Dedektif Dergiİpuçlarını Takip Edin!

Yalan söylemeyi beceremeyen kahramanımız düştüğü kusursuz planın parçası olduğunu fark etmeden sevgilisi ile kurduğu hayallerin kendisini nereye sürükleyeceğini bilmeden hayatını devam ettirmeye çalışırken, iş hayatındaki karmaşalardan uzak durmaya çalışmak için çaba harcamaktadır…

Yılın son gününde Tarık, aklından patronunun her yıl düzenlediği eğlenceye katılmamak için nasıl bir mazeret bulacağını, hangi yalanı uyduracağını düşünürken, bir yandan da ofisteki işlerini toparlamaya  çalışıyordu. İşe başladığı ve çekirdek kadro denilen iletişim şirketinin üst yönetimine, halasının hatırlı dostları sayesinde, üniversiteden mezun olur olmaz başladığı süre içinde, beş yıldır tekrarlanan partiye bu yıl katılmak istemiyordu. Şirket çalışanları ile çok iyi anlaşsa da bu yıl arkadaşları ile eski yıla veda edip yeni yılı onlarla karşılamaya karar vermişti. Tek sorun bunu nasıl yapacağıydı.  Özellikle kız arkadaşı bu konuda çok ısrarcı davranıyordu. Haklıydı da. Kişiliği gereği yalan söylemeyi, insanları kırmayı sevmese de buna kendini mecbur hissediyordu. Zira kız arkadaşı Selin her kutlanacak olayı tek başına kutladığından dolayı sürekli söyleniyor, evlenirlerse özel günleri komşuları ile mi kutlayacağı konusunda kendisi ile dalga geçip kalbini kırıyordu. Ofisinin kapısının vurulması ile düşüncelerinden sıyrılıp gelen hizmetliden istediği kahveyi unuttuğunu fark etti. Kahvenin mis gibi kokusu odayı doldururken, çalan telefonun ahizesini kaldırıp kaldırmamakta tereddüt yaşadı. Kendisine bir anne şefkati ile kahvesini getiren Fatma Hanım’a gülümseyip başı ile teşekkür ederken, ısrarla çalan telefona cevap verdi. Arayan patronu Osman Bey’di. Dâhili hattan aramamıştı. Tarık şaşırdı. Osman Bey iş saatleri içinde eğer şehir dışında değilse iş yerinde olurdu. Osman Bey’in telefondaki sesi ile kendine geldi.

“Tarık ofiste misin?”

“Evet.”

“Ben son hazırlıklar için erken çıktım. Bak herkese haber verdim. Bu akşam düzenlediğim partiye seni de mutlaka bekliyorum. Sunacağın hiçbir mazereti kabul etmiyorum. Biz bir aile şirketiyiz ve ben ailemi bir arada görmeyi seviyorum.”

“Ama efendim, bu gece arkadaşlarıma söz verdim. Takdir edersiniz ki, şirkete başladığım günden itibaren her özel günü şirket çalışanları ile kutluyorum. Siz dışarıdan misafir kabul etmiyorsunuz ama benim kendime ait bir hayatım da var. Eğer izniniz olursa bu yıl sizin ile değil kız arkadaşım ile yeni yıla girmek istiyorum.”

“Bu dediğin olmaz Tarık. Herkesin özel hayatı var ama sen işe ilk başladığında bu şartı sözleşmene tüm çalışanlarım da olduğu gibi eklemiştim ve sen bunun sorun olmayacağını hatta bizlerle bir arada olmaktan mutlu olacağını dile getirmiştin. Çok merak ettim beş yılda ne değişti de sen aramızda olmak istemiyorsun?”

“Osman Bey, ben sadece özel hayatımda da bir şeyleri sevdiklerimle kutlamak istiyorum. Ve bunun hakkım olduğunu da düşünüyorum. Tüm ekip arkadaşlarım katılabilir saygı duyuyorum fakat siz de birazcık bana hak verin.”

Kusursuz cinayet var mıdır?  Entrika, hırs kardeşler arasında ki köprüleri yıkacak kadar yakıcı olabilir…

Telefonda ki adamın nefesinin değiştiğini hissedebiliyordu. Osman Bey kendisine itiraz edilmesinden hiç hoşlanmazdı. Babasından miras kalan bu koca şirketi kendi doğruları ile yönetmeye çalışsa da yönetim kurulunun arkasından çevirdiği işleri biliyordu. Şirketin yarı hissedarı olan kardeşi Birgül Hanım onu alt etmek için tüm yolları kullanıyor, yönetim kurulu da Birgül Hanım’ı destekliyordu. Osman Bey ise kendisini ilah görüp yenilmez olduğunu düşünüyor etrafında olanları ciddiye almıyordu. Ne de olsa o erkekti ve kadınların, hele kardeşinin bu şirketi asla yönetemeyeceğini düşünüp  bu fikrini olur olmaz yerde paylaşıyordu. Birgül Hanım ise kardeşinin kişilik bölünmesi rahatsızlığı olduğunu, onun bir dediğinin diğer dediği ile ne kadar zıt olduğunu söylemesi artık şirkette herkesçe biliniyordu. İki kardeş kılıçlarını çekmiş geri adım atmıyorlardı. Bu da çalışanlar arasında iddia konusu oluyor, neredeyse tüm çalışanlar Birgül Hanımın her ne pahasına olursa olsun kardeşini bir kliniğe kapatıp  tüm mal varlığına el koyacağının dedikodusunu yapıyorlardı. Tarık tüm bunları düşünürken Osman Bey ahizenin diğer ucunda sadece nefes alıp vermişti. Yoksa Tarık tüm bu olanları düşünürken onun konuşmasını kaçırmış mıydı? Tekrar sesini kontrol etme ihtiyacı duyarak, “Osman Bey orada mısınız?” diye sordu.

Osman Bey, “Buradayım,” dedi.  Ve ardından,  “Senin neden katılmak istemediğini bilmediğimi mi sanıyorsun? Birgül’ün kızı Selin’in kız arkadaşın olduğunu onunla ve Birgül ile arkamdan dolap çevirdiğinizi anlamadığımı mı sanıyorsun? Ayağını denk al Tarık. Sen ve onlar kimle uğraştıklarını bilmiyorlar. Bugünkü partiye geliyorsun anladın mı beni? Tekrar ediyorum geliyorsun!  Eğer gelmezsen müstakbel kayınvaliden Birgül’ün sana bulacağı yeni işinin başına geçebilirsin,” diyerek tuhaf bir kahkaha attı.

Tarık, ne söylemesi gerektiğini düşünürken, Osman Bey, “Neyse bırakalım bu tatsız konuşmaları seni bu gece bekliyorum,” diye sözlerini sürdürdü. “Genel müdürüm olmadan parti asla başlamayacak. Akşam görüşürüz.”

Tarık’ın cevap vermesine fırsat vermeden telefonu kapattı.

Tarık ise masasının başında, elinde ki telefona bakarak öylece kalakaldı. Cep telefonunun çalması ile kendine geldi.  Ekranda “Aşkım” yazısını görünce ilk kez Selin ile konuşmak istemedi. Telefonunu masasının üzerine bırakıp koltuğuna oturdu. İki yıldır dayı yeğen arasına sıkışmıştı. Buna Birgül Hanım da dâhil olunca Tarık nerede, nasıl davranacağını on kez düşünür hale gelmişti. Oysa Selin ile tanışması şirkette olmamıştı. Tarık’ın üniversiteden arkadaşı Yeliz, Selin’in çocukluk arkadaşıydı. Yeliz avukattı. Kendi ofisinin açılışında Tarık ve Selin’i tanıştırmıştı. Sonrasında ise kahve eşliğinde sohbetleri, sevgi ve özlem dolu görüşmeleri o dönem başlamıştı. Konuşacak o kadar çok konuları vardı ki birbirlerinden ayrılmaz hale ne zaman geldiklerini hatırlamıyordu. Selin’in annesi ile tanıştığı gün ise tek kelime ile faciaydı. Çünkü Birgül Hanım’ı şirketten ve kardeşine karşı açtığı hukuk davasından dolayı çok iyi tanıyordu. Tüm bu düşünceler arasında telefonun sustuğunu fark etmemişti. Ellerini masanın üzerine koyarak başını avuçlarının içine aldı. Düşünmeye çalıştı. Osman Bey öz yeğeni olan Selin’i sırf kardeşinin kızı diye görmek istememesini bir türlü anlayamıyordu. İnsan nasıl olur da bu şekilde davranabilirdi aklı almıyordu. Oysa Selin sular kadar dingin, denizler kadar engin, gülüşüyle güneşi içinizde hissettirecek kadar sıcakkanlıydı. Her konu da anlaşıyorlardı. Bir konu hariç! Şirket yemekleri ve eğlenceleri söz konusu olduğunda haklı olarak Selin kavgaya sebep olacak tepkiler veriyor,  çoğu zaman annesini araya sokup Tarık’ı zor durumda bırakıyor, fakat neticeyi değiştiremiyordu. Birgül Hanım ise Tarık’ı üstü kapalı tehdit ederek, kızının hatırı olmasa şirketin başına geçtiğinde kendisi ile çalışmayacağını söyleyip duruyordu. Çoğu zaman Selin’i çok sevse de acaba ayrılsam mı diye de düşünüyordu. İki kardeşin süren kavgası ona bu soruyu sordursa da Selin’in güzel gözlerini düşününce kendisini azarlayıp nasıl bu şekilde düşünebildiğine kızıyordu. Bu yaz nişanlanıp  eylül ayının ortalarında evlenmeyi düşünüyorlardı. Oturduğu koltuktan geriye doğru yaslandı. “En iyisi, önce şirketin verdiği partiye gidip erkenden ayrılır Selin ve çocukların yanına dönerim,” diye düşündü. Cep telefonunu eline aldı. Biraz önce arayan Selin’i arayarak telefonun açılmasını bekledi. Selin’in sesini duyunca tüm kötü düşünceler aklından uçup gitti. Ona bir saate kadar evine geçeceğini söyledi. Selin ise kuaföre giderken uğrayacağını belirtip telefonu sonlandırdı. Tarık onun kızgın olduğunu sesinden ve konuşma tarzından anlamıştı. Selin ne kadar sakin konuşsa da sinirlenince kısa cümleler kurup karşısındaki insana yokmuş gibi davranmayı başarıyordu. Masasının üzerindeki dosyaları toplayıp bilgisayarını kapattı. Osman Bey’in gireceği ihalenin dosyasını masasının ilk çekmecesine, diğer dosyaların altına yerleştirdi. Evrak çantasını da alıp kapıya doğru yöneldiği sırada Birgül Hanım’a yakınlığı ile nam salmış,  avukat Atakan Bey kapıyı vurmadan içeri daldı.

“Tarık, seninle acilen konuşmamız gerekiyor,” diyerek ofisteki koltukların birine kendi evindeymişçesine oturdu. Tarık bu adamın yine ne hinlikler peşinde olduğuna karar veremedi.  Aile içi anlaşmazlık yetmiyormuş gibi bu adamın sürekli ne yapması nasıl davranması gerektiğini söylemesine artık sinirleri dayanmıyordu.

Kapının önünde durarak, “Görüyorsunuz ki çıkmak üzereyim. Konu her ne ise bekleyebilir Atakan Bey,“ dedi.

Atakan ise hiç istifini bozmadan, “Bomba haberi duyunca hiç de bu kadar aceleci davranmayacaksın. Biraz önce Birgül Hanım aradı. Selin ile beraber Osman Bey’in vereceği partiye gideceklerini benim de onlara eşlik etmemi istedi.”

Bacak bacak üstüne atıp daha da rahat yerleşti oturduğu koltuğa.

Tarık ise bomba düşmüşçesine şaşırmış, bir adım bile kımıldamadan olduğu yerde kalakalmıştı. Bu duyduğu doğru olamazdı. Selin ile konuşmuştu. Neden kendisine bir şey söylememişti? Neler oluyordu? Osman ve Birgül nasıl olurda bir araya gelebilirlerdi? Kendini toparlamaya çalışıp “Sonuçta onlar aile Atakan Bey, bugün olmazsa yarın bir araya geleceklerdi,” dediyse de bu cümlenin kendisine bile yabancı geldiğini fark etti.

Bir planlı cinayet ne kadar gizli kalabilir? Maktulü bulunmayan her cinayet kurbana ödenecek bir borç olarak üzerimizde alacak olarak kalmaz mı? Planlı Cinayet, Kusursuz cinayet olabilir…

Atakan pişkin bir tavırla, “Hadi ama buna sen de en az benim kadar şaşırdın,” diyerek sırıttı. “Birgül Hanım aradığında ben bile inanamadım söylediklerine. Eğer sesini tanımasam birinin bana eşek şakası yaptığını düşünürdüm. Neyse gelelim asıl meseleye. Bak bu partide en fazla yirmi kişi olacağız. Senden gözünü dört açmanı istiyorum. Birgül Hanım’la ben ilgileneceğim, Selin ve Osman Bey’i sen göz hapsinde tut. Bu geceyi kazasız belasız atlatalım. Basının, iş dünyasının eline koz vermeyelim. Ne de olsa ortak çıkarlarımız söz konusu. Anladın mı beni Tarık?”

“Ne demek göz hapsi? Koskoca insanlara bakıcılık mı yapacağız? Ortak çıkarlar da ne demek? Kendinize gelin Atakan Bey. Sizi bilmem ama benim ne gibi bir çıkarım olabilir?”

Son kelimeler ağzından sinirle çıkmıştı. Atakan ise oturduğu koltukta iyice kaykılmış, elleri ile ilgileniyordu. Hiç istifini bozmadan, “Senin Selin ile olan ilişkin herkesçe biliniyor,” dedi. “İzmir sosyetesinin dilindesiniz ama bir şey daha dillerde dolaşıyor o da senin Selin ile sadece şirkete el koymak için beraber olduğun söylentisi. Bir düşün Osman Bey’e sırt çevirsen Birgül Hanım’ın damadı olacaksın. Her iki tarafı da idare ettiğin dillendiriliyor. Vallahi haksız da sayılmazlar. Osman Bey sana Selin’den sonra nasıl hâlâ güveniyor, anlamış değilim.”

Tarık ne cevap vereceğine karar veremedi. Hâlâ açık olan kapının önünde duruyordu. Adamın oturuşu rahatlığı sinirine dokunuyordu. Bir insan nasıl bu kadar rahat olabilirdi? Tüm kızgınlığına hâkim olarak, “Eğer söyledikleriniz bittiyse şimdi gerçekten çıkmam gerekiyor,” dedi ve adımını kapının dışına doğru attı.

Atakan da onun bu davranışı sonrası ayağa kalkıp pantolonunun görünmez kırışıklıklarını elleri ile düzeltti. Tam kapının önüne gelince, “Ayağını denk al Tarık Efendi, “ dedi. “Herkes Selin’e aşık olduğun masalına inanabilir ama ben inanmam. Osman’a ikili oynadığını çıtlatırsam sence seni burada ne kadar daha tutar? Aynı fısıltıyı Birgül Hanım’a kuşlar fısıldasa, kızı ile sadece parası için ilgilendiğin söylense neler olur bir düşün istersen. O yüzden benimle konuşurken bu ağır ayakları bırak. Senin gibileri çok iyi tanırım ben. Para için yapmayacağınız yoktur. Senin bu şirkete nasıl geldiğini bilmediğimi sanma. O yüzden benimle iyi geçinmeye bak.”

Tarık omzunu silkti. “Geçinmezsem ne olur avukat efendi? Asıl sen dikkatli ol.  Sizin de Osman Bey’in ve şirketin avukatlığını yapıp Birgül Hanım’la olan dostluğunuzu bilmeyen yok. Sanırım bir tek Osman Bey bu konuda kör ama onun gözünü de ben açmayı bilirim. Tehditlerinize gelince, seni kim tutuyor?  Meydan senin. İstediğin gibi oyna.”

Bunları söyledikten sonra,  Atakan’ın  tam önüne gelip durdu, gözlerine bakarak, “Asıl sen kimle dans ediyorsun henüz anlamamışsın Atakan, “dedi. “Şimdi çık odamdan ve üstüne vazife olmayan işlere de karışma.”

Tarık, odasının kapısının önünden kenara çekilip davetsiz misafirine yol verdi. Atakan’ın cevabını da yüzünü de görmemek için beklemeden sekreterliğe doğru yürüdü. Çıkacağını bildirip arayan olursa cep numarasından ulaşmalarını söyldi, Bayraklı’daki şirket binasından çıkıp otoparka indi. Aracına binince hemen motoru çalıştırmayıp bugün olanları düşünmeye başladı. Selin’i aramayı düşündüyse de eve gidip bir duş aldıktan sonra aramaya karar verdi. Atakan’ın densizliğini düşünerek, Karşıyaka’da bulunan evine doğru yola çıktı. Yoğun düşünceler eşliğinde eve nasıl geldiğini anlayamadı. Deniz manzaralı evine çıkmadan önce esnafa selam verdi onlarla ayaküstü sohbet etti. Karşıyaka vapur iskelesi ve çarşı girişi oldukça kalabalık görünüyordu. İnsanların kimi vapura yetişmek için, kimi de bir yerlere geç kalmışçasına çarşı girişine doğru koşturuyordu. Bu ona hep düşündürücü gelirdi. [bctt tweet=”İnsanlar mı zamanla, yoksa zaman mı insanlarla yarışıyordu anlayamıyordu.” username=”dedektifdergi”] İnsanların, kendi dahil bu kadar koşturmaca ile yaşamlarından zaman çaldıklarını ne zaman idrak edeceklerini düşünüp dururdu. Bir yerden sonra bu kadar yarışın anlamsız olduğunu karar vermiş olsa da, kendisi de zaman çarkının dişleri arasında öğütülüp gittiğinin farkındaydı. Başını anlamsızca sallayıp apartmanın girişine doğru yürüdü, posta kutusunda bulunan zarf demetini alarak evinin merdivenlerini çıkmaya başladı. Telefonu çalınca kendini daldığı dünyadan soyutlayıp cevap verdi. Arayan hayatta ki en kutsal varlığı, annesiydi. Ona akşam için en sevdiği yemekleri hazırladığını söyleyip umutsuzca gelip gelemeyeceğini soruyordu. Aslında annesi de biliyordu ki, şirket eğlenceleri oğlunu özel günlerde ondan almış, kendisini yalnız bıraktırmıştı. Tarık annesini kırmak istemiyordu ve bunun bir yolunu mutlaka bulacaktı. Onu kırmadan gelemeyeceğini bildirdi. Annesi her zamanki sorusunu sorup telefonu kapattı. Tarık annesini çok sevse de babasını kaybettiği dönem, kısa süreliğine kaldığı psikiyatri kliniğinin verdiği ilaçları bırakalı yıllar olduğunu ona söylemiyordu. Kadını boşu boşuna endişelendirmenin âlemi yoktu. Sonuçta o olay liseye başladığı yıl olmuştu ama annesine göre insanın bir kere ayarı bozulduysa bir daha dikiş tutmazdı. Tarık evinin sıcacık ortamına adım atar atmaz rahatladığını hissetti. Önce akşam giyeceği kıyafetleri hazırladı. Sonra, CD çalara dokunup evin içini Yıldız Tilbe şarkısının doldurmasını sağladı,kendisi de eşlik ederek, mutfağa doğru yöneldi. Buzdolabından aldığı soda şişesini açıp içti. Biraz önce bıraktığı zarf demetini eline aldı, bir göz attı. Banka reklamları dışında isimsiz bir zarf dikkatini çekti. Bir an elleri titrediyse de zarfı hemen açamadı. Derin nefesler alarak kendini kontrol etmeye çalıştı. Önce zarfı açmamayı düşündüyse de hemen vazgeçerek yırtarcasına açtı. Yazı gazeteden kesilen harflerle yazılmıştı. Tarık nefes alamıyormuşçasına kravatını gevşetip  gömleğinin iki düğmesini açtı. Boğuluyordu. Bu gerçek olamazdı. Kesin biri onunla dalga geçiyordu. Bu kadar yıldan sonra sadece kendi bildiği ve unutmak için zihninin en karanlık kuytularına gönderdiği olayı kimsenin bilmesi mümkün değildi. Bu bir yeni yıl şakası olmalıydı. Zarfı titreyen eline alıp üzerine baktı. İsmi ve adresi daktilo ile yazılmıştı. Pul yoktu. Demek ki biri bu zarfı evini bilerek posta kutusuna atmıştı. Paniği arttı. Tekrar mektubu eline aldı ve yazan cümleyi tekrar tekrar okudu.

“NE YAPTIĞINI BİLİYORUM.”

Ellerinin titremesi artmış ne yapacağını bilemez bir halde salonun ortasında kalakalmıştı. Zilin çalması ile yerinden zıpladı. Kimseyi beklemiyordu. Mektubu ve zarfı alıp kapıya doğru giderken, koridorda bulunan vestiyerin çekmecesine koydu. Kapının yanında bulunan aynada kendi yansımasını görünce irkildi. Dağılmış görünüyordu. Kapıdaki misafir ise sabırsızca tekrar tekrar zile basıyordu. Kapıya yaklaşıp gözetleme deliğinden baktı. Gelen Selin’di. Mekanik bir robotmuş gibi kapıyı açıp kenara çekildi. Selin onu  görünce gözlerini kaçırarak içeri girdi. Tarık sanki lal olmuş gibi bir kelime söylemeden onun arkasından salona doğru yürüdü. Selin de tedirgin görünüyordu. Tarık ona yaklaşırken Selin kendini onun kollarına attı.

“Tarık, bana bu kadar kızmana hak veriyorum. Haberi benden duymanı isterdim ama annemi bilirsin, şirketteki herkese, özellikle kendisine karşı olduğunu sandığı çalışanlara Atakan ile haber göndermiş. Osman dayımın bizleri de davet ettiğini, artık kıçının sıkıştığını herkesin anlamasını istiyormuş. Ne olur beni bağışla, seninle konuşurken benim de haberim yoktu, sonrasında ise aramaya cesaret edemedim. Maalesef annem de bu akşamki eğlencede yerimizi almamızı istedi… “

Tarık ona sarılmamış, öylece salonun ortasında duruyordu. Konuştuklarına da tepki vermiyordu.

Selin ondan ayrılarak yüzüne baktı, “Sen iyi misin?”

Tarık bu soru karşısında ne diyeceğini bilemez bir şekilde başını salladı.

Selin ise tekrar ona sarılarak, “Annem adına senden özür diliyorum,” dedi. “Gel biz bir çılgınlık yapıp Kordon’a gidelim. Onlar da kendi aralarındaki kozları paylaşsınlar, ne dersin?”

Tarık, sevdiği kadının sorusu üzerine toparlandı. “Yok olmaz!”

Sesi biraz yüksek çıkmıştı. Bu mektuptan sonra,  yalnız başına  bir yerlere gidecek cesareti şu an yoktu. Bugünü atlatıp yarın neler yapabileceğini enine boyuna düşünecekti. Kendine hakim olmaya çalışarak  kollarında onun yüzüne bakan sevdiği kadını tutkuyla öptü. Duşa gireceğini, isterse kendisine eşlik etmesini söyleyerek banyoya doğru yürümeye başladı.

Eğlence için gittikleri mekân Balçova’nın ünlü bir oteliydi. Mekân sadece şirket çalışanlarına rezerve edilmişti. Osman Bey kapıda misafirlerini karşılıyor, Birgül Hanım ise henüz ortalıkta görünmüyordu. Tarık, Selin’i hazırlanması için evine bırakıp kapıdan ayrılmıştı. Oldukça gergin olsa da renk vermemeye çalışıyordu. Osman Bey onu görür görmez pişkin pişkin güldü.

“Aklın yolu bir! Ben sana geleceğini söylemiştim. Hoş daha seninkiler teşrif etmedi.”

Yanında duran Atakan’a dönerek, garip bir kahkaha attı. Tarık ise nezaketen gülümseyip  yorum yapmadan lobiden geçti. İçerisi yılbaşı konseptine uygun bir şekilde süslenmiş, garsonlar ise erkenden alkol servisine başlamıştı. İş arkadaşlarının geyik muhabbetini çekecek kafada değildi. Hazırlanan bara doğru yöneldi,  buzlu bir kola aldı. Alkol kullanmıyordu. Kendini dağıtmaktan korkuyordu. Kolasını yudumlarken salona bir göz attı. Neredeyse tüm üst düzey kadro gelmişti. Osman ve Atakan, misafirlerle  ilgileniyorlardı. Tarık, kendisine selam veren arkadaşlarına biraz keyifsiz olduğunu söyleyerek muhabbeti kısa kesmeye çalışıyordu. Yalnız Osman Bey’in danışmanı Selda Hanım ısrarla kendisiyle muhabbet etmek istedi.  Biraz da flört ederek konuşmasını sürdürüyordu. Allah’tan şirketin Aydın bölgesi Genel Müdürü Engin imdadına yetişti ve onu bu eziyetten kurtardı.

Tarık aldığı isimsiz mektubu aklından çıkaramıyordu. Ne kadar kendini teskin etmeye çalışsa da başaramıyordu. Huzursuzdu. Korkuyordu. Geçmişinde yaşadığı olay tekrar gün yüzüne çıkmaya başlamıştı. Oysa üzerinden kaç yıl geçmişti. Düşündükçe kendisini çıldıracak kadar kötü hissediyordu. Olanlar tamamen kazaydı. Asla kimsenin canını yakmak istememişti. Halası tüm nüfuzunu kullanarak neredeyse bir servet harcayarak olayı örtbas etmiş, kendisini de özel bir psikiyatri kliniğine yatırmış, reşit olmadığı için de hâkim meslektaşlarının sayesinde dosyayı mühürletmişti. Basında da hiçbir haber çıkmamıştı. Bunları düşündükçe biraz olsun  rahatladı. Kimsenin bilmediği bu olayı yıllar sonra kim yeniden kendisine hatırlatacaktı ki? Biraz serinlemek için lavaboya gitti. Elini yüzünü yıkadı. Aynada kendisine yabancıymış gibi bakan gözlerine baktı. Gözlerind ki garip bakış kendisini bile ürkütmeye yetiyordu. Dağılamazdı. Selin gelmek üzeredir diye düşünerek lavabodan çıktı. Salona tekrar döndüğünde önce Birgül Hanım’ı gördü. Gözleri ile Selin’i arayarak Birgül Hanım’ın yanına gitti. Yüzüne sahte bir gülümseme yerleştirerek, “Hoş geldiniz, Birgül Hanım, “dedi. “Selin sizinle gelmedi mi? ” diye sorarak elini uzattı.

Elini tutan Birgül Hanım, “Hayır, ben seninle geleceğini düşünmüştüm ama görüyorumki seninle değil,” diye karşılık verdi.

Tarık cep telefonunu çıkarttı, tam arayacaktı ki, Osman Bey salonun ortasında Selin’i işaret ederek, “İşte büyük şeytanın küçüğü de aramıza katıldı. Parti başlayabilir,” dedi.

Yeğenini kucaklamak için yanına doğru yürüdü. Ne var ki Selin onun yanından geçip Tarık ve annesinin yanına geldi. Tarık bir an nefes alamadığını düşündü. Selin kırmızı sade ama yakası ve sırtı açık olan bir elbise giymiş, kısa bukleli siyah saçlarını serbest bırakmış, gece karası göz makyajını dikkat çekici bir biçimde kırmızı ruj ile tamamlamıştı. Bu hali ile ünlü bir derginin kapağından fırlamış gibi şuh ve kendinden emin görünüyordu. Annesini selamlayıp  Tarık’ı yanağından öptü. Atakan ise hemen diplerinde bitivermişti. Birgül Hanım’a methiyeler dizerken, Selin’i de göz hapsinde tutuyordu. Tarık, Selin’i yanına alarak bir masaya geçti.

Selin, “Bu gece çok şeye gebe!”  diye söylendi. “Adi herifi gördün mü, benim hakkımda nasıl konuşuyor? Onunla kan bağım olduğu için utanç duyuyorum. Hele anneme ne demeli? Sesini bile çıkarmadı. Sanırım bu fırtına öncesi sessizlik. Aşkım ne olur biraz durup çıkalım. Şimdiden burada sıkıldım bile.”

“Sen onu boş ver. Osman Bey her zamanki gibi patavatsız ama doğruyu söylemek gerekirse annenin sessizliğine şaşırmadım desem yalan olur. Ben de sıkılıyorum ama saat daha çok erken. Gece yarısına şurada iki saate yakın bir zaman var, ondan sonra ayrılırız.”

“Tamam, o zaman. Hadi biraz eğlenelim. Sen bu gecede mi alkol almayacaksın?”

“Almayacağım ve biz bu konuyu daha önce defalarca konuştuk. Sevmiyorum ve bu konuda ısrar edilmesinden de hiç hoşlanmıyorum. Sen istediğin kadar içebilirsin ama bana bunu bir daha sorma.”

Son kelimeler ağzından sinirle çıkmıştı. Selin ise onun bu haline güldü, garsona işaret ederek bir kadeh kırmızı şarap aldı. O sırada pistin ortasında Birgül ve Osman hararetli bir şekilde tartışıyorlardı. Tabii ki, Atakan da hemen yanlarındaydı. Selin ayağa kalkmaya yeltendiyse de Tarık onun kolundan tutup yerine geri oturttu. Birgül Hanım sinirli bir şekilde bara doğru yürüdü. Tarık ise Osman ve Atakan’ı izliyordu. Birgül Hanım’ın masaya ne zaman geldiğini fark etmemişti.

Sinirli bir ses tonu ile “Bu adam beni deli edecek. Ben ne kadar anlaşmaya çalışsam da o yan çiziyor. Hakkım olanı vermemekte direniyor. Ama durun bakın ben ona neler yapacağım,” diyerek kadehindeki  içkiyi bir dikişte bitirdi. Yanından geçen garsondan bir ikincisini alıp aynı hızla içti.

Selin annesinin kolunu hafif okşayarak, “Biraz yavaş olsan anne,” dedi.  “İçki ile bu adamın hakkından gelemezsin. Bak basın mensubu arkadaşlar var. Eminim onlar da aç kurtlar gibi sizin bir rezalet çıkarmanızı bekliyorlardır. Ayrıca şu Atakan’dan uzak dur. Adamdan en az dayım kadar nefret ediyorum. Bunlar nasıl olmuş da bunca yıl beraber çalışmışlar? İkisi birbirinden cin! Senin bu adamda ne bulduğunda ayrıca merak konusu!”

Annesi alev saçan gözlerle Selin’e dönüp “Sen Tarık’ta ne buluyorsan onu?”

Birgül Hanım, hırsla masadan kalkarak uzaklaştı. Ne Selin ne de Tarık konuşmaya fırsat bulamadan Selda geldi yanlarına.

“Ay siz ne yapıyorsunuz bu köşede? İnsan kalkıp biraz dans eder. Oturmaya mı geldiniz? Hadi kalkın biraz.”

Selda, Tarık’ın koluna yapışmıştı. Tarık kibarca biraz başının ağrıdığını söyledi. Bunun üzerine Selin’e dönen Selda onu hemen ikna etti.  İkisi birlikte piste doğru ilerlerken, Tarık, Selin’e bakıp içinin eridiğini hissetti.

Selin masaya döndüğünde elindeki kola dolu bardağı Tarık’a uzattı. Artık herkes geri sayım için ayağa kalkmıştı. Tarık bu eziyetin bir an önce bitmesi için dua ediyordu. Herkes bağırarak mutluluk dilekleri eşliğinde yeni yıla girdi. Salonda coşku çok  büyüktü. Müziğin sesi daha da yükselmişti. Selin, Tarık’ın elinden tutarak piste doğru çekti. Tüm enerjisini geri kazanmıştı. Bir yandan müziğin ritmine ayak uyduruyor, bir yandan da alkol tüketiyordu. Tarık ona partiden ayrılmak istediğini zorbela duyurabildi. Ama Selin kendini iyice eğlenceye kaptırmıştı.  Biraz daha kalmaları konusunda ısrar etti. Tarık da razı oldu.

Bir müddet herkesle pistin ortasında dans ettiler. Selin kendisini iyi hissetmediğini söyleyerek lavaboya gitmek istedi. Yalnız kalan Tarık biraz hava almak için dışarı çıkıyordu ki, Birgül ve Osman’ın lobide asansör beklediklerini gördü. Hem şaşırdı hem de meraklandı. Yanlarına gitse yakışık almayacaktı.Onların, gelen asansöre binip yukarı çıkışlarını izledi. Kızgın veya kavga eder gibi görünmüyorlardı. Tam dönüp salona gidecekken Atakan’ın da asansörlerin oraya doğru telaşla yürüdüğünü gördü. Bu durumu anlamlandırmaya çalıştıysa da başarılı olamadı. Neyse ne diyerek Selin’i bulmak için içeri girdi.

Selin bara geçmiş, oturuyordu. Tarık’ı görünce, “Kendimi  hâlâ iyi hissetmiyorum, konuklara ayrılan odalardan birine çıkalım lütfen aşkım,” diyerek şakaklarını ovmaya başladı. “Rica etsem lobiden bir oda anahtarı alıp gelebilir misin?”

Tarık, “Eve geçsek, burada iyice sıkıldım, hayatım,” dedi.  “Ben alkol almadım, arabayla gideriz. Bence kalmayalım.”

“Gerçekten hemen yatmak istiyorum. Hem sabah kimsecikler uyanmadan kalkıp gideriz. Lütfen bana araba yolculuğu ile daha fazla eziyet etme bu gece yeterince gerilmiştim. Hoş yine de düşündüğüm kadar kötü geçmedi. Ama başım biraz daha böyle kalırsam bomba misali patlayacak. “

Ayağa kalkarak Tarık’ın dudaklarına bir buse kondurdu.

“Sen anahtarı alana kadar, ben de içecek bir şeyler hazırlatayım. Sonra odamıza çıkarsınlar. Ben kahve isteyeceğim sen de bana eşlik eder misin?”

Tarık evet anlamında  başını sallayıp lobiye doğru yürüdü.

…

Tarık derin uykusunun arasında Selin’in çığlığı ile uyandı. Biran nerede olduğunu anımsayamadı. Üzerindeki gömlek ve kravat ile yatmış olmasına anlam veremedi. Odanın ışığı yanıyordu. Selin ayağa kalkmış, çılgınlar gibi elbiselerini giymeye çalışıyordu. Tarık’ta yattığı yerden telaşla doğruldu. Selin’in ne için bağırdığını anlamak istedi. Birden üzerindeki ıslaklığı fark etti. Gömleği kan içindeydi. Korkarak olduğu yerde kalakaldı. Ellerini kaldırıp vücudunu yoklamaya çalıştı. Üzerindeki kanı elleri ile yoklamaya çalışınca daha da şaşırıp neler olduğunu hatırlamaya çalıştı. Gece odaya çıktıklarında kendisi banyodayken kahveleri gelmiş, Selin ile karşılıklı oturarak içmişlerdi. Sonrası ise zihninde yoktu. Tüm vücudu titremeye başladı. Selin’e doğru iki adım atar atmaz, onun korku dolu gözlerini görünce tekrar durdu.

“Ben bir şey yapmadım. Bu kan nereden geldi bilmiyorum. Yalvarırım bana öyle bakma. Ben bütün gece senin yanındaydım. Sanırım bir şekilde yaralanmışım. Bana yardım et, kontrol edelim.  Lütfen,” diyerek gömleğinin düğmelerini açmaya başladı.

Selin susmuş,  boş gözlerle ona bakıyordu. Tarık, gömleğini açtı fakat hiçbir yerinde kan yoktu. Paniği büyüyordu. Bu kâbus olmalıydı. Vücudu kanamıyorsa bu kan nereden gelmişti? Aklına gelen,  gerçek olamazdı. Başını  kaldırıp Selin’e baktı. Selin ise o yokmuş gibi davranarak kapıya yöneldi. Tarık koşup kolundan yakaladı.

“Böyle gidemezsin, bana yardım etmelisin. Ben bir şey yapmadım! Hep buradaydım. Uyudum. Beraber uyuduk. Yalvarırım bir şey söyle!”

Selin ona anlamsızca baktı ve kolunu hızla çekti. O ara kapı vurulmaya başladı. Selin hemen uzanarak açtı. Karşısında otel görevlisi vardı. Adam tam ağzını açıp, bir şey diyecekti  ki, Tarık’ı gördü. Gömleğinin üzerindeki kana bakarak, “Hanımefendi iyi misiniz!” diye panik dolu bir sesle sordu.

Selin başını sallamakla yetindi ve adamın kolundan güç alır almaz, “Lütfen polisi arayın, sanırım bir şeyler olmuş. Birgül Hanım’a yani anneme haber vermeliyim, bana yardımcı olun,” dedikten sonra  odadan çıktı.

Tarık olduğu yerde kalakalmış, ne yapacağını bilmez bir halde olanları izliyordu. Yarım yamalak, görevlinin  Birgül Hanım’ı ve Osman Bey’i koridorun sonundaki iki ayrı odada misafir ettiklerini söylediğini duydu.  Tarık gömleğini iliklemeye başladı, ellerini yıkayıp hemen buradan çıkmalıydı. Dönüp banyoya doğru iki adım attığında, Selin’in çığlığı bir mermi gibi kulağını delip geçti. Bu çığlıkla donakaldı.

Tarık kendini emniyetin sorgu odasında bulduğunda hâlâ olanları anlamamıştı. Ne kadar zamandır bu odadaydı bilmiyordu. Zaman kavramı  hafızası ile beraber yitip gitmişti. Olanlar kâbustan daha kötüydü. Birgül Hanım ve Osman Bey bıçaklanarak öldürülmüşlerdi. Kendisi en güçlü şüpheli adayı olarak listenin ilk sırasındaydı. Gömleğine sürdüğü ellerindeki kan kurumuş olsa da kokusu hâlâ burnunu yakıyordu. Artık düşünce yetisini kaybetmişti. Olanları ne kadar düşünse de sadece içtiği kahveyi hatırlıyordu. [bctt tweet=”Sanki başkasının hayatını seyredercesine, olanları bir film gibi izliyormuş hissini duyuyordu…” username=”dedektifdergi”] Selin’in çığlığı kulaklarındaydı. Onu en son cinayet masası ekipleri gelip kendisini aldığında görmüştü. Bakışları ise kalbine kazınmıştı. Selin ilk kez ona düşmanca bakıp başını hıçkırıklar arasında Atakan’ın omzuna gömmüştü. Yapılan araştırmalar sonucu cinayet silahı, odalarında bulunmuştu. Ama bunun imkânsız olduğunu anlatmaya çalışmasını kimse dinlememiş onu derdest edip emniyete getirmişlerdi. Kapının açılması ile gözlerini gelenlere dikti. [bctt tweet=”Gözleri de kendisine ihanet ediyor, bakışı bulanıklaşıyordu…” username=”dedektifdergi”] Halası neredeydi? Neden hala gelmemişti?

Cinayet Masası Komiseri olan kadın kendisini tanıttıktan sonra, “Tarık Bey o gece neler oldu bize anlatır mısınız?”

Tarık, bu soru karşısında panikleyerek hızla cevap vermeye başladı.

“Odaya çıktıktan sonra Selin ile kahve içtik. Daha sonrasında ise uyudum. Başkabir şey olmadı.”

Önünde duran masanın üzerine ellerini koydu. Kanı görünce ne yapması gerektiğine karar veremeyerek, başını öne eğdi. Komiserin sesi ile, bulunduğu ana tekrar dönmeye çalıştı,  onun sorusunu anlamak için dikkatini verdi. Dağılıyordu.

“Beni anlıyor musunuz, Tarık Bey?”

Başını sallamakla yetindi.

“ Bize söylemek istediğiniz herhangi bir şey var mı?”

“Bakın ben sadece kahve içtiğimi hatırlıyorum. Belki kahveme ilaç koymuşlardır ya da biri cinayeti işleyip benim üzerime yıkıyordur. Onları öldürmem için hiçbir sebep yok. Hem Selin’le de konuşabilirsiniz. Bütün gece odadaydım. Evleneceğim kadının annesi ve dayısıydı onlar.”

“Selin, sizin ne yaptığınızı, odadan ayrılıp ayrılmadığınızı bilmediğini söyledi. Ayrıca iki kardeş arasındaki husumeti herkes biliyor. Siz onları öldürüp Selin ile evlenerek mirasa konmak istemiş olabilirsiniz veya başka bir sebebiniz olabilir. Bize doğruları anlatırsanız size daha çok yardımımız olur. Şimdi o geceyi tekrar düşünün ve bize neler olduğunu anlatın.”

“Bakın hiçbir şey olmadı diyorum neden bana inanmıyorsunuz?”

“Elimizdeki tüm deliller sizi gösteriyor.”

“Ne delil? Ben hiçbir şey yapmadım. Bu cinayetleri benim üstüme yıkamazsınız. Avukatımı istiyorum.”

“Cinayet silahında sizin parmak izleriniz var. Selin Hanım ise uyurgezer olduğunuzu söyledi. Ellerinizdeki  ve gömleğinizin üzerindeki kanı nasıl açıklamayı düşünüyorsunuz?  Sizi gece yarısı koridorda gören bir tanığımız var.”

“Ben odadan hiç ayrılmadım. Anlamıyor musunuz Komiserim? Ayrılmadım.”

“Asıl siz anlamıyorsunuz. Bir tanığımız var sizi koridorda kurbanların odasına giderken görmüş. Bu ara bu cinayetleri işleme sebebinizi anlatırken, lise son sınıf öğrencisi olduğunuz yıl kampta ne olduğunu da bize anlatır mısınız?”

Tarık neye uğradığını şaşırdı. O olayın üzerinden yıllar geçmişti. Hem o bir kazaydı. Ceza almamıştı. Çadırdan gece yarısı çıktığını hatırlamıyordu. Sadece bir kız arkadaşına saldırdığı söylenmişti. Oysa sabah uyandığında hiçbir şey hatırlamıyordu. Daha sonra halası kız ile görüşmüştü ve kız gece yarısı karanlıkta yanlış görmüş olabileceğini söylemiş ve davanın kapanmasını sağlamıştı. Halası ve annesi ise o olaydan sonra Tarık’ı bir kliniğe yatırtmış ve tedavi olmasını sağlamışlardı. Tarık’ın uyurgezerliğin yanı sıra bipolar bozukluğu olduğu teşhisi de konarak ilaç tedavisini yıllarca devam ettirmişlerdi. Tarık kendisini iyi hissettiği için neredeyse bir yıldır ilaç almıyordu ama bu, cinayet işlediği anlamına gelmiyordu, gelemezdi. Bir yanlışlık olmalıydı.

Tüm gücünü kullanarak, “Bakın o olayda benim suçsuzluğum kanıtlandı ve dava kapandı,” dedi.  “Sırf öyle bir şey yaşadığım için bu cinayetleri benim üstüme yıkamazsınız. Size dava açacağım. Ben kimseyi öldürmedim.”

Kendisine hâkim olamayıp bağırmaya başlamıştı.

Komiser olanca sakinliği ile “İstediğinizi yapmakta özgürsünüz,” dedi.  “Ama size şunu söylemeliyim ki, odada kurbanların kanının içerisinde sizin ayakkabı iziniz var, koridordaki halının üzerinde tam sizin kaldığınız odada son buluyor. Cinayet silahında parmak izlerinizi saptadık. Boşuna inkâr etmeyin. Sizi iki insanı kasten öldürmekten tutukluyorum. Savcılığa sevk edilip nöbetçi mahkemeye çıkarılacaksınız. Eğer söylemek istediğiniz bir şey varsa mahkemede anlatırsınız.”

Komiser, kapıya doğru yürürken birden durdu ve geri döndü .

“Bu arada, cüzdanınızı komodinin üzerinde bulduk. Üzerinde Osman Bey’in kanı ve sizin parmak izleriniz var.”

Bunları dedikten sonra dışarı çıktı.

 

Bir ay sonra…

Atakan ve Selin Roma’da içki kadehlerini tokuşturup zaferlerine kadeh kaldırıyorlardı. Atakan hem Birgül’ün kaprislerinden hem de Osman’ın bitmek bilmez dengesizliklerinden kurtulmuştu. Tarık onlar adına farkında olmadan çok büyük bir iyilik yapmıştı. Selin ile bu planı hayata geçirmek için epeyce uğraşmışlar ve  sonunda zafere ulaşmışlardı. Hiç kimse onların sevgili olduğunu bilmiyordu.  Tarık o gece Selin’in kahvesine koyduğu ilacı görmemiş ve içmişti. İlaç etkisini göstermeye başlayınca, Selin fincanın dibinde kalan kahveyi banyoda ki lavaboya dökmüş ve iyice yıkamış sonrasında ise baygın olan Tarık’ın ağzına dayayıp DNA örneği bırakmasını sağlamıştı. Kendi kahvesine dokunmamış yarısını Tarık’ın içtiği fincana boşaltmıştı.  Atakan odaya gelince Tarık’ın gömleğini ve ayakkabılarını çıkarıp kendisi giyerek cinayeti işlemiş, kanlı ayak izlerini koridorda özellikle bırakmıştı. Allah’tan ayakkabı numaraları aynıydı yoksa Adli Tıp vücut basıncı ile ayak tabanının yere bastığı anda bıraktığı izin aynı olmadığını çözebilirdi. Bu bilginin ne kadar doğru olduğuna emin olmasa da bir yerlerde okumuştu. Cinayetleri işlemek hiç zor olmamıştı. Birgül aldığı fazla alkol ile ona kucak açmış, bıçağı gördüğü anda ise sadece ellerini ağzına kapatıp bakakalmıştı.

Osman’ı ise duştan sonra, banyo aynasında kendine bakarken art arda bıçak darbelerini vurarak öldürmüştü. Tarık’ın cüzdanını Osman yere düşmeden önce banyonun zeminine bırakıp  onun üzerine düşüşünü izlemiş,  sonra kanlı cüzdanı alıp komodinin üzerine bırakmıştı. Ellerine taktığı deri eldivenleri ise Selin’in çantasına koymuş ve daha sonra evinde bulunan saksının içine gömmüştü. Şimdi Selin ile Roma’da evlenip, tüm şirketi buradan idare edecekti. Tarık ile ilgili son haberler ise ikisini de tatmin etmişti. Akıl hastanesine kapatılan bir deli ne söylerse söylesin ona kim inanırdı ki?…

Kusursuz bir planla sahnelenen cinayetin maktülünün düştüğü durum iç acıtırken, “Gölge” adlı öykümde kendi gölgenizin sizi nasıl takip ettiğini ve korkularınızla yüzleşmek için fırsat kolladığını hatırlatacak…

Dııııt dııııt…dıııt dıııt…dıııt dıııt…

…

Halacığım, nerelerdesin? Vatsapa niye cevap vermiyorsun?

….

Halacım orada mısın?

….

Artık merak etmeye başladım. Annem seni evde diyor ama cevap vermiyorsun.

….

Akşama gelince yine arayacağım. Evde ol lütfen. Çok önemli!

….

Dııııt dııııt…dıııt dıııt…dıııt dıııt…

“Hah, geldim.”

“E yani, halacım, nihayet bulabildim seni:”

“Duymamışım yavrum. Misafirim vardı.”

“Aaa saçlarını mı kestirdin? Güzel olmuş. Gülü güle kullan.”

“Teşekkür ederim yavrum. Biraz kısalttım. Yaza hazırlık. Sen yorgun gözüküyorsun güzel kızım.”

“Sınavlardandır halacım.”

“Nasıl gidiyor?”

“Yani, işte, iyi gitti diyelim. Sonuncusuna cuma günü girdim.”

“Hadi hayırlısı.”

“Evet, şey, belki hatırlarsın, belki de hatırlamazsın. Hani…trende bizimle yolculuk eden, genç bir çift vardı. Pek suya sabuna dokunmamışlardı. İşte dün onların düğünü oldu. Beni de çağırdılar. Hatta seni de. Dedim, ‘Halam burada yaşamıyor.’ Şaşırdılar. ‘O zaman sen gel,’ dediler.”

“Gittin mi bari?”

“Gittim, gittim.”

“Nasıldı?”

“Amaaan, işte, nasıl olacak? Yani? ‘Düğün’ dediysem, öyle ‘düğün’ değil. ‘Reception’ deniyor burada; işte, yani, bir paba gidilip içiliyor falan.”

“Anlat anlat.”

“Bunlar bir otobüs tutmuşlar. Ama o bildiğin otobüslerden değil. Hani şu eski iki katlı, kırmızı otobüsler var ya, kapısız, artık kullanılmıyor, işte onlardan. Şimdi yeni bir şey çıkmış; bu eski otobüsler eğlence için falan kiralanıyor. Şoförü de biletçisi de oluyor, aynen eskisi gibi. Otobüsü beyaz çiçeklerle süslüyorlar -ama öyle abartılı değil -; önündeki tabelasında evlenen çiftin adı yazıyor falan. Belediyede nikah kıyıldıktan sonra davetlileri içine dolduruyorlar. Zaten çok kişi olmuyor: Aileler – o da birinci dereceden yakın olanlar-, arkadaşlar falan. Kızın zaten annesi babası ölmüş. Kardeşi falan da yok. Bir teyzesi var. O da yaşlı. Öyle bakma bana halacım. Senden çok daha yaşlı.Yetmişini geçmiştir. Kızı o yetiştirmiş.”

“Oğlanın ailesi yok mu?”

“Onun var. Annesi, babası, teyzesi, dayısı, kuzenleri falan ama hiç kardeşi yok. O da tek çocuk.”

“E sonra ne oluyor? Yani nikahtan sonra?”

“Aman işte ne olacak? Otobüsle paba gidiliyor. Pab çok güzeldi ama! Küçük, şirin bir şey. Adı da Kraliçe’nin Kellesi.”

“Kraliçe’nin Kellesi mi?”

“Haaahaaa evet!”

“Eee gelin güzel miydi bari?”

“Öyle bildiğin gelinlik falan değil. Beyaz bir elbise, başında çiçekler falan, işte o kadar.”

“Sadeymiş. Güzel.”

“Evet güzeldi, yani.”

“Peki hediye falan vermiyorlar mı?”

“Veriyorlar ama hep ev eşlaları: biblo, mikser, tencere, tava falan.”

“Sen ne verdin?”

“Ben bizim adetlere uyumlu olarak..hahhaaa… bir takı hediye ettim geline.”

“Ne taktın?”

“Nazar boncuğu. Küçücük bir şey. Gelin hanım pek beğendi. Hemen kolundaki bileziğe iliştiriverdi.”

“Güzel bir hediye seçmişsin, aferin.”

“Ben aslında seni şey için aramıştım… Bir şey oldu… Yani…Üfff! Belki de bana öyle geldi.”

“Ne oldu?”

“Amaaaan saçmalıyorum işte! Belki de hayal gördüm. Senden geçti bu huy! Her şeyden işkillenir oldum.”

“İçgüdülerine güveneceksin güzel kızım. Hadi söyle. Meraklandırma beni.”

“Pabda, o hayhuy arasında, bir an gözüm Aileen’in teyzesine takıldı. Aileen gelinin adı.”

“Adı Türkçe mi?”

“Hayır. ‘Aylin’ diye söyleniyor ama yazılışı değişik. İrlandalı ismi. Kız İrlandalı.”

“Katolik mi?”

“Galiba; çünkü teyzesinin boynunda İsa’lı haç vardı. Protestanlar sade haç kullanırlar; üzerinde çarmıha gerili İsa figürü falan olmaz.”

“Oğlan?”

“O İngiliz galiba. Ailesi sanırım protestan ama dindar olduklarını sanmıyorum.”

“Ben bu ikisini pek hatırlayamadım. Neyse sen devam et. Aileen’in teyzesini ne yaparken gördün?”

“Valla, yani, kadının günahına mı giriyorum nedir? Bilmiyorum artık…Kadını, barda, böyle yuvarlak bir tepsinin içinde dağıtılmayı bekleyen içki dolu kadehlerden birine beyaz toz gibi bir şey katarken gördüm. O sırada Aileen’in de ona baktığını yakaladım. Kızcağız donup kalmıştı. Teyzesi, ne benim ne de Aileen’in onu gördüğünü fark etti.”

“Sonra ne oldu?”

“Sonra kadın –adını unuttum şimdi- o kadehi ve başka bir kadehi aldı; pabın daha sessiz ve tenha olan loş bir köşesine doğru yürüdü. Tam köşedeki masaya varmak üzereydi ki Aileen ani bir hareketle önüne çıkıverdi ve her iki kadehdeki içki de yere döküldü. Sonra da garsonlardan biri gelip yeri temizledi.”

“Köşedeki masada birisi oturuyor muydu?”

“Ne yazık ki evet, oturuyordu. Tonylerin –Tony damat- uzun yıllardır hem komşusu hem de aile dostu olan yaşlı bir adam, tekerlekli sandalyesinde uyuklar gibi oturuyordu. Söylediklerine göre seksen yaşındaymış.”

“Neyse adam ucuz atlatmış.”

“Dur daha bitmedi. Sonradan duydum ki adamı o gece hastaneye kaldırmışlar.”

“Zehirlenmiş mi?”

“Yok. ‘Nefes yetmezliğinden’ diyorlar ama doğru mu söylüyorlar bilmem. Saklıyor olabilirler.”

“Belki de farketmediler. Polis işe karıştı mı?”

“Sanmıyorum. Karışsaydı haberim olurdu.”

“Tabii, olurdu.”

“Sence bu bir cinayete teşebbüs mü?”

“Buna cevap vermek için çok erken güzel kızım ama sen şu soruma bir cevap ver bakayım: Aileen’in teyzesi, tozu içkiye nereden kattı? Yani toz nasıl bir kaptaydı?”

“Kapta değildi. Kağıttan küçük bir külahın içindeydi.”

“Tozu koyduktan sonra külahı ne yaptı?”

“Tam bulunduğu yerde, barın altında bir çöp bidonu vardı. Onun içine attı.”

“Peki hiç dikkat edebildin mi? O yaşlı adamın yanına pabda kaldığınız sürece kimler gitti?”

“Valla halacım, yani, o olaydan sonra gözümü yaşlı adamdan hiç ayırmadım desem yeridir! Adamcağız da pek neşeliydi – uyanık olduğu zamanlar tabii – habire Tony’yi yanına çağırıp sırtını sıvazlıyordu. Dur bakayım bir düşüneyim, kimler onun masasına gitti?: Aileen, teyzesi, Tony, Mr and Mrs Barrington -Tony’nin annesi ve babası-, ha bir de Mr Jacob Brent.”

“O da kim?”

“Yaşlı adamın korumasıymış zamanında – elli- elli beş yaşlarında biri – sonradan bakıcısı olarak yanında kalmış.”

“Koruması mıymış? Şu yaşlı adamın adını bilmiyor musun?”

“Biliyorum. Desmond Lynch.”

Halam bütün isimleri dikkatle not alıyor, yazılışlarını bilemediklerinin tek tek harflerini sorup yazıyordu.

“Aileen’in teyzesiyle hiç konuşabildin mi?” diye gözlüklerinin üstünden sordu.

“Konuştum. Tatlı, konuşkan bir kadın. Çok koyu bir aksanı var, İrlanda aksanı. Bana, hah haa ha, yanımda Türk lokumu olup olmadığını sordu. Hah ha ha, hiç tadına bakmamış da.”

“Peki onun adı ne?”

“Ah! Söylemişti ama unuttum. Hiç duymadığım bir İrlandalı ismiydi. Sonra hatırlarım belki.”

“Bu olay ne zaman oldu demiştin?”

“İşte, dün oldu.”

“Ve yaşlı adam, dur bakayım neydi adı?” Halam dikkatle aldığı notlara göz gezdirdi. “Hah, Desmond Lynch. Hâlâ hastanede mi?”

