Dedektif Dergiİpuçlarını Takip Edin!

Kumkapı’daki eski meyhanede akşamüstünün hafifliği vardı. Tabelası silinmiş, sandalyeleri birbirinden farklı, duvarında sararmış futbolcu posterleriyle hâlâ 80’lerden kalma gibi görünen o meyhanede, iki adam rakı kadehlerini tokuşturuyordu.

Can, buz kovasına baktı. “Bitiyor lan bu, aynı senin gibi.”

Arif güldü. “Ben bitmiyorum Can. Emekli oluyorum. Aradaki farkı yakında sen de öğreneceksin.” Kadehinden bir yudum aldı. Sokaktan arabesk bir şarkı tınısı ulaştı. “On gün kaldı,” diye devam etti. “Şunun şurasında on gün. Bir sabah uyanacağım; üniformam yok, telsiz yok, gece yarısı çağrısı yok.”

Can başını iki yana salladı. “İnanmıyorum. Üçüncü günde sıkılmaya başlar, polis radyosunu dinlersin. Altıncı gün çiğköfteci açmayı düşünür, dokuzuncu gün beni ararsın. ‘Oğlum şu dosyaya baksana,’ diye.”

Arif güldü. “Yok yok. Bu sefer ciddi ciddi vedalaşıyorum. Yoruldum oğlum, yeter.”

Kadehler doldu. Mezeler tazelendi. Konuşmalar geçmişe döndü. İlk operasyondaki titreklikleri, kovalanan ancak yakalanamayan, tazı gibi koşan kapkaççılar, yanlış eve yapılan baskın; kapıyı açan, gün yapmak için toplanmış, kokoş kadın grubunun şaşkın bakışları… Her anı bir gülüşe, her gülüş ‘ah o eski günler’ iç çekişine dönüyordu. Çünkü her ikisi de biliyordu; polislik bir meslek değil, bir hayattı. Görev bitse de ömür bitmedikçe, yükü omuzdan inmezdi.

O sırada kapıdan içeri iri yapılı, beyaz keten gömlekli bir adam girdi. Gözleri bir an etrafta gezindi, sonra onların masasına yöneldi. Can’ın çatalı havada asılı kaldı. Arif ise hiç şaşırmadı.

Adam yanlarına yaklaşınca, “Merhaba komiserim,” dedi kaypak bir edayla. “Mert abimizin selamı var.”

Can, Mert abinin kim olduğunu hemen anladı. “Bizimle ne işi varmış Mert Pekyürek’in?” Gözleri soru doluydu.

Adam gülümsedi. O gülümsemenin içinde küfür de vardı kibir de. “Mert abim dedi ki, ‘Emeklilik iyi şeydir ama ulaşabilene.’ Malum, bazı insanların ömrü vefa etmez, hele de sizinki gibi tehlikeli işlerde. Nereden baksan, her gün bir sırat köprüsü.”

Can’ın eli bardağı daha da sıktı. Arif gözlerini kısıp adamın yüzüne baktı. Sonra sakince rakısından bir yudum aldı.

“Pekyürek’e benden de selam söyle. Bazı adamlar da hiç gün ışığı göremezler girdikleri delikte.”

Adam bir şey demedi. Elindeki tespihi sallaya sallaya çekip gitti.

“Oğlum bu herif seni açık açık tehdit etti, farkında mısın?”

“Farkındayım ama hükmü yok o sözlerin,” dedi Arif.

Can’ın keyfi kaçmıştı. Gecenin sonunda hesap ödendi. Sokaklar gibi kadehleri de boş kaldı.

                                                                       ***

Ertesi gün Beşiktaş Karakolu’nda hava, yazın o dayanılmaz sıcağıyla ağırlaşmıştı. Beton duvarlar güneşle kavrulmuştu; pencereler ardına kadar açık olsa da içeri giren tek şey, arkadaki korudan yükselen kuş sesleriydi. Günlerden pazartesiydi, temmuzun ortasıydı ve herkes bir an evvel mesaiyi tamamlayıp evine kaçmak istiyordu.

Arif Komiser için o yaz, son görev dönemiydi. Emekliliğine on gün kalmıştı. Son on yılını geçirdiği bu odada, dosyaların arasında bir gün evvelinin akşamdan kalmışlığı vardı üzerinde. Neyse ki gün bitmek üzereydi. O sırada kapı çaldı. İçeri giren, terden gömleği sırtına yapışmış postacı Bekir’di. Solgun bakışlarıyla kısa bir selam verdi, elindeki sarı zarfı uzattı.

“İmzaya gerek yok Komiserim,” dedi.

Arif Komiser başıyla onayladı. Masasının üzerinde, dumanı tüten bir çay duruyordu. Bekir’in bakışı, bardağın üzerinde bir saniye takıldı. Tam bu sırada koridordan gürültüler yükseldi. Arif, “Ne oluyor yahu?” diyerek yerinden kalktı. Söylene söylene kapıya doğru yürüdü. Dışarıda gençten birkaç dilenci kıyameti koparıyordu. Postacı Bekir, Arif’in odasından süzülürcesine çıktı. Gürültüden kaçar gibi arkasına bakmadan yaz sıcağına karıştı.

Arif, “Evladım, nedir bu patırtı? Götürün bunları nezarete. Koridor bu itişmenin yeri mi?” diye çıkıştı memurlara, sonra odasına dönüp, sandalyesine oturdu. Eli ısısını kaybetmek üzere olan çay bardağına uzandı. İlk yudumu aldı.

Akşama doğru mesaisi biten memurlar yerlerini nöbetçi memurlara bırakmıştı, herkes Arif Komiser’in evine gittiğini sanıyordu. Ancak Arif’in odasında ölümün sessizliği vardı, postacının bıraktığı zarfı kimse açmamıştı.

Ertesi sabah Beşiktaş Karakolu’nun çaycısı Fikri, ocağın altını kapatıp, her zaman olduğu gibi kahve fincanını gümüş tepsinin ortasına yerleştirdi. Yanına iki parça kesme şeker koydu. Arif Komiser kıtlama içerdi sabah kahvesini. “Komiser kahvesi,” dedi kendi kendine, her sabahki gibi bol köpüklü. Bu onun için bir tür törendi. Arif Komiser’in odasının önüne geldiğinde kapı kapalıydı. Fikri tek eliyle tepsiyi tutup, tek eliyle kapıya vurdu.

“Komiserim? Sabah kahveniz geldi.”

Ses gelmedi. Bir daha vurdu. “Gel,” komutunu duymadan içeri giremezdi, Arif Komiser’in tersi pisti. Kapıya biraz daha yaklaştı, elini kapı koluna uzattı. Kapı, gıcırtıyla açıldı.

“Komiserim?”

                                                                       ***

Can, evinde mesai için hazırlanıyordu. Mutfakta kahve makinesi titrek bir sabırsızlıkla çalışırken, aklında hâlâ iki gece önceki, Arif’in ses tonu, yüz ifadesi, o her şeyi bastıran emeklilik sevinci vardı. Sonra aklına Mert’in adamı geldi. İçini bir endişe kapladı.

Can kahvesini alıp pencereden dışarı baktı. Gün sıradan görünüyordu. İnsanlar işine gücüne koşuyordu. Dünya dönüyor, insanlar yaşlanıyordu. O sırada telsizden gelen anons, sabahın rehavetini boğazına düğümledi.

“Tüm ekiplerin dikkatine. Beşiktaş Karakolu, birim içi ölüm vakası. Maktul: Arif Kara. Tekrar ediyorum. Maktul: Komiser Arif Kara…”

Can başını kaldırdı, gözleri dehşetle büyümüştü. Ne yapacağını bilmeden ayağa kalktı, Taylan’ı aradı. Taylan her zamanki telaşlı hâliyle yanıtladı onu.

“Anonsu duydunuz mu Amirim?”

“Duymaz olsaydım Taylan. Beşiktaş’ta buluşalım,” dedi.

Telefon kapandı. Can, yudumlayamadığı kahvesini lavaboya döktü. Akıp giden şey sadece sıcak bir sıvı değildi. İki gece önceki kahkahaların, dostluğun da kahveyle birlikte akıp gittiğini düşündü.

Beşiktaş Karakolu’nda memurlar telaş içindeydi. Karakola gelmeyen, telefonlara yanıt vermeyen Arif Komiser önceki akşam odasından hiç çıkamamıştı.

Başkomiser Can ile Komiser Taylan, Beşiktaş’ta buluşup karakola vardıklarında saat ona yaklaşıyordu. Güneş şimdiden gökyüzünde yükselmişti, asfaltın yüzeyi titreşiyor, ısı yüzlerine çarpıyordu.

