengi…  Saçlarının boynundan omzuna kıvrıl kıvrıl dökülüşünü… Boynun ile omzunun birleştiği büyülü sessiz vadiyi… Susadığım zaman kana kana içtiğim su yeşili gözlerini… Güldüğün zaman yüzünde açan gamzeleri… Yüzünü iki ayrı gül tarhına bölen burnunun zarafetini… Gözlerinden süzülen iri damlalara eşlik eden hafif makyajını… Teninden yayılan baharatlı parfüm kokusunu… Her bir detayını ayrı ayrı seviyorum.”

Kliniğin, yaprakları dökülmeye başlamış ağaçları arasında yürüyorlardı. Güneşin son parıltılarıyla birlikte pembeleşmeye başlayan gökyüzünün altında yüzü hafif güneş yanığı olan kadını seyretti bir süre. Yeryüzünde masumiyetin hâlâ var olduğunun kanıtıydı bu yüz. Masumiyet, insan diye adlandırılan canlı türünün doğuştan getirdiği, sonradan kazanılmayan bir erk, bir yaşam özü, insanın yaşamını devam ettirebilmesi için sürekli koruması gereken bir varoluş meselesiydi. Yeryüzünün en üstün yaratılmış, eşrefi mahlûkat diye adlandırılan ve aynı zamanda bütün bu nitelemelere karşı tam bir tezat olarak en nankör varlığı olan biz insanlar masumiyetimizi kendimiz yitirmiyor, başka insanlar masumiyetimizi elimizden alıp yerine kötülüğün tohumlarını ekerek kötülüğün çocuklarının kök salmasını sağlıyorlardı. Kendini dünyanın ebedi hükümranı sanan insanın iki yüzünden biri olan erkekler kadınlara oranla masumiyeti yok etmede daha iyilerdi.

Ahmet, “Bu gidişle dünyanın sonunu biz erkekler getireceğiz galiba,” diye içinden geçirirken siyah saçları hafif esinti eşliğinde usul usul dalgalanan Feride yanındaki hassas adamın düşüncelere daldığını fark etti.

“Niye öyle garip garip bakıyorsun? Ne düşünüyorsun Ahmet?”

“Hiç, Feride. Hiçbir şey”

Aldığı cevaptan tatmin olmayan Feride’nin keskin bakışları Ahmet’in kalbine bir bıçak gibi saplandı adeta. Bu delici bakışlar bir şeyler söyleme zorunluluğu hissettirdi genç adama.

“Güneş batarken seni seyredince ömrüm uzuyor sanki.”

Feride’nin yüzüne yayılan pembelik daha da koyulaştı Ahmet’in bu sözleri üzerine. Güneşin yükselmesiyle artan sıcaklık damarlarında akan kanın sıcaklığını artırmıştı. Buğday tenli genç adam siyah saçlı kadına biraz daha sokuldu, Feride’nin pamuksu ellerine yıllardır kimseye dokunmamış elleriyle hafifçe dokundu, lavanta kokulu ürkek bedeni kendine doğru çekti ve konuşmasını tamamladı.

“Senin masumiyetini kimsenin elinden almasına izin vermeyeceğim.”

***

Üç ay olmuştu buraya geleli. Yardımcısının gözlerinin önünde intihar etmesinden sonra ruhsal bir boşluk yaşamış, kendisini toplamak için Madalyon Psikiyatri Kliniği’ne yatmıştı. Hayatta bir amacı kalmadığına inanıyordu artık. Bu meslek elinde hiçbir şey bırakmamış, en son masumiyetini de elinden almıştı. ‘İnsanlar masum doğarlar fakat masum ölmezler.’ Hangi kitapta okumuştu bu sözü hatırlamıyordu. Hafızası yıpranmış, hatıralar silikleşmişti. Onu kaldırdıkları hastanede, “Beyefendi hipotalamusunuz(4)  zarar görmüş, acilen ameliyat olmanız gerek,” demişti gözlüklü genç doktor. Hipotalamusu okumuştu, ne olduğunu biliyordu. O çalışmazsa boş bir saksıdan ibaret olacağını da biliyordu. Doktorun, “Bu oldukça riskli bir operasyon, masadan kalkmama ihtimaliniz var, buna rağmen kabul ediyor musunuz?” sorusuna, sadece kısa bir “Evet,” diye cevap vermişti. Sabaha kadar süren ameliyattan sağ çıkmış, ameliyattan sonra hastanede geçen bir hafta boyunca emeklilik dilekçesini yazıp yazmamayı düşünmüştü sürekli. Sonunda kararını vermiş, kısa yalın bir dilekçe kaleme almıştı. Yazdığı üç satırlık emeklilik dilekçesini emniyetin posta kutusuna bırakmış ve ölümü bekleyeceği dünyadaki son durağı olan Madalyon Psikiyatri Kliniği’ne gelmişti. Yattığı yerde doğruldu, komodinin üzerindeki sürahiye elini uzattı, kenarı kırık bardağa sürahideki renksiz sıvıyı boşalttı, bardağı ağzına götürdü. Bir an duraksadı, kalbi bu kenarı kırık bardak gibiydi, eski haline dönemeyecek şekilde parçalara ayrılmıştı. Zeki’yi hatırladı. Hem kendisini hem Başkomiserini öldürmüştü. Yardımcısının azılı bir seri katil çıkması onu incitmemiş, gözlerinin içindeki koyulaşmış nefret kalbini parçalamıştı. Zeki’nin, silahının kabzasıyla kafasına vurduğu darbeler sonucunda ezilen hipotalamusu umurunda değildi. Keşke o silahı kafasına dayayıp ateşleyeceğine kendi kafasına iki kez daha vursaydı da gün geçtikte kirlenen, masumiyetini yitiren hayatına son verseydi. Gözleri, duvarda bir örümcek gibi asılı duran saate kaydı. Saat altıyı bir geçiyordu. Kuruyan göz pınarlarından süzülen iki damla yaş usul usul ağarmış sakallarına doğru iniyordu. Elinin tersiyle nemlenmiş gözlerini sildi, bardağı komodinin üzerine bıraktı. Bardaktaki renksiz sıvı yavaş yavaş kırmızılaşıyordu. .

