Dedektif Dergiİpuçlarını Takip Edin!

1.

BİRKAÇ GÜN ÖNCE

Kendine geldiğinde elleri arkadan bağlanmış, ağzı ve gözleri de sıkı sıkı kapatılmıştı. Üşüyor ve bütün bedeni titriyordu. Keskin bir rüzgârın sesi ağaçlarda uğulduyor soğuk iliklerine kadar işliyordu. Gözleri o kadar sıkı kapatılmıştı ki gündüz mü gece mi onu bile anlayamıyordu. Başındaki ağrı dayanılacak gibi değildi.

Daha önce de soğuk havada dışarıda kalmıştı. Babası ve dedesinden dayak yediği her gece dışarıda kalırdı zaten. Ama bu defa farklıydı. Neredeydi, niye buradaydı onu bile hatırlamıyordu ve titremesi bir türlü durmuyordu. Bütün vücudu kontrolünden çıkmıştı sanki.

Ağzındaki bez yüzünden midesi bulanıyordu. Bağırmak istiyor ama çığlıkları boğazına tıkanıyordu. Hiç bu kadar korkmamıştı. Ölesiye korkuyordu.

Duvara yaslayınca fark etti başının arkasındaki yarayı. Başındaki yara nasıl olmuştu? Ne olmuştu, buraya nasıl gelmişti? Hemen yanında bir yerden gelen bağrışmaları fark etti. Birileri sanki bir kapının arkasında tartışıyordu. Kulaklarındaki uğultu ve rüzgârın sesi ne dediklerini anlamasına izin vermiyordu. Kalkmak istedi ayaklarının da bağlı olduğunu fark etti. Kimdi bu adamlar, neden her yerini bağlamışlardı?

“Ne istiyorsunuz benden?” diye bağırmak istedi. “Bırakın beni ne olur.” Bütün çığlıkları bir homurtu halinde ağzındaki beze takılı kaldı. Hemen yanında bir kapı açıldığını duydu. Ayak seslerini duydu sonra, birilerinin ayak seslerini. Galiba birkaç kişiydiler. Yerdeki çalıların kırıldığını duydu sonra. Sanki bir bahçedeydiler. Tavuk seslerini duydu, kümesin o kötü kokusuyla birlikte.

Şimdi kimse konuşmuyor, bağırıp çağırmıyordu. Rüzgâr birinin kokusunu çarptı yüzüne, pis ve sigara kokan bir nefes.

Sonra biri yere bir şey vurdu. Sanki metal bir şeydi. Çapa gibi ses çıkardı. Çapa sesini nerde duysa tanırdı. Durmadan çapa yapardı, tütün çapası. Biraz daha dikkat edince bunun bir kazma olduğunu fark etti. Biri kazıyor öteki kürekle toprağı atıyordu. Birkaç kürek toprak ayağına bile gelmişti.

Korku hiç azalmıyordu. Kalbi birazdan yerinden çıkacak gibi atmaya başladı. Bu adamlar nereyi kazıyordu ve niye kazıyordu?

Annesini hatırladı. Durmadan ağlıyordu. Annesi hep ağlardı zaten. Babası ve dedesi önce annesini döverlerdi. Neden çay soğuk diye döverlerdi, neden pilav tutmamış diye döverlerdi. Bazen sadece döverlerdi. Sonra sıra ona gelirdi. Onu da döverlerdi. Neden suyu geç getirdin diye döverlerdi. Neden ağabeylerine saygısızlık ettin diye döverlerdi. Bazen ağabeyleri de döverlerdi.

Şimdi annesi burada olsa onu kurtarırdı kesin. Annesi neredeydi ki? Babası görse o da kurtarırdı belki ama annesi kesin kurtarırdı. İyi de bu adamlar kimdi ki? Neden buradaydı? Neden kazma kürekle bir yerleri kazıyorlardı.

“Yeter bu kadar.” dedi birisi. “Getir artık.”

Bu sesi bi yerlerden tanıyordu sanki. Sanki çok uzaklardan bir yerlerden geliyordu ses. Belki kulaklarındaki uğultu olmasa belki rüzgârın sesi olmasa tanıyabilirdi.

Biri ayaklarından tutup çekince sanki yıldırım çarpmış gibi hissetti. Bir diğeri omuzlarından tuttu. Kaldırıp birkaç adım sonra yine bıraktılar. Sanki bir çukurdaydı. Toprak kokusunu duyuyordu, taze toprak kokusu.

“Ne olur bırakın beni.” diye bağırdı. “Bırakın ben size ne yaptım. Siz de kimsiniz?” diye bağırdı. “Anne yardım et.” diye bağırdı.

Ağzındaki bez hala midesini bulandırıyordu. Kimse onu duymadı. Önce ayaklarını örttü dökülen toprak. Sonra dizlerine geldi, kalçalarını örttü. Oturur vaziyette idi. Kıpırdasa belki kaçabilirdi. Ama toprak durmadan yükseliyordu. Karnına geldi sonra.

Çırpındıkça daha çok sıkıştı toprağa. Çırpındıkça daha çok sıkıştırdı toprak. Göğsü daraldı. Nefes alamıyordu. Boğazına kadar yükseldi toprak. Kürek seslerini daha iyi duyabiliyordu şimdi. Annesi şimdi burada olsa kurtarırdı onu. Babası belki kurtarırdı ağabeyleri belki kurtarırdı ama annesi kesin kurtarırdı.

Toprak çenesine yükseldiğinde artık hareket edemiyordu. Kafasını çevirdikçe ağzını saran bez de çıktı. Şimdi çığlıklarını duyabiliyordu.

“Anne yardım et.” diye bağırdı. Son kez. Sonra boğazına toprak doldu. Yutkundu. Toprak boğazından ateş topu gibi indi midesine. Tekrar çevirdi kafasını tekrar yuttu toprağı. Artık çığlık atamıyordu. O sırada gözündeki bağ da çıkmıştı. Karanlıktaki gölgeleri fark etti önce. Ayakkabıları gördü. Ayakkabıların sahiplerini gördü.

2.

GÜNÜMÜZ

“44 Medine YAZGAN.”

“Öğretmenim, o bugün gelmedi.”

“Neden gelmedi ki?” diye sordu Cemile öğretmen.

“Öğretmenim o kayıpmış. Üç gündür ailesi her yerde onu arıyor. Kocaya kaçmış herhalde.”

Cemile öğretmen elindeki kalemi masaya bırakıp merakla kızın yanına geldi.

“Ne diyorsun kızım sen, ne kaybolması ne kaçması?”

“Öğretmenim” dedi bir ötekisi. “Valla cumadan beri her yere baktılar. Medine kaybolmuş. Ailesi perişan halde onu arıyorlar.”

Cemile telaşla baktı etrafına. Sınıftakiler pek de umursamış görünmüyorlardı.

“Siz gelin bakayım benimle.” diyerek iki kızı sınıftan çıkardı. Cemile’ye göre bu, hiç de hafife alınacak bir konu gibi görünmüyordu.

Medine’yi tanırdı. Öyle, kocaya kaçacak bir kız olduğunu sanmıyordu. Doğruca rehberlik servisine geldi. Bu tür konuları rehberlik servisinde konuşmak daha akıllıcaydı.

“Hocam girebilir miyiz?” dedi açık kapıyı tıklatarak.

Rehber öğretmen Selda Hanım önündeki dosyalardan kaldırıp başını baktı.

“Tabi ki hocam buyurun.” diyerek masanın önünde dizili koltukları gösterdi.

Mavi koltukların ortasında duran ve yapma çiçeklerle süslenmiş bir sehpanın etrafına oturdular.

“Hocam bu kızlar bir şeyler söylüyorlar. Burada konuşsak daha doğru olur sanırım.” diye söze girdi Cemile. “12 E sınıfı öğrencilerimizden Medine’yi biliyor musunuz?”

Selda hoca şöyle kısa bir düşündü.

“Hatırladım” dedi “galiba ailesi biraz sorunluydu yanlış hatırlamıyorsam.”

Cemile birkaç kez kızın okula yüzü gözü morarmış geldiğini hatırlardı. Oraya buraya çarptım dese de dayak yediğini biliyordu. Yine de kimseye bir şey belli etmemeye çalışıyordu.

“Evet, sanırım.” dedi Cemile “ama bu sefer durum biraz farklı. Galiba evden kaçmış, bu kızların dediğine bakılırsa.”

“Valla öğretmenim” dedi başındaki topuzu düzelterek kızlardan birisi. “ben öğretmenime de dedim. Bizim ev onların sokakta Cuma gününden beri herkes onu arıyor. Sanki yer yarılmış da içine girmiş gibi. Galiba evden kaçmış.”

“Nereye kaçmış peki?” diye sordu merakla Selda.

“Ya öğretmenim” diye mızırdandı öteki kız. “bizden duymuş olmayın ama kocaya kaçmış herhalde, öyle diyorlar.”

Cemile ve Selda öğretmen şaşkınlıkla baktılar birbirlerine.

“Ne kocası?” diye sordu Selda.

“Ya ben nerden bileyim öyle diyorlar işte.” diye savundu kız kendini.

“İnanmazsanız Mahmut’a sorun o bilir.” dedi durmadan başörtüsünü oynayan kız.

“Hangi Mahmut?” diye sordu Cemile.

“11 A da Mahmut diye bir çocuk işte. Onun amcasının oğlu mu ne öyle bir şey.”

Cemile, hiç vakit kaybetmeden yerinden kalkıp kendini 11 A sınıfının kapısında bulduğunda, yanında Selda öğretmen de vardı.  Ne var ki Mahmut bu gün okula gelmemişti. Cemile, Medine’nin daha önceden yediği sopalar sonucu gerçekten kaçmış olabileceğini düşündü. Belki kocaya kaçmamıştı ama evden kaçmış olabilirdi.

“Sınıftaki kızlarla bir kez daha konuşmalıyız.” dedi Selda.

“Bence de.” dedi kederli bir ses tonuyla.

“İdareye haber verelim ama önce.” dedi tereddütlü bir sesle Selda.

Birkaç dakika sonra müdür ve müdürün de geldiği rehberlik servisinde on kadar kız vardı ve Medine’yi tanıyan herkes aşağı yukarı ayın şeyi söylüyordu.

“Olabilir öğretmenim.”

“Valla o kadar sopayı ben yesem ben de kaçardım öğretmenim.”

“Sevgilisi yoktu ama öğretmenim.”

“Kimle kaçmış olabilir ki valla bilmiyorum.”

Her kafadan bir ses çıkıyordu. Kapı çalındı. Nöbetçi öğrenci telaşla girdi içeri.

“Polisler geldi müdürüm. Sizi soruyorlar.”

Okul müdürü, Celal Bey yanında Selda ve Cemile öğretmenlerle birlikte polislerin yanına gittiler.

“Müdürüm kolay gelsin.” dedi resmi kıyafetli koca göbekli bir polis memuru. Yaptığı işten pek de memnun görünmüyor bir angarya daha olarak görüyordu belli ki. Kim bilir kaçıncı kez birkaç ev ötede saklanan bir kızı arıyordu. Akşama varmadan ortaya çıkacağını düşünüyordu belli ki. “Sizin öğrencilerinizden birisi kayıpmış. Medine Yazgan.”

Celal Müdür eliyle odasını gösterdi. Etrafına doluşan meraklı gözler altında bu konuyu konuşmak istemediği belliydi.

“Buyurun memur bey. İçeride konuşalım isterseniz. Biz de tam bu konuyla ilgili bir toplantı yapıyorduk.”

Polis memuru tuhaf bir tavırla süzdü öğretmenleri.

“Ya, öyle mi. Ne toplantısıymış bu?”

Cemile, polisin tavrını hiç beğenmemişti.

“Öğrencimizin okula neden gelmediğini anlamaya çalışıyorduk biz de. Az önce çocuklardan birkaçı onun evden kaçtığını söyledi.”

Polis memuru belli ki çoktan kararını vermişti.

“Bence de öyle görünüyor. Birkaç güne yanında biriyle ortaya çıkar. O kadar merak edecek bir şey değil gibi.” dedi. “Ya bir çay verseniz de içsek.” diyerek çirkin bir suratla güldü.

“Bence burada ciddi bir durum var ve siz hafife alıyorsunuz gibi geldi bana.” diyerek itiraz etti Cemile.

Polis memurunun suratı asıldı.

“Hoca hanım” dedi öfkeli ve uyaran bir sesle “işimizi sizden öğrenecek değiliz.”

Celal Müdür, Cemile’yi ikaz etti.

“Hocam lütfen.”

“Neyse” dedi Cemile “ben çıkıyorum belli ki olay zaten çözülmüş.”

Cemile, çantasını da alıp dışarı çıktı. Zaten bugün iki dersi vardı ve az önce bitmişti. Öğretmenler odasına girdi. Boş dersi olan birkaç öğretmen odada oturuyordu. İçeri girdiğini görünce merakla sordular. Cemile olanları anlattığında ilgilenen tek kişi Türkçe öğretmeni Yılmaz oldu.

“Valla hocam” dedi elindeki yazılı kâğıtlarını okumayı bırakarak. “Ben o kızın yerinde olsam çoktan kaçmıştım zaten. Düştüm, çarptım falan diyordu ama sürekli yüzü gözü morarmış geliyordu okula.”

Cemile çantasını aldı. En azından evine gidip sorabilirdi. Alelacele çıktı okuldan. Kızın oturduğu yer kendi evine yakın sayılırdı. Annesini de daha önce bir kez görmüştü galiba.

Kızın evine vardığında birkaç adamın sigara içtiğini gördü.

“Kim bilir kiminle kaçtı.” dedi biri ötekine.

“Ya çıkar yakında bir yerden, o kadar telaş etmeye gerek yok.”

Adamlar da polisler gibi düşünüyorlardı. Belki de gerçekten biriyle kaçmış olabilirdi. Gerçi sınıfındaki kızlar onun bir erkekle kaçabileceğini pek sanmıyorlardı çünkü onu kaçırabilecek bir erkek arkadaşı yoktu. Üstelik ağabeyleri yanında yöresinde gördüğü tüm erkekleri tehdit etmişler hatta sadece yanında yürüdüğü için bile birini dövmüşlerdi.

Bahçe kapısından içeri girdiğinde avluda iki kişi daha gördü. Evin hemen yanında bir garajın zeminine beton döküyorlardı. Biri bu sabah okulda konuştukları Mahmut’tu. Ötekini de bir yerlerden hatırlıyor gibiydi.

“İyi günler.” dedi adamlara.

“İyi günler hocam” dedi elinde kürekle duran genç adam.

“İyi günler.” dedi Mahmut dilinin ucuyla.

Öteki genci hatırlamıştı birkaç yıl önce mezun olmuş öğrencilerinden biriydi. Ama adını hatırlayamadı.

Genç adam bunu fark edince elindeki küreği bırakıp yanına geldi ve elini öpmeye kalktı.

“Beni hatırlamadın mı hocam. Salih ben. Üç yıl önce mezun oldum. Sen bizim dersimize girerdin.”

Salih’i hatırlamıştı. Sessiz sakin bir çocuktu. Kimseyle bir derdi olmazdı. Kendi halinde gelir giderdi.

“Hatırladım” dedi “Sen hep arkada otururdun. Sormasak söylemezdin pek. Üniversite olmadı değil mi?”

Salih mahcup eğdi başını.

“Yok, hocam üniversite kim biz kim?  İnşaata devam ediyoruz işte.”

“Medine senin neyin oluyor?” diye sordu birden Cemile.

Salih elindeki küreğin sapını kavrayıp harca biraz daha kum savurdu.

“Bacım oluyor.” dedi yüzünü çevirirken.

“Bugün okula gelmedi. Haberiniz var sanırım.”

Cemile daha sözlerini bitirmeden içeriden iri yarı bir adam çıktı.

“Ne var hoca?” diye öfkelendi. “Bizim derdimiz bize yeter zaten. Medine bundan sonra okula gelmeyecek. Kaçtı evden.”

Cemile daha hiçbir şey sormadan yediği azar üzerine ne diyeceğini bilemedi.

“Ben sadece merak ettim.” diyebildi. Adamın arkasında duran kadını sonradan fark etti. Daha önce görmüştü evet. Medine’nin annesiydi o kadın.

“Etme hoca merak falan. Kim bilir hangi şerefsizle gitti. Bizim namusumuzu kirletti.”

Cemile kapıya doğru döndüğünde elinde küreğiyle çalışan gençler de azarı yemişti.

“Siz de işinize bakın.”

Cemile bahçe kapısını kapatırken gençler işlerine dönmüşlerdi bile çoktan. Medine’nin babası da annesini omuzundan itekleyip içeri sokuyordu.

“Durma, sen de gir içeri.” diye bağırdı adam “sıkma benim canımı.”

Cemile, arabasına bindiğinde adamın öfkesine bir anlam verememişti. Adamın bir dövmediği kalmıştı. Şaşkın ve ürkmüş bir şekilde uzaklaşırken dikiz aynasından adamın savurduğu tekmeyi gördü. Kadın o tekmeden sonra büyük ihtimalle yere kapaklanmıştı.

3.

Kadın yediği tekmenin şiddetiyle yere kapaklandığında kapı eşiğine çarpmıştı. Elini ağzına götürdüğünde kanı fark etti ve üst dişleri elinde kalmıştı. Tuhaf diye düşündü. Canı hiç yanmıyordu neredeyse. Demek ki insanın dişleri kırılınca canı acımıyor diye düşündü.

“Öldür beni de kurtulayım.” diye yalvardı. Gerçi ağzından çıkan kelimeler pek de anlaşılmıyordu ama öyle demişti.

Gürültüyü duyan Salih koşarak içeri geldi. Annesi yerde yatıyordu. Yerler kan olmuştu. Annesinin elinden tutup kaldırdı.  Annesi boş gözlerle bakıyordu. Eskiden olsa ağlardı. Artık ağlamayı da bırakmıştı kadın. Çünkü ağlayınca daha çok dayak yiyordu.

“Götür şunu.” dedi babası “elini yüzünü yıkasın. Sokağa çıkarsa öldürürüm bu sefer.”

Salih hiçbir şey demedi. Annesinin koluna girerek onu lavaboya kadar götürdü. Kadının elini yüzünü yıkamasını bekledi. Kadının yüzü çok hızlı bir şekilde şişmiş ve dudakları morarmıştı. Gerçekten kötü görünüyordu. Bir doktora gitmesi gerekiyordu ama değil doktora götürmek kapıdan çıkaracak cesareti yoktu Salih’in.

“Oğlum” dedi sonunda kadın. “Medine beni bırakıp gitmez. Kızım beni koyup gitmez. Kurbanın olayım de hele, bir bildiğin varsa de. Kim götürdü, kiminle gitti, nereye gitti?”

Salih, annesinin elini tutup onu yer yatağına oturttu.

“Bilmiyorum” dedi gözleri kan çanağı olmuş anasının gözlerine bakarak. “bilsem demem mi?”

Kadın moraran dudağını ısırdı. Belli ki avaz avaz ağlamak istiyordu. Belli ki koyuverip sesini ağlamak istiyordu.  Bütün gün odadan çıkmadı. Kimse de gelip onu bir daha dövmedi.

Salih, yatağında dönüp duruyordu. İçeriden babasının sesi geliyordu. Durmadan bağırıyordu zaten. Kardeşi için üzülüyordu. Kendine kızıyordu. Ne biçim adamdı, bu kadar mı çaresiz bu kadar mı korkak olunurdu. Bir şeyler yapmalıydı. Bir şeyler yapabilirdi.

Bu sırada dış kapının açıldığını duydu. Geleni tanıdı. Babası da dışarı çıktı. Bahçede bir şeyler konuşuyorlardı. Pencereyi aralayıp dinlemeye başladı. Kardeşi hakkında konuşuyorlardı.

4.

Cemile, elindeki kahve fincanını çevirip duruyordu. Kahve soğuyalı saatler olmuştu. Pencereden Medine’nin oturduğu sokak görünüyordu. Şimdi karanlıkta seçemiyordu ama belki evi de görünüyordu.

Bütün gün Medine’nin arkadaşlarıyla görüşmüş kızın nereye gidebileceğine dair bir şeyler öğrenmeye çalışmıştı. Tuhaf olan şuydu ki kimse kızın bir yere gidebileceğine inanmıyor ama gitmekte de çok geç kaldığını söylüyordu. Belki de gerçekten gitmişti. Cemile elindeki bardaktan bir yudum daha aldı. Kahvenin içilecek yanı kalmamıştı gerçekten.

Telefonun ışığını fark etti Bu saatte kimse aramazdı onu. Merakla açıp baktı. Tanımadığı bir numaraydı. Tanımadığı numaraları açmaktan hep korkardı. Başka zaman olsa açmazdı ama bu gün farklıydı galiba açması gerekiyordu.

“Efendim.” dedi yeşil tuşa basarak.

“Hocam görüşmemiz lazım.” dedi bir ses fısıldayarak.

Sesi tanımıyordu. Üstelik adam fısıldayarak konuşuyordu. Bu yeterince korku vericiydi.

“Sen de kimsin ne görüşeceğiz.”

“Ben Salih.” dedi yine fısıldayarak karşıdaki ses. “Medine’nin abisi. Yarın sabah yedide sizin okulun köşesinde olurum. Beni görmesinler.”

Telefondaki ses yine geldiği gibi sessizce gitmişti. Cemile birden ürperdi. Korku filmlerindeki gibi hissetti kendisini. Keşke Fatih burada olsa diye düşündü. Fatih iki sene önce bir trafik kazasında öldüğünden beri her gece bunu diyordu kendine. Her gece yalnız ve kimsesiz hissettiğinde bunu söylüyordu.

Bu adam gecenin bu saatinde arayıp neden yarın görüşmek istemişti acaba. Belli ki Medine’nin kiminle kaçtığını biliyordu. Böyle düşününce kendine kızdı. Herkes gibi düşünmeye başlamıştı. Ne demek biriyle kaçmıştı? Herkes öyle söylüyor diye buna mı inanmaya başlamıştı yani? Yok yok kesinlikle böyle bir şey olamazdı. Bir iş vardı bu işin içinde.

Cemile bütün gece rüyasında Medine’yi bir ormanda kaçarken yakalamaya çalıştı ama bir türlü onu çalılar arasında kaybolmadan yakalayamadı.

5.

Cemile’nin o gün sabah dersi yoktu ama yine de erkenden kalkıp okula gitti. Hava halen karanlıktı. Bu saatleri geri almama yüzünden daha sabah ezanı bile okunmamıştı. İçeri girmeden okulun yanına park etti arabayı. Belli ki Salih de kimseye görünmek istemiyordu. En iyisi de buydu galiba.

Neyse ki çok beklemedi ve Salih dediği gibi tam yedide göründü. Çok tedirgin görünüyor, durmadan arkasına bakıyordu. Belli ki birilerinden saklı gelmişti. Okulun kapısına doğru yönelince Cemile selektör yaparak arabaya çağırdı. Arabasına bu adamı almakla ne kadar iyi yaptığını bilmiyordu ama korksa da bunu yapmak zorunda olduğunu biliyordu.

Salih arabaya bindiğinde fark etti, Cemile. Salih ondan daha çok korkuyordu.

“Hocam” dedi birden ağlamaya başlayarak. “Dayanamıyorum artık.  Salih hıçkırıklara boğulmuştu, konuşamıyordu.  “Babam” dedi sonra “babam annemin dişlerini kırdı. Durmadan dövüyor. Artık dayanamıyorum hocam.” dedi.

Cemile, ne yapacağını bilemiyordu. Omuzundan tuttu.

“Salih” dedi  “sakin ol. Sen kocaman adamsın. Dur bir nefes al.”

Salih, hıçkırarak ağlıyordu. Cemile, kontağı çevirip arabayı yola çıkardı. Buradan uzaklaşmak en iyisi diye düşündü.

“Dün gördüm” dedi Cemile sonunda “ben giderken tekme atıyordu.”

Salih burnunu çekerek sakinleşmeye çalıştı.

“Evet, hocam  dün tekme tokat dövdü sizden sonra.”

“Şimdi nasıl annen?” diye sordu Cemile.

“Nasıl olsun hocam, yatıyor öylece.”

“Baban nerede peki?”

Salih, birden sessizleşti.

“Artık kimseyi dövemez.” dedi.

Cemile birden arabayı sağa çekip durdurdu. Belli ki işler hepten karışmıştı.

“Ne demek istiyorsun?”

“Öldürdüm.” dedi sakince Salih. “Öldürdüm işte ikisini de. Onu da Mahmut’u da.”

Cemile korkudan bir an kalbinin duracağını sandı. Nefesi kesilmişti. Sanki bir anda bütün dünya durmuş gibi hissetti. Sonra ilk kar tanesini gördü. Ağır çekimle inip arabanın camına düştü ve hemen eriyip suya döndü. Sonra bir tanesi daha eridi.

“Hocam” dedi Salih.” Sokağın ilerisinde karakol var. Beni oraya götür. Her şeyi anlatacağım.”

6.

BİRKAÇ GÜN ÖNCE

“Ben sana okuldan çıkınca doğru eve gel demedim mi kız. Orospu mu olacaksın sen başımıza.”

Medine babasının her zamankinden daha öfkeli olduğunu görebiliyordu. Bir an önce elinden kurtulmak için de artık hangi dayağı nasıl yiyecekse yemeye razıydı. İtiraz bile etmiyordu.

Babasının ilk tokadı yüzünde patladığında annesi araya girdi.

“Vurma yeter.”

Babası artık kontrolden çıkmıştı bir kere. Annesi araya girince daha da öfkelendi. Bir tokat da annesine atınca kadın kendini yerde buldu. Kadın bayılmıştı. Adam bu sefer kızın başından tutup duvara çarptı. Her zaman yaptığı şeydi bu aslında ama bu sefer farklı bir şey hissetti.

Ne duvardan gelen ses tanıdıktı ne de kızın gözlerindeki bakış. Kız bir anda duvarda kanlı bir leke bırakarak olduğu yerde yığılıp kalmıştı.

“Öldü mü lan bu?” diye sordu.

Mahmut, kızı tutup kendine çekti. Pek bir şey anlamamıştı

“Bilmem. Pek öyle görünmüyor.” dedi.

Yerdeki kadına baktı. Baygın halde yatıyordu. Kıza öfkesi dinmiyor gittikçe artıyordu. Çabuk şunun elini ayağını bağla.

Mahmut içeriden getirdiği iplerle kızın elini kolunu bağladı. Gözlerine de yengesinin başörtüsünü sıkı sıkı sardı. Uyanacak olursa en azından görmesindi. Kapının hemen yanına çıkarıp duvara yasladı.

Adam deli gibi odanın ortasında dolanıyordu.

“Kalktak, başımıza orospu olacak. Görür gününü.”

Mahmut,  adamı fişeklemeye devam etti.

“Kırk kere dedim sana al okuldan diye. Düşüp kalkmadığı oğlan kalmadı. Ne diyeceğiz büyüklerimize. Töre neyse onu yap. Yoksa sen de ölürsün.”

“Tamam, gömelim.” dedi sonunda babası.

“Ölmedi ki daha canlı.” dedi Mahmut.

“Manyak mısın zaten ölecek. Bir de ona mı uğraşalım.”

“Tamam” dedi Mahmut. “Gömelim de nereye gömeceğiz?”

“Garaja gömelim. Hem oraya beton atacağız yarından sonra. Kimse bilmez.”

İkisi de dışarı çıktılar. Hemen duvarın yanında duran kazma küreği alarak garajın içine bir çukur kazdılar. Çok zamanları yoktu. Annesi de birazdan uyanırsa onu da öldürmek zorunda kalacaklardı. Bu yüzden dar bir çukur kazdılar.

Kızı oturur vaziyette çukura gömdüler. Üstüne çıkan toprağı dökerken kız kımıldamaya başladı ama her kımıldaması toprağın daha da sıkışmasına sebep oluyordu.

Sonunda boğazına kadar toprağa gelince kızın ağzındaki bez çıktı. Avazı çıktığı kadar bağırdı. Kimse onu duyamazdı çünkü garajın kapısı kapalıydı. Ağzına toprak kaçınca öksürmeye başladı. Aaldığı son nefesi veremeden yüzüne gelen bir kürek toprakla ağzı ve burnu da kapanmıştı. Ama şimdi görüyordu, gözündeki bez açılmıştı. Kocaman açılmış gözleriyle onlara bakıyordu. Babası ve Mahmut onu diri diri toprağa gömüyordu. Son toprak parçası kızın ışıldayan gözlerini de kapattığında sadece kümesteki tavukların huzursuz sesleri duyuluyordu.

Adam kalan toprağı da sıkıca örttükten sonra bahçedeki arabayı garaja çekti. Artık kimse orada bir kızın gömülü olduğunu bilmeyecekti.

Annesi ertesi sabah kendine geldiğinde ona kızın evden kaçtığını söylemek çok daha kolay olacaktı.

İyi ki Salih evde yoktu. Öğrenirse ikisini de öldürürdü.

Mösyö Bogart kalın gür sesiyle “gaaaakk” diyerek, gagasında küçük bir çengelli iğine ile açık olan pencereye kondu. Gagasındaki çengelli iğneyi pencerenin önüne bıraktı ve Müge’nin verdiği peyniri kaptığı gibi uçarak uzaklaştı. Şile Dolunay Otelinin gözdesi olan karga, nam­-ı diğer Mösyö Bogart, otele ilk geldikleri günden beri Müge ve Gamze’nin penceresinden ayrılmaz olmuştu.

İki arkadaş, nefesle sağlıklı yaşam semineri  için Şile Dolunay Otelde kalıyorlardı.

Gamze, Müge’nin üniversiteden arkadaşıydı ve uzman psikoterapistti. Yardımcı olamadığı danışanlarını her zaman Gamze’ye yönlendirirdi.

Dolunay Oteli denize yakın, geniş ağaçlıklı bir alana kurulmuş, rengarenk küçük gül bahçeleri ile çevrili görkemli bir oteldi. Sahibesi Itır Dolunay, rahmetli eşi ile birlikte bütün birikimlerini bu otele yatırmışlar ve çok çalışıp şimdiki haline getirmişlerdi. Çocukları olmamıştı ama çalışanlarını her zaman çocukları gibi görmüşlerdi. Mösyö Bogart, Itır’a eşinden hatıraydı, onu eşi ölmeden bir sene önce otelin bahçesinde küçük bir yavruyken bulmuşlar ve bakmışlardı.

Mösyö Bogart, açık bulduğu oda pencerelerinden girip gözüne kestirdiği minik parlak süs eşyalarını alması dışında kimseye bir zararı yoktu, hatta onları bir parça Kars gravyeri karşılığında hediye olarak geri veriyordu.

“Seminerden önce gelmemiz ne iyi oldu, şu manzaranın güzelliğine bak insan burada hiç yaşlanmaz,” dedi Gamze kollarını kaldırıp açık pencereden temiz havayı içine çekerek.

“Bunun en güzel kanıtı Itır Dolunay, hiç yetmiş yaşında gösteriyor mu? Doğayla iç içe yaşamak insanın ömrüne ömür katıyor,” dedi Müge arkadaşını onaylarcasına.

“Ünlü diyetisyen karı-koca Gürkan ve Hande Tanık da burada diyet ve günlük yaşam semineri veriyor, biz de kendimize bir diyet programı hazırlatalım mı ne dersin?” dedi Gamze heyecanla.

“Kilo problemimiz yok ki bizim, neden bir diyet programı hazırlatalım? Çok şükür sağlığımız da yerinde.”

“Haklısın canım, birden coştum yine, oksijen fazla geldi galiba,” dedi Gamze gülerek.

İki arkadaş kahvaltıdan sonra yürüyüş yapmak için sahile indiler, otel sakinlerinin neredeyse tamamı sahilde yürüyüş yapıyordu. Bu  esnada yanlarına otuzlu yaşların ortalarında, uzun boylu ve atletik yapılı iki kadın yanaştı, ikisinin de tipi nerdeyse aynıydı, sanki ikiz gibiydiler.

“Günaydın! Ben Esen bu da arkadaşım Yelda, diyet ve günlük yaşam semineri için geldiniz değil mi?” dedi Esen cana yakın bir tavırla.

“Bizden de size kocaman bir günaydın! Nefesle sağlıklı yaşam semineri katılımcılarındanız, ben Müge bu da canım arkadaşım Gamze,” dedi Müge gülümseyerek.

Hep birlikte sohbet ederek yürümeye devam ettiler.

“Gördüğüm kadarıyla ikinizin de diyete ihtiyacı yok, gayet sağlıklı ve atletik bir yapınız var neden katılıyorsunuz bu seminere?” dedi Gamze merakla.

“Biz aynı şirkette çalışıyoruz ve üst düzey yönetici olmak için daha çok yolumuz var, dış görünüş çok önemli,” dedi Yelda gözleriyle Gamze’yi süzerek.

“Kum saati tipine girmiyorsan ideal ölçülerde değilsin demektir, Gürkan Bey danışanlarını bu tipe uygun zayıflatıyor ve ona göre egzersiz veriyor. Ben on yıldır kendisiyle bu programı uyguluyorum tabii biraz estetik yardım da alıyorum,” dedi Esen arkadaşının kaldığı yerden devam ederek.

“Herkesin farklı bir vücut yapısı var, bu diyetle değiştirilemez sadece ideal vücut kilosuna kavuşması sağlanır, insanın doğuştan sahip olduğu vücut yapısını değiştirmek mümkün değil,” dedi Müge kaşlarını çatarak.

“Bunu biliyoruz ama en yakın şekli almak için de çaba harcıyoruz, her daim güzel ve çekici kalmak kolay değil. Neyse bizim seminer için hazırlanmamız gerekiyor, sizlerle tanıştığımıza memnun olduk.” dedi Esen konuşmayı keserek.

İki arkadaş, Esen ve Yelda’nın arkasından bakakalmıştı. Kimse sağlığını önemsemiyordu, en acısı da kariyer ve güzellik uğruna insanların yaşamayı ve hayatın her anının tadını çıkarmayı unutuyordu.

Yürüyüşlerini, küçük gül bahçelerini gezerek bitirmek için o tarafa doğru yöneldiler. Gül bahçelerinin etrafında gezerken Itır’a rastladılar. Başında büyük, fiyonklu hasır şapkası, elinde eldivenleri ve makası ile gülleri buduyordu, yanına gidip bir süre onunla sohbet ettiler.

Odalarına çıkmadan önce, diyetisyen Tanık çiftinin seminer salonuna bir göz atmak istediler, gazeteciler katılımcılarla kısa röportajlar yapıyordu, çok kalabalıktı neredeyse bütün İstanbul gelmişti. Katılımcılar için hazırlanan atıştırmalıklar özenle masalara dizilmişti. Tatlı yerine, kuru kayısı, üzüm, incir, kuru pasta yerine, ceviz, badem, fındık ve diyet çubuk krakerler vardı. İçecek olarak, kırmızı pancar, yeşil elma ve havuç suyu karıştırılmış olarak veriliyordu. Herkes başlama saatini heyecanla bekliyordu. Katılımcılar nihayet salona alınırken Müge ve Gamze, Tanık çiftinin satışa sunulan kitaplarından birer tane alıp odalarına çıkmak için oradan ayrıldılar.

İkisi de yorulmuşlardı duşlarını alıp balkondaki sandalyelerine kuruldular.

“Öğle yemeğinden sonra kahvelerimizi lobide içelim katılımcıların seminer hakkındaki görüşlerini çok merak ediyorum, sonra şu kum saati vücut tipine göre zayıflamak da neyin nesi hiç anlayabilmiş değilim,” dedi Gamze biraz gergin bir ses tonuyla.

“Aslında öyle bir şey yok, bu kişinin takıntılı bir ruh hali içinde olduğunun bir göstergesi biliyorsun ama yine de konuyu Hande ve Gürkan çiftine sormadan geçiştirmeyelim ne dersin? Hem danışanlarımıza da faydamız olur,” dedi Müge arkadaşını yatıştırarak.

İki arkadaş yemekten sonra lobiye geçtiler, kahvelerini yudumlarken bir yandan da dakikaları sayıyorlardı.

Nihayet seminer bitmiş katılımcılar dağılmıştı, Hande ve Gürkan çifti lobideki garsona buzlu yeşil çay siparişi verip Müge ve Gamze’nin bulunduğu koltukların yanına kuruldular.

İki arkadaş kısa bir selamlaşmadan sonra Tanık çiftini soru yağmuruna tuttular, Esen’in bahsettiği kum saati vücut tipine göre zayıflama tekniğine de özellikle açıklama getirmelerini istediler.

“Ah keşke öyle bir şey olsaydı ne güzel olurdu değil mi? Bazı danışanlarımız bize tür isteklerle geliyorlar, öncelikle bunun mümkün olmadığını anlatıyoruz çünkü biz estetik cerrahi uzmanı değiliz bu konuda ısrarcı olanları kesinlikle kabul etmiyoruz,” dedi Gürkan yüzünde hafif bir tebessümle.

“Bizim işimiz, danışanımızı sağlıklı bir şekilde istediği kiloya getirmek ve onu muhafaza etmesini sağlamak hepsi bu tabii bizim programımızı uygulayıp sonra estetik operasyonla kendini yenileyenlere de yapacak hiçbir şeyimiz yok sonuçta bu onların tercihi.” dedi Hande alaycı bir tavırla.

“Anlıyorum, ama yine de daha iyisi, daha iyi diyerek insan kendini hayli yıpratıyor, tabii gönüllü olarak. Bu yorgunluğun üstüne bize zaman ayırdığınız için teşekkür ederiz.” dedi Müge gülümseyerek.

İki arkadaş kitaplarını da imzalattıktan sonra Tanık çiftinin yanından ayrıldı.

Akşam yemeğinden sonra, havanın ılık olmasını fırsat bilip tekrar sahile indiler. Esen ve Yelda da yürüyerek onlara doğru yaklaşıyorlardı, ikisinin de sinirli olduğu her hallerinden belliydi.

“Benden bu kadar! Artık daha fazla kendimi yıpratmak istemiyorum, kimin umurunda benim burnum, saçlarım, kırışıklıklarım söyler misin? Seni bilmem ama ben özgürce yaşamayı seçiyorum! Hepinize iyi akşamlar,” dedi Yelda sert bir ses tonuyla.

Yelda hızla yanlarından uzaklaştı, Esen mahcup bir şekilde Müge ve Gamze’ye baktı ve arkadaşının arkasından gitti.

“Seminer bekledikleri gibi gitmedi her halde, baksana biri özgürlüğünü ilan etmiş,” dedi Gamze gülerek.

“Acıların en acısı kendi kendimize çektirdiğimizdir.”* dedi Müge içini çekerek.

İki arkadaş uzun bir yürüyüşten sonra odalarına çıktılar ve uzun ve yorucu bir günün ardından erkenden yataklarına gömüldüler.

Ertesi sabah uyuya kalmışlardı ve kahvaltı saati çoktan geçmişti, birlikte hem gezmek hem de yöresel kahvaltı için Şile’ye gitmeye karar verdiler.

Arabaya binmek için otoparka doğru yürürlerken etrafta koşuşturan güvenlik görevlilerini fark ettiler. Otopark, gül bahçelerinin hemen arkasında kalıyordu hepsinin o tarafa doğru gittiklerini fark ettiler.

“Neden güvenlik görevlileri gül bahçelerine doğru gidiyor acaba? Baksana otelin doktoru da orada.” dedi Müge ayaklarının ucunda yükselerek.

Gamze, arabaya çoktan binmişti inip bakmaya hiç niyeti yoktu. Karnı fena halde açtı ve daha fazla oyalanmak istemiyordu. Müge’nin, gül bahçesine doğru gittiğini görünce arabadan inmek zorunda kaldı, mecburen onu takip edecekti başka çaresi yoktu.

“Ah Müge ah! Yine merakına yenik düştün, şurada ne güzel Şile’yi gezip yöresel bir kahvaltı yapacaktık,” dedi Gamze Müge’nin arkasından bağırarak.

Gül bahçesine geldiğinde güvenlik görevlilerinin etten barikatı ile karşılaştı.

“Günaydın efendim, buraya girişi iptal ettik ne zaman açacağımıza dair size kesin bir bilgi veremem. İsterseniz diğer gül bahçelerinde istirahat edebilirsiniz, anlayışınız için teşekkür ederim!” dedi yanlarına gelen güvenlik müdürü.

Müge, güvenliği aşamamıştı ortada ciddi bir sorun vardı bunu hissedebiliyordu, geri dönerken güvenlik müdürünün telefon konuşmasına kulak misafiri oldu.

“Şile’ye gitmiyoruz! Burada bir şeyler atıştırırız hatta hemen lobideki kafeterya gidebiliriz canım, hadi acele et biraz.” dedi Müge, ona henüz yetişmiş olan Gamze’nin yanından hızla geçerek.

“Dur dur! Dur bir dakika neler olduğunu anlatmayacak mısın? Neden Şile’ye gitmiyoruz? Geçerli bir sebep bulsan iyi olur yoksa ben giderim ona göre,” dedi Gamze durup Müge’nin arkasından bağırarak.

Müge kafeteryada, otelin giriş kapısını görecek şekilde bir masa seçti ve oturdu, Gamze de onun arkasından soluk soluğa masaya yerleşti.

“Gül bahçesinde bir ceset var! Kimin olduğunu anlayamadım, İstanbul Emniyeti’nden ekiplerin gelmesini bekliyorlar, tabii biz de bekliyoruz,” dedi Müge fısıldayarak.

“Biz niye bekliyoruz? Bizim bununla bir ilgimiz yok ki hadi ama Müge ciddi olamazsın,” dedi Gamze sinirlenerek.

Gamze, Müge’yi ikna edemeyeceğini anlayınca çaresiz onunla birlikte polislerin gelmesini beklemeye başladı.

Otelin güvenlik müdürü, kapıda hazır vaziyette ekiplerin gelmesini bekliyordu, çok geçmeden ekip arabaları otelin kapısında arka arkaya dizildiler. İlk ekip arabasından inen sivil kıyafetli dedektif kapıdan içeri girmeden güvenlik müdürü hemen dışarı çıktı ve onları gül bahçesine doğru yönlendirdi.

Müge, olanları anlayabilmek için otelin gül bahçesine açılan kapısından dışarı çıktı ve mümkün olduğunca olay mahalline yakın bir yere konuşlandı.

Kriminal ekip, olay mahallini çevirmişti, etraf polislerin gelmesiyle daha da kalabalık olmuştu. Müge’yi gören bir polis memuru onu uyardı ve hemen uzaklaşmasını istedi,  o da çaresiz tekrar kafeteryaya döndü.

Öğlen yemeği saati gelmişti ama Müge gitmemekte kararlıydı, arkadaşıyla bunun tartışmasını yaparken bahçe tarafından Itır ve Başkomiser Namık Keskin’in gelmekte olduğunu gördü.

“Itır Hanımla birlikte yürüyen Başkomiser Namık Keskin değil mi? Evet evet o, kaplan gözü taşından yapılma tespihi ve deri ceketinden tanıdım, demek cinayet masası amiri olmuş hadi hayırlısı!” dedi Müge kendi sorusuna yine kendisi cevap vererek.

Itır ve Namık’ın içeri girdikleri sırada diyetisyen Hande Tanık resepsiyon görevlisi ile tartışıyordu.

“Hande Hanım sakin olun lütfen! Bakın Itır Hanım da geliyor zaten.”

“Size kocamı gördünüz mü diye basit bir soru sordum, bunun cevabını otel sahibinden bekliyorsanız neden resepsiyon görevlisi oldunuz?” dedi Hande bağırarak.

Itır, Namık’ın yanından ayrılarak Hande’nin yanına gitti ona bir anne şefkatiyle sarılarak sakinleştirdi ve birlikte koltuklardan birine oturdular.

Müge de bu durumu fırsat bilip Namık’ın yanına gitti.

“Merhaba Namık amirim, sizi tekrar görmek ne güzel,” dedi Müge gülümseyerek.

“Ooooo Müge kardeşim! Memlekete hoş geldin, Kanada polisi ile çalışmalar nasıl gidiyor?” dedi Namık espriyle.

“Bakıyorum Levent her şeyden haberdar ediyor sizi, bu arada hayırlı olsun cinayet masası amiri olmuşsunuz.”

“Hiçbir şey kaçmıyor gözünden teşekkür ederim, sen şimdi meraktan çatlamadan ben söyleyeyim ünlü diyetisyen Gürkan Tanık kalbinden bıçaklanmış olarak gül bahçesindeki bankın üstünde bulunmuş ve onu bulan da Itır Hanım,” dedi Namık.