Memurlar sessizce kenara çekildiler. Hiç kimse Can’la göz göze gelmiyordu. Sanki herkes suçluydu. Sanki bu ölümün etrafında duran herkes, Arif’in son dakikalarına geç kalmıştı. Can, Arif’in odasının önünde durdu. Bir an tereddüt etti. Kapı aralıktı, itiverdi.

İçeri girdiklerinde sıcak havayla birleşen koku yüzlerine çarptı. Arif, masasının arkasındaki sandalyeden düşmüş, sırtüstü yere uzanmıştı. Elleri yakasına asılı kalmıştı. Gözleri açıktı ama cansızdı.

Taylan birkaç adım geri çekildi. Can eğildi, elini gayri ihtiyari dostunun nabzına götürdü. Zaten gerek yoktu. Cilt solgun, nefes kayıp, damar hareketsizdi.

Can bir süre kıpırdamadı. Dostunun ölümüyle nefessiz kalmıştı. Gözlerini kapattı. Sonra derin bir soluk aldı.

“Kim bulmuş?”

“Sabah Fikri kahvesini götürmek istemiş. Kapı kapalıymış. İçeri girince… Ambulans çağırmışlar ama…”

“Biz daha iki gece önce…” Can’ın gözleri yanıyordu. Başkomiserin, hele de memurların arasında duygularına yenik düştüğü görülmemişti. Otuz yıllık arkadaşının acısı göğsünü sıkıştırsa da toparlandı. Sert bir ses tonuyla emretti.

“Savcıyı arayın, Olay Yeri İnceleme de gelsin.”

“Yani… kalp krizi değil mi?” dedi Taylan fısıltıyla. “Sıcak, stres, yaşı da…”

Can, yardımcısının sözünü tamamlamasına fırsat vermedi, başını iki yana salladı.

“Ağzından köpük gelmiş, göz bebeklerine baksana, büyümüş. Kalp krizi gibi durmuyor.” İşaret parmağıyla Arif’in tırnaklarını gösterdi. “Deri altındaki pembeleşmeyi görüyor musun? Bu işte bir tuhaflık var.”

Olay Yeri İnceleme ekibi geldiğinde saat onu biraz geçiyordu. Ekip, odaya şerit çekti. Masanın üzerindeki evraklara, kaleme, çay bardağına tek tek baktılar. Çay bardağı yarı doluydu. Yanında içilmemiş bir sigara duruyordu. Masanın sol kenarında, üzerinde ne pul ne de damga olan sarı bir zarf vardı.

Savcı Bora içeri girdiğinde Can hâlâ Arif’in ayakkabılarına bakıyordu. Sağ teki azıcık eğri duruyordu. Sanki son anda doğrulmaya çalışmış ama başaramamıştı.

Çay bardağı laboratuvara gönderildi. Zarf dikkatlice poşetlendi. Masadaki dosyalar tek tek incelendi. Arif’in cep telefonu da alındı.

“Ne düşünüyorsunuz Savcım?”

“Bence de kalp krizi değil Can.”

“Adli tabip Hilmi de aynı fikirde,” diye lafa atladı Taylan. Can, yardımcısının bu tez canlılığına ne dese, ne kadar uyarsa engel olamıyordu.

“Ölüm ne zaman gerçekleşmiş?”

Bu soruya cevap vermek Hilmi’ye düşerdi. Yanlarına çağırdılar. Sıcak havada maskeyle çalışmaktan yüzü gözü ter içinde kalmış adam, elindeki eldivenleri çıkartıp yanlarına geldi.

“Savcım, rigor mortis tüm vücudu kaplamış. Ölümün gerçekleştiği on iki saatten fazla olmuş diyebilirim. Gerçi malum hava çok sıcak, bu da katılaşmayı hızlandırır ama Arif Komiser zayıf biri değil. Yani bu kadar katılaşma normal görünmüyor. Tam tespit için otopsi gerekiyor tahmin edeceğiniz gibi.”

“Sence ölüm sebebi ne olabilir Hilmi?”

“Zehirlenme gibi duruyor Savcım. Katılaşmayı hızlandırmıştır zehir.”

“Bu nasıl iş? Bir komiser, İstanbul’un göbeğinde, üstelik görev yerinde zehirleniyor. Saatlerce kimse fark etmiyor. Bir Allah’ın kulu girmemiş mi odasına bütün gece?” Can öfkesine hâkim olamamış, sözcükler ağzından istemsizce dökülmüştü.

Taylan, ona sorulmuş gibi yanıt verdi.

“Arif Komiser odasına kimsenin girmesini istemezmiş. Dün mesai bitimine doğru karakola dilenci gençler getirilmiş. Ortalık karışmış. Nöbetçi memurlar görevi devralırken Komiserin evine gittiğini düşünmüşler,” diye açıkladı.

Savcı olay yerinden ayrılmadan dosyayı Can’a verdi. Can’ın ilk şüphelendiği kişi Mert Pekyürek’ti. Nam-ı diğer Kaya Mert. İki gece evvelki olay gözünün önünden gitmiyordu.

Bütün gün Taylan’la karakoldaki görevli memurların ifadelerini aldılar. Olay Yeri İnceleme ekibinin çalışmalarını izlediler. En ufak bir iz yakalamak onları katile hızla yaklaştırırdı. Kimse bir şey bilmiyordu. Şüpheli bir durum fark etmemişlerdi. Ardından sıra kamera kayıtlarını incelemeye geldi. Kamera kayıtlarını savcılık izniyle inceliyorlardı. Elbette yetkili ekip de inceleyecekti kayıtları ama Can, bu dosyayı bir dakika kaybetmeden çözüme ulaştırmak istiyordu. Bir yandan arkadaşını, yıllanmış dostunu kaybetmenin acısıyla yanıyor, bir yandan da bu acı onu kamçılıyordu.

Beşiktaş Karakolu’nun kamera odası dar, havasız bir kutuydu. Taylan monitörlerin önüne oturmuş, görüntüleri hızlıca tarıyordu. Can, arkasında ayakta durmuş, ellerini cebine gömmüştü. İkisi de sessizdi. Sanki bu görüntüler Arif’in son saatlerinden değil, kendi içlerinden bir parçanın sökülüp kaydedildiği bir filme aitti.

Kamera kayıtlarında her şey olması gerektiği gibiydi. Önceki gün karakol sakin bir gün geçirmişti. Mesai sonu olan kargaşa hariç dikkat çekecek bir şey olmamıştı. Beklenmeyen hiçbir hareket, hiçbir bağırış, hiçbir koşuşturma yoktu. Arif kamera görüntüsüne en son 16.27’de takılmıştı. Kargaşanın yaşandığı koridora çıkıyor, eliyle koluyla memurlarına bir şeyler söylüyor, birkaç dakika sonra odasına giriyordu. Odadan bir daha hiçbir hareket kameraya yansımamıştı.

Gece olup da Can evine gittiğinde eşi Hande onu beklerken salondaki koltukta uyuyakalmıştı. Can, direk banyoya girdi. Suyu sonuna kadar açtı. Tüm gün içinde biriktirdiği yaşları, kimseye göstermeden sessizce suya karıştırdı.

Taylan hemen eve gitmek istememişti. Kendisini Beyoğlu’na attı. Kalabalıkla unutmak istedi. Bir aşağı bir yukarı caddeyi kaç kere turladı, sayamadı.

                                                                       ***

Ertesi sabah gelen rapor, Hilmi’nin şüphesinde haklı olduğunu gösterdi. Ölüm nedeni, potasyum siyanür zehirlenmesiydi. Alınma şeklinin sıvı yoluyla olduğu düşünülüyordu. Ölüm saati, önceki gün saat beş civarıydı. Can, raporu masaya bıraktı. Parmaklarını şakaklarına bastırdı. Başı çatlayacak gibi ağrıyordu. Gece hiç uyuyamamıştı.

Beşiktaş Karakolu’nun arşiv odası, terle karışık toz kokuyordu. Arif Komiser’in son zamanlarda ilgilendiği tüm dava dosyalarına bakılacaktı. Açılan her çekmece, her dosya yeni bir ipucu değil, aksine yeni bir belirsizlik fırlatıyordu ortaya. Henüz Can’ın dikkatini çeken tek bir belge ya da kamera kaydı yoktu. Sadece o mektup, kriminal incelemeye giden o pulsuz mektup, aklının çeperlerine vuruyordu.

Çok geçmeden Kriminal’den gelen mesajla sarı zarftan çıkan tek sayfalık kâğıtta yazanlar ekranda belirdi:

“Nefesini boğazında düğümleyeceğiz Komiser. Sen bizim kim olduğumuzu unuttun. Biz sana hatırlatacağız. M. P.”

Taylan mektubu okurken Can, “Mert Pekyürek!” dedi, küfreder bir ses tonuyla.

“Mert Pekyürek hapisteymiş abi.”