“Evet ama durumu iyi galiba. Eğer ölseydi mutlaka duyardım.”

“İşte bu güzel haber fakat vakit kaybetmemek lazım.”

“Sence bir şey mi olacak?”

“Öyle gibi gözüküyor. O yüzden hemen harekete geçsek –daha doğrusu geçsen- iyi olur.”

“Ben mi? Ne yapacağım peki?”

“Düğün daha dün olduğuna göre henüz çöpler alınmamıştır. Hemen o paba gideceksin. Yanına bir çift plastik eldiven almayı unutma, bir de şu küçük fermuarlı torbalardan al.”

“Ahhaa hatırladım. Trende delilleri hep onların içine koymuştun.”

“Evet fakat bu sefer sen çöp bidonlarını karıştıracaksın.”

“Gerçekten mi? Off, nerden sana söyledim?”

“Çok önemli bu. Hemen yapman lazım güzel kızım.”

“Ne arayacağım? O kağıttan külahı mı?”

“Hayır. Tabii onu da bulursan bonus olur ama sen bir pabın çöpünde tuhaf kaçacak olan bir şişe veya bir ilaç şişesi, kabı falan arayacaksın ya da bunun gibi bir şey. Vatsabı da açarsın. Ben de bakarım.”

 

***

 

Dııııt dııııt…dıııt dıııt…dıııt dıııt…

Dııııt dııııt…dıııt dıııt…dıııt dıııt…

“Geldiiim geldiiiim.”

“Görüntün iyi değil halacım.”

“Dur şimdi düzelir.”

“Hah tamam. Sen beni görebiliyor musun?”

“Evet, şimdi tamam. Ne yaptın?”

“Pabdayım. Dünkü çöpleri arkaya koymuşlar ‘Gidip bakabilirsin,’ dediler. Müşteriler ön tarafta, burada kimse yok. Rahat rahat bakarız. Onlara, ‘Galiba yüzüğümü düşürdüm,” dedim.”

“İyi demişsin.”

“Topu topu altı torba var burada.”

“Tamam hemen işe koyulalım. Eldivenlerini giymeyi unutma. Parmak izin çıkmasın.”

“Ben de ellerin kirlenmesin diyeceksin sanmıştım, yani.”

 

***

 

Dııııt dııııt…dıııt dıııt…dıııt dıııt…

Dııııt dııııt…dıııt dıııt…dıııt dıııt…

“Ne oldu? Şişeyi kırdın mı yoksa?”

“Yok, hiç kırar mıyım halacım. Öksürük şurubu şişesini ve de o küçük külahı ayrı ayrı torbalara koydum –tıpkı senin, trende yaptığın gibi – ve evde emin bir yere sakladım.

“Onlar çok önemli. Zamanı gelince –ki mutlaka gelecek – kullanacağız. Sen ne diyecektin yavrucuğum?”

“Yok bir şey, öylesine aradım halacım.”

 

***

 

O gün telefonda söyleyemedim ama bence bu olaydan bir şey çıkmayacak. Ben abarttım biraz. Dedim ya halama benzedim iyice. Halam zaten hazır. En ufak bir işaret görse hemen hayal gücü çalışmaya başlıyor; olmadık şeyler üretiyor. Bak “Olaylar hızlanacak,” dedi. Nerdeee? İyice yavaşladı. Kim onun gibi düşünür? Herkes ne dendiyse kabul eder, işine gücüne bakar. ‘Nefes darlığı’ dendiyse nefes darlığıdır. Yooo, biz delil toplamalıyız. Ne olur ne olmaz. Cinayet gibi görünmeyen cinayetlerin, hatta henüz işlenmemiş cinayetlerin delillerini toplamalıyız.

O anda çantamdan gelen Nilüfer’in muhteşem sesi ile düşüncelerim bölündü.

 

Dünyaaa dönüyooor sen ne dersen de, yıllaar geçiyooor fark etmesen de,

Dünyaaa dönüyooor sen ne der–

 

Aceleyle çantamın açıp telefonumu çıkarttım.

“Alo! Tony sen misin? Merhaba! Nasılsın?”

…….

“Ben de iyiyim.”

…….

“Halamın email adresi mi? Tamam, bir ona sorayım sonra seni ararım. Eminim izin verir ama yine de sormam lazım.”

 

***

 

To:       nimet[email protected]

From:  [email protected]

 

Sevgili Nimet Hanım

Email adresinizi yeğeniniz Hande’den aldım. Size yazmama izin verdiğiniz için teşekkür ederim. Keşke karşılıklı konuşabilseydik. Benim için çok hassas bir durum söz konusu. O yüzden size yazıyorum. Bana bir tek siz yardım edebilirsiniz.

Sizi o trende gördüm, ne kadar hassas, dikkatli ve zeki olduğunuza şahit oldum. Sadece bunlar değil, ayrıca cesursunuz da. Kutunun dışında düşünebiliyorsunuz. İşte şu anda bana da tam böyle biri lazım; çünkü ne yazık ki bir türlü kutunun dışına çıkamıyorum. Sanki beynim durdu. Düşünemez oldum.

Nimet Hanım bana yardım edebilir misiniz lütfen? Karım kayboldu. Onu bulamıyorum.

Niye polise gitmediğimi merak ediyorsunuz eminim. Gidemem; çünkü aslında karım polisin gözünde ‘kayıp’ sayılmaz. Yani ortadan yok olmadı. Ondan mesajlar alıyorum. ‘Beni arama,’ diyor ama kendisi yok ortada ve nerede olduğunu bilmiyorum. Çok merak ediyorum. Lütfen yardım edin bana.

Cevabınızı dört gözle bekliyorum.

Saygılar

Tony

 

***

 

“Ne cevap vereceksin halacım?”

“Zaten böyle bir şey bekliyordum.”

“Gerçekten mi?”

“Koskoca İngiltere’yi mumla arasalar benim gibisini bulamazlar.”

“Ay, sen şimdi özel dedektif mi oluyorsun hala?”

“Öyle gözüküyor.”

“Valla sen yüz tane özel dedektife taş çıkartırsın… Ama sen para almıyorsun ki! Dermişim.”

“Bak bu doğru yavrucum. Yürekte amatörüz ama beyinde profesyonel.”

“Yazacak mısın ona?”

“Sanırım evet; çünkü her şeyden önce ben de merak ediyorum karısına ne olduğunu.”

“Buraya gelmen gerekmez mi peki?”

“Şimdilik sanmıyorum. Hele orada senin gibi bir yardımcım varken!”

“Ayy, teşekkür ederim benim canım halam!”

“Yalnız çok dikkatli olman lazım kızım. Karşımızda azılı bir katil hatta katiller olabilir.”

“’Katiller’ mi? Kokutma beni halacım!”

 

***

 

To:      [email protected]

From:  nimet[email protected]

Sevgili Tony

Bana güvenmekle beni onurlandırdınız. Teşekkür ederim. Size yardım etmek isterim ama edebilir miyim bilemem.

Her şeyden önce böyle yazışarak olmaz. Henüz Londra’ya gelmek için bir neden göremiyorum. O yüzden beni vatsaptan ararsanız sevinirim. Karşılıklı konuşmuş oluruz. Numaramı Hande’den alabilirsiniz. Hatta onunla beraber bir gün ayarlarsanız iyi olur. Ben de evde olurum. Üçümüz konuşuruz. Daha iyi olur.

Saygılar

Nimet

***

 

Tony çok üzgün görünüyordu. Henüz yirmi gün olmuştu evleneli ve karısı ortadan kaybolmuştu. Ne diyeceğimi bilemedim. Halamın isteği üzerine bir kafede buluştuk ve oradan aradık. Kafe sessiz ve sakindi. Halam da kendine köpüklü bir kahve yapmış, gözlükleri gözünde, önünde not defteri, elinde kalemiyle vatsap ekranında bizi karşıladı. Ve hemen konuya girdi.

“Karınızı en son ne zaman gördünüz, Mr Barrington?”

“Bana Tony deyin lütfen. Onu en son dört gün önce gördüm. Beraberdik. Buraya yakın bir sanat galerisi var, oradaydık. Bir resim sergisi vardı. Onu geziyorduk. Birden, ‘Ben tuvalete gidiyorum,’ dedi ve bir daha geri gelmedi. Arkasından aradım; tuvaleti kontrol ettirdim; kapıdaki görevliyle konuştum hatta CCTV’ye bile baktırdım. Kendisi tek başına kapıdan çıkıp gitmiş. Telefonlarıma cevap vermiyordu, sonra mesaj yolladı ‘Arama beni,’ diye. Biraz zaman istiyordu.”

“Aranızda bir şey oldu mu? Tartışma falan?”

“Hiç bir şey olmadı. Her şey çok güzel gidiyordu. Çok mutluyduk…” Tony gözlerini ekrandan kaçırdı, yutkundu.

“Resim sergisi şu an bulunduğunuz yere yakın mı dediniz?”

“Evet, hemen burada, Bloomsbury’de.”

“Açık mıdır şimdi?”

Tony bana dönüp ‘Saat kaç?’ diye sordu.

Ben de telefonumun ekranına bakıp cevap verdim: “Üç.”

Tony, kendi telefonunun ekranındaki halama, “Açıktır,” dedi.

“Acaba aynı sergi hâlâ devam ediyor mudur?”

“Sanırım ediyordur. Bir ay sürecekti galiba. O zaman daha yeni başlamıştı.”

“Sık sık resim sergilerine gider miydiniz, Tony?”

“Evlenmeden önce de, hatta öğrenciliğimizde bile hep giderdik. Biz üniversitede tanıştık da.”

“Anlıyorum. Eşiniz resim falan yapar mıydı?”

“Yok, o yapmazdı ama ben yapardım, hâlâ yapıyorum, hobi olarak.”

“Ne tür resimler yapıyorsunuz?”

“Yağlı boya, bazen de akrilik.”

Halamın böyle sorular sormasına bir akıl erdiremedim. Biraz sıkılmıştım, doğrusu. Halam, “Hadi kalkın da o galeriye gidin, orayı bir göreyim,” deyince bu öneriyi sevinçle karşıladım ne yalan söyleyeyim.

Bizim kafe Bloomsbury Meydanı’nın bir yanındaydı, galeri de karşı tarafında. Ortadaki ağaçlıklı meydanda, çimenler üzerine herkes yayılmış, Londra’da en kıymetli olan şeyin, güneşin tadını çıkarıyordu. Meydanı tam ortadan yararak karşıya geçtik.

Burası eski üç katlı, sıra sıra evlerin birinden bozma küçük bir galeriydi. Ahşap merdivenleri çıkarak serginin olduğu kata geldik ve vatsapı açtık. Halam karşımızdaydı.

Tony, telefonunu salonda şöyle bir gezdirerek halama etrafı gösterdi.

Halam, “Şimdi karınızın sizden ayrıldığı noktaya gidiniz lütfen,” dedi.

Tony önce biraz düşündü, sonra bir iki adım atıp durdu. “Sanırım burasıydı.”

“Emin misin?” diye sordu halam.

“Evet, eminim. Hatta bu resim hakkında konuşmuştuk.”

“Öyle mi? O resmi görebilir miyim acaba?”

“Tabii,” deyip Tony resme zum yaptı.

“En son ne konuşmuştunuz, hatırlıyor musun Tony?

Gene başladık, diye içimden geçirdim. Bu sorulara ne gerek var? Halamın yöntemini anlamak mümkün değil, yani. Bazen uçuyor, diye düşünüyorum, valla!

“Pek hatırlayamıyorum, galiba ben resmi çok beğendiğimi söylemiştim.”

“Evet gerçekten güzel bir manzara.”

Halam sırf Tony’e ayıp olmasın diye böyle söylüyor olmalı, diye düşündüm. Tablonun öyle ahım şahım bir güzelliğini görememiştim yani.

Ben dalgın dalgın tabloya bakarken halam bana dönüp “Handecim o tablonun bir resmini çeker misin benim için lütfen?” dedi ve ekledi. “Çok beğendim.”

 

***

 

“Allah aşkına halacım, o soruları niye soruyorsun? Adama karısının nereye gidebileceğini sorsana; Aileen’in teyzesinin bu durumdan haberi olup olmadığını sorsana; ya da Tony’nin kendi ailesine karısının kaybolduğunu söyleyip söylemediğini sorsana.”

“Yavrucuğum onları senin soracağından emin olduğum için bir de benim kurcalamama gerek yok diye düşündüm.”

“Nee, biliyor muydun benim soracağımı? Ama nasıl olur?”

“Sen onu boşver de söyle bakalım o soruların cevaplarını.”

Biraz canım sıkılarak açıklamaya başladım: “Karısının nereye gidebileceğine dair hiç bir fikri yokmuş. Ne Aileen’in teyzesine ne de kendi alilesine bir şey söylemiş. Telaş etsinler istemiyormuş. Onlar olanı biteni duymadan Aileen’in geri geleceğini ya da bizim onu bulacağımızı ümit ediyormuş.”

“Peki, Aileen çalışmıyor muymuş?”

“Bak onu da sordum. Ne kadar akıllıyım! Yani? Dermişim.” Biraz keyfim yerine gelmişti. “Hayır, çalışmıyormuş. Kriz yüzünden işini kaybetmiş. Brexit de cabası, bir türlü iş bulamıyormuş. Zaten biraz da o yüzden şimdi evlenmişler. Madem birimiz iş bulamıyor bari çocuk yapalım demişler.”

“Tony ne iş yapıyor?”

“Belediyede çalışıyor. Sanat projeleriyle ilgili bir işte.”

“Peki, oldu. Şimdi senden hemen Tony’i bulup beni aramanı istiyorum. Onunla konuşacağım bir şey var.”

 

***

 

Halamın gözlerinde şimşekler çakıyordu. Bağırmadan konuşmak için büyük bir çaba harcadığı belliydi. “Tony,” dedi. “Bana her şeyi anlatmanı istiyorum. Hiçbir şeyi saklamadan. Yoksa sana yardım edemem. Kim bu Desmond Lynch? Evet, komşunuz ve aile dostunuz ama gerçekte kim? Galerideki tablonun ressamı Henry Lynch ile ne ilişkisi var? Internette Henry Lynch hakkında bir çok bilgi edindim. Onun yaptığı tablonun önünde karına gerçekten ne söylediğini açıklayacaksın bana.”

Pes doğrusu! Hiç imzaya dikkat etmemişim. Boşuna değil halam resmini çektirtip kendisine yollattı. Yani, ayakta uyuyorum. Üstelik internette ressam hakkında araştırma bile yapmış. Yok, benden dedektif medektif olmaz.

“Ressam Henry Lynch benim asıl dedem,” dedi Tony. Tekrar konuşmadan önce derin bir nefes aldı. “Anneannem onunla kısa bir macera yaşamış ve benim annem olmuş. Annem doğduktan sonra hem komşu hem de yakın aile dostu olarak kalmışlar. Anneannemin kocasının bu maceradan hiç haberi olmamış. Teyzem ve dayımın babası anneannemin kocasıymış. Ortanca çocuk olan annemin babası ise Henry Lynch.”

Ben ağzım açık hem Tony’i dinliyor hem de nasıl oldu da halam bu sırrı fark etti diye kafa patlatıyordum.

Halam, “Peki Desmond Lynch kim?” diye sordu.

“O, Henry Lynch’in karısından olan oğlu. Yani annemin üvey kardeşi, benim dayım; ama kimse bilmiyor. Desmond Lynch bile yeni öğrendi. Ben evleneceğimi açıklayınca annem ona sürpriz yaptı. Hep soyu devam etmiyor diye yakınırdı; kendisi hiç evlenmemiş de.”

“Anladım,” dedi halam.

Bense ipin ucunu kaçırmıştım. Limon olmamak için hiç sesimi çıkartmadım.

Tony sözlerine devam etti. “Aileen’e, Henry Lynch’in yaptığı tablo önünde ‘Resim yapma yeteneği bana galiba dedemden geçmiş,’ diyerek ressamın benim asıl dedem, Desmond Lynch’in de dayım olduğunu açıkladım. Aileen doğal olarak şaşırdı, emin olup olmadığımı sordu. Ben de ona, ‘Dün elimize geçen DNA testi sonucu da bunu ispatlıyor,’ dedim. Karımdan bu gerçeği saklamak istemedim ve doğruyu söyledim. O da beni terk etti. Ama neden anlamıyorum. Sizce Aileen’nin beni bırakıp gitmesinin bu söylediklerimle bir ilgisi var mı?”

“Sana bunu kim anlattı, yani Desmond Lynch’in babasının senin deden olduğunu?

“Annem. Ona da anneannem anlatmış ama ailenin öbür fertleri bilmiyormuş, h  da bilmiyorlar. Dediğim gibi Desmond Lynch de yeni öğrendi ama söz verdi kimseye söylemeyecek. Size de o yüzden bahsetmek istemedim ama Aileen’e karım olduğu için anlattım. Anlatmamalı mıydım yoksa?”

“Belki de Aileen için senin dedenin kim olduğu önemli,” diyerek söze karıştım, sanki bir yerlerden yakaladım gibi hissederek.

“Dedem yani Henry Lynch gazidir. İnternette okumuşsunuzdur. Her iki dünya savaşına da katılmış. Birinci dünya savaşında yaralanmış.”

Halam düşünceli bir şekilde, “Evet ama bazı karanlık noktalar var…İrlanda ile ilgili. Orada iki sene, İngiliz istihbarat ajanı olarak, ‘Black and Tan’ adındaki bir kraliyet askerî örgütüyle çalışmış. Ve ne yazık ki bu örgüt hiç de iç açıcı işler yapmamış orada.”

Ağzım açık kalakaldım. Kafam gene karışmıştı. “Bütün bunları internetten mi öğrendin halacım?”

“Tabii yavrucum. Bu konuda ne kadar şanslı bir dönemde yaşadığınızı bir bilseniz.”

“Evet, internette bunlar yazıyor,” diye onayladı Tony. “Sizce bütün bunların Aileen’in ailesiyle bir ilgisi var mıdır? Olsa bile… Nasıl diyeyim?… Yani…Yıllar önce olmuş bitmiş bir şey… Öyle değil mi?”

“Topu topu yüz yıl olmuş.”

Kulaklarım yanlış mı duyuyor acaba? Ne demek ‘Topu topu yüz yıl olmuş’? Yüz yıl bu! Dile kolay! Tony haklı işte! Her ne olduysa uzun yılar önce olmuş, diye tam içimden geçirmiştim ki halam sanki bütün bunları işitmiş gibi karşılık verdi.

“Bin yıl önce bile olmuş olsa, bu tür haksızlıklar ve zalimlikler, üzerlerinde konuşulup tartışılmadıkça; duygular, düşünceler ortaya dökülmedikçe; olaylar araştırılmadıkça toplum ve bireylerin hafızalarında, basınç altında sıkışmış yeraltı suları gibi kilitli kalacaktır.”

Halam gene  anlaşılmaz olmaya başlamıştı. Bakalım bunun arkasından ne gelecek diye beklerken, “Bunu da anca yerinde anlayabiliriz,” diye sözlerine devam etti. “O yüzden Hande, sen ilk fırsatta İrlanda’ya gidip Aileen’in teyzesi ile görüşeceksin. Tony sen de bütün masrafları karşılayacaksın, tabii eğer karını bulmak istiyorsan. Ben de biraz örgü öreceğim. Sana kış için çetik örmeye başladım Handecim. Çok çetrefilli bir modeli var. Bakalım becerebilecek miyim?”

 

***

 

“Ben bu işi çözdüm halacım.”

“Nasıl çözdün yavrucum?”

“Aileen’in teyzesi –bu arada adını hatırladım: Aoife McCalaugh- ile Tony’nin dayısı Desmond Lynch arasında bir ilişki var. Adamı nikahta görünce fırsattan istifade öldürmek istedi ama öldüremedi. Aileen, teyzesine neden böyle yaptığını sorunca da teyzesi ona her her şeyi anlattı. Adamla aralarındaki ilişki her ne ise, o kadar utanç vericiydi ki Aileen bunu kocasıyla paylaşamadı, ya da en azından şimdilik paylaşamadı. Fakat kocası, Desmond Lynch’in kendi üvey dayısı olduğunu açıklayınca ortaya çok daha çirkin bir durum çıktı ki kızcağız evliliğini bırakıp gitmek zorunda kaldı.”

“Hiç fena değil, hiç fena değil,” dedikten sonra halam bana ördüğü çetikleri göstermeye başladı. “Dün gece ikisini de örüp bitirdim. Örneği çok zordu ama becerdim. Bugün resimlerini çekip bloğumda paylaşacağım.”

“Çok güzel olmuşlar halacağım. Ellerine sağlık ama sen kendi çözümünü söylemedin.”

“Bence daha fazla oyalanmadan hemen İrlanda’ya gitmen lazım kızım. Yoksa geç kalabiliriz.”

“Ben de tam diyordum ki bu işi çözdüğüme göre artık Dublin’e gitmeme gerek kalmaz.”

“Aaah! Dublin!…Dublin!… Kelimelerin havada asılı kaldığı kent. Yoldan geçen herkese, ‘What’s your story?’[1] diye sorabileceğin ve hikayelerini o güzelim barlarının, neşelerin en kederlisiyle dolu kuytu köşelerinde, siyah biralarını içerken dinleyebileceğin şehir.”

“Ayy, şair oldun be halacım.”

“Ahh ahh! Keşke ben de gelebilseydim. İrlanda müziğinin, insanın içini coştururken hüzünlendiren melodisini yöre çalgıcılarından dinleyip; edebiyatın kendini yeni baştan keşfettiği Dublin sokaklarında gezebilseydim.”

“Tamam, tamam. Biletimi aldım yarın gidiyorum. Aoife McCalaugh ile de iletişime geçtim. Beni bekliyor.”

“Bakalım onun hikayesi ne? Keşke daha iyi bir nedenle gidebilseydin. Neyse umarım geç kalmayız.”

 

***

 

“Aaahh! Geç kaldık halacım, geç kaldık. Aoife McCalaugh öldü.”

“Ne demek öldü? Öldürüldü desene.”

“Hayır öldü. Bu sabah Dublin’e iner inmez, otele bile gitmeden Aoife McCalaugh’nın verdiği adrese gittim. Kapıyı çaldım. Kimse açmadı. Yolun karşısındaki komşu kadın dışarı çıktı. ‘Neredeyse iki gün olacak ortada yok. Telefonlarıma da cevap vermiyor, hiç böyle yapmazdı,’ dedi. O da merak etmiş.

Komşu kadın, Aoife McCalaugh yaşlarındaydı. Zaten onun çocukluk arkadaşıymış. Bir süre adını seslendi, telefon etti falan, en sonunda polise haber verip bir çilingir getirtti. Evi aradık taradık, yok. Sıra sıra, bitişik evlerden, üç katlı bir ev. Bu arada söyleyeyim, ortalık dağınık; çekmeceler, dolaplar falan açıktı.Belli ki birisi bir şey aramış. Tam bırakıp gidecektim, komşusu bir çığlık attı. Pencereden doğru onu arka bahçede görmüş. Hemen arka bahçeye çıkan kapıyı açtık. Merdivenlerin dibinde Aoife McCalaugh’ı yatarken bulduk. Bulunduğu yer ağaçlarla, çalılarla çevrili olduğu için -bir de bahçeleri ayıran ahşap paravanlar çok yüksek ve sarmaşıklarla kaplı- kimse onu orada yatarken görememiş.

Ben de çaktırmadan bir sürü resim çektim. En son cesedin orada çekiyordum ki polis fark etti –biraz acemiydi zavallı- ve ikimizi de kapı dışarı edip ambulans çağırdı. Fakat Aoife McCalaugh çoktan ölmüştü; çünkü kaskatıydı.

Merdivenlerden düşmüş dediler. Merdivenler yüksek ve demirdendi. Yerde çamaşır sepeti, çamaşırlar falan vardı.

“Yani cinayet değilmiş.”

“Kaza.”

“Sen neredesin şimdi yavrucum?”

“O komşu kadının evinde. Bana çay yaptı. Sohbet ediyoruz. Dün bir adamın eve girdiğini görmüş. ‘Pek erkek ziyaretçisi olmazdı,’ diyor. ‘Acaba polise söylesem mi?’ diye bana soruyor. ‘Tabii,’ dedim. ‘Mutlaka söylemelisiniz.’”

“Hande! Çok dikkatli olmanı istiyorum. Bana çektiğin bütün resimleri hemen yolla. Ha bir de komşudan adamın tarifini al. Ayrıca öğren bakalım adam eve zorla mı girmiş.”

“Aa, bak onu sordum bile. Yok, adam zorla girmemiş. Kapıyı çalmış ve Aoife McCalaugh onu içeri buyur etmiş.”

 

***

 

Kaldığım otel şehir merkezinin arka sokaklarından birinde. Küçük bir şey. Eskiden evmiş galiba. Bitişik iki ev. İkisini birleştirmişler. O yüzden iki giriş kapısı bulunuyor. Böyle oteller İngiltere’de de var ve ne zaman onlardan birinde kalsam içini keşfetmeyi çok severim; labirent gibi olurlar. Koridorun nereye çıkacağını kestiremezsin. Bir bakarsın öbür eve geçmişsin. Bu otelde de ilk işim merdivenleri, holleri, koridorları şöyle bir kolaçan etmek oldu. Otelin mimari planını iyice öğrenmeden kendimi evimde gibi hissedemem. Evimde gibi hissetmeyince de uyuyamam. Yarın Dublin’in merkezini keşfetmeye karar vererek yorganı üzerime çektim ve yorgunluktan iyice ağırlaşan göz kapaklarımı kapattım.

Sabah erkenden yollara düştüm. Dubh Linn Bahçesi ilk gördüğüm yer. Dublin Kalesi’nin bahçesi. Kale 1204’de İngiltere kralı tarafından yaptırılmış. 1921’e kadar İrlanda, Büyük Britanya Krallığı’nın bir parçasıymış. Bak bunu bilmiyordum. Krallık, bu kaleden İrlanda’yı yönetiyormuş. Kale, şehrin tam ortasında. Mahzenleri falan var. İçi buz gibi. Sarayı andıran salonları da var tabii. Zaten şimdi İrlanda, yabancı devlet konuklarını ağırlamak için kullanıyormuş kaleyi.

Kalenin arkadasındaki Chester Beatly Kütüphanesine de gittim. Bir çok dilden – Türkçe bile- çok eski el yazmaları var. Kanal boyunca gezdim, Guinnes birasından içtim. Güzelim Trinity Kolej’in ne yazık ki sadece kapısından baktım. İyice yoruldum. Yarın erkenden uçağım olduğu için otele dönüp dinlenmek istedim.

Otelin küçük lobisini geçtiğimde saat üçtü. Lobideki adam başıyla selam verdi. Merdivenlere doğru yürüdüm. Kırmızı halı kaplı merdivenleri sessizce çıktım. Odama yaklaştığımda kapısının aralık olduğunu fark ettim. Belki temizlikçidir, diye düşündüm ama gayriihtiyarı elim çantama gitti. Telefonumu çıkarttım, şifremi yazıp fotoğraf çekmeye hazır vaziyete getirdim.

Yarı aralık kapıdan birisinin bavulumu yatağın üzerine koymuş karıştırdığını gördüm. Sadece ellerini görebiliyordum. Yavaşça aralıktan telefonumu uzattım ve düğmeye bastım. O da ne? Kim bu telefonun sesini açtı? Fotoğraf çekerken düğmeye bastığımda ses çıkartmaması lazımdı, öyle ayarlamıştım. Şimdi ise ‘şak şuk’ diye, her tuşa basışımda ses çıkarıyor. Bavulumun içindeki eller durdu ve ben tabanları umduğumdan biraz erken yağlamak zorunda kaldım. Telaşla oradan kaçarken telefonumu düşürdüm, durup yerden almak için zamanım yoktu tabii. Deliler gibi koşuyordum. İyi ki otelin planını önceden keşfetmişim, nereye gittiğimi bilemezdim yoksa. Adam arkamda ben önde. Halıda ayak seslerimiz duyulmasa da eski bina derinden sallanıyordu. Ya da bana öyle geliyordu. Nefes nefese lobiye geldiğimde “Yakalayın. Bu adam odama girmiş,” diye bağırdım. Fakat arkamda kimse yoktu.

 

***

 

“İşte böyle halacım. Kendimi aptal gibi hissettim. Sonra benim isteğim üzerine polis çağırdılar, tutanak tutuldu. Önce telefonum bulunamadı ama bir saat sonra bahçede bulundu. Ne yazık ki fotoğraflar silinmişti.”

“Adam mıydı kadın mı?”

“Yani, gördüm desem yalan olur.”

“Ama ondan ‘adam’ diye söz ettin.”

“Evet aynen ama şimdi düşününce emin olmadığımı görüyorum.”

“Peki, cesedin yanında çektiğin fotoğraflara baktın mı?”

“Hiç vaktim olmadı. Umarım onları da silmemiştir.”

“Eğer sildiyse ben sana yollarım. Resimlere iyi bak. Büyüterek bak. Yerde bir nazar boncuğu var. Senin Aileen’e aldığın hediye mi acaba, diye merak ettim.”

“Tamam bakarım.”

“Eğer öyleyse işler karışır.”

“Aynen halacım! Fakat eğer Aileen, teyzesine gelmiş olsaydı komşusu bilirdi ve bana söylerdi.”

“Sen gene de resimlere bir bak.”

“‘Resimler’ dedin de, komşu kadın adamı tarif etti. Tarifine göre kime benziyordu biliyor musun? Şimdi güleceksin.”

“Kime benziyordu?”

“Jacob Brent’e.”

“Şu önce koruma sonra bakıcı olan mı?”

“Ta kendisi. Fakat adamın çok genel bir tipi var. Hatta herkes ona benziyor diyebiliriz. Emin olmak için düğün resimlerini gösterdim kadıncağıza ama içinde Jacob Brent’in de olduğu bir tane bile fotoğraf çektirmemişim ne yazık ki!

 

***

 

Vatsapı kapattıktan sonra cesedin etrafında çektiğim resimleri arayıp buldum. Silinmemişlerdi. İyice büyütüp baktım. Gerçekten de Aileen’e hediye ettiğim nazar boncuğunun ta kendisiydi. İrlanda’da nazar boncuğu takma adeti olmadığı için bu kesinlikle Aileen’in boncuğuydu. Bu bilgiden henüz polisin haberi yoktu tabii. Teyzesinin ölümünde Aileen’in bir parmağı olabilir mi acaba, diye düşünürken telefonum çaldı.

 

Dünyaaa dönüyooor sen ne dersen de, yıllaar geçiyooor fark etmesen de,

Dünyaaa dö-

 

Telefonun üzerinde yazan adı okuyunca dondum kaldım. Aileen arıyordu. Kalbim birden gümbür gümbür atmaya, ellerim titremeye başladı. Açma tuşuna bir türlü basamıyorum. Hay Allah! Kapatacak şimdi, derken becerdim açmayı.

“Aloo? Aileen sen misin?”

 

***

 

Aileen teyzesinin ölümünü duyunca ilk uçakla Dublin’e gelmiş. Komşudan da benim burada olduğumu ve yarın Londra’ya geri döneceğimi öğrenmiş. Benimle İrlanda Ulusal Kütüphanesi’nde buluşmak istedi. Demek daha Dublin’deki turistik gezim henüz bitmemiş, diye düşündüm.

Kütüphane kaldığım otele çok yakındı ve neyse ki akşam yedi kırk beşe kadar açıktı. Uzun masalardan birine oturduk.

Aileen çok solgun ve üzgün görünüyordu. “Sana bir şey göstereceğim,” dedi. Çantasından yıpranmış bir gazete kupürü çıkarttı. Tarihi 11 Ekim 1920’yi gösteriyordu. İrlanda bağımsız olmadan bir yıl önce diye düşündüm, bu sabah öğrendiklerimi hatırlayarak.

“Bu benim annemin ve Aoife teyzemin dedesi,” dedi gazete küpüründeki fotoğrafı işaret ederek. “Ben tanımıyorum ama ölüm şekli ailede çok derin bir iz bırakmış.”

Haberde Aileen’in büyük dedesinin, gece yarısı kapıya gelen kişilerce tek kurşunla alnından vurularak öldürüldüğünü ve cesedinin üzerine ‘Bu vatan haini, İrlanda Kurtuluş Ordusu tarafından infaz edilmiştir,’ yazılı bir not bırakıldığını anlatmaktaydı. Büyük anneannesi, ifadesinde buna inanamadığını, cinayeti ‘Kara ve Haki’ adındaki Büyük Britanya Krallığı’na ait askerî bir teşkilatın işlediğini söylüyor ve tarafsız mahkeme istiyordu.

“‘Kara ve Haki’ mi?”

“Evet. Giysileri siyah ve haki renkte olduğu için halk onları böyle çağırırmış ve adları öyle kalmış.”

Kalkıp arşiv bölümüne geçtik. Bütün arşiv bilgisayara yüklenmişti. Önümüze başka bir gazete kupürü geldi: İngiliz makamlarının açtığı kamu davasında, mahkemeye büyük anneannesinin ifade vermek için çıkmadığını; çünkü mahkemeyi tarafsız görmediğini söylüyordu.

“E peki kimin öldürdüğü bulunamamış mı?”

“Mahkeme yoluyla bulunamamış ama Aoife teyzem, yıllar sonra yaptığı araştırma sonunda şunları öğrenmiş: O dönemde ‘Kara ve Haki’ denilen Birleşik Krallık’ın gönderdiği askerî teşkilat, işlediği cinayetlerde hep aynı yöntemi kullanmış. Bu teşkilattakiler o kadar pervasız, o kadar cüretkarmışlar ki cinayet işlerken yüzlerini bile kapatmıyorlarmış ve büyük anneannem silahı çekenin yüzünü görmüş. Önce iki oğlunun nerede olduğunu sormuşlar. Büyük dedem ‘Bilmiyorum,’ demiş. Oğulları, İrlanda Kurtuluş Ordusu için çalışıyorlarmış. Akabinde soruyu soran kişi silahını doğrultup büyük dedemi alnından vurmuş. Sonra da üzerine o notu iliştirip gitmişler.”

Ben artık nefes bile almadan onu dinliyordum.

“Bu olaydan aile içinde bir daha hiç söz edilmemiş. Büyük dedemin vatan haini olmasına imkan yokmuş ama ispatlayamamışlar. Fakat bir şey hariç.”

Bu sefer başka bir gazete kupürünü gösterdi bilgisayarda. Bu da cinayetin bir iki gün sonrasına aitti. Cenaze merasimini anlatıyordu. Merasimin çok kalabalık olduğunu; İrlanda’nın bağımsızlığını isteyen, o zamanki bütün resmi kurumların resmen törene katıldıkların anlatıyordu.

“Büyük anneannemin tek tesellisi bu olmuş,” dedi. “Bir vatan hainin cenazesine hiç bu kurumlar katılır mı?” diye bana sordu.

“Sanırım katılmaz,” diye cevapladım, bu konuda zır cahil olduğumu sezerek. Kafam çok karışmıştı. Bugün ile geçmiş arasında kalmıştım. Alnımı ovuşturdum.

Aileen, “Bu da sana göstereceğim son şey,” dedi ve çantasından kara kalem çizilmiş bir resim çıkardı.

“Resim yeteneği benim aile tarafımda da varmış,” dedi acı acı gülümseyerek.

Bu sanki Desmond Lynch’in genç halinin resmiydi.

“Büyük anneannem çizmiş,” dedi. “Bu gazete kupürüyle birlikte hep saklamış. Tabii katil bulunamamış. Sonradan öldürülen ajanlar arasında da bu resme benzeyen biri çıkmadığından büyük anneannem katilin yaşadığından ve İngiltere’ye geri döndüğünden emin olarak ölmüş. O yüzden bu gazete kupürünü ve resmi, ölmeden önce, kızına o da Aoife teyzeme vermiş; çünkü annem çoktan evlenip İrlanda’dan ayrılmışmış.  Aoife teyzem de iyice yaşlanınca burada sana gösterdiğim araştırmayı yapmış ve bu sonucu çıkarmış.”

Ne güzel! Her şey kütüphanede bulunabiliyor, diye düşünmekten kendimi alamadım, aradan yüz sene bile geçse.

“Ve Aoife teyzem, Desmond Lynch’i görünce hemen resim ile benzerliğini fark etmiş. Gerçekten de babasına  çok benziyor. İnternette babası Henry Lynch’in gençlik fotoğrafını da buldum. Keşke bunları büyük anneannem görebilseydi. Gerçi görmediği iyi olmuş. Katilin sonradan elini kolunu sallayarak ortalarda gezdiğini, normal hayata dönüp ünlü bir bankanın yönetim kurulunda çalıştığını, ressam olduğunu öğrenseydi kahrından bir kez daha ölürdü.”

“Doğru.”

“Aoife teyzem bana bütün bunları daha önce Tonylerin evinde Desmond Lynch’i gördüğü zaman anlattı. Gazete kupürünü ve resmi bana o zaman verdi. Hep yanında taşırmış. Geçmişte olan bir şeyi hâlâ devam ettirmek istemedim ve belgeleri bir daha görmemek üzere kaldırdım. Fakat teyzemi pabda kadehe beyaz zehir koyarken fark edince beynimden vurulmuşa döndüm. “Boşver teyze,” dedim. “Adam zaten çok yaşlı, olan olmuş. Hem o değil ki katil. Onun babası öldürmüş büyük dedemi.” Zavallı teyzem şaşkın şaşkın baktı yüzüme, sanki bunları neden söylediğimi anlamıyormuş gibi. Ben da üstelemedim. Yaşlılığına verdim. Nasıl olsa onu engellemiştim; Desmond Lynch’i zehirleyememişti.” Aileen burada yutkundu, bakışları önünde kenetli ellerine kaydı. “Fakat Tony, Henry Lynch’in kendi öz be öz dedesi olduğunu söyleyince benim için işin rengi değişti. Daha fazla o evliliğin içinde duramadım. Nedenini ne Tony’ye ne de teyzeme anlatabildim. Herkesten uzaklaşmak istemiştim; sağlıklı düşünebilmek için.”

“Nereye gittin?”

“Londra’da bir arkadaşıma.”

“Peki arkadaşında olduğunu ispatlayabilir misin?”

“Tabii. Neden?”

Resimleri gösterdim ona. “Zavallı teyzeciğim,” dedi. Nazar boncuğunu hemen tanıdı. “Onu kaybetmiştim,” dedi. “Hemen taktıktan sonra pabda düşürmüşüm.”

 

***

 

“Geldin mi Londra’ya yavrucum?”

“Daha yeni geldim halacım.”

“Şimdi senin hemen, o çöpten topladığımız delilleri Scotland Yard’a götürmen lazım.”

“Nasıl, yani?”

“Scotland Yard’tan aradılar. Bana teşekkür mektubu yazan dedektif var ya –Oliver Small – o aradı. Dün Aoife McCalaugh cinayeti ile ilgili olarak İrlanda Polisi Scotland Yard’la ilişkiye geçmiş. O da senin adını görünce beni aramış. Belki bir şeyler biliyorumdur diye.”

“Vayy be! Meşhur olduk desene halacım.”

“Evet, dediğim gibi hiç oyalanmadan o çöpten topladığımız delilleri Scotland Yard’a götürmen lazım.”

“‘Topladığım’ dermişim.”

“Evet ‘topladığın’ güzel kızım.”

“Fakat halacım, biz o delilleri olası bir Desmond Lynch cinayetini aydınlatmak için toplamıştık. Zavallı Aoife McCalaugh cinayetini nasıl aydınlatacaklar?”

“Her şey birbirine bağlıdır yarucuğum. Ha bu arada, Dedektif Small’un dediğine göre İrlanda Polisi senin kaldığın otelin defterinde Tony Barrington’un adını bulmuş. Seninle aynı zamanda kalmış.”

“Yani ben oteldeyken o da mı oteldeymiş?”

“Öyle gözüküyor.”

“İşte şimdi işler iyice sarpa sardı.”

“Tam tersine yavrucuğum, uzaktan çok net gözüküyor.”

 

***

 

“Aileen de, Tony de, Jacob Brent de Aileen’in büyük anneannesinin çizdiği resmi aramış olabilirler.”

“Fakat halacım, Aileen dedi ya, resmi teyzesi vermiş ona.”

“Aileen öyle söylüyor. Belki de teyzesinin evinde buldu.”

“Nasıl yani? Daha önceden mi geldi Dublin’e?”

“Olabilir.”

“Yoksa…yoksa teyzesini, onun öldürmüş olabileceğini mi ima ediyorsun?”

“Sana sadece her türlü olasılıkları değerlendirmeni söylüyorum. Hayal gücün geniş olmalı. Fakat öte yandan Tony de aynı amaçla hareket etmiş olabilir. Hatta o biraz daha ileri gidip senin odanı da araştırdı diyelim. Belki Aoife McCalaugh’un evinde bulamadı ve senin bir şekilde o kara kalem resme sahip olduğunu düşündü. Belki Aileen onu sana vermişti. Belki de onu dün evde sen buldun.”

“Off hala yaa! İyice kafamı karıştırdın. Neye, kime inanacağımı şaşırdım.”

“Jacob Brent’in de kendine göre nedenleri olabileceği kesin.”

“Ne gibi?”

“Kendinden çok önce babası, Henry Lynch’in korumasıymış. Yani babasının işini devam ettirmiş. Henry Lynch ölünce de onun oğlu Desmond Lynch’i korumaya devam etmiş. Zamanla korumadan çok bakıcı olarak bir tür ailenin bir ferdi haline gelmiş. Dedektif Small’un demesine göre Desmond Lynch, düğünden önce vasiyetinde değişiklik yapılması için baş vurmuş ve tahmin et bakalım değiştirmek istediği vasiyetinde her şeyi kime bırakıyormuş?”

“Jacob Brent’e.”

“Aferin benim akıllı kızım.”

“Yani diyorsun ki bu üç kişi de neredeyse yüz yıl önce işlenen bir cinayeti kapatmak için katilinin resmini ele geçirmeye çalışmış olabilirler. O yüzden de üçü de Aoife McCalaugh’u isteyerek ya da istemeden öldürmüş olabilirler.”

“Evet.”

“Fakat o zaman neden Aileen, resmi bana göstersin ve de herşeyi anlatsın?”

“Bunun cevabını sen ver.”

“Teyzesinin katili olma şüphelerini kendinden uzaklaştırmak için.”

“İşte sana ikinci bir aferin benim akıllı kızım.”

“Ama katili bulamadık ki!”

“Çünkü henüz bütün deliller ve bilgiler elimizde değil yavrucum. Eğer bir hikaye yazsaydık bu üç sondan hatta dört sondan biriyle sonuçlandırabilirdik.”

“Dördüncüsü nedir?”

“Aileen ile Tony’nin birlikte hareket etmeleri.”

“Ama o zaman sana niye başvursunlar?”

“Bunun da cevabını gene sen ver bakayım.”

“Kendilerini masum göstermek için.”

“Üçüncü bir aferini hak ettin yavrucum. Dediğim gibi eğer bir hikaye yazsaydık bu dört sondan biriyle sonuçlandırabilirdik fakat yaşamın kendisi mantık yürütmekten çok daha karmaşık. O yüzden delillerin ve hislerimizin yol göstericiliğine ihtiyacımız var. Şimdi bu üç kişiyle de yüzyüze konuşmuş, onları az çok tanımış biri olarak söyle bakalım. İngilizlerin deyimiyle ‘What is your gut feeling?’[2] Sence bu dört senaryodan hangisi olmuş olabilir?”

“Bence ne Aileen ne de Tony katil olabilir. Geriye bir kişi kalıyor ama delil yok.”

“Bekle, o da gelir yavrucum.”

 

***

 

“Halacım halacım nerelerdesin? Arıyorum arıyorum çıkmıyorsun.”

“Yavrucuğum kermesteydim. Örgü yarışmasında jüri üyesiydim de. Kusura bakma.”

“Aileen beni aradı. Tutuklanmış.”

“Heyecanlanma benim güzel kızım. Ne olmuş? Yavaş yavaş anlat.”

“Aileen, teyzesinin cenazesi için polisle iletişime geçmiş. Tabii boncuğun kime ait olduğunu sormuşlar. O da ‘Benim,’ demiş ve İrlanda Polisi de onu hemen tutuklamış.”

“Merak etme bir şey olmaz çünkü cinayet sırasında nerede olduğunu ispatlayabiliyor, öyle değil mi?”

“Evet. Bana Londra’da arkadaşında olduğunu söylemişti.”

 

***

 

“İyi günler Nimet Hanım.”

“İyi günler Dedektif Small.”

“Beklediğiniz laboratuvar sonuçları geldi. Kağıt külahta Aoife McCalaugh’nin parmak izleri, içinde de toz şeker kalıntıları çıktı. Öksürük şurubu şişesinde ise Jacob Brent’in parmak izleri, içinde de etiketinde yazılı şuruptan kalıntılar bulundu. Şimdi bu bulguları nasıl değerlendireceksiniz? Onu soracaktım.”

“Hemen, hiç vakit kaybetmeden Jacob Brent’i, Desmond Lynch’i öldürmeye teşebbüsten tutuklamalısınız. Ve ayrıca son günlerde Dublin’e gidip gitmediğini sorun.”

 

***

 

“Halacım bil bakalım yanımda kim var?”

“Aaa, merhaba Aileenciğim. Nasılsın?

“İyiyim Nimet Hanım. Yardımlarınız için çok teşekkürler.”

“Ne demek sözü mü olur?”

“Halacım, Jacob Brent’i tutukladılar ya. İşte ona senin istediğin gibi Dublin’e gidip gitmediğini sormuşlar. ‘Gitmedim’ demiş tabii. ‘Bana ne soruyorsunuz bu soruları. Gidip Aileen’e sorun,’ demiş. ‘Benim değil onun boncuğunu buldular,’ diye de ağzından kaçırmış. Tabii Dedektif Small hemen ‘Sen nereden biliyorsun Aileen’nin boncuğunu bulduklarını? Yoksa sen mi bıraktın onu oraya?’ diyerek onu bir de Aoife McCalaugh’ı öldürmek suçundan tutuklamış.”

“Çok güzel.”

“Zaten bu arada oteldeki ve havaalanındaki CCTV kameralarında görüntüsü çıkmış. Ayrıca otel çalışanları ve komşu kadın da Jacob Brent’i teşhis etmişler.”

“Ooo, deliller de tamam.”

“Evet. Hadi şimdilik bay bay halacım. Biz Covent Garden’a gezmeye gideceğiz.”

“Gülü güle. Size iyi eğlenceler o zaman.”

 

***

 

“Valla halacım, ne yalan söyleyeyim, Jacob Brent’in Aoife McCalaugh’u neden öldürdüğünü bir türlü anlamadım.”

“Aslında esas amacı, belgeleri özellikle resmi bulup yok etmekti. Aileen, pabda teyzesiyle konuşurken resmin onda olduğunu duydu. Bu önemli bir belgeydi. Bugün yargı sürecini tekrar başlatabilirdi. Jacob Brent, babasından devraldığı işine çok sadıktı. Koruması olduğu Henry Lynch’e onu her zaman – ölümünden sonra bile – koruyacağına dair söz vermişti. Bu sözü tutmak için ta Londra’dan kalkıp Dublin’e geldi. Aoife McCalaugh ile tartıştılar. Aoife McCalaugh da tartışmak, yapılanları haykırmak istiyordu. Tıpkı yıllar önce anneannesinin yetkililere yaptığı gibi. Ayrıca resmi çoktan Aileen’e verdiği için Aoife McCalaugh’un içi rahattı. Jacob Brent’i kapıda görünce içeri buyur etmekten çekinmedi.”

“Diyorsun ki düğünde söyleyemediklerini söylemek, içini boşaltabilmek için onu evine kabul etti.”

“Evet. Onu sadece komşu kadın değil, otelde çalışanlar da gördü. Hepsinin tarifi Jacob Brent’e uyuyordu fakat adını otel defterine ‘Tony Barrington’ diye yazdırmıştı. Uçak biletini de onun adına almış, pasaportunu bile ayarlamıştı. Onun işinde çalışanlar için bu zor olmasa gerek. Ayrıca sence ilginç değil mi? Onu, odanda valizini karıştırırken yakaladığın zaman çektiğin fotoğrafları, senin telefonundan silmiş ama cesedin yanında çektiklerini silmemişti.”

“Aynen.”

“Hem Tony Barrington’u hem de Aileen’i suçlu göstermekti niyeti. Neyse ki yakalandı ve suçunu daha doğrusu suçlarını itiraf etti. Biliyorsun Desmond Lynch’i zehirlemeye çalışan da oydu. Şurup şişesindeki parmak izi bunu ispatlıyor. Ayrıca evinde aynı şuruptan açılmamış bir sürü şişe bulundu.”

“İşte bunu da tam olarak anlamadım, yani.”

“Jacob Brent, Desmond Lynch’i mirasında değişiklik yapmasına fırsat bulamadan içkisine öksürük şurubu katarak zehirlemeye çalıştı. Hastanede solunum yetmezliği teşhisi koydular; çünkü öksürük şurubu alkolle karışınca o şekilde etki gösterip bir süre sonra öldürüyor. Eğer acilen Dublin’e gitmek zorunda kalmasa son damlaları da yaşlı adamın dolaşım sistemine katacaktı ama işi yarım kaldı. Böylece Desmond Lynch paçayı kurtardı.”

“Ne kadar ilginç. Bir yandan Henry Lynch’in işlediği cinayeti kapatmaya, bir yandan da onun oğlu Desmond Lynch’i öldürmeye çalışıyor.”

“Fakat her ikisi de kendi çıkarı için son tahlilde. Öyle yapmasa, birinde babasının ve kendisinin ömrünü adadığı bir adamın, bir savaş gazisinin aslında bir katil olduğu açığa çıkacak; diğerinde de büyük bir mirastan yoksun kalacaktı. Bildiğin gibi Desmond Lynch, evlilik hediyesi olarak mirasının büyük bir kısmını Tony’e bırakma kararı almıştı. Soyunu sürdüreceği için. Daha önce hepsini Jacob Brent’e bırakıyormuş.”

“Desmond Lynch mirasını değiştirebilmiş mi bari?”

“Evet, hastaneden çıkınca ilk işi o olmuş.”

“İyi ki çöpleri karıştırmışız, yani.”

“Evet. Yapılan tahlil sonucundan anlaşıldığı gibi zavallı Aoife McCalaugh  sadece kendi kokteyline biraz toz şeker katmak istemiş, o kadar.”

“Evet şekere düşkünmüş. Benden de lokum istemişti. Olan Aileen ile Tony’nin evliliğine oldu, yani!”

“Bir de Aoife McCalaugh’a”, dedi halam örgüsünü masaya bırakarak.

“Fakat sen olmasan halacım ne İrlanda polisi ne de Scotland Yard bu işi çözebilirdi.”

“Biz olmasak yavrucum, biz olmasak.”

 

[1] Senin hikayen nedir?

[2] Yüreğin ne hissediyor?

Emre, otelin personel kapısından içeriye girdiğinde kat hizmetçisi kızlar yine kıkırdadılar. Delikanlı her gün yaptığı gibi onları görmezden gelerek yoluna devam etti. Emre için resepsiyon görevlisi olmak demek, statü olarak onlardan daha yukarıda olmak demekti. Yakışıklı bir gençti ve kendisi de bunun farkındaydı. Üç yıldır bu otelde çalışıyordu. Almanya’da doğmuş ve büyümüştü. Ailesi ülkeye kesin dönüş yaptığında bir süre ülkeye ayak uyduramamıştı. Rahmetli babası bir tanıdık vasıtasıyla ona bu işi ayarladığında çok mutlu olmuştu. Oteldeyken kendini hala Avrupa’daymış gibi hissediyordu. İleri derecede Almanca ve İngilizce konuşuyordu. Gündüz vardiyasında çalışırken kahvaltısını otelde yapardı. İş kıyafetlerini giyinip hemen kahvaltı salonuna geçti. On beş dakika sonra, tüm gün gülümsemek için görev yerindeydi. Lobi sakin görünüyordu. Gün beklediğinden güzel başlamıştı.

Cemil,  taşıdığı evrak çantasının içindeki dört sayfalık dosyanın – gramajda ağır olmasa da- içerikteki ağırlığının farkındaydı. Çantayı bileğine bağlayan bir kelepçe vardı ve bu hiç hoşuna gitmemişti.  Rahat davranmalı ve meraklı gözlerden uzak durmalıydı. Canali, Versace ya da Zegna üretimi takım elbiselere alışkın olan Cemil, üzerindeki sıradan takım elbisenin içinde kendini hiç rahat hissetmiyor, kelepçeyi gizlemek için seçtiği ceketin uzun kollarını arada bir çekiştiriyordu.  Kolundaki Nixon saat, bazı insanlar için bir aylık maaşları demek olsa da normalde taktığı saatin yirmide biri değerinde değildi. Ama bu ülkede olduğu süre zarfında böyle giyinmeye mecburdu. Otele girdiğinde resepsiyon görevlisi onu;

“Hoş geldiniz Cemil Bey! Sizi yeniden otelimizde görmek büyük zevk… Geleceğinizi haber vermişlerdi. Her zamanki odanızı hazırlattık.” diyerek karşıladı. Cemil delikanlıyı başıyla selamladı;

“Teşekkür ederim Emre. Bu kez bir yardımcım var. Benimkine yakın bir oda da onun için istiyorum. Sadece bir gece kalacağız.” dedi.

Dünyanın neresine giderse gitsin, gittiği ülkede hep aynı otelde ve aynı odada kalmayı tercih ederdi. Bu otellerin ortak özellikleri ufak ama konforlu oteller olmalarıydı. Odaların ise tek ortak özelliği olurdu. Kat merdivenlerine en yakın oda olmaları…  Otellerin müdürleri ve belli başlı çalışanları ile de özellikle sıkı ilişkiler kurardı. Bu yakın ilişkileri sağlamada yeşil renkli banknotları cömertçe kullanmasının etkisi büyüktü. Böylece gerektiğinde otel içinde saklanması kolaylaşırdı. Cemil ve arkasındaki iri yarı adam odalarına yerleştiler. Cemil kelepçeyi çıkardığı bileğini ovalıyordu. Epey bir zamandır uykusuzdu. Yatağa uzandı. Aynı esnada Emre, bankoya usulca bırakılmış olan yeşil renkli kâğıdı katlayıp cüzdanına yerleştirmişti bile.