“Aman Tanrım! Daha dün akşamüstü seminerinden sonra burada sohbet etmiştik çok üzüldüm! Eşinin haberi yok sanırım.”

“Haberi yok ama şimdi olacak neyse sen buradan ayrılma, ben Hande Hanımla konuştuktan sonra tekrar geleceğim anlaştık mı?” dedi Namık Müge’nin omzuna hafifçe vurarak.

Müge, merakla bekleyen Gamze’nin yanına döndü olan biteni anlatırken Hande’nin acı çığlıkları oteli inletiyordu.

Görevli memurlar otelde olan herkesin ifadesini alıyorlardı, kriminal ve teknik ekip hummalı bir şekilde araştırmalarını sürdürüyordu. Olayı çok çabuk basına sızmıştı, gazeteciler oteli dört bir yandan sarmıştı adeta.

Namık’ın dönmesi iki saati bulmuştu, Müge hemen demli bir çay söyledi ve onu arkadaşı Gamze ile tanıştırdı.

“Hadi adamı öldürdün niye cesedinin yanına ejderha figürlü bir kum saati bırakırsın, ne anlatmaya çalışıyorsun? Bir de güllerin dibinde bulduğumuz küpe var tabii.” dedi Namık demli çayını yudumlarken.

“Kum saati mi? Gürkan Bey aksini iddia etse de bazı danışanları kum saati vücut tipine takmış durumda dün bu tipe uygun zayıflamak isteyen iki danışanıyla sohbet etmiştik isimleri de Esen ve Yelda. Acaba istediğini elde edemeyen bir danışanının kurbanı mı oldu?” dedi Müge merakla.

“Hande Hanımın dediğine göre, eşiyle gül bahçesine hava almaya çıkmışlar yorgun oldukları için erken kalkmak istemişler tam kalktıkları sırada Esen ve Yelda isimli bu iki danışan yanlarına gelmişler, Hande Hanım izin isteyip odasına çıkmış ve uyku ilacını alıp yatmış.”Dedi Namık tespihinin tanelerini bir bir çekerek.

“Sizce katil onlar mı?” dedi Gamze korku dolu gözlerle.

“Adli tabibin ilk bulgularına göre maktul gece saat 22.00 ila 23.30 civarında öldürülmüş, Hande Hanım saat 21.45 de odasına çıktığını iddia ediyor çünkü en geç saat 22.00 de ilacını alması gerekiyormuş. Bu durumda maktulu en son gören kişiler Esen ve Yelda, görevli arkadaşlar kendilerini merkeze aldılar bakalım hangi hikâyeyi anlatacaklar.” dedi Namık derin bir nefes alarak.

“Seminerden sonra tekrar sahilde Esen ve Yelda’ya rastladık, aralarında bir sürtüşme yaşadıkları belliydi çünkü Yelda çok kızgın görünüyordu. Daha fazla kendini yıpratmak istemediğini, kimsenin ne saçıyla, ne kırışıklıklarıyla ne de vücut yapısıyla ilgilenmediğini ve artık özgürce yaşamak istediğini söyledi, sonra da çekip gitti tabii Esen de arkasından.” dedi Müge.

“Bu da bir ipucu bizim için, bakalım kalbine saplanan bıçak, kum saati ve küpenin laboratuar incelemesinden ne çıkacak, güvenlik kameralarının görüntüleri de elimizde, otopsi raporunu da aldık mı tamamdır.” dedi Namık elini masaya vurarak.

Namık, bütün araştırmalarını tamamlayan ekibini gönderdikten sonra otelde kaldı.  Itır ve güvenlik müdürü ile tekrar otelin çevresini gezdi ve akşam yemeğinden sonra ayrıldı.

Müge ve Gamze yorgun argın odalarına çıktılar.

“Esen ve Yelda’nın katil olabileceğine inanıyor musun?” dedi Gamze kollarını kavuşturup Müge’ye bakarak.

“İnanmıyorum tabii çünkü bu kanıtlanmadı, ifadelerinde ne dediklerini de bilmiyoruz henüz çok erken, şimdi hiçbir şey düşünmeden bir güzel uykumuzu alalım.” dedi Müge arkadaşına sarılarak.

Ertesi sabah mösyö Bogart gagasında küçük parlak bir nesne ile açık olan pencereye kondu, gagasındaki nesneyi bıraktı ve “gaaaakk” diye seslendi. Müge, dolapta hazır bulundurduğu Kars gravyerini çıkarıp ona uzattı, hiç beklemeden peyniri kaptığı gibi yine “gaaaakk” diyerek pencereden uçup gitti. Müge, hediyesini çok merak ediyordu,  pencerenin pervazına bıraktığı nesneye heyecanla baktı. Mösyö Bogart bu sefer bir küpe getirmişti, Müge kanıt olarak tutulan küpenin bir eşi olabilir diye onu poşetinden çıkardığı kağıt bir mendille dikkatlice aldı.

“Ne diyorsun? Bu polisin bulduğu küpenin diğer eşi olabilir mi?” dedi Gamze.

“Bilmiyorum, belki de yine penceresi açık bir oda buldu ve gözüne kestirdiğini aldı getirdi ama bundan kesinlikle emin olamayız.” dedi Müge avuncunda mendile sarılı küpeye bakarak.

Müge, Namık’ı aradı olanları anlattı ardından iki arkadaş lobiye indiler. Namık, küpeyi aldı ve cebinden çıkardığı kilitli poşete yerleştirdi.

“Şu karga kardeş de olmasa ne olurdu halimiz!” dedi Namık kahkahayla gülerek.

Müge ve Gamze’nin şaşkın bakışları arasında hep birlikte Itır’ın ofisine gittiler. Ofise girdiklerinde Itır, çalışma masasından kalktı, yerini Namık’a bıraktı ve Hande’nin yanına oturdu. Kısa bir selamlaşmadan sonra Namık hemen konuya girdi.

“Hande Hanım, eşinizin otopsi ve bulduğumuz delillerin laboratuar sonuçları elimize ulaştı. Otopsi raporunda bıçağın açtığı yara izine göre, eşiniz otururken katilin arkadan yaklaşarak bıçakladığı ve sağ elini kullandığı doğrultusunda ayrıca bıçağın herhangi bir özelliği yok sıradan her yerde satılan mutfak bıçaklarından ve üzerinde parmak izine rastlanmadı. Olay mahallinde bulduğumuz kum saatinden alınan parmak izleri eşinizin danışanı Esen Hanıma ait, küpe için şansımız yaver gitmedi çünkü güllerin dibindeki gübre ve içindeki kimyasallar dokuların özelliğini yitirmesine sebep olmuş. Esen ve Yelda’nın merkezde alınan ifadeleri doğrultusunda evlerinde yapılan aramalarda küpenin eşine rastlanmadı. Teknik ekibin sabaha kadar özverili çalışmaları sayesinde güvenlik kameralarının kayıtları titizlikle incelendi. Siz dediğiniz saatte odanıza çıkmışsınız, Esen ve Yelda da tam saat 22.00 de eşinizin yanından ayrılmış. Dikkatimizi çeken saat 22.15 de asansörden, sarışın uzun saçlı, üzerinde siyah eşofman bulunan, spor ayakkabısı giymiş bir kadının inip gül bahçelerinin olduğu tarafa doğru gitmesi ve saat tam 22.45 de aynı taraftan geri dönüp tekrar asansöre binmesi bu konuya tekrar geri döneceğim.” dedi Namık.

Namık, kamera kayıtlarından siyah eşofmanlı sarışın kadının görüntülerini gösterdi ve tekrar konuya geri döndü.

“Itır Hanım eşinizin cesedini bulduktan sonra olay mahallinden hiç ayrılmayarak bize çok yardımcı oldu çünkü eşinizi ve sizi yakından tanıyordu. Eşinizin mali kayıtlarında yapılan araştırma sonucunda iştah kabartan servetinin yanında hayat sigortası da hayli yüksek tam 2 milyon dolar ve öldükten sonra bunların hepsi size kalıyor öyle değil mi Hande Hanım?” dedi Namık sert bir ses tonuyla.

“Elbette bana kalıyor ama bu benim eşimi öldürdüğüm anlamına gelmiyor, kum saatinde Esen’in parmak izi var, küpe de bana ait değil, zaten doku tanımlaması da yapılamadı biraz önce siz söylediniz.” dedi Hande pişkin bir tavırla.

Namık, Müge’nin getirdiği küpenin diğer eşini Hande’ye gösterdi.

“Itır Hanım, beraber çekildiğiniz eski resimleri karıştırınca bu resmi buldu ve bana verdi bakın küpelerin kulağınızda olduğunu göreceksiniz ayrıca bu küpeleri eşiniz size özel olarak yaptırdı biraz araştırınca kuyumcuyu bulmak hiç zor olmadı.” dedi Namık resmi Hande’ye uzatarak.

“Bravo size! Sıradakini görelim,” dedi Hande alaycı bir tavırla.

“Kamera kayıtlarını defalarca izledik ve siyah eşofmanlı sarışın kadının siz olduğunu da tespit ettik, yakından büyütülmüş görüntülerde taktığınız peruk ve eşofmanlar sizi çok iyi gizlemiş olabilir ama şu anda kolunuzda olan Embarador Temple marka saati ve evlilik yüzüğünüz sizi hemen ele veriyor. Görevli arkadaşlar şu anda odanız ve evinizi arıyorlar bakalım daha neler bulacağız şunu da belirtmeden geçemeyeceğim keşke attığınız o acı çığlığın üstünde biraz daha çalışsaydınız,” dedi Namık acıyan gözlerle Hande’ye bakıp.

Namık, kapıda bekleyen memurları çağırdı ve Hande’yi merkeze götürmelerini söyledi.

“Her zaman Gürkan’ı çok sevdin ona öz oğlun gibi değer verdin ama onu senden aldım ihtiyar cadı!” dedi Hande elleri kelepçeli götürülürken.

Itır, gözlerinde yaşlarla Hande’nin arkasından bakakalmıştı.

“Kum saatinin sırrını hala çözemedim ben,” dedi Gamze.

“Esen, seminerin olduğu gün çantasını kaybetmiş ve otel güvenliğine bildirmiş ama kimse bulamamış tesadüf gül bahçesinde yanlarına gittiklerinde Hande, ona çantasını seminer salonunda bulduğunu söylemiş ve geri vermiş. Bu da bizim önemli ipuçlarımızda biri oldu tabii,” dedi Namık.

Itır’ın ricası üzerine hep birlikte gül bahçelerine gittiler banklara oturdular ve gül kokuları arasında çaylarını yudumlarlarken mösyö Bogart Namık’ın tespihini kaptığı gibi “gaaaakk” diyerek havalandı.

*Sofokles

Şubat ayı, bu sene sevgililere kıyak yapmamıştı. Yoğun kar yağışlı ve kutup soğukları ile geçen Ocak, tüm sağanakları adeta Şubat’a saklamıştı. Ayın on dördünde, tam da sevgililer gününün ortasında başlayan yağmur, aralıksız devam ediyordu. Yağmur romantizminin popüler olduğu, bu sene için söylenemezdi.

Ekibin romantik erkeği Efe, karısı Hilal ile birlikte evliliklerinin ilk sevgililer gününü geçirmek üzere Ağva’da bir otel rezervasyonu yaptırdıysa da hava muhalefeti nedeni ile güzergâhını Maltepe’ye çevirmişti.  Burak ise evde kalmış kızlarla kankalık seviyesini ilerletmiş, geceyi Emre’nin tahminine göre pijama partisinde geçirecekti.

Salondaki tekli koltukta oturmuş, cama vuran yağmur damlalarını seyretmiyordu Emre. Sokak lambası altına serdiği anılarının yansımasına bakıyordu.  Efe, karşısındaydı. Tam da o sokak lambasının altına şu an üzerinde oturduğu koltuğu koymuş, sigarasını tüttürüyordu. Spotçulardan ucuza düşürdükleri koltuğu çarşıdan apartman önüne kadar, Burak ile birlikte taşımışlardı. Oldukça yorulmuş ve en büyük problemi çözüme kavuşturmak için hararetli bir tartışma yapıyorlardı. “Koltuğu eve kim çıkaracak?” Dolambaçlı ve dar apartman merdivenleri, iki kişinin birlikte bu işi yapmasına müsaade etmiyordu. Acemi iki kişinin! Koltukta sigarası keyfi yapan Efe’nin aklındaysa bir isim vardı. Emre!

Koltuk taşımak gibi Emre’nin nazarında lüzumsuz bir işe davet, dev adam tarafından takdir görmezdi. Mahallenin gençleri ile basketbol oynamaya gitmişti ve en az iki saatten önce gelmeyecekti.  Kana Davet hesaplaşmasının üzerindense bir buçuk yıl geçmişti neredeyse. Emre’yi en hızlı şekilde eve getirmenin yolu, damardan vurmaktan geçiyordu.

Telaşlı bir sesle Emre’yi aramıştı Efe.

“Emre!”

Basketbol oynayan arkadaşı, telefona soluk soluğa cevap vermişti.

“Ne oldu Efe?”

Oyununa iyi hazırlanan Efe, yorgunluğunun da verdiği bitkin ses tonu ile devam etmişti.

“Abi sanırım bir sıkıntı var! Evin önünde bir mektup bulduk!”

O anı dün gibi hatırlıyordu Emre. Bekir KIRMIZIHAN’ı tam da alnının ortasından vurmuş, üstelik kendi de yaralanmıştı. Aradan bir hayli vakit geçmiş olsa da, böyle bir detay ihmale gelemezdi. Bekir’in bir intikam varisi olduğu düşüncesi ile arkadaşına cevap vermeden koşmaya başlamıştı. Aklı, arkadaşlarının başına gelebilecek yeni bir tehlikedeydi.

Bülbül Deresi Caddesi’ni gözü kapalı geçmişti adeta. Ne fren yapan arabaları ne de çarparak yere düşürdüğü insanları umursamamıştı. Cadde üzerinden evlerinin olduğu sokağa çıkan rampayı vites düşürmeden tırmanmış ve Efe ile Burak’ın kahkahaları ile karşılaşmıştı. Normal şartlarda böyle bir şakayı kaldıramayacak olsa da, dostlarının mutlu halleri kendisi için yeterliydi.

Arkadaşlarının sırtına yüklediği koltuğu, zorlu parkurdan tek başına geçirmiş ve şimdiki yerine yerleştirmişti.

Anılarında, tam da Efe’ye bir küfür savuracağı sahneye gelmişti ki, telefonu çalmaya başladı. Arayan, ilgili sözlerin sahibiydi.

“Ben de tam aklımdan seni geçiriyordum dostum. Söyleyeceklerimi merak ediyor musun?”

Telefonun diğer ucundaki Efe, arkadaşının imasını anlayamadı. Sesi öfkeliydi.

“Abi ne diyorsun gece gece? Zaten iki rezervasyon girmiş götümüze, daha tek yudum içememişim rakıdan! Komiser Fuat aradı. Konu varmış Halkalı’da!”

“Sıkma canını kardeşim, konu sonrası birlikte devam ederiz.”

“Ya kardeşim, düşün yakamdan! Evli barklı adamım ben artık. Sevgililer gününü sabaha kadar senin gibi çirkin biri ile geçirmek, hayatta isteyeceğim son şey bile değil. Kes arkadaş artık şu sakallarını!”

“Sabaha kadar bu konuyu konuşabileceğimiz çok vaktimiz olacak sevgili dostum.  Ben Kozyatağı tarafına geçiyorum, alırsın beni yol kenarından. El sallayacağım sana. Avrasya Tüneli’ni kullanırız.”

Telefonunu kapatıp hazırlanmak için odasına gitmeden önce camdan dışarı baktı.  Efe, lambanın altında bekliyordu.

Kozyatağı yan yol ceplerinden birinde buluştu ikili. Dev adam ıslak, yakışıklı genç ise hayli öfkeliydi.

***

Komiser Fuat’ın belirttiği adres, Halkalı’nın varoşluktan lükse geçiş bölgesi olan Atakent Mahallesi’nde kıyak bir siteydi. Yolu hiç bu semte düşmemiş birisinin dahi, ihtişamın tasviri ile kolaylıkla bulabileceği onlarca dönümlük araziye sahipti bu site. Yüksek duvarlarından ve parıldayan çevre aydınlatmalarından daha şatafatlı bir şey varsa, o da bahçedeki yüzme havuzuydu.

Site girişine geldiklerinde direksiyon yönetimindeki Efe, otomobilde bulunan tanıtım kartını güvenlik görevlilerine gösterdi. Hala sinirliydi ve üzerine oturduğu arka cebindeki cüzdanını çıkarmak dahi istememişti. Yanlarına bir güvenlik görevlisini alarak, olayın yaşandığı bloğa kadar personel rehberliğinde devam ettiler.

Kendilerine refakat eden güvenlik görevlisine teşekkür ederek görev yerine yolladılar. Koridorda kapısı açık olan tek daireye yöneldiler. Efe önde, Emre ise arkada vakanın yaşandığı daireye girdiler.

Efe, resmi üniformalı görevliye kendilerini tanıttı. Kapı kolonuna dayanmış şekilde beklerken Emre, saat itibari ile mesai arkadaşı pozisyonuna geçen dostunu izliyordu. Görüşmesini bitiren yakışıklı genç, şefinin yanına geldi. Hızlı hızlı edindiği bilgileri paylaşmaya koyuldu.

“Abi ortada cinayet diyebileceğimiz bir durum yok. Gençler eğlenmeye gelmişler. Selin KİRAZ isimli kız rahatsızlanarak hayatını kaybetmiş. Sağlık ekipleri gelmiş. Ev sahibi olan Tuğba, memur arkadaşlara bunun bir cinayet olabileceğini söylemiş. İki isimden şüpheleniyormuş. Türker ve Cenk. Ayrıca arkadaşlarına karşı da ispiyoncu durumuna düşmek istemiyormuş zatları.”

“Cenaze hangi hastanedeyse Gülşah’ı oraya yönlendir. Test mest ne ise hızla yaptırsın. Ölüm sebebini bildirsin bize.”

Arkadaşının onayını aldıktan sonra kalabalık odaya girdi Emre. Bugüne kadar yaşadığı hiçbir evin, herhangi bir odasının asla bu kadar büyük olmadığını düşündü bir an. Tarihin 14 Şubat’a ve eşkallerin de yirmili yaşlara ait olması; muhitin lüks, gençlerinse paralı olması, oda kapısı önünde kaos tereddüdüne sebep olsa da yanıldığına emin oldu. Sarhoş bir tip ilk bakışta göze çarpmıyordu.

Cinayet Büro’nun asi komiseri, sükûnetin hâkim olduğu odada birkaç adım ilerlediğinde, geniş kanepede genç bir kadına sarılmış olan bir erkek ayağa fırladı. Erkeklerin hepsi sporcu ve kaslı bir vücuda sahipti. Karşısına geçip, hesap sormaya yeltenecek olanı ise içlerindeki en iri yapılı olanıydı. Yine de Emre’nin yanında cılız kalırdı. “Yanılmadım!” Diye içinden geçirdi Emre.

“Memur bey neler oluyor Allah aşkına? Arkadaşımız ölmüş, siz bizi burada hapis tutuyorsunuz. Bir açıklama yapın bize artık!”

Ayakta durmakta zorlanan ve ağzı kokan adamdan uzaklaşmak ister gibi bir adım geri çekildi Emre. Yanından kalktığı kız, belli ki sevgilisiydi. Öfkeli genç ise oldukça alkollüydü.  Tatsızlık çıkmaması ve sinirli adamın bir cengâverlik serüvenine kapılmaması için kibar bir lisana başvurdu.

“Beyefendi, lütfen oturun yerinize. Acınızı paylaşıyorum ancak mevzuat hükümleri, arkadaşınızın ebedi huzuru için bazı işlemleri yapmamızı gerektiriyor. Eğer bize yardımcı olursanız arkadaşınızın yasını tutmanız için derhal ayrılacağız.”

Meraklı ve sarhoş gözlerin hedefi halinde ayakta dikiliyordu Emre. Odanın genişliği ve kalabalık hali sorgu için müsait değildi. Ayrıca tüm insanları emniyete götürüp, eli boş bir şekilde eve dönmek de istemiyordu. Ortada cinayete yönelik bir bulgu henüz yoktu. Gülşah’tan doktor raporu gelene kadar, kutlamaları yasa dönen insanlar ile küçük bir sohbet yapmaya karar verdi. Yine de daha tenha ve baş başa kalabilecekleri bir yere ihtiyacı vardı.

Arkadaşı Efe’ye göz kırpıp ev içinde dolaşmaya karar verdi. Dubleks şekilde tasarlanmış evin koridorları dahi birkaç parçaya bölündüğünde kullanışlı birer oda haline getirilebilirdi. Ev sahibinin mahremiyetine saygı göstererek kapıları açık odaları dışardan inceledi. Tüm odalar farklı tarzlarda mobilya ve tablolarla dizayn edilmişlerdi. Üst kata çıkan merdivenlere yöneldi. Gıcırdamasını beklediği ahşap basamaklara adim attığında hiçbir ses duymadı. Bu evin gerçek zenginlere ait olduğuna artık tamamıyla emindi.

Üst kata çıkan merdivenlerin bitimi de yine geniş bir koridora açılıyordu. Tam karşısındaki kapısı aralı odanın ise çok büyük bir terasa açıldığını fark etti. Sorgu, gecenin ışıklarında yapılacaktı.

Aşağı inerek, dostunun yanına geldi. Efe, salondaki armut süngerlere oturmak yerine televizyon ünitesine yaslanmayı tercih etmiş, elindeki deftere bir şeyler yazıyordu. Emre’yi fark ettiğinde “Ne yapıyoruz?” bakışı attı.

“Dostum yukarıda bir teras var. Oraya teker teker yolla sen gençleri. Dinleyelim bakalım hikâyelerini.”

Emre arkasını dönüp indiği merdivenleri tekrar çıkmaya başladığında Efe de arkadaşının isteğini yerine getirmek üzere elindeki deftere baktı. Bilgilerini aldığı ilk ismin, üst kata çıkmasını istedi.

Emre, Halkalı manzaralı terasta oturabileceği bir masa takımı görünce doğru karar verdiğine sevindi. Şahıslar alkollüydü ve dikkatlerini dağıtabilecek objeler yoktu. On altıncı kattaki daire ise şehrin ve asfaltın gürültüsünden oldukça uzaktı.

Montunun yakasını dikleştirerek, plastik malzemeden yapılmış olan hasır sandalyelerden birine yerleşti. O esnada terastan giren isme yöneltti bakışlarını. Ortada bir cinayet olmasa da henüz, bir ölü vardı. Emre ise bu ölüye borcunu ödemeliydi.

“Buyurun, oturun şöyle!” Sesi emir tonundaydı. “İsmim Emre. Cinayet büroda görevli komiser yardımcısıyım.”

Talimata uyan adam tereddütsüz oturdu sandalyeye. Hava soğuk ve üzerinde yalnızca vücuduna tam oturmuş bir tişört olmasına rağmen, hiçbir üşüme belirtisi göstermiyordu. Dar pantolonunun cebinden sigara, çakmak, cüzdan ve telefonunu çıkararak masaya bıraktı.

“İrfan Kasap” Dedi. “Sorguda mıyız?”

Atışmak istemiyordu Emre. Sadece işini yapmak istiyordu.

“Bilgi alma diyelim İrfan Bey. Lütfen kendinizden ve Selin’den bahsedin.”

Masadaki paketi göstererek sigara içip içemeyeceğini sordu. Onay alınca bir dal çıkarıp, yaktı.

“Arkadaşım Cenk’e ait oto galeride çalışıyorum. Kendim hakkında anlatabileceğim başka da bir şey yok. Selin ise Cenk’in sevgilisiydi. Hastanede şimdi. Onunla birlikte biz de yıkıldık.”

Yıkılma sözünde bir samimiyet aradı Emre. Teras lambalarını bilerek açmamıştı. Yoğun ışıktan sakınma çabası, mimiklerini gizleyebilirdi konuşacağı kişilerin. İsabetli kararından memnundu. İrfan, ifadesiz bir suratla konuşuyordu.

“Selin’i öldürmek isteseniz, sebebi ne olurdu?”

Emre sorusunun ağır olduğunu fark ettiğinde, karşısındaki adam çoktan gerilmişti. Masaya sert bir yumruk vurarak kaslı vücudunu sergilemeye ve bağırmaya başladı.

“Ne diyorsun ulan sen? Katil miyim ben? Kendine gel!”

Hak ettiğini düşündüğü tepki karşısında kımıldamadan bekledi Emre. Önce yumruk darbesi ile masada biçimsiz dansa başlayan nesneleri, sonra da adamını öfkeli suratını seyretti. İrfan terasta gergin bir voltaya başladığında kendi de ayağa kalktı.

“Steroitli vücuduna güveniyorsan eğer, şimdi üzerimdekileri çıkarabilir ve seninle dövüşebilirim. Ama yok, arkadaşlarıma yardımcı olmak istiyorum diyorsan, geç otur şu sandalyeye ve sadece sorularıma cevap ver.”

Yanında dikilen heybetli vücuda bakınca, tehdidin gerçekliği konusunda tereddüt yaşamadı İrfan.  Emre uyarak, sandalyesine geçmeden önce sigarasını terasın zeminine atıp, ayağı ile söndürdü.

“Sorularında daha dikkatli olmanı istiyorum yalnızca.”

Siz sıfatından ani bir geçişle sen olmuştu Emre. Bu durumdan memnundu.

“O halde şöyle sorayım. Birini öldürmen için nasıl bir sebebe ihtiyaç duyardın?”

“Kardeşim manyak mısın sen? Kimseyi öldürmedim ben!”

Gerilen kaslarını rahatlatmak ister gibi boynunu sağa ve sola esnetti Emre.

“Nedir bu katil öfkenin sebebi? Sana kimse katilsin demedi.”

Karşısındaki adamım tedirginliğini hissetti Emre. Öfkesi, yerini huzursuzluğa bırakmıştı.

“Yahu kimse söylemedi ama şap diye de cinayetten girdin ahbap! Selin’i ben öldürmedim!”

İrfan’ı dikkatle dinleyen Emre, daha fazla gerilmemek için görüşmeyi sonlandırdı. Sinirli genci aşağı kata yollarken, ortağından yeni bir ismi yönlendirmesini istedi.

Kısa süre sonra serin havanın hâkim olduğu terasa, salona ilk girdiğinde karşısına dikilen adam geldi. Ona da sandalyeye oturmasını söyleyip, kendini tanıttı.

“Türker Temizkan ben de. Ne oluyoruz memur kardeşim? Herkesi zan altında bırakıyorsunuz!”

Türker de İrfan kadar asabi ve öfkeliydi. Ayrıca bu gece içkiyi fazla kaçıran biri varsa o da kendisiydi. Soluduğu nefesin ardından ağzından çıkan alkol yoğunluğu, açık havada dahi hissediliyordu.

Sonra arkadaşının notu geldi aklına. Cinayetten şüphelenen Tuğba’nın verdiği iki isimden biriydi Türker.

“Türker Bey aşağıda da belirttiğim gibi bu bir rutin. Şimdi kendinizden ve Selin’den bahsedin lütfen.”

Türker de cebinden sigara, çakmak ve cüzdanını çıkarıp masaya bıraktı.

“Kardeş, benim tur şirketim var. Temizkan Tur adında. VIP turlar ve özel servis hizmetlerimiz var. Konaklama, seyahat falan. Bilirsin! İşin açığı, parası olanları taşırız. Öyle okul gezileri, köy dernekleri ile ilgilenmeyiz. Hakiki VIP hizmetinden bahsediyorum.”

Türker, sözlerinden sonra Emre de bir şaşkınlık ya da eziklik ifadesi beklese de, dev komiser yardımcısı tepkisizdi anlattıkları karşısında. Emre;

“Peki ya Selin?”

Ölen kızın adını duyunca huzursuz şekilde sandalyesinde kımıldandı Türker. Sigaraya uzandığında ellerinde ki titremeyi fark etti Emre. O sırada Efe girdi terasa. Emre’ye ihbarcının mesajını hatırlatmak ister gibi başıyla kalın enseli adamı işaret etti. Titrek elleri, Efe de fark etmişti.

“Selin! Nasılsa öğreneceksiniz.  Benim eski sevgilim. Dostça ayrıldık diyemem ama aramızda bir husumet de olmadı. Gençlik heyecanı deyin, para sevdası deyin. Uzun zaman önceydi zaten. Şimdi de Cenk ile sevgililer. Cenk benim çok eski dostum denebilir. Aramızda iş hukuku var. Bazen özel araç lazım olur ve onun galeriden kiralarız. Selin ile ilgili de hiç konuşmadık kendisi ile. Dedim ya uzun zaman önceydi bizim ilişkimiz.”

“Sence Selin’i kim öldürmüş olabilir?”

Emre; kendi iç tasviri ile zengin, sarhoş züppenin sorusu karşısındaki tepkisini merak ediyordu. Gecikmeden gelmişti o tepki. Titreyen elindeki sigarayı kucağına düşüren Türker’in, bu defa da sesi titremeye başlamıştı.

“Selin öldürülmüş mü?”

Emre ayağa kalktı. Sarhoş adamın yanına giderek teşekkür etti. Salona geçerek beklemesini ve Selin hakkında konuşmamasını istedi. Adamın talimata uyacağından emindi.

Türker terastan çıkarken, Efe sokuldu arkadaşının yanına.

“Ne soğuk arkadaş! Bu herifler üşümüyor mu?” Sorusuna cevap alamayınca devam etti. “Ne diyorsun abi, bu olabilir mi katil? Baksana nasıl da panik oldu? Hem kız da eski sevgilisiymiş ve şimdi de arkadaşı ile birlikteymiş. Bir kıskançlık hesabı olabilir mi?”

Gülümsedi Emre.

“Bilmiyorum dostum. Her şey olabilir!”

“Ne sırıtıyorsun Emre? Neyi kaçırdım?”

“Sence Selin öldürüldü mü?”

Efe cevap veremeden kapıda bekleyen kadın, küçük bir çığlık attı. Öldürülme sözü onu sarsmıştı anlaşılan. Efe, hemen kapıya ilerleyerek genç kızın koluna girdi. Sandalyeye oturmasına yardımcı oldu. O esnada kriz geçiren kızı gözyaşları ile bir süre baş başa bıraktılar. Makul bir zamanın geçmesini bekledikten sonra Emre;

“Hanımefendi konuşmamıza şahit olduğunuz için üzgünüm. Selin hakkında duyduklarınız henüz gerçek değil. Gerçek olan bir şey varsa o da arkadaşınızın şuan aramızda olmayışı. Eğer kendinizi daha rahat hissediyorsanız size birkaç sorum olacak.”

Akan gözyaşlarına karışan makyajını, ince parmakları marifeti ile yanaklarından sıyırdı. Birkaç defa derin nefes alıp, verdi.

“Bize kendinizden ve Selin’den bahseder misiniz?”

“Cansu benim adım. Blog yazarıyım. Aşk öyküleri, şiirler yayınlıyorum. Mekânları gezerek tanıtımlarını yapıyorum hesaplarımda. Talep olursa blog sayfamda röportaja da yer veriyorum. Hepsinin farklı ücretlendirmesi var. Siz sormadan söylemek istedim. Bilmiyorum, Türker bahsetti mi ama onunla sevgiliyiz. Selin’i ise arkadaş ortamımızdan tanıyorum.  Soğuk bir kızdı bana karşı ama yine de ölümüne çok üzüldüm. Hele bir de öldürüldüğünü duyunca çok sarsıldım.”

Emre telefonun arama motorunu açarak Cansu’ya uzattı. Blog sayfasının adresini girmesini istedi. Denileni yapan genç kız, telefonu sahibine uzattı.

Açık havada üşüyen kız, kollarını göğüsleri üstünde bağladı. Durumu fark eden Efe, paltosunu çıkararak genç kızın omuzlarına bıraktı. Fısıltı halinde bir teşekkür duydu. Telefonunda blog sayfasına göz atan Emre, cihazını masaya bıraktıktan bir süre sonra:

“Selin ile aranız yok muydu yani?”

“Asla! Öyle bir şey söylemedim ben.” Tekrar ağlamaya başladı. Küçük hıçkırıklarla devam etti. “O sadece bana karşı soğuktu. O kadar!”

“Türker ile mazilerinden haberiniz yok muydu yani?”

Ağlaması biranda kesildi Cansu’nun. Kadınsı içgüdüleri uyarılmıştı adeta.

“Nasıl bir mazi?”

“Aklınıza ilk gelen cinsten!”

Boğazına tıkanan tükürüğü yutmakta zorlanır gibi bir hareket yaptı. Karşısında oturan çirkin sakallı adamın söylediklerini ilk defa duyar gibiydi.

“İnanmıyorum!”

“Neye inanmıyorsunuz Cansu Hanım?” Saniyeler önce hıçkırıklara boğulan genç kızın ruh halinden eser yoktu şimdi. Büyük bir öfke vardı hislerinde.

“Neye inanmıyorsunuz?”

Birden toparlandı Cansu. Tekrar gözlerini ovuşturdu.

“Hiç! Önemli değil. Eğer başka bir sorunuz yoksa arkadaşlarımın yanına gitmek istiyorum.”

“Olur.” Anlamında başını salladı Emre.  Bir arkadaşına, yukarı gelmesini söylemesini isteyerek uğurladı tanığını. Paltoyu, sahibine vermeye tenezzül etmeden öylece sandalyeye bırakıp, içeri girdi Cansu.

“Ne diyorsun abi? Türker kızı öldürdü ve Cansu’yu kullandı. Sırrını saklamak istiyordu belki de Türker. Sevgilisine söyleyemedi. Araları zaten iyi olmayan iki kız, belki de camiada rakipti. Türker eski sevgiliden, Cansu da bir rakipten kurtulacaktı.”

Telefonunu açarak arkadaşına uzattı Emre. Az önce dinledikleri kızın blog sayfasında yayınlanmış bir öykü vardı ekranda. Öykünün adı “Sevgililer Günü Cinayeti” idi.

Ev sahibi terastan içeri girdi o sırada. Efe’nin “Vay canına!” tepkisi karanlıkta süzülüp gitti.

Kibar tonla Tuğba;

“Burası çok soğuk. Neden içeride bir odada oturmuyorsunuz? Hem aydınlatmayı da açmamışsınız.”

Kapı kenarında bulunan lamba anahtarına uzandığında, Emre girdi araya.

“Gerek yok Tuğba Hanım! Lütfen oturun. Kendinizden ve Selin’den bahsedin bize. Ve neden bir cinayetten şüphelendiğinizi anlatın.”

Hamlesini yarıda keserek, gür sakallı polisin karşısındaki sandalyeye oturdu Tuğba. Elinde ince dallı bir sigara paketi vardı. İçinden bir tanesini nazikçe çıkararak dolgun dudaklarına yerleştirdi. Cesur kıyafetinden silikonlu göğüsleri fırlamak için sabırsızlanıyor gibiydi. Emre dudaklarının da silikon olduğu konusunda, Efe ile iddiaya girebileceğini düşündü.

“Tuğba Üçok ben. Burası benim evim. Güzellik merkezim var Bakırköy’de. Nişantaşı ve Etiler’de de birer şubem. Cenk, Türker, Cansu ve Kader benim yakın arkadaşlarım. Tabi hepsi de müşterim öncelikle. Selin’i, Türker’in eski sevgilisi olması sebebi ile tanırım. Solaryuma gelirdi Türker. Daha sonra Selin’i de getirmeye başlamıştı. Bildiğim kadarı ile Selin kürtaj ile bir bebek aldırmıştı. Türker’den! Sonrasında ise ayrıldılar. Cenk ile tanışmaları yine benim salonumda oldu. Fakat Cenk, tutucu bir tiptir. Alkol kullanmaz, kız arkadaşları ile geceyi aynı odada geçirmez. Türker ile yaşadıklarını öğrenmiş ise Selin’e bir şey yapması mümkün bence. Çünkü evlenme teklif etmişti. Bakire olmayan biri ile yapamaz asla! Anlıyorsunuz değil mi?”

Duydukları karşısında hissettiklerini, kendi iç dünyalarına hapsetti iki arkadaş da. Devamını da merak ediyorlardı.

“Peki Türker’den neden şüpheleniyorsunuz?”

İnce dalından bir nefes daha aldı. Efe, çalan telefonuna cevap verirken soruyu cevapladı Tuğba.

“Kaslı vücutları ile kasılan şu erkekler var ya, hepsi kılıbıktır! Aileleri paranın musluğunu kapatmamak için evlenmelerini istiyorlar oğlanlarından. En kılıbığı da aşağıda size terslenen Türker’dir. Cansu’yu ailesi ile tanıştırdı o da. Cansu ise sürekli Selin hakkında sorular soruyordu. Eski sevgili olduklarını bilmiyor tabii!”

“Bu kadar sık sorular sorduğunu nereden biliyorsunuz? Ulu orta yapmıyordu bunu herhalde.”

Kendinden emin tavırlarında bir sekteye uğradı Tuğba. Gözlerini kapatıp bir süre bekledi.

“Spa havuzlarımızda kamera ve ses kaydı var. Gizli!”

“Siz de bunları izliyorsunuz öyle mi?”

“İş yerimde bir ahlaksızlığa izin veremem memur bey!”

Ayağa kalktı Emre. Tuğba’yı da uğurlamak için kapıya yanaştı. Silikonlu ev sahibi içeri girerken, bir diğer arkadaşını yönlendirmesini istedi. Arkasından seslendi.

“Bir de özel hayatları kayıt altına almanın ahlâki boyutunu düşünün lütfen!”

Arkasına dönmeden anlık duraksama yaşadı ev sahibi. Sonra devam etti merdivenlere intikaline.

“Vay a.k.! Arkadaşlarını mı dikizliyor bu kız şimdi? Nasıl bir sapıklıktır? Arayan Gülşah’tı bu arada. Selin zehirlenmiş!”

“Şuan itibari ile Selin’in gerçekten öldürüldüğü hakkında konuşabiliriz o halde.”

Arkadaşından bir sigara isteyip, yaktı. Dostunu iyi tanıyan Efe, bu seremoninin zafer anlarında yaşandığını da öğrenmişti.

“Buldun yani katili?”

“Dur bakalım Efe! Bu keyif sigarası değil. Şimdilik!”

“Belki de Selin, bu videolardan birini gördü. Ya da Tuğba, Selin’e şantaj yaptı. Selin de bu kayıtlardan diğerlerine bahsedeceğini söyledi şantaj karşısında. Bu kayıtlar resmi makamlarca bilinirse her şeyden önce Tuğba kaybedecekti. Sırrını yaşatmak için Selin’i öldürdü.”

Arkadaşından bir yorum gelmeyince devam etti yakışıklı memur.

“Öykü için ne diyorsun peki?”

“Bilmiyorum Efe. Tesadüf olmasını umuyorum. Şu şartlarda Selin’in intihar ettiğini bile düşünebiliriz.”

Dostuna eşlik etmek için bir sigara da kendi yaktı Efe. Emre’nin teorilerinden hepsi mümkün olabilirdi. Kapıdan terasa giren yeni bir şüpheli ile düşüncelerden sıyrıldılar.  Emre yerine geçerken, fiziği kusursuz genç kıza diğer sandalyeyi işaret etti. Yaşanalar hakkında en umursamaz tavırda görünen kişiydi. İlk izlenimini hafızasına not etti. Kendini tanıtıp, karşısındakini dinlemeye koyuldu.

“Kader Can ben. Modelim. Tuğba’nın arkadaşıyım. Selin kurtuldu bence. Çok affedersiniz ama Türker’in altından çıkıp, Cenk’in kucağına oturup, parayı bulacağını sanıyordu. Cenk böyle bir kızı hak etmiyordu asla. “

“Tamam!” Dedi Emre. “Aşağı inebilirsiniz! Biz de birazdan gelip, size durumu açıklayacağız.”

Topuklularını sert sert zemine vurarak içeri girdi Kader. Efe’nin kısa süren sorgudan rahatsız olduğunu fark edince Emre, açıklama yapma gereği duydu.

“Dostum bu kızın da Cenk‘te gözü var. Selin’i kıskandığı her halinden belli. Baksana, bir insan ölmüş ama onun derdi Cenk! Bana sorarsan Kader dahi katil olabilir. Sen herkesin adli kayıtlarını istesene merkezden. Bir de minibüs tarzı bir araç iste. Hepsini merkeze götüreceğiz.”

Terasın korkuluklarına kadar ilerledi Emre. Agatha Christie’nin senaryosu gerçek mi oluyordu? Trendeki herkes, suça ortak olmuş olabilir miydi?

Efe, daha önceden hazırladığı adli kayıtları temize çekerken Gülşah girdi bu defa da terasa. Üşüdüğü ve yorulduğu her halinden anlaşılıyordu. Emre’yi akıl oyunlarıyla baş başa bırakıp Efe’nin yanına geçti. Notlara göz gezdirmeye başladı. Birden;

“Cansu Çelebi mi? Şu blogger Cansu hem de! Bunun foyası ortaya çıktı biliyor musunuz? Milletten öykü satın alıyor, üniversite öğrencilerine mekân tanıtımları yazdırıyormuş!”

Gülşah’ın sözlerine dikkat kesildi Emre. Teras ağzından çekilip, Efe’nin elindeki notları aldı. Konuşmaları yaptığı masaya geçerek, sandalyesine oturdu. Defteri masaya koyup, notları okumaya başladı. Gülşah’tan da başka tanıdığı bir isim olup olmadığına bakmasını istedi. İşini bitirdikten sonra defterden temiz bir sayfa koparıp, arkadaşından kalem rica etti.

*Irfan. Adli vakası var. Hayvan severler derneği ile mahkemelik. Şiir kitabı yayınlamış. (Platonik Mısralar)

*Cenk. Adli vaka yok. Muhafazakâr. Selin’in sevgilisi.

*Türker. Adli vakası var. Narkotik dosyası. Kürtaj. Selin’in eski sevgilisi.

*Cansu. Adli vakası var. Devam eden telif hakkı dosyası. Selin ile anlaşamıyor.

*Tuğba. Adli vaka yok. Şantajcı. Selin sırrını biliyor olabilir.

*Kader. Adli vaka yok. Cenk’te gözü var. Selin’ in ölümüne üzülmedi. Tek sigortalı. Eczane çalışanı görünüyor.

Kalemi masaya sertçe çarptı Emre. Arkadaşındaki telefonunu istedi. Cansu’nun blog sayfasına girerek, “Sevgililer Günü Cinayeti” adlı öyküyü okumaya başladı. Öyküde; platonik bir aşığın, sahip olamadığı sevgilisini sevgililer gününde öldürmesi anlatılıyordu.

Öyküyü arkadaşlarının da okumasını isteyerek sandalyede öylece oturdu Emre. Daha sonra notlarını okuttu.

“Sizce kim katil?”

Efe atıldı hemen.

“Tabi ya! Selin zehirlendi! Bunu bir eczacı yapabilir ancak. Cenk’e sevdalı Kader, Selin’i eczaneden aldığı ilaç ile zehirledi. Harikasın dostum!”

Yüzünde tebessüm ile Gülşah’a döndü.

“Sorguyu kaçırdım ama bana da mantıklı geldi. Bu en mümkün durum görünüyor. Fakat Cenk ile görüşmediniz daha. Aşağıda o da.”

Arkadaşı ve ortağı Efe’den bir sigara daha istedi Emre.

“Keyif sigarası zamanı!” Diyerek hızlı adımlarla önce odaya, ardından merdivenlere yürüdü. Arkadan gelen Efe, yanındaki Gülşah’a kördüğümü çözmenin gururu ile karizmatik bir bakış attı.

Salona girdiklerinde Kader, Cenk’in omzuna sarılmış ve acısını paylaşıyor rolü yapıyordu. Memurları gördüğünde tiksinti ile basını çevirdi. Efe, Gülşah’a bu kızı işaret ediyordu.

Kapı kasasına dayanan Emre, arkadaşından sigarasını yakmasını istedi. Ricayı yerine getiren Efe, dostunun kulağına eğilerek;

“İstersen bunu ben yapayım dostum, uzun zaman olmuştu.” Dedi. Bir yandan Gülşah’a bakıyordu.

“Şimdi değil dostum!”