“Kendisi içeride olsa ne olur, üç gün evvel benim yanımda tehdit ettiler Arif’i. Gözlerimle gördüm, kulaklarımla duydum. Ancak bir şey var.”

“Ne var abi?”

“Bu kadar açık, bu kadar net tehdit eden, hele hele Kaya Mert gibi biri bunu zehirle yapmaz. Mert Pekyürek, yeraltı dünyasından. Yasadışı kumarhaneler, borç tahsilatı, sahte belgeler… Uzun süre yakalanamamış, geçen yıl Arif’in yürüttüğü titiz bir soruşturmayla sonunda hapse girdi. Cezaevinde ama adamları hâlâ dışarıda, hareket hâlinde.”

Can nefes alıp devam etti.

“Arif’i tehdit ettiklerini herkes biliyormuş. Savcı Bora’ya bildiklerimi anlatırken bana karakoldaki memurlardan duyduklarını iletti. Geçen hafta Mert’in adamlarından biri gelip karakolun kapısında bağıra çağıra tehditler savurmuş.”

Taylan şaşkınca sordu, “Neden kimse bir şey yapmamış?”

“Bizim Arif’in işleri. ‘Bana bir şey yapamazlar, havlayan köpek ısırmaz,’ diyormuş. Tehdit eden kişiyi bir gece nezarette tutup bırakmışlar.”

Taylan duyduklarına inanamıyordu, başını iki yana salladı. Can devam etti.

“Racon bilen adamlar ya açıkça hesap keser ya da sessizce kaybolur. Bu işin bu kadar aleni yapılması bana ters geliyor. Bir de zehir. Bu adamlar çeker vurur Taylan. Zehirle filan uğraşmazlar.”

Taylan farklı bir açıdan bakmayı denedi. “Ama çayda siyanür var. Sinsi bir yöntem. Belki de açıkça tehdit ettiler ama korkakça öldürmeyi seçtiler, iz bırakmak istemediler. Belki farklı bir yöntem deneyerek, dikkat dağıtmak istediler.”

“Bilemiyorum evlat. Ama yakında öğreneceğiz. Andım olsun ki öğreneceğiz.”

Savcıya bilgi verilmişti. Soruşturma başlatıldı. Öldürülen bir komiserdi ve süreç hızla ilerledi. Hapisteki Mert’in telefon görüşmeleri, mektupları, ziyaretçileri mercek altına alındı. Savcılık izniyle ifadesinin alınmasına karar verildi.

Mert Pekyürek’in ifadesi Silivri’de alındı. Özel izinle Can da Silivri’ye gitti. Mert de Can gibi karayağız biriydi, aralarındaki tek fark Mert, Can kadar uzun boylu değildi.

“Başkomiserim, siz de az çok bilirsiniz bizi. Biz işlerimizin altına imzamızı atmayı severiz. Zehir filan bozar bizi,” dedi.

“Peki, bu tehdit mektubuna ne diyeceksin? Karakolun önüne, meyhaneye gelenler senin adamların değil miydi?”

“Elinde tuttuğun mektubu ben yollatmadım ama kim yaptıysa iyi kopyacıymış. O kâğıt aslında cinayeti benim işletmediğimin kanıtı. Gördüğün gibi altına imzamızı atmış. Allah rahmet eylesin. Arif Komiser geçen sene bırakmadı yakamızı. Ne yaptı etti, geçirdi bileğimize kelepçeyi. İlktir ha. Evvelinde bunu başaran bir Allah’ın kulu olmamıştı. Tabiatıyla bir husumet oldu aramızda. Amma bir yandan da iyi iş çıkardığını itiraf etmeliyim. Beğendiğim bir söz vardır; yiğidi öldür, hakkını yeme diye. Şimdi sana soruyorum. O bizi içeri attırmak için bu kadar iyi iş çıkarmışken bizim öyle siyanürdür, çaydır, ne bileyim… daha ince bir iş, daha şekilli, namımızı yürütecek bir son hazırlamamız gerekmez miydi?”

Bu ifadesi onu kurtarmaya yetmedi. Sulh Ceza Hâkimliği kararıyla yargılanacaktı. Savcı, azmettireni bulduklarını düşünüyor, mahkemede katilin de ortaya çıkacağına inanıyordu. Ancak Can ikna olmuştu. Ona göre bu cinayetle Kaya Mert’in bir alakası yoktu.

                                                                       ***

Sonraki gün Can, masasında oturuyor, elindeki dosyayı inceliyordu. “Ya şaşırtmak istediler… Bu kadar gürültülü tehditlerin arkasına gizlenmiş daha sessiz biri olabilir. Ya da bu Kaya Mert hiç de kalıbının adamı değil, racon macon diyerek, bu cinayetten sıyrılmak istiyor.”

“Bu işi bir başkası yapmış olabilir mi Amirim?”

Can başını salladı. “Katil kimse, iyi planlamış. Ya da belki çok basit düşündü. Biz karmaşıklık arıyoruz.” Can mırıldanır gibi devam etti. “En görünmez olan, bazen en tehlikeli olandır.”

“Yavaş atın çiftesi diyorsun yani abi.”

“Aynen öyle evladım.”

“Başkomiserim, müsaadeniz olursa ben her şeyin üzerinden bir daha geçelim diyorum.”

Başkomiser başıyla onayladı. Taylan hemen odadaki beyaz tahtanın önüne geçti. Klasik dava çözme şemasını çizmeye başladı. En başa Arif Kara yazdı. Altına Mert’i ekledi. Bir yuvarlağın içine “siyanür” yazdı. Tehdit mektubunun bir örneğini tahtaya bir bantla tutturdu.

“Fikri ne diyor?”

“Çaycı mı Amirim? Yemin billah ediyor. Benim ocağımdan zehirli bir şey çıkmaz, çıkamaz diye. Fikri yıllardır orada çalışıyor. Hatta Arif Komiser’den bile eski karakolda. Geçmişini de araştırdık. Herhangi bir şüpheli durum yok. Ordu doğumlu. Elli yaşında. İki çocuğu var. Arif Komiser’e husumet güdecek biri değil. Aksine çok hürmet gösterirmiş rahmetliye. Memurlar da aynı şeyi söylüyorlar. Arif Komiser, Fikri’nin oğlunun okul işini halletmiş birkaç sene önce. Lise kaydında yüklü bir miktar bağış istemiş okul. Arif Komiser okul müdürüyle görüşmüş. O zamandan beri ‘Abilik etti, sağ olsun,’ dermiş Fikri.”

“Çayları doldurduktan sonra herhangi bir yere uğramış mı? Ya da tepsisini hiçbir yere bırakmış mı?”

“Yok Amirim. Çayları dağıtırken her zaman ilk Arif Komiser’den başlarmış. Yine öyle yapmış. Komiser, çayı kaynak içmeyi severmiş.”

“Şu kamera kayıtlarını bir daha gözden geçirelim. Siyanür o çay bardağına uçarak gelmiş olamaz. Biz tehditler yüzünden Mert’e odaklandık. Odaya kim girmiş, kim çıkmış bir daha bakalım.”

Olay gününe ait görüntüler; binanın üst kat koridorlarını, girişi ve Arif Komiser’in odasının önünü gösteriyordu. Can ve Taylan monitör karşısında elleri çenelerinde, dikkatle izliyorlardı.

16.20: Fikri, elinde gümüş çay tepsisi ve üzerinde bir sürü çay bardağıyla Arif’in odasına giriyor, hiç oyalanmadan çıkıyor.

16.21: Postacı Bekir, Komiserin odasına giriyor. Elinde kahverengi deri çantası. Sonra memurlar, dilenci gençleri yaka paça getiriyorlar, ortalık karışıyor.

16.22: Arif odasından çıkıyor. Kapısı açık kalıyor. Bekir hâlâ içeride. Yaklaşık üç buçuk dakika odada yalnız kalıyor. Arif odasından çıkınca elleriyle ceplerini yokluyor. Sonra kameranın görüş açısından çıkıyor.

16.26: Postacı Bekir, Arif’in odasından çıkıyor.

16.27: Arif odasına geri dönüyor. Kapısını kapatıyor.

İki adam aynı anda kalktılar ekranın başından. “Bekir’i getiriyorum Amirim,” dedi Taylan daha Can söylemeden.

Bu sırada karakoldaki posta teslimat defteri incelendi. Bekir’in adı kayıtlıydı. O gün son dağıtımı yapmıştı. Kayıtta teslim edilen zarfın içeriği belirtilmemişti. Ama odada bulunan pulsuz, mühürsüz zarfla örtüşüyordu.

Bekir merkeze getirildi. Sorgu odasına alındıktan sonra Taylan, Can’ın odasına girdi.

“Abi, Bekir’i getirdik, kimlik bilgilerini de çıkardım. İlginç bir şey fark ettim. Yıllar önce babası hırsızlık suçundan hüküm giymiş. Cezaevinde ölmüş.”