***

Dost Kitabevi’nden çıkmış, içine Ankara ayazını doldurarak yavaş adımlarla Karanfil Sokak’taki evine doğru yürümeye başlamıştı Şahin. Bıçak gibi kesen Ankara ayazını seviyordu. “İstanbul’un boğazı varsa Ankara’nın da ayazı vardı. Kendine has, insanı baştan aşağı titreten soğuk ve büyülü bir güzellik.” Böyle yazmıştı Ankara’yı anlatan bir yazısında. Etrafındaki dükkân ve insanları izleyerek yavaş yavaş evine doğru adımlarken bir parmağı eksik olduğu için taşımakta zorlandığı poşete kaydı bakışları bir an. Her ay düzenli bir şekilde takip ettiği dergilerin yeni sayılarını almış, yanına da nişanlısı Zeynep’e doğum gününde hediye edeceği Reşat Nuri Güntekin’in kült eseri Çalıkuşu’nu eklemişti. “Zeynep,” diyerek içine bir kez daha Ankara ayazını doldurdu. Zeynep… İlkokuldan beri hayatında olup, kendisini sevmekten bir an bile vazgeçmediği bal renginde gözlere sahip olan muhteşem kadın… Gözlerini poşetten alarak gökyüzüne çevirdi bir an. Geçmişin tozlu sayfalarına göz gezdirirken gökyüzüne bakardı genellikle. Zeynep ile ilk yakınlaşmalarını hatırladı. Lisedeyken edebiyat dersinde hocaları Şeref Soykan Milli Edebiyat Dönemi’ni işlerken kura çekmiş, kurada birbirine çıkan öğrencilerinden birbirlerine Milli Edebiyat Dönemi’nde yazılmış birer kitap hediye etmelerini istemişti. Kurada Şahin ile Zeynep birbirine çıkmış, ikisi de birbirlerine Çalıkuşu’nu hediye etmişlerdi. Şahin ilk defa okuduğu kitabın etkisinden uzun süre çıkamamış, ergenliğin verdiği karşı cinse duygusal yakınlığın ilk titreşimleriyle Zeynep’e aşık olmuştu. Uzun süre bunu dillendirememiş, derslerindeki ani düşüşün ailesine iletilmesiyle durumun vahametini ilk önce annesi fark etmişti. Şahin annesinden beklediğinin aksine olumlu bir tepki görmüş, daha sonra annesiyle birlikte durumu babasına da açmışlardı. Babası da annesine göz kırparak ”Bu dünyada aşk diye bir şey var. Buna inan oğlum. Biz inanmazsak yok olup gidecek,” demiş; gayet olumlu bir tepki vermişti. Şahin’in kendisine karşı boş olmayıp bir şeyler hissettiğini Zeynep de fark etmiş, ona göre davranmaya başlamıştı. O da boş değildi Şahin’e karşı fakat onun gelmesini ve kendisini sevdiğini söylemesini istiyordu. Akıp giden zaman Şahin’in Zeynep’i sevdiğini söylemesi için bir an durmuş ve Şahin, Zeynep’in karşısına çıkarak kendisini çok sevdiğini söylemiş, dünden hazır olan Zeynep de kendisine gelen bu daveti kabul etmişti. İşte böyleydi Şahin, Zeynep ve Çalıkuşu’nun hikâyesi…

Geçmişten günümüze yaptığı kısa zaman yolculuğu kitapçıdan çıktığından bu yana onu takip eden gölgeyi fark etmesiyle son buldu. Evine bir an önce varabilmek için yüzünü cam gibi kesen ayaza aldırmadan adımlarını hızlandırdı. Caddenin sonuna gelip karşıdan karşıya geçmek için hamle yaptığı sırada araçların geçmesi için yanan trafik lambasının içindeki parlak yeşilliği fark etmedi. Kızılay yönünden gelen son model otomobilin sürücüsü kendisine çarpmamak için direksiyonu kırdı fakat arabayı toplayamayıp köşedeki Meşrutiyet Taksi Durağı’na daldı. Bu karmaşadan yararlanıp Konur-2 Sokak’tan geçerek Tunalı’ya doğru koşmaya başladı Şahin. Kocatepe’ye vardığında nefeslenmek için durakladı, arkasından gelen olup olmadığını kontrol etti, kimsenin kendisini takip etmediğine ikna olunca biraz olsun rahatladı. Sıhhiye’ye doğru uzanan, başkentin atardamarlarından biri olan Mithatpaşa Caddesi’ne baktı. Normal zamanda bir an olsun motor sesi eksik olmayan caddede az önce kendisinin sebep olduğu kaza yerine ulaşmaya çalışan ambulanstan başka araç yoktu. Nefes alış verişi yavaş yavaş eski ritmine kavuşuyordu. Eve gidemezdi şu anda. Tunalı’ya çıkıp bir kafede bir şeyler içmeye karar verdi.

Son bir kez daha arkasını iyice kontrol ettikten sonra ağır adımlarla şehrin en işlek caddesine doğru yürümeye başladı.