Şaşkınlık ve dargınlıkla çekildi Efe arkadaşının önünden. Emre, şimdi herkesi daha iyi görüyordu. Katil adayları da dikkatle dev cüsseli ve pis sakallı adamı izliyorlardı.

“Tuğba Hanım! Bir sorum olacak. Bu akşam burada toplanmak kimin fikriydi?”

Nezaketinden kırılır gibi oturduğu yerde toparlandı ev sahibi.

“Yani, bunu sık sık yaparız ama bugün için ilk İrfan ile konuştuk.  Neden sordunuz?”

“Teşekkür ederim.”

Sigarasından bir nefes alıp külünü dökeceği tabla aradı Emre. Yardımına yetişen Gülşah oldu. Efe ise suratını asmış şekilde bir köşede bekliyordu.

“Selin öldürüldü!” Sustu. Salonda sesler yükselecek olsa da, müdahale etmedi. Tepkileri gözlemlemekle yetindi. İşini bitirdiğinde, otoriter bir tavırla ve kontrolsüz söylenmelerin üstüne çıkmak ister gibi bağırdı.

“Şimdi herkes sussun! Sadece ben konuşacağım ve siz dinleyeceksiniz. Hepinizin Selin’i öldürmek için bir sebebi vardı görünürde. Bu arzunuzu da en az bir kişi biliyordu. Fakat katil, en masumunuz!”

“Türker ve Selin. Zamanında birlikteydiler ve bu birliktelik ne yazık ki kürtaj ile sonuçlandı. Selin de Türker de hayatlarına bu olaydan sonra ayrı ayrı devam ettiler. Ancak sırlarının bir ortağı vardı. Tuğba! Cenk, Selin ile evlenmek istiyordu ve bunu bir teklifle gerçeğe dönüştürmek için ilk adımı attı. Fakat mizacı gereği bekârete değer veriyordu. Maziyi öğrendi ve Selin’i öldürmek istedi.”

Mırıldanmalar başlayınca, gök gürültüsünü andıran bir tonla daha bağırmak zorunda kaldı Emre.

“Yeter! Kapatın çenenizi ve dinleyin!”

“Türker! Cansu ile evlenmek zorundaydı ancak kız arkadaşı sürekli Selin hakkında sorular soruyordu. Ailesinin mirasına ortak olması, bu evlilikten geçiyordu. Ya Selin bir şeyler anlatırsa? Ölmeliydi! Bir de Cansu cephesi vardı. Türker Selin’i ortadan kaldırmak için Cansu’nun kıskançlığını da kullanmaya karar verdi ve birlikte Selin’i öldürdüler! Ya Tuğba? Sizleri güzellik salonunda kameraya kayıt ettiğini bir tek Selin biliyordu. Bunun duyulması, Tuğba’nın kariyerini bitirirdi. Ne yapmalı peki? Selin ölmeli! Ah, bunu yapması en mümkün olan Kader! Cansu’nun para ile yazdırdığı öykülerin birinde geçen platonik aşık cinayeti… Öyküde olduğu gibi bu akşam da kurban, zehirlenerek öldürülüyordu. Bunu kim yapabilir? Eczanede çalışan biri tabi ki!”

Bu defa da mırıldanmalara izin verdi Emre. Cenk kendine sokulan kızın boğazına sarıldığında, Efe koşarak öfkeli gencin elinden aldı Kader’i. Emre, tekrar otoriteyi eline aldı.

“Kesin!” Daha bitmedi. Atladığınız birkaç detay var. Selin’in öldürüldüğünü, katil hariç kimse bilmiyordu.”

Arkadaşına döndü.

“Sen de düştün bu yanılgıya dostum Efe. Bir kişi dışında kimse Selin’in öldürülmesi ya da bir katil hakkında konuşmadı benimle. Sonra açıklayacağım bu ismi. Ayrıca dostum, herkes gibi sen de bir yerde daha yanıldın. Hikâyede ölen kişi, sevilen kişiydi. Onun sevgilisi değil. Yani Kader hikâyenin sahibi olsa, Cenk’i öldürmeliydi.”

Çirkin devin tespitlerini anlamaya çalışıyordu salondakiler. Fakat genç komiserin durmaya niyeti yoktu.

“Katilimiz ve platonik aşığımız, İrfan! Kendisi sokak hayvanları zehirlediği için hayvan sever dernekleri ile mahkemelik. Yani bu zehri elinde barından kişi bir eczacı değil,  “Platonik Mısralar” kitabının sahibi. Ayrıca Sevgililer Günü Cinayeti adlı öykünün de, bu gecenin senaryosunun da yazarı. Öyle değil mi Cansu?”

Blog sahibinden olumlu bir yanıtın gelmesi uzun sürmedi. Gururla kendini izleyen gözlerin içine baktı Emre. Sunumu herkesi büyülemişti. Öyle ki kimseden çıt çıkmıyordu.

“Şimdi kimse yerinden kımıldamıyor. Olay yeri inceleme ekibi bir tüp, kutu ya da ilacın saklanabileceği bir delil arayacak. Gerekirse tuvalete, çöplere ve havalandırma boşluklarına bakılacak. Gerçi buna gerek de yok. Zaten otopside Selin’in kanında bulunan zehir ile masum hayvanların öldürülmesinde kullanılan zehir eşlenecektir.”

Yunus Emre EROĞLU

Halının üzerinde yüzüstü yatıyordu genç kadın.

“Kurşun sağ şakağından girip soldan çıkmış,” dedi Adli Tabip. “Namlu kafaya dayanarak ateş edilmiş. Vurma halkası ve deri yüzeyinde barut artığı açıkça görülüyor.”

***

“Birkaç gün önce tartışmıştık,” dedi maktulün nişanlısı Bora Gökcan. “İki gündür annesinin evinde kalıyordu. Sabah aradı, konuşmak istediğini söyledi.”

Yirmili yaşlarının sonlarında, fit, jilet gibi giyinip kaşlarını aldıran tiplerdendi Bora. Oturduğu kanepenin önünde duran orta sehpasındaki su bardağında uzandı.

“Oturduk, konuştuk,” diye devam etti bir yudum su içtikten sonra. “Geçenlerde bir hata yapmış, kendisini üzmüştüm. Bir daha böyle bir şey yaşanmayacağına dair kendisine söz verdim.”

“Ne tür bir hata yapmıştınız?” diye sordu Amirim.

“Ben,” dedi Bora, “geçenlerde bir halt ettim, Şule’yi aldattım.”

Yarısına kadar içtiği suyu tekrar sehpaya koydu.

“Bana ‘Bir daha böyle bir şey yaparsan sana öyle bir ders veririm ki, beni hayatının sonuna kadar unutamazsın,’ dedi. Yalvardım, yakardım, tekrar birlikte olmamız konusunda ikna ettim kendisini. Barışmamızı şarap içerek kutlamaya karar verdik. Mutfakta şişeyi açarken bir arkadaşım telefon etti. Müsait olmadığımı, kendisini daha sonra arayacağımı söyleyerek kapattım telefonu.” Salon kapısının girişinde, yerde duran kırılmış şarap şişesini ve cam kırıklarını işaret etti. “Şişe ve kadehlerle içeri girdiğimde elinde tabancayla karşımda duruyordu.”

“Tabancayı nereden bulmuş?”

Bu sorunun cevabını Bora yerine, yanında oturmakta olan avukatı verdi. “Tabanca müvekkilimin, ruhsatlı.” Kucağında tuttuğu çantasından bir kağıt çıkararak uzattı.

“Köpeğimiz öldükten sonra Şule evde yalnız kalmaktan korkar olmuştu. Ben de bu Baretta’yı almıştım.”

“Sonra?”

“Sonra…” Elleriyle yüzünü kapatarak derin bir soluk aldı Bora. “Çok sinirlenmişti. ‘Yine o orospulardan biriydi değil mi? Sana ne demiştim!’ diyerek kafasına dayadığı silâhı ateşledi.

Ellerinde atış artığı olup olmadığını anlamak için örnek aldıktan sonra Bora’yı yazılı ifadesi için merkeze yolladık.

“Olay oğlanın anlattığı gibi meydana gelmiş olabilir,” dedi Olay Yeri İnceleme Şubesi’nden Oktay Komiser.

“Bu elimizde bir şey olmadığı anlamına geliyor galiba,” dedi Amirim.

“Kovan ve mermi çekirdeği dışında bir şey yok. Onların da zaten hangi silahtan çıktığını biliyoruz. Bora’nın elinden atış artığı çıkarsa başka tabii.”

“Bir şey çıkacağını sanmam,” dedi Amirim, “ilk ekip gelmeden önce temizlenmek için bol vakti olmuştur. Polisten önce avukatını aramış adam.”

Olay yeri inceleme elemanları işlerini bitirmiş, çantalarını toplamışlardı. Salonda etrafa göz gezdirmekte olan Amirim, “Ev ne kadar düzenli ve temiz değil mi?” dedi.

“Gündelikçi kadının telefonunu alalım istersen senin için,” diye dalgasını geçti Oktay Komiser.

“Hamarat bir kadın olduğu belli,” diyerek şömineye doğru ilerledi Amirim, “işini iyi yapıyormuş.” Duvar kenarında duran maşa takımından bir parça alarak şöminenin içini karıştırmaya başladı. “Böyle titiz bir kadın bütün evi bal dök yala kıvamına getirdiği halde şöminenin içindeki bu külleri niye temizlememiş acaba?”

“Aşıklar atıştıktan sonra arayı düzeltmişler,” diye cevap verdi Oktay Komiser, “içkilerini şöminenin başında içeceklerdi belki.”

Amirim yüzünü buruşturdu. “Hava gâvur bilmemnesi gibi. Kırk derecede şömine mi yakmışlar?”

***

Şule’nin sağ elinde ve ceket kolunda atış artığı bulunmuştu. Bora’dan aldığımız örnekler ise temiz çıkmış, savcı tutuklama talebinde bulunmaya gerek görmemişti.

Bora’nın bugüne kadar bir-iki bar kavgasından başka vukuatı görünmüyordu kayıtlarda. Londra’da işletme okumuştu. Türkiye’ye döndükten sonra babasının sahibi olduğu hastanede yöneticilik yapmaya başlamıştı.

“Hastaneleri mi varmış?” diye sordu Amirim.

“Özel Gökcan Hastanesi.”

“Kapatılmamış mıydı o hastane? Birkaç sene önce yaşa dışı organ nakli sırasında suçüstü yapılmıştı.”

Google’dan hastaneyle ilgili haberleri aradım.

“Geçici olarak kapatılmış. Ameliyatı yapan doktora olmuş olan, diplomasını iptal etmişler.”

***

Bora’nın serbest bırakıldığını öğrenen Şule’nin ablası Deniz çıldırmıştı: “Ne yani, kardeşimi öldürdükten sonra elini kolunu sallayarak gezecek mi bu pislik? ”

Güç bela sakinleştirebildik genç kadını. Uzattığım kâğıt mendili almayı reddederek elinin tersiyle sildi yanaklarına inen gözyaşlarını. “Kendisini çok sevdiği, başka kadınlardan kıskandığı için intihar etmiş kardeşim, öyle mi? Ayrılmıştı kardeşim o hayvandan! Bugün de kalan eşyalarını almaya gitmişti o eve.”

“Tekrar barışmış olamazlar mı?”

“Olamazlar!.. Kesin kararlıydı Şule, bıkmıştı aldatılmaktan, aşağılanmaktan! İncir çekirdeğini doldurmayacak saçmalıklar yüzünden dünyayı dar etti sekiz aydır Şule’ye. Bir adam arabasının koltuğuna kahve damlattı diye sevdiği kadını tokatlar mı? Arabasının döşemesi bile kardeşimden daha değerliydi onun gözünde!”

***

“Bora bize yalan söyledi. Şule’nin kendisinden ayrıldığından bahsetmedi,” dedi Amirim. “Yarın sabah olay yerini tekrar gözden geçirsek iyi olacak.”

Çıkmak üzereyken laboratuardan aradılar. Şömineden aldığımız örneğin kanepe, koltuk gibi eşyaları kaplamakta kullanılan cinsten bir kumaş olduğu anlaşılmıştı.

***

Sabah ilk iş olarak Bora’nın evine gittik.

“Dün eksikliği fark etmedik,” dedi Amirim. Salondaki oturma grubu bir üçlü kanepe ve iki koltuktan oluşuyordu. Kanepede üç, koltuğun birinde ise bir yastık vardı. Diğer koltuk yastıksızdı.

“Ne halt etmeye yaktı peki?” diye sordu Amirim etrafa bakarken. “Kıza ateş ederken susturucu olarak kullandı desek… O zaman da kızın şakağında atış artığı olmazdı.”

“Zaten elinde de atış artığı bulundu,” dedim umutsuzca.

“Evet,” dedi Amirim, “birileri bizimle fena dalga geçiyor.”

Telefonunun çalmasıyla dolaşmayı kesti. Ekrana bakınca, “Hayırdır inşallah,” dedi, “Adli Tabip arıyor.”

Huyu olduğu üzere, “Evet… İlginç… Harika…” gibi teker kelimelik katkılarla dinledi Adli Tabip’in konuşmasını. Teşekkür edip telefonu kapattığında dudakları sağ taraftan yukarı doğru kıvrılmıştı. Bu iyi bir şey demekti.

“Adli Tabip, Şule’nin tırnak aralarında kalıntı ararken bir şey dikkatini çekmiş: Kızın yalnızca parmaklarında atış artığı varmış.”

Nasıl boş baktıysam açıklama gereği duydu: “Yani elinin üst kısmında hiç barut izi yokmuş.”

Konuya uyanmıştım. “Yani; birisi tabancayı kıza tutturup ateş ettirmiş.”

“Öyle yapmış,” dedi Amirim, “bunun başka bir açıklaması yok.”

“Laboratuardakiler nasıl atlamış peki bunu?”

“Onların bir suçu yok. Olay Yeri, Şule’nin elindeki artıkları yapışkan bantla alıp gönderdi onlara. Bantta artık var mıydı, vardı.”

“Ya kızın elinin üstündeki izlerin hepsi bantla gitmişse?”

“O zaman da elinde bandın yapışkanının olması gerekirdi. Hiçbir şey yokmuş.”

Cebinden çıkardığı lastik eldivenleri ellerine geçirdi. “Bu durumda o silâh bu evde bir değil, iki kez ateşlendi. Bora, Şule’yi vurduktan sonra elinde atış artığı bırakmak için silâhı eline tutuşturdu ve minderi kullanarak ikinci kez ateş etti. ”

“Minder susturucu görevi gördüğünden çevre evlerden de ikinci el silâh sesini duyan olmadı.”

Ben de eldivenlerimi taktım.

“O zaman ikinci merminin nereye gittiğini bulacağız.”

“Buralarda bir yerlerde olmalı. Kovan ortada olmadığına göre çekirdeği arayacağız. Onu da almışsa, merminin saplandığı yeri, bıraktığı izi bulmalıyız”

Salonun her milimetrekaresini, tabandan tavana kadar aramamıza karşın bir iz bulamadık. Ne olur ne olmaz diyerek kattaki diğer odaları, mutfağı ve banyoyu da gözden geçirdik. Sonuç koca bir sıfırdı.

Teorisinin fos çıkması Amirimin canını sıkmıştı. “Kan izlerinden ve ölü lekelerinden Şule’nin cesedinin yerinden oynatılmadığını biliyoruz,” dedikten sonra halıyı işaret etti. “Şule’yi bulduğumuz pozisyonda halının üzerine yat.”

Dediğini yaptım. Şarjörünü çıkardıktan sonra silahını çıkarıp halının üzerine koydu. “Tabanca da aynen buradaydı.” Kanepeden aldığı yastıkla yanıma diz çöktü. Silahı elime tutuşturup sol eliyle de yastığı namluya dayadı. Kolumu kaldırdı. Silahın doğrulduğu noktaya baktık. Bahçeye açılan camlı kapıya bakıyordu namlunun ucu.

“Kapı açık mıydı dün?” diye sordu Amirim.

“Değildi,” dedim, “eminim.”

“Mizanseni hazırlayabilmek için vakti vardı,” dedi, “kapatmıştır.”

Verandaya çıktık.

“İkinci atış o açıdan yapılmışsa, mermi ya karşı evin duvarında ya da…” Sözünü tamamlamadan bahçeye indi. Büyük çam ağacının gövdesindeki deliği gösterdi. “Ya da bu ağaçta.”

***

Ağaçtan çıkardığımız mermi çekirdeğinin Bora’nın silahından çıktığı balistik tarafından doğrulanınca Savcı mahkemeden tutuklama kararı çıkarttı. Hastaneye, ailesinin ve arkadaşlarının evlerine yaptığımız baskınlar sonuç vermedi. Kuş elimizden kaçmıştı.

Hakkında arama emri çıkarttık, fotoğrafını, nüfus bilgilerini, bokunu püsürünü sisteme yükledik. Havaalanlarından ve sınır kapılarından aldığımız bilgilere göre yurt dışına çıkış yapmamıştı.

“Sahte bir kimlik kullanmadıysa tabii,” dedi Amirim.

***

Günler günleri, aylar ayları, biz katilleri kovalamaya devam ettik. Büroda benim açımdan sıkıcı bir gündü. Kahvede okey oynarken, taş çaldığı gerekçesiyle arkadaşını bir kahve dolusu insanın önünde, ıstakayla kafasına vura vura öldüren bir sığırın dosyasını kapatmak için sıkıcı kırtasiye işleriyle uğraşıyor, bir dünya form dolduruyordum. Herifi yakalamamız daha az zamanımızı almış, daha az zahmetli olmuştu. Bu tipler cinayeti işledikten sonra ya bir akrabalarını yanında saklanır ya da ilk otobüse atlayıp köylerine giderler. Bu da köyünde enselenmişti.

“Sabahtan beri  tıkıldın kaldın büroya,” diyen Amirimin omzuma dokunmasıyla kendime geldim, “kalk hadi, seni hava almaya götüreyim.”

Arada bir çıkıp bir yerlerde kahve içtiğimiz olurdu. Yine öyle yapacağız sandım, ta ki şehir merkezinden çıkıp Ayaş Yolu’ndan Zir Vadisi yoluna sapana kadar. Birkaç kilometre gittikten sonra, yol kenarına park etmiş bir ekip otosu ve Olay Yeri İnceleme Şubesi’nin minibüsünü gördük.

Sigarasını içerek şarampolden aşağıya bakmakta olan Oktay Komiser bizi görünce yanımıza geldi.

“Aşağı uçmuş, alev almış. Adam kömür. Adam diyorum gerçi ama cinsiyeti bile anlaşılır durumda değil.”

Yavaş yavaş aşağı inmeye başladık. Olay Yeri İnceleme’nin elemanları arabanın etrafındaydılar.

“Plaka bile erimiş,” dedi Oktay Komiser, “motor şase numarasından bakacağız kime ait olduğuna.”

“Neden alev almış belli mi?” diye sordu Amirim.

“Belli değil. Teknik ekipten de bir şey çıkacağını sanmam.”

“Etrafta benzin bidonu falan?”

“Bulamadık. Dosyayla sizin mi yoksa trafik şubenin mi ilgileneceğini anlamak için otopsiyi beklemeniz gerekecek.”

***

Üç gün sonra elimize ulaşan otopsi raporuna göz atan Amirim, yakın gözlüklerinin üzerinden bakarak, “Yanan ceset adamımıza aitmiş,” dedi.

“Adamımız?”

“Bora… Bora Gökcan. DNA örneği eşleşmiş.”

***

Yanan aracın kiralık olduğu belirlenmişti. Kiralama şirketine gidip sürücünün ehliyet fotokopilerini aldık. Toneri can çekişen bir makineyle çekilen fotokopilerde bile şahsın Bora olduğu net bir şekilde anlaşılıyordu. Saçlarını kazıtmış, sakal bırakmıştı. Şirket çalışanları, her günün sonunda yaptıkları gibi, araç kiralayan şahısların kimlik bilgilerini emniyete bildirdiklerini söylediler. İsim sahte olduğu için aranan şahıslar listesinde görülmemişti. Güvenlik kameralarını inceledik. Büroya girişi, ilgili elemanla konuşması ve bankoda form doldurması net bir şekilde görülüyordu.

Adres olarak şehir merkezine 25 km uzaklıktaki, Ankara’nın yeni yerleşim bölgelerinden Yaşamkent’te bir ev gösterilmişti. Müstakil evlerden oluşan lüks bir sitede bulunan evde değişik isimler adına düzenlenmiş birkaç sahte kimlik ele geçirdik. Komşularıyla konuştuk. Yalnız yaşayan bir genç olduğu ve evde pek fazla zaman geçirmediği dışında bir bilgi elde edemedik. Bir çekmecede bulduğumuz kira sözleşmesinden evi kiralayan emlakçıya ulaştık. Koray beyin iş adamı olduğunu ve ayın yarısını yurt dışında geçirdiğini söyledi.

Merkeze dönerken, “Kaçak yaşamında bile lüksten ödün vermemiş,” dedim, “o ne güzel bir siteydi öyle.”

Arabaya bindiğimizden beri ağzını açmamış olan Amirim, “Benim içim halâ rahat değil bu konuda,” dedi.

Ben mi çok safım yoksa Amirim mi çok işkilli diye düşündüm. Adamın öldüğü DNA analiziyle bilimsel olarak kanıtlanmıştı. O zaman?

“Lüksten ödün verdiği tek konu araba olmuş,” dedi Amirim. “Herif hayatı boyunca son model spor arabalara binmiş… Döşemesine kahve damlattığı için sevgilisini tokatlayacak kadar araba hastasıymış… Bağlantıları var, sahte kimliği var, parası var… İsteseydi bir tane satın alabilirdi. Lüks arabalara bu kadar tutkun bir adam neden sıradan bir arabaya binmeyi tercih etmiş? Neden kiralamış?”

***

İki gün sonra Gökcan ailesi kömür olmuş cesedi Adli Tıp’tan teslim aldı. Karşıyaka Mezarlığı’nda toprağa verdiler. Uzak bir mesafeden izledik topluluğu. Çıkış kapısında siyah bir araba durdu yanımızda. Filmle kaplanmış arka cam açıldı. Bora’nın babası nefretle baktı bize.

“Sağlığında huzur vermediniz oğluma, bari ölüsünü rahat bırakın.”

***

Benim için olay kapanmış, bizim elimizle olmasa da adalet yerini bulmuştu. Fakat bu konunun Amirimin kafasında bitmediğini hissediyordum. Adam obsesifti. Başladığı hiçbir işi yarım bırakmaz, mutlaka kusursuz bir şekilde sonuçlandırmak isterdi. İş sonuçlanana kadar da ne kendisi rahat eder ne de bana rahat yüzü gösterirdi. Benim kendimi oyalayacak zevklerim, hobilerim vardı ama Amirim işini hobi haline getirmişti.

Kıskançlık yüzünden, üç yıl önce boşandığı karısını ve iki küçük çocuğunu öldürdükten sonra kayıplara karışan bir manyağın peşindeydik. Birkaç gün önce Demetevler’de görüldüğüne dair ihbar almıştık. On sekiz saattir herifin eski cezaevi arkadaşlarından birinin evini izliyorduk. Yakındaki pastaneden açlığımızı yatıştıracak bir şeyler almaya çıktım. Elimde iki karton bardak çay ve poğaça poşetiyle arabaya yürürken Amirimin arabayı çalıştırdığını gördüm. Yanımda durup, “Hadi,” dedi, “atla, gidiyoruz.”

Apar topar binerken, “Zanlı göründü mü?” diye sordum.

“Siktiret zanlıyı,” dedi, “Bora Gökcan trafik kazası geçirmiş.”

Nasıl salağa bağladıysam, “Yine mi ölmüş?” demişim.

“Yok,” dedi Amirim, “bu sefer ağır yaralıymış.”

***

Hastane polisinden aldığımız bilgiye göre; Eskişehir Yolu’nda bir araç aşırı hız yüzünden refüjü aşıp karşı şeride geçmiş ve belediyenin hafriyat kamyonunun altına girmiş. Yolcu koltuğunda oturan kadın kaza yerinde can verirken, aracın içinde sıkışmış olan sürücüyü ilk yardım ekipleri çıkarıp hastaneye kaldırmışlar. Sürücünün üzerinden iki ayrı kişi adına düzenlenmiş kimlik çıktığından, hastane polisi parmak izlerini alarak kimlik tespiti yapmış.

Yoğun bakım ünitesinin kapısına bir memuru nöbetçi bırakıp hastaneden ayrıldık.

***

Adli Tıp yetkilileri DNA analizinde yanlışlık olamayacağında ısrar ediyorlardı.

“Biz de gözümüz kapalı güveniyoruz,” dedi Amirim, “kim bilir şimdiye kadar kaç suçluyu elimizden kaçırdık, kaç masumu da parmaklıklar arkasına yolladık.”

Sonunda DNA analizinin yeniden yapılmasına karar verildi.

Ertesi gün, çıkan sonuç karşısında ağzımız açık kaldı. Sonuç yine aynıydı: Yanmış cesetten alınan DNA, Bora’nın DNA’sıyla eşleşiyordu.

Doktorlardan biri, “Sanırım dünyada bugüne kadar en fazla kırk-elli kez rastlanan bir durumla karşı karşıyayız,” dedi. “Bu durumun başka bir açıklaması olamaz.”

Adamın ağzına bakıyorduk.

“Kimerizm,” dedi Doktor.

Amirimle bakıştık. “Bilmiyorum,” anlamında dudak büktüm.

“Türkçe mealini alabilir miyiz hocam?” dedi Amirim.

“Kimerizm,” dedi Doktor, “bir insanın birden fazla DNA profili barındırıyor olması. Bu tür insanlara da ‘kimerik’ diyoruz.”

“İlk kez duyuyorum böyle bir şey olduğunu,” dedi Amirim.

“Normaldir,” diyerek açıklamasını sürdürdü Doktor. “Kimerizme neden olan birkaç şey olabilir; biri döllenmiş iki yumurtanın birleşmesi ve ikiz doğacağı yerde tek çocuğun doğması. Böyle bir durumda, doğan çocuk, doğamayan ikizinin DNA’sını da taşıyabilir ve örneğin saçının DNA profili kanındakini tutmayabilir.”

“Kimerizmin bizim olayla ilgisini anlayamadım,” diyerek araya girdi Amirim, ” bizim olayda iki ayrı insanın DNA’sı aynı çıktı.”

“Oraya geliyorum. Aynı bedende farklı DNA profillerine, organ, kemik iliği ve kan nakillerinden sonra da rastlanabilir.”

Doktorun “geliyorum” dediği yer her neresiyse ben daha oraya varamamıştım. Amirim imdadıma yetişti: “Yani?”

“Yani; bu nakillerden herhangi birini yaptıran kişi, üç ay kadar bir süre boyunca vericinin DNA’sını da taşır.”

Özel Gökcan hastanesi… Yaşa dışı organ nakilleri… Amirimle bakıştık.

“Bu şahıs, kazada yanan kişiye yakın zamanda organ bağışlamış olabilir mi?” diye sordu Doktor.

“Böyle bir bilgi yok elimizde,” diye cevap verdi Amirim.

“Şahsın MR veya röntgen filmlerini görmem lâzım,” dedi Doktor.

***

Bora’nın organları yerli yerindeydi.

“Kemik iliği neyse de, kan nakli yapılan hastaları nasıl bulacağız?” diye sordum, “on binlerce kişi vardır.”

“SGK hastanelerine bakacak değiliz ya,” diye cevap verdi Amirim.

Arama izni çıkarıp soluğu Özel Gökcan Hastanesi’nde aldık. Medeniyetin gözünü seveyim, son sekiz ayda yapılmış olan bütün ameliyat kayıtlarını birkaç dakika içinde flaş belleğe kopyaladık.

Ameliyat olan hastaları kayıp şahıslar bültenindeki kişilerle karşılaştırdığımızda, yirmi yedi yaşında bir öğretmenin adına ulaştık.

Annesi ve kız kardeşi ile birlikte yaşayan ve bir lisede edebiyat öğretmenliği yapan Fırat Tezener, altı ay önce geçirdiği motosiklet kazasından sonra ameliyat olmuştu. Üç ay önce bir arkadaşıyla buluşmak üzere evden ayrılmış ve o günden sonra kendisinden bir daha haber alınamamıştı.

***

“Bora’dan aldıkları kanı öğretmene nakletmişler,” dedi Amirim Savcı’nın odasında. “Öğretmen çocuk iyileştikten sonra Bora onunla bir şekilde arkadaş olmuş. Sonra da öldürüp kiraladığı arabayla birlikte yakmış.”

“Vay şerefsiz! Şeytanın aklına gelmez. Olan öğretmen çocuğa olmuş,” dedi Savcı. “Ne biçim insanlarmış bunlar böyle!”

“Doktorlar Bora’nın durumunun iyiye gittiğini söylüyorlar,” dedim, “birkaç haftaya kadar taburcu olabilirmiş.”

“Hastaneden doğruca cezaevine göndeririz pezevengi,” dedi Savcı. “Babasını aldınız değil mi gözaltına?”

“Aldık,” dedi Amirim. “Suçlamaları kabul etmiyor.”

“İstediği kadar etmesin. Her şey apaçık ortada. Cinayete yardım ve yataklıktan o da girecek içeri.”

Reha Avkıran

Marangozluğa on yaşında, okul tatillerinde babasının yanında çeyiz sandığı yaparak başlayan Murat Usta, babasını erken yaşta kaybedince bu işe zorunlu olarak girmişti. Sebze-meyve hallerine kasa yaparak para kazanmış, bu sayede de sanayide bir dükkân açabilmişti. Henüz otuzlu yaşlarının ortasındaydı. Ekseriya kapı işleri yapsa da elinden mobilyacılık da gelirdi. Halk arasında marangozluk ile mobilyacılık aynı olarak bilinse de ikisinin arasında kıldan ince bir fark vardır aslında. Mobilyacı daha çok dekorasyon işlerinde ustalaşmıştır. Marangoz ise ham maddeye şekil verir. Dolayısıyla, ikisi aynı değildir.

Geçen zamanda sanayinin en çok iş yapan marangozlarından biri hâline gelen Murat Usta’nın yanında bir usta, üç kalfa ve iki çırak çalışmaktadır.

***

Usta, İstasyon Caddesi’nde bir apartman dairesinin yedi kapılı işini aldı. Ancak ev halkı, kapılar yapılırken evde kalıp eşyalara göz kulak olmak istediklerini söyledi. Murat Usta işe başlamadan önce bu duruma karşı çıkıp “Evin içi inşaat hâlini alacak. Tüm kapılar sökülüp yerlerine yenileri takılacak. Bu iş nereden baksan bir hafta sürer. Evde kimse olmamalı. Eskiler söküldükten sonra hemen yenileri taksak yine tamam. Ama yeni kapıların önce kasaları takılacak. Kasalar köpüklenip kurumaya alınacak. Kuruma işleminden sonra kapılar takılacak ve kasa sıkıştırılacak. Sıkıştırma işleminde kapının milim oynamaması gerekir. Yoksa iş mahvolur. Sonra pervazı var, bir sürü iş. Evde kimse olmasın yani,” diye işi özetleyince ikna etti. Ancak eşyalar içeride kalacaktı. Murat Usta eşyalara zarar gelmeyeceğine dair garanti verdi.

İş başladı. Murat Usta işin başında durmadı. Diğer usta Orhan, kalfalar ve çıraklar dört gün içinde tamamladılar.

***

Sanayinin üzerine akşam karanlığı çökmüş, dükkânlar birer birer kapanmaya başlamıştı. Murat Usta ve elemanları ellerindeki diğer işlerin malzemelerini üretirken dükkânın önüne gri renkli ‘95 model Mercedes E-320 geldi.

Murat Usta elindeki keresteyi bıraktı ve kapıya yöneldi. Arabadan çıkan, İstasyon Caddesi’nde işini yaptığı adamdı. Murat Usta’nın güler yüzünü aksine çeviren bir yüz ifadesi vardı adamda.

“Hoş geldin. Bir problem mi var?”

“Var ya!”

“Kapılarla mı ilgili?”

“Siz kapıları takarken biz kapıyı pencereyi açık bıraktık sanırım.”

“Nasıl, anlamadım?”

“Yatak odasında karımın kıymetli eşyalarının olduğu kutu yok olmuş. Murat Usta, seni bana çok methettiler. Nedir, ne oluyor? Eşyalarımı sana emanet ettim ben.”

“Hocam,” diyebildi şaşkın bir şekilde. Karşısındaki adam meslek liselerinden birinin müdürüydü. “Elemanlarım yapmaz öyle bir şey. Hepsine kefilim. Namuslu, haysiyetli çocuklardır.”

“Yalan mı söylüyorum yâni? Sen bana yalancı mı diyorsun?”

Adamın sesi normal seviyesinden en aşağı üç kat fazla idi.

“Hocam, gel içeriye geçelim. Burada bağrışıp el âleme afiş olmayalım.”

“Sikerim afişini, Murat Usta!”

“Hocam, iyi adamsın, sohbetin hoş, eyvallah, küfür etme. Sana yalan söylüyorsun demedim. İşin aslını astarını bir konuşalım. Bizim de bir adımız var burada; bağırıp duruyorsun, olmuyor.”

“Sana iki gün süre veriyorum. İki gün içinde onlar elimde olmazsa sen afişi, küfrü o zaman görürsün.”

“Sana yok öyle bir şey diyorum. Şu çocuklarda hırsızlık yapacak yüz var mı? Bir bak! Siktir git benim canımı sıkma. Şu makinaya doğratırım seni!” Eliyle de hızar doğrama makinasını gösteriyordu.

“Sordun mu? Belki çaldılar? Sen iki gün içinde onları benim evime getirme bak sana ne yapıyorum.”

“Siktir git nereye gidiyorsan! Yavşak! Dingil!”

Adam arabasına binip gitti. Murat Usta bir kılıç kadar keskindi, bu sinirle önüne kim çıkarsa doğrayabilirdi.

“Ne kadar malzeme varsa dışarıda, toplayın. İçeride bekleyin!” dedi Orhan Usta’ya.

Murat Usta bir sigara yaktı ve bir tabure çekip oturdu. Rengi normalinden iki ton daha karaydı. Baş parmaklarını şakaklarına dayadı. Kalan diğer parmaklarıyla gözüne perde çekti. Saçı uzun olsaydı eğer unuttuğu ve durmadan yanan sigarası yüzünden yanabilirdi. Neyse ki kellik problemi burada işine yaramıştı. Sürekli aynı şeyleri söylüyordu: “Amına koyduğumun çocukları… Rezil ettiniz beni… Rezil ettiniz beni.”

Aradan on dakika geçti. İki çocuk okuttuğu için emekli olmasına rağmen çalışmaya devam eden altmış dört yaşındaki Orhan Usta, Murat Usta’nın omzuna dokundu.

“Çocuklar hazır. Seni bekliyorlar Murat.”

“Adamın ne dediğini duydun değil mi, Orhan ağbi? Tüm sanayi duymuştur.” Kafasını önüne eğdi tekrar. Yere bakarak: “Bu çocuklar yapmaz değil mi öyle bir şeyi?” Kafasını kaldırdı ve yaşlı adama baktı: “Yapmaz de bana, Orhan ağbi?”

“Bana sorarsan yapmaz derim. Yapmaz biliriz. Ama şeytana uymuşlarsa… Hele desene bana, sen evden gidiyorsun, mücevherlerini ortalık yerde bırakır mısın?”

“Bırakmam.”

“İnşallah kendi boklarını bize ödetmezler.”

“Yâni kendileri kaybetti…”

“Aynen öyle diyorum.”

“İçim biraz soğudu, Orhan ağbi. Yine de şunlara bir soralım, sen de içeri gir, yalnız ben sorgularken karışma.”

“Kötü bir şey yapmayacaksın ya?”

“…”

“…”

Murat Usta, Orhan Usta da girince kapıyı kapattı ve arkadan kilitledi. Anahtarı yanına aldı.

İlkbahar sıcaklığında, akşam sessizliği.

İki usta -biri patron-, üç kalfa ve iki çırak…

Dükkânın yemek yenilen masalı ve tabureli bölümü…

Murat Usta’nın elinde iki tane odun…

Orhan Usta’nın elinde bir şişe su.

Oturmakta olan kalfa ve çıraklara, “Kalkın lan ayağa. Boy sıralaması yapın,” dedi Murat Usta, kızgın ve dargın bir ses tonuyla.

Çıraklar ayağa kalkıp uzundan kısaya doğru sıralandılar: Kalfa, kalfa, çırak, kalfa, çırak…

“Orhan ağbi ver o şişeyi. Sen iki tane tabure çek şöyle, karşılıklı.”

Murat Usta, Orhan Usta’nın elindeki şişeyi aldı ve odunları ıslattı.

Orhan Usta da kendine verilen talimatı yerine getirdi. Masadaki iki tabureyi öne çıkartıp karşılıklı olarak koydu, masada kalan taburelerden birine de besmele çekerek kendisi oturdu. Murat Usta boşalan su şişesini fırlattı yere. Odunlardan birini de kendine yakın olan taburenin yanına bıraktı. Elindeki odunla karşısında boya göre sıralanmış çalışanlarına Allah yarattı demeden girişmeye başladı. “Lan amına koyduğumun çocukları! Siz beni rezil mi edeceksiniz! Ettiniz de lan! Alın. Kıracağım kemiklerinizi. Amına koyduğumun çocukları. Hanginiz lan! Kim çaldı ulan! Ha! Size diyorum!”

Çırak acıdan haykırdı: “Vallahi ben çalmadım, Usta. Yemin ederim. Ekmek Kuran çarpsın ki!”

“Sus lan! Sus!” Murat Usta daha fazla vurmaya başladı. Odun çocuğun üstünde kırılana kadar hem vurdu hem de “Siz benim adımı lekelersiniz ha!” diye söylendi. Odun en sert malzemedendi. Yani meşe ağacındandı. Bu yüzden kırılması bir hayli zaman sürdü.

Elinde kalan odun parçasını da rastgele savurdu. Çocuklar ağlıyordu doğal olarak. Murat Usta böyle bir şeyle ilk kez karşılaşmanın psikopatlığını yapıyordu. Bir sigara daha yaktı ve gözünü kapatıp sakinleşmeye çalıştı. Baştan iki elemana seslendi: “Siz. İkiniz oturun şu taburelere.”

Orhan Usta’nın karşılıklı olarak koyduğu iki tabureye oturttu. Sigarasını yere atıp ayağıyla bastı.

Kendisine yakın olan taburede uzun boylu kalfa oturuyordu. Onun karşısında da ondan üç santim kısa olan kalfa oturuyordu. Murat Usta odunu aldı eline ve uzun boylu olana verdi.

“Bak İsa. Alper o paraları aldı ve…”

Diğeri lafını kesti:

“Allah belâmı versin ki ben almadım usta!”

Murat Usta sert bir tokat attı.

“Sus lan! Lâfımı kesme sikerim geçmişini!” İsa’yla konuşmasına devam etti: “Alper parayı aldı,” dedi, ama aklına çalınan şeyin salt para olmayacağı geldi, gerçekten de müdür bir şey söylememiş, sadece kıymetli eşyalar demişti, bu hâlde, mücevher demek daha doğru olurdu. Kısa süreli bir düşünceden sonra devam etti, Murat Usta. “Şey, mücevherleri. Ama yerini söylemiyor. Sen onun yüzünden dayak yedin. O odunu kullanarak öğren bakalım, nereye saklamış?”

İsa, Murat Usta’dan aldığı ıslatılmış odunu Alper’in sol koluna sertçe vurdu. Alper sağ eliyle sol kolunu ovdu. İsa, “Nerede paralar? Şerefsiz!” diye sordu.

“Yemin ederim ben çalmadım. Allah cezamı versin ki…”

İsa kafasını kaldırıp Murat Usta’ya baktı. Murat Usta ise anlamsızca bir bakışla cevap verdi. İsa kaldırdı odunu bir kez daha vurdu. “Nerede oğlum paralar! Anam avradım olsun ki seni öldürürüm. Çabuk söyle.”

“Ben çalmadım.”

Murat Usta bir sigara daha yaktı, “Ver şu odunu,” dedi.

Odunu aldı. Yürüdü. Alper’in yanına geldi. “Demek sen çalmadın, Alper. İnandım oğlum, kusura bakma. Sen çalmadıysan İsa çalmıştır kesin. Al oğlum şu odunu, suçsuz yere sana dayak atan İsa’dan hem intikamını al hem de mücevherin yerini öğren.”

İsa’nın gözleri fal taşı gibi açıldı. Alper odunu tam vuracağı sırada kolunu indirdi. “Usta, ben kefilim İsa’ya. Yapmaz böyle bir şeyi,” dedi ağlayarak. Birden İsa’ya, “Ama bana ne biçim vurdun lan sen!” diye bağırdı.

“Kardeşim…”

“Ne kardeşimi lan it! Az önce sikip sokuyordun.”

Odunu İsa’nın bacaklarına beş kere vurdu, hızlı ve sert bir şekilde. Sonra odunu bıraktı: “Canın acıdı mı kardeşim?” diye sordu.

Murat Usta sigarasını yere atıp üstüne bastı. İkisine kalkmalarını söyledi. Sıradakileri çağırdı. Gelenler çırak ve kalfaydı. Az önce doğruluk oyunundan başarıyla ayrılan Alper ve İsa hırsızlık damgasından kurtuldukları için sevinçli, çürüyen bedenleri için ise kederliydiler. Sessiz bir şekilde kendilerini rahatça ağlayıp sızlayacakları bir yere atma çabasındaydılar.

Çırak, İsa’nın; kalfa ise Alper’in oturduğu yere oturdu.

Murat Usta odunu yerden aldığı sırada Orhan Usta oturduğu tabureden kalkıp Murat Usta’nın yanına geldi. Kolundan tuttu, kapıya doğru yürümeye başladılar.

“Murat, bu işten bir şey çıkmayacak. Vakit de geç oldu. Yengen çağrı atıp duruyor. Ben gideyim.”

“Ağbi biliyorum ben de. Ama bir ihtimal diyorum. Olur ya,” dedi, bir iç çekti, arkasını dönüp elemanlarından yana baktı. Sonra yeniden Orhan Usta’ya dönerek, “Tamam, sen git. Ben ilgilenirim. Neyle gideceksin?” dedi.

“Bir dolmuşa binerim. Sen de üstlerine çok gitme. Yazık günah.”

“…”

Orhan Usta gidince Murat Usta tekrar sorunun ya da doğruluk oyununun olduğu yere geldi. Elindeki odunu avcuna vuruyordu.

“Evet, nerede kalmıştık?”

Odunu çırak Ahmet’e verdi. “Ramazan ağbin parayı neden almış?” diye sordu. Kalfa yalvaran gözlerle çırağa bakarken çırak yediği dayağın sorumlusu olarak düşündüğü Ramazan’a vurdu. Ramazan gözlerini yumdu ve dişlerini sıktı. Birazdan vurma sırasının kendisine geleceğini biliyordu ve intikam almanın nasıl bir duygu olduğunu tadacağından içten içe memnundu şu anki durumundan.

Çırak:

“Ramazan ağbi? Ramazan ağbi?” diye yokladı diğerini.

Ramazan gözlerini açtı: “Ne var?”

“Sen mi aldın parayı?”

“Vurmadan önce sorsana!” diye tersledi.

“Düşünemedim ağbi. Parayı sen mi aldın?”

“Hayır.”

Murat Usta’nın yüzü yine bozuldu. Çaresizce çırağın elinden odunu alırken, “Acaba kutuyu gittikleri yere götürdüler de orada mı unuttular? Ya da gittikleri yerdekiler çaldı,” diye geçiriyordu içinden. “Çocuklara da yazık ettik, bir daha çalışmak istemeyecekler. Nereden bulacağız işçiyi?” diye de ekledi. Kırılmama konusunda keçi inadına sahip olan odun el değiştirdi.

***

Nokia 6230 telefonu, süresi yalnızca üçer saniyelik çağrılarla on dakikada bir çalıyordu. Bu çağrılara kayıtsız kalan Orhan Usta, düşünceliydi. İyice düşünmesine engel olan şu çağrılar için de, önce eve geciktiği için Murat Usta’ya sonra da durmadan çaldıran karısına küfürler yağdırıyordu. Altı üstü geç kalmıştı; ne vardı bunda? Hayatı boyunca karısına ve çocuklarına rahat bir hayat yaşatmaktan başka gayesi olmayan bu adam sadece bir kere söz misali eğlenmek istemiş olamaz mıydı? Olabilirdi elbette. Bu onun en temel haklarından biriydi. Ancak karısına geri dönüş yapıp “Biraz işim çıktı geç geleceğim,” demeliydi. Bu düşüncesizliği atlayıp kendini haklı gören Orhan Usta çareyi telefonu tamamen kapatmakta buldu.