Can bir anda başını kaldırdı. “Yakalandığı tarih ne?”

Taylan dosyaya baktı. “2006. Daha bitmedi Amirim, yakalayan polis de Arif Kara.”

“Başka bilgi var mı?”

“Olmaz olur mu Amirim. Bekir Çolak, kırk iki yaşında, bekâr, sabıkası yok. İstanbul PTT teşkilatında sekiz yıldır dağıtım görevlisi. Disiplin cezası bile yok. Bekir’in babası İhsan Çolak, 2006 yılında hırsızlık suçuyla tutuklanmış. İhsan, cezaevine girdikten birkaç ay sonra bir başka mahkûmla yaşadığı tartışmada şişlenmiş, ağır yaralanmış, hastaneye kaldırılmış ama kurtarılamamış. Bekir o zaman on yaşındaymış. Annesi üç yıl sonra yeniden evlenmiş, ancak yeni eş, Bekir’i evde istememiş. Bekir, yetimhaneye verilmiş. Liseye kadar okumuş. Askerden döndükten sonra da memur olmuş.”

“Geçmişin intikamını almak istemiş gibi duruyor ama sabıkasının olmaması, yıllardır düzenli bir işi olması ona iyi bir tablo çiziyor.”

“Bekir’in telefonunu teknik ekip incelemesine yolladım Amirim. Birkaç saate bilgi gelir. Belki oradan somut bir kanıt yakalarız.”

“Bu sorgu yarına kalır Taylan. Bekir’i biraz misafir edelim. Hem bekleme süresi direncini de zayıflatır. Yarın görüşürüz,” deyip masasından kalktı Can.

Eve gittiğinde Hande onu kızarmış gözlerle karşıladı. İki gündür Arif’in evinde, eşi Suzan’ın yanındaydı.

“Arif’in ayakkabılarını kapının önüne bırakırken baygınlık geçirdi,” dedi. “Bulunacak değil mi katil?”

“Çok az kaldı gülüm. Yakalandı say sen.”

                                                                       ***

Can ve Taylan, ertesi gün erkenden telefonun teknik inceleme raporunu inceliyorlardı. Tahminlerinde yanılmamışlar, somut delili yakalamışlardı. Bekir’in arama geçmişine bakıldığında, ilginç bir tablo ortaya çıkmıştı. Son bir ayda, Arif Kara ismini internette defalarca aramıştı. Eski haberler, görev yerleri, emeklilik işlemleri… Dahası da vardı. Mert Pekyürek ve çetesiyle ilgili haberleri de takip etmişti.

“Planlamış,” dedi Can. “İnce çalışmış.”

Bekir’in evine savcılık izniyle baskın yapıldı. Bekâr odası düzeninde, tek kişilik bir yatak, eski model bir masaüstü bilgisayar, kitap rafı, duvarda annesinin gençlik fotoğrafı…

Adli bilişim uzmanlarının bilgisayarda yaptıkları ilk incelemede Can’ın şüphelerini doğrulayan belgeler bulundu. Bekir’in bilgisayarındaki klasörlerin biri “A.K.” başlığını taşıyordu. Açıldığında, Arif Komiser hakkında sayfalarca bilgi çıktı. Fotoğraflar, haber kupürleri, eski soruşturma notları, hatta Beşiktaş Karakolu’nun günlük düzenine dair gözlemler. Çay dağıtım saatleri bile vardı. Zaman çizelgeleri, hangi gün kaçta geldiği, hangi saatlerde odasında yalnız kaldığı…

Can klasöre bakarken sessizce mırıldandı. “Bu bir araştırma değil, bu mahkeme hazırlığı. Kendi mahkemesini kurmuş, yargılamış, cezasını vermiş.”

Üstelik Bekir, Mert Pekyürek’in ismini de bir dosyaya eklemiş, sanki onun üzerinden bir senaryo oluşturmuştu. Çetenin tarzlarını analiz etmiş, daha önce işledikleri suçları bir araya getirmiş, hatta basında yer alan tehdit mektuplarının dilini inceleyip taklit etmeye çalışmıştı. Hepsine dair notlar bulundu bilgisayarında.

                                                                       ***

İlerleyen saatlerde Bekir, Can’ın karşısında oturuyordu. Elleri masanın üstündeydi. Sakin bir ifadeyle gözlerini yere sabitlemişti.

Can, sandalyeyi çekip oturdu. Elinde Bekir’in dosyası vardı ama onu açmadı. Dosyanın içindekileri zaten biliyordu. Gerçek hikâye, kâğıtların arasında değil, karşısındaki adamın suskunluğunda gizliydi.

“Anlat,” dedi Can.

Bekir cevap vermedi.

Bir daha, “Anlat,” dedi Can. “Zaten her şey ortada. Ama yine de senden duymak istiyorum. Neden?”

Bekir başını kaldırdı. Gözleri donuktu, içinde derin, neredeyse buz gibi bir ifade vardı. “Siz bu işi yıllardır yapıyorsunuz,” dedi. “O yüzden bu sorunun cevabını biliyor olmanız gerekirdi.”

“Görünmez bir adam yarattın kendinden. Ve bu görünmezliğin içinde yıllar boyu büyüttüğün intikamı öyle bir âna sığdırdın ki…” Hışımla yerinden kalktı Başkomiser. “Baban,” diye devam etti, “İhsan Çolak, Arif’in bir gece devriyesinde gözaltına aldığı adam. Dosyasına ulaştık. O dosyada senin adın yoktu ama o gece hayatın değişti.”

Bekir’in elleri yumruk oldu. Gözleri hâlâ yerdeydi.

Can sandalyesini büyük bir gürültüyle ters çevirip oturdu, devam etti. “Cezaevinde çıkan bir kavgada öldü. Annen yalnız kaldı. Üç yıl sonra yeni bir hayat kurmak istedi. Ama sen o hayata sığmadın.”

Yine sessizlik.

“Sonra yurda gönderildin. Yıllar geçti. Devlet memuru oldun. Her gün mektup taşıdın. Ama bir tanesini…” Öfkesinden ağzı köpürüyordu. “Bir tanesini sadece kendin için taşıdın. İntikamın için. Çünkü o mektubun göndereni sendin Bekir.”

Bekir sonunda yeniden başını kaldırdı. “Onlar aldı,” dedi. “Annemin gülüşünü. Benim çocukluğumu. Annem beni bırakırken ağlamadı bile. Babamın cenazesine dahi gidemedim. Yıllar geçti mezar yerini bulamadım. Kimsesizler mezarlığına defnetmişler. Kayıtlar da kaybolmuş. Hangi mezarlık, hangi parsel… Kimse bilmiyor. Babamın ölüsü bile kayıp benim.”

Can eğildi, sesini alçalttı. “Arif Komiser, sadece görevini yapmıştı.”

“Hayır,” dedi Bekir. “O sadece dosya kapattı. Başarılı kariyeri için benim hayatımı kararttı.”

“Sadede gelelim, zehiri nereden buldun Bekir?”

Bekir arkasına yaslandı. “Teknolojiden anlamadığın belli Komiser. İnternette hangi siteye gireceğini bilirsen ulaşamayacağın şey yok. Üstelik ardında iz de kalmıyor.”

“Ve çayı gördüğünde…”

“Ben birini öldürmedim Komiser, ben hayatıma uğramayan adaletin kendisi oldum. Uzun zamandır gidip geliyorum karakola. Daha önce de çok fırsat kolladım. Bu defa şans benden yanaydı. Komiser odadan çıktı. Zarfın yüzüne bile bakmadı. Bir saniye yetti ve sadece üç damla. Kimse benden şüphelenmedi. Herkesin unuttuğu bir adamın, kimsenin umurunda olmayan bir adamın, tek yudumla yaptığı adaletti o üç damla.”

Can gülümsedi. “Herkes kendi intikamını kutsal sanır. Ancak hiçbir adalet, kişisel hesaplarla sağlanmaz.”

“Adalet?” dedi Bekir, alay edercesine bir gülüş belirdi dudaklarında. Derin bir acı vardı bakışlarında. “Hangi adalet? Ben yetimhanede ezilirken o adalet neredeydi? Annem beni terk ettiğinde neredeydi?”

Can sessizleşti. Gözlerini kaçırmadı. Son bir kez daha sordu:

“Peki, pişman mısın?”

Bekir yine güldü. Ne acıyla ne de zaferle. Sadece yorgun bir tebessümle. “Adaletin olduğu yerde pişmanlık olur mu? Ben sadece kendi cevabımı verdim.”

Can başını salladı. Kapı açıldı. Taylan içeri girdi. “Savcı sevk verdi,” dedi. “Tutuklanıyor.”