***

Zaman, yaratıcıdan aldığı kutsal emirle dünya kurulduğu andan itibaren eksiksiz yerine getirdiği görevine devam etmiş, vakit gece yarısına yaklaşmıştı. İki saat Cafe des Cafes’de oturmuş, yaşadığı korkunç anlardan etkilenen midesini rahatlatmak için garsondan özel olarak istediği yarım bardak süt ile karıştırılmış sodasını içmiş fakat midesi bu içeceği kabul etmemiş, kusmuştu. Garsona temizlik bedelini de ödeyerek kafeden çıkmış, Karanfil Sokak elli iki numaradaki evine doğru yürümeye başlamıştı.

Dışarıda nefes aldırmayan keskin bir soğuk vardı. Paltosunun yakasını biraz daha kaldırdı ve adımlarını hızlandırdı. Olaylar yüzünden Zeynep’i aramayı unutmuştu. Her gün mutlaka çoğunlukla akşam saatlerinde olmak üzere telefonda görüşürlerdi. Henüz evli olmadıkları için ayrı evlerde kalıyorlardı. Zeynep’e ve Şahin’e göre aynı evde kalmalarında sorun yoktu fakat iki aile de evlenene kadar ayrı evlerde kalmalarının uygun olacağını söylemişti. Onlar da büyüklerin sözünü dinlemiş, karşı çıkarak işi yokuşa sürmemişlerdi. Soğuktan eli donmak üzereyken son anda elini cebine attı fakat telefonu her zaman olduğu yerde yoktu. “Hay Allah! Kafede unuttum herhalde,” derken gözleri kolundaki saate kaydı. Saat bire geliyordu. Kafe gece ikiye kadar açıktı. Çok uzaklaşmamıştı. Kafeye dönüp telefonunu şimdi almak ile yarın almak arasında gidip gelirken geri dönüp telefonunu almaya karar verdi. Bir an önce Zeynep’in sesini duymak istiyordu. Ona her zamankinden daha çok ihtiyacı vardı. Ağır adımlarla, indiği yokuşu tırmanmaya başladı. Ensesinde sıcak bir nefes hissetti bir an. Arkasına döndü.  Kendisini takip eden uzun boylu gölgeydi bu. Şahin’in gözleri yuvalarından fırlayacaktı nerdeyse. Midesi, içinde kalmış olanları dışarı çıkarmak için kasılmaya başlamıştı çoktan. Daha fazla dayanamayıp bir kez daha kustu. Karşısında dikilmekte olan siyah pelerin içindeki kişi, üzerine doğru gelen sulu yemek parçalarından kaçmadı. Uzun boylu gölgenin sadece kendisine bakan simsiyah gözlerini görebildi Şahin. Yüzü siyah bir peçe ile kaplıydı. Üzerindeki kıyafeti ile bir samuraydan farksızdı. Bakışları, samurayın –gerçekten bir samuray gibiydi- birer siyah demir bilyeyi andıran gözlerinden sağ eline kaydı. Samuray, pelerinin altındaki kınından ejderha başlıklı kılıcını yavaş hareketlerle çıkardı. Üç başlı yaratık ay ışığında daha da korkunç gözüküyordu. Şahin gördükleri karşısında dili tutulmuş, olacakları kabullenmiş bir hal içerisinde katilinin gözlerine son bir kez daha baktı. Samuray, elinde tuttuğu canavarı büyük bir ustalıkla havaya kaldırdı. Havadayken şahlanmış bir atı andıran kılıç ustasının onu yapma nedeni olan can alma görevini bir kez daha uyguladı. Şahin’in ağzından çıkan son kelime Ankara sokaklarında gecenin sessizliğinde yankılandı.

“Zeyneppp!…”

***

Gece başlayan yağmur daha sonra kaldığı yerden devam etmek üzere güneş ile anlaşmış, şehrin üzerinde kurduğu geçici hükümranlığına biraz olsun ara vermişti. Başkent soğuk bir gecenin ardından yine soğuk bir geceye kapı aralayacak yeni bir günü karşılamaya hazırlanıyordu. Dükkânlar birer birer açılıyor, şehrin boş caddeleri bir daha sanki hiç boşalmayacakmışçasına araçlarla doluyordu yavaş yavaş.  Bakışlarını yerdeki başsız bedenden alıp gökyüzündeki bulut kümelerine çevirirken söylendi Başkomiser Tekin. “Bu ne biçim bir iştir yahu. Şehrin göbeğinde adamın kafasını kes, üzerine bir not bırak, sonra da s.ktir olup git!”

Yeni atanmıştı Ankara Cinayet Büro’ya. Akademiden mezun olduktan sonra ilk görev yeri olan Konya’da sekiz sene görev yapmış, görev süresi boyunca sayısız cinayet dosyasını aydınlatmış, Ankara Emniyet Müdürlüğü Asayiş Şube‘ye bağlı Cinayet Masası’nın amiri Başkomiser Cengiz’in, yaşadığı travma nedeniyle birtakım psikolojik sebepler öne sürerek emeklilik dilekçesini emniyete iletmesiyle Ankara Cinayet Büro Amirliği’ne geçici bir süreliğine vekâleten atanmıştı.  Uyuşturucu parası vermediği için annesini bıçaklayarak öldüren Cihan’ı bu sabah savcılığa sevk etmiş, gelen cinayet ihbarı üzerine soluğu Kocatepe’de almıştı. Yanına yaklaşan polis memuru eliyle Kocatepe Camii’nin girişinde karşılıklı sigara içerek sohbet eden temizlik işçilerini işaret ederek “Tekin Başkomiserim, cinayet ihbarını yapan temizlik işçileri bunlar,” dedi ve Başkomiserinin geçmesi için bir adım geri çekildi. Bunun üzerine Başkomiser Tekin, “Tamam Selçuk, onlarla ben konuşurum. Siz burayı toplayın yavaş yavaş,” diyerek temizlik işçilerine doğru yöneldi.”