Larisa ve Yegor Gasha çifti otele girdiğinde sanki tüm zaman durmuş gibi oldu. İnsanların hareketleri ağır çekime geçti. Yıllardır otelde her tür milletten kadın görmüş olan Emre, hayatında bu kadar güzel bir kadın görmediğine yemin edebilirdi. Bir metre seksen üç santimetre boyuna rağmen Larisa, hiç de iri görünmüyor bilakis zarafetiyle çıtı pıtı bir kadın havası veriyordu. Saçlarının sarısı güneş ışıkları saçar gibiydi. Gözleri uçsuz bucaksız, masmavi bir denizdi sanki… Sarı saçları, kirli sakalı, her biri ondan bağımsız ayrı bir beden gibi duran kaslarıyla Yegor da tüm kadınların bakışlarını üzerine toplamayı başarmıştı. Larisa çok güzel bir kadın olsa da bakışları buz gibiydi. Akıcı bir şekilde Türkçe konuşan da oydu. Orta katta bir oda istediklerini, bir arkadaşlarının özellikle 207’yi tavsiye ettiğini söyledi. Personel kapısının üzerine denk gelen 207 çok da tercih edilecek bir oda değildi aslında ama bunu söylemek Emre’ye düşmezdi. Emre giriş işlemlerini yaparken, Yegor ona sırtını dönmüş, dirseklerini bankoya yaslamış, otelin lobisini izliyordu. Kapıdan giren yeni müşteriyi görünce aceleyle doğruldu ve Larisa’ya Rusça bir şey söyledi. İkisinin de yüzünün asılması Emre’nin gözünden kaçmadı. Rusça bilmese de yıllardır oteldeki Rus müşterilerden duyduğu ve anlamını bildiği bir kelimeyi anlayabilmişti; “blin”

Yeni müşteri, pasaportunu bankoya bıraktığında asansör bekleyen Rus çifti süzüyordu. Emre, pasaporta bakmadan bile misafirin fiziksel özelliklerinden bir Alman olduğunu bilebilirdi. Pasaporttaki isme bakınca, Adelhelm Adlar isminin anlamını düşündü. İngilizce konuşan müşteriye akıcı Almancasıyla cevap verdi. Üçüncü katta bir odanın anahtarını uzattı. Adelhelm Adlar anahtara baktı ve mümkünse ikinci katta bir oda ile değiştirilmesini istedi. Emre itiraz etmeden isteği yerine getirdi. İkinci katta boş olan iki odadan birinin anahtarını alan müşteri bankoya mavi renkte bir banknot bıraktığında Emre itiraz edecek oldu. Müşteri göz kırparak,

“Für Den Service! ( Hizmet için)”dedi.

Emre şanslı gününde olduğunu düşündü. Ama düşündüğü kadar şanslı olmayabilirdi. Otel birdenbire müşteri akınına uğramıştı sanki. Kapıdan giren kısa boylu Çinlinin kolundaki altın kaplama saat ve boynundaki zincir metrelerce öteden bile göz alıyordu. Bir adım arkasından gelen iri kıyım iki adam korumaları olmalıydı.  Bugün gelen müşterilerden hiçbirinin valizi olmadığı gibi, bu adamların yanında da valiz yoktu. Kış sezonundaydılar. Yurtdışı bağlantılı şirketlerin kongreleri hariç, üç yıldır hiçbir kış sezonunda bir günün içinde bu kadar farklı ırktan insan için giriş işlemi yapmamıştı. Otelde ona bildirilmeyen bir toplantı olabileceğini düşündü.

Yusen Shing, bankoya yanaşmadı bile. Lobideki koltuklardan birine yerleşti. Adamları giriş işlemleri için gereken belgeleri uzattığında Emre, iki adamın da bileklerinde aynı dövmenin bulunduğunu fark etti. Patronları ufak tefek bir adamdı ama yüzü ürkütücü derecede bozuktu. Kırık olduğu belli olan bir burun, birkaç yerden dikişli kaşlar, sağ yanağında kötü bir şekilde kapanmış derin bir kesiğin izi adamın keskin bakışları ile birleşince kısa boylu adamı daha da korkutucu yapıyordu.  Emre, tüm iyimserliği ile bunun bir kazanın sonucunda olmuş olabileceğini düşünse de beyni adamın tehlikeli bir tip olduğunun sinyallerini veriyordu. Adamlar aynı odada kalmak konusunda ısrarcı olunca, Emre telefonla iki kişilik odaya üçüncü yatağın konulması emretti. Oda hazır olana kadar konukları lobide ağırlamayı teklif etti. İçecek olarak ne arzu ettiklerini soran servis elemanına Türkçe karşılık veren patronun sesi onda şaşkınlığa sebep oldu. Adam, Türk kahvesini özlediğini söylüyordu. Aynı zamanda mini etek giyinmiş olan servis elemanı kadının bacaklarından da gözlerini ayırmıyordu. Bu yeni müşteri hakkında müdürünü bilgilendirse iyi olacaktı.

Öğleden sonra otel sakinleşmişti. Sadece otelin müdavimlerinden Suna Poyraz birkaç gün için giriş yaptırmıştı. Kadının eklem ağrılarının yine artmış olduğu yürüyüşünden belliydi. Yaşlı kadın yıl içinde dört kere gelir, birkaç gün sauna, masaj ve hamam hizmetinden faydalanırdı. Çoğunlukla giriş katındaki odalardan birine yerleşmek isterdi. Böylece restoran ve hizmet bölümlerine geçişi kolay olur, fazla yürümesi gerekmezdi. İstanbul’un asilzadelerindendi. Kemankeş ve Cihangir’de apartmanları olduğu söyleniyordu. Bahşiş konusunda pek bonkör sayılmazdı.  Ama yine de tüm çalışanları tatlı diliyle etrafında pervane etmeyi başarırdı. Kendisine anlatılan hiçbir şeyi unutmaz ve yeri geldiğinde sorardı. Emre’yi de görür görmez, evlenen kız kardeşinin çocuğunun olup olmadığını, annesinin hastalığının artıp artmadığını sormuş, valizlerini almaya gelen çocuğa ise okulunu uzattığı için kızmıştı. İnsanlar ona her şeylerini anlatır ve daha sonra nasıl olup da bu kadar şey anlatmış olduklarına şaşırırlardı. İnsanları tatlılıkla konuşturmakta üstüne yoktu. Suna Hanım, istihbaratta görev alsa kesinlikle dünyanın bir numarası olabilirdi.

Otelin akşam yemeği servisi saat altıda başlar, dokuzda sona ererdi. Otel kalabalık olmadığı için, lobinin alt katında bulunan büyük restoran kapalıydı. Müşteriler giriş kattaki restorana doğru yol almaya başladığında Emre de, akşam vardiyası için gelen arkadaşı Alper’e gerekli bilgileri aktarıyordu. Otelden ayrılmak için acelesi yoktu. Kız kardeşi tüm günü annesi ile geçirmiş, yemekleri çoktan hazır etmişti. Vardiyasının bitmesine on dakika kala gelen misafiri kimin karşılayacağı konusunda kısa bir bakışmadan sonra Emre otelin yeni misafirine, hoş geldiniz, dedi gülümseyerek.

Mustafa Efe, orta boylarda ama kalıplı bir adamdı. Geniş omuzları vardı. Yakışıklı bir adam sayılmazdı. Böyle bir otelden çok orta sınıf pansiyonlarda geceleyecek birine benziyordu.  İkinci katta bir oda istediğinde Emre’nin kafası daha da karıştı. Bu normal bir gün değildi ama bu kadarı da fazlaydı.  Acaba bunu bildirmeli miydi? Sıradan bir kot pantolon, üzerinde sıradan bir kazak ve kot montla otele gelmiş olan adamı sokakta görse dikkat etmezdi ama adamın ikinci kat talebi yüzünden adamı baştan aşağıya süzdü. Adam Emre’nin bu bakışına kaşlarını çatarak cevap verdi. Emre, ikinci katta odalarının kalmadığını söylemeyi düşündü ama o esnada adamın duvardaki anahtar raflarına bakıyor olduğunu fark etti. İkinci katta kalan tek odanın anahtarı panonun orta rafında tek başına duruyordu. Emre anahtarı uzattı. Misafire kibarca kaç gün kalacağını sordu. Adam tok bir sesle;

“Sadece bu gece delikanlı… Daha fazlasına gerek olacağını düşünmüyorum.” dedi.

Onun da valizi yoktu.

Ertesi sabah Emre, her zaman yaptığı gibi tam saat 7.00’de otelin personel girişinden girdi. Kızlara aldırmadan üzerini değiştirmeye gitti. Kahvaltısını etti ve 7.30’da Alper’den mesaiyi devraldı. Bilgisayarı kontrol etti. Rus çift kahvaltıyı odalarına istemişlerdi. Saat sekizde başlayacak kahvaltı servisi öncesinde bekletmeden bu bilgiyi mutfağa iletti. Suna Hanım her zamanki gibi erken uyanmış, kahvaltının başlama saatini lobide gazete okuyarak bekliyordu. Emre’yi görünce bir kahve istedi. Otele üç gün önce yerleşmiş olan bir ailenin çıkış işlemlerini yaparken, Yusen Shing‘in adamlarıyla birlikte lobiye indiğini fark etti.  Yusen Shing sinirli ve telaşlı görünüyordu. Emre’ye kahvaltının kaçta başlayacağını sordu. Konuşurken aksanı komik bir hal alıyordu. Ama adamın suratını gören insan aksana gülmeye korkardı.  Adelhelm Adlar ve Mustafa Efe merdivenlerden birlikte indiler. Emre, bu iki adamın sohbet ediyor olmalarına şaşırdı. Akşam tanışmış olmalılar diye düşündü. Restoranın servise başladığı bilgisini anons etti. Lobidekiler birer ikişer restorana yürürken saatine baktı. Lobide servis yapan kızlardan biri Suna Hanım’ın koluna girmiş, yürümesine yardım ediyordu. Suna Hanım da ona gece ağrılar yüzünden pek uyuyamadığını anlatıyordu ki, Cemil Bey’le birlikte otele giriş yapan arkadaşı merdivenleri paldır küldür inerek, iki kadının da kalakalmasına sebep oldu.

“205’in yedek anahtarlarını alıp gelin hemen! Odayı açmanız gerek.”diye bağırdı.

Normal şartlarda bu iş için kat görevlisi çağıran Emre, anahtarı aldı ve adamın peşinden ikinci kata çıktı. Usulen kapıyı birkaç kez tıklattı. Cevap alamayınca kapıyı açtı. Cemil Bey yatağındaydı. Yatağın beyaz çarşafları kana bulanmıştı. Adamın gözleri hala açıktı. Cemil Bey’in arkadaşı odanın içinde dört bir yanı aramaya başladı. Aradığını bulamayınca,

“Kahretsin!”dedi ve arkasından bir küfür savurdu.

Adam da Emre de telefonlarına sarıldılar. Emre otel müdürüne cinayeti haber verdi.  Adam ise her kimi aradıysa,

“O öldü. Çanta ortada yok. Hayır, tüm gece odadaydı, çıkmadığına eminim. Emredersiniz.”dedi ve odadan hızla uzaklaştı.

Emre adamın arkasından baktı ve odaya döndü. Az sonra müdür kapıda göründü. On iki yıldır bu otelin müdürlüğünü yapan Barış Bey, telaşla olayı polise haber verdi. Polisler gelene kadar diğer müşterilerle ilgileneceğini, odaya kimseyi yaklaştırmamasını söyleyerek Emre’yi odanın kapısına dikti. Polis ekibi geldiğinde Emre ifadesini verip resepsiyona indi. Sakin olmaya ve diğer müşterilere yine gülümsemeye çalıştı ama elleri de sesi de titriyordu. Bunu durdurması gerektiğinin farkındaydı.  Bir şişe suyu tepesine dikti. Olay yeri inceleme ekibi de gelmişti. O esnada Suna Hanım’la konuşan Mustafa Efe ekibin yanına gitti. Ekibin başındakilerle konuşmaya başladı. Emre onları izlerken Adelhelm Adlar’ın sesi ile irkildi. Adelhelm Adlar, Cemil Bey’in arkadaşını görüp görmediğini soruyordu. Emre, adamın telefonda konuşup odayı terk ettiğini anlatınca Adelhelm Adlar telefonunu çıkardı. Bankodan biraz uzaklaştı. Emre yine de adamın konuşmasını duyabiliyordu.

“Ich schlug fehl. Karten fehlen. Bin ıch dran?”

Emre bunun “Başaramadık. Haritalar kayıp. Döneyim mi?”demek olduğunu biliyordu. Adelhelm Adlar; Soylu Koruyucusu Kartal… Adamın adının Türkçe karşılığı buydu. Bu adamın olayla bir bağlantısı olmalı, diye düşündü. Elleri yine titriyordu.  O arada kat hizmetçilerinden biri, elinde bir tepsi ile gidiyordu.  Emre kafasını dağıtmak için kızı durdurdu ve sordu;

“O tepsi nereye gidiyor?”

“207’ye efendim.”dedi kız.

“Çoktan gitmiş olmalıydı! Şimdi orası polis kaynıyor.”

“Daha önce de götürdüm ama cevap veren olmadı. Şimdi yenisini götürüyorum.”

Bu hiç iyi olmamıştı. Yedek anahtarı alıp kızın peşinden odaya çıktı. Müdür koridorda polislerle konuşuyordu. Rus çift odada yoktu. Emre çıkış işlemleri yaptırmadıklarına emindi. Otelin içinde bir yerde olabileceklerini düşündü. Bir şekilde bugünü atlatırsa rahatlayacaktı. Oda kapısını kapatıp arkasını döndüğünde Mustafa Efe ile burun buruna geldi.  Mustafa Efe, elindeki istihbarat kimliğini gösterdi. Emre’nin koluna girerek onu koridorun diğer köşesine doğru sürükledi. O sırada, koridorun diğer ucunda biri bir başkasına kamera kayıtlarının incelenmesini emrediyordu.  Mustafa Efe,

“Seninle bir de biz konuşalım delikanlı. Sizin işiniz lobide. Otelin tüm giriş çıkışını görüyorsunuz.  Otelde kalanlar kimler, dünden beri dikkatini çeken bir şey oldu mu, anlat bakalım.”dedi.

 

Emre danışılan olmanın deneyimi ile,

“Otelde şu an on yedi misafirimiz var.  On kişi otelimize dün giriş yaptı. Yedi müşterimizden ikisi sürekli müşterimizdir. Burada yaşıyorlar. Beş kişiden dördü aynı aileye mensup… Bir de… İrem Hanım var. O da nasıl diyeyim, ünlü bir sanatçımızın sevgilisi. Arada gelir bir aya yakın misafir ederiz. Bir süredir burada. Dün giriş yapanlardan Suna Hanım ve Cemil Bey eski müşterimizdir. Dikkatimi çeken bir şey derseniz, dün gelen herkes bir garipti aslında…”dedi bir çırpıda.

“Nasıl garip?”

“Öncelikle hiç kimsenin valizi yoktu. Otele valizsiz gelmek garip değil mi? Çinli adam, sanki mafya babası gibi. Rus çift güzellik yarışmasına katılmaya gelmiş deseler inanırım. Bir de Adelhelm Adlar… Az önce birini aradı ve kayıp bir haritadan bahsetti.”

Mustafa Efe’nin önemsemesi gereken bu konuşmayı sorgulamayışı Emre’nin dikkatinden kaçmadı. Adam çenesini sıvazlar gibi yaparak,

“Sana son bir soru. Cemil Bey’in odasına ilk girdiğinizde balkondan sarkan bir ip gördün mü?”

Emre olumsuz anlamda başını iki yana salladı.

Mustafa Efe ortadan kaybolmamasını söyleyerek gönderdi delikanlıyı. Delikanlının arkasından yeniden suç mahalline girdi. Olay yeri inceleme ekibi odada parmak izi ya da farklı bir delil bulamamıştı. Cinayet masasından gelenler katilin balkondan girdiğini tahmin ediyorlardı. Suç aleti tahminen 5mm kalınlığında ve 18,5 cm uzunluğunda delici bir aletti. Kalbe tek hamlede saplanan tırtıksız bir bıçak, diye mırıldandı Mustafa Efe. Olayda görevli komiserle konuşma ve onu bilgilendirme vakti gelmişti.

“Cemil Işık; asıl adı Alber Justin, Türk bir anne ile Mısırlı bir babanın oğlu. Bire süre Türkiye’de yaşadığı biliniyor. Son görüldüğü yer İtalya’ydı. Göbeklitepe kazısından çıkan bir parçayı yurtdışına kaçırdığı söylentileri yüzünden aranıyordu. O uluslararası çalışan bir taşıyıcı… Ne taşıdığını asla sorgulamaz. Onun işi taşıdığı şeyi bir elden başka bir ele sessizce ulaştırmaktır. Buraya da bir harita getirdiği ihbarını aldık. Ama haritanın kime ulaşacağını görmek için müdahale etmemiştik. Takipteydik. Anlaşılan sadece biz değilmişiz Komiserim. Rus ve Çin’den de bu haritayı isteyenler varmış. Alman meslektaşımdan öğrendiğime göre sabah erken saatlerde Ruslar sırra kadem basmışlar bile. Çinli ekibi en son kahvaltı salonunda görenler olmuş. Şu an onları da bulabileceğimizi sanmıyorum. Adamlar profesyonel. Alber Justin her ne haritası taşıyorduysa o da artık kim bilir hangi milletin elinde. Adelhelm Adlar, Alman istihbaratı Bnd’den. Onlar da haritanın Türkiye üzerinden Almanya’ya ulaştırılacağı bilgisini almışlar. Ne haritası biz de bilmiyoruz. İran nükleer füzeleri ile ilgili olduğu söylentileri kulağımıza çalındı. Birçok ülkenin peşinde olduğu bir şey olduğu kesin.  Kamera kayıtlarına göz attım. Odasına balkondan girilmiş olması lazım. Koridor kayıtlarında odaya giren çıkan görünmüyor. En son saat 18.20’de odasına akşam yemeği gitmiş ve boşlar bir saat sonra kapının dışından alınmış. Servisi yapan görevliyi içeriye almamış bile. Adamla konuştunuz, maktulü en son canlı gören o. Şüpheli gelmedi bana. Çinlilerin odası olay yerinin tam üstünde, Ruslar da yan odada kalıyorlardı. Benim kafamı karıştıran iki şey var. Birincisi bu kadar profesyonel biri balkon kapısını kilitlemez mi? Diğeri de yaşlı bir kadının hayal meyal gördüğünden bahsettiği ip… Dışarıdan biri ihtimalini de düşündürüyor ama dediğim gibi bu iş sizin boyunuzu aşacak büyüklükte. Dua edin de biz Rusları ya da Çinlileri yurt dışına çıkmadan yakalayabilelim.”

 

Günler sonra otel durulmuştu. Polisler çekilmiş, oda baştan aşağıya temizlenmişti. Her şey eski halini almaya başlamıştı. Emre, Suna Hanım’ın çıkış işlemlerini yaparken kadın konuşmaya başladı;

“Bu güzel otelin adının bir cinayet olayı ile kirletilmesine üzülüyorum. Burası da benim yuvam gibi.  Yine de güzel altından kalktınız. Gazetelerde, televizyonda bu habere rastlamadım. Çok duyulmamıştır, değil mi Emre?”

“Sanırım polis haberin yayılmasını engelledi Suna Hanım. Haklısınız bizim için de çok iyi oldu. Misafirlerimizin huzursuz olmasını istemeyiz. Sizi görmek bizim için mutluluk, yine bekleriz efendim.”

“Ömrümüz varsa, hastalanıp ele ayağa düşmezsek geliriz zaten evladım. Hastalık derken annenin ameliyatı ne zaman olacak?”

“Pek yakında Suna Hanım. Bu kez tamamen iyi olacak inşallah. İlginiz için teşekkür ederim.”

Kadın yine yapacağını yapmış, ilgisiyle Emre’yi mutlu etmişti. Emre, kadının taksisi gelene kadar lobide gördüğü tüm personelle az çok konuşmasını izledi.  Vardiyasını tamamlamadan önce birkaç giriş işlemi daha yaptı. Yerini Alper’e bıraktıktan sonra otelden ayrıldı.

Eve uğradı. Hasta annesinin yemeğini verdi. Zaman gelmişti. Evden bir paket alarak Kuştepe’nin yolunu tuttu. Kendine verilen emirlere uyarak, Danimarka Konsolosluğu’nun yakınında taksiden indi. Yavrukuş sokağı boyunca yürümeye başladı. Ona verilen adresteki evi buldu. Ev neredeyse yıkılmak üzereydi. Kapıyı iki kere çaldı. Kapıyı açan kişi aylar önce onu otel çıkışında bulup, işi teklif eden kişiyle aynı adamdı.  Elindeki paketi alıp ona ufak bir sırt çantası verdi. Emre bir an önce oradan uzaklaşmak istiyordu. Çantanın içindeki parayı üstünkörü kontrol etti. Tam ayrılmak üzereyken kapıda duran adamın arkasındaki karanlığın içinden bir ses,

“Du musstest nicht töten. ( Öldürmen gerekmiyordu.)”dedi. Emre bu emrin farkındaydı elbette. Balkon ve balkon kapısındaki düzeneği sadece gece odaya girip çantayı almak için kurmuştu ama beklenmedik gelişmeler için de hazırlıklıydı.  Karanlığa bakmadan,

“Mann wach.“ dedi.

Müge, tavanı camla kaplı çatı katındaki odasında yatağının üstüne sırtüstü uzanmış, muhteşem kızıllıktaki ay’ı seyrediyordu. Ay, parlak yıldızların arasında bir yakut taşı gibi duruyordu.

Bu yaz, kendine ayırdığı bir aylık tatilini Antalya’nın Demre ilçesinde geçirmeye karar verdi. Sevgili komşusu Perinur’un burada, geniş bahçe içerisinde güzel bir yazlığı vardı. Perinur, her sene Mayıs ayının sonuna doğru yazlığına gider ufak tefek tadilat işlerini yaptırır ve Ekim ayının sonuna kadar kalırdı. Müge, her yaz olmasa da arada bir hafta kaçamak yapardı Demre’ye, ama bu sefer Perinur’un ısrarına dayanamamıştı.

Dolunay’ın muhteşem kızıllıktaki görüntüsüne bakıp, “Gökyüzü açıkken, deniz sakinken ve dolunay yükseliyorken, her ne yapıyorsan bırak, sahile git; otur ve seyret! Ve sonrasında düşünmenin olmadığı ülkeye varacaksın, saf bilgeliğin olduğu yere!*” Dedi kendi kendine. Sahilde olmasa bile düşünmenin olmadığı ülkedeydi artık.

Perinur, sabah erkenden kalkmış yetmişli yılların sevilen pop müzikleri eşliğinde, kabaran hamurları özenle şekillendirip kızgın yağda kızartıyordu. Uzun zamandır burnunda tüten hamur kızartmasını Müge’yi de bahane ederek sabah kahvaltısına hazırlıyordu.

Müge, evi saran kızartma kokusunu alınca birden çocukluğuna gitti, rahmetli babaannesinin her hafta sonu büyük bir tepsi kızarttığı hamurları, İdil ve kuzenleriyle birlikte nasıl kapıştıkları geldi gözünün önüne.

“Günaydın Perinur’cum, sayende çocukluğuma döndüm. Tek farkla, kuzenler yok! Artık istediğim kadar yiyebilirim. Dora gelmedi mi hala?”

“Ben de merak ettim, bu sabah yoga dersi uzadı galiba. Aslında dersini tam vaktinde bitirir ama meraklı komşularımız onu soru yağmuruna tutmuşlardır mutlaka, birazdan gelir.”

Dora, Pernur’un yakın komşusuydu. Kırklı yaşların ortasında, kumral, uzak doğuluları andıran bir yapısı vardı. Yurt dışında yüksek lisansını yaparken yoga ve meditasyona merak sarmıştı. Tezini verdikten sonra uzak doğuda birçok ülke gezmiş ve bu alanda uzmanlaşmıştı. Sitede, yoga dersleri veriyor ve toplu meditasyon yaptırıyordu.

Dora’nın, herkesi meraklandırdığı kadar korkutan bir özelliği vardı, RÜYALARI!

Geçen yaz, site sakinlerinden dört kişi birer hafta ara ile hayatını kaybetmişti. Hepsinin yaş ortalaması seksen civarındaydı herhangi bir sağlık sorunları da yoktu. Dora’nın yoga derslerine hiç aksatmadan katılıyorlar, akşamüzeri yürüyüşlerini de ihmal etmiyorlardı.

Dördü de gece uykularında hayata veda etmişlerdi. Dora, onları rüyalarında kendisine veda ederlerken görmüştü ve bunu onların yakınlarıyla da paylaşmıştı. Bu, site sakinlerini biraz ürkütse de Dora’ya olan sevgilerini azaltmamıştı ama yine de bazen akıllarına “ Acaba sıradaki ben miyim?” sorusu gelmiyor da değildi.

Müge ve Perinur, dayanamayıp kahvaltıya oturdular. Çok geçmeden, Dora üstü başı toz toprak içinde kapıda göründü.

“ Hayrola güzel kızım bu ne hal, ne oldu sana böyle?”

“ Rambo! Ah Rambo! Gene Sadi Beyin gül bahçesini eşeliyordu, zar zor çıkardım onu bahçeden, neden eşeliyor o bahçeyi anlamıyorum.” Dedi Dora soluk soluğa. Hemen gidip elini yüzünü yıkadı ve masaya oturdu.”Acaba onu mu özledi?”

“ Sahi Sadi Bey nerede? Geldiğimden beri görmedim onu, evinde kalan kim?” Dedi Müge merakla.

Sadi Bey, Perinur’un karşısındaki villada oturuyordu. İstanbul’da tekstil üzerine üretim yapan fabrikasını devredip kendini emekliye ayırmıştı. Yetmişli yaşların ortalarında eski İstanbul beyefendilerindendi. Eşini, evliliklerinin ilk yıllarında kaybetmişti ve bir daha hiç evlenmemişti. Hayatta olan tek yakını ağabeyinin oğlu Haldun’du.

“ Sadi Bey şimdi Kapadokya’da, rahmetli eşi ile orada geçirdiği günleri yâd ediyor.” Dedi Perinur. “ Ama ona dargınım, insan bir allahaısmarladık der değil mi? Yeğeni aracılığı ile selam yollamış bana, bir beyefendiye yakıştıramadım doğrusu!”

“ Evinde yeğeni Haldun kalıyor.” Dedi Dora arkadan “ O da amcası gibi kibar bir adam ayrıca çok yakışıklı, Rambo’ya da çok sevecen yaklaştı. Tamam, site sakinleri olarak koruyup besliyoruz ama tam tersini yapanlar da azımsanamaz bu günlerde.”

Haldun, anne ve babasını küçük yaşlarda kaybetmişti, onu Sadi Bey büyütmüştü. Babası memur annesi ev hanımıydı. Sadi Bey, iş hayatında aldığı riskler sayesinde dişiyle tırnağıyla gelmişti bu günlere, ağabeyi ise memur olmayı tercih etmişti. Sadi Bey, Haldun’un tahsiliyle yakından ilgilenmiş, onu hep yurt dışında okutmuştu. Şimdi başarılı bir mimardı Haldun.

“ Oooo! Birilerini çok etkilemişe benziyor bu Haldun Bey, yanılıyor muyum yoksa?”Dedi Müge yüzünde hınzır bir gülümsemeyle.

“ Etkilenmedim desem yalan olur, bakalım zaman neler gösterecek. Biliyor musunuz beni sabah kahvesine davet etti.”

“ O zaman sabah kahvelerimizi Haldun Bey oğlumuzda içiyoruz.” Dedi Pernur, Dora’nın itiraz etmesine fırsat vermeden “ Biliyorum güzel kızım sadece seni davet etti ama Sadi Beyi merak ediyorum, bakalım neden böyle aniden gitmiş Kapadokya’ya. Sonrasını merak etme, bir bahane bulur izin ister kalkarız Mügeyle.”

Dora ve Müge bu ani ziyaret fikrini daha sindiremeden, kendilerini Perinur ile birlikte Sadi Beyin bahçesinde buldular.

Haldun, bahçeye yeni gül fidanlarını dikmekle meşguldü.

“ Kolay gelsin genç adam, bizleri sabah kahvesine kabul eder misin?” Dedi Perinur.

“ Amcam da bana geç adam diye hitap eder, teşekkür ederim. Tabii buyurun.”

Haldun onları süs havuzunun yanındaki kamelyaya oturttu ve kahveleri hazırlamak için mutfağa gitti. Kahve fincanlarını, kahveyi ve tepsiyi bulması biraz zamanını almıştı. Gündelik rutin işler için gelen yardımcı kadın, hemen her gün bir şeylerin yerini değiştiriyordu ve bu, onu çok sinirlendiriyordu. Mutfakta gereğinden fazla kalmıştı ama kahveler bol köpüklüydü, bu da kendisini affettirmeye yeterdi.

“ Özür dilerim sizi fazla beklettim, gündeliğe gelen yardımcı kadın her gün bir şeylerin yerini değiştiriyor, kahve makinesi dışında gene her şeyin yerini değişmiş.” Dedi Haldun.

“ Amcanın, böyle apar topar hiç haber vermeden gitmesini yadırgadım doğrusu Haldun Bey oğlum. Biz çok eski komşuyuz şurada, insan bir uğrar değil mi ama!”

“ Haklısınız efendim, bana da gitmeden bir gün önce telefon açıp haber verdi. Eşi rahmetli olmadan önce Kapadokya’ya gitmişler, güzel anılardı diye bahseder her zaman. Çok şaşırdım, kendisini yolcu etme teklifimi bile geri çevirdi hatta bu konuda baya ısrar etti. Benden, hepinize selamlarını iletmemi ve tatilimin tadını çıkarmamı istedi.”

“ O zaman bırakalım da anılarını gönlünce yad etsin.” Dedi Perinur.

Kahveler bitince Perinur ve Müge izin isteyip kalktılar.

 

Müge, Dora’nın birer hafta arayla hayata veda eden kişilerin ona nasıl rüyasında göründüklerini merak ediyordu.

“ Bana Dora’dan biraz bahseder misin, bu ölen dört kişiyi nasıl görmüş rüyasında.”

“ Dora, siteye üç yaz önce taşındı, evin giriş katını yoga ve meditasyon için hazırladı ve çalışmalarına başladı. Site sakinlerinden, yogayla ilgilenenleri evinde topladı, ücretsiz bir hafta dersler verdi. Herkes çok memnun kaldı hatta çoğu önceden kayıtlı olduğu merkezi bile bıraktı. Biliyorsun hepimizin yaş ortalaması yetmiş ve üzeri, derslerden sonra herkes kendini daha da zinde hissetti. Ölenleri yakından tanımıyorum, zaten yoga da yapmıyorum. Neyse konumuza dönersek, hepsi çok sağlıklı kadınlardı hiç aksatmadan derslere katılıyorlardı. Hiç birisi tek başına yaşamıyordu, çocukları ve torunları vardı gayet iyi bakılıyorlardı. İlginç olan, gece uykularında vefat etmiş olmalarıydı, aileleri onları yataklarında ölü bulmuşlardı. Dora da çok üzüldü bu duruma tabii. Ailelerine taziyeye gittiğinde, onları ölmeden önce rüyasında gördüğünü ve onlardan mesaj getirdiğini söylemiş.”

“ Mesaj neymiş peki?”

“ Öldüklerine üzülmemelerini, yaşantılarına devam etmelerini ayrıca daima onlarla birlikte olduklarını bilmelerini istemişler.”

“ Bu ölen dört kişinin ölüm sebebi neymiş? Otopsi yapılmıştır herhalde değil mi?”

“ Yapıldı güzel kızım, ölüm sebepleri yaşlılığa bağlı olarak diye söylendi ailelerine.”

“ Rüyalarla ilgili çalışmalar hala sürüyor. Ama şu bir gerçek, yapılan araştırmaların sonuçlarına göre çok sayıda insanın geleceğe dair rüyalar gördüğüdür.  Belki de Dora da onlardan bir tanesi.”

“ Çok şükür! Dora, Sadi Beyi rüyasında görmedi.” Dedi Perinur derin bir nefes alarak.

Akşam yemeğini verandadaki büyük masaya hazırladılar, keyifleri yerindeydi, Sabah Kekova’ya düzenlenen tekne turuna katılmaya karar verdiler.

Dora ve Haldun akşam yemeğini dışarıda yemişlerdi. Dönüşte evlerine gitmeden Perinur ve Müge’nin verandada oturduklarını görünce selam verdiler. Perinur, onları soğuk ev limonatasının tadına bakmaları için davet etti.

Ertesi sabah, tekne turu için bütün hazırlıkları tamamlamışlardı, Dora da onlarla birlikte gidiyordu.

Perinur, direksiyona geçmiş hazır beklerken, Müge plaj çantalarını bagaja yerleştirdi ve ön koltuktaki yerini aldı. Geçerken Dora’da alıp yola koyuldular.

Tekne, bütün yolcuları aldıktan sonra hareket etti. Üçü de hallerinden gayet memnundu, koyların güzelliklerini seyrederken, akvaryumu andıran denizin mis gibi kokusunu içlerine çekiyorlardı.

“ Kızlar, bu güzel ortamın atmosferini bozmak istemiyorum ama…”

“ SADİ BEYİ RÜYANDA GÖRDÜN!!” Dedi ikisi birden.

“ Hayırdır inşallah!” Dedi Perinur, korku dolu gözlerle Dora’ya bakarak “ Hadi anlat, merakta bırakma bizi.”

“ Etraf çok sisliydi, Sadi Bey sisin içinden göründü. Çok ilginç bana sadece el salladı ve tekrar sisin içinde kayboldu.”

“ Şimdi konuyu kapatıyoruz veee bu muhteşem koyları geçerken içimizdeki negatif duyguları salıyoruz yerine doğanın bütün enerjisini çekiyoruz! Anlaştık mı?” Dedi Müge, kollarını açıp gökyüzüne bakarak.

Kekova’nın muhteşem Tersane koyunda yüzmek, binlerce yıllık Bizans kalıntıları arasında tarihi yaşamak çok iyi gelmişti onlara.

 

Müge, sabah erkenden kalktı. Uyku mahmurluğunu atmak için odasının penceresini açtı, temiz havayı içine çekti ve pencereden etrafı seyretmeye başladı. Henüz kimse uyanmamış diye içinden geçirirken, Sadi Beyin bahçesinde, cep telefonuyla hararetli hararetli konuşan bir kadın gördü. Rambo ‘da bahçedeydi ve rutin kazma işlemine devam ediyordu. Bahçede gül namına bir şey kalmamıştı, görünüşe göre çukur da epey derinleşmişti.

Muhtemelen, Sadi Beyin günlük temizlik işlerine gelen kadındı ve artık Rambo’nun bahçeyi talan etmesinden bıkmıştı. Haklıydı da, bu kaçıncı olmuştu. “Kesin belediyeyi arıyordur, hemen gidip onu bahçeden çıkarmalıyım, bir de bahçeyi eskisinden güzel yaptıracağımıza dair söz vermeliyim.” Diye söylendi kendi kendine. Tam hazırlanırken sirenlerin seslerini duydu ve tekrar pencereye koştu.

“ Neler oluyor böyle? Bütün polis teşkilatı ve ayrıca bir ambulans? Aman Tanrım! Hepsi Sadi Beyin evinin önüne dizelendi!” Dedi bağırarak.

Siren seslerine Müge’nin de bağırması eklenince, Perinur ve Dora koşarak onun odasına geldiler. Müge, sabah neler gördüğünü anlatırken bir yandan da sığabildikleri kadar pencereye doluşup olanı biteni anlamaya çalışıyorlardı.

“Sadi Bey evde olmadığına göre Haldun Bey oğlum geliyor aklıma. Yoksa eve hırsız mı girdi? Sakın ona bir şey yapmış olmasın? Dedi Perinur, elleriyle ağzını kapatarak.

“ Ben üzerimi değiştirdim nasıl olsa, hemen gidip neler olduğunu öğreneceğim!” Dedi Müge.

“Güzel kızım, seni oraya almazlar baksana her tarafı kuşattılar!”

“Olsun! Ben yine de gidip şansımı deneyeceğim, burada oturup bekleyemem.”

Dora, pencereye adeta mıhlanıp kalmıştı, donuk gözlerle seyrediyordu etrafı.

Müge, Perinur’un bütün ısrarlarına rağmen koşarak evden çıktı ve soluğu, bahçe kapısını girişe kapatan polis memurlarının karşında aldı.

Görevli polis memurları, Müge’nin bütün ısrarlarına rağmen neler olduğunu söylemedikleri gibi, onun eve gitmesini birazdan amirlerinin yetkisiyle sitedeki herkesin ifadesini alacaklarını söylüyorlardı.

Müge, görevli memurlarla cebelleşirken bahçeden, sert ifade içeren bir ses yükseldi. “ Bekletin hanımefendiyi İsmail! Geliyorum şimdi yanınıza!”

“Emredersiniz amirim.” Dedi görevli memur.

Çok geçmeden, sivil giyimli, esmer, uzun boylu, ellili yaşların ortalarında amirleri geldi yanlarına.

“ Günaydın. Cinayet masasından Fahri Tok. Siz kimsiniz? Bu evde mi yaşıyorsunuz?”

“ Hayır, ben karşı evde yaşayan Perinur hanımın misafiriyim, İsmim Müge Kılıç. Neler olduğunu öğrenmek istiyorum, lütfen!”

“ Bu eve gündelik temizliğe gelen Dilek Korkusuz isimli şahıs, sitede beslenip bakılan Rambo ismindeki köpeğin gül bahçesini kazmasıyla ortaya çıkan bir ceset bulduğunu bildirdi bize. Dediğine göre, bu sabah geldiğinde köpeğin bahçeyi talan ettiğini görümüş onu uzaklaştırmak istemiş. Yanına gittiğinde kazdığı çukurda kalın, siyah çöp poşetine sarılı cesedi görmüş. Yine dediğine göre köpek cesedi çıkarmaya çalışıyormuş. Adli tabip ve ekibi cesedi çıkardı ve ön incelemelerini sürdürüyor.”

“ Cesedin kimliği belli mi?”

“ Evin sahibi Sadi Okçugil, yardımcısı teşhis etti biraz önce.”

“ Nasıl olur? Sadi Bey Kapadokya’ya gitmişti! Demek hiç gitmemiş, Rambo bize onu anlatmaya çalışıyordu!” Dedi Müge gözlerinden yaşlar süzülerek.

“ Müge Hanım, üzüntünüzü anlıyorum başınız sağ olsun. Ayrıntılı ifadeler için geleceğiz, yalnız siz ayrılmadan bir şey sormak istiyorum. Maktulün yeğeni Haldun Okçugil’i tanıyor musunuz? Amcası, sözde Kapadokya gezisine çıktıktan bir gün sonra gelmiş buraya, yardımcı kadın dünden beri kendisini görmediğini söylüyor.”

“ Kendisiyle iki gün önce tanıştım, dün sabah erkenden tekne turuna çıktık ve geç vakitte döndük. O yüzden görmedim.”

Fahri, Müge’ye teşekkür etti. Eve kadar eşlik etmesini istediği memura, kendisi gelene kadar kapıda beklemesini söyledi.

Pernur ve Dora, Müge’yi verandada korkuyla bekliyorlardı. Müge, Fahri’den ne öğrendiyse hepsini anlattı. Perinur, gözyaşları içinde koltuğa yığıldı, Dora’nın da durumu pek farklı değildi.

“ Kim böyle bir şey yapar ki Sadi Beye? Kimseye zararı olmayan, kibar, yardımsever, çok iyi bir insandı!” Dedi Perinur, hıçkırıklara boğularak.

“ Haldun neden ortada yok? Nereye gitmiş olabilir ki?” Dedi arkadan Dora.

Müge, onları sakinleştirmeye çalışıyordu. Bildikleri bu kadardı, keşke sorularına cevap verebilseydi.

Neredeyse öğlen olmuştu, Perinur iyice huysuzlaşmıştı. Her on dakikada bir ne zaman gelecekler diye soruyordu.

Nihayet kapı çaldı, Dora yerinden bir ok gibi fırlayıp hemen kapıyı açtı. Fahri, kendini tanıttıktan sonra, onu bekleyen memurla birlikte içeri girdi.

Fahri, önce baş sağlığı diledi, yanındaki memur cebinden not defterini çıkardı ve hazır beklemeye başladı. Herkesin, kim olduğunu, nerede oturduğunu, ne iş yaptığını, Sadi Beyi nereden tanıdıklarını sordu ve doğru not alındığından emin oldu.

“ Komşunuz Sadi Okçugil’i en son ne zaman gördünüz?” Dedi Fahri.

“ Gitmeden bir gün önce gördüm onu, hiç de geziye hazırlanan bir hali yoktu. Her zamanki gibi bahçesinde sabah kahvelerimizi içip sohbet ettik. Öğleden sonra sitemize gelen seyyar bostandan meyve ve sebzelerimizi aldık, Dora’nın siparişlerini evine bıraktık hatta akşam yürüyüşüne bile çıktık. Rahmetli eşini çok severdi, ama şimdiye kadar anılarını yad etmek için Kapadokya’ya gitmemişti. Bende çok şaşırdım.” Dedi Perinur.

“ Ben de aynı gün gördüm, bazen siteye gelen seyyar bostanın geliş saatini unuturum, son anda hatırlayıp gittiğimde de sebze ve meyveler çoktan bitmiş olurdu. O bunu bilirdi,  sabahtan telefon açar ne istediğimi sorardı ve hepsini alır getirirdi hiç üşenmeden. Bu bahaneyle, yogaya gelen kızların nasıl gençleşip güzelleştiklerini görüyorum, içim açılıyor doğrusu diye espri yapmayı da ihmal etmezdi.” Dedi Dora ağlayarak.

“ Yeğeni Haldun Okçugil’i tanıyor musunuz?”

“ Tabii tanıyorum, her yaz mutlaka gelir. O gelmeden günler öncesinden, Haldun gelecek şunu alayım çok sever, Haldun plaj havlularını değiştirmemi istedi, Haldun bu sefer arkadaşlarını da getirecek der dururdu. Amca­-yeğen, çok güzel vakit geçirirlerdi. Tuhaf…” Dedi Pernur, birden konuşmasını yarıda kesip.

“ Ne oldu Pernur Hanım? Tuhaf olan ne? Söyleyin biz de bilelim. Size tuhaf gelen bizim için çok önemli bir ipucu olabilir.” Dedi Fahri.

“ Şimdi hatırladım! Onu son gördüğüm gün, yeğeni Haldun’un geleceğinden hiç bahsetmedi.”

“ Emin misiniz Perinur Hanım?”

“Eminim tabii, Sadi Beyi on beş yıldır tanıyorum. Her yaz, Haldun gelmeden bir hafta önce ona telefon ederdi. Gerçi amcasını sık sık arardı ama geleceği günü özellikle bir hafta önceden söylerdi.”

“Bunu bir sebebi var mıydı peki? Neden özellikle bir hafta önce geleceğini söylüyordu?”

“Sanırım arkadaşlarını getirdiği için, çünkü Sadi Bey anca evi hazırlatırdı. Kolay mı evladım, tek başına yaşayan yetmiş küsur yaşındaki adamın kalabalık misafir grubunu ağırlaması?”Dedi Perinur, sanki arkadaşı hala hayattaymış gibi.”

Fahri’nin çalan cep telefonu dikkatleri ona çevirdi, sanki herkes onun telefonuyla gelecek bir haberi bekliyormuş gibiydi.

Karşısındakine hiç tepki vermeden dinleyen Fahri telefonu kaptı ve merakla bakan gözlere aldırmadan sorularına devam etti.

“ Siz Haldun’u ne zamandan beri tanıyorsunuz?”

“Geçen yaz tanıştık, arkadaşları da yoga yapıyormuş onları tatilleri bitene kadar derslerime getirdi. Bu yaz Rambo sayesinde onu yakından tanıma fırsatı buldum ve bir kez akşam yemeğine çıktık hepsi bu.” Dedi Dora.

Fahri, Dora ve Perinur’a gündelik işler için gelen kadın hakkında da sorular sordu ama beklediği cevabı alamadı. İkisi de onun, Sadi Beyin katı kurallarından dolayı sadece evin işleriyle meşgul olduğunu, fazla ortalarda görünmediğini söylediler.

“Müge Hanım, sizin burada misafir dedektif olarak bulunduğunuzu söylememe gerek yok sanırım. Şile’de mösyö Bogart, Demre’de Rambo, hadi bakalım kolay gelsin. Bize getireceğiniz önemli delilleri merakla bekliyoruz. Gerçi Rambo bizim elimizde, ama siz yine de umudunuzu kaybetmeyin.” Dedi Fahri, yüzünde meydan okumanın verdiği bir tebessümle.

“Hiç şüpheniz olmasın.” Dedi Müge.

“Son olarak, ekip arkadaşlarımız Haldun Okçugil’i Otel Altuga’da gözaltına almışlar. Sorgulama için merkeze götürüyorlarmış. Otopsi tamamlanıp, kriminal ekibin raporları çıkınca sizleri tekrar merkeze davet edeceğim. Ayrıca, bu yardımcı kadın Dilek Korkmaz’da şu anda sorgulama için merkezde.”

“ Ama Rambo’ya ne olacak? Onu uyutmayacaksınız değil mi?” Dedi Dora, aniden ayağa kalkarak.

“Neden öyle düşündünüz? Biz de en az sizin kadar onlara sevgi ve merhamet gösteriyoruz. Merak etmeyin kendisine çok iyi bakacağız, tanıklığı bittikten sonra onu kendim getirip size teslim edeceğim.”

Faruk ve yanındaki memur, müsaade isteyip evden ayrıldılar. Müge, Perinur ve Dora oturdukları yerde öylece kala kalmışlardı. Kimsenin ağzını bıçak açmıyordu.

“Haldun amcasını öldürmüş olamaz değil mi?” Dedi Dora, sessizliği bozarak.

“Bir şey söylemek için çok erken, sabırla bekleyeceğiz.”Dedi Müge.

 

 

Sabah çalan kapının sesiyle uyandılar, gelen Haldun’du. Kılık kıyafetini değiştirmiş, sakal traşı olsa da  uykusuz , kan çanağına dönmüş gözleri onun perişan halini gizleyemiyordu.

İçeri girmek istemedi, veranda da oturmayı tercih etti. Üçü de meraklı gözlerle ona bakıyorlardı.

“Biliyorum, siz de benim amcamı öldürdüğüme inanıyorsunuz!” Dedi Haldun, gözlerindeki yaşları gizlemeye çalışarak.

“Kimin neye inandığı önemli değil Haldun Bey, eğer masumsanız bu hemen ortaya çıkacaktır zaten müsterih olun.” Dedi Müge.

“Önceki akşam, üzerinde çalıştığımız bir proje için yurt dışından gelen misafirlerimle Altuga Otelindeydim. Misafirlerim, otelde kalmayı tercih ettiler ve ben de onlarla birlikte kaldım. Sabah, polislerin kapıyı çalmasıyla uyandım, apar topar beni merkeze götürdüler. Öğlene kadar sorgu odasında amirleri Fahri Tok’u bekledim, o gelene kadar da bana hiçbir şey söylemediler.”

“Neden avukatını aramadın Haldun?”Dedi Dora.

“Neden arayayım? Ben suçlu değilim ki, hem sonra bu içinde bulunduğum durumu daha da zorlaştırır.”

“Sen bilirsin evladım.”Dedi Perinur.

“Amcamı kim öldürmüş olabilir? Adamcağızın hiç düşmanı yoktu, fabrikasındaki bütün çalışanları onu çok severdi. Yedi yaşımdan beri onunlayım, beni bir kere azarlamadı, en iyi şekilde okuttu. Başka akrabamız da yok.”

“Belki var, bu kadar emin olmayın bence. Amcanızın durumu gayet iyi ve bütün mirası size kalıyor değil mi?”Dedi Müge.

“Benim amcamın mirasına ihtiyacım yok! Çok çalıştım, büromu açmak için ondan para istemedim, işlerimi büyütürken de keza öyle. Serveti bana kalmasa da, maddi açıdan durumum gayet iyi. Akrabalara gelince, bundan eminim aile albümünde herkesin yeri var ve ne yazık ki uzun yaşayan kimse yok. Yetmiş yaşını gören sadece Sadi amcam var ama şimdi o da bırakıp gitti beni.”

“Her şey yoluna girecek genç adam, sabırlı olmalıyız. Onu kim öldürdüyse mutlaka bulunacak buna eminim.”Dedi Perinur, Haldun’un omzuna dokunarak.

 

Perinur, Müge, Haldun ve Dora bütün bir günü Sadi Beyi anarak geçirdiler, herkes onunla ilgili anılarını anlattı, hem güldüler hem ağladılar. Akşam, Haldun oteline dönmek üzereyken telefonu çaldı, emniyetten arıyorlardı.

Emniyet müdürlüğüne hep birlikte gittiler, kimse Haldun’u yalnız bırakmak istemiyordu. Ayrıca gelişmelerden de haberleri olsun istiyorlardı.

Emniyete vardıklarında, görevli memur onları karşıladı ve Fahri’nin odasına götürdü. İçeri girdiklerinde, Sadi Beyin yardımcısı Dilek Korkusuz’da odada olduğunu gördüler. Kısa bir selamlaşmadan sonra Fahri onları tam karşısında olacak şekilde oturttu.

“Tam tahmin ettiğim gibi hepiniz gelmişsiniz, Dilek Hanım da burada. Kendisi dünden beri misafirimiz.”Dedi Faruk, masasındaki yerini alırken.

“Otopsi raporu ve kriminal laboratuarından gelen sonuçları biraz önce aldım. Maktul Sadi Okçugil’in otopsi raporuna göre kanında, Balon balığının(Lagocephalus  sceleratus) zehrine rastlamış. Balon balıkları tetradoksin adı ile bilinen güçlü bir zehirli madde içermektedir ve bu madde 300 dereceye kadar ısıtıldığında bile bozulmamaktadır. Aynı zamanda, renksiz, kokusuz, tatsızdır.  Midesinden alınan sıvı örnekte ise bu madde, somon balığını yemesi ile vücuduna girdiği tespit edildi. Bunun üzerine amcanızın daimi müşterisi olduğu balıkçıyı sorguladık. Tanınmış bir balıkçı, şimdiye kadar böyle bir şeyin başına gelmediğini söyledi. Sıcak sularda gezen bu balıklar son zamanlarda balıkçıların ağlarına takılsa da amcanızın yediği balık ithal Norveç somonu. Diğer balıklardan ayrı olarak derin dondurucu da tutuluyormuş ve isteyen müşterilerine özel sipariş olarak getirtiliyormuş. Bu da demek oluyor ki katil bu zehri özel olarak temin edip, balığına boca etmiş. Zehrin iç organlara verdiği zararla, sıcak, nemli ve gübreli toprağın da etkisiyle beş günlük süre zarfında çürüme hızlı bir şekilde gerçekleşmiş. Adli tabibin titiz çalışmaları sonucu, vücudunda ölüm sonrası açılmış yaralar ve morluklara rastlandı. Rambo, cesedi çıkarmak için sarılı olduğu naylonu dişleyip parçalamış, köpeğin ağzından aldığımız örnekler bunu doğruluyor. Cesedin sarılı olduğu poşet, her yerden temin edilebilir siyah, kalın sanayi tipi çöp poşetlerinden.  Kriminal incelemelerin sonuçlarına gelirsek, evin her yerinde sizin, amcanızın ve Dilek Hanımın parmak izlerine rastladık. Amcanızın cep telefonunu, yatak odasındaki komodinin çekmecesinde bulduk ve üzerinde sizin parmak izleriniz var. Teknik ekip, arama kayıtlarını ve en son aradığı kişileri tespit etti. Aradığı son kişi sizsiniz ve dediğiniz gibi sözde geziye çıkmasını haber verdiği gece.” Dedi Fahri, Haldun’a bakarak.

“Amcamı ben öldürmedim! Neden anlamıyorsunuz? Size kaç defa söyleyeceğim, onunla telefonda konuştuğum akşam çalışanlarımla toplantıdaydım.” Dedi Haldun bağırarak.

“Sakin olun lütfen Haldun Bey. Bunu biliyoruz, çalışanlarınızla tek tek konuştuk merak etmeyin. Uçuş saatlerinizi de kontrol ettik. Sizi suçlayacak delil yok elimizde, ama şimdilik. Araştırmalarımızı derinleştirdik, bakalım içinden neler çıkacak. Şimdilik bu kadar, lütfen haberimiz olmadan şehir dışına çıkmayın. Geldiğiniz için hepinize teşekkür ederim.”

 

Perinur, emniyette kaldıkları süre içersinde Dilek’i göz hapsine almıştı. Sanki onu bir yerden tanıyor gibiydi ama nereden? Eve dönerken yol boyunca hep bunu düşündü.

Yorucu bir gecenin ardından herkes odasına çekilmişti. Perinur, ne kadar çabalasa da, Dilek’i aklından çıkarıp uyuyamıyordu. Başucundaki saate baktı, sabahın üçü olmuştu, kalktı odasında bir iki tur attı ve “Kızları uyandırmalıyım, bunu yapmalıyım çünkü çıldırmak üzereyim!” Dedi kendi kendine.

Dora ve Müge’yi de uyku tutmamıştı, sanki Pernur’u bekliyorlardı. Üçü birlikte mutfağa indiler ve soğuk limonatalarını alıp masanın başında toplandılar.

“Seni dinliyoruz Perinur’cum. Uykularını kaçıran Dilek için ne söyleyeceksin bize.”Dedi Müge.

“Ben o kadını bir yerde gördüm ama nerede hatırlayamıyorum. O gözleri, elini çenesinin altına koyup etrafa attığı şuh bakışlar bana bir şeyler söylüyor ama ne?

“Sadi Beyin evine kahveye gittiğinde, sana ikram yaparken görmüşsündür o bakışları olamaz mı?”Dedi Müge.

“Bak şimdi, benim de aklıma takıldı. Bu kadının gözünde kalın çerçeveli ve numarası hayli yüksek gözlük yok muydu? Rambo’yu bahçeden çıkarmaya gittiğimde, o da elinde köpek mamasıyla koşup gelmişti Haldun’la yanımıza. Şimmmdi hatırladım!”Dedi Dora elini masaya vurarak.

“Evet evet, gözlüksüz ben de görmedim onu, ama dün gözlükleri yoktu. O yüzden bana birini çağrıştırdı!”Dedi Perinur.

“Belki lens takmıştır, lenslerin temizliği zor ve meşakkatli, günlük ev işleri, bahçede toz toprak, o yüzden takmıyordur. Ne var bunda?”Dedi Müge.

“Gözleri meydana çıktı işte! Daha önce ellerini çene….. “ Dedi Perinur cümlesini tamamlayamadan dondu kaldı.

Dora ve Müge, şakın şaşkın onun yüzüne bakarak ne zaman cümlenin sonunu getirecek diye bekliyorlardı.

“Kızlar ben onu bir resimde gördüm! Ama bu kadar genç değildi, sonra saçları da uzundu, sanki burnu da kemerli gibiydi. Aman Tanrım! Sadi Beyin karısı yaşıyor! Bu o, inanın bana o!”Dedi Perinur ayağa kalkıp bağırarak.

“Emin misin? Kadın yıllar önce ölmüş, adamcağız hala yasta gibiydi. Bence Sadi Beyin ölümü seni çok etkiledi, hak veriyorum tabii eski dosttunuz.”Dedi Dora.

“Diyelim ki öyle, nerede gördün bu kadını? Sonra Sadi Bey, neden karısını ölmüş gösterip yanında gündelikçi olarak çalıştırsın?”Dedi Müge.

“Geçen yaz tabii! Geçen yaz, birer hafta arayla ölen komşularımızın ailelerine, birlikte taziyeye gitmiştik. Çok duygulandık doğal olarak. Bana hadi gel Dilek Hanım bize birer kahve yapsın da içelim demişti. Biz, kamelyaya geçip oturduk, birkaç defa Dilek Hanım diye seslendi cevap alamayınca kalktı kahveleri kendisi yaptı. Kahvelerle birlikte elinde, ağaç oymalı eski bir kutuyla geldi. Bana, rahmetli eşinin fotoğraflarını gösterdi, fazla fotoğraf yoktu ama bir tanesi vardı ki hiç akıllardan çıkacak gibi değildi.  Siyah beyaz bir portre çekimdi. O fotoğrafta, uzun siyah saçlı, esmer, iri siyah gözlü, kıvrım kıvrım uzun kirpikleri, dolgun dudakları, hafif kemerli bir burnu olan kadın vardı. Bir elini çenesinin altına koymuş, hafif yan dönmüş ve o şuh bakışlarla çekilmiş fotoğrafı. Sadi Bey bundan kimseye bahsetmememi söyledi çünkü ilk defa bana gösteriyormuş bu fotoğrafları. Evinin hiç bir yerinde de  eşini hatırlatan fotoğraflar yok.”