Beş dakika sonra da, “Müsait bir yerde inebilir miyim?” diyerek dolmuştan indi. Dolmuş hareket ettikten sonra soluna bakıp karşıya geçti; evet, burası tek yöndü.

Zile bastı, kapıyı karısı açtı. Karısının sorularını cevapsız bırakarak banyonun yolunu tuttu. İş kıyafetlerini çıkartıp kirli sepetinin üstüne bıraktı. Elini yüzünü yıkadı, kirli pantolonunun cebinden siyah bir poşeti avcunun içine aldı ve don-atlet yatak odasına gitti. Temiz kıyafetlerini giydi, poşeti de cebine koydu ve tekrar dış kapının yolunu tuttu. Karısı ise o üstünü değiştirirken yemeği çoktan hazır etmişti. Kadınlar böyledir işte, saniyeler içinde her şeyi yapabilme gibi özel yeteneğe sahiptirler.

Kadın adamın yeniden çıkmak için hazırlık yaptığını görünce şaşırdı: “Nereye gidiyorsun?” diye sordu. Adamdan yanıt alamadı. Tekrarladı: “Orhan, nereye gidiyorsun?”

“Bir saate gelirim. Bugün işte bir olay yaşandı. Murat çocukların üstüne fazla gitti. Onları orada bıraktım. Vicdanım rahat değil. Tekrar gidip ikna edeceğim, başka bir yol bulalım, diye. Sen yine de bekleme beni. Anahtarımı aldım yanıma.”

Adam ayakkabısını giydi, tam çıkacakken arka cebindeki siyah poşet karısının gözüne ilişti: “Cebindeki poşette ne var?”

“Merhem. Çocuklar için.”

“Tamam, dikkat et gece gece.”

“…”

Orhan çıkıp tek yönlü yoldan sağına bakarak geçti. Bir merdivenden inip sanayiye giden dolmuşların geçtiği bir caddeye çıktı. 1 numaralı dolmuşa bindi. Akşam saatleri olduğu için dolmuş boştu. Şoförün yanına oturdu.

“Selamünaleyküm.”

“…”

***

Murat Usta, bürosundaki çalışma masasına oturmuş bir sigara sönmeden bir sigara yakarak düşünüyordu. Bu işten nasıl çıkacaktı? Adı sanayide hırsız diye duyuldu mu imkânı yok bir daha iş alsın. Telefonu çaldı, arayan karısıydı. “Bekleme,” dedi, kapattı. İşçilerin durumu ise iyi değildi. Suçsuz yere dayak yemişlerdi! Hiç kimse hak etmediği bir şeyden ötürü zarar görmemeliydi. Telefonu bir kez daha çaldı. Arayan Orhan Usta’ydı: “Alo?”

“Alo? Ne yaptın Murat?”

“Ne yapayım ağbi. Dükkândayım hâlâ. Bu çocukların bir şey yaptığı falan yok.”

“Ne yapacaksın ya?”

“Bilmiyorum ki. Biraz kafamı toplayayım hastaneye bırakacağım. Sen ne yapıyorsun? Yolda mısın hâlâ?”

“Oraya geliyorum. Evden merhem falan aldım. Çocuklara süreriz. Sıkma bakalım canını. Her şey düzelir.”

“İnşallah ağbi. Gelmene gerek yoktu. Sen bilirsin yine de.”

“Geliyorum. Yoldayım. Gelince konuşuruz hadi.”

“Tamam, ağbi.”

Telefonunun şarj azaldığında öten sesini duyunca şarja koydu. Sigarasını da söndürdü. Pakette sigara kalmamıştı: “Allah kahretsin.”

Murat Usta’nın aklı bir otoban gibiydi. Fikirler trafik oluşturuyordu. Şimdi de zihnini meşgul eden şey elemanların ailelerine ne diyeceği idi. Hiçbir aile çalışması için gönderdiği bir yerden evladını kanlar ve morluklar içinde almak istemezdi. Bu işin devamında aileler ile mahkemelik olmak vardı. Bu fikir yeni bir fikri doğurdu: Sanayide iş yapmayan usta çoktu. Rakipleri de vardı. Rakiplerinden veyahut işsiz kalan ustalardan birinin böyle bir şeyi planlayıp kendisinin yükselen kariyerini bitirmek istemiş olacağını düşündü. Canı bir sigara daha yakmak istedi ama yoktu: “Allah kahretsin.”

Telefonunun kabloyla olan ilişkisini kesti. Telefon sadece yüzde iki şarj dolmuştu. Kablodan çıkarınca ötmedi. Demek ki sınırda. Her an ötebilir. Öttü. Bu telefon kendi kendine mi şarj harcıyordu? Hiçbir şey yapmadan? Bu, Murat Usta’ya hiçbir şey yapmadan vakit öldüren insanı hatırlattı. İnsanın da günün içinde bir şey yapmadığı oluyordu. Kaybı zamandı. Bu olayla şarj olayını benzetip kendine çevirdi meseleyi. Meslek liselerinin birinde müdür olan adam iki gün zaman vermişti. Zaman ilerliyordu. Murat Usta bir şey yapamıyordu veya elinden yapacak bir şey gelmiyordu. Bürosundan çıktı. Merdivenlerden indi. Elemanlarını aradı karanlık dükkânın içinde. Gözleri eskisi kadar iyi seçemiyordu. Çünkü yaşlanıyordu. Bu görememe olayında dükkânın karanlık olmasının da bir payı vardı. Kapıya doğru yürüdü, lambayı yaktı. Şimdi çocukları bulup özür mahiyetinde bir konuşma yapacaktı. Yemek yenen bölüme doğru yürüdü. Önüne topallayarak da olsa İsa ve Ahmet çıktı. Ellerinde odun vardı. Murat Usta böyle bir şeyi aklından geçirmiyordu. Üstüne doğru yürüyen iki çocuğa karşı savunmasız kalması aklına en iyi savunmanın yavaş yavaş çekilmek olduğu fikrini getirdi. İsa ve Ahmet kovalıyor Murat Usta kaçıyordu.

“İsa, Ahmet ne yapıyorsunuz lan siz! Sizi pişman ederim bunun için,” diye tehdit etti.

Ama elemanların korkacağı yoktu. Murat Usta arka arka giderken arkasından kendine yaklaşan ayakkabı seslerini duydu. Arkasını döndüğünde Alper ve Ramazan’ın da kendisine doğru yürüdüğünü gördü. Kendisini sıkıştırmışlardı. Kaçacak bir yer yoktu. Peki, neredeydi diğer çırak? Adı Yiğit’ti. Ölmüş müydü yoksa? “Allah’ım bittim ben,” diye geçirdi içinden. Murat Usta, “Yiğit nerede?” diye sordu. Cevap alamayınca tekrar sordu, yine cevap alamadı. Ölmüştü çocuk. Onun öcünü alıyorlardı. Henüz on beş yaşında, yolun başında, bir çocuğun öcü. Kendileri için bir şey yapıyorlarsa namerttiler. Ama o… Murat Usta yineledi: “Yiğit nerede?”

Murat Usta, kendisini bekleyen dayaktan kurtulamadı. Odunlar dört yerden Murat Usta’ya sallandı. Adam kafasını koruyarak yere yattı ve elemanlar ha bire vurdular. Adam kapandı. Odunlar yer beğenmeyip adamın her yerine değiyordu.

Alper:

“Sana, biz çalmadık, dedik. İnanmadın bize. Kendin dövdün, bir de bizi bize dövdürdün amına gömdüğüm.”

Diğerleri Alper’in sözüne istinaden daha çok vurmaya başladı. Murat Usta’dan gelen “Ah”, “Of”, “Aman”, “Anam” sesleri artık duyulmuyordu.

İsa diğerlerini durdurdu. Öfke hat safhadaydı -Durdurma işleminin ne kadar uzun zaman aldığını tahmin edebilirsiniz-. İsa eğildi ve nabzını kontrol etti. İzlediği polisiye dizilerden öğrendiği bu hareketi hiç anlamamasına rağmen yine bu dizilerden duyduğu bir cümle ile sonuçlandırdı: “Nabzı yavaş atıyor.”

“Yiğit!” diye bağırdı Ahmet.

Yiğit işlenmeyi bekleyen odunların arasından ağır ağır çıkıp geldi.

“Bu korku ona yeter. Ustamızdır. Döver de, sever de,” dedi, büyük bir olgunluk ve yaşından beklenmeyecek bir şekilde grup lideri tavrıyla. Sahiden de bu işi Yiğit örgütlemiş, diğerleri görevlerini yerine getirmişti.

“Saçmalama,” diye tersledi Alper.

İsa, yerdeki adamın ceplerini karıştırmaya başladı.

“Ne yapıyorsun?” Ses Alper’in.

“Anahtarları arıyorum. Nasıl çıkacağız?”

“Tamam, çabuk ol.”

***

“Sağda bırak beni.”

“Daha gelmedik ağbi.”

“Bankamatikten para çekeceğim.”

“Bu saatte buradan başka dolmuş geçmez. Bekleyeyim mi?”

“Yok, ben yürürüm. Sen git, bekleme.”

“Peki.”

Dolmuş sağa yanaştı. Migros’un karşısındaki büfenin önünde durdu. Orhan Usta indi.

Saatini kontrol etti ve kendini ikna etmeye çalıştı. Vicdanını rahatlatmak adına ilk adımı attı. Solundan gelen aracın kornasıyla irkildi. Geri adım atıp kaldırıma çıktı. Vicdanı rahatlatmak için izin mi almak gerekiyordu? Kimden? Açlığın pençesindeki ülkelerden, ailesini geçindirebilmek için asgari ücrete baş eğen babalardan, maden işçilerinden, sigortasız çalıştırılanlardan ya da ezilen halklardan… İzin mi almak gerekiyordu? Kimden?

Orhan Usta soluna baktı ve yolun yarısına sağ salim ulaştı. Sağına baktı. Karşı kaldırıma geldiğinde içindeki Şeytan Orhan kendini gösterdi. Onun aklını çelmek için bir sürü yol deniyordu ama Orhan Usta kararlı; geri dönmedi, ilerleri, ilerledi, ilerledi…

“Kim o?”

“Ben Orhan…”

“…”

“…”

Dış kapı açıldı. Asansöre binip dördüncü kata çıktı. Asansörün sağındaki koridordan ilerledi ve merdiven ağzındaki kapısı açık dairenin önünde durdu.

“Selamünaleyküm, hocam,” dedi. Karşısındaki adam meslek liselerinden birinde müdürdü. Az bir zaman önce de evindeki kapıları yaptırmıştı. Bugün akşamüstü dükkâna gelip hırsızlık yapıldığını söylemiş, zaman tanımıştı.

“Aleykümselam, Orhan Usta. Hayırdır? Murat Usta’nın gelecek yüzü yok mu?”

“Murat’ın buraya geldiğimden haberi yok.”

“Neden?”

“Sizin evde hırsızlık olayı doğru. Bizim tarafımızdan yapıldığı da doğru,” diye durumu açıkladı. Arka cebinden siyah poşeti çıkarttı. Adama uzattı. Adam poşeti açtı. “Bizim ufak çırak. Yiğit adı. Yatak odasının kapısını takarken görmüş kutuyu. Eşek oğlu eşek! Şeytana uymuş. Girip almış.”

“Şikâyetçi olacağım.”

“İyi çocuktur aslında. Ailevi sorunları var. O yüzden affınıza sığınıyorum. Murat çocukları öldüresiye dövdü. Hâlâ dükkândalar. Ben erken çıktım. Yaşını başını almış adamım. Hırsızlık yapacak değilim ya. İşte çıkarken cebime bir notla sıkıştırdı. Ses çıkarmadım ben de.”

“Orhan Usta, evdeki huzur bozuldu. Sen de takdir edersin ki bir suç işlemiş. Çeksin cezasını.”

“Daha on beş yaşında be hocam. Affedin. Karartmayın hayatını. Zaten Murat Usta çok dövdü. Vallahi çok dövdü. Aklı başına gelmiştir.”

Meslek liselerinden birinin müdürü olan adam düşündü. Sonra en iyi kararın bu olduğuna kanaat getirerek, “Peki, öyle olsun. Affediyorum,” dedi.

“Yaşa be hocam. Ufak bir istirhamım daha olabilir mi?”

“Buyurun.”

“Murat’ı arayıp sorunun çözüldüğünü, kıymetli eşyaların bulunduğunu, nereden çıktığını sorar ise de, akrabaya götürdük orada unutmuşuz der misiniz?”

“Peki, Orhan Usta. Yine kötü biz olacağız. Bir gencin istikbali. Suçlu bir çocuğun istikbali için hem de.

“Teşekkür ederim.”

“Başka bir şey var mı?”

“Aslında, neden bunları evde, görülebilir bir yerde bıraktığınızı da sormak geçiyor içimden, ama bu kadarı da fazla olur.”

“Bundan sonra yanımıza alırız,” dedi müdür. “İyi geceler.”

Orhan Usta caddeye çıktığında büyük bir iş başarmışçasına gururluydu.

Saatine baktı, dolmuş şoförü haklıydı. Başka dolmuş geçmezdi buradan. Mecburdu eve kadar yürümeye. Murat Usta’ya da geleceğini söylemişti oysaki. Mamafih yanında merhem olduğunu da söylemişti. “‘Merhemi dolmuşta düşürmüşüm,’ derim,” diye geçirdi içinden. Yönünü çevirdi, sanayiye yürümeye başladı.

***

Telefonu son beş dakikada dördüncü kez çalmıştı. Kendisinin suçsuz olduğu ortadaydı. Murat Usta bile şüphe etmemişti kendisinden. İsa ve Alper kalkınca o da izin isteyecekti. Bir çağrı daha…

Orhan Usta ayağa kalktı. Murat Usta’ya yaklaşacağı sırada küçük çırak Yiğit yanında bitti. Yediği dayağa rağmen dimdik durabiliyordu. Üzerindeki kışlık, uzun kollu iş kıyafetinden kollarının kanadığı belli oluyordu. Orhan Usta’nın arka cebine bir poşet koydu ve “Bir şey söyleme” anlamında kaşıyla bir hareket yaptı. Orhan Usta ses çıkarmadı.

İki usta kapıya doğru yürüyünce çocuğun kalbi güm güm attı. Ustası gelip daha fazla dövecekti, belki de öldürecekti. Ama Murat Usta gelip kaldığı yerden devam edince içi rahatladı.

Orhan Usta, dükkândan uzaklaşıp tenha bir yerde açtı poşeti: sözü edilen eşyalardı muhtemelen. “Ulan Yiğit ne yaptın sen?” diye geçirdi içinden. Bir de not vardı. “Bunu ne ara yazdın? Neden yanında taşıdın peki?” dedi.

Orhan Usta poşeti tekrar büzdü ve cebine koydu. Geçen ilk dolmuşa bindi.

Orhan Usta dolmuşta uzun uzun düşündü. Karısı çaldırıp duruyor, olaya odaklanmasına engel oluyordu. Bu yüzden adamakıllı bir karar veremiyordu.

Paraya da ihtiyacı vardı. Parayı almalı mıydı? Bu işin kokusu çıkarsa rezil olurdu herkese. En iyisi eve gidip üst baş değiştirip iade etmekti poşeti.

***

Bir ip gibi dümdüz, arka arkaya karayolunun kenarında yürüyorlardı. En önde giden Alper, “Yiğit’in gazına gelip saldırdık, ama usta ölmemiştir inşallah,” diye düşünüyordu. Arkasındaki Ahmet, “Kolumun belâsını sikti şerefsiz, ama iyi vurdum,” diyordu içinden, içten bir gülümsemeyle. Üçüncü sırada İsa vardı, “İnşallah ölmemiştir, yoksa peder adam öldürdüm diye değil, işten çıktım diye kalayı basacak!” diye iç geçiriyordu. Onun arkasından topallaya topallaya Ramazan geliyordu, “Bacak kadar çocuğun aklına uyduk, başımıza sıkıntı aldık,” diye sızlanıyordu. En arkada ise Yiğit vardı, “Poşeti de başka yere saklamadık da, anamın demişliği iş yaptık! Poşet başka yerde olsaydı ne bilinirdi benim çaldığım! Orhan ne yaptı acaba? Üzerine yatmamıştır inşallah. Keşke çalmasaydım. Öyle de böyle de, el elde baş başta kaldık,” diye pişmanlık yaşıyordu.

***

Orhan Usta, yaşının da getirmiş olduğu dermansızlıkla dükkânın kapısını zar zor açtı. Lambayı yaktı. “Murat!” diye bağırdı. Cevap gelmeyince ortaya doğru yürümeye başladı. Yürüdü, yürüdü, yürüdü… Yerde yatan Murat Usta’yı görünce hayretle bağırdı: “Murat!” Yanına koştu. Başına eğildi ve nabzını kontrol etti. Ellerini çekti ve kıçının üstüne oturdu. Hiçbir tepki vermeden oturdu. Bir saat öyle kaldı.

Mart 2017

Dünya Sağlık Örgütü’nün (WHO) geçtiğimiz 2017 yılının yaz aylarında yapmış olduğu açıklamaya kendi adıma katılmıyorum. Şunu belirtmeliyim ki en azından tebessüm etmemi sağladılar. Her ne kadar eşimle bunun için tartışmama sebep olsa da yine de bazı kesimleri mutlu edebilir. Açıklamaları şöyle, “18 – 65 yaş arasındaki insanlar artık genç sayılacakmış.” Hey gidi Kara Atıf düşündüğün şeylere bak. Birkaç yıl öncesine kadar ceset nerede bana ne anlatıyor, katili yakalayabilecek miyim diye düşünürken şimdi WHO ne açıklama yapıyor, Merkez Hakem Kurulu (MHK) acaba bizim maça hangi hakemi atayacak diye düşünüp duruyorum. Haklısınız bizim kanaryalar güzel uçabilse belki bu bahanelere gerek kalmayacak ama bu aralar bizim çocuklara atılan tekmeler hiç kızarmıyor. Hakemlerde haklı galiba çünkü sarının yanına en iyi lacivert yakışır. Cepte de bir sarı bir kırmızı kart olunca çubuklu formayı görünce kırmızıyı unutuyorlar. Unutmayın kardeşim yoksa içimdeki gençlik ateşi ortaya çıkacak. Ama nerede yaş olmuş altmış. Bizim İbo doğru söylüyor galiba uzun havasında;

“Elli beş de sızı iner dizine

Altmışında duman çöker gözüne

Altmış beş de hiç bakılmaz yüzüne

Ahreti gözetir süphana benzer

Ey ey aman ah”

Bu derin duyguları yaşarken size içimi dökme fırsatı sunan bu hayata bir kez daha şükürler olsun. Kayınvalide olayından sonra İzmir’de de rahat durmayacak bir kan kokusunu hissetmeye başlamıştım. Göztepe’de mi oturayım Karşıyaka’da mı oturayım diye düşünürken kendimi bir anda Altındağ tarafında buldum. İç içe geçmiş evlerin bulduğu, dar sokakların olduğu, kapı önlerinde dedikoduların çok sık yapıldığı, yürümeyle tüm dükkânlara ulaşabildiğin Bornova ilçesine bağlı sıcak bir semtte Salim sayesinde bir ev buldum. Hem kirası da ucuz bir bekâr evi. Aslında bu gibi yerlerde bekâr bir erkeğe ev vermek doğru değil diye söyleyen Meziyet Teyze polis olduğumu öğrenince evini bana kiraladı. Aslında bu kararı vermesinde kocası Akif Amca’nın katkısını saymakla bitmez. Geçen yıl öğrendim ikisinin de hayata veda ettiğini, ne diyelim hayatın kanunu mekânları cennet olsun. Bu evin bir güzelliği tek otobüsle Altındağ’dan Konak’a ulaşabiliyordum. O zamanlar paramı vardı cepte kendime güzel bir araba alayım. Şimdi her şey taksitle olduğu için alım gücü yükseldi. Yükselmesine yükseldi de borç paçadan akıyor bilen yok.

Gece ikiye kadar süren sorgudan sonra eve dönemediğim için karakolda sabahlamak zorunda kaldım. Salim’in geldiğini bile duymadım. Çünkü çok yorulmuştum. Günlerdir süren bir cinayet dosyasını başarılı bir şekilde tamamlamış olmanın vermiş olduğu rahatlamayla sandalye üzerinde uyuyakalmışım. Cüneyt Müdür’ün seslenmesiyle kendime geldim. Bir anlık şaşkınlıktan sonra ne diyeceğimi bilemedim. Müdür, Salim’den havadisleri almış olmalı ki bu pozisyonda beni yakalaması kendisini kızdırmamıştı. Ne yalan atayım bende kendisini dert edecek bir durumda değildim. İzmir rahat diye buraya geldim ama burası da rahat durmuyor ki. Müdür, “günaydın baş komiser gece uzun olmuş, tebrik ederim” sözlerini kafamı sallayıp karşılığını vermek zorunda kaldım. Salim’e döndüm beni neden uyandırmıyorsun bakışı atınca Salim bir anda ayağa kalktı. “Atıf Abi çok güzel uyuyordun kıyamadım” diye söyleyince sinirli bir şekilde kendisine baktım ama o sırada Müdür’ün kahkahasıyla tamamen uyanmıştım. İyi ki de uyanmışım neden mi yanındaki saçları kahve tonunda, gözleri kahverengi, kokusunun odaya yayıldığı Zeynep’i fark edemezdim. Ben nereden bileyim Zeynep’in bizim ekibe komiser olarak katılacağını. Ben nereden bileyim Zeynep’e âşık olacağımı. Ben nereden bileyim Zeynep’le evleneceğimi. Ben nereden bileyim şimdi ben bu yazıları yazarken Zeynep’imin bunları okuduğunu. O günden bahsedeceğim size ama şu anda bile bakışlarıyla benimle konuşabilen tek bir kadın olduğunu söylemeliyim. İki çocuğumun annesi, ömrümün sebebi… Cüneyt Müdür, “baş komiserim ekibinize yeni bir arkadaşımız katıldı, kendisinin önceki görev yerinde cinayet dosyalarında başarılı olduğu için senin ekibinde olacağına karar verildi, Komiser Zeynep.” Ben ve Salim şaşkınlık içinde bakıyorduk. Cüneyt Müdür sözlerine devam etti, komiserim, ekibin amiri “Baş Komiser Atıf Kara, nam-ı değer Kara Atıf ve komiser yardımcısı Salim” diye bizi tanıttı. O nam-ı değer Kara Atıf dediği anda belimden silahı çekip alnının ortasına vurmak istedim mi bilmiyorum. Neyse bu konuyu daha sonra anlatacağım. Salim’in dangalakça sözü odanın daha da soğumasına neden oldu. “Biz Atıf Abimle katilleri yakalıyorduk müdürüm.” Salim’in yüzüne bile bakamadan müdür cevabı verdi. “Ben size katilleri yakalayamıyorsunuz demedim ki, sadece Zeynep Komiser’in bu ekibe katıldığını söyledim” dedi müdür hazretleri ve kolay gelsin diye söyleyip odayı terk etti. Zeynep odanın ortasında kalakalmıştı. “Komiser Zeynep hoş geldiniz” dedim ve elimi uzattım. “Hoş bulduk baş komiserim” deyip o da benim elimi sıktı. Yüzüne bakmadım ama elimin terlediğini o anda hissettim. Elimi çekmeme sağ olsun Salim yardımcı oldu, “hoş geldiniz komiserim.”

Yorgunluktan ve uykusuzluktan ceketimi aldım ve merkezden ayrıldım. Eve geldim. Tam hatırlamıyorum sanırım gece saat 22.30’da kapı çaldı. Bir an düşündüm kapıyı açayım mı açmayayım diye. Bu gece ne bir cinayet dosyası içinde kana bulaşmak istiyordum ne de birinin derdini dinleyip kendisine derman olmak. Zeynep’i görür görmez mi diyeyim bir görüşte âşık oldum diye söyleyip babaya selam mı göndereyim bilemiyordum. Masada birkaç dilim beyaz peynir ve bir küçük arkadaş dert ortağım olmuştu. Hafif hafif babanın sesi ferahlatıcı bir rüzgâr olmuştu;

“Sevmek öyle güçlü ki 
Benim gücüm yetmiyor
Gönlüm sanki delirmiş
İhtirazım bitmiyor”

Kapı ısrarla çalmaya devam ediyordu. Dayanamadım artık bir sinirle açtım. Kapıda gördüğüm kişiyle sinirimin bir anda geçti. Gecenin bu saatinde evime gelip benimle vedalaşmak isteyen kişi asayiş şubede çalışan genç bir komiser Kudret Sağlam’dı. Kudret daha o günlerden nasıl bir polis olacağının sinyallerini veriyordu. Korkusuz, atılgan, zeki bir komiser olan Kudret iki ay önce bir operasyon sırasında sağ omzundan yaralanmıştı. Şükürler olsun ki omzunda herhangi bir sıkıntı kalmamıştı. “Kudret hoş geldin, nasılsın, gel kardeşim” dedim ve içeri davet ettim. “İyiyim Başkomiserim siz nasılsınız” diye karşılık verip içeri girdi. “Boş ver şimdi başkomiseri falan Kudret, Atıf abi demen yeterli hatta Atıf bile olur kendimi yaşlı değil, genç hissederim.” Gülümsemeye başladı ve “yok Başkomiserim ne yaşlılığı durun daha sizden öğreneceğimiz çok şeyler var bizim” dedi ve sözlerine devam etti. “Başkomiserim yani Atıf abi ben bu akşam sizinle vedalaşmaya geldim.” Şaşırmıştım ne vedası olduğunu anlamadım. “Atıf abi, yaralandıktan sonra asayiş şubeden cinayet masasına geçmek için dilekçe verdim, İzmir’deki cinayet masasında yer olmadığından ve ayrıca ihtiyaçtan dolayı beni İstanbul’a gönderiyorlar, hem de Cinayet Masası başkomiseri olarak.” Hem şaşırdım hem üzüldüm hem de sevindim. “Vay be Kudretim yani Başkomiserim ne diyeceğimi bilemedim kardeşim” dedim ve kendisine sarıldım. O sırada Kudret, “Abi seninle çalışmayı o kadar çok isterdim ki, kim bilir belki günün birinde bir başka yerde birlikte çalışma şansını bulurum.” Şaşkınlığımdan ne diyeceğimi bilemedim. “Otursana Kudret, aç mısın sana bir şeyler hazırlayayım mı?” diye masaya davet ettim. Kudret, “Sağ ol Atıf abi gece on iki otobüsüyle İstanbul’a gitmem gerekiyor ben müsaadenle gideyim” dedi ve sözlerine devam etti, “Hakkını helal et Başkomiserim Atıf Kara.” Derin bir nefes aldım ve “Helal olsun Başkomiserim Kudret Sağlam, kendine çok dikkat et.” Kapıyı açtı, arkasını döndü, ufak bir tebessümle, “Atıf abi babanın sesine kulak ver o sana en doğru yolu gösterir” dedi ve kapıyı kapattı. O sırada baba damarlarımdaki kan dolaşımını daha da arttırdı;

“Her arzunun ötesinde bir ağ gibi hep sen vardın 
Aşkların en güzeliyle uzandı sana ellerim
Hasretim sensin tek çaremsin
Yıllardır beklediğim aşkımsın benim”

Duvarda asılı Orhan Gencebay posterine baktım. Masada bulunan bardağı elime aldım. O sırada kapı yine çaldı. Kudret geri geldi galiba diye düşündüm. Kapıyı açtım, kapıda Komiser Zeynep ve bizim Salim vardı. Salim selam bile vermeden aceleci bir tavırla hemen olayı söyledi. “Başkomiserim bir cinayet vakası var, aslında iki cinayet ama tek bir olay yerinde” diye sözlerine devam ederken “Ne bir cinayeti, ne iki cinayeti?” diyerek Salim’i susturdum. Zeynep, olayı anlamama yardımcı oldu. “Başkomiserim Bornova’da bir apartman dairesinde bir kadın bir erkek cesedi bulunmuş, olaya bizim bakmamızı söylediler, gece gece sizi rahatsız ettik ama olay cinayet olunca”diye sözlerini tamamladı Zeynep.  Salona gidip ceketimi ve silahımı aldım. Orhan Baba, tatlı tatlı rüzgarları estirmeye devam ediyordu ama mecburen teybi kapatmak zorunda kaldım ve evden dışarı çıktım. Oysa ki bu gece ne bir cinayet dosyası gelsin ne de bir dert dinlemek zorunda kalayım diye dua etmiştim.

Olay yerine geldiğimiz zaman salonun tam ortasında bir kadın bir erkek cesediyle karşılaştım. Kadının ve adamın yüzü yere doğru dönük olduğu için gözlerinin renklerini bilmiyordum ama kadının ve adamın saçlarından kumral bir ten rengine sahip olduklarını hemen anlamıştım. Adamın üstünde beyaz bir gömlek, siyah bir kumaş pantolon ve klasik bir tarzda siyah deri ayakkabı vardı. Kadının üzerinde siyah renkte askılı, dizinden iki parmak yukarıda bir etek boyu olan bir elbise ve siyah deri topuklu bir ayakkabı vardı. Muhtemelen ya bir düğüne gidiyorlardı ya da herhangi bir kutlama gibi bir durum vardı. Giyim tarzlarından bunu anlamıştım. Evin içinde dolaşmaya başladım, kadın ve adam evli olduğunu duvarda asılı olan düğün fotoğrafından anlamıştım. Ev dağınık bir haldeydi. Bütün çekmeceler yere boşaltmış bir vaziyette bulunan evde katil, kendini hırsız olarak göstermiş olabilirdi diye düşündüm. Çekmecelerin boşaltılmasından dolayı eve hırsızın girebileceğini söyleyen Salim’e, Zeynep hemen cevabı verdi. “Salim bu olay bir hırsızlık vakası değil bu bildiğin bir cinayet vakası hem de kasıtlı ve planlı bir cinayet.” Salim şaşkınlıkla evin içinde dolaşıp notlar almaya devam etti. Evin balkonuna çıktım sokağı inceliyordum. Bulunduğumuz apartman dairesi dördüncü kattaydı. Birisinin buraya tırmanıp yukarı çıkması ve buradan aşağı inip kaçması imkânsız gözüküyordu. Zaten ben kendim balkon kapısının kilidini açıp çıktım. Balkonda bulunan sandalyeye oturdum. Başım biraz ağrıyordu. O sırada Zeynep geldi ve bana, “Başkomiserim nasılsınız?” diye sordu. Kız daha bugün göreve başladı ve ilk cinayet vakasıyla karşılaştı. Onun için bir ilk yaşanıyordu. Gözleri çok güzeldi Zeynep’in. Gözlerinin içine bakarak, “iyiyim Zeynep, sadece biraz başım ağrıyor” dedim. “Geçmiş olsun Başkomiseri, sizin için yapabileceğim bir şey var mı” diye sözlerine devam etti. Cevap vereceğim sırada Salim geldi ve “Başkomiserim olay yeri inceleme işini bitirdi cesetleri morga götürecekler, yapabileceğimiz başka bir şey var mı” diye sordu. “Hayır Salim arkadaşlar işlerini yapsınlar” dedim.

Gece saat 04.30 gibi eve geldim. Birkaç saat uykuya ihtiyacım vardı. Yatağıma uzandım. Bomboş tavana bakıyordum. Yorgunluk ve uykusuzluk o kadar çok yıpratmıştı ki beni uyumak bile zor geliyordu. Gözlerimi yavaşça kapattım ve uyumuşum. Ne kadar saat uyuduğumu bilmiyorum bir anda yataktan kalktım ve olay yerine gittim. Zeynep ve Salim’e haber vermedim çünkü bu benim tercihimdi. Çünkü hem cesetlerle hem de olay yerinin diliyle ben konuşmak istiyordum. Aslında bu benim yıllardan beri yaptığım bir taktikti. Bornova Hükümet Konağı’na yakın bir yerde bulunan apartman dairesine geldim. Apartmanın adı çok ilginçti Yaşam Apartmanı. Yaşam Apartmanı’nda iki kişinin yaşamına son veren katili bulmak istiyordum. Apartmanın içine girdim. Asansörü kullanmadım bu kez. Merdivenleri kullanmak istedim. Yavaş yavaş her yere bakarak dairenin kapısının önüne geldim. Hiçbir ize rastlamadım. Gecenin karanlığı da gündüzün aydınlığı da bu olayla ilgili bir şeyler bulmamızı engelliyordu. Kapının önünde sarı bantlardan olay yeri girilmez yazısına dokunmadan açık durumda bulunan kapıdan içeri girdim. Salona doğru yöneldim. Salonda gördüğüm kişi Zeynep’ti. Koltuğa oturmuş olay yerine bakıyordu. Beni fark edince bir anda ayağa kalktı ve ne diyeceğini bilemedi. “Zeynep burada ne işin var senin” diye karşılıklı konuşmaya başladık. “Başkomiserim uyku tutmadı malum biliyorsunuz bu benim ilk cinayet dosyam ve olay yerini incelemek istedim.” Zeynep’in yanına oturdum. “Saat kaç Zeynep? Kaç saat uyuduğumun farkında değilim.” Zeynep kolundaki saate baktı ve “Saat 8.45” dedi. “Neler düşünüyorsun bu durumla ilgili?” diye sordum. “Başkomiserim bazı düşüncelerim var, bence bu iki kişiyi tanıyan hem de yakından tanıyan birisi öldürmüş olabilir. Kapıda zorlanma yok, eşyaları etrafa dağıtmış sanki evde bir şeyler arıyormuş gibi geldi bana. Evden ne aldığına dair bir bilgimiz de yok.” “Kadın ve adam hakkında elimizde başka ne bilgiler var Zeynep?” diye sordum çünkü Zeynep’in ses tonu bile beni etkilemeye yetiyordu bu yüzden onunla konuşmak istiyordum. “Adamın adı Alp Korkmaz, otuz beş yaşında İzmir’li zengin bir ailenin oğlu. İş adamı, ailesinden kalan tekstil şirketinin başında ve aynı zamanda iki kardeşi daha var biri kız diğeri erkek. Erkek kardeşi ikiziymiş, Alper Korkmaz. Kendisi şu anda şehir dışındaymış bir iş anlaşması için Bursa’ya gitmiş ve kendisine ulaştık, İzmir’e dönüyor. Kız kardeşinin adı Ayşe Korkmaz yirmi üç yaşında üniversite öğrencisi, işletme fakültesinde okuyor. Salim şu anda merkezde ifadesini alıyor. Kadın Selin Korkmaz, otuz üç yaşında aynı şirkette sekreter olarak işe başlamış ve bir yıl önce evlenmişler. Selin de İzmirli bir ailenin kızı. Ailesi Karşıyaka’da oturuyor. Anne ve babası şu anda perişan halde, onları da merkeze aldırdık ve ifadelerini alıyoruz. Hiç kimseyle bir problemlerinin olduğunu düşünmüyorum.” Anlattıklarından birinin katil olabileceğini bende düşünmüyordum ama aklıma takıldı” Zeynep, bu patron Alp tüm yetkileri elinde mi bulunduruyormuş” diye sordum. Zeynep komiser dersine iyi çalışmış bir şekilde cevabını verdi. “Hayır Başkomiserim şirketin hisseleri eşit miktarda dağıtılmış ama Alp Korkmaz, kız kardeşinin hisselerini de üstüne almış. Bununla ilgili şirket evrakları içinde kız kardeşinin imzalı onayı var. Bu yüzden patron Alp Korkmaz tüm yetkileri üstünde gözüküyor ama kız kardeşi Ayşe Korkmaz üniversiteyi bitirince şirkette söz sahibi olabilecek.” Komiserim hayran olduğum Zeynep olayın matematiğini iyice bana anlattı. Bu hikâyede eksik bir şeyler vardı ama ne olacaktı. Zeynep’e döndüm dedim ki, “Benim karnım çok acıktı sen kahvaltı yaptın mı?” “Vallahi baş komiserim ne yalan atayım benim de karnım zil çalıyor ama bu olay beni biraz tıkadı gibi oldu” diye cevap verdi. Birlikte Konak’a gittik ve kahvaltımızı Karşıyaka’ya bakarak yaptık. İzmir’in iki yakasında nerede oturursanız oturun manzarası ayrı bir lezzettir. Elimizde birer İzmir kumrusu denize baka baka, sohbet ederek karnımızı doyurmaya çalıştık. Bir bakışı yetiyordu Zeynep’in benim nefes almama. Sanki dün yeniden doğmuş gibiydim. Ne diyeceğim ben kıza şimdi, dün seni gördüm bir görüşte âşık oldum… Saçmalıyordum kendi iç sesimde. Zeynep’e döndüm dedim ki, “Biliyor musun Komiserim, her cesedin bir dili vardır ve konuşmayı bilirsen hepsi sana katilinin kim olduğunu söyler.” Zeynep rüzgârda dağılan saçlarını düzeltti ve bana, “Sizce Başkomiserim bu cesetler size katilin kim olduğunu söylediler mi” diye sordu. “Bu kez onlarla konuşmak istemedim ama Alper Korkmaz bize katilin kim olduğunu söyleyebilir, belki de katille konuşmaya gidiyoruz Zeynep” diyerek merkeze doğru yöneldim.

Saat 17.30 gibi herkes mesaisini bitirmiş evine doğru giderken ben, Zeynep ve Salim karakolda Alper Korkmaz’ın ifadesini almak için bekliyorduk. Alper’i iki saattir sessiz bir odada bekletiyordum. Hem ağlaması geçsin hem de sinirleri gevşesin diye bekliyordum. Salim ve Zeynep bir masada dosyayı inceliyordu. Ben de ayaklarımı masaya uzatmış Alper’i seyrediyordum. Salim’le biraz şakalaşmak istedim. “Komiser yardımcısı Salim düğün ne zaman?” Salim soru karşısında şaşırmıştı. “Vallahi Başkomiserim nereden bileyim, ev bakıyoruz daha ama bütçemize uygun bir ev bulamadık ki.” Yerimden kalktım birkaç vücut esneme hareketi yaptıktan sonra Salim’le konuşmaya devam ettim. “Bulunur Salim’im sen gönlünü ferah tut, Allah büyüktür. Bak ne diyeceği? Bu dosyayı çözünce Filiz’i de al gel bir yemek yiyelim hep birlikte.” Zeynep, “Filiz kim?” diye sordu. Salim, “Nişanlım” diye cevap verdi. “Başkomiserim, yemeğe Zeynep Komiserim davetli mi?” diye sordu. Bu soru karşısında ne diyeceğimi bilemedim ama bir cevap vermem gerektiğinin de farkındaydım. “Zeynep Komiserim gelmek isterse çok mutlu oluruz” diye cevap verdim. “Gelmek isterim tabi ki. Niye gelmeyeyim Salim?” diye cevap verdi. “Bu sayede Komiserim sizi nişanlımla da tanıştırmış olurum” diye Salim konuyu bağladı.

Sorgu odasına doğru yöneldim. Kapıyı açtım, içeri girdim. Alper Korkmaz hemen söze başladı, “Beni burada tutmaya hakkınız yok, ben kardeşimi ve yengemi görmek istiyorum” dedi. Alper’in yüzüne baktım, “Kusura bakmayın iş yoğunluğundan dolayı sizi bekletmek zorunda kaldık, size tek bir soru soracağım Alper Bey” dedim. “Sorun da gideyim bu cehennemden” diye söylenmeye devam etti Alper.

“Acınız büyük anlıyorum öncelikle başınız sağ olsun. Allah rahmet eylesin ama bu soruyu sormam gerekiyo: Kardeşiniz Alp Bey’in karısı Selin Hanım’la herhangi bir şekilde ilişkiniz oldu mu” diye sordum. Kızgın ve sinirli bir şekilde “Bu nasıl bir soru memur bey, siz nasıl böyle bir soru sorabiliyorsunuz?” dedi. “Alper Bey, başınız sağ olsun serbestsiniz gidebilirsiniz” dedim. Alper yerinden kalktı ve odadan dışarı çıktı. Ben de tek taraflı görünür cama dönerek gülümsedim ve dışarı çıktım. Zeynep ve Salim şaşkındı. Salim hemen söze başladı, “Başkomiserim katil Alper diyordunuz niye serbest bıraktınız?” diye sordu. Zeynep’in yüzüne baktım ve Zeynep, “gözlerin çok güzel” dedim. Ceketimi ve silahımı aldım merkezden ayrıldım.

İzmir’de göreve başladığım zaman Karşıyaka tarafında balıkçıları ziyaret ederdim. Zaman içinde bazılarıyla çok iyi dostluğum oluşmaya başlamıştı. İhtiyarladım, emekli oldum şu zamanda bile konuşmaya devam ettiğim arkadaşlarım var ve inanır mısınız balıkçılığa devam ediyorlar. O zamanlar muhabbetinden keyif aldığım ve hayat tecrübesiyle beni yönlendiren Remzi Baba vardı. Hey gidi Balıkçı Remzi Baba. Nam-ı değer Avcı Remzi Baba. Ne zaman yanına uğrasam muhakkak demli bir çayı bulunurdu bana ikram edecek. Aradan kaç yıl geçti ne o çayın tadını bulabiliyorum hayattan ne de onunla yapmış olduğum keyifli sohbeti. Ah Remzi Baba ah. Terk-i diyar eyledi göçtü gitti aramızdan. Mekânın cennet olsun babam. Ben hayatımda baba kelimesini en içtenlikle bir tek ona söyledim. Neyse yazılacak hikâye çok nasıl olsa. Bir de benim yetimhane günlerini anlatırım siz değerli okuyucularıma. Remzi Baba ile saatlerce konuşurduk. Yine o gece saatlerce konuştuk. Zeynep’i ilk kez kendisine anlattım. “Sevmenin, âşık olmanın zamanı olmaz evlat, bazen aşk yıllar boyu yanında durur da farkında bile olamazsın bazen de onu ilk gördüğün anda dersin işte karşımda duruyor işte tam orada git sokul yanına, cesaretlendir kendini Atıf Kara” diye umutlandırdı beni. Senin şu kardeş katli olayına gelince diye sözlerine devam etti. “Senin işine karışamam evlat, senin  işinde deliller var, kanıtlar var. Bizde ne var? Masmavi uçsuz bucaksız bir deniz. Ben balık tutarım paramı böyle kazanırım, sen suçluları yakalar paranı kazanırsın. Bu açıdan sen de avcısın ben de avcıyım. Aramızdaki tek fark, ben katilim. Ne yaparsın doğanın kanunu. Bu balık hem denize lazım hem de bizim fani vücuda. Övünmek için söylemiyorum sana bunları. Balık oltaya geldi mi gözlerine bakarım. O an ne hissettiysem onu yaparım. Balığın gözleri bırak beni denize diyorsa bırakırım, bırakma beni diyorsa büyük balıklar beni yer diyorsa kovanın içine bırakırım. Gözler kalbin aynasıdır Başkomiserim. Zeynep’in gözleri sana ne anlatıyor?” Remzi Baba’yla sabaha kadar konuştuk. Hey gidi Remzi Baba bir büyüğün yaşını devirdin. Büyük bile ceketi olsa iliklerdi senin önünde emin ol.

Sabah olmak üzereydi. Remzi Baba’nın yanında ayrıldım. Kendimi bir anda morgun kapısında buldum. Görevli arkadaşlara rica ettim. Bizim Korkmaz Ailesi’ni görmek istiyorum dedim. Sağ olsunlar beni hiçbir zaman kırmazlardı. Önce kadını görmek istedim. Görevli arkadaşlar kadının bulunduğu dolabı açtılar ve kadını gösterdiler. Gözleri kapalıydı ve gözlerinin açılmasını istedim. Bir çift ölü kahverengi göz bana baktılar. Sonra adamın bulunduğu dolabı açtılar. Adam gözleri açık bir şekilde bana bakmaktaydı. Ela gözleri sanki bana bir şey anlatmak ister gibiydi. Konuş benimle Alp Korkmaz diye içimden söylenip duruyordum. “Senin ve karının katili kim?” diye bağırdım. Görevli arkadaşlar önceleri çok şaşırıyorlardı ama artık alıştılar. Atıf Kara yine katili yakalamayı başarmıştı.