***

Başkomiser Tekin’in, iri cüssesiyle adeta bir meteor gibi kendilerine doğru yaklaşmakta olduğunu gören temizlik işçileri, orkestradaki müzisyenlerin birbirleriyle olan uyumlarına benzer bir biçimde yaslandıkları duvardan aynı anda ayrıldılar, bitmekte olan sigaralarını aynı anda yere attılar ve aynı anda botlarının sert kısmıyla izmaritlerin üzerlerini ezdiler.

İşçilerin, durdukları yerde sıkıntıyla kıpırdandıklarını fark eden Başkomiser Tekin, elini istemsizce deri ceketinin iç cebine attı, gün boyu sürekli açma kapanma eylemine maruz kalmaktan yırtılmak üzere olan yıpranmış Winston paketini çıkardı. Arada bir içtiği sigara markasını değiştirir, bazen onu da beğenmez tütün sarıp içerdi. Bu sefer Winston almıştı. Dün akşam Bakkal Çakal Nuri’den aldığı mavi renkli paketin kapağını açtı, içine şöyle bir göz attı. Sadece iki dal kalmıştı. Dışından, “Hay anasını satayım ben böyle işin. Alkol ile sigaraya verdiğim para yüzünden bir gün aç kalacağım gerçekten” derken, içinden de “Bir de Ayaşlı Emine var tabi,” dedi. Ankara’ya geldiğinden beri, Salı ve Cuma akşamları Anason Pavyon’da sahne alan bu sarı afetin -kendisi böyle diyordu- müptelası olmuştu. Ayaşlı Emine’nin sahne aldığı gün cinayet de olsa mutlaka Anason’a uğrar, Sarı Afet’i en ön masadan dinlerdi.

İşçiler, karşılarındaki adamın ne yaptığını zihinlerinde anlamlandırmaya çalışırlarken Başkomiser Tekin kendi kendine konuştuğunu fark etti, elinde tuttuğu ağzı açık Winston paketini işçilere sırasıyla tuttu, “Rahat olun beyler, alın buradan yakın,” dedi. İşçiler, sabahın erken saatinde kendilerine uzatılan bu cömert teklifi geri çevirmediler, yine orkestra uyumu içerisinde sigaraları aynı anda yavaşça ağızlarına götürüp aynı anda yaktılar.

Başkomiser Tekin bu aralıktan faydalanarak soracağı soruları zihninde toparladı. Ardından elini uzun boylu işçiye uzattı. “Cinayet masasından Başkomiser Tekin.” Uzun boylu işçi kendisine uzatılan sert eli sıkarak gür sesiyle meydan okurcasına karşılık verdi. “Memnun oldum amirim, Uzun Mustafa.” Başkomiser Tekin, Uzun Mustafa’ya uyguladığı ritüelin aynısını uygulamak için Uzun Mustafa’dan da uzun olan diğer işçiye elini uzattığı zaman eli havada kaldı. Tek gözü olmayan işçi sokağın köşesini dönmüş, arkasından bakakalmıştı Başkomiser Tekin. İşçinin ardında bıraktığı tek iz olan sigara ise dünyayı zehirlemeye devam ediyordu.

***

Yeni bir gün bazıları için taze, tüketilmemiş umutlar demekken bazıları için de yeni hayal kırıklıkları demekti. İnsan ne olursa olsun umudunu kaybetmemeliydi asla. Onu yıldırmaya çalışanlar elbette olacaktı ama sonuna kadar direnmeyi, pes etmemeyi öğrenecekti yeryüzünün evrimini henüz tamamlayamamış yaşlı varlığı. Çünkü hayat bunu gerektiriyordu. Hava, su, güneş gibi yaşamımızı devam ettirebilmemiz için zorunlu olanlara bir de umudu eklemeliydik. Pencerenin önündeki begonvilleri sularken düşüncelere dalıp gitmişti Başkomiser Cengiz. Kapının art arda iki defa tıklatılmasıyla düşüncelerinden sıyrıldı. Begonvillere son bir kez göz attıktan sonra pencereyi kapattı. Meşhur Ankara ayazından bugün de nasibini almış, eli yüzü buz kesmişti. Gözleri masasının üzerinde eski bir kitabın sayfalarının arasında unutulmuş bir krizantemi andıran kitaba kaydı. “Çalıkuşu-İnkılap ve Aka Kitabevi, 1964.” Hemşire Feride hediye etmişti bu muazzam şaheseri kendisine. Feride,  kendisini kontrole geldiğinde birlikte okuyorlardı. Bazen Feride okuyor kendisi dinliyor bazen de kendisi okuyor Feride dinliyordu. Kapının arkasındaki içeri giriş bileti için ısrarla kapıyı çalmayı sürdürüyordu. Başkomiser Cengiz, kapının ardındaki kendinden emin kişiyi daha fazla bekletmedi. “Bir dakika, geliyorum,” diyerek kapıya yöneldi. Ağır ağır odanın küflenmeye başlamış kapısını açtı, bir çift renkli göz karşıladı kendisini.