“Neden böyle bir şey yapsın ki? Tanıdığım herkesin evinde, eşleri vefat etse de en az bir iki fotoğraf vardır, ilginç doğrusu.”Dedi Dora.

“Ben de sordum aynı soruyu. Bana, güzel anılar hafızalara kazınmalı, her gün fotoğraflara bakıp üzülmek beni çok yıprattı. O yüzden bu kutunun içinde muhafaza ediyorum onları.”

“Şimdi bu kadının burnu kemerli değil, gözleri siyah, esmer, saçları kızıl ve kısa, dudaklarına ve kirpiklerine dikkat etmedim doğrusu. Yaşıyor mudur gerçekten?”Dedi Dora.

“ O kutuyu bulmalıyız tabii polisler bizden önce bulmadıysa.”Dedi Müge.

“Ama bunun için eve girmemiz gerekiyor, daha sarı kordonları kaldırmadılar ev hala soruşturma kapsamında.”Dedi Dora.

Müge, Dora’dan Haldun’u aramasını ve hemen anahtarla birlikte gelmesini istedi.

Üçü de hazırlanmıştı. Ellerinde şamdandan çıkardıkları mumlar ve el feneri vardı. Tam bir saat sonra Haldun geldi. Müge’nin fikrine pek sıcak bakmasa da çaresiz kabul etti. Mirası için amcasını öldüren ünlü mimar Haldun Okçugil damgasını yemek istemiyordu.

Eve vardıklarında, bahçe kapısındaki sarı kordonu kaldırıp dikkatlice altından geçtiler ve sessizce giriş kapısına ulaştılar. Haldun, cebinden anahtarı çıkardı ve kapıyı açtı.

Evin dört odası, üç banyosu vardı. Önce Sadi Beyin yatak odasından başladılar. Her yeri, en ince ayrıntısına kadar aramalarına rağmen hiçbir şey bulamadılar.

Dora, salonun bahçeye çıkan kapısını yanında duran büyük buda heykelini hayranlıkla inceliyordu.

“Amcam bu tuhaf şeyi neden burada tutuyordu hiç anlamıyorum. Yanlış anlama ama bu kocaman göbekli, korkunç bir yüz ifadesine sahip buda heykeli, insana nasıl huzur verir ki?”Dedi Haldun yüzünü buruşturarak.

Müge, Dora ve Haldun’a doğru yaklaştı “Bu heykelin burada durmasının bir anlamı olmalı!”Dedi.

Hepsi heykelin etrafında toplandı, sağını solunu kurcalamalarına rağmen bir şey bulamadılar.

Dora, buda heykelinin göbeğine eliyle hafifçe vurarak “Bizi ne kadar umutlandırdın, olmadı şimdi.”Der demez heykelin göbeği hafifçe öne doğru geldi. Aradıkları kutu artık ellerindeydi.

Kutuyu alıp evden çıkmak üzereyken karşılarında, elinde tabancayla Dilek duruyordu .

“Minnettar olmam için bir sebep daha! Kutuyu bana getirir misin Haldun Bey!”

“Amcam resimlerini  göstermiş olsaydı eğer, hala hayatta olurdu. Söylesene neden öldürdün onu? Para için mi?”Dedi Haldun dişlerini sıkarak.

“Duygusala bağlayacağız demek! Kolay olmadı tabii, çok sevdiği somon balığını tıkınırken yarım saat sonra öleceğini bilmiyordu zavallıcık. Sana zarar vermem için bana tutamayacağım sözler verdirdi sonra seni aradı. Ne acıklı değil mi?

Haldun, ona saldırmak için hamle yapmaya kalktı ama Dilek silahı başına dayadı.

“Acele etme Haldun Bey, daha sevgili kocamın servetini bana devrettiğine dair gereken belgeleri imzalamadan öldürmek istemiyorum seni.”

Haldun geri çekildi, Dilek’in uzattığı belgeleri aldı ve kutuyu ona verdi.

“Sadi Okçugil, sevgiden anlamaz, cimri bunak. Beni neden öldü gösterdi merak ediyorsunuzdur, sizi onun yanına paketlemeden önce anlatayım.”

Müge, Perinur ve Dora hiç kıpırdamadan oldukları yere adeta çakılmışlardı. Haldun, kendisini siper edercesine onların bir adım önünde duruyordu.

“Çok sevgili kocam, benden yirmi yaş büyüktü. Fakir bir ailenin kızıydım ve onun fabrikasında çalışıyordum. Ona aşık değildim ama parası vardı ve evlendik. Ben başka birini seviyordum, gizli gizli görüşüyorduk o da meteliksizdi tabii ama aşk işte ne yaparsın. Uzatmayayım, siz de bu arada bildiğiniz duaları okuyun içinizden vakit kaybetmeyelim. Nerede kalmıştık? Bizi takip ettirmiş, hepsini yüzüme vurdu ama hakkını yemeyeyim çok anlayışlı davrandı. Benden ömür boyu utanç duyacağını söyledi. Boşandıktan sonra, yeni bir kimlik verdi bana. Kimsesiz ölen birinin yerine geçirdi beni, nasıl dediğinizi duyar gibiyim ama prosedürlere ayıracak zamanım yok. Biraz da para verdi ve beni başından defetti. Meteliksiz sevgilimle evlendim. Onun verdiği parayla da kenar bir mahallede tuhafiye dükkânı açtık. Onu, yakından takip ettim ve bunu planlamam yıllarımı aldı. Kocam, iki yıl önce ölünce planımı hemen harekete geçirdim. Yanında hizmetçi olmak hiç de kolay değildi ama serveti için değerdi. Sonrasını biliyorsunuz işte.”

“Yakalanmayacağından nasıl bu kadar emin olabiliyorsun?”Dedi Müge.

“Biliyorum işte! Kutu ben de, evraklarda imzalandı mı tamamdır?

“Bu kadar kolay kurtulamazsın! Cesetlerimizi ne yapacaksın?”Dedi Haldun.

“Sen o güzel kafanı yorma Haldun’cum! Ama yine de söyleyeyim, bu evi cesetlerinizle birlikte yakacağım!”

Dilek son cümlesini tamamlar tamamlamaz, kapı büyük bir gürültüyle kırıldı. Bir anda içerisi polislerle doldu.  Hemen Dilek’i etkisiz hale getirdiler, Fahri onu emniyete götürmeleri için emir verdi.

Dilek, adeta çılgına döndü, çırpınıyor ve avazı çıktığı kadar bağırıyordu

“Lanet köpek! Sana da lanet olsun Haldun! Sen! Kokoş ihtiyar cadı!….” Diye bağırarak polis arabasına doğru gidiyordu Dilek

Fahri, herkesin iyi olduğundan emin oldu ve onlara eve kadar eşlik etti. Perinur, Fahri ve diğerlerinin ısrarlarına rağmen doktor çağrılmasını istemedi. O, sadece evinde olmak istiyordu.

Ertesi sabah Fahri, Rambo’la birlikte, bir torba mama ve yeni bir tasmayla Perinur’un kapısını çaldı.

Herkes, onu gördüğüne çok mutlu olmuştu.

“Nereden bildiniz bizim Sadi Beyin evinde olduğumuzu.” Dedi Müge.

“Aslında biz Haldun Beyden ziyade Dilek Korkusuz’la ilgileniyorduk. Onu, cesedin bulunduğu günden beri emniyette misafir ettik, hiç zorluk çıkarmadı. Yalnız fazla samimiydi, belli bir rutini vardı onu hiç bozmadan sorulara cevap veriyordu. En önemlisi de Sadi Beyi sanki önceden tanıyormuş gibi anlatmasıydı. Onu, takibe aldık, Haldun Beyinde telefonunu dinlemeye aldık. Sizin de cinayeti aydınlatan ipucunu bulmadan tatiliniz tatil olmayacaktı. Bunun da duyumunu alınca harekete geçtik.”Dedi Fahri.

Perinur,  elinde bir sürahi ev yapımı limonatasıyla verandaya geldi ve herkesin bardağını doldurdu.

“Sadi Bey, rüyamda bana el sallarken aslında hepimize veda ediyordu. Senin limonatanı da çok severdi, bu bardaklar onun için olsun. Rüya bilinç dışına açılan kral kapısıdır**” Dedi Dora, limonata bardağını kaldırarak.

 

 

 

*Ahmet Murat İldan

**Sigmund Freud

 

Mayıs ayının ortalarında parlayan masmavi bir gökyüzü vardı İzmir’de. Sert bir kışın ardından hafif esinti ve güneşin ışıltısı insanın ruhunu okşuyordu. Bunaltıcı sıcaklar öncesi baharın tadını çıkarıyordu Cengiz. Kendi kabuğuna çekilmiş, sessizliğin dinginliğini yaşıyordu. Son uğraştıkları olayda kara bulutların üzerinde dolaştığı davayı aydınlatmayı başaramamışlardı. Nerede hata yaptıklarını, hangi ayrıntıyı atladıklarını düşünüyordu. Hassan bir ayrıntıyı gözden kaçırdıklarını düşünüyorlardı, ama neydi o? Bu yüzden ağzını bıçak açmıyordu. Karşısındaki üç ayaklı panoya gözlerini dikip düşüncelere dalıp gitmişti. Büyük harfler ile DERİN ŞÜPHE başlığının altında isimler ve bilgiler kargacık burgacık yazılmış öylece duruyordu. Sevgilisi Ayla’yı düşündü. Son zamanlarda ne kadar ihmal etmişti kızcağızı. Öyle alçak gönüllü, yufka yürekliydi ki Ayla, yaşanan süreçte hatalarını yüzüne çarpmayı hiç düşünmemişti. Kızmamış, gönül koymamıştı. Karşılıksız aşktı onunki. Başkomiser Cengiz kendi sevgisini tartmaya başladı, layık mıydı sevdiğinin verdiği değere. Meslek aşkı diye ikinci plana atmıştı Ayla’yı. Düşünceler, düşünceler, düşünceler… Boğulacak gibi hissedip pencerenin yanına gitti. Temiz havadan büyük, derin bir nefesle oksijeni doldurdu ciğerlerine.

Cengiz içindeki bu karamsarlıktan kurtulmaya çalışıyor ama çabaladıkça dibe batıyordu. Kendine zaman tanımayı seçmişti. Whing Chun dövüş sanatıyla düşüncelerini yönlendirmeyi başarabiliyordu Başkomiser. Zamanında Çinli bir rahibenin geliştirdiği tekniği, ilerleyen dönemlerde Ip Man adındaki usta okullar açarak bu dövüş sanatının yayılmasını sağlamıştı. Wing Chun, zihinsel, duygusal, otokontrolün yanında mükemmel bir hız ve dayanıklılık gerektiren Çin kökenli dövüş sanatıydı. Dünyanın tanıdığı isim Bruce Lee, Wing Chun tekniğini kendi bildiği Jet Kune Do dövüş sanatıyla birleştirmişti. Başkomiser Uzak Doğu dövüş tekniklerine ufak yaştan beri hep merak sarmıştı. Uzun yıllar gördüğü eğitim ve çalışmaları sonucunda mükemmel bir ölüm makinasına dönüşmüştü. Polis olmayı seçtiğinde yumrukları gibi silahını da iyi kullanıyordu. Akşam içinde yayılan karanlığı atmak için sağlam bir antrenman yapmaya karar verdi.

Hızla açılan kapı Cengiz’in derin düşüncelerden sıyrılmasına neden oldu. İlker telaşlı ve soluk soluğaydı. Muzip bir kişiliği olmasına rağmen böyle telaşlı olması hayra alamet değildi.

“Abi olay var!”

Cengiz pencerenin yanından ayrıldı, telefonunu masanın üzerinden alıp kapıya doğru yöneldi. İlker’in açık tuttuğu kapıdan çıkarken Evren dışarıda arabayla şubenin önünde hazır bekliyordu. İlker, sessizce ilerleyen Başkomisere öğrendiği bilgileri aktarmaya başladı. Bir kadının düştüğü söylenmişti. Fakat emniyet güçleri olay yerine gittiklerinde yaşlı komşunun bunun bir cinayet diye diretmesi üzerine savcı olay yerine çağırmıştı cinayet büro ekiplerini.

Yol boyunca İlker ve Evren sohbet edip aralarında gülüşüyorlardı, Cengiz sessizce camdan dışarıyı izlemeye devam ediyordu. Şirinyer’e vardıklarında yoğun bir trafik ile karşılaştılar. İlker seyyar çakarlı tepe lambasını aracın üstüne koyarken Evren ani hareketle ters şeride geçip yerinde sayan kalabalıktan sıyrıldı. İşçi Evleri kavşağına geldiklerinde dik yokuştan hız kesmeden devam ettiler çıkmaya. Olay yerine her zamanki gibi meraklı insanlar akın etmişti. Evren aracı park ettikten sonra, kalabalığın içine daldılar. Polis memuruna kimliğini gösteren İlker önden gidiyordu, en arkadan kendisini suskunluğa mahkum eden Cengiz onu takip etti. Vakanın olduğu yer, bir dairenin üçüncü katıydı. Beyaz saçlı, kilolu, yüzünde endişeli bakışlar olan yaşlı bir kadın hararetli bir şekilde polise derdini anlatmaya çalışıyordu. İlker apartmanın basamaklarını hızla çıktı ve konuşmaya dâhil oldu. Yaşlı kadın aklındakileri bir de cinayet masasının genç memuruna aktardı.

“Merve’nin yükseklik korkusu vardı. Balkona bile çıkmazdı o,” diyordu feryat ederek.

İlker temkinli davranarak yaşlı kadını sakinleştirmeye çalıştı.

“Şüphe çekici bir olay ya da birini gördün mü sen teyze?”

“Hayır, oğlum. Ama…”

“Şöyle ilerleyelim Teyze. Ben soruları sorayım sen cevapla. Böylelikle bize daha iyi yardımcı olursun. Öncelikle sakin olmanı istiyorum.”

Kadın mahcup bir tavırla başını tamam der gibi eğdi. Söylediklerini dinleyen birinin çıkması, rahatlatmıştı yaşlı teyze Neriman’ı. İlker kapının önünde komşuyla baş başa kalırken ekip arkadaşları olay yerini incelemek için hareketlendiler.

Savcı Çetin, Cengiz’i gördüğünde tek kaşını kaldırarak baktı.

“Ne oldu Cengiz?”

“Bir şey olduğu yok sayın Savcım.” Başkomiser Savcının sorusunu geçiştirme derdindeydi ama savcının Cengiz’i rahat bırakmaya niyeti yoktu.

“Bana bak, eğer sorun şu kapatmanı söylediğim dosya ile ilgiliyse artık o olayı geride bırakmalısın. Bu halin hoşuma gitmiyor. Gerekirse birkaç gün izin yap kafanı topla.”

“Peki, sayın Savcım.”

Savcı Çetin ikna olmadı ve bakışlarını Cengiz’in üzerinde tutmaya devam etti.. Olay yeri inceleme ekibinin komiseri Serdar geldi yanlarına. Ortamdaki gerginliği hissederek uzatmadan konuya girdi. “Yaşlı teyze haklı olabilir.” Tüm bakışlar beyaz önlüklerle kafasına bone ve yüzüne maske takmış Serdar’a döndü. “Kadın yüksekten düşme sonucunda beyin travması geçirerek hayatını kaybetmiş. Darp izi yok. Eşi çalıştığı için evde değil. Karşı komşu balkona çıktığında görmüş cesedi. Polisi arayıp haber vermiş. Ölen kadının adı Merve Dinçer, yirmi dört yaşında. Evli ve çocuğu yok. Mutfak çöpünde bir enjeksiyon ve kullanılmış ağrı kesici tüpü bulduk. ”

“Eşi geliyor mu?” diye sordu Evren. Yan gözle de Cengiz’e baktı. Amiri sadece dinliyor hiç söze karışmıyordu.

“Evet. Haber verildi. Yolda.”

Evren başını sallayarak teşekkür edip evin içinde tur atmaya başladı. Hırsızlığa dair bir belirti yoktu. Yeni temizlenmiş olan ev, gayet tertipli ve düzenliydi. Yemek için mutfakta hazırlıklar yapılmıştı. Oturma odasında her şey olması gerektiği gibi yerli yerindeydi. Üçlü koltuğun dibine damlamış kan lekesi dikkatini çekti. Gözden kaçabilecek bir noktadaydı. Serdar’a yerini gösterip tahlil edilmesini istedi. Ardından mutfağa göz attı. Yıkanmış iki kahve fincanı ve cezve duruyordu bulaşıklıkta. Oldukça düzenli ve sade bir mutfaktı. Evin hanımının titiz biri olduğu anlaşılıyordu. Diğer odaya ve yatak odasına göz attı. Çöplerin içine kadar bakmış ama dikkat çeken hiçbir şey görememişti. Cengiz de arkasından takip etti yardımcısının her adımını. Evin her köşesi mis gibi kokuyordu. Derken İlker geldi yanlarına.

“Teyze ne diyor?” diye sordu Evren.

“Kadının yükseklik korkusu varmış. Hiç balkona çıkmazmış bu yüzden.”

“Peki. Şu diğer komşularla bir konuşalım.”

İkili, görgü tanıklarıyla konuşmak için amirlerini evde bırakıp merdivenlere yöneldiler. Dört katlı binanın her katında ikişer daire… Karşı komşusu olan yaşlı teyze ile önceden konuşmuşlardı. Bulundukları kat apartmanın en üst katı olduğundan bilgi almaya zemin kattan başladılar.

İlk dairede oturan, öldürülen Merve ile aynı yaşlarda bir kız açtı kapıyı. Bir elli beş boylarında kumral ve alımlı biriydi. Sivri çenesi ve boncuk gibi büyük gözleri vardı. Bakışlarıyla insanı olduğu yere kilitleme becerisine sahipti resmen. İlker kapıyı açan kızın içine düşecek gibi hayranlıkla bakıyordu. Kızın dolgun göğüsleri giydiği bluzdan taşacak gibiydi. Altında da kısa şortuyla iştah kabartacak şekilde poposunun kavisleri görünüyordu. Aklı başından giden İlker gözlerini kızın vücudundan alamıyordu. Güzel bir kızdı. Dairenin önene çıkarak kapıyı ardında aralık bıraktı. İlker kızın muntazam fiziğine bakıyor, etrafa süzülen parfüm kokusunu içine çekiyordu. Kız da kendisini gözleriyle neredeyse yiyip bitiren İlker’e kaçamak bakışlar atıyordu. İçten içe beğenilmenin mutluluğu ile kıvrılmıştı dudakları.

“İsminiz nedir?”

“Damla.”

Genç kızın dikkatini çekmek isteyen Evren, “Olay anında neredeydiniz hanımefendi?” diye sordu.

Damla, “Evdeydim. Uzanıyordum.” dedi masumane bir ses tonuyla. Evren ile konuşuyor ama gözleriyle çaktırmadan İlker’i süzmeye devam ediyordu.

“Eviniz zemin katta, Merve tam sizin dairenizin bulunduğu tarafa düşmüş. Gürültüyü duymadınız mı?”

“Yok hayır.”

Şüpheci tavırlarla baktı Evren güzel kıza. Hiç kuşku yok ki erkekleri etki altına almayı iyi biliyordu.

Yara bandı ile müdahale yapılan parmağını göstererek “Geçmiş olsun. Yeni mi oldu?”

Damla, yaralı parmağını havaya kaldırarak, “Ah! Evet. Bulaşıkları toplarken bıçak kesti.”

Evren başıyla onaylayıp sorularına devam etti,

“Evde sesi duymuş olabilecek başka biri var mı?”

“Hayır, yalnızdım.”

“Peki, tek başınıza mı yaşıyorsunuz bu evde.”

“Hayır, ev arkadaşım Sibel var.”

“Siz ve ev arkadaşınız ne iş yapıyorsunuz?”

Ayaküstü maruz kaldığı sorgulama Damla’nın hoşuna gitmemişti. Canı sıkılmıştı. Memurların bir an önce gitmesini istediği için sert bir ses tonuyla cevap verdi. “İkimizde hastanede hemşireyiz. Sormadan söyleyeyim, Buca Seyfi Demirsoy Hastanesi. Sibel acil bölümünde ben ise yoğun bakım bölümünde hemşirelik yapıyorum.”

“Olayın olduğunu nasıl öğrendiniz?”

“Polisler kapımı çaldığı zaman öğrendim.”

“Yabancı birini gördünüz mü peki?”

“Hayır, görmedim.”

Güzel kız bütün sorulara kısa ve kestirmeden cevap vermeyi seçmişti.

“Peki, ölen kadını tanıyor muydunuz?”

“Hayır.”

“Eşini tanıyor musunuz?”

“Çağdaş mı? Samimiyetimiz yok.”

“Adını biliyorsunuz ama!”

“Tanıştığımızda söylemişti.”

“Ne zaman tanıştınız?”

“İlk taşındıkları gün…”

“Peki, şimdilik bu kadar… Sağ olun.”

Damla kapıyı kapattıktan sonra Evren, İlker’e doğru dönüp “Ağzının suyunu sil de devam edelim,” dedi.

Diğer dairenin camında ‘Kiralık’ yazısı olduğundan ikinci kata çıkacaklardı. Ama ilk adımını attığında Evren duraksadı. “Şu üzerine atlamak üzere olduğun kız hakkında gelen ekipler ne biliyor öğren bakalım.”

“Abi sende taktın şimdi hatuna. Sana yüz vermedi diye değil mi? Çok hoş kadın, âşık oldum resmen. Onu tüm gün sorguya çekebilirim.”

“Hadi, oğlum gevşeme şimdi. Dediğimi git yap bakalım. Karısını tanımıyor ama kocasının ismini şak diye söyledi. Dikkatini çekmedi mi?”

“Tamam, bir araştırayım.”

Evren bir üst kata çıktığında kapısını çaldığı daireden kimse cevap vermedi. Karşı komşunun zilini çaldığında ise, çok geçmeden kıvırcık saçlı yirmili yaşlarda yüzü sivilceli bir oğlan açtı kapıyı. Üniversite öğrencisi olan Cevdet evde takılıyordu bu gün. Okula gitmemişti. Sağ elinin şişliği Komiser Yardımcısının dikkatini çekti. Basketbol oynarken olmuştu. Cevdet, olay anında da evde kitap okuduğunu söyledi. Evren o kattan ayrıldıktan sonra merkezdeki arkadaşı Sinan’dan çocuğun GBT’sini araştırmasını istedi. Öğrenci çocuk da yabancı birilerini görmemiş, olayla ilgili bir şey duymamıştı. İkinci katın kapısını çaldığında kilitlerin teker teker açılma sesi duyuldu. Devlet bankasından emekli olan Bora ve karısı Elif, birlikte karşıladılar Evren’i. Kadın yaşanan olaydan dolayı oldukça üzgün görünüyordu. Kucağında tuttuğu iki aylık torununa sıkı sıkıya sarılmıştı. Ağlayan bebeği sakinleştirmeye çalışıyordu kucağında sallayarak. Elif, bebekle ilgilenirken kocası Bora, içeri davet etti. Evren, Bora’nın davetini kibarca geri çevirse de ısrar edilmesinden dolayı kabul etmek zorunda kaldı. İçeri girdiğinde sehpanın üzerinde iki kahve fincanı duruyordu. Fincanlardan biri bitmiş, yoğun telvesi fincanın dibine yığılmış diğeri ise sadece iki yudum alınıp soğumaya terk edilmişti. Elif, Evren’e kahve teklif ettiyse de Komiser Yardımcısı teşekkür edip zamanının kısıtlı olduğunu söyledi. Kadının kalbinin kırılmaması için gelecek sefer geldiğinde içeceğine dair söz verdi.

Elif kendisinin ve kocasının sabahları mutlaka kahve keyfi yaptıklarını ama nedense Bora’nın bu gün iştahsız olduğunu içeren, gereksiz detaylarla dolu konuşmasını sürdürdü. Evin erkeği karısının boş konular üzerinde konuştuğunu fark edip lafını böldü ve konuya girdi. Yeni evlenmiş Çağdaş ve Merve çiftinin bir mağazada çalıştıklarını bu yüzden düzensiz bir iş hayatlarının olduğunu söylerken, gençlerin üzerindeki iş baskısından da dem vurdu. Hafta sonları bile çalışmak zorundalardı. Sessiz, sakin bir çift olduklarını, evcimen bir hayat yaşadıklarını anlattı emekli bankacı. Ölen kadının kocası Çağdaş, karısını rahatsız ettiği için alt kattaki gençle tartışmıştı. Bora kavgayı gidip ayırdığını ve uzamaması için ikisini de gidecekleri yerlere yolladığını belirtti. Genç çiftin taşındığından beri yaşadıkları tek vukuattı.

Elif Hanım da dışarıdan gürültü gelmemesi için camları kapattığını, o sırada torununu uyutmak üzere olduğunu söyledi. Kocasının musluğu tamir etmek için yukarı çıktığını belirtti. Bakışlarını Bora’ya çeviren Evren adamın suratının renginin anında değiştiğini gördü.

“Bize niye bundan bahsetmediniz Bora Bey?”

“Önemli olduğunu düşünmemiştim.”

“Bırakın da önemli olup olmadığına biz karar verelim! Sadece musluk mu tamir ettiniz?”

“Çağdaş arıaklı olduğunu söylemişti. O çalıştığı için çıkıp halledeyim dedim. Hem de Merve’yi kontrol ederim dedim. Kavga yüzünden gerilmişti.”

“Merve’nin öldürüldüğünü ne zaman öğrendiniz?”

“Neriman teyzenin çığlıklarını duyduk.”

Evren, Neriman denen kişiyi anımsayamadı. “Kim bu Neriman?”

“Merve’nin komşusu olan yaşlı kadın…”

Görüşme bitince son dairenin kapısını çalmak için teşekkür edip ayrıldı. Ardından kapanan kapının tekrar kilitlenirken çıkan metalik sesleri duydu. Zili çaldıktan sonra, kapının açılmasını beklerken yanına İlker geldi. Merdivenleri hızlı çıkmış nefes nefese kalmıştı. O vaziyette anlatmaya başladı. “Sordum, polisler geldiğinde kız pencerenin arkasında, izliyormuş. Yani Merve’nin durumunu biliyormuş.” Sözünü bitirdikten sonra güçlü bir nefes saldı dışarıya.

“Demek yalan söyledi bize.”

İkili konuşurken yaşlı bir adam açmıştı kapıyı. Kulağındaki işitme cihazını fark eden Evren yüksek sesle başladı konuşmaya. Kendisini zor duyan yaşlı adam adının Remzi olduğunu söyleyebilmişti anca. Yaşlı komşunun da yardımı olmayacağına kanaat getirip tekrar olay yerine çıktılar. Cengiz koltukta oturuyor sessizliğini korumaya devam ediyordu. Olayla ilgilenmediği gün gibi ortadaydı. Polis memuru ile birlikte hemen ardından şaşkın yüz ifadesiyle Çağdaş girdi kapıdan. Yaşadığı şokun etkisi ile duyduklarına inanamıyor, gördüklerini kabullenemiyordu. İlker ilk soruyu sorduğunda adamda duygu patlaması oldu, gözyaşları sel gibi akmaya başladı. Olduğu yerde dizlerinin üzerine çökünce ilk yardım için bekleyen sağlık memuru müdahale etti. İlker bir bardak su getirip uzattı. Titreyen elleriyle suyu içmeye çalışırken birazını da üzerine döktü. Yerden kalkmasına yardımcı olan İlker, genç adamı biletsiz seyirci olan amirinin yanına oturttu.

“Başın sağ olsun. Adın ne?”

“Çağdaş.”

“Biliyorum senin için katlanılması çok zor bir durum.”

Çağda, “Cinayet mi?” diye sordu Komiser Yardımcısının sözünü keserek.

“Bilmiyoruz. Araştırıyoruz. Cinayet işlemek için sebebi olan biri var mıydı çevrenizde?”

“İkinci katta oturan Cevdet var, bir tek aklıma o geliyor.”

“Komşundan öğrendik, eşini rahatsız etmiş. Olayı detayıyla anlatır mısın bize?”

“Merve dün işten erken çıktı, alış verişten dönerken Cevdet elindeki paketleri taşımasına yardım etmiş. Anahtarlarını çıkarıp kapıyı açtığında yardımı için teşekkür edip torbaları elinden almış. İçeri girdikten sonra kapıyı kapatmak üzereyken ayağını kapının arasına sokmuş herif. Merve’den bir bardak su istemiş. Karım mutfağa gittiğinde, ardından kendisini mutfağa kadar sessizce takip etmiş. Arkasına döndüğü zaman, Cevdet’i karşısında aniden görünce çığlık atıp elindeki bardağı düşürmüş. Karşı komşumuz Neriman teyze, sesi duyup çıkıp gelmiş. Cevdet sessizce gitmiş. Merve’nin telefon numarasını bir şekilde bulup gece mesaj atmaya attığında, ben geç saatte kim bu diye baktım. Yabancı numara olunca açıp okudum. Cevdet’in yazdığını görünce Merve’yle kavga ettik, sonra olanları anlattı bana, sinirden deliye döndüm. Bu sabah işe gitmek için evden çıktığımda Cevdet de marketten geliyordu. Onu sıkıştırıp karımdan uzak durmasını söyledim. Bana karşılık vermedi, tam tersi sustu ama gözümün içine acıyormuş gibi baktı. Bora amca yetişti, alt kattaki komşumuz. Tabii yaşananları bilmediğinden araya girip ayırdı bizi. Neler olduğunu anlatacaktım ki, uzatmamamızı herkesin şu an sinirli olduğunu sonra konuşmamızın daha isabetli olacağını söyledi. Onun sözünü dinleyip işe gittim. Gürültüyü duyan Neriman teyze de balkona çıkmıştı.”

“Mesajlarda neler yazıyordu?”

“Tek mesaj vardı ‘Merhaba ben Cevdet… Seninle çok özel ve acil konuşmamız lazım!’ yazıyordu.”

Evren, Çağdaş’ın anlattıklarından sonra telefonunu çıkarıp Sinan’ı aradı. Telefon çalarken kalabalığın içinden ayrılarak balkona doğru yürüdü. Genç kocanın anlattığı olayı arkadaşına özetlerken, apartmanda yaşayan herkes için araştırma yapmasını istedi. Özellikle de Cevdet hakkında her şeyi öğrenmesini… Facebook, İnstagram, Swarm gibi ne kadar uygulama varsa bunları kullananları detaylıca araştırmasını ve neler paylaştıklarını araştırmasını istedi. Telefonu kapattıktan sonra odaya geri döndü. Çağdaş’ın üzüntüsü az önce anlattıkları yüzünden yerini öfkeye bırakmıştı. Amiri tiyatro izliyormuş gibi köşede sessizce oturmaya devam ediyordu. Serdar göz göze geldiği Evren’in yanına doğru hareketlendi, işaret parmağıyla Başkomiseri göstererek “Neyi var?” dedi.

‘Derin Şüphe’ adlı cinayet soruşturmasıyla alakalı. Kafası oraya takılı kalmış durumda.”

“Niye ki?”

Evren kimsenin duymaması için Serdar’a iyice yanaşıp koluna girdi. Olay yeri inceleme komiserine güvenebileceğini biliyordu. Olayların olduğu her anda Serdar’ın desteğini arkasına aldıklarından söyleyeceklerinin aralarında kalacağından emindi. “Davayı kapatmamızı emrettiler…”

Evren’in sözünü kesen Serdar, “İyi de vaka intihar, daha ne olacak ki?”

Gözlerinin içindeki karanlık korkutmuştu Serdar’ı. Konuşmak için ne zamanıydı, ne de yeri. Evren’in dudakları arasından dökülen ufak ayrıntı Serdar’ın beyninden kurşun yemiş gibi hissetmesine neden oldu.”

“Adam solaktı!”

Serdar incelediği olay yerini hatırladı, yazdıkları tüm ayrıntıları. Evet, bu ince detay hiçbir yerde geçmiyordu. Birbirlerine bakıp ağızlarını o anda mühürlemişlerdi. Kendi mevzularına dönen Evren “Otopside edindiğiniz ilk bilgileri hemen paylaşmanı istiyorum. Ayrıca şu gösterdiğim kan lekesi maktulle uyuşuyor mu bilmeliyim.

Ekip olarak merkeze dönme kararı aldılar fakat Cengiz yolda inmek isteyince aracı inmesi için durduran Evren sordu. “Abi iyi misin?”

“İyiyim. Siz önemli bir durum olursa ararsınız. Ben gidip kum torbası döveceğim…” zoraki bir gülümsemeyle indi arabadan. Merkeze varan ikili amirlerinin yokluğunda ofise girip kapıyı kapattılar. Evren eline kalemi alıp tüm bildiklerini panoya yazmaya başladı. İsimler, meslekleri, olay sırasında ne yaptıkları. Öğrendiklerini tekrardan süzgeçten geçirirken apartmanda hemen hemen herkesin şüpheli olduğunu düşünmeye başladılar. İlk edindikleri bilgilere ek olarak gelecek haberler ile daha da detaylı bir inceleme şansı bulacaklardı. Evren çay ocağına telefon açıp görevli personele zihinlerini temizlemesi için sert bir kahve istedi.

İlker arkadaşına amirinin durumunu merak ederek sordu, “Sence ne olacak abi?”

“Ney, ne olacak?”

“Amirimin durumu.”

“Bilmiyorum, zamana bırakmak gerek.”

“Bu halleri hiç hoşuma gitmiyor.”

“Benim de ama yapacak bir şey yok…”

Evren’in son sözünden sonra sessiz kalmışlardı. Yapacak bir şey yok! Kapı açıldığında kahveleri elinde tutan Sinan belirdi kapıda. Kahkahayı basan Evren “Çaycılığa mı başladın?” diye sordu.

“Kendinize Müslümansınız. Mustafa kahveleri size getirmek üzereyken yakaladım, bana da bir tane yapıyor, sizinkileri tepsiye koyup elime tutuşturdu. Amirim nerede?”

“Kafa izninde.”

“…”

“Boş ver. Neler öğrendin?”

Saat neredeyse 18.00 olmak üzereydi. Sinan mesaiyi bitirmeden bulduğu bilgileri paylaşmak istedi. “Araştırmayı yaptım. İlk önce Damla’dan başlayayım. En çok dikkatimi çeken detay onda… Merve’nin kocası Çağdaş ile eski sevgili.” Duyduklarıyla İlker ve Evren birbirlerine baka kaldılar. “

“Devam et,” dedi Evren.

Kapıyı çalan Mustafa, elinde kahveyle geldi. Sinan’a fincanı uzatıp tepsisini aldıktan sonra tekrar çıktı odadan.

Mustafa’nın ayrılmasıyla sözlerin devam etti Sinan. “Sibel ve Damla’nın biraz zıpır tipler olduğu fotoğraflarından anlaşılıyor. Eğlenmeyi seven iki arkadaş ama herhangi bir suç geçmişleri yok. Damla hakkında hastalara ters davrandığına dair bir iki şikâyet var. Cevdet ise Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar öğrencisi, ikinci sınıf. Tam bir melek! Çevre düzenini bozma ve darp yüzünden dosyası bir hayli kabarık… Siyasi bir takım gösterilerden gözaltına alınmış. Merak edip ailelerine de baktım, Cevdet’in babası emekli Albay. Oğlunun aksine babası cesaret madalyaları ve üstün hizmet belgesine kadar gurur duyulacak bir geçmişe sahip. Damla’nın babası on yedi yıl önce işlediği bir cinayet suçundan hükümlü. Şu anda da cezaevinde yatmakta… Annesi ikinci evliliğini yapmış, ana-kızın arası açık gibi.  Sibel de tam tersi temiz. Okul geçmişi oldukça başarılı… Bizim inek diye tabir ettiğimiz kişilerden. Aileleri de kendi halinde tipler. Gelelim öldürülen Merve ve Çağdaş’a. İkisi de melek kadar masum bir hayat geçirmişler bu güne kadar. Oğlanın trafik cezası dahi yok. Apartmanda yaşayan diğer aileleri yarın araştıracağım.”

“Teşekkür ederim kardeşim. Eline sağlık.”

Elindeki kahve fincanını kaldırarak karşılık verdi bilgisayar kurdu. İzin isteyip ayrılırken, Evren ve İlker’i tekrar baş başa bıraktı.

“Haydi, çıkalım biz de. Hava güzel, bir bira içelim Alsancak’ta.”

“Güzel fikir dedi,” Evren. Ardından polis memurunu çağırdı, bu gün görüştüğü ve görüşemediği apartmanda yaşayan herkesin sorgu için sabah erken saatte getirilmesini emretti. Gerekli ayarlamaları polis memurunun üzerine yıkıp çıktı. Yarın zorlu saatler beklemekteydi kendilerini. Amirlerinin de olmayışı işlerini zorlaştırıyordu. Cengiz de olsaydı eğer kendi tarzı ve bakış açısıyla sonuca kısa sürede ulaşmaları mümkündü.  Amirlerinin kafası farklı çalışırdı…

Evren ve İlker, yaz kış kalabalık olan Alsancak’ta kalabalığa çarpmamaya özen göstererek yürümeye çalışıyorlardı. Özellikle havanın güzel olduğu dönemde Alsancak sahilinin yeşillikleri, biralarını kapıp gelen insanlarla dolup taşardı. Evren’in telefonu çaldı. Serdar, dairede buldukları kan lekesinin Merve’nin kanı ile uyuşmadığını söylemek için aramıştı. Telefonu kapatan Evren, İlker ile girdikleri Varuna bar da kendilerine zor da olsa boş bir masa buldular. Dünya ülkelerine has tabela ve plakalarla döşenmiş duvarların ortama değişik bir hava kattığı barda, farklı bira isimlerinin yer aldığı menü de oldukça zengindi. Ortaya aperatif bir şeyler ve birer ellilik fıçı bira sipariş ettiler. Olay hakkında konuşmamaya özen gösterseler de İlker içindekini döküverdi masaya. “Ben Cevdet’ten şüpheleniyorum, adam tam bir serseri.”

“Niye? Damla’ya toz konduramıyorsun. Baksana Çağdaş ile eski sevgili çıktılar. Üstelik iki defa yalan söyledi bize. Olayı polisler geldiğinde gördüm dedi ama ekip geldiğinde perdenin arkasından gizlenerek izliyormuş, bu da varan iki. Ayrıca parmağındaki yarayı gördün mü bilmiyorum. Merve’nin evinde gördüğüm kan lekesi de ancak ondaki gibi bir yaraya ait olabilir. Etti varan üç!”

“İyi de abi cinayet işlemesi için geçerli bir sebep mi? Cevdet kadının evine zorla giriyor. Bir şekilde telefonunu alıp mesaj atıyor, taciz ediyor, elindeki şişliğe bakılırsa da kavga ettiğini düşünüyorum. Sicili de bozuk!”

“Bakalım yarın aydınlanacak bu olay. Kim haklı çıkacak göreceğiz.”

“İddiaya girelim mi?”

“Nesine?”

“Yemeğine.”

“Anlaştık.”

“Ama abi duymasın oyar bizi…”

Ekip otosunu İlker’e veren Evren otobüs ile eve döndü.

*

Sabah cinayet şubenin içi ana baba günüydü. Bir yandan işini yapmaya çalışan memurlar diğer yandan sorgu için getirilen suratı asık apartman sakinleri… Evren’i yoldan alan İlker asansörden indiklerinde rahatsız edici bakışlara maruz kaldılar. Umursamaz tavırlarla hareket edip ofisten içeri girdiler. Polis memurlarından birini çağırıp sorgu odasına yaşlı komşu Neriman teyzeden başlamaya karar verdiler.

Neriman teyze beş metre karelik alanda iki sandalye ve bir metal masanın olduğu yere polis memurunun eşliğinde geldi. Evren ve İlker kadını bekletmeden girdiler sorgu odasına. Kadının yüzünde cinayet şubeye getirilmenin gerginliği ve korkusu vardı.

Daha önceden kendisiyle konuşan İlker yaşlı kadının karşısındaki sandalyeye oturup girdi söze. İkinci kez karşı karşıya gelmeleri yaşlı kadın kendisini daha iyi hissetmesini sağlamıştı.

“Neriman teyze, kusura bakma seni buraya kadar yorduk. Bir gece geçti aradan, cinayet olduğu konusunda ısrarcıydın. Biz de seninle aynı fikirdeyiz. Bu cinayeti aydınlatmamız için yardımcı olmanı istiyorum. Geriye dönüp Cevdet’i Merve’nin yanında gördüğün andan itibaren hatırladıklarını bize anlatır mısın?”

Konuşmaya başladığında, sesi titriyordu, “Kapının önüne çöp koymak için çıktım, sağ olsun Çağdaş ya da Merve gördükleri zaman poşetleri alıp atarlardı ben yorulmayayım diye.” Merve’nin adını söylerken gözleri dolmuştu. “Çığlık sesi duydum, aynı anda camın kırılma sesi… Karşı evin kapısının da açık olduğunu görünce telaşlanıp gittim. Mutfakta yüzü bembeyaz olmuş Merve,  girişte de Cevdet duruyordu. Oğlan özür dileyerek çıktı hemen. Merve daha sonra anlattı olanları. Kapıyı kapatmasına ayağını koyarak engel olmuş kızın, su istemiş ardından takip etmiş mutfağa kadar. Belki ben gitmeseydim kötü şeyler olacaktı.”

“Sen ne yaptın bu durumda?” diye sordu İlker.

“Kızı uyardım, kocana hemen söyleme, Allah muhafaza katil olur dedim. Ben buradayım çekerim onun kulağını dedim. Yaptım da. Cevdet daha işten gelmemişti. Bir gün erken diğer gün geç çıkar işten. Merve’de öyle çalışırdı. Bu hafta çalışma saatleri aynı olmadığı için üzülmüştü ikisi de. Çağdaş işten dönmeden indim aşağıya, Cevdet’in kapısını çaldım, uyardım. Cevdet mahcup bir haldeydi. Yanlış anlaşıldığını söyledi benden de özür diledi. Eve çıktım. Gece Merve’yle Çağdaş’ın bağırışlarını duydum. Ne konuştuklarını anlamadım. Karı koca arasına girilmez… On dakika sonra sustular zaten. Ertesi sabah bahçede bir kargaşa… Balkona çıkınca gördüm. Çağdaş apartman kapısının önünde Cevdet’in boğazına yapışmıştı. Bora yetişti yardıma, bir şeyler söyledikten sonra Çağdaş işe Cevdet eve… Merve’yi de ben sakinleştirdim. Yemek yapmak üzereydi, başı ağrıdığını söyledi. Damla’ya söyle iğne yapsın dedim.”

“Ağrı kesici içmesi yeterli değil miydi?”

“Migreni vardı Merve’nin, ilaçlar kesmiyordu kızı. Ayda iki defa ağrıları azıyordu zavallının.”

“Peki, Damla’yı ya da başka birini çıkarken gördün mü?”

“Yok, eve geldikten sonra televizyonun karşısında uyuya kalmışım. Malum yaş yetmiş sekiz. Aklıma çöp poşeti geldi, sabahki telaştan çıkarmayı unutmuştum, onu alıp kapının önüne koymak için balkona çıktığımda gördüm Merve’ciğimi… Kolları yana açılmış, kan sızmış korkunçtu! Korkunç. Öylece yatıyordu yerde.”

Evren’in aklına gelen bir detay vardı. “Gördüğünde tepkin ne oldu Neriman teyze?”

“Nasıl yani evladım?”

“Bağırdın mı? Çığlık attın mı?”

“Yok evladım. Neredeeeee. Boğazım düğümlendi, elim ayağım titredi ne yapacağımı bilemedim. Zor attım kendimi içeri. Sokak kapısına yöneldim, Çağdaş yoktu evde kime haber verecektim ki, polisi aradım hemen.”

“Cinayet olduğunu nereden biliyordun?”

“Biliyorum yavrum. Yükseklik korkusu vardı. Balkona bir defa çıkmışlığı yok, pencere önüne bile yaklaşamazdı.”

Neriman teyzeye teşekkür eden Evren kapıya kadar eşlik etti. Ofise girmekte olan amiriyle göz göze geldi. Cengiz gelişmelerle ilgilenmek yerine ofise girmeyi seçti. Evren bir süre kapanan kapıya baktıktan sonra Damla’ya gelmesini işaret etti. Genç kız ev arkadaşıyla yan yana oturuyordu. Dünün aksine bu gün siyah bir kot pantolon ve boğazlı bisiklet yaka tişört giymişti. Evdeki giyim tarzını düşününce yine giyimiyle yürekleri hoplatacağı beklenirdi ama bu sabahki usturuplu kıyafetiyle şaşırtmıştı Komiser Yardımcısını.

Sandalyeye otururken İlker ile göz teması kurdu Damla. Sanki aralarında gizli bir çekim vardı. Evren içinden kendisine ön yargılı davranmaması için telkinde bulunuyordu.  Damla’nın karşısına geçtiğinde kız dikkatle İlker’in gözlerinin içine bakmaya devam etti.

“Dün bize söylemiş olduğunuz bilgilerin eksik ve bazılarının yalan olduğunu öğrendik Damla Hanım!”

Evren, sorguya sert bir giriş yapıp genç kızın gardını düşürmeyi planlıyordu. Ama Damla sakinliğini korumaya devam etmeyi başardı. Sanki başına bunların geleceğini biliyormuş gibiydi.

“Neymiş o bilgiler? Uyku sersemi karıştırmış olabilirim. Sorarsanız açıklayabilirim.” Evren ve Damla arasındaki soğuk savaş İlker’in odadaki varlığını unutturmuştu.

“Çağdaş ile eskiden birlikteymişsin, ayrıca olayı polislerden öğrendiğini belirterek arkadaşıma yalan beyan verdin. Fakat memurlar olay yerine geldiğinde zaten sen olup biteni biliyordun! Perdenin ardından izlediğini görmüşler.” İlker’in bu sert çıkışı kadını şaşırtmıştı. Evren’in yapamadığını arkadaşı başarmıştı. Beklemediği yerden gelen darbe ile Damla afallamıştı.

“Şey…”

“Evet!” İlker’in sergilediği tavır kızın korkmasına değil sinirlenmesine neden olmuştu. Araya mesafe koymadan senli benli konuşmaya başlamıştı. Damla’nın heyecanla bakan gözlerinde bu sefer kin ve öfke vardı.

“Çağdaş ile eskiden sevgiliydik evet. Ama ayrılalı neredeyse iki yıl oluyor. O yoluna ben yoluma. Evlendiğini duymuştum, en üst dairede oturan dul bir kadın vardı. O taşındıktan sonra Çağdaş ve Merve taşındı oraya. Ev arkadaşım Sibel dışında kimse bilmiyordu birlikteliğimizi.”

“Çağdaş ile ilk karşılaşmanızda ne oldu?”

“Apartmanda ilk denk gelişimizde birbirimize yapışıp yiyiştik! Saçmalamayın, ne yapmamızı bekliyordunuz! Sadece selamlaştık. Evlenmesinden dolayı kendisini tebrik ettim. Huzursuzdu. Benim rahat biri olduğumu biliyordu. Evet, rahat bir kızım ama ne aptal ne de kaşarım! Kendisine yol çizmiş, rahat olmasını sadece iki komşu olduğumuzu söyledim ve yürüyüp gittim. Eşiyle de aynı şekilde sadece selamlaşıyorduk.”

“Ne kadar birlikte oldunuz Çağdaş’la.”

“Üç yıl.”

“Neden ayrıldınız?”

“Babam, adam öldürdüğünden dolayı ceza evinde, Çağdaş ile evlenmeyi planlıyorduk ama onun ailesi ilişkimize karşı çıktığı için ayrılmak zorunda kaldık.”

“Babanın cinayet işleme sebebi nedir?”

Damla’nın gözleri doldu. Sesi titremeye başlamıştı. Cevap verecek güç bulamıyordu kendinde. İlker kızın omzuna elini atarak dostane bir tavır sergiledi, “Tamam. Özür dilerim. Konumuzun babanla ilgisi yok. Mesleğim gereği meraktan sordum.” dedi.

Damla ise bu sefer İlker’in gözlerinin içine suçlayıcı ve nefret dolu bir bakış atarken omzunu silkerek adamın elini çekmesini sağladı.

Tekrar Evren araya girerek, “Merve’nin migreni olduğunu biliyor muydunuz?”

Genç kız avcunun içiyle gözyaşlarını sildi. Sabah öğrendim. Çağdaş ve üst kattaki çocuk bir sebepten birbirine girdi. Çağdaş’ı ilk defa bu kadar sinirli görmüştüm. Üst katlarda oturan biri ayırdı onları. On dakika sonra Merve kapımı çaldı. Hemşire olduğumu Neriman teyze söylemiş. Ağrı kesici iğne yapmam için ricada bulundu. Evine çıktık, verdiği şırınga ve ilaçla iğnesini yapıp geri döndüm.”

“Neden ilk sorduğumda söylemediniz Damla Hanım?”

“Ben suçsuz olduğum için şüpheleri üzerime çekmek istemedim.”

“Ama bu şekilde daha çok şüphe uyandırdınız.”

Damla’nın gözleri kızarmıştı. Ellerini kavuşturup başını öne eğdi. Ne diyeceğini ne cevap vereceğini bilemiyordu. Sessiz kalmayı tercih etti.

“Parmağındaki yara nasıl oldu?”

“İlacın şişesini açarken kırılan uç kesti parmağımı.”

“Yere kan damladı mı?”

“Hayır. Yani görmedim damladığını.”

“Olayı polislerden öğrendim diyerek neden yalan söyledin?”

“İlk gördüğümde çığlık attım korkudan. Polisi aradığımda haber verdiklerini söylediler. Evine gittiğim için benden şüpheleneceğinizi düşündüm.” Biraz bekledi ve suçsuz olduğuna inanmalarını bekler gibi “Ben yapmadım…” dedi.

Evren teşekkür etti genç kadına. Kapıda bekleyen polis memuruna Çağdaş’ı çağırmasını söylerken Damla’ya da yolu göstermesini istedi. Tam güzel kadın kapıdan çıkacakken Evren’in aklına takılan belirsizliği aydınlatmak için bir soru daha sordu. “İğne yaptıktan sonra Merve ile beraber kahve içtiniz mi?”

“Hayır, hemen eve geri döndüm.”

“Tekrar teşekkür ederim.”

Damla’nın ardından ev arkadaşı Sibel’deydi sıra. Tanışma faslı ve sorgusu kısa sürdü. Olayları eve geldiğinde sabaha karşı arkadaşından öğrenmişti. Damla’nın dediği gibi Çağdaş ile aralarında yıllar önce geçen ilişkiyi biliyordu ama hiç bir araya gelmemişlerdi. Kendisinin yoğun nöbetlerinde ev arkadaşının genç adamla kaçamak yapabileceği konusundaki ithamlara sert çıkmıştı hemşire. Yorgunluktan ve uykusuzluktan göz kapakları yarıya kadar inmiş uyumamak için direniyordu.

Sibel ile kısa süren görüşmeden sonra dün olay sırasında dışarıda olan Arzu adında bir bayan geldi. Otuzlu yaşlarda olan kadın tüm olup biteni komşularından duymuş, akşam işten saat on bir gibi geldiğinde tek gördüğünün güvenlik şeritleri olduğunu söylemişti. Apartmandan hiç kimseyle ilişkisi olmadığından adlarını dahi bilmiyordu. Hostes olarak çalıştığı için işi gereği sürekli seyahat halindeydi.

 

Kendisini biraz daha iyi hisseden Çağdaş’a gelmişti sıra. Acılı koca genç yaşta kaybettiği hayat arkadaşının eksikliğini arıyordu. Omuzları düşmüş, gözaltları çukurlaşmıştı. Ayakta zor duruyordu.

“Çağdaş aklına gelen bir detay var mı?”

“Yok Komiserim. Hepimizin burada olma sebebi karımın öldürüldüğü anlamına mı geliyor?”

“Sen karının cinayete kurban gittiğine inanmak istemiyor musun?” diye çıkıştı İlker.

“Ha… Haa. Hayır! Onu demek istemedim.”

“Ya ne demek istiyorsun açıklar mısın?”

“Benim karım balkona çıkmaz, mutfak camına demir parmaklık yaptırmamızı istiyordu. Buzdolabını pencereden uzaklaştırmamıza rağmen o tarafa her gittiğinde başı dönüyordu.”

İlker tek kaşını kaldırarak Çağdaş’ı süzdü.  Devam etmesini bekledi.

“İlk taşındığımızda buzdolabını yerleştirirken pencereye yakın olduğundan başı dönmeye başlamış, kendisini kötü hissetmişti.”

“Yani diyorsun ki kaza olma ihtimali olabilir.”

“Bilmiyorum Komiserim… Bilmiyorum…”

“İşe gitmeden önce eşinle kahve içmiş miydin?”

“Ben kahve içmem Komiserim.”

“Peki, mutfak çeşmesi akıtıyor muydu?”

Neden böyle bir soru geldiğini anlamamış şaşkınlıkla bakmaya başlamıştı genç adam.

“Evet. Conta olup olmadığını sormuştum Bora amcaya. Yok demişti. Ben de gün içinde alır geldiğimde yaparım dedim.”

“Cevdet’le başka sorun yaşadın mı peki?”

“Görmedim hiç o…” susmuştu. Ona olan siniri geçmediği belliydi.

“Taşınalı ne kadar oldu buraya?”

“İki ay oldu.”

“Damla ile olayın nedir?”

“Saklamaya lüzum yok Komiserim. Eski kız arkadaşımdı. Ayrıldıktan sonra aradan yıllar geçti. Zor zamanlardı. Merve unutturdu bana o kötü günleri. Evlendik. Buraya taşındığımızda Damla’nın aynı apartmanda yaşadığını tesadüf eseri öğrendim. Sürpriz oldu benim için. Merve’ye hiç bahsetmedim bu olaydan, Damla da hiçbir zaman dile getirmedi. Yeni tanışan bir komşu gibiydik sadece.”

İlker girdi bu sefer de devreye. “Karının sağlam hayat poliçesi varmış!” Çağdaş’ın vereceği cevabı  ve tepkisini beklediler.

“Evet. Vardı ne olmuş?”

İkili sessiz kaldı.

“Tamam. Sen de dışarıda bekleyebilirsin,” dedi Evren.

Çağdaş odadan çıktıktan sonra İlker arkadaşına dönerek, “Sen de benim düşündüğümü mü düşündün?”

“Neden olmasın. Eski sevgilisini görüyor yıllar sonra. Onunla yarım kalan geçmişi var. Karısından gelecek olan ciddi bir para ile ailesine muhtaç kalmadan yeni bir hayat neden kurmak istemesin?”

Sorgu odasına çöken sessizlik kulakları çınlatıyordu.

Açılan odanın kapısından içeri Bora girdi. Emekli devlet memuru alışkanlıklarından biri haline gelen tıraş olma adetinden vazgeçmemişti. Sürmüş olduğu kolonya yüzünden sorgu odasına ağır bir koku kapladı. Ortamın havasızlığına bir de bu eklenince yüzünü ekşiten Evren, dün sorduğu soruları tekrar sordu. Bora ise aynı cevapları verdi. Tek eklediği konu, zamanında Cevdet’in kendisine kaba kuvvet kullandığıydı.

Bahsi geçen konu üzerine Evren, “Neden saldırdı size?”

“Bilmiyorum. Dul bir bayan vardı, Zehra’ydı sanırım adı. Çağdaş, onun evine çok sık girip çıkardı. Kadının rahatsız olduğunu düşündüm, uyardım kendisini. Sinirlenip saldırmaya kalktı.”