Sabah saat 09.00 gibi Zeynep ve Salim ikisi birlikte ofisten içeri girdiler. İkisi birden beni görünce şaşırdılar. En büyük şaşkınlıklarıysa Alper Korkmaz’ın elinde kelepçeleri görünce oldu. İkisinin de yüzünü yıllar geçse de unutamıyorum. “Komiser Zeynep ve Komiser yardımcısı Salim siz sormadan ben anlatmaya başlayayım.” O sırada diğer memur arkadaşlara dönüp “Siz Alp Korkmaz’ı savcılığa sevk edebilirsiniz” diye görevlendirdim. Elimdeki dosyayı da masanın üzerine bıraktım. Dosyanın üzerinde Korkmaz Ailesi Cinayeti yazıyordu. Zeynep ve Salim’e döndüm. Anlatmaya başladım. “Birkaç gündür bu mevzu yüzünden uykularım kaçıyordu. Olayı aslında daha önceden çözmüştüm ama bir türlü sağlamasını yapıp sizlere bir şey diyemiyordum. Dün ikinizde çok yorgundunuz. Biraz kafa dağıtmak için gezdim, dolaştım. Sabah olunca kendimi morgun önünde buldum. Zeynep seninle cinayetlerin işlendiği yerde konuştuğumuz zaman aklıma bir şeyler gelmişti işte. Neyse devam ediyorum. Morgda Selin’i ve Alp’i incelemeye gittim. Sonra oradan ayrılıp olay yerine tekrar geri döndüm. Olayı çözmeme rağmen hala şoktayım, kusura bakmayın. İnsan karısını ve kardeşini öldürür mü diye bana sormayın da. Öldürüyor işte bunun gibiler. Eee ne demişler paranın kölesi olursan böyle olur. Yakın çevrende ne var ne yok göremezsin bile.” Salim dayanamadı sordu, “Başkomiserim çatlatmayın insanı anlatın şu olayı” dedi ve o sırada Zeynep şaşkınlıkla beni dinliyordu. “Şimdi bu sekreter gelin Selin Korkmaz var ya yıllardan beri aslında Alper Korkmaz’ın sevgilisiymiş. Ama işte para, pul, mevki uğruna Alp Korkmaz ile evlenmiş. Bu Alper Korkmaz yok mu işte az önce giden. Hani sizin yani tüm herkesin bildiği Alper diye bildiği şahıs aslında Selin’in kocası Alp Korkmaz’ın ta kendisidir. Zeynep’le olay yerinde buluştuğumuz gün duvarda asılı olan düğün fotoğrafına dikkatlice baktım, oradaki Alp Korkmaz’ın gözleri yeşil ama morgda yatan adamın gözleri ela. Az önce uğurladığımız Alp Korkmaz’ın gözleri yeşil ama evde ceset olarak karşımıza çıkan Alp Korkmaz diye tanımladığımız kişinin gözleri ela. Kısacası arkadaşlar ölen Alp Korkmaz değil, Alper Korkmaz. Öldüren Alper Korkmaz değil, Alp Korkmaz.” Zeynep hayretle beni dinliyordu ve sordu, “nasıl olur baş komiserim DNA sonuçları her şey Alp Korkmaz’ın öldürüldüğünü işaret ediyordu.” “Onu biliyorum Zeynep” diye sözünü kestim ve devam ettim. “Bu Alp ve Alper Korkmaz kardeşler tek yumurta ikizi olduğu için tek farklı yerleri göz renkleri. Alp, kardeşi Ayşe’nin hisselerini de kontrol ediyor ya akıllı patron. Nasıl olduysa Selin’in kendisinden önce Alper ile olan ilişkisini öğrenmiş. Kardeşini öldürüp hem intikam almak istemiş hem de şirketin tek başına patronu olabileceğini düşünmüş. Ama tabii ki benim bu ayrıntıyı fark etmem Alp Korkmaz’ın sonu oldu. O gün kardeşini aramış demişki, Alper benim acilen Bursa’ya gitmem gerekiyor ama akşam Selin’in katılmak istediği bir düğün var, ben yokum da sen yengene eşlik eder misin demiş. Alper için de bu bir fırsat. Hem ağabey ortalarda yok hem de Selin’le başbaşa bir gece geçirecek. Alper ve Selin evden çıkmak üzere hazırlanırken Alp bir anda bunları evde basıyor. Tüm yaşananları tek tek anlatıyorlar. Bu da basıyor tetiğe. Zaten önce kardeşini sonra karısını öldürüp gömecekmiş.” Salim dayanamadı “Başkomiserim her şeyi anladım anlamasına ama bu adam Selin’i ve Alper’i öldürdü de niye etrafı dağıttı bununla ilgili bir bilgi var mı elimizde?” diye sordu. Zeynep bir anda söze başladı “Bence çok basit bir nedeni va. Kendisine yani Alp’e ait tüm fotoğrafları, bilgileri ortadan kaldırmak ve bundan sonraki hayatında tek başına şirketin sahibi olmak. Alp yıllardan beri şirketin başında ve kötü adam, ayrıca kız kardeşi de Alp’in bu durumundan rahatsız çünkü ifadesinde böyle bir şeyden bahsetmişti. Unuttuğu tek bir fotoğraf Başkomiserimizin kendisini yakalamasını sağlıyor. Büyüksünüz Başkomiserim” diye sözlerini tamamladı Zeynep. “Benim büyüklüğümün bir önemi yok aslında ama şunu unutmamak lazım acaba Alp o fotoğrafı bilerek mi kaldırmadı? Çünkü her katil kendisinden bir iz bırakmak ister. Neyse, Salim haydi bize yemek ısmarlıyordun? Çağır Filiz’i de götür bizi güzel bir yerlere bakalım.” Salim, “Hemen Başkomiserim” dedi, yerinden kalktı ve ofiste Zeynep’le baş başa kaldık. Zeynep, “Başkomiserim siz dün çıkarken bana ne demiştiniz?” diye sordu ve hiçbir şey söyleyemedim. Yerimden kalktım, ceketimi ve silahımı aldım ofisten dışarı çıktım.

Salim, Filiz, Zeynep ve ben bir masada oturmuş önümüzdeki sardalyaları birer birer mideye indirmeye devam ediyorduk. Salim ve Filiz’in keyfi yerindeydi. Onların neşesi ve mutluluğu, tüm yorgunluğumu ve mutsuzluğumu bitirmeme yardımcı oluyordu. İkisi birlikte izin isteyip mekânın dışına çıktılar. Zeynep’le masada yalnız kalmıştık. Sanki mekânda bizden başka hiç kimse yokmuş gibi geldi. Hem Kudret’in hem de Remzi Baba’nın sözleri aklıma geldi ve sözcükler ağzımdan bir anda çıktı. “Gözlerin çok güzel Zeynep.” Ben bunları söylerken radyoda sözleri Çiğdem Talu’ya ait, Melih Kibar’ın bestelediği Erol Evgin’in söylediği şarkı çalıyordu. Ne büyük bir sanatçıydın sen Melih Kibar. Ne güzel sözler yazardı Çiğdem Talu ve ne güzel söylerdi Erol Evgin. Ne yazık ki erken gitti Melih Kibar. O zamanlarda hep hayal ediyordum Zeynep’le bir gün evlenirsem bir oğlum olsun bir de kızım, oğlumun adı Melih olsun kızımın adı Eylül. Allah dualarımı kabul etti ve hayallerimi gerçekleştirdi. Şimdi ben bunları yazarken de aynı şarkıyı defalarca dinliyorum;

“Hiç kimse olmadı benim hayatta
Ne bir yol gösteren ne akıl veren
Tam alışmıştım ki bu yalnızlığa
Bir tek gülüşünle girdin dünyama

Tarifsiz acılarla yüklü günlerimi
Çileli bir hayatın bütün izlerini
Bir bakışın yetti unutturmaya
Bir bakışın yetti canım unutturmaya…”

Hızla turnikelerin üstünden atladı, koşarak merdivenlerden indi ve kapıları tam kapanırken, son bir gayretle vagona girebildi. Nefes nefese kalmıştı. Tren hareket etti.

Yavaş yavaş kendine gelmeye başladı. Kalbi hala deli gibi atıyordu. Sakinleşmeye çalıştı. Yaşadığı son bir saati düşündü. Arkadaşlarıyla birlikteydi.  Eğleniyordu. Telefonuna bir mesaj geldi:

“Hatırla”

Numaraya baktı. Tanımıyordu. Soru işareti gönderdi. Cevap geldi:

“Hatırla”

“Kimsin?” diye cevapladı mesajı yine cevap geldi:

“Hatırla”

Numarayı aradı. Böyle bir numara olmadığı anonsunu duydu. Telefonu kapattı. Bir anda sayısız bildirim sesi geldi. Telefonu eline aldı. Aynı numaradan yüzlerce aynı mesaj geldi bir anda.

“Hatırla”

Tekrar “kimsin” diye yazdı. Cevap gelmedi.

Bir süre sonra yine bilinmeyen numaradan bir mesaj geldi:

“Cezanı çekeceksin”

Çok sinirlendi. Numarayı tekrar aramayı denedi, ama yine sonuç alamadı. Bir anda kafasında sorular belirdi. Kim, niye ceza vermek istiyordu? Neyi hatırlaması gerekiyordu? Tüm keyfi kaçmıştı. Arkadaşlarının yanından ayrılarak eve doğru yürümeye başladı.

Aklında sürekli gelen mesaj vardı. Birisi bir şaka yapıyordu ama artık fazla uzamıştı. ‘Bunu yapanı bir bulsam!’ diye geçirdi içinden. Tam o sırada bir mesaj daha geldi:

“Yürümeye devam et”

Elindeki telefona bakakaldı. Kafasını kaldırdı. Hızla etrafına bakmaya başladı. Lanet olası mesajları kim gönderiyordu? Nerede olduğunu nasıl biliyordu?

Sorular zihninde yankılanırken bir mesaj daha geldi:

“YÜRÜMEYE DEVAM ET”

Bu sefer büyük harf ile yazılmıştı. Birisi ya kendisiyle fena halde eğleniyordu ya da…  Hayır, kesinlikle saçma şakalar yapan münasebetsiz bir arkadaşıydı. Emindi bundan. Yine de etrafına bir daha ve dikkatli şekilde bakındı. Ama şaşırtıcı şekilde sokakta kimse yoktu. Araba dahi geçmiyordu. Bu kadar ıssızlık biraz fazla tuhaftı.  Kafasını kaldırıp, arkadaşlarının oturduğu apartmana baktı. Onlardan birisi yapıyor olabilir miydi? Üst katlara bakmaya ve birilerini görmeye çalıştı. Kimseler yoktu. Hatta, ‘Binada yanan ışık sayısı ne kadar az,’ diye düşündü. Yandaki binaya baktığında, orada da hemen hiçbir katın ışığının yanmadığını fark etti. Hatta neredeyse hiçbir apartmanın ışığı yanmıyordu. Sadece sokağın başında, kendinden bir hayli uzaktaki lamba ile sokağın sonundaki lambalar soğuk sarı bir ışık yayıyorlardı.  Şu son saatte ne çok tuhaf şey olmuştu. Gelen anlamsız mesajlar, ıssız sokaklar…

Birisi, her hareketini izliyor olmalıydı. Yürümesini emretmişti. Ama neden? Korkmalı mıydı? İyi ama neden? Kime ne yapmış olabilirdi?

Kafasında “Hatırla, cezanı çekeceksin” cümleleri dönüp duruyordu.

Telefonu tamamen kapatıp yürümeye başladı. Mesaj sesi geldi. Durdu. Yanıldığını düşündü. Elindeki telefona baktı. Mesaj bildirim ışığı yanıp sönüyordu. Mümkün değildi. Az önce telefonu tamamen kapatmıştı. Mesajı okumadı.  Telefonun pilini çıkarttı ve adımlarını hızlandırdı. Taksi bulmak umuduyla etrafına bakındı. Ama sokakta ne taksi vardı, ne geçen bir araba, ne de bir tek insan vardı.

Gelen mesaj bildirim sesiyle irkildi. Durdu. Bu mümkün değildi. Telefonu kapatmış hatta pilini dahi çıkartmıştı. Telefon bilinçsizce sımsıkı tutuyordu. Telefon ekranına bakakaldı.

“CEZANI ÇEKECEKSİN”

Telefonu karşı kaldırımdaki apartmanın duvarına fırlattı. Telefon çarpıp parçalanarak dağıldı. Koşar adımlarla uzaklaşmaya başladı.

Birdenbire aniden bastıran bir huzursuzluk hissetti. Huzursuzluk, zihnini esir aldı. Aklında sadece “CEZANI ÇEKECEKSİN” cümlesi yer alıyordu. Başka hiçbir soru gelmiyordu aklına. Sanki telefonun kırılması ile mesajlar zihnine gönderilmeye başlanmıştı. Ayakları gitmeleri gereken yerin talimatını önceden almışçasına ilerliyorlardı. Nereye gittiği hakkında en ufak bir fikri dahi yoktu. Yardım ister şekilde etrafa bakındı. Bir tek ama bir tek insan görebilseydi, rahatlayacaktı. En azından ışık olsaydı. Daha fazla ışık olsaydı. Sokak lambasından iyice uzaklaşmıştı.

Korkuyordu. Daha önceki korkularına benzemeyen bir korkuydu bu. Önceleri, sadece denemediği şeylere karşı heyecanlı bir duygu oluyordu içinde.  Ama şu an hissettiği kendi varlığının devamlılığına ilişkin bir korkuydu. Ne olacağını bilmiyordu, olabilecekleri tahmin dahi edemiyordu ama işte tam olarak da bu yüzden korkuyordu.

O mesajlar nasıl gelmişti? Aklı almıyordu, açıklayamıyordu, inanamıyordu ve çok korkuyordu.

Bir anda, arkasından izlendiğini hissetti. Arkaya dönmek istedi ama yapamadı. Bir şey engelliyordu. Sadece yürüyebiliyordu. Ama hissediyordu. Biri, bir şey arkasından geliyordu. Adımlarını duymuyordu ama kesinlikle peşinden birinin ya d abir şeyin geldiğinden emindi.

Korkusu daha da arttı. Kalbi daha hızlı atmaya başladı. Kendine gittikçe yaklaştığını hissedebiliyordu. Duyamıyordu, göremiyordu ama biliyordu. Arkasındaydı işte.

Hızla yağan yağmur altında sırılsıklam oldu. Hava çok soğuktu ama korkusu, tenine değen soğuk yağmur damlalarını buharlaştıracak kadar ısıtmıştı vücudunu. Ne olduğunu bilmediği, görmediği şey, gittikçe daha yaklaşıyordu.  Hiçbir insan kendine bu korkuyu tattıracak şeyleri yaşatamazdı. Bu, başka bir ‘şey’ olmalıydı. Bu şey, sokağın ıssızlığına, karanlığa, sessizliğe ve korkuya sebep olmuştu. Sahip olduğu tek şey, kalbinin kontrol edemeyeceği şekilde deli gibi çarpmasına sebep olan korkuydu. Korku benliğini o kadar ele geçirmişti ki, bunu nasıl durdurabileceğini bilmiyordu.

Attığı her adımda korkusuna sebep olan durumdan uzaklaşacağına, daha da yaklaştığını hissediyordu. Arkasındaydı. O kadar yakınında hissediyordu ki, kafasını çevirse göz göze gelebilecekti.

Göz göze gelmek. Bu gerçekleşirse, oracıkta kalbinin duracağını biliyordu. Bu korkuya dayanamazdı.

Ansızın arkasında kendisine yaklaşan şeyin varlığını hissedemez olmuştu. Sayısız soru geçiyordu aklından. Ama rahatlamamıştı. Korkuyordu hala. Hem de çok korkuyordu. Aklı artık kendi kontrolüne geçmiş olmasına rağmen ne korkusu azalmış ne huzursuzluğu bitmişti.  Az ileride metro istasyonuna inen merdivenleri gördü. Merdivenleri aydınlatan ışıklara doğru koşmaya başladı. Merdivenlere ulaştı. Basamakları ikişer üçer atlayarak aşağıya kadar indi. Gişe kapalıydı.

Hızla turnikelerin üstünden atladı, koşarak merdivenlerden indi ve kapıları tam kapanırken, son bir gayretle vagona girebildi.  Nefes nefese kalmıştı.

Tren hareket etti.

İnanamıyordu. Olanların hiçbirisine inanamıyordu. Bir şeyler yaşamıştı ancak yaşadıkları akıl alır şeyler değildi. Kafası karma karışıktı. Kendine gelmeye çalışıyordu.

Birden gişecinin olmadığı aklına geldi. Peronda da kimseyi görememişti. Gözlerini açtı ve vagona boydan boya baktı. Vagon bomboştu. Bir tek insan yoktu. Bu akşam tuhaf diyebileceği onca şey yaşamıştı, ama bunun bir sonu gelmeliydi. Ayağa kalktı ve vagonda ilerlemeye başladı. Diğer vagona geçti ama o da tamamen boştu. İçindeki huzursuzluk artıyordu ve tekrar korkmaya başlamıştı. Gelecek istasyonda inmek için Vagon kapısında heyecanla beklemeye başladı. Tren yavaşladı. Perona girdi. Gözleriyle peronu baştan sona süzdü, yine kimse yoktu. Bu olamazdı. ‘Lanet olası tren dursun artık’ diye geçirdi içinden. Tren sonunda durdu. Ama kapılar açılmadı.

Ne olduğunu anlamadı. Kapılar açılmadı. Sağa sola baktı. Hemen sol tarafta acil durumda kapının açılmasını sağlayan bir kol gördü. Tüm gücüyle asıldı. Ama kapılar açılmadı. Tekrar denedi. Yukarı aşağıya defalarca kaldırıp indirdi kolu. Ama kapılar açılmadı.

İki eliyle camları yumrukladı, tekmeledi. Yardım için bağırdı. Ama kapılar açılmadı. Tren yavaşça hareket etti.  Trenin hareketiyle aynı hızda korkusu da artmaya başladı.  Az önce yaşadıkları yüzünden, öncekinden de fazla korkuyordu. Camdan, trenin perondan ayrılışını izlemek zorunda kaldı. Tren hızlanarak perondan ayrılıp karanlık tünelde yol almaya başladı.

Bir an, karanlık tünele giren kapının camında bir karaltının yansımasını gördüğünü sandı. Gözlerine inanamadı. Olduğu yerde kaldı. Göğsünü yırtıp dışarı çıkacak kadar güçlü atıyordu kalbi. Gözlerini kırpmadan cama bakıyordu. Görmüştü. Bir karaltı. Şekli belirsizdi. Camdaki yansıması dahi şekilsizdi. Tam omuz hizasında duruyordu. Arkasını dönmekten korkuyordu. Bu gece gerçek olamayacağını düşündüğü her şeyin gerçekliğini fazlasıyla hissetmişti. Her yeri titriyordu.

İşte yine o his. Bir şey yanındaydı. Hissedebiliyordu. Oradaydı. Gözleri kapalıydı ama vagonun içinde olduğunu hissedebiliyordu. Nefesini, sesini ya da hareket ettiğini duymuyordu ama biliyordu.  Dizleri tutmuyordu. Elleri hareket edemiyordu. Vücudu soğuyordu.

“CEZANI ÇEKECEKSİN”

Tüm vagon bu ses ile inledi. O kadar güçlü bir sesti ki, yankıları neredeyse dakikalarca devam etti. Derin bir dehşete düşmüştü.  Ceza çekecekti. Şu an yaşadığı şey ceza değil miydi zaten? Üstelik bugüne kadar kimsenin yaşamadığı, yaşayamayacağı kadar ağır bir ceza değil miydi?

Trenin yavaşlamaya başladığını hissetti. Küçük bir sarsıntı oldu. Gözlerini açmaya başladı. Artması gereken aydınlığın yerini karanlık alıyordu. Gözleri tam olarak açıldığında trenin ışıklarını tamamen söndüğünü anladı. Hiçbir şey göremiyordu.

Tren iyice yavaşladı. Ama istasyona gelmemişti. Peron da gözükmüyordu. Sessizce bekliyordu.

Tren durdu. Kapı açıldı.

Yavaşça başını sağa sola çevirdi. Ne olduğunu anlamaya çalışıyordu. Kafasını vagondan uzattı. Ama karanlık o kadar ışıksızdı ki, hiçbir şey göremiyordu.

Tünele girerken camdan gördüğü karaltının varlığını hissedebiliyordu. Vagondaydı. Bu düşünce karar vermesini hızlandırdı. Trenden aniden ve hızla aşağıya atladı. Dizleri üstüne düştü. Canı çok yanmıştı ama korkusu, acısından baskındı. Trene tutunarak ilerlemeye başladı. Adımlarını küçük küçük atıyordu. İçindeki korku tırmanıyordu.

İşte yine varlığı hissetmeye başladı. Tam arkasındaydı. Soğukluğunu hissediyordu. Karanlıktı. Hiçbir yeri göremiyordu. Adımlarını hızlandırdı. Bir an sırtına dokunulduğunu hissetti. Buz gibi bir histi. Dokunmuştu. O kadar soğuktu ki dokunuşu. Canlı bir varlığın dokunuşu olamazdı. İçinde can taşıyor olamazdı, etten kandan oluşuyor olamazdı. Tüm gücüyle koşmaya başladı. Önünü göremiyordu ama durmaksızın koşuyordu. Hiçbir şeyi umursamadan tüm gücüyle koşuyordu. Tren artık gözükmüyordu.

Koştukça korkusu azalacağına, daha fazla artmaya başladı. Nereye koştuğunu bilmeden, peşindeki varlığın ne olduğunu bilmeden, daha ne kadar koşması gerektiğini bilmeden koşuyordu. İleride çok zayıf bir ışık huzmesi gördü.

Işığa doğru daha da hızlanarak koşmaya başladı. Işığa yaklaştıkça umutsuzluğu azalıyordu. Çok yaklaşmıştı. Tünelin içinde küçük bir çıkış olmalıydı burası. Çıkış. Bu kelimenin, bunca yaşananları bitirmesini umuyordu.  Artık hürriyetine kavuşacaktı.

Işık tünelin sol tarafında, yerden bir basamak kadar yüksekten, aralık bir kapıdan içeriye doğru süzülüyordu. Son gücüyle kapının kolun tutunarak zıpladı ve girişe ulaştı. Kapıyı biraz zorlayarak iyice araladı ve sürtünerek içeriye girdi.

Kapı sertçe kapandı. Arkasını döndü. Kapanması zaten mümkün değildi. Omuzuyla yüklenerek ancak aralığı artırabilmiş ve girebilmişti. Nasıl kendiliğinden kapanabilirdi ki? Tekrar önüne döndüğünde korkudan bakakaldı.

Ancak bir kol genişliğinde, kendi boyundan sadece birkaç santim yüksek bir koridorun önünde duruyordu. Koşamayacak kadar dar ve alçaktı koridor. Koridor tabandan tavana kadar kirli beyaz fayans kaplıydı ve tavandaki soğuk buz mavisi soluk ışık veren floresan ile aydınlanıyordu. Tavandaki lamba sadece durduğu yerin en fazla birkaç santimetre önünü aydınlatıyor, aslında sadece karanlığı biraz daha katlanabilir hale getiriyordu. O kadar zayıf, buz mavisi bir ışık veriyordu ki, kendi gölgesi bile oluşmuyordu. Birkaç santim sonrası tamamen karanlıktı.

Akşam yaşadıklarının sonlanacağının umudunu yeşerten bu ‘çıkış’, iyiden iyiye ‘umutsuzluğa’ hapsetmişti kendini.

Kapıya yüklenme sesiyle irkildi. Biri, bir şey, kapının önündeydi ve İçeriye girmeye çalışıyordu. Herhangi bir zorlanma yoktu. Bilerek ve isteyerek henüz kapıyı açmıyordu. Sanki kendine devam etmesi için zaman veriyor gibiydi. Ama peşinde olduğunu da hissettirerek. Peşindeydi, ‘cezasını çektirecekti’. ‘Hatırlamasını istediği suçun cezasını çektirecekti.

Hatırlamaya o kadar zorladı ki kendini. Suçlandığı şeyi bir hatırlayabilse, belki telafi edebileceği bir yolu da bulabilirdi. Ama kimsenin bilebileceği bir hatası olmamıştı ki…

Durdu. Bunu biliyor olamazdı. Bu dünyada yaşayan hiç kimse bunu biliyor olamazdı. Kendi bile, aklından o kadar uzaklara itmişti ki, artık hiç hatırlamıyor, düşünmüyordu.

Kapıdan gelen ses ile attığı ilk adım sonrası tavandaki lamba, attığı adımın önünü aydınlatıyor ancak arkasını tekrar karanlığa gömüyordu. Koşamıyordu. Koridor bunun için çok fazla dardı. Kolları duvarlara sürtünüyordu. Başı neredeyse tavandaki floresana değiyordu. Kendisini tabuttaymış gibi hissetti. Bunu düşünmek istemiyordu. Saçma sapan düşünceler geliyordu aklına. Attığı her adımda kapıdan uzaklaşıyordu. Birkaç adım daha attığında, kapının sürtünme sesi yankılandı koridorda. Birisi kapıyı açmış, koridora giriyordu. Artık adımlarını hızlandırmaya hatta zorla da olsa koşar adım ilerlemeye başlamıştı. Birisi, bir şey, bir karaltı koridora girmişti. İçerideydi.

Kurtuluşu olduğunu düşündüğü bu koridorda, peşinde ne olduğunu bilmediği bir şeyden, yaşamı pahasına kaçmak zorundaydı artık. Kapı kapandı.

Artık ilerlemek dışında hiçbir seçeneği yoktu. Hapsedilmişti. Korkudan nefes almakta zorlanıyordu. Koşmaya başladı. Ölümüne. Ölümüne koşmak. Ölümden kurtulabilmek için tüm gücüyle koşmak ya da ölmeye koşmak. Koridorun sonu bunu belirleyecekti.

Birden koridorda ayak sesi yankılandı. Çok korkuyordu. Koştukça adım sesleri daha da yakından gelmeye başlıyordu. Bir yere gidemeyeceğini, tüm kaçışın anlamsız oluğunu kabul etmesini, bunun sonu olmayacağını anlamasını sağlamaya çalışır gibi yankılanıyordu.

“HATIRLA”

Koridor bu kelime ile çınladığında, yere yığıldı. Duvara tutunarak doğrulmaya çalıştı. “HATIRLA” diye tekrarlandı. Daha doğrulamamışken yeniden yere yığıldı. Sadece birkaç adım kalmıştı. Korkuyordu.

İşte o an, başladı. O, unutmak için aylarını, yıllarını alan, kimsenin bilmediği, şeyi hatırlamaya başladı.

O aya hiç yakışmayan şiddette yağmur yağıyordu. Hava çok soğuktu. Akşam saatiydi. Sokaklar kararmıştı. Tek tük koşturan birkaç kişi ve seyrek geçen birkaç araba dışında kimsecikler yoktu.

Aceleyle çıkmıştı iş yerinden. Koşar adımla evine doğru yürüyordu. Sırılsıklam olmuştu. ‘Bu yağmur da nerden çıktı, lanet olsun,’ diye geçirdi içinden. Zaten ıslanmış olan yeni aldığı takımın daha da kirlenmemesi için, adımlarını o kadar dikkatli atmaya çalışıyordu ki, neredeyse parmak ucunda yürüyordu. Bu takım için neredeyse beş ay  fazla mesai yaparak deli gibi çalışmıştı.

Mağazaya girip takımı ilk defa denediğinde, kendini baştan aşağı süzmüştü. Gözlerini alamamıştı. Bu takım sadece onun için dikilmiş gibiydi. Yakışmak ne kelime, kendi için ‘biçilmiş kaftan’dı. Satış görevlisi bile, aynadaki yansımaya hayranlıkla bakmıyor muydu? Sadece o mu, mağazadaki neredeyse tüm müşteriler dönüp bakıyorlardı. Çok pahalıydı ama kendisine zaten ancak bu yakışırdı. Bunu hak etmişti. Her şeyden vazgeçmişti, birçok masrafını kısmıştı. İşe otobüs yerine bir saat erken kalkarak yürüyerek gitmeye başlamıştı. İş dışındaki zamanının hepsini evde geçiriyor, parasını bu takım için biriktiriyordu.

Bugün iş yerindeki herkes ne çok bakmıştı kendisine. Ama takım da bakılacak takımdı. Kumaşı ile, kesimiyle tamamen farklılaşmıştı. Artık saygı görecekti. Artık kabul görecekti. Evet, kendisiyle alay eden herkes buna pişman olacaktı. Hak ettiklerini almaya başlayacaktı. Bu takım elbise, ona ikinci bir şansı verecekti. Tüm bunları düşünerek hızla yürümeye devam ediyordu.

Birden nerden çıktığını anlamadığı bir çocuk bacağına sarıldı. Şaşırmıştı. Ama daha çok, sinirlenmişti.  Zaten yağmur yağıyordu, yürümesi gereken daha yolu vardı. Çocuğa baktı. 5-6 yaşlarında, yüzü yağmurdan ıslanmış ama bunca yağmura rağmen yine de kir içindeydi. Koyu kahverengi gözleriyle kendisine bakıp bir şeyler söylüyordu. Ama o, ceketine asılmış olan küçük kızın ellerine baktı. Tırnakları uzun zamandır kesilmemiş, ama içleri ve kenarları sokağın tüm pisliği ile simsiyah olmuştu. Bu görüntü, kendisini çılgına çevirdi.

O akşama, o çocuğa ait tüm detaylar en ince ayrıntısına kadar aklına gelmeye başladı.

İnanamıyordu. Bu olamazdı. Yaklaşan adımlarla ilerleyen o varlık, bunu hatırlamasını istiyor olamazdı. O akşam yaşananlara ait olan hiçbir şeyi, hiç kimse biliyor olamazdı. Bir tek görgü tanığı yoktu ki. Kimse biliyor olamazdı. Yıllarca unuttuğu bu kahrolası geceyi nasıl hatırlatmıştı. Neden? Bunu nasıl bilebilirdi?

Çocuğa bağırmaya başladı: “Bana nasıl dokunursun? Pis mahluk! O iğrenç ellerini çek üstümden! Seni yabani pislik!” Her bir kelimeyi, açık şekilde duyabiliyordu. Hatırlıyordu. Tüm detayları hatırlıyordu. O an, o kız çocuğuna bağırırken ne düşündüğünü hatırlıyordu. İtiraf etmek istemiyordu ama o geceye ait her şeyi tüm açıklığı ile hatırlıyordu. O kadar bağırıyordu ki çocuğa, kızın kahverengi gözlerinin korkuyla nasıl açıldığını, korkudan nasıl titremeye başladığını görmüştü. Korkudan titremek. Şu an bu koridorda, hatta bu aksam yaşadıklarının kendine yaşattığı da bu değil miydi? Korkudan titremiyor muydu şu an? O çocukta bu kadar mı korkmuştu, o çocuğu bu kadar mı korkutmuştu? O küçücük bedenin, nasıl sarsılarak titrediğini hatırladı. O gece fark etmemişti ama şu an tüm detayları hatırlıyordu işte. O küçücük kız korkudan sarsılmış, donakalmıştı. Titriyordu.

Bağırmaya devam etti. Birden sol elini havaya kaldırdı. Yağmurda havadaki eli ıslanmış, parlıyordu. Her şey saniyeler içerisinde ilerliyordu. Sokaktaki ıssızlık içinde sadece o ve takımına tutunmuş o küçük kız vardı. Göz göze geldiler.

Öfkeden deliye dönmüş olan bakışları, kız çocuğunun bakışları ile buluştular. O an aklından ne geçtiğini apaçık biliyordu artık. O zaman kendisine itiraf edemediği şeyi biliyordu. O kız çocuğunun ölmesini istiyordu. Sadece takımına, o değerli, son zamanda neredeyse hayatını adadığı takımına, o pis elleriyle dokunduğu için onu öldürmek istiyordu.

Çocuk, kahverengi gözleriyle, içindeki korkuyla bakıyordu. Titriyordu. Korkusundan ölesiye titriyordu. Havadaki elini hızla indirdi. Eli, yağmur damlalarını ikiye bölerek hızla ilerledi ve tüm gücüyle küçük kızın sağ yanağına indi. Elinin, yanağına dokunuşunun çıkardı ses, sokakta yankılanmıştı.

Hatırladı. Küçük kızın yanağının ne kadar yumuşak olduğunu, ne kadar küçük olduğunu hatırladı. Eli, tüm yüzünü kaplamıştı. Yanağına isabet etmişti ama tüm suratına inmişti.  Havadaki eli, o küçük kızın suratına tokat olarak indi. Saniyeler içinde olmuştu tüm bunlar. Tokatın şiddetiyle kızın küçük bedeni, savruldu. Elleri takımından uzaklaştı, ayakları neredeyse yerden kesildi ve kaldırımın kenarından caddeye doğru savruldu. Küçük kızın bedeni, havada birkaç saniye süzüldü.

Kız ile göz göze geldi. Kız yere doğru inerken, bakışlarıyla ‘Neden?’ diye soruyordu sanki. ‘Neden? Bunu neden yaptın?’

O an, caddenin ıssızlığını bozan bir ses duydu. Hızla gelen bir araba yere düşmekte olan kıza çarptı. Her şey, saniyeler içerisinde oldu. Yağmur, yürüyüş, kızın karşısına çıkması, elini havaya kaldırması, küçük kızın caddeye savrulması, arabanın gelmesi, çarpması ve hızla uzaklaşması.

Küçük beden yerde yatıyordu. Her şey durmuştu. Yağmur damlaları dahi düşmüyordu sanki. Caddeyi, yağmurun damlaları değil, kızın bedeninden akan kanlar ıslatıyordu. Bakakaldı. Küçük kızın gözleri açık, caddenin kenarında yerde cansız şekilde yatıyordu. İnanamıyordu. Yaşananlara inanamıyordu. Bunu istememişti. Asla istememişti. Sadece kızmıştı. Evet sadece kızmıştı. Ama bunu istememişti. Arabanın geleceğini bilemezdi. Karanlık cadde de kızı göremeyeceğini bilmezdi. Hala kızın gözlerine bakakalmıştı. Ayıramıyordu. Sanki kanlar içerisinde yerde sessizce yatan kızın gözleri hala canlıydı. Hala neden diye soruyorlardı.

O kadar küçük bir bedenden bu kadar çok kan akmasına şaşırmıştı. Caddenin ortası tamamen kan içerisinde kalmıştı. Sessiz sedasız ölmüştü. Daha henüz birkaç yıldır nefes alan, oyunlar oynayan o küçük beden artık yaşamıyordu. Neden sanki önüne çıkmıştı ki? Daha çok küçüktü. Tek başına evde bile bırakılamayacak kadar küçüktü. Bu saatte sokaklarda ne işi vardı? Lanet olsun! lanet olsun!

Kızın gelişi, bakışları, tokat, arabanın çarpması, kan…Tekrar edip duruyordu gözünün önünde. Kızın bakışları hala üzerindeydi. Hissediyordu. Görüyordu.

Kendine geldi. Sağa sola baktı. Kimse yoktu. Apartmanlara baktı. Kimseler yoktu. Emindi. Hiç kimse.

O halde kimse bir şey görmüş olamazdı. Ne kızı, ne kendini görmüş olamazdı. Son bir defa küçük kızın cansız bedenine baktı. Koşar adımlarla uzaklaştı. Az önceki olay olmamış gibi, hızla yürümeye başladı. Evine doğru koşar adımlarla ilerliyordu. Kızın bedeni, caddenin kenarında, kendi kanının içinde sessizce yatıyordu.

“Ben bir şey yapmadım. O araba, lanet olası araba bu havada ne demeye hızlı gidiyordu ki? Kesin sarhoştu. Tabii bu adamlar yüzünden her gün onlarca insan ölüyordu. Lanet olası sarhoşlar!” dedi. Kendini ikna etmeye çalışıyordu. İnandırmaya çabalıyordu. Suçsuzdu. O kızın ne işi vardı sokaklarda. Bu bir kazaydı. Evet. kazaydı. Bunun olmasını istememişti. Her gün olan kazalardan biriydi.

Duvara tutunarak ayağa kalkmaya çalıştı.  Ama hatırladıklarının ağırlığı ile yere kapaklanmıştı tekrar. Ayak sesleri artık yanı başın kadar gelmişti. Tam ayak ucunda durmuşlardı. Bakmıyordu. Aklında sadece kız vardı. Küçük kızın kanlar içinde açık gözleri vardı. Kendine ‘neden’ diye soran gözleri vardı. Yağan yağmur kızın yüzünden saçlarına ve bedeninden akan kana karışıyordu. Artık ne karartı ne varlık umurunda değildi.

Yıllarca, kendinden bile sakladığı, her an hatırlayacak olmak korkusuyla unutmaya çabaladığı o anı, o kızı hatırladı. Kızın kanlar içindeki masumiyetini hatırladı. Kalbi yavaşlamaya başladı. Korkusu kayboldu. Sırtüstü yere yığıldı. Gözlerini açtı. Karşısındaki varlığa baktı. Göz göze geldi. Gözlerini tanıdı, bakışını tanıdı. Karaltı yerde yatan bedenine doğru eğildi. ‘Ben suçluyum,’ diye fısıldadı. O son kelime ile kalbi atmayı bıraktı.

31 Aralık 2016 sabahı aynı mahallede bulunan dört ayrı evin kapısı aynı zamanlarda çaldı. Kapıların önünde, küçük bir çocuğun içine sığabileceği büyüklükte, özenle paketlenmiş hediye kutuları vardı. Kutunun üzerinde birer isim ve hepsinin yanında aynı not bulunuyordu.

“Gece on ikiyi vurmadan kutuyu aç.”

Bu hediye kutusunun geldiği evlerden ilki dört kişilik bir çekirdek ailenin eviydi ve kutunun üzerindeki isim evin annesine aitti. Kapıyı kendisi açmış olan anne notu okumadan önce bu hediyenin büyük bir reklam ajansının yönetici yardımcısı olan, başarılı, sosyal ve şanslı kocasına geldiğine emindi. Bu yüzden de kapıdaki hediyeyi koymak için, kocasına gelmiş onlarca hediyenin ve çocuklarına aldıkları birkaç büyük paketin bulunduğu çam ağacının altında uygun bir yer açtı. Ardından paketi o yere taşımak için kucakladı. Aslında geçmiş yıllarda olduğu gibi kendisine bu paketlerden hiçbir şey çıkmayacağını bildiği için (ve belki kocasını kıskanmayı, ilk aldatılışını öğrendiği evliliklerinin daha cicim aylarında bıraktığı için) bu paketi de incelemeyecek, üzerindeki notu okuma gereği bile duymayacaktı ama o koca paketin kuş gibi hafif olduğunu fark edince, donuk hislerinde bir kıpırdanma hissetti. En son ne zaman bir şeyi merak ettiğini düşündüğü kısa bir sürenin ardından paketteki nota baktı ve notun üzerinde kendi adını görünce merakı yerini şaşkınlığa bıraktı. Kocası bunca yıl sonra böyle bir hediye alacak ne yapmış olabilirdi ki?  O anda kafasında beliren düşünce dizlerini titretti. Bir aldatmanın karşılığı olamazdı bu hediye çünkü en son ‘aldatma pişmanlığı’ hediyesini aldığında evliliklerinin dördüncü yılıydı ve bugüne kadar geçen on yılda yüzlerce kez daha aldatıldığını biliyordu ama kocası artık eskisi gibi pişmanlık duymadığından hediye almayı bırakmıştı. O zaman belki bu kez daha kötü bir durum vardı ortada. Belki konuşkan, hayat dolu, güçlü bir kadına rastlamış ve eve bir daha gelmemeye karar vermişti adam. Kadın, az önce hissettiği heyecan ve şaşkınlıktan çok daha güçlü bir duyguya kapıldı: Korku. Saatin kaç olduğu, kutunun üzerinde ne yazdığı artık onun için önemsizdi. Kırmızı puantiyeli parlak hediye paketini parçalayıp açtı. Yarısı soyulmuş kutunun tepesinden tutup iki eliyle kartonu ayırdı ve içine baktı. Önce kutuyu boş sandı ama sonra dipte duran sarı bir zarfı ve zarfın hemen yanına bantlanmış küçük şişeyi gördü.

***

Ev Hanımı’nın aldığı paketin aynından almış diğer evde iki kişi yaşıyordu. Evin sakinleri üniversite öğrencileriydi ve aralarından su sızmayan bu iki adam aynı zamanda çocukluk arkadaşıydılar. Biri üniversitenin prestijli bölümlerinden birini kazanınca diğeri de onun yanında olabilmek için puanının yettiği herhangi bir bölümü yazıp arkadaşını yalnız bırakmamıştı. O sabah ikiliden haylaz olanı sevgilisiyle yeni yıl alışverişindeyken diğeri kapıya gelen paketi almış ve üzerinde arkadaşının adı yazıyor olmasına rağmen, aramızda sen ben mi var ki, diye düşünerek merak uyandıran dev paketi açıvermişti. Kocaman paketin içinden ufacık bir likör şişesi ve sarı bir zarf çıkınca da iki yudumluk likörü kafaya dikip zarfı arkadaşının masasına bıraktı.

***

Üçüncü ev epey kalabalıktı. Evin sahipleri, yaşadıkları apartman da dahil, aynı mahalledeki birkaç apartmanın, üç beş iş yerinin ve mahallenin dışındaki geniş arsaların da sahibiydiler. Malın mülkün emek sahibi olan yaşlı çift keyif çatıp son zamanlarının tadına varmak için, bütün haklarını oğullarına devretmişlerdi. Oğulları da hayırsız bir evlat çıkmamış babasının işlere gösterdiği özeni aynen devam ettirmişti. İş disiplini olan bu oğul her sabah evden çıkarken, iki çocuğunu ve yaşlı anne babasını karısına emanet eder, her birini sevgi ile kucaklar sonra da akşamın geç saatlerine kadar hiç durmadan çalışırdı. Evinde iyi aile adamı olan bu kişiyi bir de çalışanlarından sorsaydınız, her biri önce etrafı kolaçan eder, ardından da biriktirdikleri ne varsa döküverirlerdi size.  Bir kere patronları vicdandan yoksun bir adamdı. Hastalık ve bir yakını kaybetmek de dahil hiçbir mazeret için izin vermezdi çalışanlara. Bırakın fazladan izni, haftalık izinleri kullandırmaz, çalışma saatlerinin iki üç saat fazlasını çalıştırmadan bırakmaz, her yapılanı denetler ve hiçbirini beğenmez, daha da beteri beğenmediği her şey için çocuk gibi azarlardı karşısındakini. Yeni yılın kutlanacağı o günü ele alalım mesela. Onunla çalışan kimse izinli değildi o gün ve çoğu da geç vakte kadar çalışacaklardı. Ancak patron o günü evde geçirmeye karar vermişti. Anne babasını, eşini ve çocuklarını erken saatlerde bir alışveriş merkezine bıraktıktan sonra eve gelmiş yıllık kar zarar hesabı yapacağı sesiz bir sabahın heyecanıyla kendisine güzel bir kahve hazırlamış, tam masasına kurulmuştu ki kapı sesini duydu. Tahmin edileceği gibi kapıda puantiyeli, parlak dev bir paket duruyordu ve üzerinde patronun adı yazıyordu. Alıp içeri taşıdı paketi. Hemen üzerindeki notu okudu. Okur okumaz da eşinin televizyonlardan gördüğü saçma sapan şeylere özenmesi sonucu hazırlanmış bir oyun olduğunu düşündü ve öfleye pöfleye paketi açtı. Paketin içindeki sarı zarf onu daha da sinirlendirdi. Şu garip oyunlar, yeni yeni icatlar hayatlarına musallat olmasın diye neredeyse evdeki televizyonu kıracak olmuştu kaç kere. Şimdi de bu oyuna uymazsa yılbaşı zehir olacak, karısı suratını salladıkça evdekiler sorunu anlayacak ve sonunda herkesten azar işiten yine patron olacaktı. Zarfı açtı. İçinde bir yeni yıl kutlaması davetiyesi ve bir de küçük not kağıdı vardı. Davetiyede eski bir fabrikanın adresi verilmişti ve not olarak da gece 00:15 ‘de mutlaka bu adreste olması tembihlenmişti.