***

 Ankara Emniyet Müdürlüğü’nün labirente benzer binasından çıkmış, Akköprü Metro İstasyonu’na doğru ağır adımlarla yürümeye başlamıştı Başkomiser Tekin. Temizlik işçisi Uzun Mustafa’yı sorguya almışlar, kaçan diğer temizlik işçisini sormuşlardı. Uzun Mustafa, kaçan temizlik işçisi –Dilsiz Recep’ti adı- hakkında ismi dışında hiçbir şey bilmiyordu. Adı gibi dilsiz olduğundan pek fazla iletişim kuramamıştı Dilsiz ile. Başkomiser Tekin, Uzun Mustafa’dan Dilsiz Recep ile ilgili elle tutulur bir şey çıkmayacağını anlayınca Cinayet Büro’nun kalifiye elemanlarından Selçuk’u yanına çağırmış ve Dilsiz Recep’i araştırmasını istemişti. Sorgunun devam eden bölümünde ise cesedi sabah yedi gibi Kocatepe Camii’nin Tunalı Hilmi Caddesi’ne bakan tarafını süpürmeye başladıklarında çöp poşetlerinin arasında bulduklarını anlatmıştı Uzun Mustafa. Cesedi bulduklarında başının yerinde olmadığını görünce korkmuşlar, hatta Uzun Mustafa’nın bedeni bu alışılmadık manzaraya daha fazla dayanamamış tepki olarak kusmuştu. Cesedin kayıp olan başı ise Olay Yeri İnceleme tarafından camiinin avlusunda bulunmuştu. Başkomiser Tekin kafasındakiler eşliğinde metro istasyonuna ulaşmıştı. Güvenlik görevlisine polis kimliğini gösterip bekleme alanına doğru hareketlendiği sırada önündeki kadın pat diye olduğu yerde durunca kadına çarpmamak için sağa doğru hamle yaptı. İçinden, “Bu şehirde ne yürümesini biliyorlar ne de durmasını,” diye geçirdi. Saatine baktı. Dokuza geliyordu. Asayiş Şube Müdürü Kadir Koç ile Madalyon Psikiyatri Kliniği’nde buluşacaklardı Başkomiser Cengiz’i ziyaret için. Hızlı adımlarla merdivenleri indi, Batıkent yönünden gelen metroyu beklemeye başladı.

***

“Feride, ünlü Alman filozof Goethe şöyle seslenir biz insanlara: Dünya hassas kalpler için cehennem gibidir. Buna ek olarak dünya masumlar için de bir cehennemdir diyebiliriz. Masumiyet, yeryüzünün en saf, en katışıksız, en bozulmamış duygularından biridir. Maalesef biz insanlar diğer insanlardaki bu saflığı görür ve onu yok etmek için elimizden geleni yaparız. Yıllardır bu meslekte yaşadığım, gördüğüm budur maalesef. Bazı katiller bu saflığı kasıtlı olarak ortadan kaldırırlarken bazıları da bilinçsiz bir şekilde bunu yaparlar. Yeryüzünde masumiyet azaldıkça, masumiyetin yarattığı boşluğu kibir, ego, yalan gibi kötülüğün çocukları doldurmaya başladıkça insanlar yabancı oldukları benliklerine daha da yabancılaşacak, kişisel doyumun zirvesine ulaşan birey daha da yalnızlaşacak maalesef. Bugünlük bu kadar felsefe yeter. Sana bir konu hakkında teşekkür etmek istiyorum.”

Komodinin üzerindeki kitabı eline alarak konuşmasını sürdürdü. “Çalıkuşu’nu lisedeyken okumuştum ve o günden sonra hayat koşuşturmacasının da etkisiyle nerdeyse kapağının yüzünü bile unuttum diyebilirim. Yıllar boyunca katillerin peşinde koşmaktan, yerini kötülük ele geçirmesin diye masumiyeti korumaya çalışmaktan kendi benliğime yabancılaşmışım daha doğrusu yabancılaştığımın farkına varmamışım. Bunu bana duyumsattığın için çok teşekkür ederim Feride.” Başkomiser Cengiz uzun nutkunu tamamlamış bir bardak su istediğini eliyle belirtmişti. Sürahideki renksiz sıvıyı cam bardağın içine boşaltırken “Asıl ben teşekkür ederim Cengiz abi, ne demek. Seninle konuşmak bana huzur veriyor gerçekten,” diyerek ince beyaz elleriyle Başkomiser Cengiz’in omzuna hafifçe dokundu Feride.

“Ben gideyim artık, sonra yine gelirim.”

“Tamam Feride, görüşmek üzere.”

Feride kapıdan çıkarken uzun boylu, biri kirli sakallı ve uzun saçlı diğeri tıraşlı ve takım elbiseli iki adam ağır adımlarla içeriye giriyordu.

***

“Seni iyi gördüm Cengiz, yakında aramıza dönüyorsun, unut o emeklilik dilekçesini.”

Başkomiser Cengiz’in yüzünde acı bir gülümseme belirdi Asayiş Şube Müdürü Kadir Koç’un bu sözleri üzerine. “Müdürüm eğer hayat tekrar dönmemi isterse dönerim, şayet istemezse dönemem.”

“Yahu Cengiz, nerde ne konuşulacağını bilen adamdın, buraya geldikten sonra iyice filozof olmuşsun be kardeş. Ben onu bunu bilmem. Sana ihtiyacımız var birader.”