Can kalktı, Bekir’e bir an baktı. Ardından dosyayı masaya fırlattı ve kapıya yöneldi. Bekir arkasından sadece bir cümle söyledi:

“Beni kimse affetmedi, biliyor musun Komiser? Belki bu yüzden ben de affetmeyi hiç öğrenemedim.”

Savcılık işlemleri hızla tamamlandı. Suç delilleri, itiraf, adli bulgular ve yazılı belgeler… Tüm hepsi bir dosyanın içindeydi. Bekir, hâkim karşısına çıkarıldıktan sonra tutuklama kararıyla cezaevine gönderildi.

Can, emniyete döndüğünde bir süre odasında yalnız kaldı. Pencereden dışarı baktı. Karşı kaldırımda dondurma yalayan iki çocuk gördü. Çocukların gözlerinde yalnızca o âna ait bir neşe, yakıcı güneşe rağmen gülümseyen sade bir mutluluk vardı. Onlar henüz gölgeleri tanımamıştı. Arkasında Taylan’ın sessiz adımları duyuldu. Can, gözünü camdan ayırmadan konuştu.

“Babanın günahını oğlu bir ömür yaşamış. Keşke annelik, babalık sınavla kazanılsaydı Taylan.”

Taylan cevap vermedi. Söylenecek söz kalmamıştı. Sadece sessizlik vardı ve öğle güneşinin altında, karakol penceresinden içeriye çöken yorgunluk.

Başım birkaç saat daha bu şekilde zonklamaya devam ederse muhtemelen bayılacaktım. Derin bir nefes almaya çalışsam da bu ağrı için nafile olduğunu biliyordum. Buradan dışarıya çıkmak zorundaydım, ancak beni neyin karşılayacağını bilmiyordum. Gardırobun kapısını aralamaya çalışmak işe yarayacak gibi değildi. Kendimi geri çekerek, zonklayan başımı bilmediğim bir nedenden dolayı yapış yapış olan ellerimin arasına aldım.

“Ne işim var burada? Neden buradayım?” Sesim yabancı gelmişti bana; sanki bana ait değildi. “Kimim ben?” diye fısıldayarak ağlamaya başladım.

Kimdim ben? Asıl sormam gereken soruydu bu. Ne ismimi, ne neler yaşadığımı, ne de burada ne işim olduğunu hatırlıyordum. Büyük ihtimalle birinden kaçıyor olmalıydım ki kendimi buraya kilitlemiştim. Bu demek oluyordu ki, dışarıda tehlikeli biri vardı.

Nefes almak gittikçe imkânsızlaşıyordu. Oksijenim daha fazla tükenmeden birinin bana yardım etmesi gerekiyordu, ancak ses çıkaramayacak kadar korkuyordum. Kalbimin sesi, gardırop kapısının altından içeriye doğru sızan saatin tik-taklarıyla ahenk içerisine girmişti. Korku, bütün vücudumu ateşten bir yorgan gibi sarmıştı; hem vücudumu yakıyordu hem de soğuk soğuk terletiyordu. Terli ve yapış yapış olan elimi, karanlığın içinde zar zor bulabildiğim cebime götürdüm. Titreyen parmaklarım, cebimden çıkan birkaç fişi hissedince hayal kırıklığına uğradım. Ne cebimde ne de etrafımda kendimi koruyacağım bir şey vardı. Geriye iki seçenek kalıyordu; ya burada kalmayı tercih edip havasızlıktan ölecektim ya da dışarıdaki her ne ise onunla yüzleşecektim. Buna hareketsizlikten uyuşan ve canımı oldukça yakmaya başlayan bacaklarım karar verdi ve bir anda beni dolabın dışına itti. Kapının gıcırtısıyla bir an ürperdim. Sesin içeride yankılanmamış olması için dua etmek istesem de yeterince yüksek çıktığı gerçeğinin farkındaydım.

Burası gardırobun içerisi gibi karanlıktı, ancak bir yatak odasında olduğumu görebiliyordum. Yatak dağınıktı ve çarşaflar yerdeydi. Bu da demek oluyordu ki uykumdan uyandırılmış olmalıydım. Titreyen vücudumu sakinleştirmek için içime derin bir nefes çektim. Bu koku da neydi? İçerisi berbat kokuyordu. Kusmamak için midemi zor tutsam da kendimi öksürmekten alıkoyamadım. Daha fazla burada duramazdım. Kırılgan bir camın üzerinde yürüyormuş gibi parmak uçlarımda yavaşça kapıya ilerledim. Koridor aydınlıktı. Bu sayede ellerimdeki kırmızı sıvıyı görebildim. Önce ağlamak istedim fakat içimdeki korku buna engel oldu. Ellerimin titremesi artmaya başladı. Bütün duyguları aynı anda yaşıyordum. Merak duygum, endişe ve üzüntüyü bastırmada başarılı olamayınca korku tekrar bütün vücudumu ele geçirdi. Kalbim daha fazla buna dayanamayacaktı. Bir karar vermeliydim. Burada böyle ölemezdim. Hayır, birinin bana yardım etmesini istesem de tek başınaydım.

Küçük adımlarla koridorda ilerlemeye devam ettim. İçeriden ses gelmiyordu, ancak başımın ağrısından olmalı, beynimde korkunç çocuk kahkahaları yankılanıyordu. İlerledikçe kokunun etkisi artıyor, gözlerim yuvalarından çıkacakmış gibi dönüyordu. Sessizlik, içimdeki gerilimi artırıyordu. Etrafa dikkatlice bakmaya çalıştım, ileride iki oda vardı ve koridorun sonunda çıkış kapısı duruyordu. Şu an tek istediğim, oraya doğru ilerleyip hemen buradan kaçmaktı. Adımlarım gittikçe hızlanmaya başladı. Tam ilk odanın kapısına varmıştım ki solumda duran çiçek saksısına çarptım. Çıkan ses yalnıza içeriye değil, âdeta tüm ülkeye yayılmıştı. Şimdi ne yapacaktım?

Bir süre hareketsiz bir şekilde, olduğum yerde kaldım. Her an biri önüme çıkıp beni alt edebilirdi. Zaten bariz bir şekilde koridorun ortasındaydım; beni fark etmemeleri imkânsızdı. Karşımdaki aynadan diğer odalara bakmaya çalışırken, gözlerim kafamdaki yaraya ilişti. Kanamam vardı ve başımın ağrısının da hafıza kaybımın da sebebi bu olmalıydı. Boğuştuğum kişi başıma vurmuş olmalıydı. Bir süre kendime bakmaya devam ettim. Kana bulanmış saçlarım, sakalımdan bir ton açık renkliydi. Orta yaşlarda, omuzları geniş biriydim. Yorgunluktan ve ağlamaktan moraran gözlerim, hayal kırıklığı ve endişe içerisinde bakıyordu. Karşımda duran kişi bana o denli yabancıydı ki sanki aynaya değil de başka birinin yansımasına bakıyordum.

Ortalıkta hâlâ kimse yoktu. Bu zamana kadar çoktan yakalanmış olmam gerekirdi. İlerlemekten başka çarem olmadığını anlayınca, ürkekçe, titreyen bir yaprak gibi ileriye doğru süzüldüm. Çıplak ayaklarım, ellerimden daha yapışkan hâle geldi. Her yer kana bulanmıştı. Ellerimle duvarı tuttuğumda duvarı da kana bulamayı başardım. Açıklayamadığım ve beynimde dönen bir sürü soru vardı. Ancak hepsinden daha önemli olan soru ise, burada ne olduğuydu. Tüm bunların gerçek olmamasını diledim. Bu… Bir rüya olmalıydı.

“Evet, evet… Bir rüyadasın. Hatta bir kâbus bu. Bunlar gerçek değil. Gerçek olamayacak kadar saçma,” diye fısıldadım, kendimi inandırmak isteyerek. Gözlerimi bir süre sıkıca kapatıp açtım. Ama… yine buradaydım. Bunun gerçek olduğunu kabullenmeliydim. İçeride her kim varsa, ona karşı kendimi savunmak zorundaydım. İçimde oluşan kör bir cesaretle odalardan birine girdim. Yerler, bir kova boya dökülmüş gibi kırmızıydı. Bu kırmızılığın üzerinde ise bir adam uzanıyordu. Hareket etmek istemeyen ayaklarımı zorla yerde sürükleyerek, yaşayıp yaşamadığını bile bilmediğini adama yaklaştım.

Yavaşça, “İyi misiniz?” diye sordum bir cevap gelmesi ümidiyle.

Kırmızıya boyanmış beyaz sakalları, yaşının hayli büyük olduğunu düşündürüyordu, ancak yüzü benim yaşlarımda bir adama ait gibiydi.

“Ne olur ses verin…”

Boşuna uğraşıyordum. Ayrıca… belki de bana saldıran kişi oydu. Yere eğildim, nefesini kontrol ettim. Nefes almıyordu. Karnındaki bıçak yarasını görünce yaşamadığından emin oldum.