“Zehirlendin. Hayatını kurtarmak istiyorsan, panzehiri iç.” Yazıyordu. Patron yazıyı okuyup kutudan çıkan küçük şişedeki sıvıyı içerken, bu garip oyunun en azından diğer fantezi kurmacalarından daha güzel hazırlanmış olduğunu düşünüp karısını ilk defa takdir etti.

***

Paketin gönderildiği dördüncü ve son evde genç bir şair oturuyordu. Kendisine şair demeyen bir şairdi bu genç. Şiir yazmayı çocukluğundan beri sevmişti ve yazdığı şiirleri okuyan herkes ondan çok etkilenmişti ama nasıl şair olunacağını bilmediğinden o da garson olmayı seçmişti. Yaptığı iş karnını doyurmuş faturalarını ödemiş ve bedenini hayatta tutmaya yetmişti ama ruhunu öldürmüştü. Bu büyük içsel yıkımın öncelikli sebebi sevdiği işi yapmıyor olmasıydı. Bir diğer sebebi de herkesin ‘patron’ diye seslendiği çok zengin bir adamın yanında çalışmasıydı. Patron öyle soğuk, vicdansız ve kaba bir adamdı ki sevdiği işi yapan birini bile hayattan soğutabilirdi. İşte şairimiz de bu adamın yanına düştüğü için iki kat şansız olduğunu ispatlamış oluyordu. Şansız Şair, oldukça kibar ve düşünceli bir genç olduğundan Patron’un dikkatini cezbetmiş, belki de onun için daha keyifli bir kurban olmuştu. Kahve dükkanı, diğer onlarca iş yerinin en küçüğü olmasına rağmen sanki özellikle Şair’e eziyet etmek için yapar gibi, en çok vakit geçirdiği yer burasıydı Patron’un. Hem vakit geçiriyor hem müşterilerle hoş sohbet kuruyor hem de Şair’in dünyasını dar ediyordu. O yılbaşı günü de diğer özel günlerde olduğu gibi dükkanda geç saate kadar kalacak bir zavallı gerekiyordu. Tabii ki Patron’un seçimi Şair’den yana olmuştu. Bizimki gecenin geç saatlerine kadar gelen tek tük müşteriye kahve verdi, peçetelere şiir yazdı ve içinden, şansıyla birlikte iş verenine de bildiği küfürleri saydı. En erken gece yarısında dükkanı kapatması gerekiyordu ama bugün onu kimsenin denetlemeyeceğini düşünerek yeni yıla yarım saat kala evine döndü ve kapıda puantiyeli hediye paketini alıp heyecanla evine girdi.

***

Yeni yılın ilk gününde saat 00.15’i gösterirken, şehrin biraz dışında kalan eskiden silah fabrikası olarak kullanılmış ama sonrasında fabrika sahiplerine küçük geldiği için kapatılıp satışını bekleye bekleye çürümeye yüz tutmuş bir binanın önünde iki araç duruyordu. İçeriden de birbirini orada görmüş olmanın şaşkınlığını yaşayan iki kişinin konuşmaları duyuluyordu.

“Ama nasıl olur hanımefendi, buraya gelmemi isteyen eşimdi? Yani nasıl oluyor da size de buraya gelmenizi söylüyor? Yakın arkadaşı mısınız onun?”

Patron, karşısındaki korkmuş ve şaşkın kadına soru sorarken kendisinin de garip duygular içinde olduğunu ve hatta bu ıssız yerin tüylerini diken diken ettiğini belli etmemeye çalıştı.

“Hayır efendim daha önce de söylediğim gibi bir kutu aldım ve… Yani belki kocam… Hani yaptığı bir şey değildir ama televizyonlarda neler görüyoruz. Yani çocuklarım da babaannelerinde geçirince bugünü, öyle düşündüm.”

Ev Hanımı, zarfın kocasının bir sevgilisinden gelmiş olabileceğini düşünmüştü. Kocası, çocukları babaannelerine götürürken trafiğe takılıp yeni yıla yolda girmekten korktuğu için eve gece yarısından sonra geleceğini söyleyince şüphelerinin çoğalmıştı. Sonunda kendisine meydan okumak için bu hediye paketini göndermiş olduğunu düşündüğü utanmaz kadınla kocasını burada basmak umudu ile buraya geldiğini anlatmak istedi ama…

“Peki kocamla ilgili değilse, kim bizi buraya çağırdı? Eşinizi bazen kahve dükkanında görürüm o kadar. Adresimi bilmeyi bırakın adımı bildiğini bile düşünmüyorum. Böyle bir tuhaflık yapacak kadar çılgın mıdır?”

Patron’un cevabı duyulmadan dışardan bir araba sesi daha duyuldu. Fabrikadaki ikili, yeni geleni görmek için koşarak girişe çıktılar.

Kapıda duran taksiden inen genci görünce de ikisi birden bağırdı.

“Senin ne işin var burada?”

Garson genç, patronunu ve kahve dükkanının müşterilerinden bir kadını terkedilmiş bir fabrikada kendisini beklerken görmeyi umuyor olmazdı ama yine de sakin kalabilmesinin nedeni belki de hayattaki şansına bağışıklık kazanmış olmasıydı.

“Şey Patron, bir paket vardı…”

“Anladık anladık, kes! Bizim hanım bu daveti nasıl planladı anlamadım, hangi programlarda öğretiyorlar böyle gariplikleri yahu.”

Ev Hanımı lafa girdi.

“Nereden biliyorsunuz hanımınızın hazırladığını? Bu ne tuhaf davetli listesi böyle? Belki başka biri yaptı bu şakayı.”

“Olur mu canım, bu mülk benim aileme ait. Olsa olsa karımdır diyorum.”

O sırada, kadının titrediğini gören şair lafa girdi.

“Hanımefendi siz çok üşüdünüz belli ki içeri girelim haydi hasta olacaksınız.”

Dedi ve kadının yanına doğru yürüyerek onu içeri yöneltti. Birkaç adım atmışlardı ki Patron’un sesiyle durdular.

“Baksana taksici camdan bakıp duruyor. Ver herifin parasını da gitsin, zaten aynı apartmandayız ben bırakırım seni.”

“Tabii ki efendim.”

Patron’un ilk defa bir inceliğini görmüş olan Şair buna da şaşırmadı çünkü parayı kendi ödemekten korkan adamın, yanındaki kadına çaktırmadan nasıl bu konuyu açacağını bilemediğini ve iyilik yapıyor kılıfına sokup üç kuruş vermekten kurtulduğunu düşünüyordu. Aslında Şair, bu taksinin parasını ödemesi gerektiğini, ona kiraladığı kapıcı dairesi için aldığı iki kat kiranın yanında bu yol parasının lafı bile olmayacağını söylemek istedi adama. A ma her zamanki gibi sessiz kaldı ve ikilinin binaya girişlerini izledi.

Üçlü fabrikanın içinde birbirlerine paketi ilk alış anlarını anlatmaya başlamıştı. Zarfın içinde okudukları yazıya kadar her şey birebir aynıydı. Ama konu yazıya gelince Şair cebinden notunu çıkarıp Patron’a verdi. Patron notu okumaya başlamadan fabrikanın dış kapısında büyük bir gürültü duydular ve hemen kapıya çıktılar. Gelen Öğrenci’ydi ve onu bıraktıktan sonra motoruyla uzaklaşan arkadaşına el sallıyordu.

“Genç! Sana da mı davetiye geldi?” diye seslendi Patron.

“Evet, parti ne tarafta? Çok sessiz burası.”

Öğrenci karşısında yaşlı bir adam, hayattan bezmiş gibi görünen bir kadın ve heyecanla titreyen bir yaşıtını görünce, partiye gelme fikrinin çok parlak bir fikir olmadığını anladı. Üçlü durumlarını kısaca özetledikten sonra yeni gelen de onlara kendi hikayesini anlattı ve hep birlikte bu ıssız yerden gitmelerinin daha isabetli olacağına karar vererek arabalara doğru ilerlediler. Kadın Öğrenci’yi, adam da Şair’i arabasına aldı ama ikisini de paniğe sürükleyen bir şey oldu: Arabalar çalışmıyordu. Ev Hanımı’nın telaşla bağırdığı, Şair’in titrediği, Öğrenci’nin küfürler savurduğu bir kargaşanın ardından Patron kükreyerek sessizliği sağladı.

“Telefonlarınızı deneyin! Benimki çalışmıyor. Bu iş şaka olmaktan da sürpriz olmaktan da çok uzak bence.”

Herkes telefonunu baktı ama sinyal bulan olmadı. Kadının aklına Şair’e gelen farklı not kağıdı geldi.

“Şu çocuğun notunu oku bakalım ne diyor, belki bir şeyler anlaşılır.”

“Benim notumu hiç okumasak daha iyi. Daha çok telaşlanacaksınız çünkü.”

Patron katlanmış kağıdı açıp okumaya başladı.

“Panzehiri içtiysen davetiyedeki adrese de gideceksin demektir. Sen davetliler arasında en dezavantajlı hayatı yaşayan kişi olduğun için, bu davette sana bir avantaj vermek istedim. İstersen bu avantajı kullanıp hayatta kalabilirsin. Aranızdan bir kişi bugünü organize etti ve bu organizasyonun amacı onun dışında kalan üç kişinin öl…”

“Bu nasıl bir şey be, sen mi yazdın lan bunu?”

Patron Şair’in yakasına yapışacakken kadın araya girdi.

“O yazmış olsa niye okutsun bize? Sonunu oku şunun. Bitti mi?”

“Ben yazmadım tabii ki. Biri ölecek diyor hatta hepimiz öleceğiz. O kişiyi bulup öldürmelisin yoksa o hepinizi öldürecek diyor son cümlede. Ya gerçekse?”

“Üçümüz aynı notu aldık sen niye farklı not aldın? Bu işte var bir bokluk!”

“Öyle mi? Peki ya sensen o kişi? Bu fabrika senin, buraya ilk gelen sensin, hem paran çok diye kafayı yemiş bir zengin kaçık olmadığın ne malum?”

Öğrenci bunları söylerken Patron’un üzerine yürür gibi yaptı ama bu sefer titrek Şair sesini yükselterek lafa karıştı.

“Bence bunların hepsi saçmalık, hiçbirimiz katil falan değiliz. Belki katil biz öyle düşünelim de birbirimizi yiyelim istiyor. Notu size okuyacağım belliydi onun için. Bizi tanıyan biri olabilir. Çok film izlerim ben, biliyorum böyle şeyleri. Önemli olan …”

“Peki sana ne demeli?”

Ev hanımı Öğrenci’ye şüphe ederek bakıyordu.

“Ne olmuş bana?”

“Paketlerde adı yazmayan sadece senmişsin. Adın yazmıyorsa niye kalkıp buraya kadar geldin ki?”

“Arkadaşımın adı yazıyordu dedim ya. Arayıp gece kız arkadaşında kalacağını söyledi bana. Zarftan ve paketten bahsedince aç dedi. Açıp okudum. Gece boyu yalnız olma git, dedi. Güzel bir fikir gibi geldi o an.”

“Aman ne fikir!”

“Sen de buradasın ama kocandan gelen bir hediye öyle mi? Kocasıyla böyle oyunlar oynayan bir kadına benzemiyorsun pek.”

Öğrenci’nin alaycı gülüşü Şair’in öksürükleriyle bölündü. Sarsıla sarsıla öksürdükten sonra yere oturan gencin ağzının kenarındaki kanı gören diğerleri ne yapacaklarını şaşırdılar.

“Hasta falan mısın sen oğlum?”  dedi kadın.

“Hasta mı? Yok, değilim. Üşüttüm belki soğuktan.”

“Ağzının kenarında kan var.”

Bu kez de kadın kesik kesik öksürdü. Grup iyice korkmuştu ve bir süre sessiz kaldılar. Sessizliği bozan ard arda gelen öksürükler ve bunlara dayanamayan Öğrenci oldu.

“Panzehir diye koyduğu şişe… Asıl zehir o olmasın?”

“Ne diyorsun be?”

“Düşünüyorum ihtiyar. Bu adam hepimize zehirlendiniz diye not gönderdi ve panzehir için dedi.”

“Sana değil ama!”

“Bir dakika beyefendi izin verin de konuşsun çocuk.”

“Hepimizi,” ters ters Patron’a baktıktan sonra düzeltti. “Yani sizi ve arkadaşımı, aynı yerde yakalayıp zehirlemiş olması çok zor. Hem düşünsenize çok akıllıca değil mi, panzehir içiyor olacaksınız ama zehirleneceksiniz.”

“Nasıl da hoşuna gitti!”

“Hayır ihtiyar, hoşuma giden bir şey yok, sadece durumu değerlendirmeye çalışıyorum. Kafanı çalıştırsana biraz. Aramızda düşmanı olabilecek kişi sensin. Ölmesi istenecek de bir sen varsın bence. Seni, bir komşunu ve yanında çalışan çocuğu nasıl aynı tuzağa düşürdüler onu anlamaya çalış.”

“Sen nereden biliyorsun komşu olduğumuzu ya da bunun benim yanımda çalıştığını,” diyerek Öğrenci’nin boğazına sarıldı Patron. Çocuk iri yarı bu adamın gücüyle yere kapaklandı. Adam altına aldığı gencin boğazını var gücüyle sıkarken, Ev Hanımı duruma daha fazla dayanamayıp adamın üzerine atlayıverdi. Ancak adam onu da bir hamlede kenara itti. Kadın çığlık çığlığa bağırarak kapıya doğru koşuyordu ki bir şangırtının ardından gelen iniltiyle olduğu yerde dondu. Arkasını dönüp baktığında Patronun kanlar içinde yerde kıvrandığını ve az önce ölmek üzere olan Öğrenci’nin de ona yardım etmeye çalıştığını gördü. Bir an için gözleri Şair’i aradı ve kısa sürede buldu. Garson Şair, elinde kırık bir içki şişesiyle yere oturmuş hem titriyor hem de ağlıyordu. Kadın bu sefer de “Neden? Neden yaptın böyle bir şey? Nasıl gideriz hastaneye? Ne olacak bu adama?” diye bağırmaya başladı. Yerde kıvranan adamın boynuna tampon yapan öğrenci cevapladı kadını.

“Ölecek! Yarası çok ağır. Yaşaması imkansız. Bize verilen zehir kan akışımızı hızlandırmış olmalı ya da bu titrek çocuk adamın damarını buldu bilmiyorum ama yaşamaz bu adam belli.”

“Titrek dediğin çocuk hayatını kurtardı.”

“Evet ama fazla sert oldu sanki. Boynundan saplamak gerekli miydi?”

Bu sırada hepsi fark etti ki Patron’un seyiren kolları artık hareketsizdi. Öğrenci adamın nefesini dinleyip nabzını yokladıktan sonra diğer ikisine baktı. Ve bir süre sessiz kaldılar. “Bence zehirlenmiş olsak şimdiye kadar daha çok belirti çıkmalıydı ortaya yani işin uzmanı değilim tabii ama eczacılık birinci sınıftayım ve zehirleri az çok biliyorum.”

“Eczacılık mı? Zehirleniyoruz ve aramızda bir katil var, tesadüfe bak ki sen eczacısın!”

“Ne kastediyorsunuz siz hanımefendi? Ben zehirlemiş olsam aptal gibi ifşa eder miyim kendimi? Söylemesem nereden bileceksiniz?”

“Tartışmayı kesin artık. Patron’un üzerini örtmeliyiz. Etrafta bir şeyler gören var mı?”

“Sokak lambalarının ışığından başka ışık yok mudur bu izbe yerde? Etrafı doğru dürüst göremiyoruz ki. Benim arabamda battaniye vardı,” derken Şair çocuğa baktı kadın. “Anahtarı ver ben giderim. Şimdi benim gibi bir katille aynı yerde durmak istemezsin sen!”

Kadın itiraz edemeyecek kadar haklı buldu Öğrenci’ yi ve anahtarını uzatırken çocuğun yüzüne bakmadan torpidoya bakmasını söyledi.

Öteki çıkar çıkmaz kalanlar birbirine yaklaştı ve kadın konuşmaya başladı.

“Bak söylüyorum, bu çocuğu gözüm tutmadı. Neredeyse aynı sokaktayız ama hiç görmedim ben bunu. Şimdi birden çıkıyor ortaya. Hem onun adı yazmıyormuş zarfta öyle dedi. Çok soğukkanlı değil mi?”

Sendeledi ve ayağını hafifçe burktu kadın. Şair çevik bir hareketle kadını belinden yakaladı ve ona destek verip oturabileceği bir yere kadar yürüttü. Kadın oturup ayağını ovarken konuşmaya devam etti.

“Ah! Ayaklarım tutmuyor artık. Baksana bileğim de çok acıyor ve fazlasıyla halsizim. Sence zehirlendik mi gerçekten?”

“Biraz dinlenin.”

Kadın bir an olduğu yerde sıçradı: “Ne var? Ne oldu?”

“Hiç… yani … hiç işte… ürperdim. Fikrini sormuştum?”

“Fikrimi mi? Bilmiyorum. Az önce patronumu öldürdüm ve bunu yapma sebebim olan adam çok rahat bir şekilde kalkıp beni suçladı. Onu benim de gözüm tutmadı hanımefendi. Hem endişelenmeyin diye söylemedim ama arka cebinde bıçak görmüştüm. Daha ilk anda, fabrikaya girmeden gördüm ama bir şey söylemek istemedim. Korkuy…”

“Seni kaltak!”

Öğrenci dış kapıdan koşarak geliyor bir yandan da küfürler savuruyordu.

“Sen yaptın! Bizi zehirledin! Şimdi de burada garip bir iş çeviriyorsun ki birbirimizi öldürelim.”

“Saçmalama ne söylüyorsun sen?”

“Arabanın arka camında bunu buldum.

Elinde yuvarlak bir yapışkanlı kağıt sallıyordu. Kağıdın büyük kısmı yırtık olduğundan tam okunamıyordu ama üniversite girişlerinde yapıştırılan kağıtlara benziyordu.

“O da ne öyle?” diye sordu şair ve hızla Öğrencinin yanına geldi.

“Bu okulumuzun laboratuvarına girişlerde yapıştırılan bir kağıt ve bil bakalım bu bölümde neler vardır? Tabii ki zehirler!”

“Saçmalama bir laboratuvara girdi diye kadını katil mi ilan edeceksin?”

“Oraya hiç gitmedim!”

“Bak işte, bir de yalan söylüyor!”

“Sen… Sen katilsin asıl ve beni suçlu göstermeye çalışıyorsun!”

“Tam bir klişe! Kadın katillerin bir numaralı silahı zehirler ve tabii iki numara da kendileri adına cinayet işleyecek erkekler!”

Bu sözlerden sonra Öğrenci’nin önünde durarak onun kadına yaklaşmasını engellemeye çalışan Şair hızla dönüp kadına baktı. Söylenenler ona da mantıklı gelmiş gibi başını hayal kırıklığıyla salladı ve Öğrenci’nin önünden çekildi. Böylece önü açılan genç hiddele bağırarak kadına yürümeye başladı.

“Hemen konuş sapık karı ne verdin bi…”

Kulaklarını çınlatan bir patlama sesi duyuldu ve Öğrenci kan içinde yere düştü. Midesini tutuyor ve yuvalarından fırlayacak gibi açılmış gözleriyle kadına bakıyordu. Kadın, Şair’e döndü: “İnan… İnan mecburdum. Bak ben yapmadım. Yani zehir yok… ben bilmem…  silah buradaydı. Elimin orada… Oturunca buldum ama söyleyemedim sana. İnanıyor musun?”

Kadın ayağa kalmış, yerde cansız yatan Öğrencinin üzerine kapanmış Şair’e doğru ilerliyordu.

“Yemin ederim istemedim. Ama o yapmış olmalı. Bak ben hiç üniversiteye, labarotuvara falan gitmedim. O uydurdu. Beni suçlu çıkarmak…”

Fabrika kahkahalarla inledi. Titrek şair hem gülüyor hem de önceki ezik duruşunun aksi bir kendine güvenle kadının taklidini yaparak doğruluyordu.

“Ben değildim. Dim dim dim. İnan an an an hiç böyle güleceğimi düşünmemiştim hanımefendi sen de buna inan.”

Kadın elindeki silahı bu sefer iki eliyle kavradı ve Şair’e doğrulttu.

“Sakın yaklaşma!”

“Merak etme yaklaşmıyorum. Ve emin ol sana inanıyorum. Sen değildin, çünkü her şeyi hazırlayan bendim.”

Kadının gözyaşları görüşünü engelliyordu. Aslında bu engel olmasa bile karşısında duran bu adamın az önceki tatlı genç adam olduğuna inanmak güç olacaktı.

“Neden?”

“Nedeni çok açık değil mi?”

Patron’un yanına gidip onu ayağıyla dürttü.

“Bu şerefsiz beni her gün yüzlerce mahallelinin önünde eziyordu. Alaylar, itip kakmalar ve tabii küfürler… İşin tuhafı senin de aralarında bulunduğun dükkanımızın düzenli müşterileri, yani mahalle sakinlerimiz, sanki bana yapılan haksızlığı görmüyor gibi bu yavşakla tatlı tatlı muhabbet edip ona saygı duyuyordu.”

Kadın gözyaşlarını koluna silerken dış kapıya doğru koşarsa bu delinin eline düşeceğini bildiğinden başka bir kaçış yolu arıyordu gözleriyle.

“Aslında fabrikanın çıkış yollarını kapattım. Tek giriş-çıkış bu kapıdan.”

“Ben ne yaptım sana? Kendin söylüyorsun işte bütün mahalle sessiz kaldı diye. Niye beni seçtin peki?”

“Gerçekten hatırlamıyorsun değil mi? Dur bakalım önce şu uyanığa gelelim.”

Şimdi de Öğrenci’nin yanına diz çökmüştü ve kafasını cesede yaklaştırıp avını yiyen bir kurt gibi poz verdi. Yerdeyken gözlerini olabildiğince kaldırıp suratındaki acımasız gülüşle kadına baktığında, kadın baştan ayağa titrediğini hissetti. Aniden zıplayarak ayağa kalktı Şair.

“Aslında kurbanımız bu değildi, çok sevgili arkadaşıydı ki eczacılık okuyan da o arkadaşıdır.” Bu bilgi kadını biraz olsun şaşırtmadı. Bir gecede yaşadığı onca şeyi düşününce sebepsiz yere yalan söylemiş olan genç bir çocuk şaşırtıcı gelmiyordu.

“Her zaman yaptığı gibi arkadaşının kimliğini kullanarak üstünlük sağlamak istedi o kadar. Bunun kendini beğenmiş arkadaşı benim elimden bir şey aldı.”

Bir süre sessizlik oldu.

“Hayatımdaki tek güzel şey şiir yazmak ve şiirlerimi yıllardır kimseye okutmamıştım. Kahve içmeye gelen o kızla tanışana kadar tabii. Sizin gibi kör değildi. Şu yavşağın bana küfür ettiğini duymuş bir gün.”

Dönüp Patron’un cesedine tükürdü.

“Gelip şikayet kağıdı istedi ve dilekçe yazdı. Gerçi o dilekçe için akşam bir iki tekme yedim ama hiç önemi yoktu. Kızın bir dahaki gelişine kadar onlarca şiir yazdım. Her gün birkaç şiir yazıp koydum cebime. Ve bir hafta sonra yeniden geldi. Ona şiirleri verdim. Teşekkür ettim. Çok sevindi. Hatta bir şiiri açıp okudu. Nasıl yetenekli olduğumdan, okula gidebileceğimden, iyi bir yazar olabileceğimden bahsedip durdu.”

Arkasını dönüp kapıya yürürken bir dakikalığına konuşmadı. Sonra aniden kadına dönüp daha yüksek sesle devam etti.

“Bir daha gelmedi. Aylarca bekledim gelmedi. Okulunun önünde bekledim. Görmeyi umdum. Bu uyanığın arkadaşıyla gördüm sonunda. Belki eski, belki yeni bir ilişki. Kalbim söküldü. Ciğerlerimi fareler kemirdi. Ölmek istedim. Uzun zaman takip ettim onu. Evini annesini arkadaşlarını bile takip ettim. Ve bir gün annesinin yanında seni gördüm. Tanıdık bir yüz olunca ufacık bir umut doldu içime. Belki seni aracı koyardım. Ne de olsa kahve içmeye sık geliyordun, bana aşinaydın. Sizi takip ettim. Hatta çok yakın durdum ki beni görür, selamlaşır ve belki anneyle tanıştırırsın diye. Sonra bir ara senin anneye kahve dükkanına gitme teklifini duydum. İyice mutlu oldum. Birlikte yürüyordunuz ki anne benim kızına verdiğim şiirleri ve sonrasında kızın erkek arkadaşıyla yaptığı tartışmayı anlattı sana. Aslında o da bizim dükkana gelip beni görmek istiyordu. Şiir yazan adamları, bir şeyleri yasaklayan adamlara tercih ettiğini söyledi sana. İçim umut doldu. Koşup arkadan sarılacaktım neredeyse ikinizi de. Ama sen konuşmaya başladın uğursuz sesinle. Beni tanıdığını, ezik ve tuhaf bir tipe benzediğimi, kim bilir kaç kıza şiir veriyor olabileceğimi anlattın durdun. Sonra üniversitedeki çocukla benim bir olmayacağımı, aptallığımla iş verenimi bile bezdirdiğimi ve en iyisinin kızın aklını hiç karıştırmamak olduğunu söyledin. Mutsuz ev kadınından ilişki dersleri! Aslında o dakika boğazına sarılmalıydım ama şoku atlatmayı bekledim. Ölü hayatıma renk katacak bir uğraş bulmuş olabilirdim. Seni ve hayatımın içine sıçan diğer iki kişiyi cezalandırmak için, anneyle konuştuğun günü, yeni yıl arifesini seçtim ve bir yılımı sizi takip edip bugünü hayal ederek geçirdim. Şu dallama piyangodan çıktı, asıl hedefi ıskalattı bana. Ama o it, en yakın arkadaşının acısını bir süre çeksin bakalım. Belki sonra ona da bir yılbaşı partisi düzenlerim ha, ne dersin?”

“Bak bu işten kurtulamazsın. Herkes bilecek senin yaptığını. Hem o zaman ne yapacaksın. Hayatın hapislerde çürüyecek.”

“O kadar emin olma!”

Yine aniden kahkahalara boğuldu ve aynı hızla ciddileşti.

“Sen, kocası tarafından şehrin yarısıyla aldatılmış zavallı kadın. Bu genç, yakışıklı komşu çocuğuyla bir gece geçirip kocandan intikam almak istedin.  Fantezi yaptınız ve ona bir kutu gönderdin. Burada gece yarısı buluşmak için sözleştiniz. Tam mercimek fırındayken şu yaşlı zampara ortaya çıktı. Onun mülkünde yapılan bir parti vardı ve o da payına düşeni alacaktı ama siz karşı çıktınız. Çocuğun boğazına yapıştı. Sen çaresizce genç aşığını kurtarmak istedin ve adamı öldürdün. Ama genç aşık çok korktu. Kendisinin suçlanacağını düşünüp sana bağırıp çağırmaya başladı.”

Kadın artık ağlamıyordu ama yine de karşısında konuşan çocuğu zar zor görüyordu. Olduğu yerde çömeldi. Silahı doğrultmak artık çok güçtü.

“Kötüleştin mi tatlım? Bütün sıradan kötüler gibi son sözü uzattığımı düşünüyor olmalısın ama benim bunu yapmak için haklı sebeplerim var. Aslında inkar etmeyeyim şu güzel planı sana anlatmak zevk veriyor ama beklerken zaman öldürmek asıl mevzu aslında. Ha, sen neyi bekliyoruz dersen onu da söyleyeyim, ölümünü bekliyoruz tabii ki. Düşününce içim bir hoş oluyor. Üçünüze de son hediyeyi ben vermiş oldum. Aslında dört hediye hazırladım ve tıpkı sizinkileri sunduğum gibi kendime de hediyemi sundum. İhtimal çok düşük olsa da işler kötüye giderse, kendime de bir son hediye vermiş olmak istedim. Tabii sizinkiler gibi zarflar ve zehir şişeleri yoktu benimkinde. Fotoğraflar vardı. Sizin benden çaldığınız kızın fotoğrafları!”

Yine nefret ve alay içeren garip bir gülüş patlattıktan sonra devam etti.

“Şu şişedeki zehri hatırlıyorsun değil mi? Aslında şişelerde zehir yoktu. Ben öksürmeye başlayınca hepiniz psikolojik olarak bir süre öksürdünüz o kadar. Aslında yanlış söyledim, senin şişen zehirliydi. Ama tatlım senin öksürüğün de bu zehirle alakalı değildi.”

Kadın yenilgiyi kabul etmeyi reddediyor, ayağa kalkmayı deniyor ve etrafında bir çıkış bulabilmek için gözlerini zorluyordu.

“Yeterli miktarda Risin’le bu sabahı görmeyecek oluşunu garantiledim.”

Kadın var gücüyle silahı doğrulttu ve kararan gözleri elverdiğince nişan aldı.

“Bu silahı hesaplamadın ama.”

Diyerek tetiğe bastı. Küçük bir çıkırttan başka hiç ses çıkmadı. Birkaç saniye sonra kısık bir kahkaha geldi.

“Aslında artık şu zıkkım etkisini gösterse de gitsek çünkü işin keyfi azalmaya başladı. Bu işin zevki biraz daha zeki biriyle ne güzel çıkardı ama… Yahu seni oraya otutturan bendim ve o silahın orada olduğunu biliyordum çünkü onu ben koydum. Ah be canım, keşke ikinci bir mermiyi koyacak kadar aptal olsaydım değil mi?”

Kadın artık silahı tutamıyordu. Aslında ellerini kollarına da tutmakta zorluk çekiyordu. Direnmekten vazgeçip vücudunu serbest bıraktı ve kusmaya başladı.

“Aman ne güzel. Sevgilini vurduktan sonra öyle bir şoka girdin ki oraya oturup kusmaya başladın. Sonra da…

Patronu öldürdüğü cam parçayı alıp kadının yanına geldi. Çömelip onun kusmasını bekledi. Kadın sakinleşince onun bir eline cam parçayı tutuşturdu. Kadın biraz çırpınsa da olacakları engelleyecek kadar direnmesi mümkün olmadı. Şair, kadına kendi bileğini kestirirken konuşmaya devam etti.

“İşte böylece, aşığını ve sapık bir adamı öldürdükten sonra intihar ettin,”  dedikten sonra kadının alnına ufak bir öpücük kondurdu ve uzaklaşırken bağırdı.

“Ben mi? Bütün gece evdeydim. Karşı komşum pencereden bakmıştır ve mutlaka televizyon başında uyuklayan karaltımı görmüştür. Her yılbaşı olduğu gibi yani.”

Arkasını dönüp önce kan kaybederek ölen kadına, sonra da iki iri yarı adama baktı. Seyircisini selamlayan bir tiyatro oyuncusu gibi reverans yaptı.

Arkasından yaklaşıp elindeki sopayla yere serdiği adamın hemen üzerine atılmış, boğazına yapışmıştı gecenin karanlığında. Aylardır, ona kabus yaşatan bu adamı arıyordu; Bodrum kazan, o kepçe.. Uzun bir süre takip ettikten sonra tenha ve karanlık bir köşede sinsice yaklaşıp elindeki demir sopayı hiç acımadan vurdu kafasına tüm gücüyle. Yere düşen adam, “gık” bile demedi. Yüzünü döndüğünde ise, kapşonunun altından, yine seçememişti suratını o karanlıkta.  Acımasızca boğazını sıkarken, altındaki herifin çırpınıp mücadele etmesini, onunla boğuşmasını, işini zorlaştırmasını istiyordu içten içe ama beyhude bir çabaydı bu. Herifin yüzünde gölge gibi yayılan ince bıyıklarından, adamın güldüğünü hissetti. Hem de bu durumda!! Tüm kuvvetini parmaklarına aktardı ruhsuz bir makine gibi. Boynun, mengene gibi kavrayan parmakların ucunda boğuşan bir yılana dönüşmesini arzulamıştı ancak adam sadece gülümsüyor ve bir şeyler mırıldanır gibi böğürmeye çalışıyordu. “Nerde o? Ona ne yaptınız? Konuş orospu çocuğu.” diye bağırdı Uğur. Sesi, dar ve karanlık sokakta yankılanınca irkildi birden ama bu herifin işini bitirmeliydi bu gece. Adamın ne dediğini anlamak için biraz gevşetti parmaklarını ve eğildi kurbanına doğru.  Tıslayarak, güçlükle konuşabiliyordu altındaki. Kulağını biraz daha yaklaştırdı kapşonun altında görünen dudaklara. Ve o an duyabildi  can çekişirken bile gülümseyen adamın ne söylediğini:

“Lanetli şarkıyı çaldınız ve lanetlendiniz…Sen de bu lanetle öleceksin. Aynı onun gibi.”

Öfkeden deliye dönen Uğur çılgınca etrafına bakındı. Bir eli adamın boğazındayken diğeri ile az ilerideki kesik cam parçasına ulaştı. Ve tüm gücüyle sivri tarafını sapladıktan sonra, şah damarını da yırtacak şekilde soldan sağa doğru asıla asıla çekti. Sıcacık kan yüzüne fışkırmıştı ki bağırarak yataktan kalktı.

Komidinin üzerindeki cep telefonu ısrarla çalıyordu. Aynı kabusu aylardır görüyordu. Arkadaşlarına anlattığında doktor tavsiyesini elinin tersiyle itmişti ama şimdi kabusları da sıklaşmıştı. Son birkaç haftadır neredeyse gözünü her kapatışında aynı rüyayı görüyordu. Yüzünü hiç seçemediği ve nedenini asla bilmediği bir adamın gırtlağını kesiyordu. Hem de hiç acımadan. Karınca bile incitemeyen birine göre oldukça sıra dışı bir kabustu bu. Birkaç arkadaşı da hocaya götürmeyi önermişti ama inançsız bu adam tersleyerek reddetmişti hepsini; “bu çağda ne hocası” diyerek. İçine dolaştığı  battaniyeden, yılanın derisinden kurtulma mücadelesine benzer bir çaba ile çıkarak sağına doğru uzandı ve telefona yetişti. Arayan Oktay’dı. Mesai arkadaşı Oktay. Açar açmaz söylenmeye başladı adam:

“Lan iki saattir arıyorum, başına bir şey geldi sandım. Eve gelecektim az daha açmasan. Bugün yılbaşı. Akşama çok önemli sahne var, daha alışverişe çıkacağız.”

“Oktay?”

“Başka kim olacak be sen de!”

“Dünkü program yordu çok Oktay. Başım çatlıyor.”

“Oğlum biz de aynı sahnedeydik, biliyoruz. Saat 13:00 oldu. Sözde, sabah seninle kahvaltıya gidecektik at çiftliğine.”

“Öğle yemeği yeriz artık.”

“Her neyse, çık gel beni de al, gidelim yemeğe. Çok acıktım ben. Sonra da bir mağazaya girelim, akşamki özel gösteri için birkaç şey alacağım.”

“Akşamki özel gösteri?”

“Oğlum unuttun mu, sabah da söyledim ya. Bugün özel bir sahne var bize. Adamlar geçenki programda çok beğenmişler ve şimdi Ortakent’te villalarında bir program istiyorlar bizden yılbaşı için. Tabi villa denirse. Daha çok şato gibiymiş lan. Benimle konuşan godomanların korumaları öyle söyledi. Bugün paranın da bahşişin de a*ına koyduk oğlum. Hadi kalk. Alışveriş yapmamız lazım. Sana da bakalım bir şeyler. Yeni yıla bir malikanede gireceğiz. Hadi.”

Oktay ile Uğur’un müzik sayesinde başlayan dostlukları yıllara dayanıyordu. Milas’ta açılan bir “Sanat Akademi”sinde tanışmışlar, sonra da sahnelere çıkmaya başlamışlardı. Tabi zaman sadece dostluklarını pekiştirmemiş, aynı zamanda becerileri ve tecrübelerini de geliştirmişti. Oktay, kendine bakan, yakışıklı ve kızların da gözdesi sayılabilecek bir solistti. Ama, görüntüsünden önce sesi hayran bıraktırıyordu kendisine.

“Tamam, kalkıyorum. Duş alır almaz çıkıyorum.”

İkili, Bitez’de deniz kenarındaki güzel öğle yemekleri sonrası Oasis’e doğru yöneldiler. Uğur, çok pahalı burası dese de Oktay’a dinletemedi. Bu gece fazlasını çıkaracaklardı nasıl olsa. İlginç bir mağazaya girdiklerinde, Uğur şaşkınlığını gizleyemedi.

“Oğlum burada ne işimiz var?”

“Müdür, adamlar zengin işte. Garip garip de istekleri var. Bu gece herkes siyah giyecekmiş. Ayrıca, pelerin ve maske de takılacak.”

“Maske mi? Biz de mi?”

“Aynen müdür. Biz de. Al bak bu sana yakışır.”deyip elindeki, gözlerin etrafını kapayan fosforlu ve püsküllü gümüş renkli maskeyi uzattı.

“Sayende daha neler göreceğiz bakalım Oktay.”

“Akşam  bizi almaya gelecekler Uğur. Benim adresi verdim. Bende hazırlanacağız. Önce senin evden kemanı falan alırız.”

İkili, tüm hazırlıklarını tamamlamış, evde oturmuşlar heriflerin gelmesini bekliyorlardı. Hava kararmış heyecanları geçmişti ki, Oktay’ın çalan telefonu ile sıçradılar. Herifler, aşağıda kendilerini bekliyorlardı.

Kapının önünde, takım elbiseli izbandut gibi bir herif; “Oktay ve Uğur Beyler..” diyerek eliyle aracı işaret etti. Uğur, ilk şokunu yaşamıştı. Gösterişli bir VIP araç beklerlerken, kapalı kasa, penceresiz, sağı solu yamalı ve vuruk bir minibüstü kendilerini almaya gelen. Oktay da omuzlarını yukarı kaldırarak “ne bileyim” dercesine dudak büktü. Aracın kapısı açıldığında ise, ikisinin gözleri yuvalarından çıkacak gibi oldu. Dışarıdan bakıldığında toptancı aracına benzeyen minibüsün içerisi, şimdiye kadar hiç görmedikleri kadar lüks ile donatılmıştı. Her yer kapalıydı ve dışarıyı göremiyorlardı ama zaten gerek de yoktu. Gömüldükleri deri koltukta seyrederlerken, mini etekli hostes, içeceklerin servisini yapıyordu.

“Oktay, biz nereye gidiyoruz böyle?” diye sordu Uğur yüzündeki şapşal ifadeyi atamadan.

“Bilmiyorum. Galiba cennete.” diyerek cevap verdi Oktay, gözünü hostesten ayıramadan. Asıl şok ise onları gittikleri malikanede bekliyordu.

Araçtan indiklerinde etrafa bakınan Oktay ve Uğur, nereye gelmiş olabileceklerini kestirmeye çalışıyorlardı. Her neresi ise, ikisinin de daha önce gelmediği bir yer olduğu aşikardı. Etrafın karanlığına bakılırsa, Bodrum’un bilinmedikleri bir bölgesindeydi ev. Çünkü ne bir ışık vardı civarda ne bir ses. Ya, dağ ile çevriliydi ya da orman. Minibüsün kapısında dikilmişler aval aval etrafa bakınırlarken, genç hostes seslendi:

“Telefonlarınızı alayım. Gittiğiniz yerde ihtiyacınız olmayacak. Gece sonunda teslim alırsınız.”

Karşı koymadan kabul etti ikili. Bahçede dizili duran arabaların değil markalarını bilebilmek, televizyonda bile görmemişlerdi. Devasa avizenin altından geçip, büyük merdivenleri inerken, içerideki ihtişam ikisini de büyülemişti. Kapalı bir odanın kapısında duran güzel bir kadın, ikisi ile de tokalaştı ve içeriye davet etti.

“Burada kıyafetlerinizi giyin ve maskenizi de unutmayın. Biraz sonra sizi sahne alacağınız yere götüreceğim. Kemanınızı da alayım.”

Büyük bir heyecan içinde giyinip beklemeye koyuldular. Yarım saat geçmişti ki aynı kadın, bu sefer üzerinde alabildiğine seksi, siyah bir abiye ile içeriye girdi. Yüzündeki maskeden değil ama sesinden tanımışlardı. Kadın önde, ikisi arkada önce bir kat daha indiler merdivenlerden. Sonra ise daha küçük bir kapıdan eğilerek geçip başka bir merdivene ulaştılar. Yerden duvarlara yansıyan loş ışıklarıyla ve rutubet kokusunun yanı sıra, dönerek inen dar merdivenleriyle sığınağa gittiklerini hissetti Uğur. Bir caminin minaresi gibi dönerek indikleri merdiven onları, kör karanlık bir salona çıkardı. Kadını kaybettiler birden. Oktay; “Uğur, orda mısın?” diye seslendi. Sesin geldiği doğru yönelen Uğur; “Kadın nereye kayboldu?” diye söylendi. O sırada loş kırmızı bir ışık, sahnenin bulunduğu yeri aydınlattı.

Önünde, sadece gölge gibi gördüğü Uğur’u takip eden Oktay, iyice yaklaşıp seslendi.

“Sahne iyimiş.”

“Sen bugün piyano çalacaksın anlaşılan Oktay. Ben kemanımı gördüm.”

İçerideki sessizlik, ikilinin sahneye çıkmasıyla bozuldu. Alkışlar ile birlikte masalardaki cılız mumlar da bir bir yanmaya başladı. Gördükleri manzara karşısında küçük dillerini yutacak gibi oldular. Devasa alan ağzına kadar doluyken, kadınlar iç çamaşırlı, erkekler ise boxer şort ve askı ileyken, yüzler ise maskeliydi. Sahnenin yanına yaklaşan güzel bir kadın, daha ne içeceklerini sormadan, dolu iki kadehi sehpanın üzerine bıraktı. Oktay:

“İyi de ben rakı içecektim.”diye söylenmişti ama kadın gülümseyerek;

“Patronun ikramı. Bugün bunları içeceksiniz. İtiraz yok.” diyerek yanıtladı.

Gelen içkinin tadı, daha önce tattıkları hiçbir alkole benzemiyordu. Birbirlerine bakıp gülümsediler. Alkol kullanmayan Uğur’un bile hoşuna gitmişti tad. Akordunu bitirmeden kadehi boşaldı. Ve sehpaya bırakır bırakmaz da ikinci bardak konuldu. Ve müzik başladığında, piyano ile kemanın eşsiz birlikteliği,  içerideki herkesi büyüsüyle esir almıştı.  Oktay da önündeki mikrofondan, piyanosu ile çaldığı şarkıları büyük bir haz ile seslendiriyordu. Saatler ilerlerken, ikisinin de başı dönmeye başladı. Sundukları içki her ne ise kendilerini fazlasıyla etkilemişti.

Uğur, etrafında olan biten hiçbir şeyi ayırt edemiyor, kimseyi göremiyordu. Her yer daha da kararmıştı sanki. Sadece Oktay’ın piyano ile çaldığı şarkıya kemanıyla eşlik ediyordu ama bunu bile becerebilip beceremediğinden şüpheliydi. Loş ışıklar birbirine girdi. Etrafında dönmeye başladı. Ayakta çalmayı sevmesine rağmen daha fazla dayanamayıp uzun taburesine oturdu Uğur. Göz ucuyla Oktay’a baktığında onun da durumunun kendisinden pek farksız olmadığını anladı. Piyanonun tuşlarına gömülmüştü. O sırada maskeli, orta yaşlarda olduğunu düşündüğü birisi, elinde bir kağıt ile sahneye, Uğur’un yanına geldi. Kağıdın üzerine ise beşyüz dolar sıkıştırılmıştı. Gözlerini kısıp kağıdı okumaya çalıştığında, bunun notolarla dizili bir sayfa olduğunu anlamıştı. “Benim eserim. Çalarsanız sevinirim” demişti yabancı. Beş yüz dolara asıl sevinecek, Uğur’un kendisiydi tabi ve bir kaç dakikalık süre istedi. Odaklandığı notaları ve ritmi birkaç kez hafızasında çalan Uğur, kemanını eline aldı ve sanki hiç de yabancı olmadığı melodiyi çalmaya başladı. Sayfayı baştan sona kadar büyük bir keyifle çaldı. Başını iyice döndüren melodiye aşık oldu. Bu sefer gözlerini kapayıp, sayfaya bakmadan yeniden çaldı. Oktay da piyanosunda akor basarak eşlik ediyordu şarkısına. Ve ezberlediği şarkıyı yeniden çaldı gözleri kapalı. Ve sonra yeniden, yeniden, yeniden… Oktay durmuştu ama o hala çalıyordu. Başı döne döne, göğsü yana yana. Ama yine de çalıyordu. Yine, yine, yeniden… Sonra şarkıyı isteyen maskeli adam geldi aklına. Gülerken, maskesinin altında yüzüne yayılan ince bıyıklarından, onu tanıdığını hisssetti aniden. Midesi bulandı. Göğsü sıkıştı bu tesadüf karşısında. Kabuslarındaki yabancıydı o şarkıyı ona getiren. Evet,evet, kapşonun altındaki gülüşünden hatırlamıştı onu. Buradaydı. Sanki sert bir rüzgar yüzünü acıttı ve birden sustu. Gözlerini açtı. Hiç bilmediği bir yerde, elinde kemanıyla dağın başında melodiyi çalarken açmıştı gözlerini. Issız, tekinsiz ve soğuk. Kabus yine başlamıştı anlaşılan. Başı döndü, döndü, döndü ve her yer tekrar kararıp gitti.