Yanındaki sandalyede eğreti bir biçimde oturan Başkomiser Tekin’in elinden sarı kapaklı dosyayı aldı, Başkomiser Cengiz’e uzattı kıdemli müdür. Başkomiser Cengiz, ezbere bildiği bir kitabı açarcasına dosyayı açtı, ne ile karşılaşacağını çok iyi biliyordu. Sayfaları ağır ağır çevirdi. Büyük bir duyarsızlıkla dosyayı kapatıp meslektaşına uzattı. Yattığı yerde doğruldu, ayaklarına hastane terliklerini geçirdi ve cama doğru yöneldi. Camı açtı, içeriye sakin bir Ankara ayazı doldu. İki meslektaşına doğru dönüp kesik kesik konuşmaya başladı. “Sene 2002’de buna benzer bir vaka ile karşılaşmıştım. Keskin bir bıçak ile kafası bedeninden ayrılmış küçük bir kız çocuğu… Üzerinde bir not… İnsanlar masum doğarlar, fakat masum ölmezler… Aylardan Aralık… Öyle bir kar yağıyordu ki kızın bedeni sabah bulduğumuzda geceden kalma donun etkisiyle buz tutmuştu. Kafasını bulamamıştık. Emniyete gelen bir paket içerisinde katilimiz göndermişti. Yapılan otopsi sonucunda kızın defalarca tecavüze uğradığı ortaya çıkmıştı. Kızdan alınan sperm örnekleriyle herhangi bir eşleşme saptayamamıştık. Katile dair ne bir ipucu ne de bir iz vardı ortada. Dosya belirli bir süre sonra delil yetersizliğinden dolayı rafa kaldırıldı. Bir daha da açan olmadı. Yıllardır bu işin içinde olduğum halde çok etkilenmiştim, daha doğrusu sarsılmıştım. Asayiş Şube Müdürü Ekrem abiye –Ekrem Taşoğlu- çıkarak tayin istediğimi belirttim. Anlayışlı biriydi kendisi. Daha sonra İzmir Cinayet Büro’ya tayinim çıktığını öğrendim. Ankara’ya tekrar döndüğümde ise dosyayı tekrar açacak cesareti bulamadım kendimde. Ankara ayazında donuklaşan minik gözler ile karşılaşmaktan korkuyordum açıkçası.” Başkomiser Tekin komodinin üzerinde duran paketten bir peçete alarak Başkomiser Cengiz’e uzattı. Ağarmış sakalları git gide ıslanıyordu Başkomiser Cengiz’in.

***

Madalyon Psikiyatri Kliniği’nden çıkmışlar, ağır adımlarla Tunalı’ya doğru yürümeye başlamışlardı.

“Katiller olay yerine geri dönerler Tekin. Kimisi yaptığı işin keyfini sürmek için kimisi de yaptığı işin ruhunda açtığı hasarı ortadan kaldırmaya yönelik vicdanıyla pazarlık yapmak için.”

“Haklısınız müdürüm. Sabah biz olay yerindeyken katil bizi uzaktan seyretmiş ya da yanımıza kadar sokulup bizle konuşmuş olabilir.”

“Kaçan temizlik işçisini atlamayın, o da olabilir. Neydi adı?”

“Recep Akoğlan müdürüm.”

“Hatırlayamadım bir an. Araştırıyorsunuz değil mi?”

“Araştırıyoruz müdürüm. Bizim Selçuk ne eder ne yapar bulur onu.”

“Tamam, boş ver şimdi onu. Sen söyle bakayım. Nasıl buldun Cengiz’i?”

“Ölümünü bekleyen bir münzevi gibiydi müdürüm. Bence onu bu işe dahil etmemeliyiz ama takdir tabii ki sizin.”

“Öyle düşünme Tekin, Cengiz eski topraktır, ayrıca bu dosyada bize çok faydası olacaktır. Sana bu dosya ile ilgili şahsi fikrimi söylemedim henüz.”

“Bu dosya ile ilgili şahsi fikriniz nedir müdürüm?”

“Bence katil tekrar ortaya çıkacak Cengiz’in de dediği gibi bu öyle rastgele işlenmiş bir cinayet değil. Sen de biliyorsun bunu. Katilin bıraktığı notta ne yazıyordu?”

“Haklısınız müdürüm. Cinayetlerin devamı gelebilir gelmeye de bilir. Cinayet açık uçlu bir soru gibidir. Her ihtimali düşünmeliyiz.”

“Bu da doğru. Birçok ihtimalin olması işimizi zorlaştırıyor her seferinde maalesef. Katilin bıraktığı notta ne yazıyordu?

“İnsanlar masum doğarlar, fakat masum ölmezler.”

“Bu, kafamı kurcalıyor Tekin. Cengiz’in anlattığı olaydaki katil de aynı notu bırakmış maktulün üzerine ve yakalanamamış kendisi. Ayrıca cinayetlerin işlenme biçimlerinin de aynı olması var bir de.”

“Yani katil tekrar ortaya mı çıktı demek istiyorsunuz müdürüm?”

“Neden olmasın.”

“Eğer o ise bu sefer elimizden kaçamayacak müdürüm, emin olun.”

“Sana güvenim tam Tekin, güvenimi boşa çıkarmazsın umarım.”

Başkomiser Tekin, amirinin son cümlesine ısrarla çalan telefonu yüzünden cevap veremedi. Durumu fark eden amiri, “Telefonunu aç, önemli bir şey olabilir,” deyince Başkomiser Tekin’in eli ekrandaki kabul et yazısına dokundu. Arayan Selçuk’tu.

“Amirim, Dilsiz Recep’i bulduk. Buraya gelseniz iyi olur. Adresi gönderiyorum.”

“Tamam koçum, geliyorum hemen,” deyip telefonu kapattı Başkomiser Tekin.

Telefonunu deri ceketinin derinliklerine gönderirken amiriyle göz geldi bir an. Kadir müdür gözleriyle bir an önce gitmesini ve gelişmelerden de kendisini haberdar etmesini söylüyordu.