Temkinli bir şekilde etrafa göz attım. Oturma odasındaydım. Tavandan sarkan ampul, cılız ışığıyla zar zor yanıyor, gözlerime sisli bir görüntü veriyordu. İçerisi tam bir boğuşma alanıydı: Koltuk örtüleri yırtılmış, birçok saksı parçalanmış, sandalyelerin kırılmış parçaları her tarafa saçılmıştı. Yerde duran biblo üzerindeki kan izi ve küçük bir çatlak dikkatimi çekti. Bu, başımdaki yaranın açıklamasıydı. Darbeyi burada almıştım. Yani yerde yatan adam beni öldürmek isteyen kişinin ta kendisiydi ve kendimi savunmak için onu öldürmüştüm. Ama neden? Neden beni öldürmek istemişti? Düşmanım mıydı yoksa yakın bir arkadaşım tarafından ihanete mi uğramıştım? Peki ya bıçak neredeydi ve neden dolaba saklanmıştım? Bu sorular kafamda yankılanırken, bıçağı aramak için etrafa dolanmaya başladım. Zihnimi delen saatin tik-tak sesleri ve içerisinin yoğun kokusu beni dayanılmaz bir acın içine sürüklüyordu. Bayılmamak için sıkıca masalardan birine tutundum. Nefes almamaya gayret göstererek masanın üzerindeki eşyalara göz gezdirdim. Birkaç psikoloji romanı ve bilim kitabı, bir gece lambası, bozuk paralar ve çerçevelenmiş fotoğraflar vardı. Masaya dayadığım elimi kaldırmadan, diğer elimle fotoğraflardan birini aldım. Güç bela seçebildiğim kadarıyla, iki çocuğa ait bir fotoğraftı bu. Hemen hemen aynı yaştaydılar. Belki oğlan üç yaş daha büyüktü. Şuan hangisinin daha büyük olduğunu tartışmaya ne niyetim, ne de hâlim vardı. Ancak fotoğrafa bakarken, kendimi bütün odalardan, evlerden, caddelerden uzaklaşmış, renkli çiçeklerin koktuğu, çocukların gülüştükleri, insanların dedikodu yaparak kıkırdadıkları bir piknik alanında hissettim. Bu fotoğrafları görmem bile bunları hissetmeme yetmişti. Çünkü, hafızasını kaybeden bir adamdım ben. Ailesini hatırlamayan, ama içten içe onlarla mutlu olduğunu bilen bir baba… Çerçeveyi yerine bıraktığımda, içimi bir endişe kapladı. Çocuklarım vardı ve şu an nerede olduklarını bilmiyordum. Asıl korktuğum şey ise burada olmaları ihtimaliydi. İçimden yalvarırcasına uzakta olmalarını diledim, anneleriyle güvenli bir yerde uyuyor olmalarını.

O sırada, rüzgârın çevirdiği sayfaların çıkardığı hışırtı sesinin etkisiyle dikkatim dağıldı. İlgimi üzerinde sivri bir bıçakla isimler kazınmış, hatta çiçek resimleri yapıştırılmış açık mavi bir sehpa çekti. Elimle masadan destek alarak ileriye atıldım. Hafızamı canlandırır ümidiyle isimleri okusam da pek bir faydasını göremedim. Aslında, bu kadar yorgunken hafızamı geri kazanmak yerine koltuğa gömülüp, sonsuza kadar uyumak daha cazip geliyordu. Direnmem gerekenler listesine uyku da eklenince pek de memnun olmadım.

Hava aydınlanmaya başlamıştı; güneşin ışığı pencereden içeriye vuruyordu, lambanın artık hiçbir etkisi kalmamıştı. Ağırlığımı taşımaktan yorulan masadan uzaklaştıkça, ışığın üzerine vurduğu siyah ya da grimsi bir bez torba belirginleşiyordu. İçindekiler yere dağılmıştı; tüm bu kargaşanın içerisinde sağlam kalan tek şey belki de onlardı. Sulanmış gözlerimi ovup ne olduklarına bakmaya çalıştım. Bir bilgisayar, birkaç değerli kolye ve muhtemelen yere düştüğü için çalışmayan bir telefondan başka pek de bir şey yoktu. Bunların neden torbanın içinde olduğunu anlamam çok zamanımı almadı. İnsan hayatının değeri işte bu eşyalar kadardı. Kuşkusuz, çoğumuz yaşama içgüdüsüyle varlığımızı devam ettiriyoruz. Yaşamaya devam etmek istesek de nadiren de olsa içimizde öldürme içgüdüsünün olduğunu biliyorum. Fakat insanlara böyle acı çektirmeyi istemenin, böylece işkence yapmanın sebebini anlayamıyorum. Dolayısıyla davranışlarımızın neye yönelik olduğunu anlamakta zorluk çekmeye başladım. Bunların bir cevabı olmalıydı. Aksi takdirde inanacağım tek şey, öldürmenin yaşamaktan daha değerli olduğuydu. Eğer bütün bu eşyalar bir insan öldürmeye değiyorsa, insan olmanın ne önemi kalıyordu?

Tüm bunlar, bir hırsızın önemsiz birkaç eşyayı almak istemesinden dolayı olmuştu. Bu eşyalar, benim yaşamımdan daha değerliydi belli ki. İçler acısı. Artık düşüncelerim ve duygularım birbirinden bağımsız hareket ediyordu. Bir yandan polisi aramak istesem de, diğer yandan bunu doğru bir davranış olup olmayacağından emin değilim. Telefonu elime alıp tekrar çalışıp çalışmadığını kontrol ettim. Eşimi arayıp yardım isteyebilirdim. Ne de olsa hâlâ yaşadıklarına inanmak istiyordum. Telefonu çalıştırmaya gayret etsem de başarısız olunca sinirlenip telefonu duvara fırlattım. O sırada, benden mi yoksa diğer odadan mı geldiğine emin olamadığım bir ses duydum. Bir süre sessizce bekledim, belki ses benden gelmiştir diye ancak tekrar aynı sesi duyunca, sesin karşı odadan geldiğinden emin oldum.

Kalp atışlarım hızlandı, kafamdaki çınlamalar kesildi. Yaşadıklarım, televizyondaki dedektif filmleri ya da gerilim dizileri gibi değildi; sanki bir tiyatroda, her şeyi canlı oynayan bir oyuncu gibiydim. Tam bir ikileme girmiştim, korku filmlerinde kahramanların daima en tehlikeli ve karanlık yere gitme huyları vardır ya, bunun benim için de geçerli olması gerekiyor mu bilmiyorum. Ancak oraya girmek istemediğimden emindim. Yine de bu sessizlik bitsin istiyordum; küçücük dahi olsa bir insan sesine muhtaçtım. Bütün bunlara rağmen göreceklerimden ve duyacaklarımdan memnun olmayacağımı da biliyordum. Göreceğim şey canlı bir aile olmayacaktı. Bu endişe beni öfkelendiriyordu. Kızmaya başladım kendime; yeterince kendime acıdım, artık acizliği bırakıp bir şeyler yapmalıydım.

Tekrar koridora doğru yürürken, bir yandan da etrafta keskin bir nesne arıyor, bir yandan da yürüdüğümü unutmak için kafamda daha iyi senaryolar geçiriyordum. Beynim her adımımda sanki karıncalanıyor ve düşüncelerimi donduruyordu. Terli ellerimle kapıya dayandım. Sonunda koridora ulaşmıştım. Şimdi tek yapmam gereken, karşı odaya girmekti. Son kez, bu pis kokuya rağmen derin bir nefes aldım, duvardan destek alarak kendimi diğer odaya atmaya zorladım.

İçeriye ilk girdiğimde, gözlerim içeriye giren güneş ışığından dolayı kapandı. Birkaç denemeden sonra gözlerimi açmayı başarabilsem de bulanık görmeye devam ediyordum. İlerlemek isterken ayağım bir oyuncağa takılınca sendeleyerek yere düştüm. Yerde yatan iki çocuğu o an fark ettim.

“Aman Tanrım!”

Göz bebeklerimin büyüdüğünü, göğsümün hareket etmediğini ve titrediğimi hissedebiliyordum. Yalnızca güneş ışığının girdiği bu oda dışında tüm dünya kararmıştı. Bütün canlılar bir süreliğine yok oldu, yaşam durdu. Bu acı, tüm fiziksel acıların ötesindeydi. Derin bir kasılmayla içerideki kasvetli havasa boğuluyordum; acının, dehşetin ve vahşiliğin havasıydı bu.

Talihsiz çocukların hayaletlerinin sesleri beynimde yankılanıyordu:

“Bizi koruyamadın.”