“Siz kadının rahatsız olduğunu nereden anladınız?”

“Hareketlerinden belliydi. Cevdet arsız bir tip… Ev sahibine söyledim çıkarması için ama oralı olmadı. Apartmanımızda böyle şeyler olmaz memur bey.”

“Merve’nin evine gittiğinizi ve musluğu tamir ettiğinizi eşiniz söylemişti.”

“Evet.”

“Ne kadar sürdü?”

“Yarım saat.”

“Çığlık duyduğunuzu belirtmiştiniz. Kimin çığlığı olduğundan emin misiniz?”

“Neriman teyze diye düşünmüştüm. Başkası mı atmış çığlığı?”

Bora’nın da sorgusu bittikten sonra eşine geldi sıra. Kadın evde torunuyla ilgilendiğinden olaylar hakkında bilgisi yoktu. Olup bitenleri kocasının anlattığı kadarıyla biliyordu.

“Elif Hanım daha önce Cevdet ile eşiniz arasında ufak çaplı bir gerginlik olmuş. Biliyor muydunuz?”

“Yok, bahsetmedi bana.” Çok şaşırmıştı. Kadının ya saf olduğunu ya da çok iyi rol yaptığını düşündü Evren.

“Merve’ler den önce Zehra adında dul bir kadın oturuyormuş o evde, neden taşındığı konusunda fikriniz var mı?”

“Adını bile sizden öğreniyorum şu an..”

“Kocanız Merve’nin yanına çıktığında işi ne kadar sürdü?”

“Yarım saat.”

“Emin misiniz?”

“Evet, çünkü torunum uyuduğunda saate baktım, kapı çaldığında uyanmıştı. Çocuk anca yarım saat uyuyabilmişti o yüzden kızmıştım kocama.”

Son olarak tüm şüpheleri üzerinde toplayan Cevdet’e gelmişti sıra. Şu ana kadar Damla dışında herkesin verdiği ifade bir önceki söyledikleriyle aynıydı.

Cevdet içeri girdiğinde gözlerinden suçluluk duygusu fışkırıyordu resmen. İlker zafer kazandığını düşünerek Evren’e döndü, akşam yemeye nereye gideceklerini sordu.

Arkadaşı cevap vermedi.

“Gel bakalım Cevdet efendi, otur şöyle.”

İlker, gerginliğinin sebebinin uzun süren sorgudan mı, yoksa Damla’ya yaşattığı hayal kırıklığından mı kaynaklandığını bilemiyordu.

“Baştan başlayarak ilk Çağdaş ile aranda geçen tartışmayı anlat.”

“Hepsi benim suçum. Benim yüzümden öldürüldü kızcağız.”

“Yorum yapma! Sadece olanları anlat. Kızın kapısına zorla ayağını koyarak kapıyı kapatmasına engel olmuşsun, ardından mutfağa kadar takip etmişsin, Neriman teyze sese gelmeseydi kim bilir ne bok yiyecektin!”

“Düşündüğünüz gibi değil Komiserim.”

“Zehra’nın da evinden çıkmıyormuşsun. Nasıl bir sapıksın sen?”

“Sapık değilim amirim ben.”

“Olum darp yüzünden, siyasi olaylar yüzünden sürekli başın dertte. Bora Bey’i de tehdit etmişsin. Cevdet’le kavgaya girmişsin. Bir halt yedin ki elin davul gibi şiş. Dul kadın pılını pırtısını toplayıp kaçmış. Daha nasıl sapık değilsin sen! İtiraf et, iyi niyetten cezan hafiflesin.”

“Bora! Amirim Bora! Merve’yi sürekli apartmandan girip çıkarken takip ettiğine şahit oldum. Balkonda sigara içiyordum, kız ile selamlaştıktan sonra arkasından cep telefonu ile fotoğrafını çektiğini gördüm. Kadının olanlardan haberi yok. Çağdaş ne zaman evden çıksa Bora bir bahane bulup soluğu evlerinde alıyordu. Remzi amcanın market alışverişini yaparım. Bir keresinde yemek ısıtırken apartmandaki sesleri duyup baktığımda gördüm Bora’yı. Sonrasında her adımını takip ettim onun. Merve’yi uyarmak istedim ama nasıl söyleyeceğimi bilemedim.”

“Senin Bora ile de vukuatın olmuş. Ayrıca Merve’ler den önce oturan dul kadının neden sürekli evindeydin?”

“Zehra abla,” dedi dul kadın lafına açıklık getirmek için. Belli ki ‘dul’ sözünden rahatsız olmuştu. “Açık öğretimde okuyor, diplomasını almaya çalışıyor. Evde olduğumda ders veriyordum kendisine. Bir akşam yine ders vermek için gittiğimde kapıyı çaldım ağlıyordu. Bora’yla apartman girişinde denk gelmiş, yalnız kadınsın yapabileceğim bir şey var mı diye sormuş imalı şekilde. Askılı bluzunun üzerinden elini atıp omzunu okşamış. Amacı yardım etmek değil, taciz etmekti. Olayı anlattığında taşınmasını söyledim. O günün ertesi, arka sokaktaki parkta oturmuş torununu oynatma bahanesiyle kadınları dikizliyordu her zamanki gibi. Korkutmak için hırpaladım kendisini.”

“Peki, Çağdaş senin yakana sarıldığında neden anlatmadın ulan bunları?”

“Amirim, nasıl anlatırım? O sinirle gider öldürürdü adamı. Keşke söyleseydim, benim yüzümden oldu her şey. Merve şu an hayatta olabilirdi.” Genç adam gözyaşları içinde sözlerine devam etti. “Ben Zehra Abla’ya hâlâ ders vermeye devam ediyorum, inanmıyorsanız ona sorabilirsiniz.”

“Elin neden şiş?”

“Çağdaş ile olaydan sonra hırsımı alamadım duvara yumruk attım.”

“Oğlum sicilin kabarık. Bana iyi çocuk numarası yapma!”

“Sütten çıkmış ak kaşık değilim, sicilimdeki tüm suçlar siyasi olaylardan. İnsanlarla kavga etmeyi sevmem. Toplu bir gösteride çıkan olaylar yüzünden hepimiz göz altına alındık, herkese aynı suçtan cezayı kesip gönderdiler. Aileme olaylara karışmayıp okulumu bitireceğime söz verdim. Uzak duruyorum her şeyden.”

 

İki arkadaş bir birine bakıp Cevdet’i odada yalnız bıraktılar. Apartman sakinleri, önlerinden geçen memurları meraklı bakışlarla takip ederken, ikili ‘Başkomiser’ yazılı kapıdan içeri girdi. Telefonla Mustafa’dan üç kahve isteyen İlker, birazdan döneceğini söyleyip çıktı odadan. Cengiz tek kelime etmiyor Evren’in verdiği bilgileri dinliyordu. Olayla ilgili tek cümle çıkmamıştı ağzından.

İlker geri geldiğinde hemen ardından kapı tekrar açıldı. Mustafa yerine yine Sinan girdi elinde tepsiyle. Bu sefer muzip bakış yerine önemli bir bilgiye ulaştığını belli eden zafer edasında bir gülümseme vardı dudaklarında.

“Şimdi söyleyeceklerim ile adamınızı tutuklayacaksınız!”

“Biz zaten adamımızı bulduk. Ama sen söyle de keyfimiz pekişsin.”

“Bora! Adama iş yerinde beraber çalıştığı bir kadını taciz etmesi nedeniyle dava açılmış. Bora tabii ki kabul etmemiş. Çalıştığı bölümden aynı sebeple başka yere tayin olan başka bir kadın da bunu duyunca o da şikâyetçi olmuş. İki kadına da aynı davranışlarda bulunmuş. Çıkarıldığı mahkemede özür dileyip, üzgün olduğunu söylemiş. Kadınlarla anlaşma yapıp kariyerine leke gelmemesi için işten ayrılmış. Zaten çoktan emekli olmuş. Tacize uğrayan kadınları ikna etmek karısına düşmüş.”

“Bu kadar bilgiyi nereden öğrendin?”

“Üzümü ye bağını sorma.” Şimdi muzip muzip gülüyordu Sinan.

Kahvesini yarım bırakan Evren olayı noktalamak için kapıya yöneldi. Öfkeyle açtığı kapı gürültüyle çarptı. Çıkan ses kalabalığın dikkatini çekerken, Evren tek tek herkesin yüzünde yer alan meraklı bakışları inceledi. Boğazını temizledi. Tüm bakışlar kendisine kilitlenmiş, neler diyeceği merakla bekleniyordu.

“Vermiş olduğunuz yardımlardan dolayı teşekkür ederim. Ben suçlunun Damla, ortağım İlker ise Çağdaş olabileceği üzerinde duruyorduk.” İki isimde itiraz edecek olduysa da Evren parmağını kaldırıp onları susturdu. “İlk başta Çağdaş’tan bahsedeyim. Bir gün önce zorla eve girip Merve’nin korkmasına neden oldu. Neriman teyze bunu görüp müdahale etti. Merve ve Neriman teyze, Çağdaş’ın bunu duymamasını istediler. Fakat Cevdet rahat durmadı ve telefon numarasını bir şekilde öğrenip mesaj attı kadına. Ardından Çağdaş’ın elinden Bora yetişip aldı Cevdet’i.”

Güzel kıza gözlerini çevirdiğinde apartman sakinlerinin bakışları o yöne doğru kaydı. “Damla ise Çağdaş’ın eski sevgilisiydi.”

Hafif bir hayret belirtisiyle uğultu çıktı kalabalıktan.

“Çağdaş eski sevgilisi Damla’yı görünce aklı karışmış olabileceğini düşünmüştüm. Bir araya gelmelerine tek engel Merve’ydi. Kusursuz bir planla karısının ölümünü kaza gibi göstererek adam eski sevgilisine geri dönebilirdi. Damla, Merve’nin başı ağrıdığı için iğne yapmaya çıktı ve bunu bizden gizledi. Sakladığı bilgi yüzünden tüm şüphelerim onun üzerinde toplanmıştı. İlacın içine zehir ya da uyuşturucu bir madde koyabileceğini düşündüm, toksikoloji raporunu bekliyordum ama buna gerek kalmadı. Çağdaş’ın eski sevgilisiyle tekrar bir araya gelebilmek için düşündükleri plan da olabilirdi bu! Çünkü Merve’nin üzerine kısa süre önce yapılmış yüklü hayat sigortası vardı! Birini öldürmek için oldukça geçerli sebepler!”

Bora’nın gergin yüz hatları, duyduklarıyla gevşemiş karısının avucunu sıkmıştı. Evren’in bu seferki bakışlarının hedefi emekli devlet memuruydu. Adam, Komiser Yardımcısının gözlerindeki parıltıdan işlerin yolunda gitmediğini anladı.

“Katil bizim gözden kaçırdığımız biri çıktı! Şu ana kadar anlattığım senaryolara benzer her olayı yaşadık gördük… Çağdaş ve Merve çifti taşınmadan önce dairede Zehra adında oturan kadının adını telafuz eden tek kişi o oldu. Zehra’nın apar topar taşınma sebebinin, Cevdet’in tacizleri yüzünden olduğunu söyledi. Ama bu suçlamayı Bora’nın haricinde dile getiren olmadı. Merveyi de takip ettiğini şans eseri balkonda sigara içen Cevdet fark etmişti. Bora rahat durmamış ve kadının fotoğrafını çekmiş.”

Bunu duyan Çağdaş öfkelenerek Bora’nın üstüne atılma için hamle yaptı. Onu durduran Cevdet oldu.

“Bora, kendisinin neler yaptığını bilen Cevdet’i suçlu göstermek için elinden geleni yaptı. Amacı Cevdet’i Çağdaş ile karşılıklı görüştürmemek ve onu bu apartmandan göndermekti. Cevdet, Merve’nin evine gitti fakat gördüklerini anlatmayı beceremedi. Bora kavgadan sonra evde yalnız olduğunu bildiği Merve’nin yanına musluk tamiri bahanesiyle çıktı. Çağdaş’a daha önce conta olmadığını söylemişti, çünkü o conta eve girebilmenin anahtarıydı. Bize Cevdet’i yem olarak gösterdi, Damla’nın da şüphe çekmesi işine gelmişti. Ama geçmişini araştırdığımızda, iki kadını taciz ettiğini ve mahkemede özür dilemesi sonucunda affedildiğini öğrendik. Huylu huyundan vazgeçmedi ve her fırsatta tacizlerine devam etti. Evet, Merve’nin katili Bora!”

Cinayet Şubenin içinde derin bir sessizlik oluştu. Başta Cevdet olmak üzere herkes Bora yerine karısına çevirdi bakışlarını. Elif Hanım’ın duydukları yüzünden kanı tüm bedeninden çekilmişti. İndirdiği tokat merkezin içinde yankılanırken, oturduğu yerden kalkarak kocasını tek başına bıraktı. Bora bu sefer suçunu daha ileri taşımış genç bir kadını öldürmüştü. Emekli memur daha sonra ifadesi alınmak üzere sorgu odasına götürüldüğünde suçunu itiraf ederek her şeyi bir bir anlattı. Musluğu tamir ettikten sonra, Merve’nin kahve yapıp ilgi göstermesi hoşuna gitmişti. Daha önceden de takip ettiği kadını mutfakta sıkıştırmış ve vücudunun çıplak yerlerinde ellerini gezdirmeye başlamıştı. Zamanında Zehra susup kaderine boyun eğmiş, bitmek bilmeyen sarkıntılıklar dozunu arttırdığı için taşınıp kaçmıştı. Her kadının taciz karşısında susup çaresiz kaldığını tecrübe etmişti Bora. Kurbanlarını dikkatlice izliyor, faydalanabileceği kişileri hedef alıyordu. Ama Merve hakkında yanılmış, genç kadının bu sapıklığa izin vermeyip mücadele etmeye kalkışacağını hiç hesaba katmamıştı. Telaşa kapılarak zavallıyı pencereden aşağıya itmiş, polisin kaza olmadığını anladığını fark edince de Cevdet’i hedef göstermişti.

Evren, Türkiye’de kadının cinsel nesne olarak görülmesinden ve erkeklerin her hakka sahip olduğunu sanmasından rahatsızlık duyuyordu. Meslek hayatı boyunca karşılaştığı sayısız cinayette kadınların kurban edildiğini görmüştü.  Kadın erkek eşitliğine inanmamıştı hiçbir zaman, dengeyi bozan hep erkeklerdi.

Sönen gencecik bir hayatın ardından, aydınlattığı cinayetin kara sevincini yaşıyordu Komiser Yardımcısı.

Kulak zarıma tecavüz edercesine patlayan silahın sesini işittiğimde aydınlanan zihnim, küflü ekmek kokan ortamın rutubetini bastırırcasına genzimi yakan barut ve kulaklarımdaki çınlamanın yerini alan metal hışırtısı yanında insan sesi… Aralanan göz kapaklarımın beynime ilettiği görüntülerde yere kapaklanan birileri var. Metalik hışırtı bileklerine bağlanan zincirlerden geliyor. Bir de daha evvel yere serilmiş iki kişiye ait görüntü… Ölü iki kişi… Öldürülmüş, kafalarından vurulmuş iki kişi… Siyah betonun üzerinde bir toplu tabanca ve gerilim filmleri klişesi cızırdayan bir lamba. Benim canımı sıkan… Benim canımı sıkan ise; barut kokusunu tanıyordum!

Kafatasımın içinde Amerikalı bir gurup rock partisi veriyor adeta. Bu benzetmeyi yapabildiğime göre rock müzik dinlemekten hoşlandığımı düşünüyorum. Nasıl yani? Kendimi, şimdi mi tanıyordum?

Beynimdeki hengamenin kaynağı, sinir bozan ampulün aydınlatmakta aciz kaldığı odada bulunan, benim haricimdeki diğer insanlar. Çığlıklar atıyor ve ağlıyorlar. Önümde cansız uzanan bedenlere, kulaklarımın çınlamasına sebep olan patlamanın çıkış noktası olan silah marifeti ile az evvel açıldığını düşündüğüm deliklerden süzülen kan, ayaklarıma sıfır mesafesinde. Öylece dikiliyorum ayakta ve kendime dair bilgiler toplamaya çalışıyorum. Parti yerini, felaketin çığlıklarına bırakıyorken bir şey fark ediyorum. Titriyorum! Kimliğimi bulma çalışmalarım bir anda sumen altı ediliyor yetkili sinir sinyalleri tarafından ve mevcut durumuma ait ilk tepkiyi veriyorum. Korkuyorum!

Diğerlerininki yetmezmiş gibi bir de benim ayağıma bağlı olan zincirin metalik sesi çarpıyor nemli duvarların soyulan sıvalarına. İki betonun birleştiği bir köşeye düşüyorum ve düşme sonucu sert duvara çarpan başımın içinde beynimin, bir jöle gibi sağa sola vurduğunu hissediyorum. Kriz bildirimleri ardı ardına iletiliyor kafatasım içindeki cıvık organa. Keyifsiz yanan ve gerginliği tırmandıran adi ışığın aydınlattığı odanın bir köşesinde kuru kıçımın üstünde oturmuş ve düşünüyorum. En başta sorulması gerekeni şimdi soruyorum kendime. Neler oluyor a…. k….?

Odadakilerin ağlamaları kulaklarımı, parmaklarım ise kafa derimi tırmalıyor. Korku büyüyor ve kalp atışlarım hızlanıyor. Nefes yetmiyor ciğerlerime adeta. Korku büyüyor, daralıyorum. Güneşin alnında eriyen bir buz kütlesinin sefil cüreti kadar yitmeye başlayan bilincime karşı koymaya çalışıyorum. Korku beni esir alıyor ve…

Tekrar kendime geldiğimde genzimde bu defa kusmuk tadı hissediyorum. Nemin terlettiği betona devrilmiş pozisyondan doğrulurken, ağzımdan boşalan salyaların yapışkanlığı ile kendimden tiksiniyorum. Islak tişörtüme sıyırdığım kusmuğumu umursamamaya çalışarak, rahatmışım gibi yerime yerleşmeye çalışıyorum. Son göz kırpmam ile şimdiki zaman arasında geçen süreyi tahayyül edemiyorum ancak ritimsiz inleme dışındaki sessizliğe bakılırsa bir hayli baygın kaldığım aşikar. Odada altı kişiyiz ve yalnızca dördümüz nefes alma eylemini gerçekleştirme şansına sahibiz. İki ceset, kendilerini bulundukları pozisyona soktuğunu düşündüğüm silahın ucunda yatıyorlar öylece. Kımıldanmalarım, ayak bileğimi kavrayan zincirin sesi, diğer üçünün dikkatini çekiyor.

“İyi misin?” diye sordu kadın olanı.

Cevap vermek yerine panikle odayı inceliyorum. Lanet ışık bir boka yaramıyor. Ayaklanıyorum ve etrafa bakınmayı sürdürüyorum. Zincir beni duvara bağlıyor. Sıska bedenime rağmen sertçe asılıyorum tutsak ayağımı ancak nafile. Duvar da zincir de gerçek! Lambanın sallandığı tavana dikiyorum gözlerimi. Yarım metreden biraz daha dar kenarlı kare bir plaka var. Daha doğrusu bir kapı. Üzerindeki sürgü, çentiğine sürülmüş bir kapı… Yerde bir silah ve iki ceset… Odada dört kişiyiz ve kapı içerden kilitlendiğine göre… Tek silah ve iki ceset odanın ortasında…

Dokunulmazlık kalkanı ile kuşatılmışçasına atıyorum kendimi köşeme. Tedirginliğim ve korkum diğerlerinin de keyfini kaçırmaya yetiyor.

“Sakin ol!” diye bağırıyor tok bir erkek ses. İtaat ediyorum. O ise devam ediyor.

“Az evvel bir sara nöbeti geçirdin. İkincisini istemiyorsan sakin olmaya çalış.”

Başımı sallamakla yetiniyorum. Diğer ikisi de hitabın sahibini izliyor.

“Neler oluyor yahu?”

Genç bir erkek sesi yankılanıyor birden odanın içerisinde. Öfke ile devam ediyor.

“Eğer bu bir kamera şakası ise… Eğer bu a…k ağızlı bir youtuber tarafından düzenlenmiş bir ‘farkındalık’ videosu ise o pi..n gö..nden kan alacağım!”

Farkındalık kelimesini özellikle vurguladığını fark ediyorum. Üzerinde düşünmeme fırsat bırakmadan tok sesin sahibi tekrar konuşmaya başlıyor.

“Artık herkes sakin olabilir mi? Bunun bir şaka ya da bahsettiğin gibi bir program olduğunu sanmıyorum delikanlı. Durumumuz son derece gerçek.”

Kadın atılıyor birden.

“Nedir gerçek olan?”

Genç adam konuşacak olduysa da tok sesli adam el işareti ile durduruyor onu.

“Yerdeki cesetler, silah ve duvarlara prangalı ayaklarımız hanımefendi!” Tıslar gibi konuşması arasında bir es verip duraksıyor. Sonra devam ediyor.

“Durumumuzun realitesi artık zihnimizde canlandıysa bir şeyler yapmamız gerekiyor!”

“Sen de kimsin be adam? Survivor izleyen bir ev erkeği mi? Neden seni dinleyelim? Şu silahı alıp kafanı patlatmama ne dersin?”

Kafa patlatmak mı? Odadaki herkes bu ifadeden rahatsız olmuşken, atışmanın diğer tarafı girdi söze.

“Yerdeki silahın içinde mermi olduğuna eminsin demek! Bu da seni aramızdaki en büyük katil şüphelisi yapar delikanlı. Yerdeki cesetlerin katili hem de!”

“Ne diyorsun ulan sen?” diyerek ileri atılsa da genç adam, gerilen zincir adımına engel oldu. Artık daha rahatlamış görünen kadın girdi araya.

“Yerde yatanların ölü teşhisini koyduğuna göre de sen katilsin! Birbirimizi suçlamayı bırakalım da ne yapılacaksa eğer biran önce işe atılalım.”

“O…pumuz yaman çıktı!” dedi genç adam ve bir ıslıkla süsledi konuşmasını.

“O..puluk farkı bacak arandakiler ile oluyorsa onları bir kavanoz içinde eline verebilirim pislik seni!”

“Yeter!” Uzatmalı bir nağme ile sazı elinde tutmak istediğini belli eder bir gürleme püskürttü ağzından tok sesin sahibi. Varlığımdan habersiz süren sürtüşmelerden ben de rahatsızlık duymaya başlamıştım artık.

“Yeter! Tahminleri, gövde gösterilerini, ilkel insan muhabbetlerini bir kenara bırakalım ve durum değerlendirmesi yapalım lütfen artık. Benim adım Görkem Gündüz Tunçbilek. Ben bir doktorum. Mevcut durumumuza dair hiç ama hiçbir şey bilmiyorum.”

“Peh! Bu muydu tüm filmin be adam? Ben de bir bok konuşacaksın sandım.”

“Ukala tavırlarını bırakıp sen de adama eşlik etsene be serseri!” Genç adama cevabı kadın vermişti. Hakaretten hoşnut bir kahkaha attı. Kadın oralı olmadan söze girdi. Bense hala köşemde ve kıçıma batan zincirin huzursuzluğunda onları seyrediyor ve dinliyordum.

“Nurcan Göztepe benim adım da. Beden eğitimi öğretmeniyim. Aynı zamanda tekvando eğitmeniyim. Otuz dört yaşındayım. Maalesef ben de buraya gelişimize dair hiçbir şey hatırlamıyorum.”

Genç adam bir kahkaha daha savurdu nem buharının orta yerine. Konuşulanlardan keyif aldığını hissetmeme sebep olan bu tavrı, sinirlerimi hafiften germeye başlıyordu. Vurdumduymaz tavrı, içinde bulunduğumuz atmosferden çok daha sinir bozucuydu. “Şuradaki sünepe devam etsin, ben en sona kalmak istiyorum!” Kahkahası arasına sıkıştırdığı tükürüklü cümlesinde zikrettiği sünepe bendim. Oflamalar eşliğinde bakışlar bana çevrildiğinde, adıma yakışır bir eziklik haline büründüm. Korku hissini unutsam da heyecan sarmıştı her yanımı. Galiba genç adam haklıydı. Ben gerçek bir sünepeydim.

“Ben…” Çatallaşan ses tonum, içimden geçenleri ve ukala herifi destekler nitelikteydi. Nefesimi toplayıp bir kez daha konuşmayı denedim.

Aksiyon hikayeleri: Postacı devam ediyor

“Ben Cengiz. Sanırım postacıyım.” İkinci denememde de sesim titrek çıksa da cümlemi tamamlamıştım. Tasarlamadığım konuşma yalnızca beni değil, diğerlerini de tatmin etmemişti anlaşılan. Genç ve doktor aynı anda aynı soruyu sordular bana bakarak.

“Ne demek sanırım?” Yan gözlerle kesiştikten sonra baskın çıkan doktor oldu ve devam etti. Teşhisimi koymasını bekliyordum bense.

“Şimdi bir adım ilerledik işte. Bize verilen bir tür…” Duraksadı. “Sizin anlayacağınız şekilde bir tür ilaç ile uyutularak buraya getirildik sanırım. İçindeki etken madde de hafızamızda kayıplara sebep oldu. Tereddüdünün sebebi bu olsa gerek.”

“Ha s..tir lan!” Bir kez daha dikkatleri üzerine çekmeyi başarmıştı genç adam. Tasmasının müsaade ettiği alan içerisinde karakteristik kahkahası ile şıngırtılı voltaya başladı. Nurcan ve Görkem oturuyor vaziyette sükut içindeydiler. Bense varlığımı unutturmak ister gibi oturduğum yerde kımıldamadan duruyordum. Aramızda bir katilin olduğunu yalnızca ben biliyormuşum gibi bir düşünceye kapıldığımdan, en iyi planın ölü taklidi yapmak olduğu gibi aptalca bir fikre büründüm. Genç haklıydı ve ben bir sünepeydim.

“Benim adım Piç Kemal. Hap, ot, bahis, rus… Tüm işleri çeviririm. Ayrıca ben buraya nasıl geldiğimizi gayet iyi biliyorum.”

Oturduğu yerden ayaklanırken doktor, gözlerim açıldı birden. Öğretmen kadın da bakışlarını, adının Kemal, lakabının Piç olduğunu söyleyen adama çevirdi.

“Sizi buraya ben getirdim!”

Zincirlerin homurtuları arasında yere atıldı Görkem. Beton zeminle buluşan bedenin sebep olduğu gürültüyü patlayan silahın sesi takip etti. İki el silah sesi. Kadının çığlığı ve acı içinde kıvrılan Kemal’in feryadı hâkimiyeti sağlamışken, köşemde nefesimi tutmaya başladım. “O…pu çocuğu!” inlemelerinin ardından, metalik sürtünme sesi işittim. Görkem elindeki silahı savururken, genç adam küfürlerine devam ediyordu. Bense bir şeylerin yolunda gitmediğini düşünüyordum.

Yığıldığı köşesinde eliyle silahtan ateşlenen merminin isabet ettiği yarasını arıyor, bir yandan da lügatimin çok ötesinde küfürler savuruyordu. Aynı duvarın iki köşesine zincirlendiğimiz Nurcan, kendi köşesine ait diğer duvarı paylaştığı Kemal’e bakıyordu korku içerisinde. Varsayımlar teker teker gerçeğe kavuşurken ve can çekişirken Kemal; kendi duvarını yumrukluyordu Görkem.

“Seni y..şak herif! Sadece eğleniyordum. Sizi ben getirmedim buraya o…pu çocuğu!”

İnlemeler eşliğinde konuşmaya çalışıyordu Kemal. Bu sözler Nurcan’ın hoşuna gitmemiş olacak ki tiz bir çığlık attı.

“Ne?”

“Ne eğlenmesi ulan?”

Doktor, öğretmenin çığlığını umursamamış,  pişmanlık ve öfke ile bağırıyordu Kemal’e. Bense unutulmuş olmanın huzuru içerisindeydim. Aklımda ise yolunda gitmeyen işin, Kemal ile ilgili olmadığı düşüncesi vardı. Kafam iyice karışmaya başlıyordu. Bir insan can çekişiyordu ve ben bununla ilgilenmiyordum.

“Kansız köpek! Vurdun beni!”

“Oğlum sen aptal mısın? Vurdurdun kendini! Böyle bir ortamda eğlenmek mi olur?”

Başının dayandığı duvara sırtını yaslamak ister gibi geri çekti kendini Kemal. Gerçekten vurulmuştu ama bana neydi. Yolunda gitmeyen neydi?

“Allah’ım! Ben ne yaptım?”

Volta sırası doktordaydı. Kemal’e döndü hızla.

“Çabuk kıyafetlerini çıkar. Bana yaralarını göster. Belki bir şeyler yapabiliriz.”

“S..tir lan!”

Kemal’in umursamaz tavrına çıkış Nurcan Öğretmen’den geldi.

“Bencilliği bırak da şu adamın dediğini yap. O bir doktor sersem! Ölüyorsun yahu!”

Başım bir sağa bir sola dönüyordu. Konuşmalar hem hızlanmış hem de gürleşmişti. Kemal ölüm hissine kapılınca panikle tişörtünü çıkardı. Cılız aydınlatma oluk oluk akan kanı çok net gösteriyordu.

“Lanet olsun!” dedi doktor. “Kaburganın altında görünüyor yara. Birçok iç organa hasar vermiş olabilir mermi. Derhal tişörtünü tampon yap yarana. Fakat iki el işaret ettim ben. Diğer mermi nereye isabet etti? Kontrol et kendini.”

Talimatlarının uygulanmasını beklerken tıbbi terimler dolanmaya başladı diline birden. Kemal’dense ne bir ses çıkıyor ne de bir hareket görünüyordu. Durumu nihayet fark edebilmişti sonunda.

“Allah kahretsin! Allah kahretsin!”

Aramızda bir katilin varlığı düşüncesi artık netlik kazanmıştı. Doktor, hayat kurmak için yemin içmiş bir mümessil, an itibariyle can alıcı melek kostümünü giymişti. Durumumuz mevcut atmosferin girdabında savrulmuş, öğretmen köşesinde mini bir kriz geçiriyordu. Aramızda duran silahın öldürücü etkisi unutulmuş ve sessizlik, liderlik sıfatını bir katil olmasına rağmen elinden bırakmak istemeyen doktor tarafından bozulmuştu.

“Çok üzgünüm. Böylelikle yaşadıklarımızın bir şakanın çok ötesinde olduğunu görmüş oluyoruz. Şimdi tekrar toparlanmalı bir plan yapmalıyız. Burada oluşumuzun bir amacı olmalı.”

“Ne saçmalıyorsun sen be adam?” diyerek çıkıştı öğretmen. Artık ayağa kalkmıştı ve bileğine bağlı zinciri umursamıyordu. Bense sürümüzün liderinin bir cümlesine takılmıştım. Burada bulunuş amacım neydi acaba?

“Bir avuç odada üç tane ölü adam yatıyor ve üçüncüsü senin imzanı taşıyor adi herif!”

Aksiyon hikayeleri: Postacı

İktidarsız ışık altında ihtişamlı görünmek ister gibi derin bir nefes çekti içine patron doktor. Tok sesini rutubetli odanın dört duvarına püskürterek konuşmaya başladı. Kusmak istiyordum. Ayrıca neden postacı olduğumu söylediğimi anlayama çalışıyordum. Doktor haklıydı sanırım. Bize verilen ilaçlar her ne ise mazimizi birkaç dakika ile sınırlandırıyor olmalıydı. Umarım bu durum geçicidir diye ümit etmekten başka çıkarım yok. Ha bir de doktoru dinlemek tabi…

“Yeteri kadar gergin bir haldeyiz ve daha fazlasını istemiyorum. Sizin canınız da bu aptalınki kadar kıymetsiz olabilir ancak ben burada ölmek istemiyorum. Şimdi sesli düşüneceğim ve sizin de dikkatinizi çeken bir detay olursa lütfen bana yardımcı olun.” Bileğindeki zincirlerin akortsuz ritmi eşliğinde kısa sürecek voltaya başladı. Sonra devam etti.

“Karanlıktaydım. Ne kadar süre ışıksız oturduğumu ve aklımdan ne geçtiğini hatırlamıyorum. İki el patlama sesi duydum ve arkasından bağrışlar geldi. Şu lanet ışık yandı daha sonra. Sonuç; buradayız!”

“Aman! Bu muydu planın? Aynı boktan odadayız be adam görmüyor musun?”

Bence öğretmen haklıydı. Etkileyici ses tonu ardında barındırdığı sıradanlığı kelime kelime zihnimize işlerken, ben de bu bayağı diyalogdan sıkılmıştım. Bir filmde izlediğim sahnenin gerçek olmasını isterdim. Cebini kurcalayıp, bir anahtar ya da bir mektup bulması beni son derece etkilerdi. Bir dakika! Kıçıma batan metal kuyruk sokumumda güzel bir yer edinmişken ellerimi ceplerime soktum. Sonuç nafile… Bir film setinde değildik. Benim hareketlerim diğerlerinin de dikkatini çekmiş olmalı ki aynı anda aranmaya başladılar. Nedense onların bu hevesli hali ve sonuçsuz eylemleri hoşuma gitmişti. Neyse ki kıkırdamalarım zincirlerden çıkan sesin üzerine çıkmamıştı.

“Allah aşkına neden burada olduğumuzu biri açıklayabilir mi?”

Nurcan’ın çığlık barındıran sorusu içimi ferahlattı. Şu, yerde yatanlar da muhtemelen ölmeden önce bu soruyu sormuşlardır kendilerine. Karizmatik liderimiz otokontrolü tek elde tutmakta ısrarcıydı.

“Şu soruyu cevaplamaya ne dersin: Seni buraya kim kapatmış olabilir?”

Ortamın gerilmesi, benim rahatlamama sebep oluyordu. Öğretmenin yüzünü ekşitmesi ve tasmasının müsaade sınırınca ilerleyerek doktora çıkışmasını izliyordum.

“Ne diyorsun sen be? Beni buraya getiren o…pu çocuğu ile seninki aynı kişi unutma. O halde sen söyle bakalım, seni kim kapattı buraya?”

Doktorun tavrı tüm heyecanımın yitmesine sebep oldu. Yılsonu müsameresine soluksuz hazırlanmış bir velet gibi kendi sunumunu serinkanlılıkla aktarmaya başladı.

“İşte şimdi bir adım kat edebileceğiz. Benim burada bulunuşumu açıklayacak pek çok sebep olabilir. Söylediğim gibi ben bir doktorum ve her zaman hayat kurtaramayabiliyoruz. Belki bir hasta yakını benden intikam almak istiyor olabilir.”

İyi başlayıp, kötü bitirdi gibi bir hisse kapıldım. Yine de kalbim kımıl kımıldı.

“Peki ben? Zayıf not verdiğim bir öğrenci mi benden intikam almak istiyor? Bu adam da kesin zarfları açarak alıcıya teslim ettiği için buradadır değil mi?”

Bu adam dediği bendim. Konuşma sırası bana gelmişti anlaşılan. Sükût hali şevkimi giderek düşürüyordu. Cılız bir sesle “Ben öyle bir şey yapmadım.” diyebildim.

Oflamalar, zincir şıngırtılarının üzerine çıkmıştı. Sanki kız çocuk doğmuştu ve tekrar sessizlik kaplamıştı mezarlığımızı. Mezarlık mı? Neden bu yakıştırmayı yapmıştım acaba? Ölümü kabullenmiştim. Tekrar huzursuzluk kapladı bedenimi. Korku değil, huzursuzluktu bu. Belki de ölemeyeceğimi düşünüyordum. Bilmiyorum.

“Evet!” dedi birden doktor. “Kesinlikle bir intikam hesaplaşması içerisindeyiz. Belki de birbirimize dürüst davranmıyoruz ve…”

Doktor konuşmasına devam ederken huzursuzluğumu rahatlatan düşünceler hücum etmeye başladı zihnime. Ardından dilimden dökülüverdi. Lider afallamıştı sözünün kesilmesi karşısında.

“Ben bir ses duyduğumu hatırlıyorum!” dedim ve doktor bir fotoğraf karesi gibi donakaldı.

“Ne sesi?”

Öğretmene döndüm.

“Karanlıktayken. Silah sesinden önce metal sürtünme sesi işittiğimi hatırlıyorum.”

Boş bakışlar yerleşti ikisinin de göz çukurları içine. Sonra doktor zincirli ayağını salladı görmemizi ve duymamızı ister gibi. “Hayır, bu ses değil!” diyemedim. Tavandaki demir plakaya çevirdim gözlerimi. Yeniden içimin daraldığını hissetmeye başladım. Aynı havayı soluduğum iki aptal ile birlikte olduğumu düşünmeye başladım. Sonra birden öğretmen ile aramızda duran silaha takıldı gözlerim.

“Biliyorum!” dedim.

“Neyi?” der gibi bakıyorlardı bana.

“Sizleri tanıyorum ben.” İkisi de dilleri tutulmuş gibiydiler. Dudaklarımdan dökülecek sözlerin umut doğurmasını bekliyorlardı adeta.

“Ben bir postacıyım. Sen doktor, seni bir hastanın tedavisini ret ederken gördüm. İşimi yapıyor ve postanı teslim ediyordum. Seni de gördüm öğretmen. Kilolu bir öğrencini beden eğitimi dersinde aşağılıyordun. Üstelik tek kabahati takla atamamasıydı. Piç Kemal’i gençlere zehir satarken, diğer iki polisi de rüşvet alırken gördüm.”

Yalnızca bakıyorlardı bana. Sessizliklerinin sebebi kötü birey olmalarından kaynaklanıyordu.

“Kötü olmayı becerebildiğiniz kadar keşke zeki de olsaydınız. Tavandaki kapıyı fark etmemiş olduğunuzu düşünmüyorum ancak plakanın içerden sürgülenmiş oluşunu fark edemediniz. Bu da bizi bu odaya kapatanın, içerde olduğunu gösterir bize. Kaldı ki iki cesedin ayakucunda duran tek silahı fark etmemiş olmanız da şaşırtıcı. Bu da bize, katilin, birkaç dakika öncesine kadar dördümüzden biri olduğunu gösterir.”

O sırada öğretmen aramızda duran silaha doğru hamle yapsa da ondan önce davrandım. Tabanca artık elimdeydi.

“Bir huzursuzluk kapladı içimi. Doktor, Kemal’i vurduğunda… Altı mermi kapasiteli silahta bir mermiyi boşa harcadı aptal herif. Altımız için birer mermi duruyordu silahta. Sizin ve sizin kötülüğünüze müdahale etmeyen benim için.”

Silahı doktora doğrulttum ve tetiğe bastım. Öğretmenin aciz çığlığı kulaklarımı tırmalamaya başladı. Namluyu kendisine doğrulttuğumda alelacele bir soru sorma ihtiyacı hissetmiş olmalı ki ellerini havaya kaldırarak sordu.

“Sen! Sen ne dağıtıyordun ki bizi gördüğünde?”

İşte beklediğim soru buydu.

“Adalet!”

Hava kararmak üzereydi. Çiçekçinin önüne park ettik aracımızı.

Olay Yeri İnceleme Şubesi’nin elemanları işlerini bitirmişler, çantalarını minibüse yerleştirmekle meşguldüler.

Bir yanı emlakçı, diğer yanı butik olan dükkana adım attığımızda, çiçek kokusundan önce kan kokusu çarptı burnumuza. Mekanın orta yerinde, takım elbiseli bir adam yatıyordu. Göğsünden iki kez vurulmuştu. Bir diğer kurşun ise sol gözünün altından girmişti. Göğüs cebinde bordo bir mendil olan lacivert takım elbisesi ‘pahalıyım ben’ diye bas bas bağırıyordu. Altmışlarında görünmesine karşın sporla haşır neşir olduğu belli oluyordu. Üstlerden kendisini terk eden saçlarının neden olduğu boşluğu, yan kısımlardan uzattıklarıyla örtmeye çalışmıştı. Kızıla çalan bir renge boyalıydı saçları. Doğal görünmesini sağlamak için olacak, şakaklarını ve favorilerini boyatmamış, beyaz bırakmıştı.

Üzerinde kasanın da bulunduğu küçük masanın üzerindeki bir dizüstü bilgisayara dikkatle bakarken bulduk Olay Yeri İnceleme’den Oktay Komiser ve yanındakileri.

“Kamera kayıtlarını inceliyoruz,” dedi Oktay Komiser. “Soyguna gelmiş, müşteriyi öldürmüş.”

“Maktul kimmiş?” diye sordu Amirim.

“Kudret Nayman. Altmış dört yaşında. Cebinden çıkan kartvizitlere bakılırsa matbaa sahibiymiş.”

“Kimlik çıkmadı mı üzerinden?”

“Katili cüzdanını ve telefonunu götürmüş.”

“Başa alsanıza,” dedi Amirim.

Maktul elinde gül demetiyle kasanın önünde bekliyordu görüntülerde. Çiçekçi kredi kartını post makinesine takıp işlem yapmaya başladığı sırada, kafasında sadece gözleri ve ağzını açıkta bırakan kar maskesi olan bir şahıs, elinde tabancayla içeri giriyordu. Önce çiçekçiye doğrultuyordu silahını, sonra da maktule.

Aralık çubuğuna basarak görüntüyü durdurdu Amirim. Orta boylu, üç tel kalmış saçını jöleleyip özenle arkaya doğru taramış çiçekçiye döndü: “Ne dedi burada size?”

“Kımıldamamamızı söyledi, sonra da kasadaki parayı istedi.”

“Maktule de bir şey söylemiş.”

“Evet… Ters bir hareket yapmamasını söyledi.”

Çiçekçi parayı uzatırken, soyguncu ani bir hareketle dönüp müşteriye ateş ediyordu.

Amirim tekrar durdurdu videoyu.

“Ateş etmeden bir şey söyledi mi?”

“Sana ters bir şey yapmamanı söylemiştim, dedi.”

Görüntüde maktulün hareket ettiği görülmüyordu. Amirim, “Biraz geriye alalım,” dedi.

Tekrar izledik. Adamcağız bırak ters bir hareket yapmayı, kılını kıpırdatmamıştı. Soyguncu,ilk iki kurşundan sonra yere yığılan adamın bir de kafasına ateş etmişti. Daha sonra da adamın cebinden cüzdanını ve elinden yere düşen cep telefonunu alarak dışarı fırlamıştı.

“Soyguncuyla maktulün birbirlerini daha önceden tanıdıklarına dair bir şey dikkatini çekti mi?” diye sordu Amirim.

“Hayır,” dedi çiçekçi.

“Kurşunlardan başka bir şey var mı elimizde Oktay?” diye sordu Amirim.

“Bir de çamurlu ayak izleri. Başka bir şey yok. Bir yere dokunmamış, zaten şekilde görüldüğü gibi elinde de eldiven varmış.”

Amirim çiçekçiye döndü: “Dışarı çıktıktan sonra arabaya mı bindi, yaya olarak mı kaçtı, görebildin mi?”

“Yok Amirim,” diye cevap verdi çiçekçi, “ardından bakacak halim mi vardı?”

“Görüntüleri bir kez daha izleyebilir miyiz?” dedim.

Adam dükkana ilk girdiğinde dikkatimi çeken bir şey olmuştu. İçeri girmiş ve kafasını sağa doğru çevirip bir şeye ya da bir yere bakmıştı.

“Dışarıda bekleyen bir ortağı mı vardı acaba?” dedim.

Bilgisayarın ekranına iyice yaklaşan Amirim, “Yok,” dedi, “birisine bakmamış, hapşırmış.”

Kapının hemen sağındaki vitrinde duran gerberalara doğru yürürken, “Herif ya nezle filandı ya da çiçeklere alerjisi var,” dedi. Yakın gözlüklerini takıp çiçeklere iyice yaklaştı: “Bunlara sprey filan sıkıyor musunuz?”

“Bizde öyle şey olmaz Amirim,” dedi çiçekçi, ” tamamen kendi doğal kokuları.”

“O zaman çiçeklerin üzerindeki damlacıklar herifin ağzından çıkan salgılar. Oktay, çocukları çağır da şu papatyaların üzerinden örnek alsınlar.”

Oktay Komiser, “Papatyaları alıyoruz,” dedi çiçekçiye.

“Alın Amirim,” dedi çiçekçi, “feda olsun size.”

“Feda mı olsun? Kanıt olarak alıyoruz dallama, sevgilimize götürmek için değil!” oldu Oktay Komiser’in veda sözleri.

***

Maktulün eşi Nazlı Nayman, otuzlu yaşlarının başında, güzel bir kadındı. Kocasının ölüm haberini verdiğimizde ağlamadı, çığlık da atmadı. Sanki, “Kocanız öldürüldü,” değil de, “Arabanızın tamponu çizildi,” demişiz gibi, “Kim öldürmüş?” diye sordu: “Kıskanç bir sevgili, koca?”

***

Morgda cesedi teşhis ettikten sonra Merkez’de ifadesini aldık Nazlı Hanımın. Cinayet saatinde sahibi olduğu sanat galerisinde olduğunu söyledi.

“On yıl önce evlendik. İkinci eşiyim Kudret’in,” dedi. ” İlk birkaç yıl iyiydik. Sonra gözü dışarıya kaydı. Bizim ilişkimiz başladığında da evliydi zaten. Üniversite öğrencisiydim daha. Yayıncılık fuarı açılmıştı. Harçlığımı çıkarmak için arada sırada fuar ve sergilerde çalışıyordum. Orada tanıştık. İlgilendi benimle. Yakışıklı, havalı, lüks yaşamı olan bir adamdı. Hoşuma gitti ilgisi. Dürüst davrandı, evli olduğunu saklamadı. Birkaç kez yemeğe çıkardı beni. Aşık olmuştum. Bir yıl kadar bu şekilde beraber olduk. Ben okulu bitirince karısından boşandı, evlendik.”

“Son zamanlarda nasıldı evliliğiniz?”

“Dört yıl kadar oldu fiili olarak biteli. Haftalarca birbirimizin yüzünü görmediğimiz olur… yani olurdu.”

Yüzüne nasıl baktıysak kadının, açıklamak gereğini duydu: “Niye boşanmıyoruz ya da hangimiz boşanmamak için ayak diretiyor diye düşünüyorsunuz sanırım.”

Böyle sorguları severim; ifadesini aldığınız kişi sizi yormaz, hem soruları sorar hem de yanıtları verir.

“Aslında ikimiz de boşanma yanlısıydık. Aşk biteli yıllar olmuş, saygıyı, sevgiyi tüketmişiz. Artık aynı evde ne işimiz var değil mi?”

Sorusunu bize değil de kendisine sorduğunu bildiğimizden sessiz kalıp devam etmesini bekledik.

“Kendisine başka bir ev almıştı. Orada yaşıyordu. Zorunlu olmadıkça bir araya gelmiyorduk. Sonra o kendi evine, ben kendi evime.”

“Son zamanlarda bir birliktelik yaşayıp yaşamadığını…”

Nazlı hanım Amirimin cümlesini tamamlamasına fırsat vermedi.

“O kadar yüz göz değildik Komiser Bey.”

“Vurulduğu sırada çiçek alıyormuş. Romantik bir akşam geçirmeyi planladığını düşünüyoruz.”

Amirimin nezaket çerçevesinde kalmaya çalışarak sorduğu soru Nazlı Hanım’ı çok eğlendirmiş olmalıydı.

“Romantik mi? Gönlünün değil, organının götürdüğü yere giden bir adamdı Kudret.”

Yanaklarımın kızardığı belli olmasın diye not defterime bir şeyler yazıyormuş gibi kafamı eğdim.

“Ben hala neden boşanmadığınızı anlayabilmiş değilim,” diye devam etti Amirim.

“Kudret devletle iş yapardı. Aklınıza gelebilecek her türlü kamu kurumunun işlerini o alırdı. Kitabından broşürüne, afişinden dosya kapağına kadar…”

Bunun boşanmakla, daha doğrusu boşanamamakla ne gibi bir ilgisi olabileceğini anlayamamıştım. Amirime baktım, o da pek anlamışa benzemiyordu. Nazlı Hanım, mal mal bakıştığımızı görünce açıklama gereği hissetti: “Beyefendinin eşinden çekiniyordu. Malum, hanımefendi, eşlerinden ayrılan, yuvalarını yıkan erkeklerden pek haz etmez.”

“Devletten bir daha iş alamamaktan korkuyordu yani?”

Nazlı Hanım, “Kalın kafanıza girdi nihayet” bakışıyla vurdu bizi: “Bu yüzden de görünürde mutlu aile tablosu çiziyor, gizliden de kendi hayatlarımızı yaşıyorduk. Yalnızca açılışlar, iftar yemekleri gibi sosyal ortamlarda birlikte görünüyorduk.”

“Evlilik sözleşmeniz yapmış mıydınız?”

“Sanırım benimle evlendiğinde bana gerçekten aşıktı ve sonsuza kadar birlikte olacağımızı düşünüyordu. Teklif bile etmedi böyle bir şeyi. Aklından bile geçirdiğini sanmıyorum.”

“Yani öldüğüne göre…”

Nazlı Hanım lafı Amirimin ağzından aldı.

“Hayır. Bütün mirası bana kalmayacak. İlk eşinden bir oğlu var”

***

Kudret Nayman’ın özel bir üniversitede öğrenci olan oğlu Kutsi, babasının ölüm haberini alır almaz Uludağ’daki hafta sonu tatilini yarıda keserek Ankara’ya gelmişti.

Sabah ilk işimiz onu ziyaret etmek oldu. Çankaya’da, kapısında güvenliğe kimlik bilgilerinizi vermeden giremediğiniz, her köşesi kameralarla donatılmış bir sitede yaşıyordu. Oturduğu bloğa girdiğimizde, çevresine göz atan Amirim, “Bu ne lan, Anıtkabir’de bile bu kadar mermer kullanılmamıştır herhalde,” diye mırıldandı.

***

Kutsi’nin oturduğu dairenin salonu benim yaşadığım evden daha büyüktü. Geniş pencerelerinden Ankara manzarasını; şehri baştan sona kaplayan iğrenç beton yığınlarını görebiliyordunuz.

Kutsi’nin üzerinde marka bir gömlek ve pantolon vardı. Pahalı kılık kıyafet, özenle kesilmiş, jölelenmiş saçlar ve alınmış kaşlara rağmen yine de pek bir şeye benzemiyordu delikanlı. Babası rahmetli o yaşında ve nefes almazken bile oğlundan daha yakışıklıydı. İnternette yapmış olduğum araştırmada annesinin fotoğrafını görmüştüm. Güzel bir kadındı. Böyle iki güzel insanın ortak çalışmasından bu şekilde bir ürün ortaya çıkması şaşırtıcıydı. Belki de oğlan dayıya çekmişti.

“Nazlı denen o kadına bakın siz,” dedi sinirli bir biçimde. “Babam kendisinden boşanmadığı için parasına konamıyordu. O keş sevgilisiyle birlikte öldürmüşlerdir babamı.”

Keş sevgiliyi defterime not aldım.

“Pek sevmiyorsunuz galiba Nazlı Hanımı,” dedi Amirim.

“Nesini sevecekmişim?” diye aksilendi Kutsi. “Onun yüzünden evden ayrılmak zorunda kaldım, genç yaşımda hayat mücadelesinin içinde buldum kendimi.”

Ulan duyan da pazarda limon satıp, köprü altında yatıyor sanacak!

“Babanızla görüşür müydünüz?” diye sordu Amirim.

“Elbette,” diye cevap verdi Kutsi. Kanepede yanında oturan uzun siyah saçlı, uzun boylu, uzun bacaklı kızı omzundan tutup kendine yasladı. “Yeşim’le tanıştıracaktım yarın akşam kendisini. Birlikte yemek yiyecektik.”

Başını sevgilisinin omzuna yasladı uzun siyah saçlı, uzun boylu, uzun bacaklı Yeşim.

“Babanız,” dedi Amirim, “saldırıya uğradığı sırada çiçekçideymiş, gül buketi yaptırmış.”

“Ne var bunda?” dedi Kutsi.

“Cebinden de küçük mavi haplardan ve prezervatif çıktı. Bir zarf içinde de beş yüz dolar.”

“Babam sağlıklı bir adamdı. Uzun zamandır da o karısı olacak kadından ayrıydı.”

“Kiminle buluşmaya gittiğini bilmiyorsunuz yani?”

“Hiçbir fikrim yok.”

***

“İyi bir insandı Kudret Bey,” dedi on beş yıldır şoförlüğünü yapan Mustafa. “Allah rahmet eylesin.”

“Zampara adammış patronun,” dedi Amirim.

Başını öne eğdi Mustafa, “O yönünü bilemem,” dedi. “Ben bir kötülüğünü görmedim.”

“Dün izin vermiş sana.”

“Öğleden sonra bir toplantıya götürmüştüm kendisini. Şirkete geldiğimizde gidebileceğimi söyledi.”

“Hanım arkadaşlarıyla buluşacağı zaman sen mi bırakırdın gideceği yere?”

“Yok, özel işleri olduğu zaman kendisi alırdı arabayı.”

“Hiç birini görmedin mi yani sen bu arkadaşların?”

“Görmedim. Şirketle ilgili işlere götürür getirirdim ben onu.”

***

Günün geri kalan kısmını Merkez’de geçirdik.

Kudret Nayman’ın başı yasalarla hiç belaya girmemişti. İnternetten, medyada hakkında çıkan haberlere göz gezdirdik. Yıllardır yayıncılık sektöründeydi. İktidarla arasını her devirde iyi tutmuştu. Birçok bakanlık ve kamu kuruluşunun reklam, tanıtım, baskı işlerini yapmış, devletten büyük ihaleler almıştı. Açılışlarda ve davetlerde, Nazlı Hanımla birlikte gayet başarıyla mutlu aile tablosu çiziyorlardı. Kredi kartı harcamalarında da bir gariplik yoktu.

Kutsi’nin de şimdiye kadar bizi ilgilendirecek bir meselesi olmamıştı.

“Sen yine de kredi kartı harcamalarına filan göz at,” dedi Amirim. “Lüks içinde yüzüyor oğlan. Böyle bir evde yaşayıp böyle kızlarla beraber olmanın faturası yüksek olmalı. Babası buna nasıl bir harçlık veriyormuş ki! Araştıralım bakalım, bu Kutsi’nin kumar, uyuşturucu gibi alışkanlıkları var mı? Kız demişken, o Yeşim’e de bir bakıver.”

Büroya gelir gelmez ilk ona bakmıştım zaten. Temizdi.

“Telefon şirketinden haber var mı?” diye sordu Amirim.

“Kudret beyin son iki aylık görüşme listesini talep ettik,” diye cevap verdim, “cevap bekliyoruz.”

“Buluşacağı kadını bulmamız lazım,” dedi Amirim.

Amirim de Nazlı Hanım gibi düşünüyordu anlaşılan.

“Kıskanç bir koca ya da sevgili mi diyorsunuz?”

“Soygun olmadığı kesin… Adam dükkana Kudret için gelmiş… Silahlı soygunu göze alıyorsan neden gidip de bir çiçekçi soyasın ki!..”

İlk eşi, Kudret beyden boşandıktan iki sene sonra tekrar evlenmiş ve İzmir’de yaşamaya başlamıştı. Ya Kudret bey eski eşine karşı oldukça bonkör davranmış ya da kadın kendisine tuttuğunu koparan bir avukat bulmuştu. Birkaç sene sonra yüzüne bakmayacağı Nazlı hanımla evlenebilmek Kudret beye lüks iki ev ve yüklü bir tazminata patlamıştı. Kutsi, annesiyle babasının boşandıktan sonra görüşmediklerini söylediğinden, kadını şimdilik şüpheli listesinden çıkardık.