***

Abidinpaşa… Yıllar boyunca Doğu ve Güneydoğu’dan aldığı göçlerle yozlaşan Ankara’nın demografik olarak çok uluslu semti… Adını, Ankara’ya on dokuzuncu yüzyılda suyu getiren son dönem Osmanlı valisinden alan semtteydi Dilsiz Recep’in evi. Selçuk’un telefonu üzerine bir taksi çevirip hemen olay yerine gelmişti Başkomiser Tekin. Asayiş Şube Müdürü Kadir Koç ile Tunalı’ya kadar yürümüşler, yürürken katil üzerine akıl yürütmüşlerdi fakat kafasında hala birçok soru işareti vardı. Az sonra karşılaşacağı manzara da bu soru işaretlerinden birisiydi yalnızca.

Evin olduğu sokağa girince olay yeri inceleme ekiplerinin çektiği sarı renkli ‘girilmez’ bandıyla karşılaştı. Bütün mahalle kapılarının önüne çıkmış, bir Alfred Hitchcock filmi izlercesine pür dikkat Cinayet Büro ve Olay Yeri İnceleme Şube’nin ortak çektiği filmi izliyorlardı.

Mahalleliden biri Başkomiser Tekin’in olay mahalline doğru yöneldiğini görünce avazı çıktığı kadar “Katiller, ne istediniz elin garibinden. Allah belanızı versin hepinizin!” diye bağırmaya başladı. Bu öncü çağrıya diğer mahalleliler de eşlik ettiler. Her bir ağızdan bela ve ağız dolusu küfürler dört bir yandan üzerlerine doğru gelen ekipler ne yapacaklarını şaşırdılar. Dışardan gelen sesin şiddetinin giderek artması üzerine Selçuk’ta kapının önüne çıkmış, amiri ile göz göze gelmişlerdi. Başkomiser Tekin eliyle bütün ekiplere sakin olmasını işaret etti önce. Polis memurlarından birini yanına çağırarak megafonu acilen getirmesini istedi. Mahallede kalabalık git gide artıyordu. Başkomiser Tekin, “Bu olayı devlete karşı kullanıp, provakasyon yapacaklar, sanki devlet öldürdü adamı,” diye içinden geçirirken kafasının yanından bir füze gibi geçen büyükçe bir taş Selçuk’un kafasına isabet etti. Selçuk aldığı darbenin etkisiyle yere yığılırken Başkomiser Tekin daha fazla beklemeden silahını belinden çıkardı ve havaya iki el ateş etti.

Polis memuru megafonu getirmiş, olanların şaşkınlığı içerisinde Başkomiser Tekin’e vermeyi unutmuştu. Başkomiser Tekin ani bir hareketle silahını beline yerleştirirken megafonu eline aldı ve konuşmaya başladı.

“Bir daha uyarmayacağım, olay yerini bir an önce terk etmezseniz sizinle böyle sakin bir biçimde de konuşmayacağım. İçerdeki insanı devlet öldürmedi, tam tersi onu öldüreni bulup cezalandırmak için devlet burada şu anda. Aranızda sizi kullanıp provake etmeye çalışanlar var. Bu tür insanlara kanmayın. Şimdi burayı sakince terk edin ve çalışmamıza izin verin.”

***

Hayat… İnsanın iki büyük trajedisi: Yaşam ve ölüm… Neden yaşıyoruz öleceğimizi bile bile? Değer mi bu kadar koşuşturmaya, bu kadar çabaya? Sabah varsın akşam yoksun, akşam varsın sabah yoksun.

Cam bardaktaki beyaz sıvının içinde eriyordu… Ayaşlı Emine’nin nağmelerinde dağılıyordu… Keskin Ankara ayazında buz tutuyordu… Katillerin bıçaklarında parçalanıyordu: ‘Düşünceleri.’

Çalan telefonu kendine getirdi Başkomiser Tekin’i. Ayaşlı Emine sahneden inmiş, yerine Ankaralı İbo çıkmıştı. Gözleri sarı saçlı kadını aradı bütün pavyonda fakat bulamadı. Evine gitmiştir ya da patronunun yatağına… diye düşündü. Telefon, ritmini bulmuş bir virtüöz gibiydi aynı. Çaldığı parçayı bitirmiş yeni bir parçayı çalmaya hazırlanırken Başkomiser Tekin yeni parçayı dinlemek istemediğini virtüöze belirterek telefonu açtı.

“İyi geceler, Tekin Başkomiserim. İki otopsi raporu da hazır. Müsaitseniz buyrun gelin. Hem bir sıcak çayımızı da içersiniz,” dedi telefonun öteki ucundaki yabancı olmayan ses. Bardağın dibindeki son birkaç damlayı da kurumuş dudaklarını ıslatmak için kullandıktan sonra gür sesiyle konuştu Başkomiser Tekin.

“Tamam Haldun, geliyorum. Yarım saate oradayım.”

***

 “Mektup parçası burada bitiyor, bana sadece teyzemin matemini anlatıyordu. Kamran görüyorsun ki, bizi her şey birbirimizden ayırıyor. Seninle artık iki düşman bile değiliz; birbirimizi hiç, ama hiç görmeyecek iki yabancıyız.” (5)