Bu sefer gözlerini açtığında ise başında dönen beyaz ışıkları gördü. Ateş saçan beyaz kelebekler. Ama biraz zaman geçince yanındakilerin kelebekler değil, hemşireler olduğunu kavrayabildi. Ne olduğunu anlayamadan istemsizce etrafına bakınıyordu. Tok bir erkek sesini işitebiliyordu:

“Kendine geldi mi?”

Bu geceye dair hatırladığı tek şey aklında mırıldandığı o melodiydi. Baştan sona kadar hepsi hala aklındaydı. “Ne kadar soğuk” diye mırıldandı. Tepesindeki hemşirelerden birisi cevap verdi ardından:

“Üşümen doğal. Yeni kendine geliyorsun. Düşünce kafanı çarpmışsın ve dua et ki seni, dışarıda bekleyen köylü amca bulmuş da getirmiş. İki gündür uykudasın. Adam gelip gelip durumunu soruyor. Gece gece Yalıkavak’ta dağın başında ne işin vardı kemanla? Ne içtin sen?”

Uğur’un şaşkınlıktan dili tutulmuştu. Oraya nasıl gittiğini kendisi de bilmiyordu. En son sahnede Oktay ile keman çalıyordu sonrasında ise gözünü rüya zannettiği o dağ başında açmıştı. Sonra ise bayılmıştı anlaşılan. Oktay geldi aklına:

“Yalnız mıydım ben peki?”

“Evet,niye ki?”

“Ben müzisyenim ve o gün arkadaşımla bir programdaydık. Sonrasını ise hatırlamıyorum.”

“Ara istersen diyeceğim ama telefon da çıkmadı üzerinden.”

Telefonu verdiği hostes kadın geldi aklına. Sonrasında, hemşireden Oktay’ın numarasını aramasını rica etti aklındaki numarasını söyleyerek.

“Ulaşılamıyor.” diye cevapladı hemşire.

“Ne zaman çıkarım peki hastaneden?”

“Doktor kontrol etsin, belki akşama taburcu eder seni.”

Hemşirenin dediği gibi olmasa da ertesi sabah taburcu olan Uğur, soluğu Oktay’ın evde aldı. Uzun uzun çaldıysa da kapıyı açan olmadı. O da belki aynı dağ başında kalmıştı. Taburcu olduğunda kendisini bulan adama başka biri daha var mıydı diye sormuştu ama yaşlı adamın dediğine göre Uğur yalnızdı. Uğur’un ilk işi, aynı yerde Oktay’ı aramaktı. Tüm gününü Yalıkavak Değirmenleri’nin bulunduğu yerde, dağ tepe, Oktay’ı aramak için geçirdi lakin hiçbir şey bulamadı. Yeniden şehre indiğinde polise gidip gitmeme konusunda tereddütte kaldı. Evde yapacağı sıcak bir duş sonrası emniyete gitmeye karar verdi.

Havlusu üzerinde sarılı halde yatağında uzanırken, televizyonda geçen “Bodrum’da Vahşet” haberlerine kulak kabarttı. Spikerin anlattığına göre; kesik bil kol, Gümüşlük tarafında sahile vurmuştu. Kimlik tespit çalışmaları devam ediyordu.  Ekrana buzlanmış şekilde yansıyan kolun görüntüsü Uğur’u yattığı yerde zıplattı. Emin olmak için sansürsüz bir resmini bulmalıydı o kolun. Hızla giyinip, kendini en yakın internet kafeye attı. Haber sitelerinde gezerken, çok geçmeden istediği fotografı karşısında gördü. Ve o an öyle büyük bir dehşetle ayağa fırladı ki, altındaki sandalye uçup gitti. Herkes ona dönmüş şaşkınlıkla bakıyordu. Uğur ise bağırmamak için elleriyle ağzını kapatmıştı. O kolu tanımıştı. Bileğindeki nota şeklinde resmedilmiş, el ele tutuşan kadın ve erkeğin dövmesini daha yeni yaptırmışlardı.  Oktay’a dövmeciyi de Uğur ayarlamıştı hatta. Ne yapacağını bilemeden telaşla internet kafeden çıktı. Dün gecenin cevabı,rüyalarındaki adamdaydı ve ne yapıp edip onu bulmalıydı. Haftalarca, aylarca da sürse bu işin sonunu getirecekti. Cüzdanındaki para, birkaç hafta idare edebilirdi kendisini.  Bu arada Oktay’ın kız arkadaşının çalıştığı bankaya gitmeye karar verdi. Muhakkak ki o kolu kız da görmüş olmalıydı. Konacık minibüsüne biner binmez aracın radyosundaki habere kulak kabarttı. Sahilde bulunan kolun kimlik tespiti, tanıdıkları tarafından yapılmıştı. Daha doğrusu, o kolun sahibinin; Oktay isimli bir müzisyen olabileceği belirtiliyordu. Ancak, haber spikeri; şüpheliler listesinde kendi ismini okuyunca beyninden vurulmuşa döndü. Ne yapacağını bilemeden bankaya bir durak kala indi ve yürümeye başladı. Olayların buraya nasıl geldiğini kendisi de anlayamamıştı. Başı önde hızla yol alırken beynindeki fırtınalarla da boğuşuyordu. Elli metreden az kalmıştı ki, bir polis aracı hızla yanından geçip bankanın önünde durdu. Adımlarını yavaşlatan Uğur, sokağı değiştirip yan yoldan bankaya inmeye karar verdi. Böylece, polislerin de  görüş açısına girmeyecekti. Soluk soluğa indiği sokağın başından, bankanın bahçesine daldı. Yavaş adımlarla ilerleyerek cama yaklaştığında gördü ki, aklına gelen başına gelmişti. Polis, Gülşah ile konuşuyordu. Muhtemelen; Oktay ile ilişkisini, ne zamandır birlikte olduklarını, en son ne zaman gördüğünü, en son ne zaman konuştuğunu, en son nereye gittiğini ya da kendisini nerde bulabileceğini soruyordu. Aklına, eve gidemeyeceği fikri geldi. Kara kara düşünürken, en iyi çözümün, şimdilik onu kimsenin bulamayacağı, yazları program yaptıkları, şimdilerde ise kapanan meyhaneye gitmek geldi. Adam, ikisini çok sevmiş, güvenecek başka kimse bulamayınca da işyerinin anahtarlarını Uğur’a vermişti. Adam, yazdan yaza gelip, birkaç ay işlettikten sonra hevesini almış olarak İstanbul’a dönüyordu. Durumu oldukça iyi olan ailenin çocukları olmayınca Uğur’u ve Oktay’ı çok sevmişler, onlardan kendileri yokken mekanlarına göz kulak olmalarını istemişlerdi. İkili de seve seve kabul etmişti.

Kimseye görünmeden, meyhaneye girip, arka taraftaki büroya attı kendini. Gece, ışıkları da görünmüyordu buranın dışarıdan. Televizyonu açıp haberlerde yeni bir gelişme var mı öğrenmeye çalıştı ama bulamadı. Göz kapakları günün yorgunluğu ile düşüp giderken, yerel televizyondaki bu kesik kol haberi onu kıpırdattı. Oktay’ın resmini gördü televizyonda kolun sahibi olarak düşünülen kişi olarak. Kendisi kayıptı ve haber alınamıyordu. Sonra ise kendi resmini gördü şüpheliler listesinde. Polise gidecekti aslında bugün ama kol, bütün dengesini bozmuştu. Gitse ne anlatacaktı onu da bilmiyordu. Kimsenin yerini bilmediği, zengin bir iş adamının malikanesinin en alt katındaki gece alemine Oktay ile birlikte katıldıklarını, sonrasında ise rüyalarında gördüğü bir adamın sahneye gelip kendi yazdığı şarkısını çalmalarını istemesini, çaldıktan sonra da gözünü açtığında ise kendini Yalıkavak’ta dağın başında bulduğunu… Tüm bunlar deli saçmasından başka bir şey değildi. Radyoda ismini duyduktan sonra televizyonda resmini görmek sandığı kadar da etkilemedi Uğur’u. Çok da eski olmayan bir resmini kullanmıştı emniyet anlaşılan. Sakalsız ve uzun saçlı. Bir süre burada saklanabilir, kimseye görünmeden girip çıkabilirdi. Ama önce deliksiz bir uyku çekmeliydi.

Aylardan beri ilk kez o kabusu görmeden uyuyabildi Uğur. Çünkü adam, artık kabusundan çıkmış, ete kemiğe bürünmüştü. Kahvaltı etmek istemiyordu bugün. Uzandığı yatağında bir süre kalıp sadece düşündü. Çıkış yolu aradığı labirentten çıkış için tek umuttu o adam. Bulmalıydı ama nasıl? Böyle saklanarak? Ve böyle tenha bir yerde değil, kalabalığın içinde saklanarak yaşamaya karar verdi. Daha doğrusu arayarak yaşamaya. Bir koşu, yakındaki süpermarkete gitti ve saçları için traş makinası aldı. Üç numaraya kestiği saçlarıyla tanınması biraz daha güçleşecekti. Ve bir iki hafta sonra da uzayan sakalları onu başka birisi yapacaktı. Güneş gözlükleri de hiç çıkmayacaktı. Etrafı kolaçan ederken, meyhanenin boya-badana işlerini yapan işçilerden kalma üst baş kıyafet buldu. Ve hemen giydi. Her yeri yırtık pırtık, yamalı, boyalı kıyafetler ile sokakta başka biri olarak yaşayacaktı.  Evsiz bir dilenci.. Ve Bodrum’un en işlek yerlerinde kafasını yerden kaldırmadan, kimseye kendini belli etmeden, yakalanmadan yaşayacaktı. Ta ki beklediği o adama denk gelene kadar..

Bir hafta sonra kendini dışarı attı Uğur. Yat limanın başında, caminin önünde günlerini geçirmeye başladı Uğur,elinde; meyhanenin duvarından aldığı uduyla. Sürekli çaldı. Gece gündüz çaldı udunu. Müzikti ona hayatı kaybettiren, şimdi yine müzik olacaktı kaybettiği şeyi geri getirecek olan. Ve hep aynı melodiyi çaldı gece gündüz. Kabuslarındaki yabancının bestelediği; “ lanetli şarkıyı…”

Günler haftaları, haftalar ayları, aylar mevsimleri kovaladı. Saç sakal birbirine girmiş vazitte çalıyor, günü de;  önüne atılan elli-yüz ne düşerse, onunla kapatıyordu. Oktay’a hala ulaşılamamıştı. Ve bir akşam tüketti umutlarını. “Bu gece bitecek.” diye söylenerek oturdu bir banka. Keman almıştı sokakta çalarken biriktirdiği parasıyla. Ve o kemanla son kez çalacaktı bu gece “ölümün şarkısını.” Gece yarısına kadar çaldı, çaldı, çaldı,çaldı…

Ve hiç beklemediği bir anda, aylardır unutamadığı bir ses ona yaklaşarak seslendi:

“Sen bu şarkıyı nereden biliyorsun?”

Karşısındaki yabancı, bu kör dilenciye acımış olacak ki, yüzlük bir banknot atmıştı kemanın kılıfına. Kafasını kaldırmadan, siyah güneş gözlüklerinin arkasından dikti gözlerini yukarıya. Korkusundan bakamadı adamın yüzüne ama o bıyıkları tanımıştı yine.

“Bir abimden.”diyerek cevapladı Uğur.

Yabancı, hiçbir şey söylemeden doğrulup gitti. Aylardır hayalini kurduğu fırsat ayağına gelmişti. Göz ucuyla adamı takip ederken, kemanını toparlayıp sırtına astı ve elindeki sopayla kör taklidi yaparak peşinden yürümeye başladı. İri yapılı adam, muhtemelen spor için çıkmıştı dışarı. Tek başınaydı. Altında siyah,  üstünde ise kapşonlu eşofmanı ile etrafa aldırmadan tempolu bir şekilde yürüyordu. Kış yüzünü gösterirken, el ayak erkenden çekilmiş etraf tenhalaşmaya başlamıştı. Bodrum’un en güzel mevsimiydi bu.

Barlar sokağı boyunca peşinden hiç ayrılmadan devam etti Uğur. Sonra ise Atatürk caddesine çıkan dar bir sokağa girdi. Bu sahneyi hatırlamıştı Uğur. Kabus gerçekleşiyordu.  Adımlarını hızlandırarak öndeki herife iyice yaklaştı. Kulaklık takılıydı adamda. Muhtemelen de müzik dinlediği için, başına geleceklerden habersiz, yürümeye devam ediyordu. Uğur, yaklaştıkça irileşen adam karşısında şansının olmadığını iyi biliyordu. O yüzden konuşma işini daha sonraya bırakmalıydı. Önce onu yıkmalıydı. Koşar adımlara yaklaşıp elindeki demir sopayı bütün gücüyle vurdu.

Yere düşen adam, “gık” bile demedi. Yüzünü döndüğünde ise, kapşonunun altından seçememişti yine suratını o karanlıkta.  Bütün gücüyle boğazını sıkarken, altındaki herifin çırpınıp mücadele etmesini, onunla boğuşmasını, işini zorlaştırmasını istiyordu içten içe ama beyhude bir çabaydı bu. Herif, yine rüyalarındaki gibi gülümsüyordu. “Nerde o? Ona ne yaptınız? Konuş orospu çocuğu.” diye bağırdı Uğur. Sesi, dar ve karanlık sokakta yankılanınca irkildi birden ama bu herifin işini bitirmeliydi bu gece. Ve o an duyabildi altında can çekişirken bile gülümseyen adamın ne söylediğini:

“Lanetli şarkıyı çaldınız ve lanetlendiniz… Sen de bu lanetle öleceksin.”

Öfkeden deliye dönen Uğur, çılgınca etrafına bakındı. Bir eli adamın boğazındayken diğeri ile az ilerideki kesik cam parçasına ulaştı. Ve tüm gücüyle sivri tarafını, şah damarını da yırtacak şekilde soldan sağa doğru asıla asıla çekti. Sıcacık kan yüzüne fışkırmıştı ki bağırarak yataktan kalktı. Komidinin üzerinde ısrarla çalan telefona uzandı. Açar açmaz karşısındaki söylenmeye başladı:

“iki saattir arıyorum, başına bir şey geldi sandım. Eve gelecektim az daha açmasam. Hadi hazırlan, bugün yılbaşı. Akşam çok önemli bir sahne var, alışverişe de çıkacağız daha…”

“Oktay?”

Mesih, kendisine artık ihtiyaç kalmadığı zaman gelecektir; ortaya çıkışının ertesi günü gelecektir; o, son gün değil, en son gelecektir.

-Franz Kafka-

Birkaç saat sonra yeni yıl kutlanacaktı. Yeni bir yıla girecektik, yeni umutların yeşerdiği, pırıltılı ışıltılı gıcır gıcır bir yıl olacaktı. Tabii şu yerde yatan zavallı kurban için değil. O eski yılda kalmıştı, kirlenmişlik ve kan kokuyordu. Parfüm kokması gereken, şimdi ters bir açıyla duran o güzelim boynu ölüm kokuyordu.

Olay sıradan bir cinayet olabilirdi, şu her zamanki aşk cinayetlerinden birisi. Kadın adamı aldatmıştır, ya da adam aşırı kıskançlığının kurbanı olmuştur, kadın yüz vermemiştir, bu yüzden ölümü hak etmiştir vs. Kurbanın yakınlarını sorgular, itiraf ettirir ve böylelikle olay dallanıp budaklanmadan dosyayı kapatabilirdik. De öyle olmadı, ne yazık ki. Bu cinayeti sıradan kılmayan yegâne şey, kurbanın ağzına tıkılmış bir kağıttı. Şu son günlerde ortaya çıkan, herkesin bir kurtarıcı beklediği deli saçması şeylerden biri. Mesih gelecekmiş de hepimizi kurtaracakmış da, kurtarılmaya olan ihtiyacımız arttığına göre bu tür söylentilerin çıkması normaldi tabii. Normal olmayan ise buna inanan sayısının gün geçtikçe artmasıydı.

Olay yeri inceleme işini bitirmişti, bize düşende merkeze gidip kamera kayıtlarını inceleyerek önemli bir ipucu yakalamaktı. Kadın avukattı, kimliğini araştırmamıza gerek kalmadan olay yerinde bulduğumuz çantasından çıkan kartvizit ve kimliğinden anlaşılıyordu. Avukat İpek Tanyeri. Kadının üzerinde çarpıyı andıran koca bir yarık açılmıştı. Alnından başlayıp göbek deliği hizasında biten kanlı bir çizgi.  Oldukça keskin bir bıçakla yapıldığı belliydi, neredeyse cetvelle çizilmiş kadar da düzgündü. Bir an içimin bulandığını hissettim, yılbaşı gecesi bir şeyler atıştırırım diye sabah kahvaltısı dışında mideme bir şey girmemişti. Yapılacak iş çoktu, en iyisi merkeze gittiğimde bir şeyler atıştırmaktı ki bir cinayet ihbarı daha geldi. Haydaa, bu da nerden çıkmıştı şimdi, yılbaşı gecesi iki cinayet işlenmişti ve olay yerleri birbirine çok yakındı. İkinci kurbanın bulunduğu yere gittiğimizde, ilkine benzer bir manzara ile karşılaşmıştık. Bu defa bir erkek cesediydi bulunan. Boynu kırılmıştı ve çarpı işaretli, oldukça düzgün bir kesik yapılmıştı. Elleri önden birleştirilmişti ve parmaklarının arasında bir not göze çarpıyordu. Yine şu mesihle alakalı bir nottu bu, ayrıca adamın muhtemel ona ait kartviziti de iliştirilmişti. Dr. Cihan Aras. Kadın ve Doğum Hastalıkları Uzmanı. Aynı gece bir avukat ve bir doktorun öldürülmesi hayra alamet değildi. Kurbanların üzerinden çıkan notlara ve öldürülme şekillerine bakılacak olursa, nur topu gibi bir seri katilimiz olmuştu. Ki seri katiller üzerine geçmişte bir inceleme yapmıştım. Bazen öldürme serisini takip etmeden canları sıkıldıkça da cinayet işleyebilirlerdi. Kafamda bu ve bunun gibi yüzlerce olasılık vardı. Ve ben nereden başlayacağımı bir an için kestirememiştim. Yılların verdiği yorgunluktan olsa gerekti. Yoksa nasılsa yakalayacaktım katil ya da katilleri. Çuvalladığım bir olay olmamıştı şimdiye kadar, hangi delikteyse bulup çıkarırdım elbette.

31.12.2017 Pazar, 22.38        

Hay ben şu salak yardımcıma izin veren kafama ne diyeyim! Gerçi nerden bilecekti ki çocuk, kırk yılın başı amirinden yılbaşı gecesi izin koparmış, kız arkadaşıyla takılacaktı. Çağırsam bile bu karda kışta şehir dışından gelmesi uzun sürerdi, zaten ertesi gün gelecekti. Ben de merkeze gidip kamera kayıtlarını incelerdim. En iyisi buydu. Diğer yardımcımla ki ekibe yeni almıştım onu, şimdilik bir sıkıntı yaşamasam da henüz çalışma tarzımı kavrayamadığından leb demeden leblebiyi anlamıyordu, onunla idare edebilirdim.  Olsun, zamanla o da alışırdı. Alıştırırdım nasılsa.

Tam da olay yeri incelemeden ön bilgileri almaya çalışırken bir cinayet anonsu daha geçilmişti. Bu defa gerçekten haydaalık bir durumdu. Ceset, ikinci kurbanın bulunduğu yerin yakınlarındaydı ve durum gerçekten korkutucu bir hal almıştı, yılbaşı gecesi peş peşe işlenen üç cinayet. Başımın dönmesi artmış, midem iyiden iyiye bulanmaya başlamıştı.

Olay yerine vardığımızda gördüğümüz manzara diğer kurbanlarınkiyle hemen hemen aynıydı. Adamın boynu ters açıdaydı. Muhtemelen önce boynu kırılarak öldürülmüştü. Sonra ayakları ve kolları yan tarafa iyice açılarak, yine çarpı işaretinde boydan boya bir kesik atılmıştı. Adamın pantolon kemerine sıkıştırılmış, üzerinde ne yazdığını tahmin edebildiğim bir not ve kurbanın korkuyla açılmış gözleri. Bu defa adamın ne kartviziti vardı üzerinde ne de kimliği.

İnceleme ekiplerinin verdiği ön bilgi, üç kurbanın da eş zamanlı öldürülmüş olabileceğiydi. Bunları yapan her kim ya da kimlerse, maktulleri tanıyor olmalıydı. Ya da tanımıyor olabilirdi, belki özellikle yılbaşı gecesi avlanmaya çıkmış bir manyaktı, insanları rastgele seçiyor da olabilirdi. Belki tehlikeli bir örgütle karşı karşıyaydık. Her şey olabilirdi, lanet midem sağlıklı düşünmeme engel olmasaydı bir de.

Jet hızıyla ön çalışmaları tamamlayıp merkeze döndüm. Alev alev yanan mideme bir şeyler tıkıştırıp yeni yardımcı yardımcımla bu gece yaşananları analiz edip bir an önce evime gitmek istiyordum. Açıkçası bu gece başka bir cinayet vakası ile daha karşılaşmak cazip gelmiyordu.

Merkezdeki işleri tamamlayıp evime döndüğümde vakit çoktan yeni bir yıla girdiğimizi gösteriyordu. Yorgunluktan ölmek üzereydim ve tek istediğim şey bir duş alıp üzerimi değiştirmekti. Acil çağrımla apar topar şehir dışından dönecek olan yardımcım ile yoğun bir gündem bizi bekliyor olacaktı. Cinayetler basına çoktan sızmış olabilirdi, neyi ne kadar yazdıklarına bakacaktık, sonra katili bir an önce yakalamamız için yukarının baskısı ile uğraşacaktık. Kurbanların hayatları didik didik edilip yakınları sorgulanacaktı vs. Umarım devamı gelmezdi cinayetlerin, katil ya da katillerin özellikle yılbaşı gecesini seçmeleri ve şu dini mesajlar. Off artık yaşlanıyor muydum ne, bir an gözümde büyüdü işler.

Az biraz toparlanıp merkeze döndüğümde acar yardımcımı karşımda buldum. Maşallah, her yerinden sağlık ve gençlik fışkırıyordu, benim gibi değildi tabi. Muhtemelen birkaç seneye kadar yerimi ona devredecektim. Ben de artık hayatımı yaşamak istiyordum, olaysız ne kadar durabilirsem tabii.

Yardımcımla kısa bir özet geçtik. Ekibi toparlayıp yapılacakları anlattıktan sonra herkes dağıldı. Ben de müdürümün odasına geçerek gerekli açıklamaları ve basın bilgisini paylaşacaktım. Dün gece yaşananların verdiği yorgunlukla yarı bitkin halde odadan çıkmak üzereyken gözüm gayriihtiyari şekilde yardımcımın masasına takıldı. Her zamanki gibi dağınık notlar, kalemliğin orasına burasına yapıştırılmış post-itler, ıvır zıvır fişler vs. Düzenli ve sistematik çalışmayı öğretemeyecektim bunlara. Notlara şöyle bir göz atıp çıktım.

Müdürün odasındaki işim bittikten sonra ofisime geçip biraz daha çalıştım. Karnım saatlerdir alarm veriyordu. Artık susturamayacağımı anlayınca, midemdeki yangını söndürmek üzere her zaman gittiğimiz köftecide buluşmak için yardımcımı aradım. Ekibim bu süre zarfında gerekli bilgileri toplama konusunda epeyi bir ilerleme kaydetmişti. Bu iş bittiğinde yemeğe götürecektim hepsini. Hak etmişlerdi doğrusu.

Geç vakitlere kadar çalıştıktan sonra yardımcımla beraber emniyet binasından ayrıldık. Suratım artık ne hal aldıysa bana gidelim abi, bira falan var evde, kafan dağılır dedi. Zihnimdeki düşünce sırasını bozmadan; olur, öyle yapalım madem dedim.

Arabayı hemen evin önüne park ettik. Yer bulabildiğimiz için şanslıydık, sokağın her iki tarafı da doluydu çünkü. Üç kat yukarıdaki daireye çıktık. Güzel ve sıcak bir salon karşıladı beni, kendi evime kıyasla epeyi büyüktü. Yardımcım; rahatına bak abi, ben içecek bir şeyler alayım mutfaktan, ev senin dedikten sonra içeriye geçti.

Ev oldukça konforlu ve rahat görünüyordu. Deri görünümlü koltuklar, onlarla uyumlu halı ve perdeler, benim almayı pek düşünmediğim tarzda ve belli ki son teknoloji bir televizyon, köşede duran ceviz kitaplığı ile gayet düzenli, güzel bir evdi. Yardımcımı beklerken kitaplığa şöyle bir baktım. Kitaplar boy ve neredeyse renk sırasına göre dizilmişti. Açıkçası rahatsız edici ve ürkütücü bir havaları vardı. Sanki birazdan hepsi canlanacak ve içindeki karakterler benimle konuşmaya başlayacaktı. Yorgunluğun verdiği etkilerdi tabii bunlar. İnsan aklı işte, tam bir muammaydı, ne zaman nerede ne yapacağı belli olmayabilirdi. Zihin ise bana göre karmaşık bir matematik problemiydi, bazen içinden ne geçtiği anlaşılmazdı. En akıllı görünenimizin içinden bir deli, en sakin görünenin içinden bir cani çıkabilirdi.

“Kitaplara mı şaşırdın yoksa abi?” diyen sesle aniden irkildim. Hazırlıksız yakalanmıştım, yardımcım elinde biralarla çıkıp gelmişti. Gülümseyerek koltuğa oturdum. Biramı açıp ilk yudumdan sonra “Neden?” diye sordum. “Neden yaptın bunları?”

Gülümsedi. “Neyi neden abi, anlamadım,” dedi. “Saklama,” dedim, “Buraya kadarmış, neden o insanları öldürdün, derdin neydi?” Tekrar gülümsedi ama bu defa buz gibi keskinleşti bakışları. İçlerinde delici birer sivri parça vardı, korkutucu bir hal almıştı. Gayri ihtiyari elim silahıma gitti. ‘’Gerek yok abi, nasılsa anlatacaktım,’’ dedi. Yine de tedbiri elden bırakmayarak “Anlat,” dedim. “Dinliyorum seni.”

“Abi, benim rahmetli peder hâkimdi, biliyorsun. Bana da çocukluğumdan beridir adil olmayı öğretmişti. Babam, suç işleyenlere karşı o kadar acımasızdı ki, işledikleri suç tek taraflı olmasa bile kararları ve tavrı asla değişmezdi. İşlenen suçun içeriğine göre de acımasızlığı artardı. Sürekli olarak dünyanın kötü bir yer olduğunu ve suçluların bazen az ceza almasına çok sinirlendiğini, elinde olsa bunların cezasını kendisinin vereceğini söylerdi. Sertti babam. Asla yumuşak bir baba olmadı, asla bana ve anneme merhamet göstermedi. En ufak bir yaramazlığımda ya da derslerimde notlarım düşmüşse, bunun cezasını hemen verirdi. Evdeki o karanlık dolapta büyüdüm abi ben. Çocuktum, korkuyordum, babam acımasız olmamı istiyordu, asla merhamet göstermeyecektim kimseye. Yumuşak karakterli olmak, insanlara acımak acizlikti ona göre. Ben bu acizliği asla göstermemeliydim, babam gibi olmalıydım, hâkim babanın merhametsizlikte ona yakışır oğlu.

“En sonunda annemi de delirtti babam. Sinir hastası oldu kadın, içine kapandı, kimselerle görüşmedi. Kliniğe yatırmak zorunda kaldım abi, akademiye girmiştim, polis olmak istiyordum çünkü suçluları yakalayıp cezalarını çektirecektim. Annemi, o güzel kadını, o duygulu ve evde şarkılar söyleyerek iş yapan kadını kendi ellerimle, babamın acımasızlığından delirmiş bir halde kliniğe yatırdım. Babamdan intikamımı alacaktım, bunun için yeterince cesaretim yoktu, babamın söylediği gibi bazı huylarım zayıf karakterli anneme çekmişti. Neyse ki kader benden önce aldı intikamını babamdan. Yıllar önce yine bir merhametsizlik örneği göstererek, henüz yeterince delil toplanmamışken zavallı bir adamı, bir kadına tecavüz edip ölümüne sebebiyet vermekten mahkûm etmişti. Adam hapiste kahrından ölmüştü, oğlu ise bir akşam babamı kıstırarak kurşunlamıştı. Bense oğlunun yurtdışına kaçmasına yardım etmiştim. O zamanlar yeni başlamıştım polisliğe. Kolay olmuştu benim için.

“Babam ölünce rahatlamıştım, çocukken geçirdiğim incinmeler kaybolmuştu artık, her şey çok güzel gidiyordu. Mesleğimi seviyordum, suçluları yakalayıp adalete teslim etmek bana haz veriyordu. Ta ki bir kıza tecavüz edip vahşice öldüren o adamın delil yetersizliğinden salıverilmesine kadar. Hatırlarsın, uzun zaman önce Ataköy’de ki bir evde genç bir kız öldürülmüştü, yapılan otopside ise kıza 5 aylık hamile iken kürtaj yapıldığı ortaya çıkmıştı. Kızın yüzü yara bere içindeydi hani, ölesiye dövülmüştü, vücudunda sigara izleri vardı. İşte o kızın katilinin şu zengin adamın oğlu olduğu söyleniyordu, otomobil galerileri, ihaleleri olan. Dava uzun sürmüştü, sende biliyordun orospu çocuğunun yaptığını. Elimiz kolumuz bağlanmıştı ya, en sonunda yine zavallı biri üstlenmişti suçu. Avukat ne yaptı etti hapse tıktırdı sonunda. Dosya da kapanıp gitmişti hani.

“Abi ben bunu hazmedemedim işte. İçimde bir şeyler canlanıyordu, sürekli kâbuslar görüyordum, kâbuslarımda babam parmağını sallıyordu bana, annemi görüyordum sonra, konuşmadan boş gözlerle bana bakıyordu yine. Sonra o kızın yüzü geliyordu karşıma, hesap soruyordu yüzü, bana bunu neden yaptılar diye. Bazı geceler bebek ağlaması ile uyanıyordum. Kâbuslar dayanılmaz oluyordu, içinden çıkamıyordum. Sana anlatsam görevden alıp tedaviye yollardın, belki bir daha polislik bile yapamayabilirdim, ya da pasif bir göreve verirlerdi beni. Bunu kabullenemezdim. En sonunda, bu kâbusları dinleyip zavallı kızın katiline kendi ellerimle ceza vermek istedim. Hem kızın ruhu huzur bulacaktı, hem karnındaki masum bebeğin, hem de benim o bir türlü susmak bilmeyen vicdanım artık rahatlayacaktı. Delirmiş gibiydim abi, kızın katili o piçi babası yurt dışına kaçırmıştı, cinayet büroya terörle mücadeleden gelmiştim, biliyorsun. Yurt dışındaki bağlantılarımı kullandım, ama orospu çocuğunun izini bulamadım. Kâbuslar devam ediyordu dayanamıyordum. En sonunda o piçi hapisten kurtaran avukatı ve zavallıya kürtaj yapan doktoru cezalandırmak istedim. Kızın ailesine para verdikleri belliydi, babası aileden şikayetçi olmadığını, kızıyla herhangi bir bağlantılarının bulunmadığı şeklinde ifade değiştirmişti. O şerefsizi de öldürecektim, karar vermiştim çoktan. Daha doğrusu kararı her gece gördüğüm kâbuslar vermişti, ben sadece yerine getirecektim.

“Sıra bunu nasıl yapacağıma gelmişti. Plan kurmaya başladım, aslında yakalanıp yakalanmamak çokta umurumda değildi. Her gece bana seslenen hayaletler artık sussun, bu bana yeterdi. Önce avukatı takip ettim, kadın tedbirliydi tabii, ne de olsa pisliklerini örttüğü insanlar paraya boğmuşlardı onu. Günlerce düşündüm. Avukata bu şekilde yaklaşamayacağımı anlayınca, en sonunda kürtajı yapan doktora ulaşmayı denedim. Doktor da bir şekilde yırtmıştı tabii, ama biliyorsun iyi iz sürerim ben. Doktoru buldum, telefonla aradım bir gün. Kızın ölümüne sebep olanlardan birinin de kendisi olduğunu, elimde buna dair kanıtların bulunduğunu ve ömür boyu hapse attıracağımı söyleyerek, para koparmaya çalışan bir şantajcı gibi davrandım. İnandı tabii, korku belası nede olsa. Yardım istemeye kalktığı anda bunu anlayacağımı ve ailesini acımadan öldüreceğimi söyledim. İşimi garantiye almak içinde, kızının okula giriş çıkış saatlerini önceden tespit etmiş ve bunu söylemiştim. Doktor zokamı yutmuştu, kim olduğumu bilmiyordu, tedirgin olmuştu. Sıra ise avukata gelmişti.

“Avukatı ikna etmem kolay olmamıştı tabii, doktor gibi hemen yelkenleri suya indirmezdi, bana inanmaz ve peşime düşerdi, sen de iyi bilirsin bu avukat milletini. Ona, uyuşturucu işinden narkotikle başı belada olan bir mafya babasının tetikçisi olarak ulaştım. Bizim bazı işlerimiz vardı ve bunları halletmesi karşılığında ömrü boyunca yetecek kadar paraya boğacağımızı söyledim. Önce güvenmedi tabii, narkotikten ulaştığım bazı bilgileri verince rahatladı. Görüşebileceğini söyledi, kalabalık bir yerde görüşüp detayları konuşacaktık. Öyle söyleyince daha da güvendi paragöz orospu. Özür dilerim abi.

“Sıra kızın babasına gelmişti. Onu da galerici ailenin avukatı olarak aradım. Savcılığın delilleri yetersiz bulduğunu ve soruşturmanın yeniden açılacağını, bu işin sonunun kendisine kadar gideceğini ve bu yüzden bir an önce yurt dışına çıkması gerektiğini söyledim. Gözü korktu tabii şerefsizin. Para istedi, çok para. Bunun önemli olmadığını, kendine yetecek kadar para vereceğimizi söyledim. Para be amirim! Öz kızını gözü kırpmadan para için satan baba! Kızının ölüsünü satan biri insan değildi, dünya çok boktan bir yerdi be amirim. Adalet parası olanlara dokunamıyordu, onlar istedikleri gibi çalıyor, öldürüyor, gözü doymuyordu. Ama bu defa öyle olmayacaktı işte. Dünyayı olmasa bile zavallı bir kızın ve bebeğinin çığlıklarına ses veren biri çıkmıştı işte, bu ben olacaktım!

“Geriye kalan iş çok basitti, her üçüne de birbirine yakın mesafelerde buluşma yeri ayarladım. Saatleri de buna göre hesaplamıştım. Zor olmayacaktı bu kısmı. Zor olan senden izin koparmaktı, eğer izin alamasaydım işlerim ters gidecekti çünkü. Titizlikle kurduğum plan boşa gidecek ve bu üç şerefsiz hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam edecekti. Bende pişmanlıklar içinde kâbuslarımla kıvranacaktım her gece. Abi, dayanılır gibi değildi inan.

“Kız arkadaşımı bahane ederek izin istedim senden, biliyorsun ben öyle izin alacak biri değilim, sende sağ olasın hiç ikiletmedin beni. Ne de olsa çok çalışıyordum ve buna sığınarak izin almam kolay olmuştu. Her şey istediğim gibiydi, yılbaşı gecesini ise özellikle seçmiştim. Yeni bir yıl ile birlikte bende arınacak ve temizlenecektim. Aslında niyetim teslim olmak değildi, ama hani şu anneme çeken zayıf karakterim var ya, işte ona karşı koyamadım. Amirimi ve birlikte çalıştığım ekip arkadaşlarımı aptal yerine koyamazdım. Ben böyleyim işte abi, sezarın hakkı sezara.”

“Peki,” dedim yardımcıma, araya girme ihtiyacı hissederek ve bir soluk versin diye. “Bu çizgiler ne oluyor, bir defada işlerini bitirmek yerine neden uğraştın sonradan? Maktullerin önce boyunlarını kırıp sonradan üzerlerinde bıçak ya da işte her neyle yaptıysan çizik atmışsın. Niye tek defada öldürmekle yetinmedin?”

Güldü yardımcım. Gülüşünde acımasız, ama bir tarafıyla da güçlü, güven veren tuhaf bir şey vardı. Ne yaparsa yapsın haklı olduğunu düşündürüyordu insana. Öte yandan buz gibi bakışlar ürkütüyor, karşısındaki insanı bir hata yapmaktan, yalan söylemekten alıkoyuyordu. Yalan söylediğinizi anladığı zaman, sadece bakışlarıyla bile sizi öldürebilecek güçteki o insanlara benziyordu yüzü. Bu tarafıyla ürkütücüydü, korku veriyordu. Korkmak insani bir histi, karşısındakine güvenmekle bu ürpertici bakışlardan korkmak arası garip bir durumdaydım şimdi. Derin bir soluk aldı. Sonra gayet sıradan bir öykü anlatıyormuş gibi rahatlayarak birasından kocaman bir yudum çekti. Küçük bir oğlan çocuğuydu şimdi. İşlediği bir kabahati, çocuklara özgü bir saflıkla babasına anlatan küçük bir erkek çocuğu vardı karşımda. Ama aynı zamanda ellerine kan bulaşmıştı. Bir katildi o, her ne kadar haklı sebepleri olsa da sonuç değişmiyordu işte. Devam etti anlatmaya, aynı saf bakışlarla.

“Çocukken en sevdiğim ders geometriydi, çizgileri ve formülleri çok seviyordum, onlar üzerinde uğraşmak hoşuma gidiyordu. Kararlıydı çünkü çizgiler. Nerede başlayıp nerede duracaklarını biliyorlardı. Yön değiştirseler de hiçbir şekilde sapmazlardı doğrudan. Bu yüzden severdim çizgileri. Düzgünlerdi, ne istediklerini bilirdi çizgiler.

“Babama ne zaman o çok gurur duyarak yaptığım geometri ödevimi göstersem, eğreti ve küçümser bakışlarla göz atıp, olmamış derdi. Sil bunu, daha iyisini çiz. Saatlerdir çizip uğraştığım ödevimi silmeyeceğimi söylediğim anda, kanımı donduran bir gülümseme yerleşirdi bakışlarına. Yanağıma vurur gibi dokunup bir daha tekrarlardı. Çocuktum abi, gözümden yaş süzüle süzüle diklenirdim babama. Bu defa hiçbir şey söylemeden kolumdan tutup odama sürüklerdi beni. Sandalyeye oturtup çiz derdi, düzgün çizene kadar buradan çıkmayacaksın. Ben de ağlaya ağlaya odada ne kadar boş kâğıt varsa çizgi çekerdim. Düzgün olmalıydı çizgilerim, o kadar düzgün olmalıydı ki kusursuz saymalıydı bakan.

“Bu yüzden şerefsizlerin hepsinin üzerini bir kalemde çizdim. Kız arkadaşım adli tıpta biliyorsun, gizlice neşter almak hiç zor olmadı bana. Kusursuz kötülükteki suçlarına ancak kusursuz çizgiler yakışırdı çünkü.

“Kötüleri cezalandıran bir mesih gibi hissediyordum kendimi artık. Adaleti sağlamıştım. Herkes payına düşeni almıştı, hak ettiğini almıştı. Annemi kurtaramamıştım belki ama o zavallı kızın mesihi bendim. Not yazma işi sonradan aklıma geldi. Bu cinayetlerin sebebini anlamalıydı herkes. Adaletin sağlandığı bilinmeliydi. Avukatın notunu lisede okuduğum Kafka’dan seçtim, aslında başta sadece tek bir not yazacaktım ama sonradan hoşuma gitti bu yazma işi. Bak şimdi anlatırken bile gülüyorum hoşuma gittiğinden. Diğer notları biliyorsun zaten. Doktor için en uygun olanı bu değil miydi sence de abi? Bedeni öldüren, ama canı öldüremeyenlerden korkmayın. Canı da bedeni de cehennemde yıkıma uğratabilen Allah’tan korkun’’. İncil’den aldım abi, dedim ya çok okurum ben abi. Allah’tan korksaydı o bebeğe de kıza da bunu yapmazdı şerefsiz. Kızın babası da adi şerefsiz bir orospu çocuğuydu, para için kızını satan bir ölü hırsızıydı. Hem Allah Kuran’da dememiş mi abi, hırsız erkekle hırsız kadının yaptıklarına karşılık, Allah tarafından ibret verici bir ceza olması için ellerini kesin,  diye? Bu pislikte kızının ölü bedenini soymuştu, ellerini kesmek yetmezdi elbette. Kusursuz adilikteki suçlarına yakışan kusursuz çizgiler var şimdi bedenlerinde. Kendimle gurur duydum sonra.

“Gerisini biliyorsun.  Sana anlatacaktım, uygun bir zamanı bekliyordum. Kısmet, sen benden önce davrandın. Abi, artık gerçeği bildiğine göre, sen nasıl anladın benim yaptığımı? Dikkatli davranıp iz bırakmadığımı düşünüyordum. Hakikaten abi, nasıl anladın bir günde bunu?”

Sözleri tükenmişti yardımcımın. Sözleri gibi kendi de tükenmiş, bitmişti. Doğrusu bana da söyleyecek başkaca bir söz bırakmamıştı. Adaleti arayan bir çocuk duruyordu karşımda şimdi. Adaleti yerine getirerek babasından aferin bekleyen küçük bir çocuktu o. Daha ötesi değildi. Ama aynı zamanda katildi de. Her isteyen istediği gibi adalet dağıtamazdı, izin veremezdik, bunun sonucu kaos olurdu çünkü. Dünya böyleydi işte. Biz yakalıyorduk, adalet duruma göre işliyordu. Kime neye göre, ne kadar adil olunacağına güçlü olan karar veriyordu. İnsanlar bu yüzden mesih bekliyordu, bulamadıkları adaletin hep biri tarafından kendilerine verilmesini istiyordu. İnanmak ve biri tarafından kurtarılmayı beklemek en kolayıydı belki de. İnsanlar kolay olanı severdi çünkü. Güçlü olanı severdi.

“Hatırlarsan ekiple toplantı halinde durum değerlendirmesi yapıyorduk,” diye başladım anlatmaya. “Sen de cinayetlerle ilgili notlar alıyordun. Yapmanız gereken işleri verip sizi gönderdikten sonra müdüre bilgi vermek üzere notlarına bakmak istedim. Belki kaçırdığım bir şey olmuştur diye.  Notlarına bakarken bir şey gözüme ilişti. Size bilgi verirken cesetlerin üzerinde bulunan mesih yazılarından bahsetmiştim. İlk cesedin üzerindeki notu aynen aktarmıştım zaten, hepiniz biliyordunuz ne yazdığını. Ama ikinci ve üçüncü cesetteki notlarda tam olarak ne yazdığından bahsetmemiştim. Dolayısıyla kelimesi kelimesine bilmeniz mümkün değildi. Zaman ilerliyordu, notlara sonra da baksak olur diye geçiştirmiştim. Nasılsa verilen mesaj aynıydı. Bir tek yılbaşı gecesi yanımda olan çaylak biliyordu. O da zaten ben bir şey söylemeyince bahsetmemişti. Belki söyleseydi, tedbirini alırdın. Ben buna tamamen tesadüf diyorum, tabii sen ilahi adalet de diyebilirsin.