***

Sabah Nazlı Hanımı sahibi olduğu sanat galerisinde ziyaret ettik. Ulus’ta, kentsel dönüşümle yeni bir çehre kazanan Hamamönü’ndeydi galeri.

“Hoş geldiniz Komiser Bey,” dedi, “biz de tam sabah kahvemizi içecektik.”

Boncuklu bir perdeyle salondan ayrılmış bölmeye doğru seslendi, “Berkay, misafirlerimiz var. Kahveler dört oldu.”

Berkay gerçekten iyi kahve yapıyordu. Genç, eli yüzü düzgün bir delikanlıydı. Taş çatlasa yirmi bir-yirmi iki yaşında filan olmalıydı. Anlaşılan çıtır merakı bu ailenin özelliklerinden biriydi.

“Kutsi’nin halt etmesi olmalı,” dedi gülerek Nazlı Hanım. “Babasını benim öldürttüğümü mü düşünüyor embesil?

“Şüpheli listesinden çıkartabilmemiz için Berkay Beyin cinayet saatinde nerede olduğunu bilmek zorundayız.”

“Birlikteydik. İki gün sonra Kadın Ressamlar Derneği’nin sergisi var, onun hazırlıklarını yapıyorduk.”

Berkay’ın yüzüne baktık. Delikanlı, “Yok Nazlı,” dedi, “matbaadaydım ben, davetiyeler için…”

***

Matbaa iki sokak ötedeydi. Matbaacı, Berkay’ın söylediğini doğruladı. Hatta işi söz verdikleri saate yetiştiremedikleri için delikanlı iki saat kadar dükkanda beklemek zorunda kalmıştı. Merkez’e dönünce hakkında araştırma yaptık. Güzel Sanatlar Fakültesi resim bölümünde öğrenciydi. Herhangi bir kaydı yoktu.

***

Topuklu ayakkabı sesleri, içerden gelen berbat bir Türkçe pop şarkısına kapıya kadar eşlik etti. Orta boylu, güzellik salonundan yeni çıkmışcasına bakımlı, sutyensiz giydiği askılı bluzuna varla yok arası mini bir etek eşlik eden güzel bir genç kadın açtı kapıyı. Beklediği tabii ki biz değildik. O da bakışlarıyla belli etti bunu zaten.

Burnuna dayadığımız kimliklerimizi görünce, bütün yüzü yanaklarına sürdüğü allık gibi kırmızıya kesti.

Amirimin, “Birkaç sorumuz olacaktı Arzu Hanım. İçeri girebilir miyiz?” sorusuyla kendine geldi genç kadın. Tedirgin bir biçimde eliyle içeriyi işaret etti. Zevkle döşenmiş salondaki kanepeye iliştik Amirimle. Arzu Hanım da karşımızdaki koltuğun ucuna ilişti.

Kadındaki tedirginliği sezen Amirim, “Ahlâk’tan değiliz,” dedi, “Cinayet Büro’dan geliyoruz.”

Cinayet Büro’dan geldiğimizi öğrenip de rahatlayan birine ilk kez rastladım.

“Sanırım şeyle ilgili geldiniz,” dedi, “şu cinayetle…”

“Telefonunda bulduğumuz mesajlara göre, cinayet gecesi Kudret Beyle randevunuz varmış,” dedi Amirim.

“Vardı,” dedi Arzu Hanım. “Ama gelmedi. Sabah televizyondan öğrendim başına gelenleri.”

“Ne kadar zamandır görüşüyordunuz kendisiyle?”

“Birkaç aydır.” Alt dudağı sarktı. “Mekanı cennet olsun, çok iyi bir insandı kendisi.”

Genç kadının dudağını toplamasını bekledi Amirim.

“Medeni durumunuz nedir Arzu Hanım?”

“Bekârım.”

“Erkek arkadaş? Nişanlı?”

“Hayır. Kimseyle ilişkim yok.”

Defterimden kafamı kaldırınca göz göze geldik. Bir an için salak salak birbirimize baktık.

“Yani duygusal olarak.”

“Size kafayı takan, yalnızca kendisiyle birlikte olmanızı isteyen, kıskançlık yapan biri var mı?”

“Hayır… Yok…” Mırıldanır gibi devam etti. “Çok fazla kişiyle görüşmüyorum zaten.”

“Kudret Beyle olan ilişkinizi kimler biliyordu?”

“Hiç kimse. Kudret bey cemiyet içinde önemli yeri olan bir insandı. O yüzden bu konuda oldukça titiz davranırdı.”

***

Kriminoloji laboratuarının başında Amirimin akademiden sınıf arkadaşı olmasaydı, DNA sonucunu iki günde almamız mümkün değildi.

Çankaya’da bir masaj salonunda koruma olarak çalışıyordu Saffet Övüner. Adam yaralamadan içeri girmiş, darbe girişiminden tutuklananlar nedeniyle cezaevlerinde yer kalmayınca, iki ay önce, denetimli olarak serbest bırakılmıştı. Haftada bir karakola gidip imza veriyordu.

“Ben bir şey yapmadım,” dedi.

“Hadi len!” dedi Amirim.

“Söylediğiniz saatte salonda olduğuma dair şahitlerim var,” diye diretti Saffet.

“İsimlerini ver de yalancı şahitlik, yardım ve yataklıktan onların da geçmişini sikelim,” diye karşılık verdi Amirim.

Masadaki dizüstü bilgisayardan soygun görüntülerini izlettik Saffet’e.

“Buradaki adamın yüzü görünmüyor,” dedi, “benim olduğumu kanıtlayamazsınız.”

“Geçen sene ayaklarından vurduğun adamın yüzüne tükürdüğün için DNA analizi ile yakalanmışsın. Ama akıllanmamışsın ki, lama gibi her gittiğin yere tükürüklerini saçıyorsun. Seni nasıl bulduğumuzu sanıyorsun.”

“DNA analizleri Adli Tıp’ta bir sene muhafaza edildikten sonra imha edilir,” dedim. “Kudret’i üç gün sonra vursaydın yırtacaktın.”

Saffet dalga mı geçiyorum yoksa ciddi miyim anlayamamıştı. Yüzüme baktı: “Essah mı?”

“Essah,” dedim.

“Şansımı sikeyim!” diye mırıldandı.

“Sen bize yardımcı olursan, biz de ifadende bunu belirtiriz, mahkeme heyeti de cezanı verirken bunu göz önünde bulundurur. Seçim senin… Seç ya da sıç!” dedi Amirim.

Saffet kurtuluşunun olmadığını anladığından mı yoksa böyle kötü bir espriye bir kez daha maruz kalmayı göze alamadığından mı bilmiyorum, çözüldü.

***

Kutsi’yi sorgu odasını gören tek taraflı aynalı odaya aldım. “Neler oluyor? Beni neden buraya getirdiniz?” diye sorup duruyordu.

“Sakin ol,” dedim. “Bir şey içmek ister misin? Su getireyim mi sana? İhtiyacın olacak.”

Penceredeki stor perdeyi kaldırınca gözleri şaşkınlıkla açıldı.

“Bu da ne demek oluyor? Yeşim’in ne işi var burada? Hemen avukatımı arıyorum!”

“Önce izle istersen.”

***

Uzun siyah saçlarını atkuyruğu yapmıştı manken kadar güzel Yeşim. Boyu ve bacakları yine uzundu. Ellerini masaya koymuştu, başı önündeydi.

“Böyle olmasını istemezdim,” dedi masanın diğer tarafında oturan Amirime. “Kutsi’yi kaybetmeyi göze alamadım.”

“Kudret Beyin seni gelin olarak kabul etmeyeceğinden mi korktun?”

Başını kaldırıp Amirimin yüzüne baktı Yeşim. “Böyle bir şey mümkün değildi.”

Kutsi öfkeyle yüzüme baktı, “Ne halt ettiğinizi sanıyorsunuz siz? Bu da ne böyle?”

“Hişşşt,” dedim, “dinlemeye devam et. Ayrıca edebini takın, öyle haltlı maltlı konuşma!”

“Daha tanışmamışsın bile adamla,” dedi Amirim.

Yeşim, başını, masanın üzerinde kenetlediği ellerine eğdi yine, “Tanışıyordum… İki yıldan beri tanıyordum kendisini…”

Amirim bir şey sormadı, Yeşim’in yüzüne bakmakla yetindi.

“Kudret Beyin kız arkadaşıydım.”

Kutsi bir şeyler söylemek istedi sanırım, ama sesi çıkmadı. Beti benzi atmıştı.

“Kız arkadaşı mı?” diye sordu Amirim bu kez. “Adam altmış küsur yaşındaydı, kız arkadaşı değil kızı olacak yaştasın onun.”

Derin bir nefes aldı Yeşim, “Anlayın işte…”

Derin bir nefes de Amirim aldı, “Anlayabilsem keşke!..”

“Dar gelirli bir ailenin kızıyım. Okul harcı, yurt parası, kitap masrafı, yeme içme… Zor bir hayatım vardı.”

“Kudret de senin için kolaylaştırdı hayatı. Nasıl tanıştınız?”

“Üst sınıftan bir kız arkadaşım açılışlarda, fuarlarda filan modellik yaptığını, iyi para kazandığını, benim de yapabileceğimi, anketörlük, garsonluk filan yaparak kendime yazık ettiğimi söyledi. Bir fuarda bana da iş ayarladı. Yatçılık ve denizcilik fuarı gibi bir şeydi. Lüks yatların filan olduğu. İşimiz birkaç saat sürmüştü. Arkadaşım gece bir işadamının kendisini yemeğe davet ettiğini, ama yanında bir arkadaşının olduğunu, benim de gelmemi istedi.”

“Kudret miydi bu arkadaş?”

“Evet. Beş yıldızlı bir otele yemeğe götürdüler bizi. Yemekten sonra odalarına çıkmamızı teklif ettiler. Ben kabul etmedim ama…”

“Ama arkadaşın seni ikna etti. Alkol de almıştınız biraz.”

“Sabah uyandığımda gitmişti. Komodinin üzerindeki paraya gördüm.”

“Garsonluk yaparak bahşişlerle beraber bir ayda ancak kazanacağın parayı birkaç saatte kazanmıştın,” diye geçirdim içimden.

“Ertesi gün telefon etti,” diye devam etti, “benimle görüşmek istediğini söyledi. Birkaç kez daha görüştük. Bir ay kadar sonra bana ev tutmak istediğini, onun gelmediği zamanlarda istediğim hayatı yaşamakta özgür olacağımı söyledi.”

“Tamam, o kadar ayrıntıya girme,” diyerek eliyle durmasını işaret etti Amirim, “Kutsi ne zaman devreye girdi?”

“Kutsi’yle arkadaşlarla gittiğim bir partide tanıştım.”

“Baba ve oğluyla aynı zamanda mı ilişkin vardı yani?”

“Kudret Bey’in oğlu olduğunu nereden bilebilirdim?”

Kutsi sandalyeye çökmüş, ellerini başının arasına almış, yüzünü gözünü ovuşturuyordu.

Amirim başını salladı, “Doğru… Bilemezdin… Ne zaman öğrendin?”

“Üç ay kadar önce. İlişkimiz ciddiye binmeye başladığında bana telefonundaki aile fotoğraflarını gösterdiğinde. Şoke olmuştum. Böyle bir şeyin başıma geldiğine inanamıyordum.”

“Seninki de talihsizlik. Koca memlekette…”

“Hemen Kudret Bey’i aradım ve evleneceğimi söyleyerek ilişkimi bitirdim.”

Kibar kızdı Yeşim, öldürttüğü adam için halâ Bey diyordu. Kutsi ise kızın kendisi ve yedi sülalesi hakkında daha başka şeyler söylemeye başlamıştı. Kendimi şu boktan Fransız vodvillerinden birini izliyormuş gibi hissetmeye başlamıştım.

“Sonra?”

“Kutsi seni ailemle tanıştırmak istiyorum deyince ne yapacağımı şaşırdım.”

“Saffet’i nereden tanıyordun?”

“Geçen sene birisi takmıştı kafayı bana, peşimi bırakmıyordu. Bir arkadaşıma bahsetmiştim, rahatsız eden biri var diye.”

“O da Saffet’i mi buldu sana?”

“Evet. Sonra adam peşimi bıraktı.”

Eh, adam kurşunlanmış bacaklarla ne yapsın?

“Başına bu talihsiz olay gelince de aklına yine Saffet’e başvurmak geldi. Kudret’i öldürmesi için on bin dolar vermişsin adama.”

“Aslında o kadar param yoktu. Annemin ameliyat olacağını söyledim, yarısını Kudret Bey’den, yarısını da Kutsi’den aldım.”

Kutsi cama olanca gücüyle bir yumruk savurdu.

***

Mahkemeye sevk edilmek üzere, narin bileklerine takılmış kelepçelerle savcılığa doğru yola çıktı Yeşim. Odaya Kutsi’yi almaya geri döndüğümde yerinde bulamadım. Bir veda bile etmeden gitmişti.

Kaç yaşındayım bilmiyorum. Doğarken orada değildim sanırım. Nasıl doğduğum konusunda bir fikrim de yok. Hatırladığım ilk görüntü bir mağaranın içinde altı kadar mahlûk oluşumuzdu. Günler ilerledikçe altı kişilik mahlûktan dördümüz dağıldık. Sadece koca adam ve koca kadın kaldı benim çıktığımda. Bir daha görüşülmedi.

Azı dişlerim dökülmeden önce yerleştim buraya. Çevrede az mağara var ve iyi mahlûklar yaşıyor. Üç mağara ötede oturan sitemizin yöneticisi Celal Çavuş’un kızı Necla’ya âşık olmasaydım belki çoktan başka yerlere gitmiş olurdum. Gizli gizli buluşuruz, kayaların üstüne uzanır batan güneşin ışığında ona dans figürleri sergilerim.

Konuştuğumuz Celal Çavuş’un kulağına gitmiş. Güneş batımına yakın çağırttı beni yanına:

“Ohomoğokosoğo,” dedi sakallarının arasında belli belirsiz ağzıyla. Hoş geldin, demek sizin dilinizde. (Sonraki konuşmaları sizin dilinizde aktaracağım.)

“Hoş bulduk, Celal Çavuş.”

“Nasılsın yiğidim?”

“Ateş tanrısına şükürler olsun. Bir sıkıntımız yok. Ya sen nasılsın, Celal Çavuş?”

“Senin ateş tanrın kadar mutlu etmiyor bizi taş tanrısı. Yaşlandık be koçum.”

“Aman Celal Çavuş, sen daha on mağara açarsın.”

“Öyle, öyle. İşler nasıl?”

“Birkaç mızrak satıyoruz günde. Ekonomik kriz kötü etkiledi bizi. Bir horoza üç tavuk veriyorlar. Bu durum bizim işleri karıştırdı tabii. Sen kira mevzuunu merak etme, o iş güvende.”

“Eyvtaştanrısı. Senin sözünün eri bir mahlûk olduğunu iyi bilirim.”

“Eyvateştanrısı. Hayrola, niçin çağırttın beni?”

“Bak yiğidim, seni severim. Mert delikanlısın. Üç koca ayıyı nasıl devirdiğin sitemizde çocuklara anlatılır durur. Üzerinden kaç zaman geçti, şu bebeler senin hikâyenle büyüdü. Yeni doğanlar da büyüyecek aynı hikâye ile.”

“Ateş tanrısı razı olsun, Celal Çavuş. Utandırdın beni.”

“Cümlemizden, hepimizin tanrısı razı olsun. Ahlâk dersen, sözüm yok. Kendini çok güzel yetiştirmişsin. Ben lafı uzatmasını sevmem, bilirsin, çok bile konuştum. Seni buraya niçin mi çağırdım? Kızım Necla ile görüşüyormuşsun. İnkâr etme. Nasıl desem ki, sevindim içten içe. Ciddi misin düşüncelerinde? Kızımı yarı yolda bırakmazsın değil mi?”

“Ciddiyim.”

“Kızıma iyi bakabilir misin?”

“Elimden geldiğince, Celal Çavuş… Baba mağarasındaki rahatlığını bozmam. Daha iyisini yapmaya çalışırım.”

Celal Çavuş ayağa kalktı. Saçına basıp sendeledi. Elini mağaranın duvarına yaslayıp dengesini sağladı.

“Madem öyle, Taş Tanrısı utandırmasın. Senden iyi damat bulacak değilim.”

“Size baba diyebilir miyim Celal Çavuş?”

“Oğlum?”

Kucaklaştık. O gece Celal Çavuş’un evinde bol kuyruk yağlı tilki kavurması yedik. Arpayı suyla karıştırıp iki tavuk karşılığında satın alınan on iki set taş bardaklardan iki tanesiyle içtik. İki bardak sonra bünyemde değişiklikler meydana geldi. Mağarama kendimi güç attım.

İçtiğim iki bardak arpa suyunun bünyemi uyuşturmasından dolayı sabah uyandığımda başım şiddetli ağrıyordu. Son avladığım kuşların tüylerinden yaptığım -sizin zamanınıza göre çift kişilik- yatağımdan zor kalktım.

Necla ile güneş tam tepedeyken buluşacaktık. Sitemizin büyük kıyafet mağarasından altı tavuğa aldığım eteğimin üstüne iki siyah tavşan kürkünden yaptığım kazağımı giydim. Ördek ayaklarıyla yaptığım ayakkabımı taşla sildikten sonra çıktım.

Güneş tam tepeye geldiğinde Canavar Salih Meydanı’ndaki kırık fıskiyenin önünde buluştuk. Kim kırmıştı bu fıskiyeyi? Site yöneticisi Celal Çavuş hâlâ bulamadı!

“Gecikmedim ya sevgilim,” dedi Necla simsiyah dişleriyle gülerek. “anca çıkabildim mağaradan.”

“Hayır, sevgilim,” burnunun sol deliğinden akan sümüğü parmağımla aldım, “tam vaktinde geldin.”

“Nereye gideceğiz?”

“Önce tiyatroya gidelim. Kuş Bahattin oyunu var. Onu izleriz.”

“Olur. Peki, sonra?”

“Yemek yeriz.”

“Tamam.”

“Senin yapmak istediğin bir şey varsa?”

“Yok. Bana uygundur bu plan.”

“Hadi, gidelim o zaman leydim.”

Sitemizdeki özel tiyatroya gittik. Daha sonra vermek şartıyla altı cilalı mızrak karşılığında iki bilet aldık. Kuş Bahattin oyununda çok eğlendik. Hatta bir kere elim memesine değdi yanlışlıkla. Gülerken, istem dışı yapılan bu fiil kızarmasına yol açtı. Kızarınca gözlerime daha bir hoş geldi. Gökyüzünün gündüz ki rengi gibi gözleri, güneşten daha kapalı renkte saçları ve karanlık dişleri; tam bir peri kızı…

Tiyatrodan çıkınca seyyar meyveci geçti önümüzden. Necla, üç öpücük verdi adama birer elma aldık. O andan itibaren kafamın sağ tarafında sivri -koçboynuzuna benzeyen- bir yara var. Tez zamanda iyileşmesi için ateş tanrısına çok dua ediyorum. Elmaları ısıra ısıra at etinden harika köfteler yapan Ana’nın Yeri’ne gittik. İkişer porsiyon köfte söyledik. Yanında taze koyun sütü içtik. Ördek ayaklarından yapılmış olan ayakkabılarımı rehin bırakarak hesabı ödemiş sayıldık. Mekân sahibi sıkı müşterimdi. O da tıpkı benim gibi inanca sahipti. Çıkarken “Ateştanrısınaısmarladık” demeyi ihmal etmedim.

Gökyüzünün rengi koyulaşmış, güneş sola geçmişti. Neclaların mağarasının önüne geldik. Veda konuşmasına sıra gelmişti.

“Ne yapacaksın hava aydınlanana kadar?” dedi, sivri çenesini sağa yatırarak.

“Uyuyacağım.”

“Uyumadan önce?”

“Bilmem. Sen?”

“Bilmem.”

“Öpeyim mi bir kere?”

“Komşular görür. Laf olur, söz olur.”

“Alacağım kızım seni.”

“Ben mal mıyım ki alıyorsun beni? Ne vereceksin babama peki?”

“Babana değil, sana vereceğim ücretini. Çok pahalıya gideceksin ateş tanrısızın kızı!”

“Ya, öyle mi? Kaç tavuk vereceksin peki?”

“Senin ücretini tavukla değil, ömrümle ödeyeceğim. Sana bir ömür vereceğim. Çok pahalı bir karısın.”

“Şapşik. Hadi git sen.”

“Öpmedim ki.”

“Sonra çok öpersini” dedi kızararak.

“Peki,” dedim “önce sen git.”

Necla, arkasını döndü ve mağarasına girdi. Kendi mağarama giderken İsmet ile Şevket’i gördüm. Bu iki serseri sitenin en baş belası mahlûklarıydı. Onlara fazla bakmadım. Olay çıksın istemedim çünkü. Onlar da bana ses etmediler. Uzaklaşınca derin bir nefes aldım ve mağarama girip yatağıma uzandım. Arpa suyundan sonra başıma giren ağrı ise sessiz sedasız gidivermişti.

Sabah uyandığımda çocukların şen şakrak sesleri içime huzur takviyesi yaptı. Büyük umutlarla çıktım tek göz mağaramdan. Necla ile evlenince burası küçük gelirdi. Hem Celal Çavuş da bize kendi mağarasını verir, kendisi de buraya yerleşirdi belki. Bizimle yaşamak isterse karşı çıkmamalı. Bu mağarayı kiraya verir, gelen tavuklarla da rahat yaşarız. Birikim bile yapılabilir. İleride Necla ile bize benzeyen yeni mahlûklar yaptığımızda lâzım olacak. Yarını düşünmekte fayda var.

Meydanda üç kuş kanat çırpımı uzaklıktaki geçimimi sağladığım mağaramı tanrıya dua ederek açtım. Girerken sağ ayağımla girerim hep.

Akşam oluncaya kadar on tane mızrak satabildim. Karşılığında aldığım tavukları ise kümese kapatıp mağaradan çıktım.

Barındığım mağarama geçerken Celal Çavuş’a bir iyi akşamlar dileğinde bulunulmalı diyerek onların mağarasına gittim. Üç kere yumruk attım. Mağaranın kapısı yuvarlandı. Celal Çavuş saçlarını elinde tutarak açtı kapıyı.

“Gecenin bu saati… Hayrola yiğidim?”

“Ben… Şey, iyi akşamlar demek için rahatsız etmiştim.”

“He. İyi akşamlar sana da. Buyurmaz mısın?”

“Teşekkür ederim. Yorgunum bugün, yatıp dinleneceğim. Necla uyumadıysa ona da iyi akşamlar dediğimi; uyumuşsa sabah uyandığında, uğradığımı söylersiniz.”

“Olur, söylerim.”

Celal Çavuş, mağaranın kapısını tekrar yuvarladı. Mağarama gittim. Duvardaki odunu yanıyor bulabilecek miyim bir gün? Geldiğimde sıcak bir et çorbası, pirzola, kavurma… Ah Necla, ah!

Mağaramın kapısının yumruklanmasıyla uyandım. Kapıyı yuvarladım. Karşımda duran boyu kasığıma kadar olan kız çocuğuydu. Ne istediğini sordum sakin bir ses tonuyla. Evlerinde hiç kuyruk yağı kalmamış da birazcık istemeye gelmiş. Komşuluk geleneğinin yeni yeni başladığı dönem. Katkım olsun diye büyük bir parça verdim kızın eline. Güneşin doğmasına az bir zaman kalmış olabilir mi? Ne zaman doğup battığını öğrenebilsek keşke… Mağaramın kapısını yuvarladım tekrar ve yatağıma döndüm.

Günler bu şekilde her zamanki hâliyle devam etti. Mağaram, Celal Çavuş, Necla, iş mağaram, Necla ile gidilen yerler… Hepsi aynı.

İşe gitmediğim bir güne uyanmıştım. Sizin zamanınızda hafta sonu diyorlarmış. Dereden tuttuğum iki somon balığını pişirip güzelce kahvaltı ettim. Yanında da iki elma yiyince karnım pek doydu. Necla ile sözleşmiştik. Onu alıp kayalara çıkacak ve günü beraber geçirecektik.

Celal Çavuş’un mağarasına vardım. Kapıyı güzeller güzeli Necla yuvarladı. Hazırlanmasını bekledim dışarıda. Onu beklerken de söğüt ağacının dallarından yaptığım dudakarasını zor bela yaktığım ateşle tüttürdüm. İşler kesat, can sıkıntısı… Dudakarasını bir hayli çoğalttık bu yüzden. Tam bozulacak zamanı buldu şu ekonomi. Evleneceğiz, kümeste tavuk yok. Bir de Celal Çavuş bir horoz dört tavuk olacak gibi şeyler söylemesi tüm moralimi bozdu. Neyse, sitenin yöneticisine damat olacağız. Bir şekilde kendimizi kurtaracağız.

Necla arkadan sessizce yaklaşıp bana dokundu.

“Hadi gidelim.”

“Seni biraz yoracağım.”

“Olsun. Yürümekten başka çaremiz mi var sanki?”

“Haklısın bir tanem. Şu kapı… Dört tanesini bir araya getirsen… Tabii küçülteceksin biraz onları… Bir oturak… Ayağını yerden kesse yeter. İstediğin yere yuvarlarsın.”

“Yine çok zekisin sevgilim.”

“Sen yanımdayken kafam bir başka çalışıyor.”

“Hadi gecikmeyelim. Gidelim.”

Mağaralardan epey uzak yüce bir dağ başına çıktık. Siteye göre soğuktu. Hemen bir ateş yaktım. Sonra iki büyük taş buldum ve ateşin çevresine yerleştirdim. Karşılıklı oturduk. Ellerimiz ateşin üstünde birleşti. Bu ateş tanrısının huzurunda yapılan ilk hareketimizdi. Hiçbir şey konuşmadan uzun bir süre el ele sitemizi izledik.

Oturduğum taştan kalkıp oturduğu taşa oturdum. Ellerini tekrar avcumun arasına aldım. Gözlerine baktım. Sevgili bir gözde kendinizi görüyorsanız eğer aynaya ihtiyaç yoktur. Sizin zamanınızda ayna var değil mi? Benim zamanımda sevgiyle bakan bir çift göz var. Rastgele kestiğim saçlarım ve tıraşlı yüzüm, sivri burnum, büyük gözlerim ve ince dudağım… İşte saadet bu! Kendimi bir başka gözde görebiliyorum.

“Huzurlu musun?” dedim, tebessüm ediyorum. Bunu Necla’nın gözlerinde görüyorum. Tebessüm böyle bir şeydi demek…

“Neden huzurlu olmayayım,” Ara verdi. Benden yanıt alamayınca devam etti, “sen varsın ya yanımda. Sen huzurlu musun?”

“Çok.”

Sessizlik oldu yine. Bu sessizlik bizi daha çok yakınlaştırdı ve üst dudağından öptüm. Dudaklarımdaki baskıyı hissettim. O da beni alt dudağımdan öpüyordu.

“Necla,” gökyüzü rengi gözlerini gözüme kaydırdı, “seni sevmek için doğmuşum ben. Ne anamı ne de babamı hatırlıyorum. Hatırladığım tüm güzel anılarımda sen varsın. Senin şu ellerin, güzel gözlerin ve bir gül yaprağı kadar narin saçların beni benden alıyor. Senin karşında Bâki’yim ben. Tanıdığım bir Bâki var, senin Bâkin. Bir de tanımadığım Bâki var. Sensiz, çılgına dönmüş, zavallı Bâki. Eğer sen olmasaydın o Bâki olacaktım ben ve mutluluk neydi, nasıl bir şeye benziyordu bilemeyecektim.”

“Nasıl bir şeye benziyor sevgilim?”

“Mutluluk, senin adındır sevgilim.”

“Bir an önce birbirimizin olmalıyız. Gel iste beni babamdan. Ayrı yataklarda geçmesin günlerimiz.”

“İsteyeceğim, lâkin korkuyorum. Ya vermezse…” Yanından kalkıp güneşe doğru yürüdüm. Güneş belden yukarımı dairesinin içine almıştı. “Tamam, görüşmemize izin verdi ama ‘Evlenemezsiniz.’ deyiverirse… O zaman ne yaparım ben sevgilim?”

“Kaçarız.”

Necla’nın gözlerinde kararlılığı görebiliyordum. Çünkü gözlerinde ben vardım.

Güneşin batışını izledik. Karanlık olmuştu. Necla’nın karanlıktan korktuğunu ilk defa görüyordum. Mağaraya yaklaşmıştık. Karşımıza İsmet ile Şevket çıktı. İsmet biraz süzdü. Necla’dan cesaret alıyordum sanki İsmet’ten gözlerimi kaçırmadım.

“Site Reis’inin kızı değil mi şu Şevket? Hani bizi siteden göndermek isteyen korkak Celal Çavuş? Yanındaki bu mahlûk da müstakbel damat adayı olmalı. Mızrakçı ödlek Bâki… Tam layık bir damat Reis’e. Ha-ha-ha!”

Oralı olmadık, yürümeyi sürdürdük. Ancak Şevket koşarak gelip önümüzü kesti.

“Ta kendisi, İsmet. Reis’imizin kızı ve ödlek Bâki.”

“Arkadaşlar,” dedim cesaretli ancak alttan korktuğum anlaşılır titrek bir ses tonuyla “bırakın bizi gidelim. İyi olmaz sonunuz, lütfen.” Bu son sözüm üstüne pişmanlık yaşamaya başladım.

“Bak bak…” dedi İsmet, Şevket’in yanına gelirken. “Şu Bâki’nin cesaretine bakın hele. Gözlerimi yaşarttın. Kaç zamandır anlatılıp duran ayı hikâyesindeki Bâki sensin ya, tabii. Ne diyorsun Şevket, rahat bırakalım mı? Gitsinler mi?”

“İsmetçiğim, ben tırstım. Belki ikimizin de kolunu kırar, canımıza okur bu Mızrakçı. Ayılardan beter eder bizi. Lütfen İsmet, ölmek istemiyorum. Gitsinler.”

“Tamam, gidebilirsiniz,” dedi İsmet. Yolu gösterdi.

Biz tam yürümeye başladık; Şevket Necla’yı, İsmet de beni yakaladı: “Sen kendini ne sanıyorsun lan dinozor dölü! O ayı hikâyesini bir de ben anlatayım mı? Dinlemek ister misin küçük hanım?”

“İsmet, dur kızdırma Mızrakçı’yı. Elinden kurtulursa fena benzetir bizi. Ha-ha-ha!”

İsmet de kahkaha ile karşılık verdi: “Ha-ha-ha!”

İnsanın yüzünü tokatlayan acı bir rüzgâr esiyordu. Şevket ile İsmet aralıksız gülüyordu. Zavallı sevgilim Necla ise ağlamaklı bir yüz ifadesi ile bana bakıyordu. Şimdi ne yapabilirdim ey ateş tanrısı? Yol göster bana! Işık ol, kurtar beni bu çaresizlikten! Ey ateş tanrısı, lütfen! Yalvarırım sana. Bana acımıyorsan eğer, senin varlığına inanmayıp taşa ‘Tanrım,’ diyen sevgilime acı. Acı, yardım et ki, senin kudretini anlayabilsin. Anlasın ki sana iman etsin. Varlığını ispat et, ey ateş tanrısı! Tanrım…

“Ateş tanrısı bunu sizin yanınıza bırakmaz. Yol yakınken dönün bu hatanızdan.”

“Yanıp sönen bir tanrı olabilir mi? Asıl tanrı taştır,” dedi İsmet.

“Kırıp parçalanıyor o da. Tanrı parçalanmaz, bir bütündür. Ateş kadar kuvvetlidir. Bizi bırakmazsanız başınıza kötü şeyler gelecek!”

“Aman, çok korktuk!” diye karşılık verdi Şevket.

“Bunu öldürelim, kızı da… Ha-ha-ha!” diyerek kolumu büken İsmet’in elinden kurtulmak için harekete geçtim. Lâkin adam kuvvetli: “Kıpraşma!”

“Haklısın İsmet.”

“Babam sizi mahvedecek. Fena cezalar alacaksınız.”

“Lan Bâki, gördün mü Reis de tanrıymış! Ha-ha-ha!” Şevket dedi bunu. İri gövdesine rağmen küçük kafalı, saçları eksilmiş, sakalına ak düşmüş bir serseri olan Şevket’ti bunu diyen. “İsmet, gidelim.”

Bizi de yanlarında sürüklemeye başladılar. Mağaralarımızdan uzak bir mağaraya getirdiler bizi. İçeride sürüngenlerin sesi vardı. Türlü türlü hayvan olabilirdi burada. Ancak İsmet ve Şevket kadar iğrenç ve korkunç olamayacak hayvanlar.

İsmet ve Şevket mağaranın önünde duruyorlardı. Bir fırsatını bulup ikisinin de üstüne çullanacaktım. Ancak öyle bir sıkıştırmışlardı ki kıpırdayamıyordum bile. Zavallı Necla ise bana bakmıyor, ağlamıyor, sessizce dışarıya bakıyordu. Bu olaylardan çok etkilendiği ortada… Kapıdaki iki serserinin ayı hikâyesine dair konuşmaları ve bu kadar çabuk pes etmem hakkımdaki olumlu düşünceleri değiştirmiş midir? Belki benimle bir kez daha görüşmek istemez.

Gün ağarmaya başlamıştı. Şevket yiyecek bir şeyler bulmak için mağaradan ayrıldı. İsmet başucuma geldi. Yanıma oturdu. Babacan bir ton aradı ses tellerinde:

“Sen seviyor musun bu kızı?”

“Ne fark eder, öldürmeyecek misiniz bizi?”

“Orası öyle.”

“Neyi öğrenmek istiyorsunuz o zaman?”

“Kıza zarar verme konusunda karar vermek istiyorum.”

“Öldüreceksiniz kızı. Daha nasıl bir zarardan bahsediyorsun İsmet?”

“Kızı becereceğiz. Bunu söyletmene gerek yoktu.”

“Önce beni öldürmeniz lazım. Beni öldürmeden böyle bir şey yaparsanız ant olsun sizi öldürürüm.”

“Ha-ha-ha! Bak sen şu ayı avcısına!”

İsmet kalktı yanımdan. Necla’ya yürüdü.

“Su ister misin?”

“Hayır,” dedi belli belirsiz sesle “babam merak etmiştir, bari ona haber verin.”

“Düşünürüz.”

Sürüngenlerin varlığını bacağımda hareket etmelerinden hissediyorum. Hem de birden fazla sürüngen.

Hissettiğim sürüngenler bana zarar vermeden çekip gittiler bir süre sonra. Tam gözümü kapatıp uykuya dalacağım sırada Şevket’in iri gövdesinin çıkardığı sesle açıyorum tekrar gözlerimi. Şevket’in gelmesiyle İsmet de sinirini gösterdi. Açlıktan sinirlenmiş olan İsmet hemen atıldı adamın üzerine sözleriyle: “Nerede kaldın be Şevket! Açlıktan şu ayı avcısını yiyecektim.”

“Site karışmış İsmet,” dedi öteki.

“Ne olmuş?”

“Ne demek ‘ne olmuş’?” dedim İsmet’e. “Site Reis’inin kızını ve damadını kaçırdınız. Sonra da ‘ne olmuş’ mu diyorsun?”

İsmet çıplak sağ ayağını sol gözümün üstüne geçirdi. Bunu herhangi bir taşa yapıyormuşçasına yaptı. Bir süre gözümü açamadım. Sağlam gözümle az önce öfkeden deliye dönmüş serseriye sert sert baktım.

“Sesini kes! Kafanı da başka yere çevir.”

Adamın dediğini yapmama konusunda kararlıydım.

“Sana dediğimi yap.”

“Bırak şimdi şunu İsmet. Bir çaresini düşünelim,” diye araya girdi Şevket. Ama İsmet onu dinlemeyeceği ortada:

“Sana dediğimi yap, dedim. Yapmıyor musun? Yapma. Şevket, şu kızı çıkart.”

Yalvarır bir ses tonuyla haykırdım: “Tamam, dur! Dediğini yapacağım!”

“Sana güzellikle söyledim. Dinlemedin. Bir de bunu deneyelim bakalım.”

“İsmet, delirme. Bak bu işi sorunsuz çözebiliriz.”

“Nasıl olacakmış o iş?”

“Bırakalım gitsinler. Konuşmazlar. Konuşmazsınız değil mi?”

“Konuşmayız,” dedi yorgunluktan ve çaresizlikten hâlsiz kalan sevgilim.

“Sen?” iri gözlerini bana dikti İsmet.

“Sizi bulacağım.”

“Lan oğlum, sen neye güveniyorsun? Bebelere anlatılan şu yalan ayı hikâyesi senin aklını mı çeldi? Seni öyle bir benzetirim ki, leşini akbabalar dâhi beğenmez,” diye kükredi Şevket. “Şimdi seni bırakacağım. Tamam mı sorun istemiyorum?”

“Amma uzattın Şevket,” diye bir yumruk attı arkadaşına baş belası olan serseri.

Şevket yere yığıldı. Koca gövdesine rağmen çok çabuk yere yığılan Şevket eli burnunda İsmet’e bakakaldı. Sadece Şevket değil biz de bu harekete anlam veremedik zavallı sevgilimle. Onun gözlerine baktığımda daha fazla uzatmamamın gerektiğini anlatan bir ifade vardı. Tam o gözle konuşacağım sıra gelmişti ki Şevket ayağa kalktı ve İsmet’e var gücüyle bir tekme attı. Adam mağaranın dışına uçtu. Şevket de ardından çıktı ve iki adam arasında büyük bir kavga beklenirken yan yana oturup konuşmaya başladılar. Hayatları boyunca hep bir arada olan bu iki serseri bizim gibi iki tutsak yüzünden kavga etmenin manasız olduğunu birbirlerine iki medeni insan gibi anlatıyorlardı.

Bu konuşma havanın iki ton koyulaşmasına kadar devam etti. Sonra kalkıp yanımıza doğru geldiler. Necla merakla onları takip ediyordu. Serseriler yanıma çömeldi. İsmet yerden eline aldığı taş parçalarıyla oynarken gözü bendeydi. Konuşmaya başlamak için uygun sözcükleri aradı. Biraz da ne diyeceğine dair ortamda merak uyandırmayı amaçladığı söylenebilir.

“Şimdi size bir hikâye anlatacağım. Vaktimiz de var nasıl olsa. Sonra biz kendi yolumuza siz kendi yolunuza… Zaten bizim adımızı verseniz bile bulamayacaksınız. Ha-ha-ha! Yanlış hatırlamıyorsam on keskin soğuk (kış) önceydi, değil mi Bâki?”

“Kes İsmet!”

“Dinle, dinle… Celal Çavuş’un kesilmesini emrettiği altmış ağaçlık küçük ormanı bilirsiniz. Hepimizin yaşı hatırlamaya uygun. Bu ormanda birçok cins mahlûk yaşardı. Ama asıl sahibi ayılardı. Kocaman ayılar vardı. Fakat kimseye karışmazlardı kendi hâlinde yaşar giderlerdi. İşte küçük hanım, babanın, bu orman kesilsin, diye emir vermesinin ardından Bâki’nin ustasından alınan kesici âletlerle ormana hücum etti ahali. Lâkin gidişlerinden gelişleri daha çok olay oldu. Ha-ha-ha! Ormandaki birkaç ayı bizimkileri kovalamış anlayacağın. Ha-ha-ha! Sonra Celal Çavuş sitede kuvvetli ne kadar adam varsa ormana gönderdi. Canavar Salih de bunlardan biriydi. Adamcağız ayılar tarafından öldürülünce meydana onun adını verdiler. Her neyse, çok uzatmayalım…”

“İsmet, neyi amaçlıyorsan şunu bilmelisin ki amacına ulaşamayacaksın.”

“Sözümü kesme ayı avcısı! Nasıl cansız ayıların kafasını patlattığını anlatıyorum burada! Saygılı davran biraz. Dinle… Sahi o ayılar nasıl ölmüştü Bâki? Senin oraya gittiğinde o ayılar cansızdı.”

“Ne diyor bu Bâki?” dedi hayal kırıklığına uğramış sevgilim.

“Bilmiyorum, İsmet. Benim gittiğimde ölmüşlerdi. Sen nereden biliyorsun peki?”

“Bâki! Ne oluyor? Onları sen öldürdün. Neden öldürmemiş gibi davranıyorsun?”

“Senin sevgilin bir karıncayı dâhi incitemez küçük hanım. Şanslı mısın, şanssız mısın kararını sen ver.”

“Üzgünüm Necla.”

“Keşke senden duysaydım bunları. Daha az hayal kırıklığına uğrardım.”

“İnan söyleyecektim.”

“Evlenince mi?”

“Öf,” diye sitem etti Şevket. “Sonra çok kavga edersiniz. Sizi mi dinleyeceğiz!”

“Tamam. Hadi anlattın, serbest bırak bizi.”

Şevket tam sıkıştırdıkları taşları çekerken İsmet’in aklına bir şey geldi.

“Dur, son bir şey daha var. Onu yapmazsam olmaz. İçim rahat etmez yani.”

“Daha ne istiyorsun be adam?” dedim mahcup bir ses tonuyla.

“Şevket sen iyice sıkıştır şunu kaçamasın. Biz de Reis’e güzel bir ceza verelim. Herkesten sakındığı kızını bakalım bizden koruyabilecek mi? Ha-ha-ha!”

“Hayır, İsmet, hayır diyorum!” diye bağırdım.

İsmet, Necla’nın üzerine yürümeye başladı. Kurtulmak için çırpındım ama nafile. Son umudum olan Şevket de kalktı yanımdan. Ama kalkarken iki büyük taşı yerinden etti iri gövdesiyle.

Necla’yı sıkıştırdıkları taşları birer birer alıyordu İsmet. Taşın birinin altından kaçan kertenkele nazlı yârimin çığlık atmasına sebep oldu.

Çıkabilmek adına birkaç hamle daha yaptım. Artık kolumu daha rahat hareket ettirebiliyordum. Kafamda bir plan canlanmıştı bile. Sadece ikisini de uygunsuz pozisyonda yakalamalıydım. Bu hâlimden şüphelenmesinler diye de çırpınma numaralarını sürdürdüm.

Necla’yı kayaların arasından çıkartıp mağaranın girişine sürüklediler. Zavallı kızcağız gözyaşlarının görüşünde bulanıklığa yol açmasına aldırmadan bana bakıyordu. Çaresizliğimi biliyor lâkin benden yardım umuyordu. Ayağı takılıp düştü. Sonra İsmet çömeldi yanına. Bacaklarında ellerini gezdirdi. Necla adamın ellerini tokatladı. İsmet de buna karşılık olarak Necla’ya bir tokat attı. Kız, yere kapandı.

Şevket de çömelince kayaların arasından yılanlarla birlikte çıktım. İki adamın ve sevgilimin gözleri üzerimdeydi. Elimdeki büyük taşla Şevket’in kafasını ikiye ayırdım. İsmet toparlanmak üzere iken çıplak sol ayağımın topuğuyla göğüs kafesine var gücümle vurdum. Adam neye uğradığını bilemedi. Kalkmasına izin vermedim. Tekrar tekme savurdum. Serseri İsmet’e acıdım. Ağzı burnu birbirine karışmış durumdaydı. Lâkin sinirliyim de. Üstüne oturdum. Bir sağ, bir sol… İsmet’in cansız bedeni çürüyene kadar vurdum. Yakınlarda bir yerlerde gelen sesle kendime geldim. Birileri ağaç kesiyor olmalıydı.

Havanın rengi iki ton açılmıştı. Necla korkulu gözlerle bana ve iki cesede bakıyordu. İsmet’in yanındaydım. Kalktım, Necla’nın yanına oturdum.

“Necla!” dedim. Kendinde olmadığını anlayınca tokatladım. Ağlayarak sarıldı bana.

“Götür beni Bâki.”

“Tamam, Necla. Gel. Kalk hadi gidelim.”

Ağır adımlarla yürüyorduk. Yol boyunca hiç konuşmadık. Yolda yemek yemek ve su içmek için verdiğimiz molalarda ikimiz de yaşamdan uzak bir resim çiziyorduk.

Siteye vardığımızda akşam olmuştu. Yıldızlar yere çok yakındı. Birkaç mızrakla beş on tanesini yere düşürebilirdim. Mağaraların önünde yanan odunlar sönmek üzereydi. Takati kalmamış olan sevgilimi sırtıma almıştım. Celal Çavuş’un birazdan açacağı kapıya yumruğumu kalan son gücümle vurdum. Kapı yuvarlandı. Bizi gören Celal Çavuş sinirli ve sevinçli bir ses tonuyla azarladı:

“Neredeydiniz siz!  Meraktan delirdim ya, delirdim!”

“Doğada gezelim dedik, Celal Çavuş. Necla size söylemeyi unutmuş. Yolda çok yoruldu. İzin verirsen yatağına taşıyayım?”

“Geç.”

Yatağına yatırdım. Tam çıkacakken ellerimden tuttu:

“Nereye?”

“Mağarama.”

“Yaşadıklarımız?”

“Hakkımda hayal kırıklığı yaratan sözleri nasıl aklarım Necla?”

“Hayatlarımızı kurtardın, daha mühimi var mı? Hem ondan söz etmiyorum ben. Bu olayları unutabilecek miyiz?”

“Unutabilmek için ne gerekiyorsa yapmalıyız.”

“Kolay toparlanabileceğimi sanmıyorum ben.”

“Hakkındır.”

“İyi geceler Bâki.”

“Sana da sevgilim.”

Mağaranın küçük gözünden çıktım. Celal Çavuş beni girişte bekliyordu hâlâ. Ona da iyi geceler dedim. Mağarama gittim.

Kendimi öyle bir attım ki yatağa böyle bir yorgunluk bilmedim hiç. Henüz ilk saniyede uyudum.

Sabah kapımın yumruklanmasıyla uyandım. Kimdi bu, ne istiyordu? Söve söve vardım kapıya. Tüm gücümü kullanmıştım sanki. Kapıyı yuvarlayacak gücüm kalmamıştı kollarımda. Yakılması için hazır tutulan odunlar vardır. Uzun ve kalın olanlardan bir tanesini aldım ve ondan destek alarak mağaranın kapısını yuvarladım. Karşımda duranlar -tam sayısını bilemiyorum- sitenin güvenlik güçleriydi. Karşımdaki adamlardan en önde duranı Ferdi Amir, uzun zamandır samimi olduğum biriydi. Bana en arkadaşça ses tonunu kullanarak durumu izah etmeye çalıştı:

“Bâki, hakkında suç duyurusu var. Bizimle karakola kadar geleceksin. Etrafın sarılı, bir yere kaçamazsın.”

“Anlamadım amirim. Ne suçu? Ne zaman?”

“Geçen gece neredeydin?”

“Celal Çavuş’un evindeydim. Necla ile gezdik ve onu evine bıraktım.”

Celal Çavuş yaklaşıyordu. Konuşmaları duymuştu belli ki.

“Doğru söylüyor, Ferdi. Dün gece kızımlaydı. Ondan önce ki iki gün de kızımla site dışındaydı, biliyorsun. Sitede arama yaptık beraber. Hayırdır? Olay ne?”

“Site dışındaydı, zaten buraya gelmemdeki detay da bu. Bundan sonra ki soruları karakolda soracağız. Hadi Bâki, gidelim. Celal Çavuş, kızınızın tanıklığına ihtiyacımız olacak. Lütfen, onu da alıp gelin.”

“Tamam, Ferdi. Ben getireceğim.”

“Önemli.”

“Taş tanrısı kötülüklerden korusun.”

İki polis nezaretinde karakola kadar yürüdük. Karakol üç göz odadan oluşan mağaraydı. Beni serserilerin yaptığı gibi sıkıştırdılar. Hayatım bir anda altüst olmuştu. Önce serseriler tarafından sonra da polisler tarafından aynı muameleye maruz kalmıştım. Serserilerin elinden kurtulmaya benzemezdi buradan kaçmak. Sahi suçum neydi benim? Niye buradayım!

Babacan adımlarıyla Celal Çavuş ve zavallı sevgilim Necla geldi çok geçmeden. Onların yüzünde de bir şaşkınlık vardı. Necla yanımda kaldı, Celal Çavuş ise olayın aslı astarını öğrenmek için karakol amiri Ferdi’nin yanına gitti.

Necla ile sessizce birbirimize baktık. Hiçbir şey konuşmadık. Yanımıza gelen polis Necla’ya seslenip götürmese ömrümüzün sonuna kadar bu şekilde kalabilirdik.

İçimden altı yüze kadar saydım. Altı yüz bire geldiğimde iki polis geldi ve beni çıkarttı. Olayın bir yanlış anlama olduğunu ve suçsuz olduğum nihayet anlaşılmış ve özgürlüğüme kavuşturulmuştum.

Beni amirlerinin odasına götürdüler. Kollarımdan öyle kuvvetli tutuyorlardı ki kolum kırılıp ölebilirdim. Odada beni bekleyen Ferdi Amir, Celal Çavuş ve Necla gözleriyle beni süzdüler. Ferdi Amir ayağa kalktı ve bir adamı aldı içeriye. Benim oturmamı ifade eden bir el hareketi yaptı. Celal Çavuş, bana neden kabahat işlemişim gibi bakıyordu?

“Ferdi Amirim, artık neler olup bittiğini bana anlatacak mısınız? Neden buradayım ben? Biz. Necla da neden burada? Bu adam kim? Ne oluyor?”

“Soru sormayı bırak şimdi Bâki,” dedi Ferdi Amir.

“Açıklama yapın o zaman.”

“Pekâlâ. Necla Hanım ile geçen gece site dışındaymışsınız, doğru mu?” kafamla doğruladıktan sonra devam etti: “Güzel. Yalan söylemiyorsun. Necla Hanım bize birtakım sorunlardan söz etti. Bir de senden dinleyelim olayı, Bâki.”

“Hangi sorunla… Ne sorunu?”

“İsmet ve Şevket’in sizi alıkoyduğu sorunu… Ne oldu Bâki?”

Cevap vermedim. Bunun üzerine Ferdi Amir içeri alınan adama yöneltti bakışını.

“Anlat.”

“Yakacak odun kalmamıştı mağarada,” diye başladı adam “sitemizdeki ağaçlara zarar vermek istemedim,” diye devam etti. Arada Celal Çavuş’a bakıyor takdir bekliyordu. “Siteye en yakın orman o bölgededir. Aldım elime baltayı gittim ormana. Bir ağaç, iki ağaç derken beş ağacı biçtim,” Bu sözlerinin ardından ara verdi, teessüf bekledi. Verdiği aradan sonra devam etti: “Tam altıncı ağacın bedenine vuracaktım baltayı, bir boğuşma sesi duydum. Baltayı bıraktım oraya. Sesin geldiği yere yaklaştım ve ne göreyim? Bizim sitenin serserileri İsmet ve Şevket’i alt eden Bâki. Ayı hikâyesini bilirsiniz, ellerinizden öper altıncı oğlanı doğurdu bizim ortanca hanım, o da bu hikâye ile büyüyecek,” bu sırada Necla ile bakıştık. “aynı o şekilde iki serseriyi öldürdü Bâki. Cesetleri hâlen oradadır.”

“Evet, cesetleri aldık,” dedi Ferdi Amir.

Önüme bakıyordum. Artık yolun sonuna gelmiştim.

“Bir şey diyecek misin?” Ferdi Amirin sesiydi bu.

Kafamı hayır manasında salladım. Hakkımda ne ceza vereceklerse razıydım. Celal Çavuş ayağa kalktı.

“Ferdi, orada kızım da varmış. Hem kızımı kirletip ikisini de öldüreceklermiş. Nefsi müdafaa sayılmaz mı?”

“Şimdi tutuklayacağız biz Bâki’yi. Son kararı hâkim verecek. Ufak bir ceza alabilir, kendinizi hazırlayın sonuca. Senin hatırın geçer. Rica edersen belki ceza bile almayabilir, Celal Çavuş.”

Celal Çavuş yanıma sokuldu. Yine en babacan ses tonuyla konuşmak için uygun sözcüğü aradı.

“I… Şey… Yiğidim, sen merak etme. Kurtaracağım seni.”

“Necla’ya iyi bak, Celal Çavuş. Eğer bir bey falan isterse ver gitsin. Benim kurtuluşum yok,” Aklıma ilk gelen şeyi hiç uzatmadan ve tek nefeste söyleyivermiştim.

“Saçmalama! Sen şimdi bunları düşünme bakalım. Bir çaresine bakacağız.”

Celal Çavuş ve Ferdi Amir onayladıktan sonra iki polis kollarıma girdi ve beni sitenin adliyesine götürdüler.

İki tane tutukmağarası ve beş duruşma salonu ve on, on bir avukat ve altı savcı dairesinin bulunduğu büyük adliye mağarasına karakoldan yola çıktığımızda güneş tam tepedeyken yarım sola kaymış olduğu an gelmiştik.

Duruşma salonunun olduğu mağaranın önünde bekledik. Hâkimler bu adliyede bulunmazlardı. Hususi olarak kendilerine tahsis edilmiş mağaralar olur, oradan tam duruşma zamanı atlarla gelirlerdi. Ferdi Amirin söylediğine göre benim duruşmama savcılardan Özgür, hâkimlerden de Onur katılacaktı. Şahsi avukatım olan Erol ise hazır, yanımda bekliyordu. Karşı taraf yoktu bu duruşmada, mevtaydılar çünkü.

İddianameyi hazırlayan Savcı Özgür, maddeleri unutmamak için tekrar yapıyordu.

Suç duyurusunu yapan adam ise Celal Çavuş’un yanından bir dakika bile ayrılmıyordu. Zavallı sevgilim Necla, şu aksiyonlardan kurtulup o eski basit hayatına tekrar dönmeyi arzuluyordu. Kim istemez ki? Hangimiz basit yaşamayı istemeyiz? Ancak hayatta ne olacağını önceden bilemeyiz. Benim gibi bir adam katil oluyorsa hayatta her şeye hazırlıklı olmalıyız. Birkaç olumsuzluklardan sonra pes etmemeliyiz. Son nefese kadar mücadeleyi bırakmamalıyız. Bugün bize gülmeyen kader yarın da mı gülmez? Elbet bir gün gülecektir.

Hâkimin atının ayak sesleri duyulunca mağaradaki polisler ve Avukat Erol hâkimin inmesine yardım etmek için o yana koştular. Hâkim alışık olduğu kalabalık eşliğinde mağaraya girdi. Duruşmanın olacağı salonun kapısı yuvarlandı ve önde hâkim arkasında Celal Çavuş, takip eden sırada da sırasıyla savcı, Ferdi Amir, avukat, diğer polisler ve ben, Necla ve suç duyurusunda bulunan adam girdik.

Hâkim bir kayanın üstüne çıkıp oturdu. Soluna savcı, sağına da bizim Celal Çavuş oturdu. Polisler de beni ortadaki kayanın yanına sıkıştırdılar. Sonra diğer kalanlar da dinlemek için oluşturulan bölüme geçtiler. Ha, avukat da ortadaki kayaya oturdu, yani yanımda sayılabilir.

Hâkim savcıya söz hakkını verdi. Savcı ayağa kalktı ve duruşma salonunda bir ileri bir geri yürüyerek konuşmaya başladı:

“Suç: Cinayet! Suç Duyuru Tarihi: Bu sabah! Suç Tarihi: Birkaç gün evvel! Soruşturma Evrakı İncelendi: Müşteki Niyazi,” adamın adının Niyazi olduğunu öğreniyorum. Seni unutmayacağım Niyazi. “birkaç gün evvel yakacak odun bulma adına…” İddianameyi okuyan savcı büyük bir mutlulukla yerine oturdu.