Yılların, zamanın öğütemediği insanların öyküsünü anlatan kitabı kapattı, nemlenen gözleriyle Feride’ye baktı. “Bugünlük bu kadar yeter. Çok yorgunum. Yarın kaldığımız yerden devam ederiz.” Feride’nin, Çalıkuşu’nun dudaklarının tıpatıp benzeri olan dudaklarından yalnızca sıcak bir “Tamam,” döküldü. Yüzüne yayılan mahcubiyetten bir an önce kurtulmak istercesine aceleyle, “Ben artık gideyim Ahmet, kontrol etmem gereken hastalar var,” diyerek oturduğu sandalyeden kalktı ve karanlık odanın içinde büyük bir tezat olarak beyaz duvarın üstünde siyah bir lekeye benzeyen çelik kapıya doğru yöneldi. Parmakları kapının koluyla temas ettiği anda odadaki her şey karardı, nesneler silikleşti, kapının yer aldığı duvar boydan boya kapkara bir tabloya dönüştü. Aynı anda kapkara tablonun içindeki siyah leke ağır ağır açıldı ve kapıda uzun boylu bir gölge belirdi. Oda bir anda o kadar kararmıştı ki kapıda dikilen gölgenin yüzünü seçemedi fakat uzun boylu gölgenin elinde parlayan ejderha başlıklı gümüş kılıcın soğukluğunu bedenine dokunmadan önce hissetti. Feride sessizce, ölümün verdiği teslimiyet duygusuyla olacakları kabullenmiş bir halde beklerken gümüş renkli canavar karanlık odada son kez parladı ve Feride’nin kuğu gibi incecik boynunu bedeninden ayırdı. Ahmet, gördükleri karşısında yatağında kasılmış bir halde krize tutulmuş, ağzından etrafa saçılan köpükler eşliğinde “Yapma! Yapma!” diye kendi kendine sessizce bağırıyordu.

 

***

Ankara’da korkunç cinayetler!

Bir günde iki kişi katledildi!

Maktullerin üzerlerinde bulunan notlar katilin aynı kişi olduğunu kanıtlıyor!

Seri katili yakalamak için Ankara’da emniyet güçleri alarma geçti!

Haber kanallarını sırayla gezerken karşılaştığı birkaç başlıktan bazılarıydı bunlar. Emniyetin elinde olmayan ya da çok gizli bir biçimde saklanan deliller hemen piyasaya sürülmüştü her zaman olduğu gibi. Başkomiser Tekin ile telefonda görüşmüş öldürülen temizlik işçisi hakkında bilgi almıştı. Katil, sabah bulunan başsız cesedin katiliyle aynı kişiydi. Dilsiz Recep’in üzerine bıraktığı notta şöyle yazmıştı: “Beni bir insanı öldürürken gördün, artık sen de masum değilsin. O yüzden yaşayarak bu Dünya’yı daha fazla kirletmene izin veremem.” En azından iki farklı katilin peşine düşmeyeceklerdi. Kendisi bu dosyaya klinikten destek verecekti elinden geldiği kadar. Başkomiser Tekin iki olay yerinin de raporunu kendisine göndermişti. “Otopsi raporları da çıkmak üzeredir,” diye kendi kendine söylenirken odanın elektrikleri aniden gitti. Telefonunun fenerini açtı, yatağında doğruldu, hastane terliklerini ayaklarına geçirdi. Komodinin çekmecesini açarak uzun zamandır kullanmadığı tabancasını eline aldı ve yavaş adımlarla kapıya yöneldi. Kapıyı yavaşça açtı, koridora şöyle bir göz attı. Koridorun ışıkları da yanmıyordu. Bütün binanın elektriği gitmiş diye düşündü önce fakat ortalıkta kimsenin özellikle de güvenlik görevlisinin olmayışı durumun normal olmadığını gösteriyordu. Klinikte şu anda yatarak tedavi gören kendisi dahil toplam dört kişi vardı. Bugün Hemşire Feride nöbetçiydi. “Onu bulmalıyım, dedi,” içinden. Nöbetçi hemşire odasına doğru yürümeye başladı. Odaya ulaştığında kapıyı açtı, feneri boşluğa doğru doğrulttu. Odada akvaryumdaki balık haricinde canlı tek bir varlık dahi yoktu. Aceleyle nöbetçi hemşire odasından çıktı. Diğer hastaların odalarına sırayla uğradı. Aldıkları ağrı kesicilerin etkisiyle uyuyorlardı. Koridorun sonundan “Yapma! Yapma!” diye inleyen tiz bir ses duydu. Son gücüyle koridorun sonundaki odaya doğru koşmaya başladı. Koridorun sonuna gelmişti, odanın kapısı açıktı. Elindeki telefonun sönük fenerini yerdeki nesneye tuttu. Başsız bir melek bedeniyle ile karşılaştı. Ölmüş bir kumru yavrusunu andırıyordu. Çaresizce, sessizce, masumca yerde yatıyordu öylece…

-DEVAM EDECEK-

 

Dipnotlar:

 

(1)  Japonca “kılıç” demektir. Samuraylar tarafından kullanılmış, yek yönlü ve eğri kılıçlardır. Bir mermiyi ikiye ayırabilecek kadar keskin ve dayanıklıdırlar.

(2)  Japon imparatoru. Japonya’nın geleneksel veraset düzenine göre 113. İmparatorudur. Saltanatı 1687’den 1709 yılına kadar sürmüştür. İmparator Higashiyama’nın saltanatı genellikle Edo döneminin altın çağı olarak bilinir.

(3)  Samuray, eski Japonya’da soylu asker sınıfı için kullanılan bir terimdir. Eski Japoncada ‘hizmet etmek’ manasına gelen ‘saburau’ kelimesinden türemiştir.

(4)  Yunanca ‘oda altı’ demektir. Talamusun hemen altında bulunan, beyin ve endokrin sistem arasındaki bağlantıyı kuran badem şeklindeki bölgedir. Başlıca görevleri beslenme, cinsel davranışlar, vücut ısısı, ve biyolojik saatin düzenlenmesidir.

(5)  Güntekin Reşat N. (2007). Çalıkuşu. İnkılap Kitabevi, s.215.