Onları koruyamamıştım, hayatıma anlam katan bu çocukları savunmasız bir şekilde bırakmıştım. Ben nasıl bir babaydım? Bunu nasıl engelleyememiştim? Onlar bu hâldeyken, benim hayatta kalabilmemin önemi neydi? Bu berbat manzara karşısında kendimi sorgulamak dışında ne yapabilirdim bilmiyorum. Sadece çığlık atmak belki de bu acıyı biraz olsun hafifletebilirdi, ancak buna dahi gücüm yoktu. Duygular artık benim için bir anlam ifade etmiyordu: Öfke, suçluluk, nefret, acı… Hepsi tek bir vücuttu.

Sağ kulağı kesilmiş tombul oyuncak ayıyı yerden alarak ayağa kalktım. Kızaran yüzümün terini kolumla silerek geri çekildim. Kenarda duran heykele çarpmamak için kolumu kendime çekerek, nefes alabilme ümidiyle pencereye koştum. Temiz hava geliyordu dışarıdan, ancak ben nefes almayı çoktan unutmuş gibiydim. Bir süre kendimi pencereye yaslayarak ağladım. Gözlerim açık bir şekilde kâbus görüyordum. Camdan yansımasını fark edip yerimden sıçrayıncaya kadar arkamdaki kadını görmemiştim. Nereden çıktığını anlayamadan, irkilip yerimden sıçradım. Dehşete düşmüş gözlerini benden ayırmadan geri çekildi. Kabarık kızıl saçları burnunun üstüne kadar iniyordu, üstünde sarı bir gecelik, ayaklarında da kenarlarından sökülmüş çoraplar vardı. Parmaklarını sıkıca bıçağa geçirmiş, yüzündeki dehşet ve acı içindeki ifadeyle titreyen bacaklarıyla ayakta zar zor duruyordu. Bedeni zayıftı; canlılığını yitirmişti sanki. Bakışları yere, masumca yatan çocukların üzerine düştü. Küçük, titrek bir kedi yavrusu gibi inledi. Olanlara hâlâ inanamıyordu belki de. Ona bir şey söylemeden bakıyordum, saatlerce hiç konuşmadan böyle susabilirdim. Neler olduğunu biliyor muydu acaba? Yoksa tüm bu süre boyunca o da mı saklanmıştı? Onun bu hâli karşısında üzülerek yardım etmek için elimi uzattım, fakat öfkeyle yüzünü buruşturdu ve özellikle bana göstermek istercesine bıçağı havaya kaldırdı. Kafam karışmıştı; neden benden uzak durmaya çalıştığını tam kavrayamadım. Belki de çocuklarımızı koruyamadığım için bana öfkeliydi, ama bu bıçağı bana doğru tutmasına sebep olamazdı.

“Sakin ol, güvendesin. Kimse artık bize zarar veremez,” dedim yumuşak bir ses tonuyla, onu sakinleştirmek isteyerek.

Etrafına bakındı. Şokun etkisinde olduğu belliydi. Muhtemelen o da bunun farkındaydı ki kendini dinç tutabilmek için güçlü durmaya çalışıyordu. Elindeki bıçağı sıkmaya başladı. Korktuğu kesindi, ama öfkesi korkusunu bastırmış gibi görünüyordu. Sessizliğini tek bir cümleyle bozdu, nefret ve acı dolu bir ses tonuyla konuştu:

“Kimsin sen?”

Kimsin sen? Ses beynimde yankılanıyordu. Bütün gün bulmaya çalıştığım bu soruyu şimdi, karşımdaki kadından duyunca kanım dondu. Beni tanımıyor muydu? Hayır… Hayır, burası benim evimdi. Onlar benim çocuklarım. Ben buydum işte, bu evin babası. İçimden kendime bunları söylesem de artık gerçekleri anlamıştım. Dizlerimin üzerine çökerek kendimi nasıl bir çıkmaza soktuğumu sorgulamaya başladım. Ne olacaktı artık? Nasıl yaşayacaktım bununla? Bir insan mı, bir canavar mı olmayı tercih edecektim, yoksa zaten canavar olmuş muydum?

“Ailemi yok ettin.”

Ağlıyordu. Ama ben… Onu teselli edemeyecek kadar kendimi sorgulamakla meşguldüm. Bunları kabullenmek çok zordu. Ölüm, ilk kez bana çok cazip gözükmüştü. İçimde ona yalvarırcasına bağırma isteği vardı. Bu bitmez tükenmez acı artık son bulmalıydı. Kim böyle bir gerçekle yaşamak isterdi ki?

Çaresizce ayağa kalktım. Kapıya çok yakındım, iki adım atsam kaçabilirdim, ama bunu yapmak istemedim. Kadın hayalet gibi, yavaşça bana yaklaştı. İşini bitirmesi için ona izin verdim. Bıçağı bana nasıl sapladığını hatırlamıyorum. Sivri bir cismi içimde acıyla hissettim sadece, sonra sendeleyerek geriye çekilmiş, korkudan titreyen elindeki bıçağı yere atarken bana hak ettiğim lanetleri savuran kadının yüzünü, kırmızı gözlerini hatırlıyorum. Artık kim olduğumun bir önemi kalmamıştı.

Eğer hayatımda iyi bir şey olacaksa bugün olsun Tanrım. Başka günlere yıllara saklama. Bana sadece bir kere bugün baksan yeterli. Her şey döndü dolaştı, sıkıştı. Kördüğüme dönen yaşamımı kolaylaştır. Amin.

Sabahları savsakladığım diş fırçalamayı bu sefer inadına, kanatırcasına uzattıkça uzattım. Neden beyazlamadı diye düşünecek yaşı çoktan geçmiştim, yine de bir ümit aynaya baktım. Sarıydı; sigara sarısı, yalnızlığın sarısı, tutunamayışın sarısı, daha da kim bilir nelerin sarısı.

Kahvaltılıklar masanın üzerinden bakıyorlar, âdetim değil ama hemen onları da kaldırdım, iki parça bulaşığı yıkadım. Bugün büyük gün ve her işimi kitabına uygun, doğru düzgün yapmalıyım. Açık gedik bırakmamalı ve tereyağından kıl çeker gibi sıyrılmalıyım bu işten. Tereyağını tezgâhta bırakmışım, onu da buzdolabına koydum. İşte böyle ufak tefek hatalar, unutkanlıklar bile olmamalı, yoksa yanarım, çıra gibi yakarlar beni. Nereden bulaştım bu işlere Tanrım! Nereden denk geldim bu beş para etmez pisliklere! O gün trene binmez olsaydım, hadi bindim diyelim o çantayı neden aldım ki, neden minnet ettim, hay benim kafama. Sen misin uyanıklık, açgözlülük yapmaya çalışan, işte böyle sıçamaz ördeğe çeviriler adamı. Giyindim, meşhur çantayı bir kere daha kontrol ettim, içindeki avrolar istif istif, tomar tomar yerinde. Ceketimi giydim, çantayı omuzuma aldım. Evden çıkarken portmantodaki aynaya bir bakış attım, gülümsedim kendime, kasabın bıçağını yalamaya giderken sırıtan koyunlara benziyordum.

Aslında, yapacağım iş kolay. O gün çantalarını aldığım ve beni kamera görüntülerinden takip ederek kim olduğumu bulan puştlara geri vereceğim paralarını. Bu kadar basit. Eksiksiz olduğunu görünce, herhangi bir üçkâğıt, yamuk yapmadığımı da anlayınca neden bana bir şey yapsınlar ki. Yapmazlar di mi, yok yok yapmazlar. Ya yaparlarsa? Daha şimdiden su koyuvermeye başladım. Ben bu işi nasıl kotarıcam ya!