Hâkim kalın kaşlarını çatarak bana savunmamı yapmamı söyledi. Ancak savunma yapacak değildim. Suçum ortadaydı. Yine de usuldendir birkaç söz söylemek icap eder.

“Olaylar bu şekilde gelişti Sayın Hâkim. Böyle olmasını elbette istemezdim ama müstakbel karımın namusuna göz diktikleri için kendimi kaybedip saldırdım. Ve olanlar ortada. Arz ederim.”

“Gereği düşünüldü…” Herkes ayağa kalktı. Ben sıkıştırıldığım için kalkamadım. “Sanığa yüklenen suçun, sanık tarafından işlendiğinin sabit olması…”

İki keskin soğuk (kış) ceza almıştım. Eğer keyfi yapsaymışım öldüreceklermiş direkt. Kararın verildiği, hâkimin cezamı söylediği o an kendimden çok zavallı sevgilim Necla’nın akıbetini düşündüm. Celal Çavuş’a “Ver gitsin,” demiştim. Yapar mıydı böyle bir şeyi? Beni bekler miydi Necla?

Polisler çıkarttılar taşları. Kolumdan tutup dışarıya çıkarttılar. Necla ile sarılmama izin verdiler.

“Ne olursa olsun, seni bekleyeceğim Bâki.”

“Biliyorum sevgilim. Gök gözlerin, güneş saçların mahpusluğumu tez bitirecek… Beni yalnız bırakma. Sık sık gel yanıma. Tamam mı?”

“Sen delirdin mi? Tabii geleceğim.”

Polisler tekrar koluma girdi ve tutukmağaralarından erkeklerin kaldığı mağaraya kadar yürümeye başladık. Sizin zamanınıza göre iki seneye tekabül eden iki keskin kış boyunca bir daha göremeyeceğim gökyüzüne doyasıya baktım. Her bir bulutun, taşın, toprağın, insanın, karıncanın, kedinin, Necla’nın, yanımdaki polislerin, bitkilerin, güneşin en ince detayına kadar baktım. Bu inceleme bana iki sene yeterdi. Hepsi yeterdi belki ama Necla’yı bir gün görmesem ölümlerden en acısından da acı gelirdi bana…

Tutukmağarasının ağır ve sadece dıştan yuvarlanabilen bir kapısı vardı. Kapının önüne geldiğimizde yanımdaki polisler kapıdaki polislere teslim ettiler ve gittiler. Son bir kez temiz havayı içime çekip gökyüzüne baktım. Güneş boynunu sola yatırmıştı. Mağaranın kapısı yuvarlandı ve içeriye girdim.

Altmış erkek vardı içeride. Beni karşıladılar. İşlediğim cinayet ve hakkımda anlatılan ayı hikâyesi bir saygınlık kazandırmış gelmeden. Ruhum ve bedenim buraya gelmeden adım gelmişti.

Tutukmağarasının en sözü geçen adamlarından Abdullah elimi sıktı ve bana yerimi gösterdi. İçeridekilerin hepsi sıcak davrandı. Yemeğim ve suyum ben yorulmadan önüme geliyordu.

Günler hızla geçiyordu. Çünkü dışarıda bir sevgilim vardı. Ona kavuşacağım güne ulaşabilmek adına günleri sanki tam bitmeden yarım hâlde çuvallayıp atıyordum. Ah bir de gelseydi görüşe, Necla! Beni mutlu etseydi. Beklediğini bilseydim… Gelmiyordu. Celal Çavuş’a haber saldım, o da gelmedi. Oysaki elinden geleni yapıp benim salıverilmemi sağlayacağını söylemişti. İyi gün dostu muydun sen, Celal Çavuş?

Benden sonra tutukmağarasına düşen İsmet’in amcasının kaynı Cezmi ile dost olduk. İçeride tek söz sahibi bendim. Mutluluk vericiydi. Ta ki Erdal gelene dek! Hırsızlıktan içeri düşen bu adam tam bir belaydı. İlk başlarda nabız yoklamak için sessiz gözüküyordu. Lâkin günler ilerledikçe ufak tefek vukuatları olmaya başladı. Yemekçimiz -aynı zamanda İsmet’in uzaktan akrabası olan- Cezmi ile büyük bir kavgaya tutuştular. Hemen araya girdim ama bu son olmayacağı belliydi. Tutukmağarası savcısına şikâyetimizi ilettik. Adam da geri dönüş yapacağını iletti. İlgilenmek… Ne ilgilenmek ama! Adama bu olaylardan ötürü ek ceza verdiler. Gerçi sitede başka bir tutukmağarası yoktu, bu sebepten kurtuluş yolu tahliye edilmesinden geçiyordu. Bir cinayetin kılıfı olabilirdi ancak hırsızlığın bir kılıfı olamazdı. Bu yüzden bu saçma düşünce de fazla yer etmedi zihnimde.

Bir vukuat, iki vukuat derken sabrım taştı. Laf attım cevap vermedi. Sonra arkadaşları topladım. Ne derse desin, ona cevap vermemelerini söyledim. Ancak bu şekilde bu pisliği temizleyebilirdik.

Erdal zıvanadan çıkmaya başladı. Mahkûmlar ses etmedikçe daha beter azıttı. Son olarak da yaptığı pisliğin üstünü kapatmayınca çok sinirlendim. Abdullah araya girmeseydi kafasını patlatacak, kolunu kıracaktım.

Yine bir görüş günüydü. Mahkûmlardan üçünün beşinin yakınları gelmiş ve görüşe çıkmışlardı. Görüşmelerin yapıldığı mağarayı ben bilmiyorum. Ama anlattıklarına göre dar bir mağaraymış. Tek tek giriyorlarmış mahkûmlar bu yüzden. Abdullah’ın oğlu Cengiz bir tane kuş kafası getirmiş hediye olarak. Çocukluk işte. Kuş gibi özgürlüğüne kavuşacaksın demek mi istiyor, ne diyor, kim bilir! Pislik Erdal’ın bile bir tanıdığı geldi görüşe -artık kim geldiyse bu görüşten sonra bir daha da kimseye bulaşmadı-.

Akşam olup tüm mahkûmlar yaşananları anlattıklarında benim içim cız ederdi. Cezmi’nin yaptığı akşam yemeğindeki bol kuyruk yağlı inek kavurmasından bir tane bile almadım. Erkenden yattım. Kimse gelip sen necisin demedi, beni bana bıraktılar. Ateş tanrısı hepsinden razı olsun. Taş tanrısına da saygı duyuyordum artık, ateş tanrısından sonra ona da dua ediyordum.

Herkes uyumuştu. Kalktım yerimden. Herkesten uzak bir yerde sadece kendimin duyabileceği bir ses tonuyla şu şiiri söyledim:

 

Soğuk ve karanlık

Taş duvarlar arasındayım.

Ne bir yâr var hasret giderecek

Ne de bir hâl var dayanacak.

 

Ey nazlı sevgilim!

Duy beni, gel görüşe

Belki asarlar, belki hiç çıkartmazlar

Son bir kez göreyim seni.

 

Kudurmuş hayat dalgaları

Deli gibi çarpıyor suratıma

Derdimden kaçmaya da engel

Taş tanrısı.

 

Ey sevgilim!

Bir daha göremem

Son bir kez sarılıp öpeyim

Gel göreyim seni.

 

Bir Keskin Soğuk, Yeşeren Ağaçlar, Kavurucu Sıcaklar ve Sararan Ağaçlar mevsimleri geçmişti. Bir döngü daha zamanım vardı. Ziyaretime gelen üç kişi olmuştu bu geçen zamanda. Dükkânı işletmek isteyen Ümit, komşum Metin ve Celal Çavuş… Hâlimi hatırımı sormak yeni mi aklına gelmişti? Hayır. Sitede seçimler yaklaşıyor. İçerdekilerin aklına girip kendisine oy verdirmemi istiyordu. Ben de inadına rakibe çalışacaktım. Bu zamana kadar hiç gelme, işin düşsün öyle gel… Ateş tanrısına inanmayan müstakbel kayınbabama cezasını vermeliydim. Seçimler altı güneş doğumu sonra yapılacaktı. “Tamam,” dedim. “Necla,” dedi. Bana Necla’dan haber getirmişti. Hâlâ kimseyle evlenmemiş ve eline erkek eli ve dudaklarına başka dudak değmemiş… Beni içeride görmeye dayanamazmış. Bu yüzden gelmemiş. Ama bir taşa Resimci Vahit’e resmini çizdirmiş ve bana göndermiş. Onu sakladım hemen. Soranları da “Size ne? İşinize bakın!” diye geçiştirdim.

Aradan üç gün geçmişti. Tabii biz içeride günlerin değiştiğini değişen polis gardiyanlarından anlıyoruz. Saçına sakalına ak düşmüş bir polis gardiyanı bize haberi, sizden kurtuluyoruz anlamı çıkan bir ses tonuyla getirdi:

“Hayırdır, Faik?” dedi Abdullah.

“Hayır… Hayır…”

“Ne oldu?”

“Çıkacaksınız.”

“Anlamadım?”

“Celal Çavuş’a rakip olan Hıfzı Çavuş, reis seçilmesi hâlinde mahkûmlara af geleceğini, söyledi.”

İçeridekilerde bir sevinç… Bunu anlayabilmeniz için içeride olmanız gerekli.

Kurullar seçildi ve seçimler gerçekleştirildi. Herkes bir odaya giriyor ve tarafsız olan kurul üyelerine kimi desteklediğini söylüyor ve çıkıyordu. Tam beklendiği gibi Hıfzı Çavuş yeni yönetici seçildi. Kaç zamandır yöneticilik yaptığını unuttuğumuz Celal Çavuş’un yüz ifadesini canlandıran Abdullah gün boyunca güldürdü mahkûmları. Hıfzı Çavuş verdiği vaatleri de birer birer yerine getirmeye başladı. Nasıl başlamasın? Bu mağarayı yıkar gidip onu öldürürdük. Bu zamana kadar mağarayı yıkıp çıkmadıysak ve bunu gerçekten yapmadıysak efendiliğimizden taviz vermek istemeyişimizdir.

Kapıdakilerle ve içeride benden sonra tahliye edilecek olanlarla sarılıp vedalaştım. Tam çıkacakken arkamdan seslenerek gelen Erdal geçmiş günlerdeki terbiyesizlikleri için özür diledi. Elini sıktım, “Görüşürüz,” dedim.

Dışarı salındığımda güneş tam bıraktığım gibiydi. Suçlu bir çocuk gibi boynunu sola bükmüş dünyaya bakıyordu. Gören herkes güneşe mi acıyacaktı? Herkes, kendine acıyor muydu ki?

Tutukmağarasından çıkan akrabasını ya da tanışını alıp evlerine gidiyordu. Benim bir tanışım yoktu. Yalnız yürüdüm değişmiş yollarda. Canavar Salih Meydanı’ndaki birkaç ağaç kesilmişti. İnsanlar meydanın tam ortasına konulan taşa tapıyorlardı. Mağarama çekine çekine gittim. Celal Çavuş başkalarına kiralamış mıydı acaba mağaramı? Ne yapardım o hâlde? Gider miydim? Necla? Kaçarım dememiş miydi bana? Kaçırırım. Kaçarız.

Mağaranın kapısındaki kilit değişmiş. Anlaşılan kiralanmıştı. Hiç kapıyı yumruklayıp yeni kiracılarla konuşmadan Celal Çavuş’un mağarasına gitmeye karar verdim. Adımlarım mağaraya yaklaştıkça daha ağırlaştı ve yüreğimin heyecanı arttı. Nazlı yârimi görmeyeli çok zaman olmuştu. Hasretiyle yanıp tutuştum.

Nihayet Celal Çavuş’un mağarası… Kapıya iki sağlam yumruk atıyorum. İçeriden ayak sesleri duyuluyor. Ayak sesleri yaklaşıyor. Bir çift el kapıya sürtünüyor. Kapı yuvarlanıyor. Karşımda duran karanlık dişlerinin yer yer yok olduğu zavallı sevgilim Necla… Şaşırmıyor. Yüzüme bakıyor. Sonra kaybettiği bir eşyayı epey zaman sonra bulmuş ve artık eski değeri kalmadığı için tebessüm eder gibi hüzünleniyor. Geçmiş günü düşünüyor. Yaşadığımız güzel günler bu. Hepsini bir günmüş gibi düşünüyor. Yüzünde mutluluk belirtisi oluşuyor. Sonra… Sonra İsmet ile Şevket’i anımsıyor. O günü düşünüyor. Bundan sonra ki düşündüğü anlar hepsi ayrı günler gibi. Az önce yüzüne gelip pek çok yakışan mutluluk kedere bırakıyor yerini. O güzel yüzünü avcumun arasına alıp “Geçti. Tüm kötü günler geride kaldı. Artık buradayım. Beraberiz,” demeyi istiyorum. “Değişmemişsin, Necla. Nasılsın?” Cevap vermiyor. “İçeri buyur etmek yok mu?” Eliyle içeriyi gösteriyor. İçeriye geçiyorum. Bir sedire oturuyorum. Celal Çavuş bir bey kadar zengin oldu demek ben içerideyken. Bir horoz şimdi kaç tavuktu acaba?

“Geçmiş olsun, Bâki.”

Ah bu ses…

“Sağ ol, Necla. Niye öyle yabancıymışım gibi duruyorsun?” Yine cevap yok. “Niye gelmedin ziyaretime?”

“Doğru olmazdı.”

“Nasıl doğru olmazdı? O ne demek? Sen benim en kıymetlimsin. İçimdeki candan ötesin. Neyse… Geçti artık. Artık buradayım,” Celal Çavuş’un verdiği resim çizilmiş taşı gösterdim:  “Bak. İçeride son zamanlarım bu taşa bakmakla geçti. Baban getirdi.”

Uzun uzun baktı taşa. “Çok zaman oldu bunu çizdireli. Hem o zamanlar…” Sustu.

“‘Yeni çizdirdi’ demişti bana baban. Boş ver. Artık karşımdasın ya. Hem bu resimde, nasıl desem kötüsün, ama yine de güzelsin. Celal Çavuş nerede, ne zaman gelir, bir geçmiş olsun diyelim. Nasıl, kızgın mı? Benim mağaramı kime kiraya verdiniz? Neyse… Bırakalım şu soruları da gel az yanıma otur. Biraz hasret giderelim. Elin yine elimi yaksın. Gözlerin gözlerime ateş etsin. Sesin kulağımda kasırga yaratsın. Ben böyle söyledim diye, bana zarar verdiğini aklına getirip üzülme. Bunlar hoş şeyler, ne kadar anlamları fena olsa da.”

Tam bu sırada kapı yumruklandı. Necla kapıya gitti ve yuvarladı. Celal Çavuş ve yanında bir adam… Tanımıyorum. Herhalde Celal Çavuş seçimlerden sonra meyhaneden çıkmaz hâle geldi. Bu adamcağız da kendisini eve getirdi.

“Merhaba,” diyor.

“Merhaba,” Celal Çavuş ile göz göze geliyoruz. “Geçmiş olsun, Celal Çavuş.”

“Sağ ol,” Kızına elindekileri veriyor.

“Necla, bir kap su getir. İçim yandı.”

Necla’ya nasıl emir verir bu adam? Nasıl ‘sen’ diye hitap eder!

“Tamam, bey.”

Anladım! Ne kadar budalayım! Bu adam, yokluğumda siteye yerleşmiş bir zengin. Celal Çavuş ile arası da iyi. Yemeğe geldi.

“Tanıştırayım, Bâki,” diye araya girdi Celal Çavuş. “Bu Serhat, Necla’nın kocası. Geçen Yeşeren Ağaçlar mevsiminde evlendiler. İyi çocuktur. İyi anlaşırsınız.”

Beynimden vurulmuştum. Kolum kırılıp ölmüştüm sanki. Yüreğim en derin su kuyularında boğulmuştu. Necla bana bakıyordu. Olayı öğrendiğimde gözyaşlarıyla mağarayı sel basabilirdi. Ayağa kalktım. Celal Çavuş ve Serhat’ın yanına yürüdüm. Adama elimi uzattım.

“Ben sana geçmiş olsun demeye gelmedim sadece Celal Çavuş. Hayırlısı olsun Serhat. Ateş tanrısı bir yastıkta kocatsın.”

“Sağ ol, dostum. Yemeğe kalın.”

“Teşekkür ederim. Yolcu yolunda gerek. Ben veda etmek için de uğramıştım. Gidiyorum, buralarda duramam. Bir suçluyum ben.”

“Ya. Öyle mi? Yolun açık olsun. Gel seni yolcu edeyim,” dedi Celal Çavuş. Beraber mağaranın önüne yürüdük. Elini sırtıma koydu. “Nereye gideceksin?”

“Bilmiyorum. Büyük çöller, göller, vadiler aşacağım. Bir daha yolumuz kesişmez, Celal Çavuş. Necla’ya iyi bakın. Ateş tanrısına emanet olun.”

“Güle güle… Yolun açık olsun yiğidim.”

 

 

 

 

Okurlarımızdan gelen hikâyeleri yayınlamaya devam ediyoruz. Bu sayımızda değerli okurumuz Burak Demir’in gönderdiği hikâyeye yer verdik. Beğenerek okumanızı dileriz.

Selim arabasının arka koltuğuna yaslanmış, gözlerini kapamış, düşünüyordu. Dün gece evine biri girmişti. Uyanmış, sesini duymuş ama içeri gireni görememişti. İşin garibi, para, değerli antika eşyalar, pahalı saatlerle dolu evden hiçbir şey çalınmamıştı. Zenginlerin yaşadığı, bol kodamanlı bir sitede yaşıyordu. Bu insanlar yaşadıkları yerlere kendini beğenmişlik ve samimiyetsizlikle birlikte bolca parayla görgüsüz pahalılık getirirler ve bütün bunları koruyacak adamları olur. Selim’in sitesi de böyleydi, para vardı, korumalar da vardı. Güvenlik memurları, siteyi kameralarla gece gündüz izlerlerdi. Ama dün gece bir faydaları dokunmamıştı. Polise haber verilmiş, onlar da gelip inceleme başlatmışlardı. Kamera kayıtlarına bakılmış, hepsinin silindiği görülmüştü. Güvenlik elemanı, kayıtları kendisinin sildiğini itiraf etmiş ama ilginç bir şekilde neden sildiğini hatırlamadığını söylüyordu. Polis elemandan şüphelenmiş ve göz altına almıştı.

Şoför Kazım, “Her günkü kafeye mi gidiyoruz efendim?” diye sorarak Selim’i düşüncelerinden ayırdı.

Selim, “Hayır, sen sürmeye devam et.”

“Peki efendim.”

Selim, her gün iş çıkışı kahve içmeye gittiği italyan kafesine gitmiyordu. Yola baktı, aklında gitmek istediği bir yer yoktu ama içinden gelen ve davranışlarına etki eden bir dürtüyle nereye gideceğini biliyordu. Arabanın camından bakarken gitmek istediği yeri gördü. “Arabayı sağa çek,” dedi. Kazım, Selim’i sarsmamaya çalışarak yavaşladı ve arabayı durdurdu, kapıyı açmaya koştu. Selim arabadan indi, ” Sen gidebilirsin” dedi ve önünde durdukları mekanın açık kapısından içeri girdi. Ön yüzü camlarla kaplı, aydınlık, ufak bir pastaneydi. Kapısında kırmızı ve sarı tonlarda dikkat çekici harflerle poğaça, açma, simit, börek yazıyordu.

Selim pastane içinde dolaştı, camın kenarında iki kişilik bir masanın yanında durdu. Sandalyelerden biri doluydu, bir adam oturmuş camdan dışarı bakıyordu. Adama “Oturabilir miyim?” diye sordu. Adam başını çevirmeden, eliyle karşışındaki sandalyeyi işaret etti. Selim adamın karşısına geçip oturdu. Adam dönüp Selim’in yüzüne bakmadı, Selim de başını çevirip camdan dışarıya bakmaya başladı. Kaldırımda yaşlı bir adam, dalgın ve yavaş yavaş yürüyordu, yoldan arabalar geçiyordu. Bir süre yolu izlediler ama Selim dayanamadı. “Merhaba, ben Selim,” dedi. Adam yüzünü Selim’e çevirdi. Koyu kahverengi, göçük, büyük gözleri vardı, sulu denilemezdi ama buğuluydular, gizemli bir hüzün saçıyorlardı. Dudakları büyük ve dolgundu, adam siyahi değildi ama bir beyaz ne kadar esmer olabilirse o kadar esmerdi. Başının önündeki saçlar sağdan ve soldan dökülmüş, büyük bir M harfine dönmüşlerdi.

Adam, “Biliyorum,” dedi.

“Neyi biliyorsun?”

“Seni biliyorum, Selim, Hakim Selim.”

“Nasıl biliyorsun, ben seni tanımıyorum.”

Adam cevap vermedi, öylece Selim’in yüzüne bakmaya devam etti. Selim hakimlik hayatı boyunca bir sürü kişinin canını yakmıştı , damarına bastığım biri mi acaba diye düşündü. Kalkıp da neden buraya geldim dedi kendi kendine. Camdan dışarı baktı, gerekirse kaçmak için hazırladı kendini.

Selim, “Bak, sen kimsin bilmiyorum, niyetin ne onu da bilmiyorum ama bak hakim olduğumu biliyorsun, büyük bir adam olduğumu biliyorsun, önemli yerlerde güçlü dostlarım var bana zarar versen bile bunu sana ödetirim,” dedi.

Adam, “Ben,” dedi. “Ben bazı insanlara zarar veririm, çoğunluğunu öldürürüm, benim işim budur.”

Paltosunun cebinden bir silah çıkardı; masaya, önüne koydu. Silahı görünce, Selim’in tüm kaçma ümitleri söndü. Hızlı davranıp silahı adamın önünden kapmayı düşündü ama yapamazdı, silah adama çok yakındı. O zaman başka çare yok diye düşündü, ya adamı kandıracak ya da başka biri gelene kadar oyalayacaktı. Nasıl olduysa kendini öldürmek isteyen birinin ayağına gelmişti.

“Sana kaç para verdilerse daha fazlasını verebilirim, beni vurmana gerek yok.”

“Para için yapmıyorum.”

“Bir yakınını hapse mi attım, sana zarar veren birini cezasız mı bıraktım?”

“Hayır, ama haklısın herkes para için ya da zarar gördüğüm için yaptığımı sanır.”

“Çok kişiyi öldürdün yani. Para için değilse neden öldürüyorsun?”.

Selim bir çeşit manyakla karşı karşıya olduğunu anladı; artık tek umudu biri gelene kadar zaman kazanmaktı.

Adam, “Sence neden öldürüyorum?” dedi.

Selim, bu soruya başka bir soruyla karşılık verdi. “Önemli kişileri mi öldürüyorsun?”,

“Hayır”,

“Zenginleri mi?”,

“Hayır” ,

“O zaman kimleri öldürüyorsun?”,

“Sen nasıl zengin oldun?”,

“Ben mi, hakimim işte ben.”,

“Nasıl zengin oldun!”,

“Hakimim”,

“Hakimliğini hakkıyla yapıyor musun?”

“Evet”.

Adam ayağa fırladı, masadaki silahı eline aldı, Selim’e doğrulttu.

“Şimdi söyle nasıl zengin oldun, sadece hakimlik mi yaptın?”,

“Evet”,

“Söyle lan söyle, yediğin haltları söyle!”,

“Tamam, tamam dur, söyleyeceğim. ”

“Ben…”

“Söyle lan söyle!”

“Bak, ben aslında hiçbir şey yapmadım, şartlar beni buna zorladı. Yoksa ben işini bilen namuslu bir haki…”

“Kes lan kes, n’aptın onu anlat sen!”

“Tamam, tamam. Ben davalarda suçluyu kayırmak için paralar aldım, büyük paralar çok büyük paralar ama bunda benim bir suçum yok ki, kim almaz küçük çabalar karşısında büyük meblağları.”

Selim bu korkunç durumda bile suçunu itiraf etmenin huzurunu hissetti içinde.

Adam nefes nefeseydi, silahı masaya koydu, yeniden oturdu. Selim artık biri gelsin diye dua ediyordu, itiraftan sonra infaz gelirdi hep.

Selim zaman kazanmak için, “Peki nasıl öldürüyorsun, hep kurşunla mı?” diye sordu.

Adam, “Konuşarak öldürürüm, aslına bakarsan şimdiye kadar kimseyi başka şekilde öldürmedim.”

“Nasıl?”

“Hipnoz ve telkin yoluyla. Onlarla konuşurum; onlar da kendilerini benim istediğim zaman, benim istediğim yer, benim istediğim şekilde öldürürler. Bazen uyurlarken konuşur, telkinlerde bulunurum; bu da işe yarar. Bu arada bugün emekliye ayrılıyorum biliyor musun? “.

Adam gülümsedi.

Selim bir kahkaha koyverdi, zaman kazanmak için uzun uzun güldü.

Adam, ” Çevrene bi baksana, sen de anlayacaksın ” dedi. Selim etrafa baktı, sanki geldiğinden beri ilk defa başka masaları görüyordu. Bir sürü boş sandalye vardı, pastanede onlardan başka kimse yoktu.

Adam, “Buraya neden geldin, neden her gün gittiğin kafene gidip kahveni içmedin, neden tüm bu boş masalara rağmen geldin karşıma oturdun?”

Adamın söyledikleri doğruydu, gerçekten de bilmeden, farkına varamadan tüm bu dediklerini yapmıştı. Selim, ne diyeceğini bilemedi. Adamın dedikleri tutarlıydı. Şimdi kendi kendini mi öldürecekti?

Selim, “Sen… Dün gece gelen sen miydin?”,

“Evet, istersen kalkıp gitmeye çalış, kaçabilirsen arkandan gelmeyeceğim, peşini bırakacağım,” dedi adam.

Selim sandalyeden kalkmaya çalıştı, olmadı. Elleriyle masadan destek alıp denedi, yine sonuç yoktu. Oturduğu yerde zıplamaya çalıştı ama sadece sandalye üzerinde sekti, başaramadı, sandalyeden kalkıp gidemiyordu. Vazgeçti, sakince oturmaya başladı, kesilmeye götürülen bir koyunun teslimiyetine büründü.

Adam elini silahın üzerine koydu ve ileriye doğru itti; silah Selim’in önünde durdu. Selim hiçbir bilinçli hareket göstermeden, farkında olmadan alıp verdiği  nefes gibi silaha uzandı ve eline aldı.

Adam, “Son bir şey daha. Bazı insanlara zarar verdiğimi çoğunu da öldürdüğümü daha önce söyledim.  Neden bazılarına sadece zarar verip, bazılarınıysa öldürürüm biliyor musun? Çünkü ben insanlar en çok neden korkarlarsa onu yaparım, çoğu en çok ölümden korkar. Peki Selim, senin en büyük korkun nedir, ölmek mi? ”

Selim düşündü, en çok ölmekten mi korkuyordu? Hayır, ölmekten daha çok korktuğu bir şey vardı, kapalı, dar, havasız bir mekanda kalmaktan delicesine korkardı, yüksek derece klostrofobi sahibiydi. Daha önce ölümü çok düşünmemişti ama kapalı mağaraların, nefessiz oyukların kabuslarını çok görmüştü.

Selim, “Hayır, en çok korktuğum şey ölmek değil, en çok korktuğum şey kapalı mekanlar, dar alanlar, klostrofobim var”, dedi.

Adam, “Biliyorum, gideceğin yeri çok seveceksin” diye mırıldandı ve gamzelerini göstererek genişçe gülümsedi.

Selim silahı doğrulttu. Adama üç el ateş etti.

Üç Gün Sonra…

Asırlar gibi gelen üç günün ardından akşam saatlerinde koğuşun büyük demir kapısı gıcırtıyla açıldı. Gardiyan Hayrettin ve yanında getirdiği temiz yüzlü, yaşlıca bir adam belirdi. O dakikaya kadar ne Baba’yla ne de Profesör’le tek kelime konuşmuştum. Yatağımın altında duran siyah yılanın varlığından ve kopacak olan kıyametten başka hiçbir şey düşünmemiştim. Uykularım da yılanlar ve şeytanlarla dolu kâbuslar yüzünden bölünüp durmuştu. İşte şimdi uykusuz gecelerimin, kâbuslarımın ve sorularımın sonuna gelmiştik.

Hayrettin adamı sırtından hafifçe ittirerek içeri soktu. Adam ürkek bakışlarla koğuşu ve içindekileri süzüyordu. O kapıdan girdiğim ilk günü anımsadım. Bu hissi biliyordum. Aynı ürkek bakışlar ve aynı göt korkusu… Katillerle, uğursuzlarla aynı kapana kısılmış olmanın getirdiği utanç ve başına geleceklerin bilinmezliği… Kimin kim olduğunu bilememenin, kime yanaşıp kimden uzak durman gerektiğini sezememenin getirdiği endişe… Ve tüm korkularını önce zirveye çıkaran sonra da silip süpüren o an: Baba’nın huzuruna çıkış…

“Gel Hayrettin! Misafir mi getirdin?”

Hayrettin yüzündeki o nefret ettiğim her zamanki yılışık sırıtışla yaklaştı.

“Artık ev sahibi mi olur misafir mi olur bilemem Baba. Takdir senin.”

Baba kısacık bir göz teması ve bir el hareketiyle beni ve Profesör’ü çağırdı. Ne ara yanına varmıştım, bilmiyorum. Belimde emanet, kalbimde kıyametin ayak sesleri, oturdum Baba’nın yanına.

Baba ayakta sırıtarak bekleyen Hayrettin’e baktı sertçe.

“Lan benden habersiz kitap falan mı okuyon Hayrettin? Böyle süslü lafları bilmezdin sen.”

“Aman Baba, ne öğrendiysek senin saye…”

“Kes lan kes! Bir kere de sinirimi bozmadan çık git şu kapıdan be!”

Hayrettin sessiz, başı öne düşmüş halde, dikilmeye devam etti. Adam tam bir sabır sınavıydı hakikaten. Profesör duruma el koydu.

“Şşşştt!”

Kısa ve net bir kafa hareketiyle beraber her şeyi anlatan bu sesin gardiyan için anlamı belliydi:

“Siktir git!”

Hayrettin başını hiç kaldırmadan ama bana da göz ucuyla ve nefretle bakmayı ihmal etmeden çıktı gitti. Baba’nın ağzından meraklı bakışları şiddetle püskürten ve kıyameti başlatan ilk söz çıktı:

“Dağılın lan! Yeni misafirimizle özel ilgileneceğiz.”

Ayağa kalktık. Babanın ranzasına geçtik. Ranzanın etrafını battaniyelerle örtülerle çeviren Profesör, son kontrolü de yaptı. Yatak, dışarıdan görünmeyen bir çadıra dönüşmüştü. Adam titriyordu. Zangır zangır. Ben de kıyamet düdüğünün çalmasını bekliyordum heyecanla. Baba misafirin gözüne bir kez baktı ve hiç uzatmadan, doğrudan mevzuya girdi.

“En son sattığın kadının adı neydi lan puşt?”

Profesör’ün elindeki eğik uçlu hançeri o an fark ettim. Adamın gırtlağına dayayınca…

Adamın sesi korkudan mı bilmiyorum, yalan kokuyordu. Kaypak, kaygan ve çatallı… Belimdeki yılanı anımsadım yine.

“Bak, sana çok para ve…”

Hançer biraz daha dayandı o kaypak sesi çıkaran gırtlağa. Hafifçe sızan kanlar göğsüne inerken adam sustu. Baba bana baktı. Profesör de… Bakışlardan anladım ki vakit gelmişti. Emaneti çıkardım. Horozu kaldırdım. Adam terden sırılsıklam olmuştu. Islaklık keskin bir kokuyla birleşti. Herif altına işemişti. Baktım, hâlâ işemeye devam ediyordu. Baba konuştu.

“Profesör çek şu bıçağı. Bıçak zoruyla konuşturdu, dedirtmem kendime. Sen de silahı çek evlat! Konuş lan sen de korkudan geberip gitmeden.”

Adam sümüğünü koluna sildi. Kesik kesik mırıldandı.

“Kadının… Adı… S… iha…”

Ne diyordu lan bu herif? Kıyamet basit bir tesadüf yüzünden mi çıkacaktı? Yo, hayır! Buna izin vermeyecektim. Belki de yanlış duymuştum.

“Götünden değil ağzından çıksın lan sesin! Doğru düzgün söyle! Kadın kimdi? Kimin nesiydi?” diye bağırdı Profesör.

“Sa-li-ha… İsmet abinin Saliha…” dedi herif utanmadan, sıkılmadan, ölümden korkmadan.

Kıyameti koparmak için ayağa kalkmaya yeltendim ama bir el omzuma bastırıyordu. Baktım, Baba’ydı. Baba bir yandan beni bastırırken bir yandan kaypak herife son sorusunu sordu:

“Aferin sana, aferin koçum! Kadını kime sattığını da de bakalım! Ama bu kez bir seferde söyle ki bitsin bu işkence, tamam mı lan?”

Adam Baba’nın güven veren sesinden sonra sanki daha sakinlemişti. Bana ve Profesör’e bakıp konuştu:

“Bu mahpushaneye düşmüş dediler, adı Süleyman.”

Beklenen bu son isim de gelince Baba ve Profesör sakince ayağa kalkıp çadırdan çıktılar. Çıkarken Baba’yla göz göze geldim. Hiç konuşmasa da o bakışlar çok şey demişti.

“Ablanı babandan alıp bir mal gibi satan adamı verdim sana. Süleyman’ın kıyametini ben kopardım. Bu puştunkini de sen kopar evlat! Kopar şu kıyameti! Kopar!”

O andan sonra karanlık çöktü kalbime. Ne bir şey görür ne de duyar oldum. Demek kıyamet böyle bir şeydi. Kapkara bir delilik…

Gözlerim yanıyor, beynim uğulduyordu. Silahı dayadım herifin alnına. Sonra kesmedi ağzından içeri soktum namluyu. Ağlamalar, zırlamalar duyuyordum sanki ama emin de değildim. Her şey bulanık, her şey karışıktı. Hayat, ölüm, doğru, yanlış, suç, masumiyet, sesler, gürültüler, yalvarışlar, zırıltılar, vızıltılar… Kafamın içinde uğuldayıp duran binlerce arı…

Susmalıydı! Her şey susmalıydı! Ama önce şu herif! Önce şu orospu çocuğu susmalıydı! Adını bile bilmiyordum. Ne garip…

Derin bir nefes aldım. Nefesimi bırakırken gözlerimi açtım. Herifin gözlerinde gördüğüm şeyden emindim. Kıyamet! Ve tetiği çektim…

Komiserimin evinin kocaman bir balkonu var. Balkon dediğimde kızıyor, “Teras ulan burası andaval, hangi balkonda böyle ağaç gördün sen?” diyor. Haklı. Balkon değil orman sanki. Adını bile bilmediğim türlü ağaç var orada. Her yanını da açılır kapanır cam yaptırmış. Bir de (nereden gördüyse artık) şu yeni çıkan doğalgazlı sobalardan alıp camların önlerine birer tane koymuş.  Soğuk havalarda bile sıcacık oturuyoruz. Bitkilerin tam ortasına demir ferforje ayaklı geniş bir masa yerleştirmiş. Genelde orada içiyoruz. Yan odadan da mutlaka bir müzik sesi yükseliyor. Önceleri keyifli ezgilerle başlıyoruz ama kadehler dolup boşaldıkça içeri odaya daha sık gidip hüzünlü parçaları koyuyor arka arkaya. Bir cd doldurayım sana demiştim birkaç kere. Kabul etmemişti. “Böyle daha değerli. Kaset takıyorum, bir tarafı bitince kalkıp diğer tarafı çeviriyorum, bazen geri sarıyorum bazen de kasetin filmi takılıyor teybe, onu düzeltmekle uğraşıyorum. Emek verdikçe daha bir keyifleniyorum, daha bir anlamlı oluyor müzik dinlemek.” demişti.

Yine o masadayız. Rakıları bir doldurup bir boşaltıyoruz. Arkada ‘Güller ve Dudaklar’ çalıyor. Belli ki epey olmuş biz masaya oturalı. Komiserim bir şey söyleyecek gibi ama hali tavrı hoşuma gitmiyor. Endişeli mi üzgün mü anlayamıyorum.

“Herkül; şu senin kızı çok sevdim biliyorsun. Hem güzel hem zeki bir kız hem de çok acılar çekmiş, yaşanmışlığı olan biri ama nedense bir tarafım… Aman boş ver! Sen de susuyorsun, koskoca Herkül Adnan’a yol mu öğreteceksin be adam desene evladım!”  Patlatıyor kahkahayı. Ben gülemiyorum. Göğsüm sis doluyor sanki. Tam ağızımı açıp konuşacağım; olur mu öyle, diyeceğim, nedir seni rahatsız eden hemen söyle bana, diyeceğim belki ama o anda benim hatun giriyor kapıdan. Komiserimin arkasında duruyor. Ellerini onun omuzuna dayıyor. Şarkıya eşlik etmeye başlıyor. Öyle güzel ki… Kısacık saçlarını elleriyle dağıtmış. Kalın dudaklarına hafif pembe sürmüş. Gözünde, yanaklarında hiç boya yok. Güzelliğim doğal demek istiyor bize. Koca koca kara gözlerini dikiyor gözlerime. Öpmek istiyorum onu. O da istiyor belli. Beni öper gibi söylüyor şarkıyı.

“Güller ve dudaklar şimdiii ne kadar acı ve gizlii eski bir aşkı…”

Bir anda kan gölü oluyor ortalık. Gözlerim artık hatunun gözlerinde değil; Komiserimin, yüzünde donmuş gülümsemesine dikmişim onları. Kıpırdayamıyorum. Elindeki bıçağı ağzına götürüyor hatun. Yalıyor mu? Belki… Göremiyorum. Gözüm kararıyor. Kanlı ellerini kısa saçlarında gezdiriyor. Kıpırdayamıyorum. Bağırıyorum, sesim çıkmıyor. Göğsüme biri oturuyor sanki. Kim o? Karabasan mı?

Güm! Kırrrçç tak. Kırrrçç tak.

Üst kattan gelen elektrik süpürge sesiyle uyandım. Karabasan gitmişti.  Gördüğüm kabus öylesine gerçekti ki gözlerimden yaş gelmişti. Elimin tersiyle sildim onları. Kabusun beni ağlatmasına mı, o kabustaki kadının bir zamanlar gerçek olan tek parçam oluşuna mı, yoksa komşumun gümbür gümbür temizlik yaparak başıma sapladığı ağrıya mı sinirimden bilemiyorum gözyaşlarımı silerken tırnağımı öyle bastırmışım ki hafifçe çizilivermiş yanağım.  Zaten kabusun ve gürültünün etkisiyle nefes nefese uyandım, şimdi bir de kan sızıyor gözümün altından. Kan ağlayan Herkül Adnan…  Ne beter kabustu o! Komiserimin ölümü bir felaketti ama neyse ki gördüğüm kabustaki gibi gözlerimin önünde gerçekleşmemişti. Hayal gücü, bazen İnsanın en büyük düşmanı oluyor demek. Hem Komiserimi hem de o kadını gerçekmiş gibi yan yana görüşüm… Bunca yıl sonra, sanki ikisiyle de tekrar aynı odadaymışım gibiydi.

Güm! Darrrrrr darrrr.

Saate baktım. Daha sabahın dokuzu. Yahu başım çatlayacak! Şimdi şu üst kata çıkıp süpürgeyi parçalasam mı, diye düşündüm ama apartmana taşınalı bir ay bile olmamıştı daha. Bu kadar çabuk papaz olmamak lazımdı milletle. Kendime bir kahve koyana kadar biter herhalde diye düşündüm ama bitmedi. Başım ağrıdan çatlayacak gibiydi. Üst kattakilerin benimle alıp veremediği bir şey olduğunu düşünecektim neredeyse. Bir saattir oraya buraya çarparak etrafı temizliyorlardı.

Sabahın (benim dışımdaki insanlar için) çok erken bir vakti olmadığından, belki bunu yapmaya hakkım yoktu ama arka arkaya içtiğim üç kahveden sonra daha fazla beklemenin anlamsız olduğuna karar verip üst kata çıktım. Kapıyı genç bir kadın açtı. Üstünde yırtık pırtık temizlik kıyafetleri, saçında düşmek üzere gibi duran bir yemenisi vardı.

“Merhaba, ben alt komşunuz Adnan Yılmaz. Daha önce karşılaşmamıştık,” dedim ama kızın bakışları ‘Ee sadede gel’ der gibi devrilince tanışma faslının saçma olduğunu fark ederek girdim konuya.

“Biraz geç uyudum. Belki saat çok erken değil ama gerçekten başım çatlayacak. Şu temizliği erteleseniz en azından öğleden sonrayı bekleseniz olmaz mı?”

Belli belirsiz bir sessiz kalışın ardından pis pis sırıttı kız. Sonra da; pis evlerden, huysuz ev sahiplerinden, bizim gibi erkeklerin anlayışsızlığından ve onun emir kulu oluşundan bahseden ufak bir nutuk çekti bana. Ben de bir iki söz sokuşturdum aralara. konuşurken biraz sesimi yükselttim galiba ki beni artık dinlememeye karar verip kapıyı yüzüme kapattı. Birkaç saniye kaldım kapıda. Daha ben merdivenlere doğru dönmemişken, içerden makinanın sesi duyuldu. Hem bu sefer daha bir hırsla vuruyordu makineyi köşelere. Sanki kafama vurur gibi… Ben de kabusun ve katlanamadığım gümbürtünün acısını çıkarmak için yapabileceğim en aptalca şeyi yapıp ayağımı merdiven pervazlarına hızla vurdum.  Bu kontrolsüz hareket biraz olsun işe yaramıştı. Yani temizlik yapan kadın bacağımı demirlere geçişimi görmüş ve halime çok üzülüp bu gürültüye son vermiş değildi elbette ama en azından ayağımın acısı beni uysallaştırmış, sinirimi de azaltmıştı.

Eve döndükten sonra bir süre daha seslerin azalmasını bekledim. Apartmanlardan ne kadar nefret ettiğimi ve özellikle müstakil evleri ya da otelleri seçen bir adam oluşumun sebeplerini bir kere daha hatırlamış oldum beklerken. Ama bu bekleyiş uzadıkça zihnim beni o gürültüden uzaklaştırıp bu sabaha hatta daha çok sabahın başlayış şeklini düşünmeye itti. Kabusumun ayrıntıları, mekanın gerçekliği, Komiserimi yeniden görmenin mutluluğu ve hemen sonra onu tekrar, ilkinden daha feci bir sonla kaybedişimin derin acısı… Zor başlayan bir gündü. Terapistimi arayabilirdim ama ne diyeceğini tahmin edebiliyordum; “Anı defteri tutmanı bu yüzden istemiştim, zihnin bazı parçaları canlandırıyor çünkü onlarla yüzleşmeni istiyor. Yani olumlu bir şey bu, telaşlanma ve günü sakin geçir.” Bunları defalarca duyduğum için tekrar aramama gerek yoktu. Günü sıradanlaştırmak için gazetelere bakıp çözülmeyi bekleyen cinayet haberleri bulabilirdim ve onlarla bir süre oyalanırdım ya da sudoku çözerek zaman geçirirdim, hiç olmadı yazmaya çalıştığım programın üzerinde çalışırdım ama ne yazık ki güne devam edebilecek gücü bulamıyordum. Gözümü açık tutmakta güçlük çekiyordum, uyumaya çalışıyor ama bir türlü dalamıyordum. Şu yukardaki gürültücüyü suçluyor olsam da kendime itiraf etmek zorundaydım ki o kadın çıt çıkarmasa bile uyuyamayacaktım. Korkuyordum çünkü.  Gözümü her kapatışımda düşmanımın yüzünü görüyordum. Saçlarını, kocaman gözlerini, incecik boynunu, dolgun dudaklarını, ufacık ellerini…

Başım çatlayacaktı. Bir sakinleştirici içip uzandım. O beni kesmez diye bir tane daha attım ağzıma.  Çok geçmeden gözlerim iyice ağırlaştı. Ne zaman uykuya teslim oldular bilmiyorum ama kabussuz bir uykuda epey kalmış gibiydim uyandığımda. Bu sefer beni uyandıran kapı zilimin oldu.

“Merhaba kapınızı epeydir çalıyoruz. İçeri girebilir miyiz?  Ben Komiser Aykut.”

Önümde dikilen adam parmak uçlarına hafif hafif (kendince belli etmeden) kalkarak arkamdan evin içini görmeye çalışır gibiydi ve kısacık cümlesini bitirene kadar, beni iki kere baştan aşağı süzmüştü.

“Tabii buyurun böyle geçin,” diyerek onlara yolu gösterdim. Önde kendisi, arkada pıtır pıtır onu takip eden arkadaşları içeri girdiler.

“Hemen konuya girmek istiyorum. Üst katınızda bir suç işlendi. Haberiniz var mı?”

“Hayır. Ne zaman oldu bu?”

“Bugün gün boyu neredeydiniz? Iı… Neydi adınız, komşularınız söylemişti.”

“Adnan ben… Herkül Adnan!”

Sözlerimin ani bir etki yaratacağını düşünmüştüm, beklediğim gibi olmadı.

“Herkül Adnan mı? Takma isim falan mı bu?”

Sorumlu kişi beni hiç tanımıyor olduğunu belli eden konuşmasını sürdürürken arkasındaki polis sürekli onu dürtüyor, adama bir şeyler söylemek için çabalıyordu. Sonunda kendisini dinlemeyen üstüne meydan okuma cesaretini gösterip adamın kulağına eğildi ve bir şeyler fısıldadı.  Ardından sorumlu olan bana döndü. Tavrı biraz olsun değişmişti.

“Herkül Adnan deyince bir an çıkaramadım. Memnun oldum tanıştığımıza. Ama sorgumuza devam etmemiz gerek çünkü bir cinayet soruşturuyoruz ve siz ilk konuşmamız gereken kişisiniz.”

Sorumlu ve arkadaşları beni sıkıştırmaya çalışan sorularını art arda sıraladılar. Bu heyecanlı halleri, suçlayıcı bakışları ve adımı duyduktan sonra sadece şaşkınlığın değil korkunun da hakim olduğu gözleri, çok büyük bir sorunun içine düştüğümü anlamama yetmişti. Evet ortada bir sorun vardı ama bugün sabah tartıştığım kadının öldürülmüş olabileceği de aklımdan geçmemişti doğrusu. Peki bu ölüm seni bir şaşkınlığa uğrattı mı Adnan diye sorarsanız; hayır, tabii ki uğratmadı. O an tek düşündüğüm şu oldu: Lanetli Adnan diye değiştirmeliydim adımı.

“Onu en son gören de sizsiniz!” demişti Aykut imalı imalı bakarak. Şimdi de zanlı mı olmuştum? Hem eğlendim hem de heyecanlandım o anlarda. Daha önce zanlı olduğum olayların içinde bulunmuştum ama hepsinde gerçekten bir şekilde parmağım vardı. Şimdiyse tamamen yanlış zamanda yanlış yerde olan biriydim, o kadar. Bu eğlenceli olacaktı. Sorularına verdiğim üstün körü cevapları aldıktan sonra beni tekrar arayabileceklerini söyleyerek çıktılar. Tekrar arayacaklarını biliyordum ama sorumlu olanın bana (nedense) takmış olduğunu da hissediyordum. Büyük ihtimal gider gitmez benim geçmişimi okuyacak, eline harika bir olay geçtiğine karar verecekti. Onu heyecanlandıracak senaryo belliydi; büyük kayıplar yaşayarak polisliği bırakmış bir adam cinnete yakın bir deneyim yaşayarak komşu evdeki görevliyi öldürür ve bu gizemi çözen polis de televizyonların, gazetelerin aranan ismi olur. Başıma geleceklerin önünü kesmek ve tabii gerçek bir soruşturma yapıp katili bulmak için hemen eski bir arkadaşım olan valiyi aradım. Durumu anlatınca olayın başına daha yetkili birini vereceğini ve benim de onlara danışmanlık yapacağımı söyledi. Konuşmamızdan birkaç saat sonra sabahki sorumlu Aykut ve yeni sorumlu Kerem kapımdalardı. Kerem’i daha önce de iki olayda birlikte çalıştığımızdan tanıyordum. Kahvelerimizi koyduk ve Aykut’un göz hapsine aldırmadan Kerem’in olay hakkında detaylar verdiği bir konuşmaya başladık. Geçirdiğim korkunç uykunun etkileri hala devam ettiğinden söylenenleri tam olarak doğru yerlere yerleştiremiyordum kafamda. Daha net bir bakış yakalayabilmek için, yakın zamanda kırtasiyeden aldığım beyaz tahtayı mutfağıma kurdum. Onu iyi ki almışım dedim kendime. Önce; Amerikan filmlerinden görüp özenmiş olduğum anlaşılacak diye almaya utanmış olsam da sonra, , olsun kim görecek diye düşünüp nefsimi tatmin etmeye karar vermiştim. Düşündüğüm gibi olmamış ve herkes artık bu özenti tahtamı görmüştü ama işe yaramış oluşu benim ileri görüşlülüğümün kendime bir kanıtıydı sonuçta. Bu yüzden rezil oldum fikrine takılmadım.

“Şimdi; apartmanın hemen yanındaki fırının kamerası çıkışı net bir şekilde görüyor. Tek çıkış da burası olduğuna göre, sabah saat sekizden akşam sizin haberi alıp gelişinize kadar apartmana yabancı birinin girip çıkmadığını söylüyorsan, katil bu apartmandan biri demektir. Buraya apartmanın küçük bir şemasını yapıyorum.”

Tahtaya beş satır ve iki sütun çizdim. İlk katın sağ dairesi kapıcının karşısındaki daire ise fabrika işçisi bir genç oğlanın dairesi. Olay günü kapıcı dairesinde, fabrika işçisi çocuk hafta sonu olmasına rağmen işindeydi ama onun evinde bir arkadaşı kalıyordu. Bu arkadaş soğuk algınlığı geçiriyordu ve tek yaşadığı için en azından akşamları kendisi ile ilgilenebilecek biri olsun diye işçinin evinde kalıyordu. İkinci kattaki iki dairenin sahibi de aynıydı ve başka bir ülkede yaşıyorlardı. Evlerine yalnızca yaz aylarında uğruyorlardı, cinayet günü ülkede bile değillerdi. Üçüncü katın sol dairesini ben yaklaşık iki ay önce tutmuştum. Karşı dairemde karı koca orta yaşlı bir çift kalıyordu. Onları sürekli sabah sporunda ya da akşam yürüyüşünde görüyordum. Her görüşümde üstlerinde farklı eşofman takımları olurdu ve her defasında bu takımlar birleri ile uyumlu olduğundan, gözüme komik görünürlerdi. Tam üst katımdaki daire yaşlı bir kadınla onun iki torununun oturduğu evdi. O gün yaşlı kadın dışardaydı, torunlar ve temizlik için gelen iki yardımcı kadın evdeydiler. Öldürülen kişi bu kadınlardan genç olanı, yani benim o sabah görüştüğüm kadındı. O dairenin karşısında tek başına yaşayan yaşlı bir kadın vardı. Onun dairesinin üstü iki genç öğretmen arkadaşın kaldığı daire ve onların karşısında eski albay -yeni apartman yöneticisi- oturuyordu. Tahtaya çizdiğim şemaya kısa notlar halinde apartmanda oturanları yerleştirdim. Cinayetin işlendiği yeri (birinci kattın merdiven boşluğunda, aydınlık adı verilen, apartmanın içine açılan bölmeyi) kırmızı çarpı ile işaretledim. Ardından maktulü görmeye gittik.

Sabah benle konuşurken hırçın ve küstah görünen kadın o anda öyle masum ve korunmasız göründü ki kendimi, ona kızmış olduğum için suçlu hissettim. Aydınlık, kapalı alanda kurulmuş bir balkona benziyordu. Apartmana taşındığım ilk gün buraya bir göz atmıştım ama o zaman bana şimdiki gibi küçük görünmemişti. Kadın ip veya benzeri bir şey ile boğulmuştu. Bedeni aydınlığa savrulmuştu ve üzerinde bir kilim vardı.

Aykut,  “Cesedi kilimle örtmek istemişler. Bu katilin onu tanıdığını gösterir değil mi? Hem ben kadın olduğunu da düşünüyorum. Genelde pişmanlık göstergesi olan bu davranış katil kadınlarda görülür,” dedi belli bir gururla. Kerem bu tahmin hakkında ne düşündüğümü soran gözlerle bana bakıyordu. İsteksizce.

“Belki,” dedim ama sanırım bunu söylemesem daha iyiydi. Fikrinin akıllıca olduğunu dile getirmemiş olduğumdan ya da en azından tam olarak onaylanmamış olduğundan, Aykut rahatsız olmuştu.

“Belki mi? Aslında sizden daha kesin konuşmalar beklerdim. Yarım ağız bir ‘belki’den fazlasını duymayı… Ben araştırmalara dayanarak söylüyorum. Göz önünde bulundurmalıyız bunu.”

“Evet tahmininin bir kısmına katılıyorum ama fikir yürüttüğün aynı noktadan yola çıkarak değil,” dedim.  “Kilimin kadının üzerine özellikle örtüldüğünü düşünmüyorum. Söylediğin gibi pişmanlık göstergesi olsa beden biraz düzeltilebilirdi.”

Kadının sıyrılmış eteğine ve kırılmış gibi ters dönmüş olan koluna bakarak devam ettim. “Baksana kilim kadının belini ancak kapatıyor yüzünü ya da bacaklarını kapatıyor olması ile aynı şey değil bu. Cesede bakınca içim eziliyor, pişman bir katil için fazla savruk bir görüntü bu. Aksine çöp gibi atılmış olduğunu ve en ufak bir pişmanlık gösterilmediğini düşündürüyor bu görüntü bana. Ve tabii bu aydınlık bölmeye gelme nedeni büyük bir ihtimalle kilimi silkelemekti, boğuşmadan sonra yere düşen kadının elindeki kilimin savrulup cesedin bir kısmını kapatmış olması gayet normal.”

“Neyse ki,  bir kısmına katılıyordun. Bir de katılmasan neler söyleyecektin acaba?”

“Bu kadını defalarca üzerinde temizlik yaparken giyilen bu kıyafetlerle apartmana girip çıkarken gördüm ama siz bana bugün geldiği eve haftada bir gün geldiğini söylediniz. Sabahki konuşmamızda bana yarım açık gözlerle bakarak ve burnunu olabildiğince havada tutarak konuşurken bu genç kızın kendini ne kadar beğendiğini hissetmiştim. Bu hissimi göz önüne alırsak, üzerindeki kıyafetlerle arkadaş ziyaretine ya da bir tanıdığa gelmediğini varsayabiliriz. O zaman apartmandan başka birine ya da birilerine temizlik için geldiğini düşünüyorum. Apartmana dışardan giren olmadığını bildiğimize göre; katil bu kadını tanıyan biriydi,” dedim, sonra elimi yavaşça Aykut’un omuzuna koydum. Nedense onunla aramı düzeltmeye meyilliydim.

“Katilin kadın olduğu konusundaki fikrin içinse şunu söyleyebilirim; cinayet saatinde apartmanda ben hariç dört erkek ve yedi kadın vardı, başka etkenleri de sıfırlarsam ki bu imkansızı varsaymak olur, katilin kadın olma olasılığı daha fazla olabilir.”