“Aklıma senden şüphelenmek gelmediyse de içime kurt düşmüştü. Bizim çaylağı arayıp diğer notları sordum, kimseye bahsetmediğini söyledi. Sonra kız arkadaşını aradım, yılbaşını ailesinin yanında geçirmişti, sanırım sen de bu detayı atlamıştın. Arabanın plakasını giriş çıkışlardan kontrol ettim, şehir dışına çıkmadığını da öğrendim. Sonra polislik sezgi ve tecrübelerimden bu ölen üç kişinin bağlantılı olabileceği aklıma geldi. Önce avukatın kim olduğunu hatırladım, uzun zaman geçmişti üzerinden ama hafızam beni yanıltmamıştı. Öldürülen genç kızın dosyasından kontrol ettim, doğruydu. Aynı avukattı. Üzerinden kimlik çıkmayan üçüncü cesedin fotoğrafını teyit ettim, kızın babasıydı.  Doktor ise işin bonusu olmuştu bana.

“Aklımın almadığı tek şey senin bunu neden yaptığındı. Onu da sen anlattın zaten.”

“Abi ne yapacaksın peki?’’, dedi. Ses çıkarmadım. Bir müddet öylece kaldık. Karşımda bir elinde kanlı kılıcıyla adalet dağıtan bir çocuk duruyordu, diğer elinde ise adaletin terazisini tutan bir hâkim baba. Hem baba oluyordu hem çocuk. İnsanları huzura kavuşturan bir mesih miydi, eğer beklenen mesih böyle bir yöntem kullanacaksa bu doğru değildi. Kanla olmamalıydı bu.

Yüzüne baktım. Dikkatlice baktım. Anladı. Zeki çocuktu, kafasını sallayarak gülümsedi. Veda ediyordu, veda ediyordum. Bir şey demeden öylece çıkıp gittim.

Ertesi gündü. Pırıl pırıl bir sabahtı. Güneş vardı ama ısıtmıyordu. Evden çıktım. Emniyete gidecektim ve birazdan yardımcımın kafasına tek kurşun sıkarak intihar ettiği haberi bomba etkisi yapacaktı. İtiraf mektubu bıraktığına ve dün geceye dair bir şeyden bahsetmediğine adım gibi emindim. Olay gazetelere polis cinneti olarak geçecekti, bunu da biliyordum. Bilmedikleri tek şey ise, adaletin er ya da geç tecelli edeceğiydi.

Müge, sallanan sandalyesinde oturmuş ağır ağır sallanırken bir yandan da pencereden karın yağışını izliyordu. Kar, tıpkı meleklerin kanatlarından düşen tüyler gibi sessiz ve hafif nazlanarak süzülüyordu gökyüzünden. Yılbaşı yaklaşıyordu, yeni yılı kuzeni Rengin’le birlikte Kanada’da karşılayacaktı. Rengin, Le Cordon Blue Ottawa’da aşçılık ve pastacılık üstüne, lisans ve yüksek lisans yapmıştı. Tahsilini birlikte tamamladığı erkek arkadaşı Dylan ile birlikte Ontario’nın nezih ve şirin kasabası Kleinburg’da kendilerine güzel bir restoran açmışlardı. Seneler ne çabuk geçiyordu, on yıl olmuştu bir araya gelmeyeli, ama hep söz verip onu bir türlü ziyarete gitmeyen kendisiydi. Karın yağışını izlerken Kanada’ya on iki saat nasıl uçacağını düşündü birden, yapacağı en uzun yolculuktu, belki de ziyaretini hep bu yüzden ertelemişti.

Çalışma takvimini gözden geçirdi, danışanlarının randevularını Ocak ayının ortasına planladı, hiç bu kadar ara vermemişti randevularına. Bazı danışanları özellikle uçak korkusu olanlar onu hayretle karşılıyorlardı, üstelik bu kış kıyamette on iki saat uçak yolculuğunu “delilik” olarak görüyorlardı. Korku, içimizdeki yenilmesi gereken en büyük düşmandı, ama insan istemeliydi hem de kalpten istemeliydi.

“Uzaklara gitmek, denizler, sınırlar, ülkeler, inançlar aşmak fırsatı çıktığı zaman hiç duraksama* İşte bu! Hiç duraksadığım görülmemiştir,” dedi Müge bir melodiyi seslendirir gibi.

Bütün hazırlıklarını tamamlamıştı artık yola çıkmaya hazırdı, taksi çağırmadan önce Perinur’a uğradı. Yeni yılını kutladı, hediye almamıştı çünkü Perinur Kanada’ya özgü bir şeyler getirmesini istiyordu ondan. Perinur, Müge’yi taksiye bindirdi ve arkasından su dökerek onu uğurladı.

Havaalanına erken gelmişti, bütün işlemlerini bitirdikten sonra uçuş kapısının numarasını kontrol etti ve oraya en yakın kafelerden birine oturdu. Kahve eşliğinde yanına aldığı kitaplardan birini okumaya koyuldu. Öyle dalmıştı ki, Kanada yolcularının uçuş kapılarına gitmeleri için yapılan anonsla irkildi, hemen toparlandı ve hızlı adımlarla kapıya doğru giderken aklına İdil’le Roma’da kaçırdıkları uçak geldi. Hala o uçağı nasıl kaçırdıklarını anlayamıyorlardı, üstelik tam uçuş kapısının önünde olmalarına rağmen, yapılan son anonsları bile duymamışlardı. Ne maceraydı ama diye geçirdi içinden.

Nihayet uçaktaki yerini aldı, yanına öğrenci olduğunu tahmin ettiği güzel bir genç kız oturdu. Birbirlerine gülümseyip tanıştılar, yol uzundu uçakta birlikte geçirecekleri on iki saat vardı, yanlarında getirdikleri kitapları gösterdiler birbirlerine, yazarlar hakkında konuştular, hosteslerin ikram ettiği yemeklerden sonra önlerindeki ekrandan film seçip izlediler. Ara sıra kalkıp koridorda lavabo bahanesiyle birkaç adım da olsa yürüdüler, uykularını alıp dinlendiler. Yol arkadaşı, yüksek lisansını  Ontario  üniversitesinde  yapıyordu, iş tekliflerini değerlendirip orada kalmayı düşünüyordu. Müge, bu genç ve zeki öğrenciyi dinlerken içten içe üzüldü, böyle cevherlerimizin ülkemizde barınamaması ve değer görmemesi çok acı veren bir durumdu. Her şeyin bir gün değişmesini umut ederek onu takdir etti. Pilot’un iniş için alçalma anonsunu duyunca ikisi de heyecanlandılar, halbuki konuşacak daha çok şeyleri vardı.

Pasaport işlemlerinden sonra birlikte valizlerini aldılar, her ikisi de birbirlerine yeni yıl için güzel dileklerde bulunup kucaklaştıktan sonra ayrıldılar. Müge çıkış kapısına vardığında Rengin’i arama çabasına girmemişti çünkü o hemen boynuna atlamıştı.

“Nihayet kuzen! Nihayet seni buraya getirebildim hoş geldin! Nasıl geçti yolculuğun?” dedi Rengin sevinçle.

“Canıımm! Nasıl özlemişim seni, dur bir daha sıkı sıkı sarılacağım sana, teyzen, enişten ve İdil için. Bilsen ne kadar istediler gelmeyi,” dedi Müge biraz mahzun ve gözleri dolu dolu.

“Teyzemin uçak korkusunu yenmesi zor görünüyor ama şimdi o Londra da! Bu bana haksızlık değil mi?” dedi Rengin kaşlarını çatarak.

“Ah kuzen! Doktorun verdiği sakinleştiriciyle anca kaldırıyor dört saati, buraya nasıl gelir düşünmek bile istemiyorum.”

“Olsun! Sen buradasın ve inan bana onların da kalplerinin burada olduğunu hissedebiliyorum,” dedi Rengin gözlerinin içi gülerek.

Birlikte, otoparka yürüdüler, Müge’nin valizlerini Rengin’in kamyonetine yerleştirdiler ve Kleinburg’e doğru yola çıktılar. Yol boyunca etrafı hayranlıkla izleyen Müge, kendini masallarda anlatılan karlar ülkesindeki gibi hissetti. Kasabaya yaklaşırken birbirinden güzel bahçeli, müstakil evlerin görüntüsü onu büyülemişti adeta, hepsinin bahçesinde ışıklandırılmış, kızağını geyiklerin çektiği noel baba ve cinlerinin figürleri, süslü çam ağaçları, kardan adamlar vardı.

Rengin’in restoranına gelmişlerdi, geniş bir bahçe içinde, üç katlı evin tamamı restoran değildi, orta katta üç tane banyolu oda vardı ve pansiyon olarak kiraya veriyordu, çatı katındaki banyolu odada Dylan ve kendisi kalıyordu, alt katın tamamı restorana aitti. Yazın, bahçeye ve verandaya da küçük şirin masalar koyuyordu. Bahçe kapısının girişinde tamamı ağaç oymacılığı olan büyük bir unicorn* duruyordu.

“Nasıl güzel bir işçilik, unicorn sanki gerçekmiş gibi duruyor! Sen mitolojiye hep hayranlık duymuşsudur kuzen, başka bir isim koyman beklenemezdi zaten,” dedi Müge gözlerini unicorndan ayırmadan.

“Beğendiğine sevindim, hadi gel seni odana yerleştirelim Dylan alışverişten dönmek üzere sana özel menüsünden hazırlayacak.”

Birlikte Müge’nin kalacağı odaya çıktılar, bir yandan eşyaları yerleştirirken bir yandan da çocukluklarını yad ettiler.

Mutfaktan gelen enfes kokuları duyunca Dylan’ın geldiğini anladılar ve hemen mutfağa indiler. Aşağıya indiklerinde, salatalar, sıcak ekmekler, soslar ve içeceklerle donatılmış bir masa buldular. Dylan, tam tekmil aşçı kıyafetleri ve elinde kepçesiyle onları karşıladı.

“Hoş geldin kuzen Müge, seni gördüğüme çok sevindim, bu kulağa hoş gelmese de galiba birkaç kilo alıp gideceksin buradan,” dedi Dylan Müge’yi sevgiyle kucaklayarak.

“Tam masaya oturacakken söylenir mi bu şimdi! Hoş bulduk, ben de seni gördüğüme çok sevindim. Bana vereceğiniz ufak tefek işlerle bunun üstesinden geleceğime inanıyorum,” dedi Müge gülerek.

Hep birlikte keyifli bir akşam yemeği yediler ve sıcak şaraplarını alıp şöminenin karşısına kuruldular. Görüşemedikleri on yıllık zaman zarfında birbirlerine neler yaptıklarını uzun uzun anlattılar. Müge, şarabın ve zaman farkının etkisiyle uykusuna yenik düştü ve şöminenin karşısında uyuyakaldı, Rengin onun pozisyonunu hiç bozmadı hemen üzerine bir battaniye örttü ve yanağına bir iyi geceler öpücüğü kondurdu.

Ertesi gün Müge uyandığında neredeyse öğlen oluyordu ama bir türlü canı kalkmak istemiyordu. Rengin elinde, taze pişmiş çörek ve bir kupa sıcak çikolata olan tepsiyle yanına geldi.

“Bu kanepe için her pazar günü Dylan’la kavga ettiğimizi biliyor musun? Anlaşılan seninle de kapışacağız kuzen,” dedi Rengin muzip bir gülümsemeyle gözlerini kısarak.

“Beni bu sıcak çikolata ve çörekle yenemezsin ancak kendime gelmemi sağlarsın, bu arada çörekler harika görünüyor.”

Birlikte şöminenin karşısına tekrar kurulup akşam kaldıkları yerden sohbete devam etmeye karar verdiler, nasıl olsa bu haftanın alışverişini Dylan üstlenmişti.

“Hayalet gördüğünü söyleyen danışanların oldu mu hiç kuzen?” dedi Rengin merakla.

“Hiç olmadı şimdiye kadar, ama inan bana günlük yaşamın telaşı onları hayalet görmüşten beter ediyor. Bu konunun seninle bir ilgisi yoktur umarım,” dedi Müge kuşkuyla.

“Karşı evde yaşayan komşum Andrea son birkaç aydır bana babasının hayaletini gördüğünü söylüyor. Ne zaman bu konudan bahsetse göz bebekleri büyüyor, yüzü kireç gibi oluyor ve titremeye başlıyor. Sen gelmeden iki gün önce gördüm onu, zavallı kadıncağızın gözleri uykusuzluktan mosmor olmuştu,” dedi Rengin endişeyle.

Andrea, altmışlı yaşlarda, zarif bir kadındı. Hiç evlenmemişti ve kasabanın en zengin ailelerinden birinin kızıydı.

“Halüsinasyon görüyor olabilir ve bunun da birçok sebebi var, yaşlılığa bağlı, kullandığı ilaçlara bağlı, migren, şizofreni. Daha birçok sebep sayabiliriz, bir doktora gitti mi peki?”

“Gitmez olur mu, her türlü testi yaptırdı, doktoru kullandığı ilaçları bile değiştirdi ama sonuç değişmedi,” dedi Rengin korkulu gözlerle.

“Her şeyin mantıklı bir açıklaması vardır kuzen, yeter ki olaylara bakış açımızı değiştirelim ve en önemlisi, ön yargılı olmayalım. Sen kasabayı gezdirmek istiyordun bana, neden şimdi çıkmıyoruz?” dedi Müge heyecanla.

İkisi de hemen hazırlandılar ve kasabanın yolunu tuttular. Kasaba halkının neredeyse tamamı dışarıdaydı, küçük dükkanlar ve kafeler noel sevincini yaşayan kalabalıkla doluydu, onlar da bu coşkulu kalabalığa katıldılar. Birlikte, hediyelik eşya satan küçük dükkanlardan alış veriş yaptılar, kasaba meydanında noel şarkıları söyleyen koronun yanında, görkemli koltuğunda oturan, noel babadan hediyelerini istemek için hayli uzun olan kuyruğa girdiler. Rengin birden, bir sağa bir sola hareket halinde ayaklarının ucunda zıplayarak bağırmaya başladı.

“Sarah! Sarah, yanındaki kim acaba? Sarah! Gidiyorlar mı? Neyse aceleleri var her halde,” dedi Rengin, hayal kırıklığına uğramış gibi.

“Duymadı galiba, ama bu kalabalıkta normal. Yakın bir arkadaşın olmalı,” dedi Müge.

“Andrea’nın kuzeni, epeydir görünmüyordu merak ettim demek ki misafiri var. Neyse yakında uğrar restorana,” dedi Rengin kendi kendini teselli ederek.

Yorgun ama çocuklar gibi şen eve döndüler, aldıkları hediye paketlerini noel ağacının altına yerleştirdiler. Rengin’in Andrea’ya aldığı hediyeyi de, ona birlikte vermek istediler.

Andrea, Müge ve Rengin’i sevinçle karşıladı, hediyesini hemen tepesinde ışıl ışıl muhteşem bir yıldızın parladığı ağacın altına koydu. Kendi hazırladığı sıcak şaraptan ikram etti.

“Son birkaç aydır yaşadıklarım beni çok yıprattı ama artık bitti çok şükür. Babamın ruhu huzura kavuştu sanırım, onu artık görmüyorum,” dedi Andrea sevinçle.

“Bu harika bir haber! Belki de doktorunun ilaçlarını değiştirmesi faydalı oldu,” dedi Rengin Andrea’nın ellerini tutarak.

“Eğer sizi üzmeyecekse, babanızın hayaletini nasıl gördüğünüzü  anlatabilir misiniz?” dedi Müge merakla.

“Tabii, neden olmasın? Hem siz beni daha iyi anlarsınız, doktorlar hemen halüsinasyon deyip geçiştiriyorlar dinlemiyorlar bile. Babamın duvarda asılı tablosundan, her gece saat onda ışıklar saçılıyor, ardından babam kızgın bir şekilde tablonun içinden çıkıyor ve üzerime doğru geliyor. Çok ilginç, babam hep kızgın ve bana işaret parmağını sallıyor, oysa babam bana hiç kızmazdı ve beni çok şımartırdı. Öleli tam yirmi sene oluyor neden şimdi kızgın? Ben ne yaptım ona? Hep bu soruları soruyorum kendime, komik gelecek size ama hayaletine de sordum aynı soruları, ama cevap alamadım tabii,” dedi Andrea muzip bir gülümsemeyle.

“Neden her gece saat onda? Bu duvarda asılı tablonun özel bir anlamı var mı?” dedi Müge tabloya bakarak.

“Özel bir anlamı yok, babam onu, güzel sanatlarda okuyan ve paraya ihtiyacı olan bir öğrenciye yaptırmıştı. Geçtiğimiz yaz, evde tadilat yaptırdım ve babamın bazı eşyalarını kuzenim Sarah’a yardım kuruluşuna bağışlaması için verdim, acaba o yüzden mi kırgın bana?”

“Sarah’ı uzun zamandır görmüyorum, restorana da uğramıyor buraya gelmeden önce kasaba meydanında gördüm, yanında biri vardı seslendim ama beni duymadı,” dedi Rengin araya girerek.

Sarah, baba tarafından tek kuzeniydi, Andrea ile arasında üç yaş vardı. Bundan beş yıl önce gelmişti Kleinburg’a, eşinden ayrılınca ailesinden miras kalan eve yerleşmişti.

“Sorumsuzluğun bu kadarı da fazla, ben de görmedim birkaç gündür ama defalarca aradım, telefonlarımın hiç birisine geri dönmedi. Dün evine de uğradım ama yoktu ya da kapıyı açmak istemedi. Yanındaki kimdi acaba? O sorumsuz eski kocası değildir umarım,” dedi Andrea sinirli bir şekilde.

Müge ve Rengin kalkmak için izin istediler, tam gidecekleri sırada Rengin’in ayağı ağacın altındaki hediyelerden birine takıldı ve ağaçla birlikte yere yuvarlandı. Andrea ve Müge hemen onu yerden kaldırdılar, Rengin’in hiçbir şeyi yoktu gayet iyiydi. Ağacın tepesindeki yıldız, salonun öbür köşesine fırlamıştı.

Andrea, hipnozun etkisindeymiş gibi gitti yıldızı eline aldı ve bir kere daha yere attı. Müge ve Rengin o sırada bir an göz göze geldiler ama hiç tepki vermeden onu izlediler.

“Bu benim kristal yıldızım değil! Bu cam görünümlü plastik, nasıl olur? Kendi ellerimle taktım ağaca, ama şimdi sahtesi elimde,” dedi Andrea bağırarak.

Müge ve Rengin onu sakinleştirdiler, ellerinden tutup koltuğa oturttular ve içmesi için su verdiler.

“Özür dilerim Andrea! İnan bana çok üzgünüm! Ağacını eskisinden daha güzel süsleyip yerine koyacağımdan emin olabilirsin,” dedi Rengin mahçup gözlerle ona bakarak.

“Sana teşekkür borçluyum çocuğum, sakın üzülme. Ağaç umurumda bile değil,” dedi Andrea dudakları titreyerek.

Müge ve Rengin, olanlara anlam veremiyorlardı, Andrea’nın verdiği tepki onları çok şaşırtmıştı.

“Nasıl fark edemedim? Belki de babam kristal yıldızın çalındığını anlatmaya çalışıyordu, onun için hep kızgındı bana,”dedi Andrea gözlerinden yaşlar süzülerek.

“Kendinize yüklenmeyin bu kadar, anladığım kadarıyla bu kristal yıldızın manevi değerinin yanında maddi değeri de yüksek, yanılmıyorum değil mi?” dedi Müge onu teselli ederek.

“Çek Cumhuriyeti’nin Bohemia bölgesine sık sık iş gezisine giderdi babam. Orada, kristal cam üstüne usta birisine yaptırmıştı, iş ortakları da beğenince onlar da yaptırmışlar. Özel tasarım olduğu için, dünyada sadece dört tane var. Biri bizim, diğerleri de babamın iş ortaklarının. Geçen sene New York’ta bir müzayedeye katıldım, mirasçılardan bir tanesi bu yıldızı satışa çıkarmış, tam yedi yüz elli bin dolara satıldı,” dedi Andrea gözlerini şöminenin ateşinden ayırmadan.

“Peki, bunu sizden başka bilen var mı? Ya da miras bırakacağınız biri var mı?” dedi Müge merakla.

“Hayır, kimse bilmiyor Sarah’a bile söylemedim. Mirasımın tamamını, Ontario’daki kimsesizler için kurulmuş ve hiç para almadan sağlık hizmeti sunan bir hastaneye bıraktım. Bütün belgeler avukatımda, ama kristal yıldız hariç. Onu, benim gibi değerini bilen birisine bırakmak istiyorum,” dedi Andrea gözlerinin içi gülerek.

Müge ve Rengin, Andrea’yı yalnız bırakmak istemiyorlardı, birlikte akşam yemeğine davet ettiler.

Dylan, alış verişten dönmüş çoktan masayı hazırlamıştı. Hep birlikte, Rengin’in özel soslu tarifi olan, somon balığı ve yanında şarap eşliğinde güzel bir akşam yemeği yediler. Seçtikleri komedi filmlerini seyerttiler, sessiz sinema oyununu oynadılar.

Andrea, her şey için teşekkür etti ve eve gitmek için izin istedi, ona evine kadar eşlik ettiler, içeri girdiğine emin olduktan sonra bahçede kartopu oynadılar, kocaman bir kardan adam yaptılar, onu giydirdiler ve resim çekildiler.

Ertesi sabah Müge, restoranda kalıp Rengin ve Dylan’na yardım etmek istedi. Önce masaları düzenledi, mutfakta yeşillikleri yıkadı, bildiği birkaç salata ve meze çeşidinden yaptı, müşterilerin siparişlerini aldı, servis yaptı. Yorucu ama bir o kadar da eğlenceli gelmişti ona. Yaptığı salataları yiyen müşterilerin memnuniyeti ona ayrı bi mutluluk vermişti. Restoranın tenhalaştığı sırada üçü birlikte kahve içmek için, cam kenarında köşe bir masaya geçtiler. Sohbet esnasında, kasaba şerifi Tyler’ın arabasının kendilerine doğru gelmekte olduğunu gördüler. Şerif Tyler, sık sık öğle yemeklerini Unicorn restoranda yerdi ama bu sefer arabasını Andrea’nın evinin önüne park etmişti, merakla onu izlediler. Şerif Tyler, Andrea’nın kapısın çaldı ve içeri girdi. Hepsi çok meraklanmıştı, gidip neler olduğunu anlamak istiyorlardı ama çok geçmeden Tyler restorana geldi.

“Herkese selam, nasıl gidiyor bakalım. Rengin, beni meşhur acemi dedektif kuzeninle tanıştırmayacak mısın?” dedi Tyler şapkasıyla selam vererek.

“Meşhur acemi dedektif mi? Rengin! Bana söylemek istediğin bir şey var mı?” dedi Müge espriyle.

“Ben Şerif Tyler, memnun oldum. Rengin, her zaman sizin çözümüne yardımcı olduğunuz davalardan bahseder, bakalım Bayan Andrea’nın kristal yıldızını da bulabilecek misiniz? İki kuzen şimdiden olaya dahil olmuşsunuz bile.”

Tyler, Andrea’nın evinde kısa bir inceleme yaptığını, yardımcılarının birazdan gelip parmak izi alacaklarını söyledi.

“Andrea, babasının hayaletinin her gece saat onda tablodan ışıklar saçarak çıktığını ve hep kızgın bir şekilde ona hesap sorar gibi işaret parmağını salladığını söylüyor. Sizce de bu biraz garip değil mi?” dedi Müge şüpheyle.

“Evet, ama bunun yıldızla ne gibi bir bağlantısı var anlayamadım. Andrea, şu hayaletle birkaç aydır uğraşıyor, doktora gidince her şey düzeldi, demek ki hayalet diye bir şey yok,” dedi Tyler kesin bir tavırla.

“Ama yıldızın çalınmasıyla hayaletin yok olması aynı zamanda oluyor. Teknoloji çok ama çok ilerledi, her şey mümkün,” dedi Müge kendinden emin.

Tyler, yardımcılarının yapacağı parmak izi araştırmasının sonucuna göre her şeyin netleşeceğini, gelişmelerden onları da haberdar edeceğini söyledi ve restorandan ayrıldı.

Parmak izi araştırması tamamlanınca, Andrea restorana geldi, biraz tedirgindi.

“Sarah’a bir türlü ulaşamıyorum, Tyler’a söyledim beni kırmadı sağ olsun, geçerken uğramış ama evde kimse yokmuş. Nereye kayboldu bu kız?” dedi Andrea öfkeyle.

“Belki yanındaki arkadaşıyla Ontario’ya gitmiştir, kafa dinlemek istiyordur, merak etme döner yakında,” dedi Rengin onu yatıştırarak.

“Arabasız gitmezdi ama sen söyleyince hatırladım, sinirli olduğu zaman asla araba kullanmaz ve ne zaman yalnız kalmak istese hep Ontario’ya gider ama bu defa yalnız gitmemiş anlaşılan. Yanındaki kadın mı yoksa erkek miydi merak ettim doğrusu,” dedi Andrea.

“Çok kalabalıktı fazla seçemedim ama kadındı sanırım,” dedi Rengin hafızasını zorlayarak.

“Muhtemelen Ontario’daki eski arkadaşlarından birisi gelmiştir. Yine de bu telefonlarıma dönmemesini açıklamıyor,” dedi Andrea yüzünü buruşturarak.

Müge, olaylar arasında bağlantı kurmaya çalışıyordu. Hayalet neden her gece saat onda ortaya çıkıyordu? Neden salondaki tablo? Kristal yıldızın değerini başka kim biliyordu?

Mutlaka bilen birisi vardı yoksa neden çalınsın? Sonra kayıp kuzen Sarah, kafa dinlemek için gitse bile neden telefona cevap vermiyordu? Bütün bunlar kafasının içinde dönüp duruyordu. Tabloyu inceleme fırsatı olsa belki aradığı cevapları bulabilirdi.

Müge, tabloyu incelemek için Andrea’dan izin istedi.

Andrea, biraz tedirgin olsa da Müge’nin isteğini geri çevirmedi. Bütün işleri Dylan’a bırakıp, hep birlikte Andrea’nın evine gittiler.

Müge, dikkatli bir şekilde tabloyu yerinden çıkardı, önce ellerini duvarda gezdirdi, hiçbir iz yoktu, tablonun her yerini inceledi bir şey bulamadı, hayal kırıklığına uğramıştı. Gözden kaçırdığı bir şey olmalıydı ama ne? Tabloyu kucaklayıp kendini koltuğa bıraktı, ona Rengin ve Andrea’da katıldı. Üçünün de ağzını bıçak açmıyordu, öylece oturuyorlardı. Müge, gözlerini duvara dikmişti, birden duvardaki aplik gözüne çarptı, kalp şeklinde, kırmızı camdan yapılmış basit bir şeydi ama tablonun tam karşısına denk gelecek şekilde duvara monte edilmişti.

“Bu kalp şeklindeki aplik hep duvarda mıydı? Yoksa sonradan siz mi taktırdınız?” dedi Müge sessizliği bozarak.

“O, bana Sarah’ın doğum günü hediyesi, ne uğraştı onun yerini ayarlamak için, hatta Ontario’daki elektrikçisine taktırttı, çok basit bir şey aslında, gönlünü kırmamak için kabul ettim. Neden sordun şimdi o apliği?” dedi Andrea alaycı bir gülümsemeyle.

Müge, Andrea’dan istediği merdivene çıkıp apliğe hiç dokunmadan etrafına göz gezdirdi. Aplikle aynı renkte ve kalbin tam orta çizgisine denk gelecek şekilde, ustalıkla gizlenmiş küçük bir kameranın oraya yerleştirilmiş olduğunu gördü.

“Hemen şerif Tyler’ı arayın, galiba hayaletimizi bulduk!” dedi Müge sevinçle bağırarak.

Şerif Tyler ve ekibi kısa süre içerisinde geldiler. Müge, kamerayı nasıl bulduğunu en ince ayrıntısına kadar anlattı. Teknik işlerden anlayan şerif yardımcısı, kameranın apliğe nasıl yerleştirildiğini inceledi, tabloyu yerine taktı ve kamerayı çalıştırdı.

Kamera çalışmaya başladığında, önce tablodan ışıklar çıktı ve sonra Andrea’nın babasının görüntüsü geldi. Tıpkı Andrea’nın anlattığı gibi son derece sinirli ve işaret parmağını hesap sorar gibi sallıyordu ve görüntü git gide yaklaşarak büyüyordu.

Adrea, Rengin’nin eline sıkıca sarılmış titreyerek seyrediyordu.

“Ama böyle bir şeyi kim yapar?” dedi Andrea korku dolu bakışlarla.

Şerif Tyler, ifadeler için büroya gitmeye gerek olmadığını söyledi, cebinden küçük not defterini çıkardı ve herkesin ifadesini aldı. Teknik işlerden sorumlu şerif yardımcısı, kameranın gerekli incelemesini yaptı ve yerinden çıkarıp detaylı inceleme için götürdü.

“Olayları tekrar gözden geçirecek olursak; kristal yıldızın kayıp olduğunu ve yerine taklidinin yerleştirilmiş olduğunu dün öğrendiniz. Kuzeniniz Sarah, bu apliği size doğum günü hediyesi olarak verdi ve Ontario’da kendi tanıdığı elektrikçiye taktırdı. Siz, birkaç gündür kuzeniz Sarah’a ulaşamadınız, o da sizi aramadı. Dün, ben de sizin ricanız üzerine, gelirken uğradım ama evde bulamadım ayrıca Rengin, Müge’yle sizi ziyarete gelmeden önce kasaba meydanında noel baba için kuyrukta beklerken, Sarah’ı, yanında bir kadınla gördü. Şimdi bütün bunların ışığında, oklar kuzeniniz Sarah’ı gösteriyor. Bizim en kısa zamanda ona ulaşıp bütün bunların ne anlama geldiğini sormamız gerekiyor. Şimdi, Bayan Sarah’a uğrayacağım ve büroya davet edeceğim, bakalım o bütün bu olanlara ne cevap verecek?” dedi Tyler karalı bir ifadeyle.

Şerif Tyler, gelişmelerden onları haberdar edeceğini, akıllarına bir şey gelirse kendisini aramalarını söyledi ve oradan ayrıldı.

Andrea, Müge ve Rengin, şerifin arkasından restorana geri döndüler ve onları merakla bekleyen Dylan’a olan biten ne varsa anlattılar.

“Evimde neler oluyor böyle? Cadılar bayramında gibiyim sanki. Babamın hayaletini gösteren bir kamera bulunuyor, kristal yıldızım çalınıyor ve kuzenim ortadan kayboluyor. Bütün bunlar ne anlama geliyor Tanrı aşkına?” dedi Andrea şaşkın bir ifadeyle.

“Kuzeniniz Sarah, kristal yıldızın değerini biliyor olabilir mi?” dedi Müge.

“Hiç zannetmiyorum çünkü müzayedeye yalnız gittim, hem sonra o noel ruhuna bile inanmaz,” dedi Andrea kendinden emin.

“Ama biri biliyor yoksa neden çalınsın? Sarah, mirasınızdan pay alamayacağını biliyor mu?” dedi Müge

“Biliyor tabii, gerçi biraz hayal kırıklığına uğradı ama sonra umursamadı. Aslında benim sahip olduğum variyete kendisi de sahipti, ta ki o sefil adamla evlenene kadar. O da ailesinin tek kızıydı ve bütün miras ona kaldı ama dediğim gibi o sefil kocası onun bütün parasını tüketti. En sonunda, beş yıl önce boşandı ve aile mirasından arta kalan bu eve taşındı,” dedi Andrea yüzünü buruşturarak.

“Peki, geçimini nasıl sağlıyordu?” dedi Müge

“Bankada biraz parası olduğunu söylüyordu, her halde onunla geçiniyordu, ara sıra ben de maddi olarak destek çıkıyordum,” dedi Andrea

“Yine de ben, o kameranın ne amaçla yerleştirildiğini hala anlamış değilim,” dedi Rengin

Andrea, yorgun görünüyordu, onu eve göndermek istemediler, boş  odalardan bir tanesini hazırladılar ve dinlenmesi için oraya çıkardılar. Dylan, Rengin ve Müge, restorana ardı ardına gelen müşterilerle ilgilenmeye koyuldular.

Akşamüstüne doğru Şerif Tyler, restoranı aradı ve Andrea’yla birlikte ofise gelmelerini rica etti.

Şerif Tyler, onları kapıda karşıladı, ofisine götürdü ve kahve ikram etti.

“Bayan Andrea, sizden sonra Bayan Sarah’ın evine gittik, kapıyı defalarca çaldık, ev telefonunu ve cep telefonunu da çaldırdık ama yanıt alamadık. Biz de kapıyı kırıp evine girdik. Çok üzgünüm! Bayan Sarah’ı evinde ölü bulduk,” dedi Tyler üzgün.

“Tanrım! Sarah öldü mü şimdi?” dedi Andrea haykırarak.

Andrea, oturduğu yere yığılmıştı, hıçkıra hıçkıra ağlıyordu, Rengin ve Müge onu sakinleştirdiler.

“Ölüm sebebini henüz bilmiyoruz, cesedini otopsi için Ontario adli tabipliğine gönderdik. Evinde yaptığımız araştırma sonucunda kristal yıldıza rastlamadık. Evinize yerleştirilen kameranın daha ayrıntılı incelenmesi için Ontario emniyeti kriminal şubeye yolladık. Komşuları, dün öğleden sonra yanında daha önce hiç görmedikleri bir kadınla birlikte evine geldiklerini söyledi. Söylediklerine göre kadın, bir saat sonra evden tek başına ayrılmış. Kadının eşkalini aldık, bu kasabadan olmadığını biliyoruz. Ontario emniyetine bildirdim, ayrıca eski eşiyle de bağlantıya geçecekler. Bayan Andrea, çok üzgünüm, acınızı paylaşıyorum. Soruşturma tamamlanınca, size bilgi vereceğim, şimdilik bu kadar, eğer sizin de aklınıza gelen bir şey olursa lütfen aramaktan çekinmeyin,” dedi Tyler.

Andrea, Müge ve Rengin, şerifin bürosundan ayrıldıktan sonra biraz temiz hava almak için yürüdüler.

Yürüyüş, hepsine iyi gelmişti, restorana döndüklerinde Andrea’yı odasına çıkardılar, yemeğini tepsiyle odasına götürdüler ve dinlenmesi için yalnız bıraktılar.

Dylan, Rengin ve Müge de kendileri için hazırladıkları tabakları alıp şöminenin karşındaki kanepeye kuruldular.

“Sarah’ı yanında gördüğüm o kadın mı öldürdü acaba? Mutlaka tanıyordu onu, yoksa neden evine alsın?” dedi Rengin merakla

“Otopsi sonucunda her şey ortaya çıkacak. Ölüler konuşur,” dedi Müge

“Silent Witness!” dedi Dylan elindeki çatalla Müge’yi işaret ederek.

“Ben, evet ya da hayır cevabına da razıydım ama konuyla alakalı dizi film ve repliği de olur tabii,” dedi Rengin gözlerini kısarak

“Andrea’nın, her hangi bir sağlık sorunu var mı?” dedi Müge şüpheyle.

“Bildiğim kadarıyla, kalbinde ritim bozukluğu var ama ilaç kullanıyor ve düzenli olarak doktoruna gidiyor. Neden?” dedi Rengin.

“Kristal yıldızı çalabilmek için o kamerayı yerleştirmiş olabilirler. Kalbinde sorun var, her gece babasının hayaletini görüyor ve böylece hastalığı nüksediyor. Doktora gittiği zamanlarda rahatlıkla evine girip aldılar, ama neden şimdi? Bunu daha öncede yapabilirlerdi, demek ki müzayedeye gittiği zaman onu tanıyan birisi de oradaydı, o da yıldızın değerini öğrendi. Mirası hiç kimseye kalmıyor, kristal yıldız hariç, fena bir para da sayılmaz yedi yüz elli bin dolar,” dedi Müge

Hep birlikte, atıştırmalıklarını bitirdiler, mutfakta ertesi günün hazırlığını yaptılar, Andrea’nın odasına çıktılar, sohbet ettiler.

Ertesi sabah Andrea, herkesten önce kalkmış, mutfağa girip annesinin tarifi olan çöreklerden pişirmiş, kahve makinesinde taze kahve yapmıştı. Hepsi hazır kahvaltı masasına uyanmanın keyfini yaşıyordu, Andrea’yı böyle görmek onları sevindirmişti. Hep birlikte, günün menüsünü hazırladılar, masaları düzenlediler, sabah kahvaltısına gelen müşterilere Andrea’nın yaptığı çörekten ikram ettiler. Andrea’nın, mutfakta onlara yardım etmesi yaşadığı üzücü olayların etkisinden biraz olsun uzaklaşmasını sağlıyordu.

Şerif Tyler öğlen yemeği için restorana geldi, hepsi merakla ona bakıyordu. Bazı gelişmeler olmuştu, servis açılmadan önce onlarla konuşmak istedi.

“Bayan Andrea, Sarah’ın otopsi raporu henüz gelmedi. Kamera ve eşiyle ilgili bazı bilgileri aldım bu sabah. Yüksek teknolojiye sahip, film, tiyatro ve çeşitli gösteri amaçlı oyun efektlerinde kullanılan bir kameraymış, ayrıca üzerinde herhangi bir parmak izine rastlanmamış. Aplik, basit bir şey her yerde satılıyor, Sarah’ın daha önce yaşadığı apartmana giden Ontario polisi, apartman yöneticisiyle konuşmuş, yönetici her türlü arızayla kendisi ilgileniyormuş, Sarah ve eşi de evlerine hiç elektrikçi çağırmıyorlarmış, ayrıca en önemli haber, Sarah ve eşi boşanmamışlar hala evliler. Ontario polisi şu anda eşine ulaşmaya çalışıyor, özel bir tiyatroda sahne tasarımcısı olarak çalışıyormuş, şu anda tiyatro turnede olduğundan ulaşamamışlar kendisine,” dedi Tyler derin bir nefes alarak.

“Neden bana boşandığına dair yalan söyledi? Sonuçta onun özel hayatı beni ilgilendirmezdi,” dedi Andrea öfkeyle.

Şerif Tyler, yemeğini yedikten sonra restorandan ayrıldı. Andrea, bütün bu yaşadıklarına anlam veremiyordu, Sarah’ın sırlarla dolu olması onu hayal kırıklığına uğratmıştı.

Akşama doğru, restoranda verilecek parti için alış verişe kasabaya gitmeye karar verdiler. Birlikte süslemeleri seçtiler, yapacakları noel kurabiyeleri için şekerlemeler aldılar, vitrinlere baktılar ve bir sürü poşetle yorgun bir şekilde restorana geldiler. Dylan’nın hazırladığı baharatlı patateslerden atıştırıp restoranı süslemeye koyuldular.

Süslemeleri bitirmeleri gece yarınsını bulmuştu, kolay değildi çünkü bir yandan da müşterilerin yemek servisiyle ilgileniyorlardı.

Ertesi sabah, Şerif Tyler bürosundan aradı ve birlikte ofise gelmelerini rica etti. Andrea, heyecandan doğru dürüst kahvaltısını yapamamıştı.

“İyi insan mutluluk, kötü insan tecrübe, yanlış insan ders, mükemmel insan iz bırakır. Bakalım Sarah, hayatıma hangi izi bırakacak?” dedi Andrea gözleri dolarak.

“Ve görevlerini tamamlamadan da hayatımızdan çıkmazlar,” dedi Müge Andrea’nın kaldığı yerden devam ederek.

“Kızlar, ben de bir-iki şey eklerdim ama geç kalıyoruz. Bekletmeyelim Şerif Tyler’ı,” dedi Rengin onları uyararak.

Şerif Tyler, her zamanki gibi onları kapıda karşıladı ve birlikte ofisine geçtiler.

“Bayan Andrea, Sarah’ın eşini turneyle gittiği Toronto’da kristal yıldızı satmak için, bir alıcıyla anlaşırken yakalamışlar. İfadesinde her şeyi itiraf etmiş. Sarah, mirasınızı ona bırakacağından eminmiş, maddi sıkıntı içinde oldukları için eşiyle bir plan yapmışlar. Biliyorsunuz Sarah’ın eşi tiyatroda sahne tasarımcısı olarak çalışıyor. Sahne dekorunda ve kostümlerde kullanılan her türlü malzemeye rahatça ulaşabiliyordu. Kamerayı, doğum günü hediyesi bahanesiyle, Sarah’ın tanıdığı Ontario’dan gelen elektrikçi kılığında duvarınıza monte etmiş. Sarah kamerayı, her gece saat ona ayarlıyormuş, evinize rahatça girebildiği  için bu hiç sorun olmamış. Görüntü, babanızın tablosundakiyle aynı fakat birkaç dijital efekt ayarlaması ile sizin gördüğünüz hale getirilmiş. Amaçları, sizin kalp rahatsızlığınızı nüksettirerek doğal yollardan ölmenizi sağlayıp mirasınıza konmakmış. Mirasınızın kendisine kalmayacağını öğrendikten sonra bu planı yine devam ettirmişler çünkü kocası sizi, New York’taki müzayedede kılık değiştirip takip etmiş ve yıldızın değerini öğrenmiş. Hayalet yüzünden, sağlığınız bozulmuştu ve sık sık doktora gidiyordunuz, Sarah bunu fırsat bilip yine doktora gittiğiniz bir gün evinize girip yıldızı sahtesiyle değiştirmiş. Sizi ve çevresini boşandığına inandırmasının tek sebebi, mirasınızın ona kalmasını sağlamakmış. Sarah evini satmak için bir emlakçıyla görüşüyormuş, amacı yıldızı alıp New York’a gitmekmiş, tabii kocasıyla birlikte. Planları tıkır tıkır işliyormuş ama kocası hepsine konmak istemiş ve ondan kurtulmak için plan yapmış. Tanınmasın diye kadın kılığında buraya gelmiş, aslında birkaç gündür buradaymış ve şüphe uyandırmamak için Sarah’a telefonlara cevap vermemesini söylemiş. Otopsi raporunda ölüm sebebi, ağız ve burun yolundan hava geçişinin engellenmesine bağlı boğulma olarak geçiyor, onu yastıkla boğarak öldürmüş. Arkasında herhangi bir iz bırakmamak için, eldiven kullanmış ve her şeyi temizlemiş, biz de herhangi şüpheli bir şeye rastlamamıştık, ama kusursuz cinayet diye bir şey yoktur yoktur. Sarah’ın otopsisinde üzerine yapışmış bir erkeğe ait saç teli bulunmuş ve tutuklandıktan sonra ondan alınan örnekle DNA testine yollandı. Zaten, suçunu da itiraf etti,” dedi Tyler koltuğunun arkasına yaslanarak.

“Bu dünyada insanoğlunun açgözlü ve obur tutkuları kadar azgın bir şey yoktur.* Zavallı Sarah! Bu şekilde ölmeyi hak etmedin, hiç kimse bu şekilde ölmeyi hak etmiyor,” dedi Andrea gözlerinden yaşlar süzülerek.

Andrea, Tyler ve yardımcılarına teşekkür etti, onlara yanında getirdiği hediyelerini verdi ve yeni yıllarını kutladı. Rengin bütün ekibi, akşam verecekleri yılbaşı partisine davet etti.

“Ne zaman isterseniz, şerif yardımcısı olarak sizi işe alabilirim Bayan Müge,”dedi Tyler Müge’nin elini sıkarak.

“Bunu düşüneceğim,” dedi Müge gülümseyerek

Birlikte, restorana doğru yola koyuldular, yapacak çok işleri vardı.

Restorandaki hazırlıklar bitmişti, davetliler yavaş yavaş restoranı dolduruyordu. Şerif Tyler ve ekibi de gelmişlerdi. Andrea, izin isteyip, Rengin, Müge, Dylan, şerif Tyler ve ekibine bir teşekkür konuşması yaptı ve hepsinin şerefine kadeh kaldırdı.

“Gideni sevmek kalanların işi değilmiş meğer, çünkü giden ne beklediğin gibi gelir, ne de beklediğine değer.* Mutlu noeller dostlarım!

*Amin Maalouf

*Unicorn, mitolojide tek boynuzlu at olarak geçer

*Homeros

*Jules Verne