Sabahları işe gitmek için hep aynı saatte trene binerim. Kaçırırsam mesaiye en az bir saat geç kalacağımdan yıllardır hiç sektirmedim. Her seferinde çok az kişi oluruz trende, kompartımanlar boştur, binen yolcuların neredeyse hepsini simaen tanırım, yani yüzlere aşinayımdır. Geçmiş yıllarda daha çok rağbet vardı ama Haydarpaşa’nın kapanmasından, metronun açılmasından sonra insanlar banliyö ile uğraşmıyor, başka vasıtalar kullanıyorlar. Son iki aydır garip bir şey tespit ettim; hiç tanımadığım biri, Aydıntepe durağından biniyor, bir spor çantayı oturduğu koltuğun altına sıkıştırıyor ve orada bırakıp bir durak sonra iniyordu. İndiği durakta başka bir kılıksız biniyor ve hemen aynı koltuğa gelip çantayı bırakıldığı yerden çıkartıyor, göz ucuyla fermuarını hafif açıp hızlıca kontrol ediyor ve sonrasında bazen bir, bazen de iki durak geçince çanta sırtında trenden ayrılıyordu. Bu durum her gün değil, haftada bir, bazen iki kere gerçekleşiyordu. Belirli bir günü de yoktu, salı da oldu perşembe de cuma da. Hafta sonları ben işe gitmediğimden bilmiyorum, belki cumartesi pazar da yapıyorlardır. Bu tespitten sonra hayatıma bir hareket geldi, evden çıkarken acaba bugün takas var mı heyecanıyla gidiyordum işe, eğer şahit olursam hiçbir detayını kaçırmadan dikkatlice izliyordum. Kimseye de bahsetmedim. Çantayı bırakan hep aynı kişi oluyor, alanlar değişiyordu. Geçen salı günü bana ne oldu hiç bilmiyorum, o cesaret nereden geldi, neden birdenbire böyle bir işe kalkıştım hiçbir fikrim yok. Sanki uzun uzadıya planlar yapmışım gibi, çanta bırakıldığı anda alelacele yerimden fırladım, ayağa kalktığımda kendime inanamadım ama geri dönüşü olmazdı, spontane bir şekilde, çantayı kaptığım gibi hızlıca ters yöne yürüyüp kaçtım. Şu anda düşününce mantıklı bir yorum yapamıyorum. Bir tür refleksti herhalde, efsunlanmış gibiydim. İşin ilginç tarafı, içinde ne olduğu hakkında en ufak bir fikrim olmayan çanta için kendimi böyle bir riske atmamdı. Düşündükçe daha çok sinirleniyorum ve paniğim artıyor, uydum bir kere şeytana napiyim.

Çanta elimde istasyondan çıkarken ayaklarım birbirine dolanıyordu. Koşmadan hızlı hızlı yürümeye çalıştım ama her adımımda bir elin omzumdan yakalayıp “Gel bakalım, hayırdır, nereye?” dememesine şaşırarak çıktım binadan. Kurtulmuş muydum yoksa?

İstasyonun karşısındaki duraktan bir taksiye binip “Çabuk, çabuk!” dediğimi hatırlıyorum.

Şoför baygın gözlerini bana doğru devirip “Çabuk da nereye çabuk?” diye terslenmişti.

 “Sahile!” deyivermiştim can havliyle. Arkada oturuyordum, şoföre çaktırmadan fermuarı araladığımda deste deste Euro’ları görünce kalbim yerinden çıkacak gibi gümbür gümbür attı. O gün bir şey olmadı ya, anladım ki kalpten ölmem ben. Çıldıracak gibi olmuştum. Neden sonra taksimetreye bakınca üç yüz yirmi liraya ulaştığını gördüm, “Dur,” dedim taksiciye, “Hemen dur!” Şaşırarak sağa çekti. Çalıştığım fabrikada yemek verildiğinden yanımda pek para taşımam. O gün iki yüz lira vardı üzerimde. “Bir bankamatiğe gidelim de para çekeyim,” dedim.

“Kredi kartın yok mu?” diye terslendi yine.

 “Var,” deyince vitesin önünde duran pos cihazını gösterdi kalın parmaklarıyla. Karttan çektirdim ve indim, kurtuldum o suratsızdan. Kaldırımda durup yakınlarımda kimsenin olmadığından emin olduktan sonra çantanın fermuarını iyice açıp baktım. Tamamen avro doluydu. Tekrar aceleyle kapattım, elinde valiziyle nizamiyeden çıkan, neşeyle sokaklarda yürüyen, terhis olmuş bir asker gibiydim. İçim içime sığmıyordu, dalgalanıyor, coşuyordum. Bankamatik buldum ilkin, para çektim ve başka bir taksiyle evin yolunu tuttum.

Eve girince önce perdeleri örttüm, neme lazım bir gören olur. Desteleri çıkardım saydım, masanın üzerine dizdim. Tamı tamına üç yüz bin avro! Dile kolay. İşe gitmemiştim, gerçi kim takar bundan sonra işi. Akşama kadar evde, kahveye sigaraya buladım kendimi.  Bundan sonra ne yapmalıyım diye düşündüm durdum. Her yaptığım plan bir sonraki sigarada saçma geldi. Bir ara paranın tamamını bozdurmaya niyetlendim. Çantayı değiştirdim, yenisine sıkı sıkıya yapışarak yakındaki dövizciye gittim, kurun kaç olduğuna baktım. Kasadaki kadına yüksek meblağ bozdurursam kaçtan yapacağını sordum. Benim tipimden beklemediğinden midir nedir, kaşının birini kaldırdı ve eteğine bulaşacak bir pislik gibi baktı yüzüme. “Kaç avro bozduracaksın ki?”

 “Bin,” çıktı ağzımdan,

“Aynı fiyat kardeşim,” diyerek önündeki işine devam etti. Ben de sessizce uzaklaştım oradan. Biraz daha etraflıca düşünmem gerekiyordu anlaşılan. Hızlıca eve döndüm. Üç gün çıkmadım dışarı. İşten aradılar ‘Hastayım,’ dedim. Üçüncü günün gecesi yani dün gece, tanımadığım bir numara aradı. Saat on bire geliyordu. Taksi durağında kamera varmış, oradan taksiciye ulaşmışlar, o da kredi kartıyla ödeme yaptığımı söylemiş, sonrasında nasılsa benim numaramı bulmuşlar. Arayan adam şiveli konuşuyordu ve bol küfürle karışık tehdit etti beni. Yarın, yani bugün öğlene kalmadan Kadıköy merkezdeki bir türkü bara götürecekmişim parayı. Yoksası malum. Omzumdaki çantanın içindeki paranın hikâyesi kısaca böyle.

Evden sağ ayağımla çıktım. Yapmış olmama rağmen tuvaletim gelir gibi hissedince geri döndüm, iki damla daha varmış. Artık hazırdım. Ya da hazır gibiydim, her neyse. Elimde paralarla dolaşmak mantıklı gelmedi, yine taksi tuttum, “Kadıköy’e,” dedim bu sefer “Barlar sokağının orada ineceğim.” Camdan yansıyan yüzüme baktım büyük travmalar yaşayanlara özgü sınırsız bir iyimserlik var ifademde ya da ben öyle zannediyordum. Paranın birazını bozdurmayı düşünmüştüm ilk başlarda, iyi ki yapmamışım, şimdi bir de onu tamamlamakla uğraşacaktım. Barda kiminle karşılaşacağımı öğrenmek için dün gece arayan numaranın whatsapp profil fotosuna baktım, tanıdık geldi. Her seferinde parayı metroda bırakan at hırsızına benzeyen bir tipti. Kim bilir nereden, ne işlerden kazanmıştı bu parayı. Arada bir şeytan diyordu ki, kaç git başka şehre, başka ülkeye, nasıl bulacaklar ki. Ama hemen vazgeçiyordum bu düşüncelerden. Bir ömürlük macerayı bu üç beş günde yaşadım, daha fazlasını kaldırazdım. Kadıköy Mühürdar tarafında indim taksiden. Ayaklarım titriyor, başım dönüyordu, tansiyonum düşmüştü herhalde. Bir büfenin önündeki sandalyelerden birine oturdum, tuzlu bir açık ayran söyledim. Aklımı başıma toplamalıyım, paralar üstümdeyken düşüp bayılırsam tam bir felaket olur. Ayranı yudumlarken nefesimi dizginlemeye çalıştım, daha iyiydim sanki. Tarife göre gideceğim türkü bar da yakınlarda, bir arka sokakta olmalıydı. Şu parayı vereyim de kurtulayım psikolojisiyle bi gayret ayaklandım. Hesabı öderken sirenleri çalan polis arabaları peş peşe önümden geçti. Ellerinde silahlarıyla yelekli polisler koşturuyorlardı. Yayalar yolun kenarına çekilip yol verdiler. Yavaş yavaş çıktım büfeden. Hengâmenin olduğu arka sokakta çok daha fazla polis arabası ve ekip vardı. Dikkatli bakınca benim gideceğim barın önünde toplaştıklarını gördüm. Barın adını okudum. Yok artık! Operasyonun merkeziyle benim hedefim aynı yerdi. Şaşkınlıktan öylece kalakaldım, polisin biri ittirince kendime geldim.

“Çekilin buradan, boşaltın burayı, boşaltın, ateş edebilirler,” dedi polis.

Uykudan uyanmış gibi toparlanıp elektrik direğinin arkasına geçtim. İki dakika olmadan içeriden elleri arkalarından kelepçeli üç kişiyi çıkardılar. En öndeki oydu, evet o. Gözlerime de şansıma da inanamadım ya da şansızlığıma. Üç yüz bin avro ile Kadıköy’ün ortasında kalakalmıştım. Ne ileri gidebiliyordum ne geri. Sırtımda kendimi taşıyordum sanki ama bir adım dâhi atamadan. Öylece durup dikildim. Polisler geçiyor, insanlar, arabalar, martılar… Ben duruyordum.