Genç polis omzundaki elimi belli belirsiz iterek benden uzaklaşırken, “Yani saçmaladın demenin başka bir yolu bu sözler galiba. Neyse ben dışarda bir sigara içip geleceğim” dedi ve binanın dışına çıktı.

Biz de Kerem’le birlikte şüphelilerle konuşmaya başlamak için en alt kata indik. İlk konuştuğumuz kişi apartman görevlisiydi.

“Abi ben ne ses duydum ne bir şey gördüm. Apartmanı temizleyecektim, temizlikte kullanacağım kovalara su doldurup oraya koyarım ki sürekli eve girip çıkmayayım. Doldurdum suları gittim aydınlığa. Bir de ne göreyim.”

Çok üzgün görünüyordu. Üzgün olmanın yanında telaşsız da görünmesi gerektiğini bildiğinden yüzünü zoraki bir şekilde buruşturup aşağı bakıyor gibiydi.

“Her gün aynı saatte mi yaparsın temizliği?”

“Hemen hemen, yani daha erken de yaparım aslında,” derken gözlerini kaçırdığını fark ettim.

“Kurbanı tanıyor muydun? Kimlerin evine gelir biliyor musun?”

“Tabii tanırdım. Apartmandaki üç daireye temizliğe gider. Başta yaşlı hanım bulmuştu onu. Sizin üst katınızdaki işte. Sonra onun üstündeki Albay Bey’le, onun karşısındaki öğretmen hanımlar, bildiğin kadın var mı, diye sorunca ben de onu tavsiye ettim. Üçüne de giderdi yani. “

“Samimi miydiniz?”

“Çok sayılmaz. Yani aslında ben onu eskiden de tanırdım da… annemin mahallesinde oturur. Pek sever anam onu. Ama biz konuşmazdık. O pek konuşmaz bizlerle. Okullularla falan arkadaş olmak isterdi. Neyse işte burada işe başlayınca az buçuk bir muhabbetimiz vardı.”

Gözleri dolmuştu. “Birden öyle yattığını gördüm. Kapandım üzerine nefesine baktım. Soluksuzdu. ” Kalbine götürdü elini.

Kerem koluna girdi hemen ve “Neyiniz var? İyi misiniz? Oturun şöyle,” diyerek adamı tek odalı evdeki tek koltuğa oturttu. O sırada diyafondan bir ses duyuldu.

“Bir iki, bir iki. Daire sekiz için ekmek talebinde bulunuyorum!”

Diyafondaki ses gülünç derecede yapmacık bir otorite içerdiğinden hafifçe gülümsedim. Ama görevli için bu ses komik bir ses değildi galiba çünkü biraz önceki üzgün tavrı hemen değişmiş ve diyafonun başında hazır ola geçivermişti.

“Hemen albayım yetiştiriyorum,”  dedi ve bize döndü. “İşiniz bittiyse ben bir bakkala koşayım. Albayım apartman yöneticisidir. Kurallara ve dakikliğe önem verir. Bir de şekeri var, aç kalmasın.”

Kerem adamın beklemesini, şimdi önemli bir soruşmanın ortasında olduğumuzu söyledi ama ben gidebileceğini, onunla daha sonra tekrar konuşacağımızı söyleyince, Kerem sen bilirsin der gibi salladı başını ve itiraz etmedi.

İkinci adresimiz olan inşaat işçisinin evinde de az zaman geçirdik. Kapıyı açan misafir arkadaş hastanelik vaziyetteydi. Kıpkırmızı burnu, çatlamış dudakları, elinde tuttuğu selpağı ve sırtına attığı battaniyesiyle ‘ben mikrop saçıyorum’ diye bağırıyordu adeta. Onun dairesi de kapıcı dairesi gibi tek göz olduğundan etrafa bakmak için dolaşmamıza gerek kalmadı ve bu adamın o haliyle bir kadını boğacak gücü bulamayacağına ikna olduğumuzdan hastalık kapmadan daireyi terk ettik. Sıradaki daireyi çok merak ediyordum. Benim dairemin karşısındaki sporcu çiftin kapısını çaldık. Kapıyı ikisi birlikte, daha zil sesi susmadan açtılar.

Kadın, “Oh sonunda geldiniz. Biz de sizi bekliyorduk, buyurun,” diyerek bizi salona aldı. Daire benimkinin aynısıydı. Bir Amerikan mutfak salon ve o salona açılan iki oda. Ben kadınla konuşurken karısıyla bir örnek mor eşofmanlar içindeki adam da Kerem’e odaları gezdiriyordu.

“Olay sırasında evdeymişsiniz, doğru mu?”

“Aslında bunu bilmek bizi katil yapar öyle değil mi?” dedikten sonra bir kahkaha attı kadın. “Şaka yapıyorum. Yani ben nerden bileyim olay ne zaman oldu. Ama tahminimce bugün oldu ve biz, sabah koşumuz dışında evden çıkmadık.”

“Espri anlayışınızı sevdim,” dedikten sonra samimiyetsiz bir gülüş attım. “Kurbanı tanıyor muydunuz ya da daha önce görmüş müydünüz?”

“Hayır hiç görmedik. Evimize temizlikçi almayız. Kendimiz yapıyoruz temizliği. Vücudu çalıştırmak için harika bir yöntem değil mi?”

Aynı rahatsız edici kahkahadan bir tane daha ekledi cümlesinin sonuna. Bu sırada Kerem ve kadının ‘biz’lerinin ikinci kişisi de konuşmamıza katıldı.

“Peki siz beyefendi, daha önce görmüş müydünüz maktulü?”

Söze devam etmeme fırsat vermeden araya kadın girdi. “Görmediğini söylemiştim. Görmedik. Tanımıyoruz da. Apartmandaki kimseyi tanımıyoruz. Zaten apartmanda yaşamamız da geçici bir durum. Müstakil bir eve geçeceğiz. Şu anda yapılı…”

“Eşiniz reşit değil mi yoksa? Onun cevaplarını da siz vermek istediğinize göre…” diyerek sözünü kestim ve kahkahasının kötü bir taklidini yaptım.

Kerem’in birkaç sorusundan sonra o daireden de çıktık. Bu gereksiz yapışık çift beni rahatsız etmişti ve bir kahve içmeye ihtiyacım vardı. Bu sırada Aykut da bize katıldı. İkisine yukarı çıkıp temizlik yapılan dairenin karşısında oturan yaşlı kadınla konuşmalarını benim de kahve yaptıktan sonra onlara katılacağımı söyledim. Hem bir molaya ihtiyacım vardı hem de yaşlı kadının büyük bir ihtimalle beni suçlayacağını bildiğimden sorgu sırasında onunla olmazsam daha rahat davranabileceğini düşünmüştüm. Beklediğim gibi de olmuştu. İkili kadınla görüşüp daireme geri döndüğünde onlara hazırladığım kahveleri içerken yaşlı kadının fikri hakkında yanılmadığımı anlamış oldum. Kadın kendi katında sesler duyunca gözünü (her zaman olduğu gibi) kapı deliğine dayayıp konuşmamızı izlemiş. Ağır işiten kulağı müsaade ettiğince de dinlemiş bizi. Tabii bizimkilere anlatırken kendi yorumunu da ekleyerek tam duyamadığı diyaloğun boşluklarını doldurmuş. Ona göre konuşmayı şöyle başlatmışım: “Geç uyuduk be kadın. Şu temizliği vakitli yapsana. Başın çatlayacak bilmiş ol.” hal böyle olunca kızcağız da kendini savunuyor ona göre. Ama kızın sesi daha alçak olduğundan onu daha da az duyuyor. Artık ben içeri mi girmeye çalıştım yoksa kıza vurmaya mı kalktım bilemiyor ama kızın kapıyı konuşmanın ortasında hızla çarptığına bakılırsa hayli rahatsız etmiş olduğumu düşünüyordu yaşlı kadın. Katilin ben olduğuma da neredeyse emin. Zaten bu olaydan önce de beni şüpheli buluyormuş. Taşındığımdan beri etrafı kolaçan ettiğimi yakalamış kaç kere. Kim olduğuma bakmak için kapımı çalmış ama içerden sesler gelmesine rağmen kapıyı açmamışım (gerçekten böyle bir olay hatırlamıyordum.), sonra tekinsiz saatlerde dışarı çıkıyormuşum, birkaç kere de polisin evime geldiğini görmüş. Diğer apartman sakinlerinden asla şüphe etmeyeceğini önemle vurgulamış. Bizimkiler iyice düşünmesini isteyince gönülsüz de olsa; temizliğe gelen kadınların iki kişi olduğunu ve her gelişlerinde ikisinin kavgalı olduklarını, pek anlaşamadıklarını duyduğunu da eklemiş konuşmasına. Konuşulanlara güldük. Beni tutuklayın der gibi iki kolumu birleştirip uzattım Kerem’e, o da hayali bir kelepçe takıverdi bileğime. Biz eğlenirken Aykut’un sahte bir gülücüğü yüzüne yerleştirmiş, kuşkuyla bana bakıyor olduğunu fark ettim. Ona hak veriyordum. Ben de olsam bu kaçık görünümlü, kendini beğenmiş adamdan şüphe ederdim. Kahveleri bitirince temizliğin yapıldığı kata, yani üstümdeki daireye çıktık. Dairede yaşlı bir kadın ve onun (alt kattan sık sık kıyafet, yatak ya da televizyonda ne izleneceğiyle ilgili kavga ettiklerini duyduğum) torunları vardı. Kadın temizlik sırasında aylık iğnesini vurulmak için sağlık ocağına gitmiş. Sağlık ocağı çok uzak olmasa da yürüyerek gidip geldiğinden bütün gün evde yokmuş. Ama torunlarını temizliğe yardımcı olmaları, yapılacakları göstermeleri için evde bırakmış. Sorgulama sırasında anladık ki kızlar bırakın temizliği yönetmeyi bir de çalışanlara ayak bağı olmuşlar. Biri yatak odasına geçmiş hiç çıkmamış diğeri de kulaklıkları geçirmiş kulağına, bütün gün elindeki telefondan arkadaşlarıyla konuşmuş. Kızların odasına girip bakmak istedim. Temizlik görevlilerinden hayatta kalanın o odada olduğunu söylediler, zor sakinleştirdik diye eklediler. İçeri girdiğimde gördüğüm kadın pek sakinleşmiş gibi değildi. Odada karşılıklı konulmuş iki tek kişilik yatağın ortasında apartman boşluğuna açılan büyükçe bir pencere vardı. Bizim hayatta kalan, yatakların ortasındaki komidinin üzerinde oturmuş ve kafasını bu pencereye dayamıştı. Yere; parfüm şişeleri, makyaj malzemeleri dağılmıştı. Oda çamaşır suyu kokuyordu ama hiç de derlenip toplanmış gibi görünmüyordu. Kadına yaklaştığımda çamaşır suyu kokusunun ondan geldiğini anladım.

“Merhaba,” dedim.  “Kendini biraz daha iyi hissediyorsan sana birkaç soru sormam gerekiyor.”

“İyi mi? Nasıl iyi olurum ben. Daha sabah birlikte geldik. Arkadaşım dostum o benim. Ben buldum ona bu işi. Bulmaz olsaydım. Her şey benim suçum. Çok küçüktü daha. Ben annesine ne derim?”

“Kendini suçlama desem de suçlayacaksın biliyorum. İyi biliyorum hem de. Ama şimdi bu suçluluğu azaltmak için bir şansın var. Acını sustur ve bize yardım et. Her ayrıntıyı hatırla; buraya gelirken neler yaptığınızı, apartmandakileri ya da belki aranızdaki kavgaları. Hiçbir ayrıntıyı atlamadan anlat. Ne kadar çabuk o kadar iyi.”

“Biz buraya sabah yedi buçuk gibi geldik. O saatte ses olmasın diye ütüye giriştik. Sonra tüm eve makine tuttuk. Ben yaşlı hanımın odasını aldım. O da kızların odasına girdi. İnce işlere kadar yaptık, uzun sürdü. Soğuklar geldiğinden hanım mutfak tarafına kilim serilsin demişti. Kızlara yerini sorduk ama biri zaten müziği kapatıp dinlemedi, diğeri de banyoya girdi ve saatlerce çıkmadı. Çıktıktan sonra da etrafı su içinde bıraktı. Kilimi unutup onun kirlettiği yerlere giriştik.”

Tekrar ağlamaya başladı. “Ah akılsız kafam! Ah talihsiz kızım! Nereden aklıma düştü, yine tutturdum bulalım kilimi diye. Bulduk sonunda. Dilim tutulmadı da söyledim ona git şu aydınlıkta çırpıver diye. Ahh lal olayım ben!”

Bir süre sakinleşmesini bekledim. Sonra göz göze geldik. Hala cevaplar beklediğimi anlayıp devam etti. “Aşağı yeni inmişti sanki. Ne kadar zaman geçti bilmiyorum ki. Dikkat etmedim. Kızların odasına girdim. Temizlemeye çalışıyordum. Haberi geldi.”

“Kızların odasını o temizlememiş miydi? Öyle dedin az önce.”

“Öyle olacaktı ama hemen hemen her odada arkasından girer bakardım. Çok sorun yaşıyorduk ev sahipleriyle. Biraz dikkatsizdi. Yani arkasından konuşmak gibi olmasın…”  Sözlerinden utanıyor devam edemiyordu.

“Olmaz olmaz. Sen anlat. Onun iyiliği için bu. Bu yüzden mi sık tartışırdınız?”

“Kim dedi sık tartıştığımızı? Kesin şu yaşlı cadı söylemiştir. Peki kendi bir katil olduğunu da söyledi mi?”

Çok şaşırmıştım. “Karşı dairedeki teyzeyi mi diyorsun?” dedim

“Teyze ya teyze! Ama her zaman teyze değildi. Benim ninem bilirmiş onun çocukluğunu. Çocukken evindeki bir hizmetliyi öldürmüş. Benim dostumu da öldürdü eminim. Ah tombişim.” Gülüyor hafiften “Tombişim derdim ben ona. Kızardı. Olsa da yine kızsa. Ah benim canım. Ben ne derim anasına.”

Tekrar ağlamaya başladı. Ona biraz dinlenmesini tekrar geleceğimi söyleyip çıktım odadan. Aykut’a, karşı dairedeki teyzeyle ilgili durumdan bahsettim ve araştırma yapmasını istedim. Sonra kadınla konuşmak için evden çıktım. Kapıda apartman görevlisiyle karşılaştık.

“Amirim bir maruzatım olacaktı. Ben bir koşu dışarı gidip gelsem olur mu?”

“Amir değilim ben. Hem bu kaçıncı izin, ne oldu yine?”

“Bizim albayın tutkalı bitiyormuş. Şimdi stresli adamcağız. Tutkalsız yapamaz. Bir koşu gideyim ben.”

Tutkalsız yapamaz mı? Ne biçim şeydi o? Bu görevli de hiç tekin gelmemişti bana. Polislerden birini yanına verip gönderdim. Karşıdaki teyzeyle görüştüm sonra. Benden çok korkuyor gibiydi. Eve almak istemedi. Sonunda Kerem’i de yanıma alınca müsaade etti. Çocukken işlediği cinayeti sorduğumuzda da hemen anlattı bize. O zamanlar haylazın biriymiş. Pek de meraklıymış. Şimdi de pek bir şey değişmemiş ya neyse konuyu dağıtmayayım. Evlerindeki hizmetçi kızın apartmandan bir dostu olduğunu anlamış. Onlar balkonda konuşurken dinliyormuş hep. Bir gün, hizmetlinin ev boşken oğlanı eve alacağını duymuş. Çocuk aklıyla başlamış bağırmaya. Hizmetli kız da onun ağzını kapatmaya çalışmış. Kız hizmetlinin elinden kurtulayım derken itivermiş onu. Balkon trabzanları oldukça kısaymış. Hizmetli kız düşmüş aşağı. Küçük kız bundan suçlu bulunmamış. Serbest kalmış ama mahalleli tarafından en büyük cezaya çarptırılmış. Kimse onla konuşmaz, herkes ondan çekinir olmuş. Yıllardır üzerinden atamamış bunu. Yaşlı haliyle bile kimse evine temizliğe gelmezmiş. Ölen kızı ve onun arkadaşını da çağırmış, rica minnet etmiş ama kabul etmemişler. Üstüne yapışan bu olay hayatının lekesi olmuş yani.

Kadının yanından çıktığımızda Kerem oldukça endişeli görünüyordu. “Herkül Abi biz bu kadını nasıl tutuklayacağız? Yaşı da epey ileri. Seri katil falan mı dersin?”

“Dur bakalım.” dedim. “Son iki daireyle de konuşalım, sonra düşünürüz bunları.”

En üst kattaki iki daireye de aynı kişiler geliyordu temizlik için. Önce albayın evine gittik. Her yer pırıl pırıldı. Salonun tamamı kitap raflarıyla doluydu ve belli ki her gün o kitapların tozu alınıyordu. Biz daha kapının önünde dikilirken, kravatı da boynunda olsa damat sanacağınız şıklıkta giyinmiş albay mutfağa geçip çay hazırlamaya koyuldu.

“Geçin oturun çocuklar. Elim bir olay olmuş. Aşağı inip yardım etmek isterdim ama benim yaşımda eski bir askerin her işe burnunu sokuyor olduğunu düşünüp rahatsız olursunuz diye evde oyalandım. Sıramı bekledim.”

Bizi koltuklara yönlendirdi ve elindeki çayı benim önüme koyduktan sonra,  “Yardımcına da yapacağım bir tane çay şimdi,” dedi.

“Kerem Komiser bu soruşturmanın yetkilisi. Ben yardımcı oluyorum sadece. Adnan Yılmaz ben.”

“Biliyorum, biliyorum adını: Herkül Adnan… Sen apartmana taşınınca, alt katın meraklısı şüphelenmiş biraz. Ben de araştırdım. Yanlış anlama ha, kadıncağızın içi rahatlasın diye… Takdir ettim başarını. İşe bak ki sen apartmana taşınır taşınmaz cinayet işleniyor. Arkana lanet mi aldın nedir?”

Basıyor kahkahayı. Kerem de katılıyor ona. Bozulduğumu belli etmemeye çalışıyorum.

“Sizde hangi gün temizlik olurdu?

“Dün bendelerdi. Yarın da bizim genç kızlara gidecekler. Haftada bir gelirler ama ben başka bir kişiyle daha çalışıyorum o haftanın beş günü geliyor. İki gün izinli. İzin süresi uzun olduğundan bir günü de onları alırım.”

Sonra bir askerlik anısı tutturdu Albay. Aniden girdi anıya, uzadıkça uzadı konuşma. Kerem ağzı açık dinliyordu. Ben de odalara bakmaya başladım. Biri yatak odası diğeri de hobi odası. Yatak odasına girdim önce, akrabası falan olmadığı anlaşılan albay bütün duvarları askerlik anılarıyla süslemişti. Kendini seven bir adamın mabedi olan odadan çıkıp tutkusu olan odaya girdim, tutkalın ne işe yaradığını anladım o zaman. Bir oda maket gemilerle doluydu. Ufacık ufacık detayları öyle güzel yerleştirmiş ki hayran kaldım. Kocaman maketler de vardı, küçücük el kadar olanları da. Hepsi, duvarlardaki raflara dizilmişti. Her rafın altına da altın madalyalar takılmıştı, yalnız birinde yoktu madalya ve o raftaki küçük geminin yelkeni de kırılmıştı. Kırık yelken pamuklarla sarılmış haliyle, hasta ve üzgün görünüyordu.  Büyük ihtimalle eski madalyalarını yeniden kazanma şansı yaratmıştı adam kendine. Tahminimce tamamladığı ve sağlam olan her gemi için bir madalyayı hakkediyordu, bu çabanın acı bir tarafı vardı. Yalnızlığı, geçmişe özlemi ve yaşlılığı içimde hissettim. Belki geleceğimi gördüm.  O sırada yanıma geldiler.

“Emekli olmak çok zor. Kendimi bu bebeklere verdim. Bu odayı incelemek isterseniz ben de sizinle olmalıyım. Her biri çok değerli. Maddi değerleri çok büyük değil belki ama manevi anlamları çok büyüktür.”

“Tabii tabii. Şimdilik bir inceleme gerekmiyor. Yalnız sizin fikrinizi de sormak isterim. Bu cinayeti kim işlemiş olabilir?”

“Ben kapıcıdan şüphe ediyorum. Kızın peşinden ayrılmazdı. O kız evdeyken kaç kere kapıya gelirdi Allah bilir.”

“Hangisinin peşindeydi?”

“Eh işte beceriksiz olanın. Ölenin.”

Albay’a teşekkür edip çaylarımızı bitirdikten sonra karşı dairedeki öğretmenlerin evine gittik. Biri hüngür hüngür ağlıyor, pek konuşamıyordu. Onun hıçkırık sesleri eşliğinde diğeriyle konuştuk.

“Şoktayız. Anlarsınız, korkuyoruz. Düşünsenize apartmanda bir sapık var. Bir katil var. Zavallı kıza kim bilir ne yapmak istedi…”

Konuşan kızı duymak için büyük çaba harcıyor, arada da içli içli ağlayanın perişan haline bakıyorduk.

“Arkadaşım, kızcağıza ders çalıştırıyordu. Kız dışardan liseyi bitirmeye çalışıyordu da. Yani çok yakınlardı. Çok severdi onu. Yıkıldı haliyle.”

“Anlıyorum. Siz neler söyleyebilirsiniz. Şüphelendiğiniz biri. Ya da şahit olduğunuz bir olay. Küçük ayrıntılar bile önemli.”

“Aslında biz pek bir şeye şahit olmadık. Haftada bir gelirlerdi. İşi genelde diğeri yapardı. Şey nasıl söylenir. Pek iyi iş yapmazdı kızcağız ama çok iyi insandı. Genelde üzerine gitmezdik. Zaten çoğu zaman da ders çalışırdı burada. Özel hayatını hiç bilmem.”

“Peki apartmandan herhangi biri var mı şüphe duyduğunuz?”

“Asla. Bence bir şekilde dışarıdan biridir. Kapıcı ilk dairede yabancı bir hastanın olduğunu söylüyor. Odur bence. Hasta numarası yapıyordur.”

Kızlarla biraz daha konuştuktan sonra dairelerinden ayrıldık. Kerem’e bütün apartman sakinlerini benim evime toplamasını söyledim. Bir saat sonra katili bulmuş olacaktık.

Küçük salonumda on dört kişi sıkış tıkış doluşmuştuk. Hepsini görebileceğim bir köşeye geçtim.

“Hepinizi burada toplayışımın bir sebebi var. Şimdi hep birlikte aramızda katilin kim olduğunu göreceğiz. Önce yabancı arkadaşımızdan başlayalım. Katil olabilir mi? Ondan şüphelenenlerimiz var aslında.”

Öğretmen kızlar tedirgindi, yerlerinde kıpırdanarak bakıştılar.

Hasta genç kuvvetlice burnunu çektikten sonra, “Kim benden şüphelenmiş? Kolumu kaldırmaya halim mi var? Hem kim o kadın? Ne bilirim ben?”

“Evet ben de tam oraya gelecektim. Nerden tanırsın? Aykut inceledi. Bu şehre bile yeni gelmişsin. Belki kurbanda cinsel saldırı belirtisi olsaydı hasta haline rağmen bunu yapacak motivasyonun olduğuna kanaat getirebilirdim ama bu tabloda senin ne o kalıplı kadını boğmaya yetecek gücün ne de bunu yapmak için sebebin var gibi.” Elimi cebime attım. Daha önce dairelerden birinden aldığım nesneyi cebimden çıkarmadan, bir şeyle oynadığımı belli edecek şekilde çevirmeye başladım. Bunu yaparken tek tek yüzlerine bakıyordum. Temizliğin yapıldığı evdeki kızlar ve öğretmenler dışındaki herkes cebime odaklandığına göre olayın dehşetinden çok katilin bulunması ile ilgilenenler kendilerini belli etmişlerdi. Spor düşkünü ikiliye baktım. “Aslında ilk görüşte şüphe duyulacaklar listesi yapsam sizi en başa yazardım. Cinayet sebebinizi bulamamış olsam da birbirinize aşırı düşkünlüğünüz; takım çalışması tutkunuz, insanlardan uzak tavrınız ve kendinizi sebepsizce herkesten üstün gören yanınız ile şimdi sayarak vakit harcamayacağım bir sürü benzerliğinizden ötürü sizleri şu manyak çift ‘Paul ve Karla’ya benzetiyor oluşumu da göz önünde bulundurursak bu cinayeti zevk için bile işlemiş olabilirsiniz.”

“Kime kime? Onlar kimmiş? Sen ne demek istiyorsun bize? Seni dava edeceğiz!”

Onları; ‘Barbie ve Ken Katiller’ olarak anılan, birbirine saplantılı, sapkın, tecavüzcü ve katil bir çifte benzettiğimi açıklasaydım galiba beni gerçekten dava ederlerdi bu yüzden konuyu hemen değiştirdim.

“Ama yapmadınız eminim. Yapsanız, bu kadar basit ve acısız halledeceğinizi düşünmüyorum.”

Gözünden alev çıkan kadını ve Kerem’in yalvaran bakışlarını görünce bu suçlayıcı tavrı bırakmaya karar verdim. “Hem bir sebebiniz yoktu. Tıpkı hasta gençte olduğu gibi sizde de motivasyon bulamadım.”

O sırada kendini sözlerime kaptıran ve içten içe aslında hep bu çifti korkutucu bulduğunu, beni onaylayan bakışlarından anladığım kapıcı heyecanla araya girdi. “Belki kıskanmıştır. Yani kocasını çok kıskanır.”

Sonra kadınla göz göze geldiler ve kapıcı az önce ayaklandığı hızda yerine oturup koltuğa gömüldü.

“Hayır hayır. O kadını kıskanmayacak kadar küçük görürdü eminim. Ama sözü sen almışken. Ciddi derecede şüpheli göründüğünü söylemeliyim. Maktule sırılsıklam ve umutsuzca aşık olduğun ortada. Karşılıksız aşkın seni öfkelendirmiş olabilir. Üstelik bütün gün dışardaydın. Yerinde duramadın. Bir uzaklaşıp bir geri gelmek istiyordun. Oldukça rahat bir şekilde senin katil olduğunu söyleyebilirdim.”

“Yapmayın amirim. Etmeyin. Ben… Ben, evet çok aşıktım. Kılına zarar verir miyim? Etme.”

“Amir değilim ama neyse konumuz da bu değil. Senden daha şüpheli biri varsa o da daha önce, bizim şimdiki kurbanımızla aynı işi yapan birinin ölümüne sebebiyet vermiş olan kişidir.” Apartmanın yaşlı teyzesine dönmüştüm. Öfkeyle yanıtladı

“Ben mi? Peki ya sen? Delinin birisin. Sen de yapmış olabilirsin. Sırf polisçilik oynamak için ya da sabah kavga ettiğin için. Hem benim gücüm yeter mi be kocaman kıza?”

“Çok haklısın iri yarı bir kızmış. Belki çocukluk hatan yüzünden yıllardır yaşadığın dışlanmışlığın öfkesi vardı içinde ve o kadın da bu öfkenin yerine oturtabileceğin uygun bir hedef olurdu ama onu boğacak gücü bulman neredeyse imkansız. Senin için imkansız.”

Burada sözlerime ara verdim. Suskunluğumun yeterli gerginliği oluşturduğunu hissettiğimde de devam ettim. “Biri, içimizden biri, hem güce hem de sebebe sahip. Bu kişi siz olabilir misiniz Albay.”

Öğretmen kızlardan mızmız olanı bir çığlık patlattı. Albay hızla yerinden kalkıp bağırmaya başladı.

“Ne ulan! Yani gücümüz kuvvetimiz yerinde diye biz mi yaptık? Askerim ben asker. Tabii güçlü olacağım, suç mu?”

“Eski bir askersiniz. Disiplinlisiniz. Hata kaldıramıyorsunuz. Uzun süredir emeklilik hayatı yaşıyorsunuz. Üstelik evinizdeki çerçevelere bakınca yalnızca kendi fotoğraflarınızı dizecek kadar yalnız olduğunuz anlaşılıyor. Yalnızlık büyük bir psikolojik yıkım getirebilir hele de sizin gibi koğuşlara, taburlara alışık biri için.”

“Hepsi bu mu?” Bir kahkaha attı. “Çok zekisin sen be çocuk.”

Sonra Kerem’e döndü. “Bu soytarılığın hesabını sana keserim haberin olsun,” diyerek kapıya yöneldi.

Ben devam ettim. “Belki bunu da almak istersiniz yanınıza.” diyerek cebimde tuttuğum, onun evinden alınmış yelkeni hafif kırık gemiyi çıkarttım. Olduğu yerde kaldı.

“Onu nerden aldın sen. Bırak çabuk bir şey olacak, ver şunu!” üzerime atılınca Kerem araya girdi.

“Daha birkaç saat önce apartmanında biri öldürülmüşken siz kahvaltı derdindeydiniz. Apartmanın hem yöneticisi hem de askeri olarak bu olay sizin kontrolünüzde olmalıydı ama bizi görmeden önce sakinleşmeniz gerektiğini bildiğinizden yalnızlığınızın tek ortağı maketlerinin başına geçtiniz, hatta azalan zamkınızı alsın diye kapıcıyı kırtasiyeye bile gönderdiniz. Belki derdiniz sadece sakinleşmek değildi. Belki bize suçlu olarak sunacağın kapıcının şüpheli görünmesi için hamleler yapıyordunuz. Evinizde çalışan kıza şefkat ve acıma hissedeceğiniz yerde ondan sakar diye bahsettiniz. Ölmüş, cinayete kurban gitmiş bir kızın, aklınıza gelen ilk özelliği sakarlığı oldu. Üstelik sizin dışınızda herkes ona kurban, kızcağız ya da zavallı derken siz ölü dediniz. Sizin gibi disiplinli bir asker için böyle bir hitap yanlışı hiç normal değil. Üstelik odanda bu gemiyi gördüm. Diğerleri gibi madalyayla ödüllendirilmemişti. Küçük bir bebekmiş gibi etrafına pamuklar yerleştirilmişti. Sizin sakar kız dün evinizde temizlikteymiş ve siz muhtemelen defalarca ikaz etmiş olmanıza rağmen tutku odanızda dikkatsizce temizlik yapmış, küçük bebeğinizi kırmıştı. Bunu fark eder etmez onunla konuşmaya indiniz mi? Aydınlıktan gelen seslerle orada olduğunu anlamanız zor olmamıştır. Belki de size çok abarttığınızı söyledi. O kız, sizin bebeklerinizi aşağıladı mı Albay?”

Son sözleri söylerken gülüyordum. Bu gülüş onu çıldırttı. Üzerime doğru bir hamle daha yaparak, “Oyuncak dedi. Koca adam oyuncak oynuyorsun, bir de gelip bana bağırıyorsun dedi, köpek.”

Odadaki herkes donmuştu. Albay bir anlık öfkeyle yaptığı itirafın farkına vardı ama iş işten geçmişti. Takım elbisesini düzeltti. Dimdik durdu. Gömleğinin boğazına kadar kapalı düğmelerinden en üsttekini açtı.

Ben ekledim. “Takımını tamamlayan kravatını çıkarıp boğdun onu. Şimdi de cebinde olsa gerek. Onu ortada bırakmayacak kadar akıllısın çünkü.”

Sözlerime hiç şaşırmadı. Ve cebindeki kravatı çıkarıp Kerem’ e uzattı.

O gece uyumadım. Sabaha kadar oturdum. Gözlerimi kapatsam tekrar onları görürüm diye korkuyordum. O lanetli günde; Komiserimin öldürüldüğü anı görmemiştim ama o günden sonra onun ölümünü bin bir farklı şekilde görmüştüm rüyamda. Kiminde boğazı kesiliyor, kiminde asılıyor, kiminde bıçaklanıyor, kiminde zehirleniyordu. Ben onu kurtarmak için hiçbir şey yapamıyordum. Ve gerçekte olduğu gibi; çoğu rüyada da, onun katili uzaklaşırken tek düşünebildiğim, nasıl güzel yürüdüğü oluyordu.

 

On beş-on altı yaşlarındaydı. Kaldırımda yatıyordu. Parçalanmış kafasından akan kanlar, iki gün önce yağan kardan arta kalanları kırmızıya boyamıştı.

“Hah,” dedi Olay Yeri İnceleme Şubesi’nden Oktay Komiser, “biz de sizi bekliyorduk.”

Delikanlının cansız bedeninin yanına çömelen Amirim, “Kötü dağıtmışlar kafasını çocuğun,” dedi. “Cinayet silahını bulabildik mi?”

“Beyzbol sopası,” diye cevap verdi Oktay Komiser. “Yüz metre ötede bir evin bahçesine atmışlar.”

“Sol dizinden de darbe almış sanki,” dedi Amirim.

“Adli Tabip de aynı şeyi söyledi, dizinde de kırıklar varmış,” diye cevap verdi Oktay Komiser. “Ailesiyle görüşmek isterseniz minibüse aldım.”

“Siz mi haber verdiniz ailesine?”

“Yok,” dedi Oktay Komiser, “evleri az ötede. Bağırış çağırışı duyunca gelmişler.”

“Çocuğu kim bulmuş?”

“Komşular.”

“Olayı görmüşler mi?”

“Çocuğun sesini duyup koşmuşlar ama kimseyi görememişler.”

“Elimizde sopadan başka bir şey yok mu?”

“Komşular, anası babası derken ortalık allak bullak olmuş. On metre kadar ilerde, duvar dibinde kalmış karların üzerinde kanlı bir ayak izi bulduk, çocuklar kalıbını çıkartıyorlar.”

Minibüse doğru ilerlerken, “Annenin durumu çok kötü,” dedi Oktay Komiser, “ilk yardım ekibi kadına sakinleştirici iğne yapmak zorunda kaldı.”

Amirim minibüsün kapısına elini atmak üzereydi ki Oktay Komiser kolundan tuttu. “Ha,” dedi, “aklıma gelmişken… Adam çocuğun üvey babasıymış. İlk kocası kadın daha çocuğa hamileyken öldürülmüş. Çocuk iki yaşında filanken de bu adamla evlenmiş.”

Emine Demirtuğ alnını öndeki koltuğun arkasına dayamış, sessizce ağlıyordu.

Karısının elinden tutmakta olan Tahir Demirtuğ, “Dershaneden dönüyordu,” dedi, “önümüzdeki sene üniversite sınavlarına girecekti.”

“Olay sırasında siz evde miydiniz?” diye sordu Amirim.

“Evet. Komşuların seslerini duyunca çıktık dışarı.”

“Son zamanlarda sorun yaşadığı birileri var mıydı?”

“Kavgacı bir çocuk değildi Oğuzhan. Bildiğim kadarıyla kimseyle bir sorunu yoktu.”

Belediyede temizlik işçisi olarak çalışıyormuş Tahir. Karısı da evlere temizliğe gidiyormuş.

“Futbol oynardı oğlumuz… Hocası çok umutluydu kendisinden… Büyük futbolcu olacak bu çocuk, milli formayı giyecek birkaç sene içinde, derdi. Ama biz, aman oğlum, topunu oyna ama okulunu da ihmal etme, Allah korusun bu işin sakatlığı da var, elinde bir diploman, mesleğin olun derdik hep. O da spor akademisinde okumayı kafasına koymuştu. Futbolu bıraktıktan sonra teknik direktörlük yapmak istiyordu…” Gözlerindeki yaşları sildi. “Büyük şehrin kahrını oğlumuza iyi bir gelecek sağlayabilmek için çekiyorduk. Emeklilik yaşım çoktan geldi. Köyümüze yerleşip emekli maaşımla geçinebilirdik ama Oğuzhan okusun istedik. Yoksa biz ne diye bu yaşımızda halâ el alemin pisliğini temizleyelim.”

Minibüsten inmiştik ki, mahalle sakinlerinden bir adam yanımıza geldi.

“Birgün bu mahallede birinin başına böyle bir şey geleceği belliydi,” dedi, “defalarca karakola başvurduk ama hiçbir şey yapmadılar.”

“Ne için başvurmuştunuz karakola?” diye sordu Amirim.

“Tinerciler için,” diye cevap verdi adam. “Bir üst sokakta metruk bir bina var, orayı mesken tuttular. Milletin önünü kesip para istiyorlar.”

Karakoldan bir polis memuru önümüze düşüp bizi tinerci çocukların barındığı binaya götürdü. Yıkıntılar arasındaki bir varilin içinde yaktıkları ateşin etrafında ısınmaya çalışan üç-beş çocuk gördük. Birkaç tanesi de eski püskü çaputlara sarılıp duvar diplerine serilmişlerdi.

“Uçmuş bunlar,” dedi Amirim, “ayakta duracak halleri yok.”

Evi göstermek için bizimle birlikte gelen polis memuru, “Alalım mı Amirim?” diye sordu.

“Gerek yok,” diye cevap verdi Amirim, “üstlerini başlarını kontrol edelim yeter.”

Çocukların varla yok arası giysilerini ve ayakkabılarının altlarını kontrol ettik. Bırakın kan lekesini, çoğunun ayakkabısının tabanı bile yoktu.

Arabaya binerken, “Bir şey çalınmamış, çocuğun cüzdanına ve telefonuna dokunulmamış,” dedi Amirim, “bu iş tinerci işi filan değil.”

***

Ertesi sabah Oğuzhan’ın okuluna uğradık. Okul yöneticileri ve öğretmenleri delikanlının örnek bir öğrenci ve insan olduğunu söylediler. Notları iyiydi ve şimdiye kadar disiplinle ilgili herhangi bir sorun yaşamamıştı. Yakın arkadaşlarıyla konuştuk. Arkadaşlarının kimseyle bir sorunu olmadığını söylediler.

Dershaneden de işimize yarayacak bir şey çıkmadı. Oradaki öğretmenleri ve arkadaşları da Oğuzhan’ın ne kadar iyi bir insan olduğunu anlattılar.

Merkeze dönerken, “Herkes tarafından sevilen bir çocukmuş,” dedim.

“Sevmeyen, hatta nefret eden biri varmış,” dedi Amirim. “Çocuğun kafası parçalanmıştı. Böyle bir şeyi ona ancak çok fazla hınç duyan biri yapmış olabilir.”

***

Tahtaya işlediğimiz zaman çizelgesinin üzerinden tekrar geçerken beyzbol sopasının üzerinde iki ayrı kişiye ait parmak izinin bulunduğu haberi geldi. Birisi, karısı ve karısının aşığını öldürerek on yedi yıl hapis yatan Sadullah Polatkan adlı sabıkalıya aitti. Diğeri ise, hırsızlık, kapkaç gibi suçlardan sabıkalı Ramazan Tüzgen’in parmak izleriydi.

Sadullah’ın nüfus bilgilerine girdiğimde Oğuzhan’ın annesiyle kardeş olduklarını öğrendik. Biraz daha kurcalayınca, öldürdüğü karısının aşığının da eniştesi olduğu ortaya çıktı.

“Adamı öldürdüğü yetmemiş, sülalesinin kökünü kazımaya azmetmiş herhalde,” dedi Amirim.

***

Sadullah’ın çalıştırdığı kahvehanede tüm masalar doluydu. Tavla pulları ve okey taşlarının gürültüsüne kallavi küfürler eşlik ediyordu. İçeri girdiğimizi görünce, kapıya yakın masalarda oturanlar ellerindeki sigaraları gizleme telaşına düştüler.

“Dumanları nerenize sokacaksınız acaba?” diye homurdanan Amirim çay ocağına doğru yürüdü. İçerdeki uğultu kesilmiş, tüm gözler üzerimize kilitlenmişti.

Elli-elli beş yaşlarında, beyaz saçlı ve sakallı bir adam, bardakları kuruladığı bezi tezgaha bırakarak, “Hayırdır beyler?” diye sordu.

Adama kimliğini gösteren Amirim, “Sadullah sen misin?” diye sordu.

“Benim,” diye cevap verdi adam.

“Ramazan kim?”

Elinde tepsiyle çay servisi yapmakta olan on sekiz-yirmi yaşlarındaki genci işaret etti Sadullah.

“Bir şey mi vardı Amirim?”

“Bizimle geliyorsunuz.”

Sadullah’ın rengi attı: “Bir yanlışlık olmasın Amirim?”

“Yanlışlık yok,” diye cevap verdi Amirim, “takım kurduk, iki kişi eksik olduğundan maç yapamıyoruz.”

Sadullah şaşkın gözlerle bakakaldı.

“Niye şaşırdın?” dedi Amirim, “sizin de beyzbola meraklı olduğunuzu duyduk.”

***

Sadullah, Oğuzhan’ın öldürüldüğünü öğrendiğinde dondu kaldı.

“Bırak bu şaşırmış numaralarını,” dedi Amirim, “senin beyzbol sopanla öldürülmüş çocuk.”

Sadullah’ın gözlerinde yaşlar birikmişti. “Benim yaptığımı mı düşünüyorsunuz?” dedi.

“Sopanın üzerinde senin ve çırağının parmak izleri vardı.”

“Bunu neden yapayım ki? Yeğenimdi o benim.”

“Bıçakla deştiklerin de karın ve eniştendi.”

Sadullah yalvaran gözlerle baktı. “Yaptığım şeyle övünmüyorum ama o iş başkaydı Amirim. Durup dururken dellenmedim ya. Yatağımda yakaladım ikisini.”

“Kardeşin hiçbir zaman affetmemiş seni. Cezaevinde bir kere bile ziyaretine gelmemiş, çıktıktan sonra da yüzünü görmek istememiş.”

“Suçun kocasında değil karımda olduğunu düşünmüştü çünkü, hala da öyle düşünüyor. ‘Adam olaydı da karısına sahip çıkaydı, dişi köpek kuyruk sallamazsa erkek köpek peşinden gitmez,’ demiş.”

“Sen de kardeşinin bu laflarını hazmedemedin ve…”

“Gözünü seveyim Amirim, hiçbir günahı olmayan sabiden ne isteyeyim. Kardeşimin beni hiçbir zaman affetmeyeceğini anladıktan sonra bir daha semtlerine bile uğramadım.”

“Bırak palavrayı! Gizliden gizliye izliyormuşsun Oğuzhan’ı.”

“Yok Amirim, ne izlemesi. Kahvedeki arkadaşlardan duymuştum amatörde futbol oynadığını. Birkaç kere maçını seyretmeye gittim merakımdan. Ben cezaevine girdiğimde çocuğum yoktu. Artık bu saatten sonra da olacağı yok. Yeğenimi merak etmiştim. Koca delikanlı olduğunu, futbol oynadığını görünce sevindim, mutlu oldum.”

“Dün akşam neredeydin?”

“Kahvedeydim. Gece yarısından önce kapatmayız. Bir kahve dolusu insan var şahitlik edecek.”

“Peki ya Ramazan?”

“O da kahvedeydi. Üstelik sabaha kadar. Evi barkı yok, kahvede yatıp kalkıyor gariban.”

“Belki de ona işlettin cinayeti. Koruyor kolluyor ayağıyla çocuğu kendine vicdanen borçlu hissettirdin, bir iyilik istediğinde o da ikiletmedi.”

“Ben gençliğimi hapislerde harcadım Amirim. Birkaç yıl öncesine kadar Ramazan’ın yolu da yol değildi. Benim yaptığım gibi bir cahillik de o yapmasın, hayatını mahvetmesin diye sahip çıktım çocuğa. Hayatını düzene soktu. Dışarıdan liseyi bitirdi, üniversite sınavlarına hazırlanıyor. Ona böyle bir kötülüğü neden yapayım?”

“Yürüyerek mi gitti lan o sopa Emek’ten Beşevler’e?”

“Bazen müşteri az olduğunda oyun oynayanları izler, sohbet ederim. Böyle zamanlarda çayını kendi alanlar olur. O sırada biri almış olabilir sopayı.”

“Müşteriler arasında daha önceden takıştığın birileri var mı? Bir nedenle sana kin besleyen?”

“Dört yıl oldu cezaevinden çıkalı, o zamandan beri değil birileri ile takışmak, kimseye sesimi bile yükseltmedim.”

Ramazan’ın sorgusundan da bir şey çıkmadı. Her ikisinin de cinayet saatinde kahvede olduklarına tanıklık eden onlarca kişi vardı. Kahvehanede ve Sadullah’ın evinde yaptığımız aramalarda da kanlı giysi ya da ayakkabı bulamadık. Şimdilik ifadelerini imzalatıp serbest bırakmaktan başka yapabileceğimiz bir şey yoktu.

***

Ertesi gün Anıttepe Spor Tesisleri’ne gittiğimizde Oğuzhan’ın takımı Beştepegücü’nün antremanı henüz bitmişti.

“Çocukların morali çok bozuk, o yüzden kısa kestim idmanı,” dedi saçlarını kazıtıp sakalını koyvermiş çakma Guardiola. “Yazık oldu çocuğa. Çok yetenekliydi. Her iki ayağını da kullanabiliyordu ve müthiş bir oyun zekası vardı.”

“Anlaşamadığı birileri var mıydı takım içinde?”

“Oğuzhan uyumlu çocuktu. Takımda sevilirdi ve sözü dinlenirdi. İki ay önce kaptan yaptım kendisini bu yüzden.”

“Kendisine rakip görüp de…”

Çakma Guardiola, sözümü bitirmeme fırsat vermedi.

“Onun rakibi yoktu. Yeteneğini tüm arkadaşlarına kabul ettirmişti. Onu Messi diye çağırırlardı.”

***

Tesislerden çıkarken, “Haklısın, o kadar iyi bir çocukmuş ki, elimizde tek bir şüpheli bile yok,” dedi Amirim.

Arabaya bineceğimiz sırada elinde spor çantası olan eşofmanlı bir genç yanımıza geldi.

“Siz polis misiniz?”

“Evet,” dedi Amirim, “sen kimsin?”

“Ben Oğuzhan’ın arkadaşıyım,” diye cevap verdi genç, “adım Koray.”

“Bize söylemek istediğin bir şey mi vardı Koray?”

Koray tedirgin bir şekilde etrafına baktı. “Size benim söylediğimi kimseye söylemeyeceksiniz ama!”

“Tamam Koray, söz. Nedir bize söyleyeceğin şey?”

Koray’ın gözleri tekrar etrafı taradı. “Bizim takımdan Volkan’dan şüpheleniyorum ben.”

“Oğuzhan’ı sevmez miydi bu Volkan?”

“Hiç sevmezdi. Hoca kaptanlığı ondan alıp Oğuzhan’a verince çıldırdı, antremanda sakatlamaya çalıştı Oğuzhan’ı, kavga ettiler.”

***

Tesislerden ayrılmak üzereyken yakaladık Guardiola’yı.

“Çocuk bunlar Amirim,” dedi. “Her takımda olur böyle ufak tefek sorunlar. Önce kavgaya tutuşurlar, iki saat sonra barışırlar.”

“Kasıtlı olarak sakatlamaya çalışmış bu Volkan Oğuzhan’ı.”

“Bu yüzden kadro dışı bıraktım ben de kendisini. Ertesi gün bütün takımın önünde hem benden hem de Oğuzhan’dan özür diledi, olay tatlıya bağlandı.”

Bağlanmamış da olabilirdi. Volkan antreman bitiminde tesislerden ayrılmış olduğundan kendisiyle konuşamadık.

Hocasından aldığımız adrese gitmek için arabamıza binerken, “Ben bu Volkan’dan kıllandım,” dedim Amirime.

“Çocuğu daha görmedin bile,” dedi.

“Görmeme gerek yok,” dedim, “adı Volkan olup da arıza olmayan futbolcu görmedim bugüne kadar.”

***

Kapıyı kırk yaşlarında, zayıf ve yorgun yüzlü bir kadın açtı. Oğlunun ve kocasının evde olmadığını söyledi. Polis olduğumuzu ve Volkan’la görüşmemiz gerektiğini söylediğimizde arkamızdan gelen telaşlı sesi duyduk: “Oğluma bir şey mi oldu yoksa?”

Volkan’a bir şey olmadığını, sadece bir konu hakkında bilgisine başvurmak istediğimizi söyleyince sakinleşti adam. Bizi içeri davet etti.

Oğuzhan cinayetini araştırdığımızı söyledik. Tahir Kutur, “Duydum,” dedi, “yazık oldu çocuğa.” Günün erken bir saati olmasına karşın nefesi alkol kokuyordu. “İyi bir futbolcu olabilirdi, çok para kazanabilirdi o çocuk,” dedi sigarasını yakarken.

“İzlemiş miydiniz hiç kendisini?” diye sordum.

“Beştepegücü’nün hiçbir maçını kaçırmam,” diye cevap verdi.

“Anlaşırlar mıydı Volkan’la?” diye sordu Amirim.

“Takım dışında pek birlikte takılmazlardı sanırım,” dedi Tahir. “Hiç gelmiş miydi hanım bizim eve Oğuzhan?”

“Yok,” dedi çay servisi yapmakta olan karısı, “gelmemişti.”

Tahir oturmakta olduğu nuh nebiden kalmış çekyatın kapağını açıp yerel bir gazete çıkardı, spor sayfasındaki iki sütunluk fotoğraflı bir haberi gösterdi: “Bakın,” dedi, “çok para kazanacak inşallah benim oğlum.”

Haberde Volkan’ın yetenekleri öyle bir anlatılıyordu ki, söz konusu olan amatör kümeden bir futbolcu mu yoksa Messi miydi anlayamazdınız.

Tahir oğlunu birkaç kez telefonla aradıysa da ulaşamadı. “Gene şarzı bitmiştir,” dedi, “kaç kere de söyledim hergeleye.”

Sabah ifade vermesi için Volkan’ı emniyete getirmesini söyleyerek ayrıldık evden.

“Emriniz olur Amirim,” dedi Tahir, “bizzat kendim getiririm.”

Dışarı çıktığımızda, “Oğuzhan’dan önce takımın yıldızı Volkan’mış anlaşılan,” dedi Amirim. “Gazetede yazılanlara bakılırsa o da hayli yetenekliymiş.”

“Bilemiyorum Amirim,” dedim, “bazı gazetecilerin bu tür çocuklar hakkında anlaşmalı haber yaptıklarını duymuştum.”

Arabanın kapısını açan Amirim, “O da neymiş öyle?” diye sordu.

“Amatör gençlerin haberini yapıp parlatıyorlar, kulüplere öneriyorlar, çocuk da profesyonel sözleşme yapınca transfer parasının bir kısmına konuyorlarmış.”

Arabayı hareket ettiren Amirim, “Deme ya, biz de o futbolcuları izlerken, ‘Niye almışlar bu kazmayı,’ diye şaşırıyoruz.

***

Volkan reşit olmadığı için Çocuk Şube’de bir pedagog gözetiminde ifadesini almamız gerekiyordu. Dokuzu biraz geçe babasıyla beraber geldi. Yaşına göre daha büyük gösteriyordu. Uyanık bir çocuk olduğu belliydi, gözleri fel fecir okuyordu. İleride başarılı bir futbolcu olur da İstanbul takımlarından birine kapağı atarsa yeşil sahalardan daha fazla gece kulüplerinde boy gösterecek bir havası vardı.

Oğuzhan’la kavga ettiklerini saklama gereği duymadı. “Hatalı olan bendim,” dedi, “Oğuzhan takıma benden sonra gelmişti, hoca kaptanlığı ona verince bozuldum. Antremanda kendisine sert girdim, yumruklaştık. Hoca da beni takımdan kovdu. Üzüntümden sabaha kadar uyuyamadım. Ertesi gün gidip hocamdan özür diledim. O da tekrar takıma dönebilmem için tüm takımın önünde Oğuzhan’dan da özür dilemem gerektiğini söyledi.”

Çocuğun tavırları bana samimi gelmişti.

“İki gün önce akşam sekizde neredeydin?” diye sordu Amirim.

Volkan hiç düşünmedi: “İnternet kafede oyun oynuyordum arkadaşlarla.”

Bu iddiasını kamera kayıtlarından kontrol edebilirdik.

Amirim bana döndü: “Senin bir sorun var mı?”

Olumsuz anlamda başımı salladım.

O ana kadar masanın öbür ucundaki sandalyede sesini çıkarmadan oturmakta olan Tahir ayağa kalktı: “Tamam mı? Artık gidebilir miyiz Amirim?”

“Tabii,” dedi Amirim, “eğer Volkan’ın ayakkabısındaki kan lekesi Oğuzhan’ın kanıyla uyuşmazsa gidebilirsiniz.”

Odadaki herkes gibi Volkan da şaşkınlıkla ayakkabılarına bakıyordu. Korkudan açılmış gözlerini Tahir’e çevirdi: “Baba!”

***

“O Oğuzhan denen çocuk geldikten sonra oğlumun takımda eski havası kalmamıştı. Hocası olacak şerefsiz de kaptanlığı Oğuzhan’a verince moralim bozuldu. Birgün 1. lig takımlarından birinin yardımcı hocalarının Volkan’ı izlemek için Beştepegücü’nün maçına gelecekleri haberi geldi. Nihayet talihimiz dönüyordu. Volkan profesyonel sözleşme yaptığı taktirde artık yolu açılacaktı. Maçın ardından, ekibin Volkan’ı değil de Oğuzhan’ı beğendiği konuşulmaya başlandı. Yıllardır karda kışta bu çocuğu idmanlara taşıyıp durmuştum. Tam artık emeklerimin karşılığını almaya yaklaştığım bir sırada ortaya bu Oğuzhan denen oğlan çıkmıştı. Kimdir, neyin nesidir diye soruşturunca bizim kahveci Sadullah’ın yeğeni olduğunu öğrendim.”

“Sadullah’ın cinayetten sabıkası da vardı. Sen de fırsatı ganimet bildin, suçu üzerine yıkarım diye düşündün.”

“Ailemin geleceği söz konusuydu. Volkan benim ve kardeşlerinin hayatını kurtaracak bir projeydi. Bu çocuğun iyi bir futbolcu olması için yıllarımı vermiştim. Bu bok çukurundan çıkabilmemiz için tek umudumdu.

Bir akşam metroda rastladım Oğuzhan’a. Arkadaşlarıyla konuşmalarından dershaneden döndüklerini anladım. ‘Cumaya görüşürüz,’ diyerek Beşevler durağında indi. Ben de arkasından inip takip ettim ve nerede oturduğunu öğrendim.

Cuma günü kahveye uğrayıp Sadullah’ın tezgah altında tuttuğu sopayı kimseye çaktırmadan aldım, paltomun altına gizleyerek dışarı çıktım.”

“Beşevler durağında Oğuzhan’ın metrodan inmesini beklemeye başladın. Sonra da evlerinin bulunduğu sokağa kadar izleyip çocuğun kafasını patlattın.”

“Yemin ederim Amirim, niyetim öldürmek değildi… Dizinden yaralayıp futbol hayatını bitirmeyi düşünüyordum. Ama çocuk dizine darbeyi aldıktan sonra düşerken eliyle beni tanımaması için yüzüme sardığım atkıya asıldı. Beni tanımıştı.”

“Sağ kaldığı taktirde yıllarca emek verdiğin projen çöpe gidecekti.”

Tahir gözlerini masanın üzerinde birleştirmiş olduğu ellerine dikti: “Nereden bilebilirdim benim salak oğlumun kömürlüğe sakladığım ayakkabıları giyip de ortalarda dolanacağını!”

İfadesini imzalatıp Tahir’i savcılığa sevk ettik. Volkan’ın babasının işlediği cinayetten haberi yoktu. Annesi odun getirmesi için kömürlüğe göndermiş, o da bir köşeye atılmış ayakkabıları görünce, “Babam neden attı ki yepyeni ayakkabıları, daha giyilir bunlar,” diye düşünerek ayağına geçirmişti.